Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rzemiośle

Osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm. mogą wykonywać tę działalność z zachowaniem warunków określonych w niniejszej ustawie.

Działalność takich osób jest zaliczana do rzemiosła.

W przypadku postępowań egzaminacyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy do wysokości opłat za egzaminy, o których mowa w art. 3

ust. 3g pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1

Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez

1)

osobę fizyczną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji tej osoby i jej pracy własnej,

w imieniu własnym i na rachunek tej osoby - jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym

przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej lub

2)

wspólników spółki cywilnej osób fizycznych w zakresie wykonywanej przez nich wspólnie

działalności gospodarczej - jeżeli spełniają oni indywidualnie i łącznie warunki określone

w pkt 1.

1a.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4

Do rzemiosła nie zalicza się działalności handlowej, usług hotelarskich, działalności

transportowej, usług świadczonych w wykonywaniu wolnych zawodów, usług leczniczych

oraz działalności wytwórczej i usługowej artystów plastyków i fotografików.

5.

(uchylony)

6

Rzemieślnikiem jest osoba, o której mowa w ust. 1.

Przepisów art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie stosuje się do cechów i izb rzemieślniczych działających przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Dowodami kwalifikacji zawodowych rzemieślnika są

1)

dyplom lub świadectwo ukończenia wyższej lub ponadgimnazjalnej szkoły o profilu technicznym

bądź artystycznym w zawodzie (kierunku) odpowiadającym dziedzinie wykonywanego rzemiosła;

2)

dyplom mistrza w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła;

3)

świadectwo czeladnicze albo tytuł robotnika wykwalifikowanego w zawodzie odpowiadającym

danemu rodzajowi rzemiosła;

4)

zaświadczenie potwierdzające posiadanie wybranych kwalifikacji zawodowych w zakresie

zawodu odpowiadającego danemu rodzajowi rzemiosła.

2.

Rzemieślnik obowiązany jest wykazać się innymi dowodami kwalifikacji zawodowych niż

określone w ust. 1, jeżeli z przepisów odrębnych ustaw wynika obowiązek posiadania

takich kwalifikacji.

3.

Dyplomy mistrza i świadectwa czeladnicze mogą być wydawane przez izby rzemieślnicze

osobom, które złożyły stosowne egzaminy przed komisjami egzaminacyjnymi izb rzemieślniczych.

3a.

Podstawę przeprowadzania egzaminów w zawodach odpowiadających danemu rodzajowi rzemiosła

stanowią standardy wymagań egzaminacyjnych ustalone przez Związek Rzemiosła Polskiego,

z zastrzeżeniem ust. 3b.

3b.

Podstawę przeprowadzania egzaminów w zawodach ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa

zawodowego, stanowią wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodach.

3c.

Nadzór nad działalnością komisji egzaminacyjnych izb rzemieślniczych sprawuje Związek

Rzemiosła Polskiego przez

1)

przeprowadzanie, zgodnie z planem nadzoru, co najmniej raz w roku kontroli działalności

komisji egzaminacyjnych;

2)

rozpatrywanie nieuwzględnionych przez izbę rzemieślniczą skarg kandydatów dotyczących

prawidłowości przeprowadzenia egzaminu;

3)

analizowanie wyników egzaminów oraz formułowanie wniosków.

3d.

Osoby wykonujące czynności z zakresu nadzoru mają prawo wstępu w charakterze obserwatora

na egzamin, po uprzednim powiadomieniu właściwej izby rzemieślniczej, oraz wglądu

do prowadzonej przez komisję egzaminacyjną dokumentacji komisji.

3e.

Osoby, o których mowa w ust. 3d, mogą wydawać komisjom egzaminacyjnym zalecenia wynikające

z przeprowadzonych czynności nadzoru. Komisja egzaminacyjna w ciągu 7 dni od otrzymania

zaleceń może zgłosić wobec nich zastrzeżenia do Związku Rzemiosła Polskiego. W przypadku

nieuwzględnienia zastrzeżeń przez Związek Rzemiosła Polskiego komisja egzaminacyjna

jest obowiązana powiadomić Związek Rzemiosła Polskiego o realizacji zaleceń w terminie

30 dni.

3f.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności komisji egzaminacyjnych

Związek Rzemiosła Polskiego może wezwać komisję do usunięcia uchybień w wyznaczonym

terminie, a w przypadku nieusunięcia uchybień - odwołać osoby wchodzące w skład komisji

lub cały skład komisji albo unieważnić egzamin w całości lub w części.

