Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

1.

W celu zapewnienia ochrony prawnej praw i interesów Skarbu Państwa tworzy się Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa, zwaną dalej „Prokuratorią Generalną”.

2.

Prokuratoria Generalna jest państwową jednostką organizacyjną.

3.

Nadzór nad Prokuratorią Generalną sprawuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

Prokuratoria Generalna jest niezależna w zakresie czynności podejmowanych w ramach

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa oraz co do treści wydawanych opinii prawnych.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa składa corocznie Sejmowi, w terminie do

dnia 31 marca, sprawozdanie z działalności Prokuratorii Generalnej w poprzednim roku

kalendarzowym.

1.

Radcowie oraz starsi radcowie Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, zwanej dalej

„Prokuratorią Generalną”, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

składają Prezesowi Prokuratorii Generalnej pisemne wnioski o wyrażenie zgody na kontynuowanie

dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego, podjętych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy.

2.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, podlegają rozpatrzeniu w terminie miesiąca od dnia

ich złożenia, przy czym brak stanowiska Prezesa Prokuratorii Generalnej w tym terminie

oznacza wyrażenie zgody na kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego.

3.

W przypadku niewyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jest on zobowiązany podjąć

działania zmierzające do doprowadzenia do niezwłocznego zakończenia stosunku prawnego

stanowiącego podstawę dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego. O dacie zakończenia

stosunku prawnego radca lub starszy radca Prokuratorii Generalnej niezwłocznie zawiadamia

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

4.

W przypadku niewyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, umowy stanowiące podstawę

dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego zawarte przez radcę lub starszego

radcę wygasają z mocy prawa po upływie roku od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 1, albo po zakończeniu maksymalnie rocznego cyklu nauczania objętego taką umową,

który trwał w momencie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w zależności od tego,

który z tych terminów jest późniejszy.

1.

Do zadań Prokuratorii Generalnej należy

1)

wyłączne zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem

art. 8b ust. 5;

2)

zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przed sądami powszechnymi, wojskowymi i polubownymi;

3)

zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

w stosunkach międzynarodowych;

4)

wydawanie opinii prawnych;

5)

opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących praw lub interesów Skarbu Państwa,

a także regulujących postępowania przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi.

2.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną dotyczy spraw, w

których Skarb Państwa jest lub powinien być stroną powodową albo pozwaną, albo też

uczestnikiem postępowania przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym.

3

Rada Ministrów może wyznaczyć Prokuratorię Generalną do reprezentowania Rady Ministrów

lub ministra w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawach aktów normatywnych

dotyczących Skarbu Państwa.

4.

(uchylony)

5.

Prokuratoria Generalna nie wykonuje zastępstwa procesowego

1

państwowych osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 8c;

2)

Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Do oceny kwalifikacyjnej za okres poprzedzający dzień wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Przy wykonywaniu zadań Prokuratoria Generalna współdziała z

1)

organami władzy publicznej,

2)

państwowymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej,

3)

organami jednostek samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono

wykonywanie zadań publicznych na podstawie ustaw lub porozumień,

4)

organami administracji rządowej i innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie odrębnych

przepisów do reprezentowania Skarbu Państwa

- zwanymi dalej „podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa”.

2.

Prokuratoria Generalna przy wykonywaniu zadań współdziała również z państwowymi osobami

prawnymi.

3.

Prokuratoria Generalna, w ramach współdziałania, o którym mowa w ust. 1, może żądać

i otrzymywać informacje i dokumenty, stanowiące tajemnicę prawnie chronioną, niezbędne

do wykonywania zastępstwa procesowego Skarbu Państwa lub zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1-3.

1.

Sprawy dyscyplinarne radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej wszczęte przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się na zasadach określonych w przepisach

dotychczasowych.

2.

Termin przedawnienia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego określony w art. 57 ust.

2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do czynów

popełnionych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

(uchylony)

Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy składają oświadczenie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 3, według zasad przewidzianych w ustawie zmienianej w art. 3.

1.

W postępowaniach przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi w stosunkach

międzynarodowych Prokuratoria Generalna bierze udział na wezwanie organu władzy publicznej,

jeżeli zachodzi konieczność ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna może, na wniosek organu

władzy publicznej, przejąć zastępstwo Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga tego

ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. W takim przypadku przepisy art.

13 i 14 stosuje się odpowiednio.

3.

Prokuratoria Generalna może odmówić przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej

w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, chyba że wykonywanie

zastępstwa polecił Prezes Rady Ministrów lub minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

Prezes Rady Ministrów lub minister właściwy do spraw Skarbu Państwa mogą polecić wykonywanie

zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej również wtedy, jeżeli Prokuratoria Generalna

odmówiła przejęcia tego zastępstwa innemu organowi władzy publicznej.

4.

Odmowę przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej Polskiej Prokuratoria Generalna uzasadnia

na piśmie i doręcza wnioskodawcy.

5.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie odmowy przejęcia zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej jest wiążące, z zastrzeżeniem ust. 3 zdanie drugie.

Sprawy lub grupy spraw przekazane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do

prowadzenia podmiotom reprezentującym Skarb Państwa na zasadach określonych w art.

8b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym są prowadzone przez

te podmioty. Do tych spraw nie stosuje się art. 8b ust. 1a ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe

do zakończenia sprawy, z zastrzeżeniem art. 8b

1)

w sprawach rozpoznawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy;

2)

w sprawach

a)

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

b)

o stwierdzenie zasiedzenia

- jeżeli wartość przedmiotu sprawy przewyższa kwotę 1 000 000 zł;

3)

w sprawach rozpoznawanych przez sądy polubowne, niezależnie od tego, czy miejsce postępowania

przed tym sądem znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też poza

jej granicami lub nie jest oznaczone;

4

w sprawach o uchylenie wyroku sądu polubownego oraz uznanie albo stwierdzenie wykonalności

wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej.

2.

W sprawach wymienionych w ust. 1 pkt 2 obowiązkowe zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

przez Prokuratorię Generalną nie ustaje mimo obniżenia się w toku sprawy wartości

przedmiotu sprawy do kwoty 1 000 000 zł lub poniżej.

1.

Prokuratoria Generalna z urzędu lub na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

może przejąć zastępstwo procesowe Skarbu Państwa w każdej sprawie, jeżeli wymaga tego

ochrona ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa. Przejęcie zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa może nastąpić w każdym stadium postępowania.

2.

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przejęcia zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa jest wiążące. Odmowę przejęcia zastępstwa procesowego Skarbu Państwa

Prokuratoria Generalna uzasadnia na piśmie i doręcza wnioskodawcy, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przejęciu

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa. Do zawiadomienia Prokuratoria Generalna załącza

jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

1

Przekazanie przez Prokuratorię Generalną sprawy lub grupy spraw, o których mowa w

art. 8 ust. 1, do prowadzenia podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa

1)

może nastąpić, jeżeli nie występuje w nich istotne zagadnienie prawne lub potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie

sądów

a)

z inicjatywy Prokuratorii Generalnej albo

b)

na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, za zgodą Prokuratorii Generalnej;

2)

jest obowiązkowe na wniosek i na rzecz

a)

Prezesa Rady Ministrów albo

b)

ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa w zakresie należących do jego właściwości

spraw lub grup spraw

-

dotyczących dochodzenia kwot zastrzeżonych na wypadek niewykonania lub nienależytego

wykonania zobowiązań z umów prywatyzacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 981),

-

dotyczących roszczeń o zawarcie umowy lub o zapłatę ceny sprzedaży akcji lub udziałów

Skarbu Państwa wynikających z umów prywatyzacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji,

-

dotyczących roszczeń osób uprawnionych do nieodpłatnego nabycia akcji lub udziałów

należących do Skarbu Państwa na zasadach określonych w art. 36-38 i art. 38b-38d ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji,

-

określonych w art. 249 § 1, art. 252 § 1, art. 422 § 1 i art. 425 § 1 ustawy z dnia 15 września

2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.,

-

o stwierdzenie istnienia lub nieistnienia uchwał wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

lub uchwał walnego zgromadzenia spółki akcyjnej, prowadzonych na podstawie art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.,

-

wynikających z odwołania, o którym mowa w art. 5c ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 154 i 888),

-

przeciwko członkom zarządu i likwidatorom spółek z ograniczoną odpowiedzialnością

prowadzonych na podstawie art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

1a

Prokuratoria Generalna nie przekazuje sprawy lub grupy spraw, gdy wartość przedmiotu

sprawy przewyższa kwotę 10 000 000 zł, z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 8b

ust. 1 pkt 2 lit. b tiret czwarte i piąte.

