Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie działań naprawczych

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje działań naprawczych oraz warunki i sposoby ich prowadzenia dla szkód w środowisku

w gatunkach chronionych lub chronionych siedliskach przyrodniczych lub wodach;

2)

warunki i sposoby przeprowadzania remediacji - dla szkód w środowisku w powierzchni

ziemi.

Określa się następujące rodzaje działań naprawczych prowadzonych w przypadku szkody

w środowisku w gatunkach chronionych, chronionych siedliskach przyrodniczych lub w

wodach

1)

podstawowe;

2)

uzupełniające;

3)

kompensacyjne.

1.

Podstawowe działania naprawcze prowadzi się w pierwszej kolejności.

2.

Podstawowe działania naprawcze powinny spowodować przywrócenie stanu początkowego

albo przybliżonego do stanu początkowego, w możliwie najkrótszym czasie.

1.

Jeżeli podstawowe działania naprawcze nie doprowadziły lub mogą nie doprowadzić do

przywrócenia stanu początkowego albo przybliżonego do stanu początkowego, podejmuje

się uzupełniające działania naprawcze.

2.

Uzupełniające działania naprawcze prowadzi się w sposób zapewniający osiągnięcie podobnego

stanu elementów przyrodniczych lub ich funkcji, jaki byłby zapewniony przez podstawowe

działania naprawcze.

3.

Uzupełniające działania naprawcze prowadzi się w innym miejscu niż miejsce wystąpienia

szkody w środowisku, jeżeli osiągnięcie podobnego stanu elementów przyrodniczych lub

ich funkcji w miejscu wystąpienia szkody w środowisku nie jest możliwe.

4.

Prowadzenie uzupełniających działań naprawczych jest możliwe w innym miejscu niż miejsce

wystąpienia szkody w środowisku, jeżeli przy równoważnym efekcie koszty ich przeprowadzenia

będą znacząco mniejsze od kosztów przeprowadzenia tych działań w miejscu wystąpienia

szkody w środowisku.

1.

Jeżeli do chwili osiągnięcia pełnego efektu podstawowych lub uzupełniających działań

naprawczych elementy przyrodnicze nie spełniają swoich funkcji lub nie są użyteczne

dla innych elementów przyrodniczych lub dla ludzi, oprócz podstawowych lub uzupełniających

działań naprawczych, prowadzi się kompensacyjne działania naprawcze.

2.

Kompensacyjne działania naprawcze prowadzi się w sposób zapewniający zrekompensowanie

powstałych strat w okresie od chwili wystąpienia szkody w środowisku do przywrócenia

stanu początkowego albo przybliżonego do stanu początkowego, albo do osiągnięcia podobnego

stanu elementów przyrodniczych lub ich funkcji.

3.

Kompensacyjne działania naprawcze powinny spowodować, wykraczającą poza przywrócenie

do stanu początkowego albo przybliżonego do stanu początkowego, albo wykraczającą

poza osiągnięcie podobnego stanu elementów przyrodniczych lub ich funkcji, poprawę

stanu elementów przyrodniczych lub ich funkcji.

4.

Kompensacyjne działania naprawcze prowadzi się w innym miejscu niż miejsce wystąpienia

szkody w środowisku, jeżeli zrekompensowanie powstałych strat w miejscu wystąpienia

szkody w środowisku nie jest możliwe.

5.

Prowadzenie kompensacyjnych działań naprawczych jest możliwe w innym miejscu niż miejsce

wystąpienia szkody w środowisku, jeżeli przy równoważnym efekcie koszty ich przeprowadzenia

będą znacząco mniejsze od kosztów przeprowadzenia tych działań w miejscu wystąpienia

szkody w środowisku.

1.

Uzupełniające lub kompensacyjne działania naprawcze prowadzi się, uwzględniając w

pierwszej kolejności zastępowanie elementów przyrodniczych lub ich funkcji, które

uległy szkodzie w środowisku, tożsamymi pod względem jakości i ilości elementami przyrodniczymi

lub ich funkcjami.