3g.

Izba rzemieślnicza

1)

zatwierdza zadania i pytania egzaminacyjne, opracowane na podstawie standardów wymagań,

o których mowa w ust. 3a i 3b;

2)

zatwierdza szczegółowe kryteria oceniania;

3)

dopuszcza kandydatów do egzaminów;

4

informuje kandydatów o wysokości opłaty za egzaminy - przy czym opłata wynosi za egzamin

a)

mistrzowski - 30% podstawy,

b)

czeladniczy - 15% podstawy,

c)

sprawdzający - 5% podstawy,

d)

poprawkowy - 50% opłaty określonej w lit. a albo b;

5)

prowadzi dokumentację komisji egzaminacyjnej, w tym ewidencję egzaminów;

6)

rozpatruje skargi kandydatów dotyczące prawidłowości przeprowadzenia egzaminu;

7)

organizuje szkolenia dla osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych według programu

ustalonego przez Związek Rzemiosła Polskiego.

3ga

Przez podstawę, o której mowa w ust. 3g pkt 4 lit. a-c, należy rozumieć kwotę przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w

czwartym kwartale roku poprzedniego ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

3h

Izba rzemieślnicza może zwolnić osobę przystępującą do egzaminu z opłaty, o której

mowa w ust. 3g pkt 4.

3i.

Osoby dorosłe uzyskujące i uzupełniające wiedzę i umiejętności zawodowe w formach

pozaszkolnych, określonych w odrębnych przepisach, mogą przystąpić do egzaminu sprawdzającego

wybrane kwalifikacje zawodowe w zakresie zawodu odpowiadającego danemu rodzajowi rzemiosła.

4

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, po zasięgnięciu opinii Związku Rzemiosła

Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, warunki powoływania komisji egzaminacyjnych

izb rzemieślniczych, warunki dopuszczania do egzaminu i sposób jego przeprowadzania,

wysokość wynagrodzenia członków komisji, warunki i tryb wydawania oraz wzory świadectw

czeladniczych, dyplomów mistrzowskich, zaświadczeń o zdaniu egzaminu sprawdzającego,

suplementów do świadectw czeladniczych i dyplomów mistrzowskich (Europass), umieszczenie

znaków graficznych informujących o poziomie Polskiej Ramy Kwalifikacji, o których

mowa w art. 10 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 64 i 1010), a także sposobów wydawania duplikatów i dokonywania legalizacji dokumentów przeznaczonych

do obrotu z zagranicą oraz wysokość odpłatności za wykonywanie tych czynności.

4a.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno uwzględniać w szczególności wymagania,

jakim powinny odpowiadać osoby wchodzące w skład komisji egzaminacyjnych, zakres obowiązujących

tematów egzaminacyjnych oraz możliwość zwolnienia z części egzaminu osoby przystępującej

do egzaminu.

5.

Rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle

obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej

z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3.

6

Przygotowanie zawodowe w rzemiośle realizowane jest na zasadach dualnego systemu kształcenia.

Nadzór nad jego przebiegiem sprawuje izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech,

którego członkiem jest rzemieślnik.

1.

Rzemieślnikowi posiadającemu znaczący i uznany dorobek zawodowy w zakresie wytwarzania

lub odtwarzania przedmiotów o charakterze artystycznym lub zabytkowym, naprawy i konserwacji

takich przedmiotów, naprawy i konserwacji zabytkowych obiektów budowlanych oraz świadczenia

usług związanych z artystycznym zdobieniem obiektów budowlanych może zostać nadany

tytuł honorowy „Mistrz Rzemiosł Artystycznych”.

2.

Tytuł honorowy „Mistrz Rzemiosł Artystycznych” nadaje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia

1)

tryb nadawania tytułu honorowego „Mistrz Rzemiosł Artystycznych”,

2)

podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o nadanie tytułu,

3)

warunki, jakie musi spełniać wniosek o nadanie tytułu,

4)

wzór dyplomu potwierdzającego nadanie tytułu

- mając na względzie wspieranie zanikających zawodów oraz promocję umiejętności istotnych

dla funkcjonowania wielu dziedzin kultury i sztuki jak również ochrony dziedzictwa

narodowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Rzemieślnik ma prawo

1)

zrzeszania się w organizacjach, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3, na zasadach

określonych w ustawie;

2)

wybierać i być wybieranym do organów samorządu gospodarczego rzemiosła;

3)

korzystać z uproszczonych (zryczałtowanych) form opodatkowania oraz zwolnień i ulg

podatkowych na zasadach powszechnie obowiązujących przedsiębiorców.

