Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Ustawa reguluje zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności

ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

Do roszczeń pracowniczych z tytułu niewypłacalności pracodawcy, o której mowa w art.

3 ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1, powstałych po dniu 1 stycznia 2013 r.,

stosuje się przepisy tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodawcy będącego przedsiębiorcą,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm., położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałem banku zagranicznego

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm., a także przedsiębiorcą zagranicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym, który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oddział lub przedstawicielstwo, o którym mowa w przepisach o swobodzie działalności

gospodarczej, o ile

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii - może być wobec nich wszczęte postępowanie upadłościowe w rozumieniu

art. 2 lit. a lub lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego

-

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm. dotyczących międzynarodowego postępowania upadłościowego,

-

-

i jednocześnie zatrudnia, zgodnie z przepisami polskiego prawa, co najmniej jedną

osobę fizyczną w związku z prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalnością

gospodarczą lub działalnością przedstawicielstwa.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do

osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 687 i 996), wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,

jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,

a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące

pracę zarobkową w tym gospodarstwie.

W stosunku do roszczeń pracowniczych, o których mowa w art. 2, powstałych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, termin określony w art. 15 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1 rozpoczyna swój bieg w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi, gdy sąd upadłościowy

lub restrukturyzacyjny, na podstawie przepisów Prawa upadłościowego lub Prawa restrukturyzacyjnego,

wyda postanowienie o

1)

ogłoszeniu upadłości pracodawcy lub wszczęciu wobec niego wtórnego postępowania upadłościowego;

2)

otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. poz. 978, z późn. zm.;

3)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza

lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

4)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku stwierdzenia, że majątek dłużnika

jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania postanowienia sądu upadłościowego o ogłoszeniu

upadłości lub wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego pracodawcy, data wydania

postanowienia sądu restrukturyzacyjnego o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego

pracodawcy, data postanowienia sądu upadłościowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie

upadłości pracodawcy w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wszczęcia postępowania upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego

postępowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby

w tych państwach.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 albo w ust. 2.

1

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wydania, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania

upadłościowego, przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu

głównego zagranicznego postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy

zagranicznego z Danii lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi także w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu

zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym mowa w ust. 1, albo data wydania

przez sąd zagraniczny orzeczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy

1)

organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie o wszczęciu wobec

przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym

mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia, oraz powoła zarządcę albo

2)

organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie, zgodnie z którym

nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego

zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie

kosztów tego postępowania, albo

3)

sąd upadłościowy wyda, zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000,

orzeczenie o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, mające skutki ograniczone

do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo data wydania przez sąd

upadłościowy postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, o

którym mowa w ust. 1 pkt 3.

W przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, zarządca, w rozumieniu art. 2

lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, obwieszcza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

o wydaniu orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego, o wydaniu orzeczenia

o powołaniu zarządcy oraz dane o osobie zarządcy. Obwieszczenie zawiera istotną treść

orzeczenia o wszczęciu postępowania oraz orzeczenia o powołaniu zarządcy, informacje

o osobie zarządcy oraz informację, że właściwość sądu wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia

Rady (WE) nr 1346/2000.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy w

postępowaniu krajowym w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych

z powodu braku środków finansowych

1)

na podstawie przepisów Prawa upadłościowego sąd upadłościowy wyda postanowienie o

umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli

a

majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie

wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania,

b)

wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza

nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych

funduszów na te koszty;

2)

organ założycielski podejmie decyzję o wdrożeniu postępowania likwidacyjnego wobec

przedsiębiorstwa państwowego, o ile likwidacja nie jest skutkiem przekształcenia,

łączenia lub podziału tego przedsiębiorstwa;

3)

sąd orzeknie rozwiązanie spółki handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.;

4)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, wykonywanej

na takich samych zasadach, jak przedsiębiorcy polscy, przez przedsiębiorcę zagranicznego

w ramach utworzonego oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów o swobodzie działalności

gospodarczej, decyzję o zakazie wykonywania działalności przez przedsiębiorcę zagranicznego,

w ramach utworzonego przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

zgodnie z przepisami art. 7-7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. poz. 1178, z późn. zm. lub przepisami o swobodzie działalności gospodarczej organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę

będącego osobą fizyczną z Ewidencji Działalności Gospodarczej

2.