1b

Stanowisko Prokuratorii Generalnej w przedmiocie przekazania sprawy lub grupy spraw

w trybie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. a jest wiążące dla podmiotu reprezentującego

Skarb Państwa, gdy wartość przedmiotu sprawy nie przewyższa kwoty 300 000 zł, z wyjątkiem

przypadku gdy przekazanie następuje na rzecz Prezesa Rady Ministrów lub ministra właściwego

do spraw Skarbu Państwa.

1c

Stanowisko podmiotu reprezentującego Skarb Państwa w przedmiocie przekazania sprawy

lub grupy spraw w trybie określonym w ust. 1 pkt 1 lit. a jest wiążące dla Prokuratorii

Generalnej, gdy wartość przedmiotu sprawy przewyższa kwotę 300 000 zł.

1d

Przed przekazaniem sprawy lub grupy spraw w trybie określonym w ust. 1 pkt 1 lit.

a Prokuratoria Generalna występuje do podmiotu reprezentującego Skarb Państwa o przedstawienie

pisemnego stanowiska co do możliwości przyjęcia sprawy lub grupy spraw do prowadzenia,

określając w piśmie przyczynę przekazania oraz odnosząc się do przesłanek,

o których mowa w ust. 1 w pkt 1 we wprowadzeniu do wyliczenia. Podmiot reprezentujący

Skarb Państwa przekazuje Prokuratorii Generalnej swoje pisemne stanowisko w terminie

14 dni od dnia doręczenia wystąpienia Prokuratorii Generalnej.

1e

Prokuratoria Generalna, przekazując sprawę lub grupę spraw w przypadku, o którym mowa

w ust. 1b, w razie negatywnego stanowiska podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

sporządza pisemne uzasadnienie, w którym odnosi się do argumentów podniesionych w

stanowisku tego podmiotu, wskazuje ostateczne przyczyny przekazania, w tym odnosi

się do przesłanek, o których mowa w ust. 1 w pkt 1 we wprowadzeniu do wyliczenia.

1f

Odmowę przekazania sprawy lub grupy spraw na wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

lit. b, Prokuratoria Generalna uzasadnia na piśmie i doręcza wnioskodawcy w terminie

14 dni od dnia doręczenia wniosku.

1g

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wniosek określa sprawę lub grupę spraw

podlegających przekazaniu, termin przekazania oraz uzasadnienie.

1h

Do czasu przekazania sprawy lub grupy spraw zastępstwo procesowe Skarbu Państwa w

sprawie lub grupie spraw wykonuje Prokuratoria Generalna.

1i

Prokuratoria Generalna przekazuje ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa corocznie,

w terminie do końca lutego, szczegółowe informacje za poprzedni rok kalendarzowy dotyczące

1)

liczby wniosków o przekazanie sprawy oraz grupy spraw i sposobu ich rozpatrzenia,

2)

liczby i kategorii przekazanych spraw oraz grup spraw,

3)

stanowiska podmiotu reprezentującego Skarb Państwa - w przypadku spraw przekazanych

z inicjatywy Prokuratorii Generalnej,

4)

przyjętych przez Prokuratorię Generalną kryteriów przekazywania spraw

- w przypadku każdej sprawy lub grupy spraw wskazuje się odrębnie kategorię sprawy

i podmiot reprezentujący Skarb Państwa.

1j

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może przekazać Prokuratorii Generalnej swoje

wnioski i zalecenia w odniesieniu do przyjętych przez Prokuratorię Generalną kryteriów

przekazywania spraw.

2.

Przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia może nastąpić przed wszczęciem lub

w każdym stadium postępowania.

3.

Jeżeli przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia nastąpiło przed wszczęciem

postępowania, podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia sąd o przejęciu zastępstwa

procesowego Skarbu Państwa wraz z pismem wszczynającym postępowanie. Do zawiadomienia

sądu o przejęciu zastępstwa procesowego Skarbu Państwa, podmiot reprezentujący Skarb

Państwa załącza jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

4.

Jeżeli przekazanie sprawy lub grupy spraw do prowadzenia nastąpiło po wszczęciu postępowania,

Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd o przekazaniu zastępstwa procesowego Skarbu

Państwa podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa. Do zawiadomienia sądu o przekazaniu

zastępstwa procesowego Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy

dla stron lub uczestników postępowania.

5.

W przypadku przekazania podmiotowi reprezentującemu Skarb Państwa do prowadzenia sprawy

lub grupy spraw, w których zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię

Generalną jest obowiązkowe, podmiot ten wykonuje zastępstwo procesowe Skarbu Państwa

również przed Sądem Najwyższym.

1.

Prokuratoria Generalna na polecenie Prezesa Rady Ministrów przejmuje zastępstwo procesowe

państwowej osoby prawnej zajmującej się realizacją zadań publicznych z zakresu kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, nauki, oświaty i wychowania lub szkolnictwa wyższego,

jeżeli wymaga tego ochrona ważnych praw i interesów dotyczących mienia państwowego.

2.

Przejęcie zastępstwa procesowego państwowej osoby prawnej, o której mowa w ust. 1,

może nastąpić za jej zgodą przed wszczęciem postępowania lub w każdym jego stadium.

3.

Na wniosek Prezesa Rady Ministrów złożony przed wydaniem polecenia, o którym mowa

w ust. 1, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydaje opinię w przedmiocie

zgodności wykonywania przez Prokuratorię Generalną zastępstwa procesowego państwowej

osoby prawnej, o której mowa w ust. 1, z zasadami udzielania pomocy publicznej.

4.

W przypadku gdy wykonywanie zastępstwa procesowego państwowej osoby prawnej stanowi

pomoc publiczną, podmiotem udzielającym pomocy publicznej jest Prokuratoria Generalna.

5.

Prezes Rady Ministrów może wystąpić do Prokuratorii Generalnej o przedstawienie stanowiska

w przedmiocie przejęcia zastępstwa procesowego.

6.

Prezes Rady Ministrów może zwolnić Prokuratorię Generalną z obowiązku wykonywania

zastępstwa procesowego państwowej osoby prawnej.

7.

Prezes Rady Ministrów zwalnia Prokuratorię Generalną z obowiązku wykonywania zastępstwa

procesowego państwowej osoby prawnej w przypadku wystąpienia konfliktu praw lub interesów

Skarbu Państwa z prawami lub interesami państwowej osoby prawnej, o której mowa w

ust. 1, a także w przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 2.

8.

Prokuratoria Generalna niezwłocznie informuje Prezesa Rady Ministrów o istniejącym

lub mogącym wystąpić konflikcie praw lub interesów, o którym mowa w ust. 7.