2.

W przypadku śmierci rzemieślnika współmałżonek pozostający do chwili śmierci na utrzymaniu

rzemieślnika oraz małoletni zstępni mają prawo nadal wykonywać rzemiosło w warunkach

i na zasadach obowiązujących rzemieślnika.

3.

Na rachunek zstępnych rzemiosło może być wykonywane przez ustawowego opiekuna do czasu

osiągnięcia przez nich pełnoletności lub ukończenia nauki w szkołach ponadgimnazjalnych

lub wyższych.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 2, przysługują także pozostającym na utrzymaniu

rzemieślnika do chwili jego śmierci pełnoletnim zstępnym pobierającym naukę w gimnazjach,

szkołach ponadgimnazjalnych lub wyższych przez okres pobierania przez nich nauki w

tych szkołach.

5

W przypadkach gdy dany rodzaj rzemiosła może być wykonywany wyłącznie po wykazaniu

się przez rzemieślnika posiadaniem uprawnień zawodowych, o których mowa w art. 19

ustawy wymienionej w art. 1, małżonek lub zstępni, o których mowa w ust. 3 i 4, wykonują

działalność za pośrednictwem osoby posiadającej wymagane kwalifikacje.

1.

Rzemieślnik jest obowiązany przestrzegać zasad etyki i godności zawodowej.

2.

Szczegółowe zasady etyki zawodowej i rzetelnego wykonywania rzemiosła cechowego określa

samorząd gospodarczy rzemiosła.

3

Przepis ust. 1 dotyczy także członków organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła,

o których mowa w art. 7 ust. 7 pkt 1.

1.

Rzemieślnicy podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie zasad etyki

zawodowej i rzetelnego wykonywania rzemiosła.

2.

Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej i tryb postępowania dyscyplinarnego określają

statuty organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła.

1.

Tworzy się samorząd gospodarczy rzemiosła.

2.

Samorząd gospodarczy rzemiosłajest niezależny w wykonywaniu swych zadań i podlega

tylko przepisom prawa.

3.

Organizacjami samorządu gospodarczego rzemiosłasą

1)

cechy;

2)

(uchylony)

3)

izby rzemieślnicze;

4)

Związek Rzemiosła Polskiego.

5)

(uchylony)

4.

Organizacje samorządu gospodarczego rzemiosłatworzone są z inicjatywy członków na

zasadzie dobrowolnej przynależności.

5.

Do zadań samorządu gospodarczego rzemiosła należy w szczególności

1)

promocja działalności gospodarczej i społeczno-zawodowej rzemiosła;

2)

nadzór nad organizacją i przebiegiem procesu przygotowania zawodowego w rzemiośle;

3)

udzielanie pomocy rzemieślnikom i innym przedsiębiorcom zrzeszonym w organizacjach

samorządu gospodarczego rzemiosła;

4)

reprezentowanie interesów środowiska rzemieślniczego wobec organów administracji publicznej;

5

uczestniczenie w realizacji zadań z zakresu oświaty i wychowania w celu zapewnienia

wykwalifikowanych kadr dla gospodarki, w tym prowadzenie szkół.

6.

Właściwi ministrowie zasięgają opinii Związku Rzemiosła Polskiego odnośnie do projektów

aktów prawnych dotyczących rzemiosła.

7

Za zgodą organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła jej

1)

członkami mogą być także

a)

małżonek lub zstępny osoby, o której mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli uczestniczy w wykonywaniu

przez tę osobę działalności gospodarczej w zakresie rzemiosła,

b)

osoby fizyczne wykonujące działalność gospodarczą, niebędące rzemieślnikami, zatrudniające

nie więcej niż 250 pracowników;

2)

członkami wspierającymi mogą być osoby prawne wykonujące działalność gospodarczą.

Organizacje samorządu gospodarczego rzemiosła wymienione w art. 7 ust. 3 mają osobowość

prawną.

1.

Cechy są organizacjami samorządu gospodarczego rzemiosła zrzeszającymi rzemieślników

według kryterium terytorialnego lub według rodzaju działalności gospodarczej.

2.