Datą niewypłacalności jest data uprawomocnienia się postanowienia sądu upadłościowego

o umorzeniu postępowania upadłościowego w przypadku pracodawców, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, data wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4

i 5, data uprawomocnienia się orzeczenia sądu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, albo

data dokonania wykreślenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w razie

niezaspokojenia roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych w przypadku

faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę, trwającego dłużej niż 2 miesiące.

2.

Datą wystąpienia niewypłacalności pracodawcy jest dzień upływu terminu, o którym mowa

w ust. 1.

Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 ust. 1, prowadzący działalność gospodarczą

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej

lub oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń, a także oddział lub przedstawicielstwo

przedsiębiorcy zagranicznego, zwany dalej „pracodawcą”, jest obowiązany opłacać składki

za pracowników na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej „Funduszem”.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników powracających

z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po

powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego.

1.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,

począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione,

które ukończyły 50. rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w

ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.

2.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników,

którzy osiągnęli wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat

dla mężczyzn.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,

począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za skierowanych zatrudnionych

bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia.

Pracownikiem, o którym mowa w art. 9, jest osoba fizyczna, która, zgodnie z przepisami

polskiego prawa, pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy lub jest zatrudniona na podstawie

umowy o pracę nakładczą albo wykonuje pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2016 r. poz. 380 i 585), stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo wykonuje pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną,

spółdzielnią kółek rolniczych lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną

- jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, z

wyjątkiem małżonka pracodawcy, a także jego dzieci własnych, dzieci drugiego małżonka

i dzieci przysposobionych, rodziców, macochy i ojczyma oraz osób przysposabiających,

a także rodzeństwa, wnuków, dziadków, zięciów i synowych, bratowych, szwagierek i

szwagrów oraz osób wykonujących pracę zarobkową w gospodarstwie domowym.

W razie niewypłacalności pracodawcy są zaspokajane roszczenia pracowników, o których

mowa w art. 10, a także byłych pracowników oraz uprawnionych do renty rodzinnej członków

rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika.

1.

W razie niewypłacalności pracodawcy niezaspokojone roszczenia pracownicze, zwane dalej

„roszczeniami”, podlegają zaspokojeniu ze środków Funduszu.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

wynagrodzenia za pracę;

2)

przysługujących pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania

pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

b)

wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby, o którym mowa

w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.,

c)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

d)

odprawy pieniężnej przysługującej na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

e)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, o którym mowa w art. 171 § 1 Kodeksu pracy, należny za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy,

f)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

g)

dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 230 i 231 Kodeksu pracy;

3)

składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawców na podstawie przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych.

3.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a-c i lit. g oraz pkt

3 podlegają zaspokojeniu za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające datę wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające

ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym

niż 9 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy.

4.

Roszczenie z tytułu wymienionego w ust. 2 pkt 2 lit. e podlega zaspokojeniu, jeżeli

ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy.

5.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 2 lit. d i lit. f podlegają zaspokojeniu,

jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące

następujące po tej dacie.

6.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 podlegają zaspokojeniu także w przypadku,

gdy uprawnienie do nich powstanie w dniu stanowiącym datę wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1, marszałek województwa wypłaca, na wniosek

pracownika, zaliczkę na poczet niezaspokojonych przez pracodawcę roszczeń pracowniczych,

w kwocie niezaspokojonych roszczeń, o których mowa w art. 12 ust. 2, nie wyższej jednak

niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych

przepisów, obowiązującego w dniu wypłaty zaliczki.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa

w art. 15 ust. 3. We wniosku pracownik jest obowiązany złożyć oświadczenie o pozostawaniu

w stosunku pracy z danym pracodawcą, rodzaju niezaspokojonych roszczeń pracowniczych

i ich wysokości oraz uprawdopodobnić fakt wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub dowieść faktu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Przepis art. 16 stosuje

się odpowiednio.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, pracownik składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań, o czym należy składającego pouczyć przed złożeniem

oświadczenia.

4.