9.

Prokuratoria Generalna zawiadamia sąd oraz państwową osobę prawną, o której mowa w

ust. 1, o przejęciu lub zakończeniu wykonywania zastępstwa procesowego. Do zawiadomienia

Prokuratoria Generalna załącza jego odpisy dla stron lub uczestników postępowania.

10.

Do wykonywania przez Prokuratorię Generalną zastępstwa procesowego państwowych osób

prawnych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 5 ust. 3, art. 13, art. 14 i art.

17 ust. 1 i 3 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 4 stosuje

się odpowiednio.

Do spraw wszczętych przed właściwym sądem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

(uchylony)

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W sprawach dotyczących ważnych praw lub interesów Skarbu Państwa, Prokuratoria Generalna,

na wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa, wydaje opinie prawne, w tym także

opiniuje projekty umów, których stroną jest lub ma być Skarb Państwa.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej albo dyrektor jej oddziału nie może odmówić wydania

opinii prawnej, jeżeli wartość przedmiotu sprawy przekracza kwotę 1 000 000 zł.

3.

Odmowa wydania opinii prawnej następuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku,

o którym mowa w ust. 1; odmowa jest wiążąca.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa, ponosi podmiot reprezentujący Skarb Państwa, którego dotyczy

przedmiot tego postępowania, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa nie ponosi kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego

przez Prokuratorię Generalną.

3.

Koszty zastępstwa procesowego zasądzone lub przyznane Skarbowi Państwa w sprawie,

w której zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna, przysługują

Skarbowi Państwa - Prokuratorii Generalnej. Koszty te są egzekwowane przez Skarb Państwa

- Prokuratorię Generalną na podstawie tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę

wykonalności wydaną na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej w zakresie rozstrzygnięcia

o kosztach zastępstwa procesowego.

4.

W sprawach, w których Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo Rzeczypospolitej

Polskiej, ust. 1 stosuje się odpowiednio.

5

Koszty postępowania w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo

procesowe państwowej osoby prawnej, o którym mowa w art. 8c, ponosi ta osoba prawna.

Dotyczy to również kosztów, o których mowa w art. 17 ust. 2.

6

Państwowa osoba prawna, o której mowa w art. 8c ust. 1, nie ponosi kosztów zastępstwa

procesowego wykonywanego przez Prokuratorię Generalną.

7

Państwowa osoba prawna, o której mowa w art. 8c ust. 1, przekazuje Prokuratorii Generalnej

koszty zastępstwa procesowego zasądzone lub przyznane tej osobie w sprawie, w której

zastępstwo procesowe wykonuje Prokuratoria Generalna, przy czym przekazanie kosztów

następuje, jeżeli zostały one ściągnięte od strony przeciwnej, a od rozstrzygnięcia

będącego podstawą wypłaty nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, z wyjątkiem skargi

o wznowienie i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa zawiadamia niezwłocznie Prokuratorię Generalną

o stanie prawnym lub faktycznym związanym z działalnością tego podmiotu, który uzasadnia

wszczęcie w imieniu Skarbu Państwa postępowania sądowego w sprawie, w której zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest obowiązkowe, przekazując

jednocześnie informacje i dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania sądowego.

2.

W przypadku wyłącznego zastępstwa procesowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1,

niezwłocznie po powzięciu wiadomości o zaistnieniu okoliczności, które czynią dopuszczalnym

podjęcie czynności przed Sądem Najwyższym, podmiot reprezentujący Skarb Państwa przekazuje

Prokuratorii Generalnej informacje i dokumenty zgromadzone w sprawie wraz ze swoim

stanowiskiem co do potrzeby podjęcia czynności przed Sądem Najwyższym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 8, który wchodzi

w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa przekazuje Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie

lub z własnej inicjatywy, wszelkie informacje i dokumenty niezbędne do wykonywania

przez Prokuratorię Generalną zastępstwa procesowego Skarbu Państwa.

2.

Na żądanie Prokuratorii Generalnej lub z własnej inicjatywy podmiot reprezentujący

Skarb Państwa przekazuje Prokuratorii Generalnej stanowisko w sprawie, w której zastępstwo

procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna.

3.

W przypadkach wymagających wiadomości specjalistycznych, Prokuratoria Generalna może

zasięgać opinii biegłych i korzystać z tłumaczy.

1.

Podmiot reprezentujący Skarb Państwa składa Prokuratorii Generalnej, na jej żądanie

lub z własnej inicjatywy, wnioski w przedmiocie wszczęcia postępowania lub czynności

procesowych w sprawie, w której Prokuratoria Generalna wykonuje zastępstwo procesowe

Skarbu Państwa. Prokuratoria Generalna nie jest związana treścią wniosków, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Wniosek podmiotu reprezentującego Skarb Państwa w przedmiocie wszczęcia postępowania,

cofnięcia pozwu lub wniosku, uznania roszczenia lub wniosku, zrzeczenia się roszczenia,

ograniczenia roszczenia lub zawarcia ugody sądowej jest wiążący dla Prokuratorii Generalnej.

W razie niezgodności stanowiska Prokuratorii Generalnej z wnioskiem podmiotu reprezentującego

Skarb Państwa, Prokuratoria Generalna żąda od podmiotu reprezentującego Skarb Państwa

stanowiska na piśmie.

3.

W przypadku, w którym nie można ustalić podmiotu reprezentującego Skarb Państwa w

określonej sprawie, wnioski, o których mowa w ust. 1 i 2, może złożyć, na wniosek

Prezesa Prokuratorii Generalnej, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

4.

Jeżeli podmiot reprezentujący Skarb Państwa, mimo żądania Prokuratorii Generalnej,

nie składa w określonym terminie wniosków, o których mowa w ust. 1 lub 2, Prokuratoria

Generalna - o ile jest to konieczne dla zachowania terminów wynikających z przepisów

prawa albo ustalonych przez sąd, trybunał lub inny organ orzekający - podejmuje czynności

według swojego uznania, zawiadamiając o tym podmiot reprezentujący Skarb Państwa.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku określonym w ust. 3, jeżeli minister

właściwy do spraw Skarbu Państwa nie złożył wniosków, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Czynności zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi

wykonują wyłącznie radcowie Prokuratorii Generalnej.

2.

Czynności zastępstwa procesowego mogą wykonywać również Prezes i wiceprezesi Prokuratorii

Generalnej.

3.

Dokumentem upoważniającym radcę Prokuratorii Generalnej do wykonywania czynności zastępstwa

procesowego jest legitymacja służbowa, która zawiera w szczególności imię i nazwisko

oraz stanowisko służbowe radcy Prokuratorii Generalnej.

4.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej radcy Prokuratorii Generalnej

oraz sposób dokonywania wpisów w tej legitymacji i postępowania z nią, a także organ

właściwy do jej wydania, uwzględniając w szczególności termin ważności legitymacji

służbowej, okoliczności uzasadniające jej wymianę i zwrot oraz postępowanie w razie

utraty legitymacji służbowej.

1.

Radcowie Prokuratorii Generalnej, biorąc udział w rozprawach sądowych, występują w

stroju urzędowym. Strojem urzędowym jest toga.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa

określi, w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego radców Prokuratorii Generalnej,

uwzględniając uroczysty charakter stroju, odpowiedni do powagi sądu i utrwalonej tradycji.

1.

Jeżeli zachodzi konieczność wykonywania zastępstwa procesowego przed sądami, trybunałami

lub innymi organami orzekającymi w sprawach wymagających znajomości prawa obcego albo

procedur lub instytucji międzynarodowych, Prokuratoria Generalna może powierzyć to

zastępstwo w drodze umowy cywilnoprawnej radcy prawnemu, adwokatowi lub innej osobie

uprawnionej do występowania w charakterze pełnomocnika procesowego.

