Ustawa z dnia 19 lipca 2016 r. o dostępie do zasobów genetycznych i podziale korzyści z ich wykorzystania

Ustawa określa

1)

właściwość i zadania organów administracji publicznej w zakresie wykonywania przepisów

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia

2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi

z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego

podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów

(Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 59), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 511/2014”, oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1866 z dnia 13 października 2015 r.

ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 511/2014 w odniesieniu do rejestru kolekcji, monitorowania zgodności

użytkowników i najlepszych praktyk

(Dz. Urz. UE L 275 z 20.10.2015, str. 4), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/1866”;

2)

zasady i tryb przeprowadzania kontroli zgodności dostępu i wykorzystania zasobów genetycznych

i tradycyjnej wiedzy związanej z zasobami genetycznymi, o których mowa w art. 2 ust.

1 i 4 rozporządzenia nr 511/2014, pozyskanych spoza Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

podziału korzyści z ich wykorzystania;

3)

zasady odpowiedzialności za naruszenie przepisów rozporządzenia nr 511/2014.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dostęp - dostęp w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia nr 511/2014;

2)

kolekcja - kolekcję w rozumieniu art. 3 pkt 9 rozporządzenia nr 511/2014;

3)

rejestr kolekcji - rejestr kolekcji w obrębie Unii, o którym mowa w art. 5 ust. 1

rozporządzenia nr 511/2014;

4)

tradycyjna wiedza związana z zasobami genetycznymi - tradycyjną wiedzę związaną z

zasobami genetycznymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 rozporządzenia nr 511/2014;

5)

użytkownik - użytkownika w rozumieniu art. 3 pkt 4 rozporządzenia nr 511/2014;

6)

wykorzystanie zasobów genetycznych - wykorzystanie zasobów genetycznych w rozumieniu

art. 3 pkt 5 rozporządzenia nr 511/2014.

Organem krajowym, o którym mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 511/2014, jest minister

właściwy do spraw środowiska, z tym że wskazane w ustawie zadania dotyczące kontroli

użytkowników oraz rejestru kolekcji wykonują organy Inspekcji Ochrony Środowiska.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza plan kontroli użytkowników, o którym

mowa w art. 9 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 511/2014.

2.

Plan kontroli użytkowników zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę użytkownika;

2)

termin przeprowadzenia kontroli;

3)

zakres kontroli;

4)

wskazanie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, zwanego dalej „wojewódzkim

inspektorem”, właściwego do przeprowadzenia kontroli.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje do zatwierdzenia ministrowi właściwemu

do spraw środowiska plan kontroli użytkowników na rok następny do końca listopada

każdego roku.

1.

Kontrolę użytkowników przeprowadza wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce

zamieszkania albo siedzibę użytkownika, albo miejsce prowadzenia działalności związanej

z wykorzystaniem zasobów genetycznych, jeżeli jest to uzasadnione zakresem kontroli.

2.

Protokół przeprowadzonej kontroli użytkownika jest przekazywany niezwłocznie Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 6 rozporządzenia nr 511/2014, wojewódzki

inspektor wzywa użytkownika do podjęcia działań lub środków naprawczych, o których

mowa w tym przepisie, oraz wyznacza termin ich wykonania.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres kontroli użytkowników, kierując się potrzebą standaryzacji działań kontrolnych.

Wniosek o włączenie kolekcji lub jej części do rejestru kolekcji posiadacz kolekcji

składa do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo

siedzibę posiadacza.

Wojewódzki inspektor sprawdza i weryfikuje wniosek, o którym mowa w art. 6, w zakresie

spełniania przez kolekcję lub jej część kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 3

rozporządzenia nr 511/2014, oraz

1)

przekazuje wniosek ministrowi właściwemu do spraw środowiska - w przypadku stwierdzenia,

że kolekcja lub jej część spełniają kryteria, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia

nr 511/2014;

2)

wydaje decyzję o niespełnianiu przez kolekcję lub jej część kryteriów, o których mowa

w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 511/2014 - w przypadku stwierdzenia, że kolekcja

lub jej część nie spełniają tych kryteriów.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza plan kontroli kolekcji lub ich części

zarejestrowanych w rejestrze kolekcji.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje do zatwierdzenia ministrowi właściwemu

do spraw środowiska plan kontroli kolekcji lub ich części zarejestrowanych w rejestrze

kolekcji na rok następny do końca listopada każdego roku.

1.

Kontrole kolekcji lub ich części zarejestrowanych w rejestrze kolekcji przeprowadza

wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę posiadacza

kolekcji.

2.

Protokół przeprowadzonej kontroli kolekcji lub jej części zarejestrowanych w rejestrze

kolekcji jest przekazywany niezwłocznie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 511/2014,

wojewódzki inspektor określa działania lub środki naprawcze, o których mowa w tym

przepisie, oraz wyznacza termin ich wykonania.