W przypadku zgłoszenia przez pracownika wniosku o wypłatę świadczeń z tytułu faktycznego

zaprzestania działalności przez pracodawcę marszałek województwa ma prawo do uzyskania

niezbędnych informacji, w szczególności w zakresie: składania deklaracji i opłacenia

należnych podatków w urzędzie skarbowym, wyrejestrowania pracowników lub płatnika

z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ustaleń dokonanych przez Państwową Inspekcję Pracy

w ramach przeprowadzonych u pracodawcy kontroli i inspekcji, ustaleń dokonanych przez

komornika w trakcie prowadzonych przeciwko pracodawcy postępowań egzekucyjnych.

5.

Marszałek województwa ma prawo żądania od pracodawcy dokumentów potwierdzających faktyczne

zaprzestanie działalności, w tym także wglądu do dokumentacji w miejscu działalności

pracodawcy.

6.

Wypłata pozostałych niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, jak również roszczeń

byłych pracowników lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika

lub zmarłego byłego pracownika może nastąpić w oparciu o wniosek złożony w trybie

i na zasadach określonych w art. 16.

W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności, o której mowa w art. 3-8a, w odniesieniu

do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków Funduszu

nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w zakresie tych samych

roszczeń, przy czym roszczenia z tytułów wymienionych w art. 12 ust. 2 pkt 1, pkt

2 lit. a-c i lit. g oraz pkt 3 podlegają zaspokojeniu łącznie za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące.

1.

W przypadku wypłaty świadczeń ze środków Funduszu z tytułu roszczeń określonych w

art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a-c i lit. g łączna kwota świadczeń za okres jednego

miesiąca nie może przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, od dnia jego ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, ogłaszanego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. e świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. d lub lit. f świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, lub jego wielokrotności, w przypadku gdy roszczenie

stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę do jego ustalenia.

4

W przypadku gdy sędzia-komisarz wyda, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, postanowienie,

że określona część wynagrodzenia za pracę pracownika wykonującego zadania w zakresie

zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem

przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie o świadczenie usług

zawartej przed ogłoszeniem upadłości, lub określona część świadczeń przysługujących

w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem

jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, a wysokości części w stosunku do niej

skutecznych są niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie, o którym mowa w ust.

1 - wysokość wypłacanych świadczeń nie może odpowiednio przekraczać wysokości roszczenia

skutecznego do masy upadłości.

1

W okresie od dnia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy spełniającego

wymogi wskazane w art. 22-25 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe do dnia wydania przez sąd postanowienia w sprawie ogłoszenia upadłości, pracodawca

może złożyć do marszałka województwa wniosek o wypłatę zaliczek przeznaczonych na

zaspokojenie niezaspokojonych świadczeń pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust.

2, w kwocie niezaspokojonych świadczeń należnych uprawnionemu pracownikowi, nie wyższej

jednak niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w dniu wypłaty

zaliczki.

2.

Wniosek obejmuje zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, do którego

stosuje się odpowiednio art. 15 ust. 1, oraz kopię wniosku o ogłoszenie upadłości

złożonego w sądzie wraz z dołączonymi do niego dokumentami.

3.

Zaliczki, o których mowa w ust. 1, są wypłacane bezpośrednio pracownikowi.

1

W okresie miesiąca od daty niewypłacalności pracodawcy pracodawca, nadzorca sądowy

lub zarządca, syndyk, likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy

sporządza i składa marszałkowi województwa zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń,

zwany dalej „zbiorczym wykazem”, określając osoby uprawnione, o których mowa w art.

10, oraz tytuły i wysokość roszczeń wnioskowanych do zaspokojenia ze środków Funduszu.

Zbiorczy wykaz obejmuje roszczenia z okresów poprzedzających datę niewypłacalności

pracodawcy.

2.

Jeżeli zaspokojeniu podlegają roszczenia z okresów następujących po dacie niewypłacalności

pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza i składa marszałkowi województwa

niezwłocznie po ustaniu stosunku pracy osób uprawnionych wykazy uzupełniające; wykazy

obejmują wskazanie tych osób oraz tytuły i wysokość roszczeń.

3.

Zbiorczy wykaz i wykazy uzupełniające składa się marszałkowi województwa właściwemu

ze względu na siedzibę pracodawcy.

4.

Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 3, po stwierdzeniu zgodności zbiorczego

wykazu lub wykazu uzupełniającego z przepisami ustawy przekazuje niezwłocznie odpowiednie

środki finansowe Funduszu podmiotowi określonemu w ust. 1, który wypłaca uprawnionym

osobom świadczenia przewidziane w ustawie.