2.

Koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1,

ponosi Prokuratoria Generalna.

3.

Do ustanowienia pełnomocnika procesowego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się

przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164 oraz z 2016 r. poz. 831, 996 i 1020).

1.

Dane do składania podpisu elektronicznego na potrzeby elektronicznego postępowania

upominawczego są udzielane radcom Prokuratorii Generalnej po złożeniu stosownego wniosku

za pośrednictwem odpowiednio dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej

lub Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Dopuszcza się również komunikowanie się radcy Prokuratorii Generalnej z sądem w elektronicznym

postępowaniu upominawczym przy wykorzystaniu bezpiecznego podpisu elektronicznego

weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

3.

Wnioski radców Prokuratorii Generalnej o udzielenie danych wskazanych w ust. 1 złożone

odpowiednio do dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej lub Prezesa Prokuratorii

Generalnej będą przesyłane właściwemu sądowi wraz z potwierdzeniem zatrudnienia radcy

Prokuratorii Generalnej odpowiednio we właściwym oddziale Prokuratorii Generalnej

lub w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej. Osoby zamierzające komunikować się

z sądem w sposób wskazany w ust. 2 zawiadamiają o tym sąd za pośrednictwem odpowiednio

dyrektora właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej lub Prezesa Prokuratorii Generalnej,

podając dane do weryfikacji podpisu elektronicznego.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3, odpowiednio dyrektor właściwego oddziału Prokuratorii

Generalnej lub Prezes Prokuratorii Generalnej przesyła sądowi w terminie 14 dni od

daty złożenia wniosku.

W sprawach o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa stanowiska

Prokuratorii Generalnej są przyjmowane kolegialnie.

1.

Pracami Prokuratorii Generalnej kieruje Prezes Prokuratorii Generalnej, przy pomocy

wiceprezesów Prokuratorii Generalnej i dyrektorów oddziałów Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej ponadto

1)

reprezentuje Prokuratorię Generalną;

2)

kieruje Głównym Urzędem Prokuratorii Generalnej;

3)

jest przełożonym wszystkich radców i innych pracowników Prokuratorii Generalnej.

3.

Wiceprezesi Prokuratorii Generalnej kierują działami jej pracy, wyznaczonymi przez

Prezesa Prokuratorii Generalnej.

4.

Prokuratoria Generalna używa wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej

Polskiej oraz pieczęci urzędowej określonej w przepisach o pieczęciach państwowych.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej prowadzi w systemie teleinformatycznym wykaz radców

Prokuratorii Generalnej, który zawiera imię i nazwisko radcy Prokuratorii Generalnej

i starszego radcy Prokuratorii Generalnej, datę jego mianowania, a także informacje

o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub zawieszeniu stosunku pracy.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej zapewnia sądom dostęp do wykazu radców Prokuratorii

Generalnej za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

1.

Prezesa Prokuratorii Generalnej powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

(uchylony)

3.

Wiceprezesów Prokuratorii Generalnej, w liczbie nieprzekraczającej 2, powołuje minister

właściwy do spraw Skarbu Państwa, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego

naboru, na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej. Minister właściwy do spraw Skarbu

Państwa odwołuje, na wniosek Prezesa Prokuratorii Generalnej, wiceprezesów Prokuratorii

Generalnej.

4.

Stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej może zajmować osoba, która

1)

posiada kompetencje kierownicze;

2)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

3)

spełnia wymagania do zajmowania stanowiska radcy Prokuratorii Generalnej.

4a.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej ogłasza się przez

umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w

Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

4b.

Termin, o którym mowa w ust. 4a pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4c.

Nabór na stanowisko Prezesa Prokuratorii Generalnej przeprowadza zespół, powołany

przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

4d.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 4c, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

4e.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 4d, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

4f.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw Skarbu Państwa.

4g.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

4h.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

4i.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

4j.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3, powołuje Prezes

Prokuratorii Generalnej.

4k.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio ust. 4 i ust. 4a-4i.

5.

Powołanie, o którym mowa w ust. 1 i 3, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm..

6.

(uchylony)

7.

Przepisy rozdziałów 3 i 5 stosuje się odpowiednio do Prezesa i wiceprezesów Prokuratorii

Generalnej.

1.

Ze stanowiskami Prezesa lub wiceprezesa Prokuratorii Generalnej nie można łączyć przynależności

do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

2.

Prezes i wiceprezesi Prokuratorii Generalnej nie mogą prowadzić działalności zarobkowej,

z wyjątkiem działalności naukowej, naukowo-dydaktycznej, dydaktycznej i publicystycznej.

1.

W skład Prokuratorii Generalnej wchodzi Główny Urząd Prokuratorii Generalnej z siedzibą

w mieście stołecznym Warszawie oraz mogą wchodzić oddziały Prokuratorii Generalnej.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, może

tworzyć, w drodze zarządzenia, oddziały Prokuratorii Generalnej z siedzibami w miejscowościach,

w których mają siedziby sądy apelacyjne. W zarządzeniu określa się siedzibę i właściwość

miejscową oddziału, która obejmuje obszar właściwości co najmniej jednego sądu apelacyjnego.

3.

Główny Urząd Prokuratorii Generalnej wykonuje zadania i czynności oddziału Prokuratorii

Generalnej w obszarze właściwości Sądu Apelacyjnego w Warszawie oraz w obszarach właściwości

sądów apelacyjnych, dla których nie utworzono oddziałów Prokuratorii Generalnej.

4.

Prezes Prokuratorii Generalnej może przekazać sprawę oddziałowi lub Głównemu Urzędowi

Prokuratorii Generalnej z pominięciem ich właściwości miejscowej, jeżeli wymaga tego

ochrona praw lub interesów Skarbu Państwa. W takim przypadku przepis art. 8a ust.

3 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 2 pkt 48 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2016 r.;

2)

art. 2 pkt 56 i 58, art. 14 pkt 2, art. 15 oraz art. 18, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 19, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Oddziały Prokuratorii Generalnej w okręgach swojej właściwości miejscowej samodzielnie

wykonują zadania i czynności Prokuratorii Generalnej.

2.

Oddziałem Prokuratorii Generalnej kieruje dyrektor oddziału, któremu funkcję tę powierza

Prezes Prokuratorii Generalnej. Dyrektor oddziału jest przełożonym radców i innych

pracowników tego oddziału.

3.

Funkcję dyrektora oddziału Prokuratorii Generalnej powierza się radcy Prokuratorii

Generalnej.

W sprawach, w których zastępstwo procesowe Skarbu Państwa wykonuje Prokuratoria Generalna,

sąd, trybunał lub inny organ orzekający dokonuje doręczeń pism i orzeczeń do Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej albo do właściwego oddziału Prokuratorii Generalnej.

Prokuratoria Generalna jest jednostką budżetową i prowadzi gospodarkę finansową na

zasadach określonych w odrębnych przepisach dla państwowych jednostek budżetowych.

1.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, nadaje

Prokuratorii Generalnej, w drodze zarządzenia, statut określający organizację i szczegółowe

zasady funkcjonowania Prokuratorii Generalnej, a w szczególności

1)

organizację wewnętrzną Głównego Urzędu i oddziałów Prokuratorii Generalnej, w tym

funkcje inne niż dyrektor oddziału występujące w Prokuratorii Generalnej;

2)

tryb udzielania pełnomocnictw, o których mowa w art. 17 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w drodze zarządzenia, określi sposób i

tryb przygotowywania, przyjmowania i prezentowania stanowisk Prokuratorii Generalnej,

o których mowa w art. 18, z uwzględnieniem przesłanek kwalifikowania spraw do kategorii

spraw o istotnym znaczeniu dla ochrony praw lub interesów Skarbu Państwa.