Podstawowym zadaniem cechu jest w szczególności utrwalanie więzi środowiskowych, postaw

zgodnych z zasadami etyki i godności zawodu, a także prowadzenie na rzecz członków

działalności społeczno-organizacyjnej, kulturalnej, oświatowej i gospodarczej, a także

reprezentowanie interesów członków wobec organów administracji i sądów.

1.

Spółdzielnie rzemieślnicze działają na zasadach określonych w przepisach Prawa spółdzielczego.

2.

Zadaniem spółdzielni rzemieślniczych jest w szczególności organizowanie działalności

usługowej i wytwórczej rzemiosła, udzielanie pomocy członkom w wykonywaniu ich zadań

oraz prowadzenie własnej działalności gospodarczej i społeczno-wychowawczej.

1.

Izby rzemieślnicze są organizacjami samorządu gospodarczego rzemiosła zrzeszającymi

cechy, spółdzielnie rzemieślnicze, rzemieślników nienależących do cechów, a także

inne jednostki organizacyjne, jeżeli ich celem jest wspieranie rozwoju gospodarczego

rzemiosła. Izby mogą w swych statutach przyjmować nazwy z dodatkiem wyrazów „przedsiębiorczość”

lub „przedsiębiorca” użytych w odpowiednim przypadku, a także określeń zawierających

wskazanie regionu.

2.

Podstawowym zadaniem izb rzemieślniczych jest pomoc w reprezentowaniu zrzeszonych

organizacji oraz rzemieślników wobec organów administracji publicznej oraz innych

organizacji i instytucji, udzielanie swym członkom pomocy instruktażowej i doradczej

oraz przeprowadzanie egzaminów kwalifikacyjnych. Szczegółowy zakres zadań izb rzemieślniczych

określają ich statuty.

3.

Izby rzemieślnicze są uprawnione do potwierdzania egzaminów kwalifikacyjnych świadectwami

czeladniczymi i dyplomami mistrzowskimi oraz do opatrywania ich pieczęcią z godłem

Państwa.

3a.

Izby rzemieślnicze są uprawnione do potwierdzania wyników egzaminów sprawdzających

zaświadczeniami o posiadaniu wybranych kwalifikacji zawodowych w zakresie zawodu odpowiadającego

danemu rodzajowi rzemiosła.

4.

Ilekroć w przepisach prawa mówi się o izbie rzemieślniczej, należy przez to rozumieć

izbę rzemieślniczą, utworzoną w trybie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie,

bez względu na nazwę przyjętą w jej statucie.

1.

Organizacje samorządu gospodarczego rzemiosławymienione w art. 7 ust. 3 pkt 1-3 mogą

powołać ogólnopolską reprezentację, zwaną „Związek Rzemiosła Polskiego”.

2.

W Związku Rzemiosła Polskiego mogą się zrzeszać izby rzemieślnicze, a także cechy

o zasięgu ogólnopolskim.

3.

Związek Rzemiosła Polskiego może być utworzony z inicjatywy co najmniej 10 organizacji

samorządu gospodarczego rzemiosła, wymienionych w art. 7 ust. 3 pkt 2 i3, oraz cechów ogólnopolskich, które zadeklarują członkostwo w tym związku w drodze

uchwał walnych zgromadzeń.

4.

Podstawowym zadaniem Związku jest zapewnienie zrzeszonym w nim organizacjom pomocy

w realizacji zadań statutowych, rozwijanie działalności społeczno-zawodowej oraz reprezentowanie

interesów rzemiosła w kraju i za granicą.

5.

Związek Rzemiosła Polskiego pełni względem spółdzielni rzemieślniczych funkcje związku

rewizyjnego, w trybie i na zasadach określonych w przepisach Prawa spółdzielczego.

Szczegółowe zadania organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, ich ustrój, stosunki

prawne członków ustalane są w statutach uchwalanych przez zjazdy lub walne zgromadzenia

tych organizacji.

Zasady gospodarki finansowej organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła oraz zasady

wynagradzania zatrudnionych w nich pracowników określają walne zgromadzenia (zjazdy

delegatów) tych organizacji, jeżeli inne przepisy nie stanowią inaczej.

(pominięty)

Cechy i izby rzemieślnicze mogą być tworzone w trybie inicjatyw założycielskich lub

w drodze podziału istniejących organizacji pod warunkiem zapewnienia samodzielności

finansowej.

1

Podstawą utworzenia cechu w trybie inicjatywy założycielskiej jest uchwalenie statutu

cechu odpowiadającego wymogom określonym w art. 16 przez co najmniej 30 członków założycieli.