4.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 4 ust. 5 zdanie trzecie rozporządzenia 2015/1866,

posiadacz kolekcji składa do wojewódzkiego inspektora.

5.

W przypadku gdy działania i środki naprawcze nie zostały wykonane w wyznaczonym terminie,

wojewódzki inspektor wydaje decyzję stwierdzającą, że kolekcja lub jej część przestały

spełniać kryteria określone w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 511/2014. Decyzja jest

przekazywana niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska współpracuje z ministrem właściwym do spraw środowiska

w zakresie opiniowania wniosków o uznanie za najlepszą praktykę, o których mowa w

art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 511/2014, oraz opiniowania zmian lub aktualizacji

uznanej najlepszej praktyki.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 511/2014, przekazuje

lub wykorzystuje zasoby genetyczne lub tradycyjną wiedzę związaną z zasobami genetycznymi

bez wzajemnie uzgodnionych warunków lub niezgodnie z tymi warunkami, podlega karze

pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 50 000 zł.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w

1)

art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 511/2014, nie uzyskuje, nie zachowuje lub nie przekazuje

kolejnym użytkownikom informacji i dokumentów, o których mowa w tym przepisie,

2)

art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 511/2014, nie przechowuje informacji związanych z

dostępem i podziałem korzyści przez dwadzieścia lat od zakończenia okresu wykorzystania

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 1000 zł do 50 000 zł.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 511/2014, wykorzystuje

zasoby genetyczne mimo nieuzyskania zezwolenia na dostęp lub jego równoważnika oraz

nieustanowienia wzajemnie uzgodnionych warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości

od 10 000 zł do 100 000 zł.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 511/2014, nie

złożył oświadczenia o dołożeniu należytej staranności, podlega karze pieniężnej w

wysokości od 1000 zł do 10 000 zł.

Kto, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 511/2014, nie

złożył oświadczenia o dołożeniu należytej staranności lub nie przedłożył informacji,

o których mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do

50 000 zł.

Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania albo siedzibę użytkownika, albo miejsce prowadzenia działalności

związanej z wykorzystaniem zasobów genetycznych.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych uwzględnia się rodzaj i zakres naruszenia,

w tym jego wpływ na różnorodność biologiczną, wartość wykorzystanych zasobów genetycznych

i potencjalnych korzyści z wykorzystania tych zasobów i tradycyjnej wiedzy związanej

z zasobami genetycznymi, dotychczasową działalność podmiotu, który popełnił naruszenie,

w zakresie objętym przepisami rozporządzenia nr 511/2014 oraz skutki naruszenia.

Jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, który popełnił naruszenie,

dołożył wszelkich starań, aby do naruszenia nie doszło, lub że nie miał żadnego wpływu

na powstanie naruszenia, a nastąpiło ono na skutek okoliczności, których nie mógł

przewidzieć, wojewódzki inspektor odstępuje od wymierzenia kary pieniężnej i umarza

postępowanie.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu

kary stała się ostateczna, na rachunek bankowy wskazany w tej decyzji.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Kary pieniężnej nie wymierza się po upływie 5 lat od dnia, w którym stwierdzono naruszenie.

2.

Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej przedawnia się po upływie 5 lat od ostatniego

dnia terminu, w którym kara powinna zostać uiszczona.

Wsprawach dotyczących kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm., z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2013 r. poz. 686, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 po pkt 17a dodaje się pkt 17b w brzmieniu

„

17b)

wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 19 lipca 2016 r. o dostępie do zasobów genetycznych i podziale korzyści

z ich wykorzystania

(Dz. U. poz. 1340) oraz wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014

z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników

w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów

genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania

tych zasobów (Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 59) i rozporządzenia wykonawczego

Komisji (UE) 2015/1866 z nia 13 października 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady

wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 w odniesieniu

do rejestru kolekcji, monitorowania zgodności użytkowników i najlepszych praktyk (Dz.

Urz. UE L 275 z 20.10.2015, str. 4);

”

.

1.

W latach 2016-2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi 14 732 842 zł, z tym że w roku

1)

2016 r. - 0 zł;

2)

2017 r. - 1 800 538 zł;

3)

2018 r. - 1 616 538 zł;

4)

2019 r. - 1 616 538 zł;

5)

2020 r. - 1 616 538 zł;

6)

2021 r. - 1 616 538 zł;

7)

2022 r. - 1 616 538 zł;

8)

2023 r. - 1 616 538 zł;

9)

2024 r. - 1 616 538 zł;

10)

2025 r. - 1 616 538 zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany

rok budżetowy zostaną zastosowane mechanizmy korygujące polegające, w stosunku do

osób zatrudnionych do realizacji nowych zadań, na

1)

obniżeniu wysokości wynagrodzenia;

2)

obniżeniu wymiaru czasu pracy;

3)

redukcji liczby osób zatrudnionych.

3.

Organami właściwymi do wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 2,

są minister właściwy do spraw środowiska i wojewodowie.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw środowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.