3.

Prezes Prokuratorii Generalnej ustala, w drodze zarządzenia, regulamin wewnętrznego

urzędowania Prokuratorii Generalnej, który określa w szczególności

1)

tryb wykonywania zadań i czynności w Prokuratorii Generalnej;

2)

rozkład czasu pracy w Prokuratorii Generalnej w tygodniu oraz jego wymiar w poszczególnych

dniach tygodnia, w tym czas rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególnych dniach

tygodnia, z uwzględnieniem zasad dotyczących pracowników urzędów państwowych.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa procesowego

Skarbu Państwa z organami władzy publicznej, państwowymi osobami prawnymi, państwowymi

jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej oraz organami jednostek

samorządu terytorialnego i innymi podmiotami, którym powierzono wykonywanie zadań

publicznych na podstawie ustaw lub porozumień, w tym w szczególności zakres czynności

wykonywanych w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te podmioty, terminy

wykonywania tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty,

2)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wykonywaniu zastępstwa Rzeczypospolitej

Polskiej z organami władzy publicznej, w tym w szczególności zakres czynności wykonywanych

w ramach współdziałania przez Prokuratorię Generalną i te organy, terminy wykonywania

tych czynności oraz wymieniane informacje i dokumenty,

3)

zakres i tryb współdziałania Prokuratorii Generalnej przy wydawaniu opinii prawnych

z organami administracji publicznej i innymi podmiotami uprawnionymi na podstawie

odrębnych przepisów do reprezentowania Skarbu Państwa

- mając na względzie zapewnienie należytej ochrony praw i interesów Skarbu Państwa

oraz dostępu Prokuratorii Generalnej do niezbędnych informacji i dokumentów, a także

uwzględniając wymogi wynikające z przepisów dotyczących właściwych postępowań.

W Prokuratorii Generalnej są zatrudnieni radcowie Prokuratorii Generalnej i starsi

radcowie Prokuratorii Generalnej, zwani dalej „radcami”.

Przepisy ustaw wymienionych w art. 1-26 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy

poniższe nie stanowią inaczej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

1.

Radcowie, wykonując czynności procesowe, kierują się własnym przekonaniem opartym

na wiedzy prawniczej i doświadczeniu.

2.

Radcowie przy wykonywaniu czynności procesowych są niezależni.

3.

Radcowie mają prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym

oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać

podpis radcy, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę

dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub

uszkodzenia) radca stwierdza to w poświadczeniu.

1.

Radcowie wykonują polecenia przełożonych, dotyczące treści czynności zastępstwa. Na

żądanie radcy przełożony wydaje polecenie na piśmie wraz z uzasadnieniem.

2.

Jeżeli radca nie zgadza się z poleceniem, o którym mowa w ust. 1, może żądać, by zmieniono

polecenie albo by wyłączono go od udziału w sprawie. W sprawach tych rozstrzyga ostatecznie

przełożony tego przełożonego, który wydał polecenie.

3.

W przypadku gdy w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym

ujawnią się nowe okoliczności, radca samodzielnie podejmuje decyzje związane z dalszym

tokiem postępowania.

1.

Radcą Prokuratorii Generalnej może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

3

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej

lub dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą, uznany

w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 191a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. albo dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych za granicą uznany

za równoważny z polskim dyplomem potwierdzającym uzyskanie tytułu zawodowego magistra

na podstawie umowy międzynarodowej albo w drodze nostryfikacji;

4

posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza albo zajmowała stanowisko

sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego lub sędziego sądu administracyjnego,

asesora sądowego albo stanowisko prokuratora;

5)

nie była karana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo nieumyślne

przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu;

6)

jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego

wykonywania zawodu radcy.

2.

Wymóg określony w ust. 1 pkt 4 nie dotyczy osoby, która

1)

posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych

lub

2

pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator lub specjalista

do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co najmniej pięć lat,

lub

3

pracowała na stanowisku związanym bezpośrednio z działalnością orzeczniczą Trybunału

i pomocą w tym zakresie w pracy sędziów Trybunału przez co najmniej 5 lat.

3.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej, urodzona

przed dniem 1 sierpnia 1972 r., składa oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1388 oraz z 2016 r. poz. 178 i 749) albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

1.

Starszym radcą Prokuratorii Generalnej może być

1)

radca Prokuratorii Generalnej, który przez co najmniej trzy lata zajmował stanowisko

radcy Prokuratorii Generalnej, lub

2)

osoba, która posiada tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego

nauk prawnych, lub

3)

osoba, która posiada uprawnienia radcy prawnego, adwokata lub notariusza i wykonywała

ten zawód przez co najmniej pięć lat, lub

4)

osoba, która zajmowała stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu wojskowego

lub sędziego sądu administracyjnego albo stanowisko prokuratora przez co najmniej

trzy lata, lub

5)

osoba, która pracowała na stanowisku związanym z legislacją, nie niższym niż legislator

lub specjalista do spraw legislacji, w urzędzie organu władzy państwowej przez co

najmniej osiem lat.

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się art. 29 ust. 3.

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia nie mogą być zatrudnieni w Prokuratorii

Generalnej, jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek służbowej podległości.

1.

Radców mianuje Prezes Prokuratorii Generalnej.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

mianowania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

3

Osoba podejmująca po raz pierwszy pracę na stanowisku radcy Prokuratorii Generalnej

jest zatrudniana na podstawie umowy o pracę na czas określony, nie dłuższy niż trzy

lata.

4

Osoba, o której mowa w ust. 3, w umowie o pracę zawieranej na czas określony zobowiązuje

się do przestrzegania zasad wykonywania zawodu określonych w art. 34, w tym wynikających

z treści ślubowania, o którym mowa w art. 33.

5

Radca zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony podlega obowiązkowej

ocenie kwalifikacyjnej nie później niż miesiąc przed zakończeniem okresu, na jaki

zawarto umowę o pracę. Przepisu art. 42 ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się.

6

Po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony wskutek upływu czasu, na jaki była

zawarta, radca może być mianowany, jeżeli uzyskał pozytywny wynik obowiązkowej oceny

kwalifikacyjnej.

7

Do radcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę mają zastosowanie przepisy dotyczące

radcy mianowanego, z wyjątkiem przepisów art. 33, art. 51-53 i rozdziału 6.

Przed wręczeniem aktu mianowania radca Prokuratorii Generalnej i starszy radca Prokuratorii

Generalnej, o którym mowa w art. 30 pkt 2-5, składa wobec Prezesa Prokuratorii Generalnej

ślubowanie według następującej roty: „Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku

służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa oraz strzec praw i

interesów Skarbu Państwa, obowiązki swoje wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy

prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

Obowiązkiem radcy jest postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać

zasad etyki wykonywania zawodu radcy, a w szczególności

1)

chronić prawa i interesy Skarbu Państwa;

2)

rzetelnie i terminowo wykonywać czynności służbowe;

3)

przestrzegać tajemnic ustawowo chronionych;

4)

stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

Czas pracy radcy jest określony rozmiarem jego zadań i czynności służbowych i nie

może przekraczać norm określonych w przepisach dotyczących pracowników urzędów państwowych.

1.

W uzasadnionych przypadkach radca może być przeniesiony, na okres do 6 miesięcy, do

pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w Głównym Urzędzie Prokuratorii Generalnej

albo w innym jej oddziale. W okresie przeniesienia przysługuje mu wynagrodzenie stosowne

do wykonywanej pracy, lecz nie niższe od dotychczasowego. Przeniesienie takie dopuszczalne

jest tylko raz na dwa lata.