2.

Jeżeli zastąpienie elementów przyrodniczych lub ich funkcji nie jest możliwe w sposób,

o którym mowa w ust. 1, uzupełniające lub kompensacyjne działania naprawcze prowadzi

się, uwzględniając zastępowanie elementów przyrodniczych lub ich funkcji alternatywnymi

elementami przyrodniczymi lub ich funkcjami. W takim przypadku obniżenie jakości elementów

przyrodniczych lub ich funkcji rekompensuje się ich ilością.

1.

W przypadku szkody w środowisku w gatunkach chronionych, chronionych siedliskach przyrodniczych

lub w wodach, w sposobie prowadzenia działań naprawczych uwzględnia się

1)

wpływ działań naprawczych na zdrowie ludzi i bezpieczeństwo publiczne;

2)

koszt prowadzenia działań naprawczych;

3)

prawdopodobieństwo uzyskania zakładanych efektów działań naprawczych;

4)

stopień, w jakim działania naprawcze będą zapobiegały wystąpieniu szkód w środowisku

w przyszłości;

5)

ryzyko wystąpienia dodatkowych szkód w środowisku będących wynikiem działań naprawczych;

6)

stopień, w jakim działania naprawcze przyniosą poprawę stanu poszczególnych elementów

przyrodniczych lub ich funkcji;

7)

stopień, w jakim działania naprawcze uwzględniają charakterystykę społeczną, gospodarczą

danego terenu;

8)

okres, po upływie którego prowadzone działania naprawcze zaczną przynosić zakładane

efekty, a także trwałość tych efektów;

9)

stopień, w jakim działania naprawcze przyczynią się do przywrócenia środowiska do

stanu początkowego albo przybliżonego do stanu początkowego;

10)

geograficzne powiązanie miejsca odbudowy utraconych elementów przyrodniczych lub ich

funkcji z miejscem wystąpienia szkody w środowisku, mając na uwadze największe korzyści

dla elementów przyrodniczych lub ich funkcji, które doznały szkody w środowisku.

2.

Prowadząc działania naprawcze, uwzględnia się

1)

najlepsze dostępne techniki;

2)

możliwość wykorzystania naturalnej regeneracji elementów przyrodniczych, jeżeli przynosi

ona największe korzyści dla środowiska.

1.

Określa się następujące sposoby przeprowadzania remediacji - dla szkód w środowisku

w powierzchni ziemi

1)

usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości w glebie i w

ziemi substancji powodujących ryzyko, o której mowa w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 101a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903 i 1250);

2)

inne niż wskazany w pkt 1, prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia dla zdrowia

ludzi i stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego

sposobu użytkowania terenu, takie jak

a)

zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub

b)

ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i kontrolowanie zanieczyszczenia

przez okresowe prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie,

lub

c)

przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne działania wspomagające

samooczyszczanie, kontrolowanie zanieczyszczenia przez okresowe prowadzenie badań

zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie, ewentualne ograniczenie dostępu

ludzi do zanieczyszczonego terenu i ewentualna konieczność zmiany sposobu użytkowania

zanieczyszczonego terenu.

2.

Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji w pierwszej kolejności

rozważa się usunięcie zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i przeprowadzenie

remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się, jeżeli

1)

nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie zanieczyszczenia lub

2)

negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w celu usunięcia zanieczyszczenia

byłyby niewspółmiernie wysokie do korzyści osiągniętych w środowisku, lub

3)

koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby nieproporcjonalnie

wysokie w stosunku do korzyści osiągniętych w środowisku i zasadne jest przeprowadzenie

remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co zostało wykazane w analizie

kosztów i korzyści przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprowadzenia remediacji.

4.

Sposób użytkowania terenu określa się na podstawie jego faktycznego zagospodarowania

i wykorzystania, chyba że inny sposób zagospodarowania terenu wynika z miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozporządzenie wchodzi z dniem 5 września 2016 r.