1.

Wypłata świadczeń może nastąpić także na podstawie wniosku pracownika, byłego pracownika

lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego

byłego pracownika.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa

w art. 15 ust. 3, nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od terminów przewidzianych

do złożenia wykazu lub wykazu uzupełniającego, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2.

3

Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, dokonuje wypłaty niezwłocznie

po stwierdzeniu, że wniosek obejmuje roszczenia podlegające zaspokojeniu ze środków

Funduszu oraz niezwłocznie powiadamia o tym pracodawcę, nadzorcę sądowego lub zarządcę,

syndyka, likwidatora lub inną osobę sprawującą zarząd majątkiem pracodawcy.

1.

Przepisu art. 15 ust. 1 nie stosuje się w razie niewypłacalności pracodawcy, która

zachodzi w przypadku

1)

wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii lub z państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym;

2)

wydania, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, przez organ

sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z wyłączeniem

Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego przedsiębiorcy zagranicznego

z tych państw, orzeczenia o wszczęciu wobec przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego

postępowania upadłościowego, o którym mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia,

oraz powołaniu zarządcy;

3)

wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania, w państwach członkowskich

Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wobec instytucji

kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby w tych państwach;

4)

wydania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ lub sąd zagraniczny

orzeczenia, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi

na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności

aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania w odniesieniu do przedsiębiorcy

zagranicznego, instytucji kredytowej lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 wypłata świadczeń może nastąpić wyłącznie na podstawie

wniosku pracownika, byłego pracownika lub uprawnionych do renty rodzinnej członków

rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika, złożonego marszałkowi

województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, osoba upoważniona w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego

w oddziale albo w przedstawicielstwie lub odpowiednio osoba reprezentująca instytucję

kredytową albo zagraniczny zakład ubezpieczeń, w razie niezaspokojenia przez pracodawcę

roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych

1)

przekazuje marszałkowi województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3

a)

odpis orzeczenia wydanego przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ uprawniony

do wszczęcia postępowania upadłościowego,

b)

uwierzytelnione tłumaczenie orzeczenia na język polski,

c)

informację sporządzoną w języku polskim o istotnej treści wydanego orzeczenia, dacie

jego wydania oraz oddziale lub przedstawicielstwie, w tym dane dotyczące wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego lub do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych,

o którym mowa w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej;

2)

informuje osoby wymienione w ust. 2 o przekazaniu dokumentów, o których mowa w pkt

1.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1 marszałek województwa, o którym mowa w art. 15

ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń niezwłocznie po stwierdzeniu

1

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wydania, zgodnie z przepisami Prawa

upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania upadłościowego, przez sąd

upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego

postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo

2)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - ukazania się w Monitorze Sądowym i

Gospodarczym obwieszczenia, o którym mowa w art. 7, albo

3)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - opublikowania w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej orzeczenia sądu zagranicznego o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec instytucji kredytowych

lub zagranicznych zakładów ubezpieczeń, albo

4)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - uzyskania dokumentów, o których mowa

w ust. 3, od osoby upoważnionej w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej

do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie

lub od osoby reprezentującej instytucję kredytową lub zagraniczny zakład ubezpieczeń

oraz

5)

że wniosek złożyła osoba, o której mowa w ust. 2, uprawniona do świadczeń z powodu

niewypłacalności pracodawcy określonej w ust. 1 i

6)

że wniosek dotyczy niezaspokojonych roszczeń podlegających zaspokojeniu ze środków

Funduszu.

W postępowaniu, o którym mowa w art. 15-17, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868 i 996), z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.

1.

W razie wypłaty świadczeń w przypadkach określonych w art. 17 ust. 4 o zakresie ochrony

roszczeń pracowniczych oraz o kwocie wypłaconych świadczeń

1)

marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę pracodawcy powiadamia dysponenta

Funduszu;

2)

dysponent Funduszu powiadamia odpowiednią instytucję gwarancyjną.

2.

W razie wypłaty świadczeń w przypadku ogłoszenia przez sąd upadłościowy upadłości

pracodawcy lub wydania przez sąd upadłościowy orzeczenia o oddaleniu z przyczyn, o

których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 i 5, wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy,

prowadzącego działalność również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dysponent Funduszu udziela informacji instytucjom

gwarancyjnym państw, w których upadły pracodawca prowadzi działalność.