2.

Niedopuszczalne jest czasowe przeniesienie, bez zgody zainteresowanego, do Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej albo jej oddziału, mającego siedzibę w innej miejscowości,

kobiety w ciąży lub radcy sprawującego opiekę nad dzieckiem w wieku do czternastu

lat, a także w przypadkach, gdy stoją temu na przeszkodzie ważne względy osobiste

lub rodzinne radcy.

1.

Radca zachowuje w tajemnicy informacje, które uzyskał w związku z wykonywaniem swoich

czynności służbowych.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, trwa również po ustaniu zatrudnienia.

3.

Zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Radca nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi

z ustawy lub naruszających zasady etyki wykonywania zawodu radcy, w szczególności

wzbudzających podejrzenia o stronniczość lub interesowność.

2.

Radca może podejmować dodatkowe zatrudnienie lub zajęcie zarobkowe po uzyskaniu uprzedniej

pisemnej zgody Prezesa Prokuratorii Generalnej. Prezes Prokuratorii Generalnej odmawia

zgody w przypadku, gdyby mogło dojść do naruszenia zakazów wynikających z ust. 1.

Radca nie może wykonywać mandatu posła, senatora lub radnego ani być członkiem partii

politycznej.

Radcy nie wolno uczestniczyć w strajkach lub akcjach zakłócających normalne funkcjonowanie

Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej lub jej oddziału albo w działalności sprzecznej

z obowiązkami radcy.

Radca niezwłocznie zawiadamia Prezesa Prokuratorii Generalnej o toczącej się sprawie

sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

1.

Radca podlega co dwa lata ocenie kwalifikacyjnej. Ocena kwalifikacyjna może być dokonana

w każdym czasie na polecenie Prezesa Prokuratorii Generalnej.

2.

Ocena kwalifikacyjna dotyczy wykonywania przez radcę zadań i czynności służbowych.

3.

Oceny kwalifikacyjnej dokonuje dyrektor oddziału Prokuratorii Generalnej, w którym

radca jest zatrudniony, a oceny radców zatrudnionych w Głównym Urzędzie Prokuratorii

Generalnej - Prezes Prokuratorii Generalnej.

4.

Ocenę kwalifikacyjną doręcza się na piśmie radcy, którego dotyczy.

5.

Od oceny kwalifikacyjnej radca może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia,

do Prezesa Prokuratorii Generalnej z wnioskiem o dokonanie ponownej oceny kwalifikacyjnej.

6.

Od oceny kwalifikacyjnej przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego - sądu pracy i

ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Do rozpoznania odwołania

stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

7

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, kryteria

oceny kwalifikacyjnej, uwzględniając wśród kryteriów staranność, rzetelność i terminowość

wykonywania czynności służbowych, oraz tryb dokonywania oceny, uwzględniając w szczególności

obiektywność i porównywalność ocen, mając na uwadze cel oceny kwalifikacyjnej, jakim

jest sprawdzenie czy radca wykonuje obowiązki służbowe zgodnie z zasadami wynikającymi

z treści ślubowania, o którym mowa w art. 33.

1.

Wynagrodzenie radcy składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego zajmowanemu

stanowisku służbowemu, dodatku za wieloletnią pracę oraz dodatku funkcyjnego w razie

powierzenia funkcji w Prokuratorii Generalnej.

1a

Radca wykonujący czynności zastępstwa procesowego jest uprawniony do dodatkowego wynagrodzenia

w wysokości nie niższej niż 65% kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych lub przyznanych

na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej albo na rzecz Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawie, w której czynności te były przez niego wykonywane, jeżeli koszty te zostały

ściągnięte od strony przeciwnej. Przepis zdania pierwszego stosuje się także w przypadku

kosztów, o których mowa w art. 11 ust. 7. Wysokość i termin wypłaty dodatkowego wynagrodzenia

określa umowa cywilnoprawna.

1b.

Jeżeli czynności zastępstwa procesowego w sprawie były wykonywane przez więcej niż

jednego radcę, kwotę dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1a, Prezes Prokuratorii

Generalnej dzieli między radców, z uwzględnieniem nakładu pracy poszczególnych radców.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wynagrodzenia zasadniczego radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców

Prokuratorii Generalnej,

2)

stawki dodatku funkcyjnego osób pełniących w Prokuratorii Generalnej funkcje określone

w art. 23 ust. 2 i 3 oraz w zarządzeniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1

- z uwzględnieniem poziomu wynagrodzeń zasadniczych i dodatków funkcyjnych sędziów

sądów powszechnych, przyjmując, że określone w ten sposób wynagrodzenie zasadnicze

radców Prokuratorii Generalnej i starszych radców Prokuratorii Generalnej nie może

przekraczać 130% wynagrodzenia zasadniczego w najwyższej stawce odpowiednio sędziego

sądu okręgowego i sędziego sądu apelacyjnego, a najwyższy dodatek funkcyjny nie może

przekraczać kwoty dodatku funkcyjnego przewidzianego dla prezesa odpowiedniego sądu.

1.

Radcy przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po 5 latach

pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy

dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie, zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udowodnione okresy, jeżeli z

mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

3.

Do okresów pracy, o których mowa w ust. 2, nie wlicza się okresów zatrudnienia w partii

komunistycznej (Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej)

jak również w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, sposób zaliczania zakończonych okresów

zatrudnienia do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę oraz

okresy, za które przysługuje ten dodatek, i terminy jego wypłaty, z uwzględnieniem

odrębnych przepisów dotyczących takiego dodatku.

1.

Prezes Prokuratorii Generalnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej może przyznać

radcy nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości do 3% planowanych wynagrodzeń

osobowych pozostaje w dyspozycji Prezesa Prokuratorii Generalnej i może być przez

niego podwyższony w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia.

Radcom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach pracy - 75% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach pracy - 300% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

Radcy wykonującemu na polecenie przełożonego czynności służbowe poza stałym miejscem

pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową na

zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

Radcy przysługuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

6 dni - po 10 latach pracy w Prokuratorii Generalnej;

2)

12 dni - po 20 latach pracy w Prokuratorii Generalnej.

(uchylony)

1.

Radcy, którego stosunek pracy został rozwiązany z powodu nabycia prawa do renty z

tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia, a jeżeli radca przepracował co najmniej 20 lat - w

wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

2.

Miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę ustalenia wysokości odprawy, o którym

mowa w ust. 1, oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 173 Kodeksu pracy.

1.

Stosunek pracy radcy tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu na czas

trwania tego aresztowania.

2.

W okresie zawieszenia stosunku pracy radcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości połowy

wynagrodzenia miesięcznego przysługującego mu w dniu tymczasowego aresztowania.

3.

W przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego wypłaca

się pozostałą część wynagrodzenia, chyba że postępowanie umorzono warunkowo albo z

powodu przedawnienia lub amnestii.

4.

Okres zawieszenia stosunku pracy wskutek tymczasowego aresztowania wlicza się do okresu

zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze radcy.

1.

Stosunek pracy radcy Prokuratorii Generalnej ulega rozwiązaniu z jego winy bez wypowiedzenia

w razie

1)

niespełniania wymogów koniecznych do zajmowania stanowiska służbowego radcy, o których

mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 lub 5;

1a)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego, stwierdzonego prawomocnym

orzeczeniem sądu;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych albo zakazu zajmowania

stanowiska w urzędach organów władzy publicznej lub wykonywania zawodu prawniczego;

3)

nieobecności w pracy przez okres 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

4)

dwukrotnego otrzymania negatywnej oceny kwalifikacyjnej;

5)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą bez wypowiedzenia może nastąpić w razie ciągłej

nieobecności w pracy z powodu choroby, dłużej niż przez okres roku.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą następuje z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie stwierdzonej orzeczeniem lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych albo innym równorzędnym orzeczeniem całkowitej lub częściowej niezdolności

do pracy.

