Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 782) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 111 dodaje się art. 111a w brzmieniu

„

Art. 111a.

1.

Skarbowi Państwa lub miastu stołecznemu Warszawie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku

sprzedaży

1)

praw i roszczeń określonych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99);

2)

roszczeń określonych w art. 214;

3)

prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na skutek realizacji roszczeń, o których

mowa w pkt 1 i 2.

2.

Przeniesienie praw i roszczeń, o których mowa w ust. 1, wymaga zawarcia umowy w formie

aktu notarialnego.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 109 ust. 3 pkt 1

i 2 oraz art. 110 i art. 111.

4.

Prawo pierwokupu wykonuje Prezydent m.st. Warszawy.

5.

Jeżeli prawa i roszczenia, o których mowa w ust. 1, dotyczą nieruchomości Skarbu Państwa,

którymi gospodaruje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub w stosunku do których

prawa właścicielskie wykonuje Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego

albo Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, prawo pierwokupu wykonuje właściwy minister lub

agencja.

”

;

2)

w art. 214 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo

grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości, przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i

użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy wygasły na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 241 pkt 1, jeżeli w terminie

do dnia 31 grudnia 1988 r. zgłosili oni lub ich następcy prawni wnioski o oddanie

gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona nieruchomość stanowiąca ich

dawną własność.

”

;

3)

po art. 214 dodaje się art. 214a i art. 214b w brzmieniu

„

Art. 214a.

Można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela

gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu

na

1)

przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6;

2)

sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich;

3)

zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu

wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu;

4)

odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 66%;

5)

brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości,

której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Art. 214b.

1.

W sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy umarza się postępowanie, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron postępowania lub

ich adresów.

2.

Podstawa umorzenia, o której mowa w ust. 1, zachodzi gdy organ wezwał wnioskodawcę

oraz jego ewentualnych następców prawnych do uczestnictwa w postępowaniu przez ogłoszenie,

a w sprawie nie wpłynęło żadne inne pismo pochodzące od strony oprócz wniosku, o którym

mowa w ust. 1. Organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli w terminie sześciu

miesięcy od dnia ogłoszenia nikt nie zgłosił swych praw albo zgłosiwszy je, nie udowodnił

ich w terminie kolejnych trzech miesięcy lub nie wskazał swego adresu.

3.

Ogłoszenie zawiera

1)

imię, nazwisko oraz ostatnie znane organowi miejsce zamieszkania wnioskodawcy;

2)

informację o złożonym wniosku;

3)

wskazanie nieruchomości objętej złożonym wnioskiem;

4)

wezwanie, aby wnioskodawca lub jego następcy prawni w terminach, o których mowa w

ust. 2 zdanie drugie, zgłosili i udowodnili swe prawa, gdyż w przeciwnym razie postępowanie

zostanie umorzone.

4.

Ogłoszenie zamieszcza się w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym a ponadto w prasie

lokalnej obejmującej swym zasięgiem miejsce ostatniego zamieszkania wnioskodawcy,

a także na okres 30 dni na stronie internetowej właściwego urzędu.

5.

Decyzja o umorzeniu postępowania stanowi podstawę do ujawnienia tytułu własności do

nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księgach wieczystych

prowadzonych dla budynku i dla lokali wydzielonych z tego budynku jako odrębnych nieruchomości

oraz do zamknięcia powyższych ksiąg.

”

.

W ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 583) w art. 184 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Nie ustanawia się kuratora dla ochrony praw osoby, jeżeli istnieją przesłanki uznania

jej za zmarłą.

”

.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

2.

W przypadku złożenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do akt postępowania

administracyjnego, sądowo-administracyjnego lub sądowego umowy sprzedaży praw i roszczeń

określonych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99), roszczeń określonych w art. 214 ustawy zmienianej w art. 1 lub prawa użytkowania

wieczystego ustanowionego na skutek realizacji tychże roszczeń, przepisów art. 111a

ustawy zmienianej w art. 1 do tych umów nie stosuje się.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Skarbowi Państwa lub miastu stołecznemu Warszawie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku

sprzedaży

1)

praw i roszczeń określonych w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99);

2)

roszczeń określonych w art. 214;

3)

prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na skutek realizacji roszczeń, o których

mowa w pkt 1 i 2.

2.

Przeniesienie praw i roszczeń, o których mowa w ust. 1, wymaga zawarcia umowy w formie

aktu notarialnego.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 109 ust. 3 pkt 1

i 2 oraz art. 110 i art. 111.

4.

Prawo pierwokupu wykonuje Prezydent m.st. Warszawy.

5.

Jeżeli prawa i roszczenia, o których mowa w ust. 1, dotyczą nieruchomości Skarbu Państwa,

którymi gospodaruje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub w stosunku do których

prawa właścicielskie wykonuje Agencja Nieruchomości Rolnych, Agencja Mienia Wojskowego

albo Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, prawo pierwokupu wykonuje właściwy minister lub

agencja.

Można odmówić ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela

gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu

na

1)

przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6;

2)

sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich;

3)

zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu

wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu;

4)

odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 66%;

5)

brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości,

której jedynie część jest przedmiotem roszczenia określonego w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

1.

W sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy umarza się postępowanie, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron postępowania lub

ich adresów.

2.

Podstawa umorzenia, o której mowa w ust. 1, zachodzi gdy organ wezwał wnioskodawcę

oraz jego ewentualnych następców prawnych do uczestnictwa w postępowaniu przez ogłoszenie,

a w sprawie nie wpłynęło żadne inne pismo pochodzące od strony oprócz wniosku, o którym

mowa w ust. 1. Organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli w terminie sześciu

miesięcy od dnia ogłoszenia nikt nie zgłosił swych praw albo zgłosiwszy je, nie udowodnił

ich w terminie kolejnych trzech miesięcy lub nie wskazał swego adresu.

3.

Ogłoszenie zawiera

1)

imię, nazwisko oraz ostatnie znane organowi miejsce zamieszkania wnioskodawcy;

2)

informację o złożonym wniosku;

3)

wskazanie nieruchomości objętej złożonym wnioskiem;

4)

wezwanie, aby wnioskodawca lub jego następcy prawni w terminach, o których mowa w

ust. 2 zdanie drugie, zgłosili i udowodnili swe prawa, gdyż w przeciwnym razie postępowanie

zostanie umorzone.

4.

Ogłoszenie zamieszcza się w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym a ponadto w prasie

lokalnej obejmującej swym zasięgiem miejsce ostatniego zamieszkania wnioskodawcy,

a także na okres 30 dni na stronie internetowej właściwego urzędu.

5.

Decyzja o umorzeniu postępowania stanowi podstawę do ujawnienia tytułu własności do

nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księgach wieczystych

prowadzonych dla budynku i dla lokali wydzielonych z tego budynku jako odrębnych nieruchomości

oraz do zamknięcia powyższych ksiąg.