3.

Dysponent Funduszu porozumiewa się i współpracuje z właściwymi instytucjami państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym również w

innych sprawach dotyczących zaspokajania roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy.

1.

O odmowie wypłaty świadczenia w całości lub w części, zgłoszonego w trybie określonym

w art. 15-19, marszałek województwa zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną

osobę, podając uzasadnienie tej odmowy.

2.

Spory powstałe w związku z odmową wypłaty świadczenia ze środków Funduszu rozstrzyga

sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

1.

Środki finansowe Funduszu przekazane na wypłatę świadczeń mogą podlegać egzekucji

prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane.

2.

Ze świadczeń wypłacanych z Funduszu mogą być potrącane zaliczki na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne finansowane ze środków ubezpieczonego,

składki na ubezpieczenie zdrowotne, a także należności alimentacyjne na zasadach przewidzianych

w Kodeksie pracy do potrącenia tych należności z wynagrodzenia za pracę.

Ze środków Funduszu mogą być wypłacane także inne świadczenia na zasadach określonych

w odrębnych ustawach, o ile Fundusz otrzyma dodatkowe środki finansowe przewidziane

na ich wypłatę.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zbiorczego wykazu i wykazów uzupełniających,

o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2, i wzór wniosku, o którym mowa w art. 16 ust.

1 i art. 17 ust. 2, oraz tryb ich składania, a także przekazywania środków finansowych

Funduszu i dokonywania wypłat świadczeń z Funduszu, mając na uwadze czytelność i kompletność

tych wzorów oraz uwzględniając dane osób uprawnionych niezbędne do przekazywania środków

i wypłat ze środków finansowych Funduszu.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków, o których mowa w art.

12a ust. 1 i art. 14a ust. 1, oraz tryb ich składania, a także tryb przekazywania

środków finansowych Funduszu, mając na uwadze czytelność i kompletność tych wzorów

oraz uwzględniając dane osób uprawnionych niezbędne do przekazywania środków i wypłat

ze środków finansowych Funduszu.

1.

Przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, a także wypłata świadczeń

ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na marszałka województwa, działającego

w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia wobec pracodawcy, likwidatora lub innej

osoby zarządzającej majątkiem pracodawcy lub roszczenia do masy upadłości o zwrot

wypłaconych świadczeń.

2.

Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia na rzecz Funduszu korzystają

z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za

pracę.

3.

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od

dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy

dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do osób

fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej albo przedsiębiorców, którzy

trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na pozostawanie w

stanie likwidacji lub upadłości, jeżeli podjęcie takiej decyzji przez dysponenta Funduszu

1)

prowadzi do odzyskania zwrotu wyższej kwoty, niż gdyby takiej decyzji nie podjęto,

lub

2)

dochodzenie zwrotu jest związane z poniesieniem kosztów znacznie przewyższających

wysokość dochodzonej kwoty, lub

3)

w przypadku osób fizycznych - gdy osoba ta wykaże, że ze względu na stan majątkowy

i sytuację rodzinną, w tym uzyskiwanie dochodu uniemożliwiającego spłacenie należności

do Funduszu, nie jest w stanie spłacić należności jednorazowo lub w całości, ponieważ

spowodowałoby to zbyt dotkliwe skutki dla niej i jej rodziny, w szczególności pozbawiłoby

tę osobę i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

4.

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności, gdy dochodzi zwrotu należności lub prowadzi

postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców, w taki sposób aby nie stanowiło

to pomocy publicznej w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

5

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od

dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy

dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców,

zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis , określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy

de minimis .

6.

Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części w przypadkach całkowitej

jej nieściągalności, gdy

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności, lub

2)

osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku, lub pozostawiła ruchomości

niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów i jednocześnie nie ma spadkobierców

innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, lub

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, została wykreślona z właściwego rejestru,

przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność

nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie, lub

4

sąd upadłościowy wydał postanowienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lub 4 lub

art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a.

7.

Całkowita nieściągalność zachodzi również w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka

organizacyjna, o których mowa w ust. 6 pkt 3, pomimo niewykreślenia z właściwego rejestru

faktycznie nie istnieje.