4

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić z zachowaniem trzymiesięcznego okresu

wypowiedzenia w razie reorganizacji Prokuratorii Generalnej, w tym polegającej na

likwidacji stanowiska pracy ze względu na zmniejszenie liczby prowadzonych spraw przez

Prokuratorię Generalną lub zmianie struktury organizacyjnej, jeżeli przeniesienie

radcy na inne stanowisko służbowe nie jest możliwe.

5

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, w okresie między rozwiązaniem stosunku pracy

a podjęciem zatrudnienia lub działalności gospodarczej, nie dłużej niż przez 6 miesięcy,

przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, obliczone według zasad

obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 173 Kodeksu pracy.

6.

W przypadku gdy w okresie, o którym mowa w ust. 5, były radca pobiera świadczenie

określone w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963), wysokość świadczenia pieniężnego ulega odpowiedniemu obniżeniu, a jeżeli radca nabył

prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 887) - świadczenie pieniężne nie przysługuje.

7.

Okres pobierania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresu

pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a także do okresów

składkowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Od świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 5, Prokuratoria Generalna odprowadza

składkę na ubezpieczenia społeczne na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z radcą może nastąpić

1)

w drodze porozumienia stron;

2)

za trzymiesięcznym wypowiedzeniem dokonanym przez radcę.

2.

Okres wypowiedzenia stosunku pracy z radcą kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego.

3.

W okresie wypowiedzenia stosunku pracy radca może być zwolniony z obowiązku wykonywania

czynności służbowych, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku

pracy.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do stosunku pracy radców stosuje

się przepisy Kodeksu pracy.

1.

Radca ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą

obrazę przepisów prawa i za uchybienia godności zawodu.

2.

Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu czynności służbowych, stanowiące ściganą

z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika, kuratora, świadka, biegłego

lub tłumacza, radca odpowiada tylko dyscyplinarnie.

1.

Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nieuzasadniające wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, Prezes Prokuratorii Generalnej może udzielić radcy ostrzeżenia na

piśmie, po uprzednim wysłuchaniu radcy. Przepisy art. 61 ust. 5-5c stosuje się odpowiednio.

2.

Radca może w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostrzeżenia na piśmie wystąpić do

sądu pracy właściwego ze względu na siedzibę Głównego Urzędu Prokuratorii Generalnej

o uchylenie ostrzeżenia. Od orzeczenia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna nie

przysługuje.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 18, pkt 19, pkt 38, pkt 63 w zakresie art. 232a § 1, art. 1 pkt 104 w zakresie

art. 335, art. 1 pkt 112 lit. b i pkt 204 lit. a, art. 2, art. 12 pkt 3, art. 50,

art. 53 i art. 54, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 45 lit. c w zakresie art. 156 § 5 i 5a, art. 1 pkt 65 lit. b, pkt 79 lit.

b, pkt 88 oraz pkt 204 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres do trzech lat na wyższe stanowisko

służbowe;

5)

przeniesienie na niższe stanowisko służbowe lub pozbawienie funkcji;

6)

wydalenie z pracy w Prokuratorii Generalnej.

1.

Postępowanie dyscyplinarne może być wszczęte niezależnie od innych rodzajów odpowiedzialności

za ten sam czyn.

2

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 3 miesięcy od dnia uzyskania

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani

po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Jeżeli z powodu nieobecności w

pracy radca nie ma możliwości złożenia wyjaśnień, bieg trzymiesięcznego terminu nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia stawienia się radcy do pracy.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

następuje wcześniej niż przedawnienie karne.

3

Karalność przewinienia dyscyplinarnego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło

pięć lat.

4

Jeżeli czyn uzasadniający odpowiedzialność dyscyplinarną zawiera znamiona przestępstwa,

ustanie karalności przewinienia dyscyplinarnego następuje nie wcześniej niż ustanie

karalności przestępstwa.

1

Radca może być zawieszony w czynnościach służbowych, jeżeli z uwagi na charakter czynu

konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania czynności służbowych.

2

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej. Na

decyzję o zawieszeniu w czynnościach przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego -

sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Głównego Urzędu

Prokuratorii Generalnej. Do rozpoznania zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji.

3.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko radcy postępowania dyscyplinarnego, a także,

z zastrzeżeniem ust. 5, z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania.

4.

W toku postępowania dyscyplinarnego komisja dyscyplinarna może w każdym czasie uchylić

zawieszenie w czynnościach.

5.

Komisja dyscyplinarna II instancji, wydając orzeczenie dyscyplinarne, może orzec o

utrzymaniu w mocy zawieszenia w czynnościach do dnia wniesienia odwołania, o którym

mowa w art. 64 ust. 2, lub upływu terminu do jego wniesienia. W przypadku wniesienia

odwołania zawieszenie w czynnościach pozostaje w mocy do czasu rozpoznania odwołania,

chyba że sąd apelacyjny uchyli zawieszenie wcześniej.

6.

Prezes Prokuratorii Generalnej może w każdym czasie uchylić zawieszenie w czynnościach,

także w przypadkach, o których mowa w ust. 5.

7

W przypadku gdy radca został zawieszony w czynnościach, Prezes Prokuratorii Generalnej

obniża wysokość jego wynagrodzenia miesięcznego na czas trwania zawieszenia maksymalnie

do 50%. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy

od dnia zawieszenia w czynnościach albo zostało umorzone, z innej przyczyny niż rozwiązanie

stosunku pracy przez radcę, lub zakończyło się uniewinnieniem, radcy wypłaca się zatrzymane

wynagrodzenie.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej

w I instancji i Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna Prokuratorii Generalnej w II instancji.

2.

Członków komisji dyscyplinarnych, w tym przewodniczącego i zastępców przewodniczącego,

powołuje na okres pięciu lat Prezes Prokuratorii Generalnej.

3.

Członkiem komisji dyscyplinarnej może być radca dający należytą rękojmię wykonywania

tej funkcji.

4.

Komisja dyscyplinarna orzeka w składach trzyosobowych.

5.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego Prokuratorii Generalnej powołuje, na okres kadencji komisji

dyscyplinarnej, Prezes Prokuratorii Generalnej spośród radców Prokuratorii Generalnej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na polecenie Prezesa Prokuratorii

Generalnej. O wszczęciu tego postępowania rzecznik dyscyplinarny zawiadamia radcę,

którego ono dotyczy.

3.

Decyzję o przekazaniu komisji dyscyplinarnej I instancji wniosku o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego podejmuje Prezes Prokuratorii Generalnej na podstawie wniosku rzecznika

dyscyplinarnego.

3a

Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo zasięgać informacji od rzecznika dyscyplinarnego

o treści rozstrzygnięć podjętych przez rzecznika dyscyplinarnego i komisję dyscyplinarną.

Prezes Prokuratorii Generalnej ma prawo otrzymywać od rzecznika dyscyplinarnego odpisy

orzeczeń i protokołów posiedzeń, jeżeli są one w posiadaniu rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Do zadań rzecznika dyscyplinarnego należy w szczególności

1)

prowadzenie postępowania wyjaśniającego;

2)

składanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyniki postępowania

wyjaśniającego to uzasadniają;

3)

udział w rozprawach przed komisjami dyscyplinarnymi w charakterze strony;

4

wnoszenie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnej;

5)

udział w postępowaniu odwoławczym.