2.

Podstawą utworzenia cechu w trybie podziału jest uchwała walnego zgromadzenia cechu

podlegającego podziałowi, powzięta w trybie określonym w statucie, zawierająca postanowienia

o zasadach podziału z uwzględnieniem podziału składników majątkowych oraz praw i zobowiązań

cechu podlegającego podziałowi.

Przepis art. 17 stosuje się odpowiednio do izb rzemieślniczych, z tym że liczba członków

założycieli (cechów) wynosi co najmniej 20.

1.

Cechy rzemieślnicze, izby rzemieślnicze i Związek Rzemiosła Polskiego podlegają obowiązkowi

wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, uzyskują osobowość prawną z chwilą wpisania

do Krajowego Rejestru Sądowego.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 1989 r.

1.

Kwalifikacje ustanowione odrębnymi przepisami, bez względu na pojęcie użyte na określenie

danej kwalifikacji w przepisach prawa regulujących daną kwalifikację, obowiązujące

w dniu wejścia w życie ustawy, których nadawanie odbywa się na zasadach określonych

w przepisach regulujących daną kwalifikację, z wyłączeniem kwalifikacji nadawanych

w systemie oświaty i systemie szkolnictwa wyższego, mogą być włączone do Zintegrowanego

Systemu Kwalifikacji.

2.

W okresie pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy ministrowie właściwi dokonują

przeglądu kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, według stanu obowiązującego na dzień

wejścia w życie ustawy, mającego na celu zidentyfikowanie kwalifikacji, w odniesieniu

do których jest uzasadnione włączenie do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji.

3.

W okresie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy może włączyć do Zintegrowanego

Systemu Kwalifikacji kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, które nie spełniają wymagań

określonych w art. 38 ust. 1, jeżeli jest możliwe

1)

przypisanie poziomu Polskiej Ramy Kwalifikacji do danej kwalifikacji zgodnie z art.

21;

2)

wskazanie dla danej kwalifikacji instytucji certyfikującej.

4.

Minister właściwy w drodze obwieszczenia informuje o przypisaniu poziomu Polskiej

Ramy Kwalifikacji do kwalifikacji, o której mowa w ust. 3, oraz o włączeniu tej kwalifikacji

do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji. Obwieszczenie podlega ogłoszeniu w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Przepisy art. 38 ust. 4 i 5

stosuje się.

5.

Minister właściwy jest obowiązany dostosować kwalifikację, o której mowa w ust. 3,

do wymogów, o których mowa w art. 38 ust. 1 i art. 39, w okresie trzech lat od dnia

ogłoszenia obwieszczenia, o którym mowa w ust. 4.

6.

Kwalifikacja, o której mowa w ust. 3, która nie została dostosowana, otrzymuje w Zintegrowanym

Rejestrze Kwalifikacji status kwalifikacji archiwalnej, o którym mowa w art. 27 ust.

4 pkt 3. Przepisów art. 29-34 nie stosuje się.

W okresie pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy do rozpatrzenia wniosków, o których

mowa w art. 37 ust. 1, nie stosuje się art. 17 ust. 1, jeżeli w odniesieniu do kwalifikacji

objętych wnioskiem zostały ustalone standardy wymagań egzaminacyjnych, o których mowa

w art. 3 ust. 3a ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, uwzględniające efekty kształcenia wymagane dla tych kwalifikacji opisane zgodnie

z art. 9 ust. 1 pkt 1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 3 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 97 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 97, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy;

2)

art. 9f ust. 4 ustawy zmienianej w art. 98 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 9f ust. 4 ustawy zmienianej w art. 98, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 1 października 2016 r.;

3)

art. 11 ust. 2, art. 24 ust. 1 i 2 i przepisy wykonawcze wydane przez ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego na podstawie art. 11 ust. 2 i art.

32a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 98 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 11 ust. 2, art. 24 ust. 1 i 2

i przepisów wykonawczych wydanych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego na podstawie art. 11 ust. 2 i art. 32a ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 98 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez dwanaście

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz mogą być zmieniane na podstawie

tych przepisów;

4)

art. 167 ust. 3 i art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 101 zachowują moc do dnia

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 167

ust. 3 i art. 201 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 101, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7 i 85, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 10, 21, 60, art. 83 ust. 4 i art. 110, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy

od dnia ogłoszenia.