8.

Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części, gdy postępowanie

egzekucyjne w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej

albo przedsiębiorców, którzy trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej,

zostało umorzone w całości z urzędu.

9.

W razie wystąpienia przesłanek, o których mowa w ust. 3-8, marszałek województwa właściwy

ze względu na siedzibę pracodawcy wnioskuje do dysponenta Funduszu o określenie warunków

zwrotu należności, w szczególności rozłożenie na raty, odroczenie terminu spłaty należności

lub odstąpienie w całości lub w części od dochodzenia zwrotu należności lub umorzenie

w całości lub w części należności.

10.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do wypłaty świadczeń w przypadkach, o których mowa

w art. 17 ust. 1.

11

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

informacji zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 9 oraz w art. 23a ust. 4, mając

na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowości i szybkości postępowania.

1.

Dysponent Funduszu może upoważnić marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę

pracodawcy do wyrażania zgody, o której mowa w art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne.

2.

W przypadku braku wyrażenia przez marszałka województwa zgody, o której mowa w art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, oraz w odniesieniu do wierzytelności Funduszu nieobjętych układem w postępowaniu

restrukturyzacyjnym, dysponent Funduszu może zawrzeć z dłużnikiem, który zawarł układ

z wierzycielami w postępowaniu restrukturyzacyjnym, porozumienie w przedmiocie określenia

warunków zwrotu należności, w szczególności rozłożyć na raty lub odroczyć termin spłaty

należności, jeżeli prowadzi to do zwrotu należności w całości.

3.

Jeżeli warunki zwrotu, o których mowa w ust. 2, stanowią pomoc publiczną, porozumienie

może zostać zawarte wyłącznie zgodnie z przepisami Prawa restrukturyzacyjnego dotyczącymi

pomocy publicznej na restrukturyzację.

4.

W przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w ust. 2, marszałek województwa

właściwy ze względu na siedzibę pracodawcy wnioskuje do dysponenta Funduszu o określenie

warunków zwrotu należności.

1.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

2.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy.

3.

Dysponent Funduszu

1)

może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, z zastrzeżeniem art. 26, pozywać i być

pozywany;

2)

prowadzi sprawy i występuje w obrocie prawnym pod nazwą Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych z siedzibą w Warszawie. Adresem dysponenta Funduszu jest adres jego

siedziby.

4.

Prawo reprezentacji Funduszu przysługuje dysponentowi Funduszu oraz działającym w

jego imieniu, w oparciu i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikom dysponenta

tego Funduszu.

5.

Mienie Funduszu zaewidencjonowane w księgach, dysponent Funduszu może wydzierżawić

lub wynająć osobom fizycznym lub prawnym, na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego.

6.

Mienie Funduszu, dysponent Funduszu może przekazać w zarząd polegający na gospodarowaniu

wydzieloną częścią tego mienia w imieniu dysponenta Funduszu, na podstawie umowy na

czas oznaczony nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem lub w użytkowanie na czas oznaczony

nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem na rzecz Funduszu.

7.

Przekazanie nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie możliwe jest, pod warunkiem że

całość użytkowanej nieruchomości przeznaczona jest wyłącznie na cele związane z realizacją

zadań Funduszu.

1.

Dochodami Funduszu są

1)

składki płacone przez pracodawców;

2)

odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach

publicznych;

3)

zapisy i darowizny;

4)

dobrowolne wpłaty pracodawców;

5)

odsetki od zwrotu sum wypłaconych tytułem świadczeń, zwróconych po terminie;

6)

dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej

równowartości, o której mowa w ust. 2;

7)

dotacja budżetowa;

8)

dochody z tytułu zbycia akcji i udziałów objętych przez Fundusz przed dniem 1 stycznia

2002 r.;

9)

środki pochodzące z funduszy celowych;

10)

inne dochody.

2.

Przychodami Funduszu są

1)

zwroty sum wypłaconych z tytułu świadczeń pracowniczych oraz równowartość w nieruchomościach

i związanych z nimi prawach przejętych przez dysponenta Funduszu za niespłacone w

terminie wierzytelności z tytułu wypłaconych świadczeń oraz ustanowionych zabezpieczeń;

2)

należności z tytułu najmu i dzierżawy mienia;

3)

inne przychody określone w odrębnych przepisach.