1.

Jeżeli postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło podstaw do sporządzenia wniosku o

wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania wyjaśniającego.

2.

W postanowieniu o umorzeniu postępowania wyjaśniającego wskazuje się przyczyny umorzenia.

Od postanowienia o umorzeniu postępowania wyjaśniającego nie przysługuje odwołanie.

1.

Komisja dyscyplinarna I instancji wszczyna postępowanie dyscyplinarne z dniem zgłoszenia

wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania.

2.

Obwiniony ma prawo korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy, z zastrzeżeniem

przepisów o ochronie tajemnic ustawowo chronionych.

3

W przypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy

w Prokuratorii Generalnej, a obwiniony w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku

rzecznika dyscyplinarnego o wszczęcie postępowania nie wskaże obrońcy, przewodniczący

składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród radców. Obrońca wyznaczony przez przewodniczącego

pełni swoje obowiązki do dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie,

o ile nie zostanie zwolniony wcześniej z tego obowiązku przez komisję dyscyplinarną

albo sąd.

4.

Komisja dyscyplinarna I instancji wydaje orzeczenie po przeprowadzeniu rozprawy, w

toku której wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego oraz jego obrońcy,

jeżeli został ustanowiony, a także po rozpatrzeniu innych dowodów mających znaczenie

w sprawie.

5.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na rozprawie nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy.

5a

W przypadku ustanowienia obrońcy usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego nie

wstrzymuje rozpoznania sprawy, o ile obrońca stawił się na rozprawie. W przypadku

usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego komisja dyscyplinarna może zamknąć

rozprawę, jeżeli obwiniony został wcześniej wysłuchany albo pouczony na rozprawie

o prawie złożenia wyjaśnień nie skorzystał z tego prawa.

5b

Rozstrzygnięcia komisji dyscyplinarnej zapadają w formie orzeczeń i postanowień.

5c

Przewodniczący składu orzekającego w toku postępowania może wydawać zarządzenia, w

szczególności dotyczące pozostawienia pism w aktach bez nadania dalszego biegu.

6.

Rozprawa jest jawna dla radców. W uzasadnionych przypadkach skład orzekający może

wyłączyć jawność rozprawy; jednakże ogłoszenie orzeczenia jest jawne.

7.

Orzeczenie powinno być ogłoszone bezpośrednio po naradzie.

8

W wyjątkowych przypadkach można odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie dłuższy

niż 7 dni. O terminie ogłoszenia orzeczenia przewodniczący składu orzekającego zawiadamia

strony bezpośrednio po zakończeniu Narady.

9.

Po ogłoszeniu orzeczenia przewodniczący składu orzekającego podaje ustnie zasadnicze

motywy rozstrzygnięcia.

10

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom z urzędu, nie później niż w ciągu

14 dni od dnia jego ogłoszenia.

1

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej I instancji kończącego postępowanie w sprawie

strony mają prawo wniesienia odwołania. W odwołaniu można zaskarżyć całość orzeczenia

lub jego część. Od innych orzeczeń, postanowień i zarządzeń można się odwołać w odwołaniu

od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

2.

Odwołanie wnosi się do komisji dyscyplinarnej II instancji za pośrednictwem komisji

dyscyplinarnej I instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

3

W przypadku złożenia odwołania od orzeczenia innego niż kończące sprawę lub postanowienia

albo zarządzenia, komisja dyscyplinarna wydaje postanowienie o odrzuceniu odwołania,

na które przysługuje odwołanie wyłącznie w odwołaniu od orzeczenia kończącego postępowanie

w sprawie.

1.

Przed upływem terminu do wniesienia odwołania orzeczenie nie podlega wykonaniu.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

1.

W postępowaniu przed komisją dyscyplinarną II instancji stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną I instancji.

2

Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do sądu apelacyjnego

- sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na siedzibę Głównego

Urzędu Prokuratorii Generalnej. Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego skarga kasacyjna nie przysługuje.

3

Odwołanie, o którym mowa w ust. 2, wnosi się za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej

II instancji, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Przepis art. 63 stosuje się odpowiednio.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dołącza się do akt osobowych

radcy.

2.

Prawomocne orzeczenie o ukaraniu podlega niezwłocznemu wykonaniu.

3.

Karę dyscyplinarną, z wyjątkiem kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej,

uważa się za niebyłą i wzmiankę o niej wykreśla się z akt komisji dyscyplinarnej i

akt osobowych radcy po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się orzeczenia. Komisja

dyscyplinarna, biorąc pod uwagę osiągnięcia w pracy i zachowanie się radcy, może na

jego wniosek lub jego przełożonego uznać karę za niebyłą i zarządzić jej wykreślenie

w terminie wcześniejszym.

4.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia komisji dyscyplinarnej ukarany

może wystąpić o uznanie za niebyłą kary wydalenia z pracy w Prokuratorii Generalnej.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w art. 55a ust.

1, z tym że uprawnienie do uznania ostrzeżenia za niebyłe i zarządzenia jego wykreślenia

przysługuje Prezesowi Prokuratorii Generalnej.

W postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nieuregulowanych

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 555, z późn. zm.. Nie stosuje się przepisów o oskarżycielu prywatnym, powodzie cywilnym, przedstawicielu

społecznym, o postępowaniu przygotowawczym oraz środkach przymusu, z wyjątkiem przepisów

o karze pieniężnej.

1

W Prokuratorii Generalnej mogą być zatrudnieni pracownicy inni niż radcowie, w tym

asystenci radców.

1a

Na stanowisku asystenta radcy może być zatrudniona osoba o nieskazitelnym charakterze,

spełniająca warunki, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 i 5.

1b

Asystent radcy wykonuje zadania związane z przygotowaniem czynności radcy w postępowaniu

przed sądami, trybunałami i innymi organami orzekającymi oraz zadania z zakresu działalności

administracyjnej Prokuratorii Generalnej.

2.

Do pracowników, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2015 r. poz. 1220), a w sprawach nieuregulowanych także w tych przepisach - przepisy Kodeksu pracy.

3.

Jeżeli stosunki pracy pracowników, o których mowa w ust. 1, regulują inne przepisy

szczególne, do pracowników tych stosuje się również te przepisy.

(pominięte)

1.

Sprawy wszczęte przed właściwym sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym przed

dniem wejścia w życie ustawy, w których zgodnie z jej przepisami, po dniu wejścia

w życie ustawy, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną jest

obowiązkowe, są prowadzone na dotychczasowych zasadach.

2.

Prezes Prokuratorii Generalnej może podjąć decyzję o przejęciu do prowadzenia przez

Prokuratorię Generalną poszczególnych spraw lub pewnej kategorii spraw, o których

mowa w ust. 1, ze względu na szczególny interes Skarbu Państwa. O przejęciu sprawy

Prezes Prokuratorii Generalnej powiadamia właściwy organ orzekający oraz strony lub

uczestników postępowania.

3.

Sprawy przed Sądem Najwyższym, w których zgodnie z przepisami ustawy, po dniu jej

wejścia w życie, zastępstwo procesowe Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną

jest wyłączne, są prowadzone na dotychczasowych zasadach, o ile przed dniem wejścia

w życie ustawy zostały w sprawie podjęte czynności procesowe przed Sądem Najwyższym

lub czynności procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane

przed sądem niższej instancji.

(pominięty)

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2006 r., z wyjątkiem

1)

art. 84 i 85, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia

2)

rozdziałów 5-7 oraz art. 72, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 108

ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.