3.

Wymienione w ust. 1 i 2 dochody i przychody są przekazywane na rachunek bankowy Funduszu.

Dysponent Funduszu może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

zaciągać kredyty i pożyczki na zaspokajanie roszczeń, o których mowa w art. 12.

Dysponent Funduszu może podejmować działania związane z realizacją ustawowych zadań

z wykorzystaniem środków zagranicznych.

1.

Środki Funduszu przeznacza się na finansowanie świadczeń, o których mowa w art. 14,

z tytułu roszczeń, o których mowa w art. 12, oraz na pokrycie kosztów dochodzenia

zwrotu i egzekucji należności Funduszu, a także kosztów, o których mowa w art. 31

ust. 3.

1a.

Środki Funduszu przeznacza się również na finansowanie zadań wynikających z innych

ustaw. Dysponent Funduszu może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu

kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych

w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak że łączna kwota środków

na finansowanie zadań wynikających z ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy nie powinna zostać zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.

2.

(uchylony)

3.

Dysponent Funduszu przekazuje na wyodrębniony rachunek bankowy samorządu województwa

środki Funduszu na realizację zadań związanych z zaspokojeniem roszczeń, a także dochodzeniem

ich zwrotu w zakresie i na zasadach określonych w ustawie, środki na sfinansowanie

kosztów zatrudnienia osób, o których mowa w art. 31 ust. 3, oraz na sfinansowanie

kosztów obsługi związanych z realizacją zadań.

4.

Środki Funduszu przekazywane na rachunek bankowy mogą być wykorzystywane wyłącznie

na zadania określone w ust. 3.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

dotyczących gospodarki środkami Funduszu, przekazywanych przez marszałków województw

dysponentowi Funduszu, oraz terminy ich przekazywania, mając na uwadze konieczność

zapewnienia prawidłowej gospodarki środkami Funduszu.

1.

Składki na Fundusz, o których mowa w art. 9, obciążają koszty działalności pracodawców.

2.

Pracodawca po dacie jego niewypłacalności nie ma obowiązku opłacania składek na Fundusz.

1.

Składkę na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963).

2.

Wysokość składki na Fundusz określa ustawa budżetowa.

3.

Do czasu określenia wysokości składki w ustawie budżetowej stosuje się składkę w wysokości

ustalonej na rok poprzedni. Po ustaleniu wysokości składki w ustawie budżetowej płatnicy

składek dokonują korekty wysokości wpłat od początku roku budżetowego w pierwszym

miesiącu następującym po miesiącu, w którym została ogłoszona ustawa budżetowa.

1.

Poboru składek na Fundusz dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych w okresach miesięcznych,

łącznie ze składkami na ubezpieczenia społeczne, a kwoty pobrane tytułem składek przekazuje

na rachunek bankowy Funduszu w terminie do 15. dnia następnego miesiąca.

2.

W zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek

za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie

stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

3.

Koszty poboru składek na Fundusz obciążają rachunek bankowy Funduszu i są zwracane

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% wpływów składek na Fundusz.

4

W przypadku nieprzekazania składek na rachunek bankowy Funduszu w terminach, o których

mowa w ust. 1, od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należne są odsetki ustawowe za opóźnienie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dnia od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 9 lit. b i d oraz pkt 40, 45-47, 49 i 50, które wchodzą w życie z dniem

1 lipca 2014 r.;

2)

art. 1

a)

pkt 6 lit. b w zakresie art. 9 ust. 2d pkt 3,

b)

pkt 9 lit. a tiret pierwsze,

c)

pkt 29 w zakresie art. 36a ust. 4 pkt 1 w odniesieniu do Ochotniczych Hufców Pracy

i art. 36d ust. 2 pkt 3 lit. b,

d)

pkt 78 w zakresie art. 106a ust. 5 pkt 1,

e)

pkt 81 lit. a w zakresie art. 109 ust. 2c,

f)

pkt 81 lit. c

- które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.;

3)

art. 7 pkt 2 lit. c, która wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

1.

Określone w ustawie zadania z zakresu ochrony roszczeń pracowniczych realizują minister

właściwy do spraw pracy oraz marszałkowie województw przy pomocy wojewódzkich urzędów

pracy.

2.

Marszałkowie województw sporządzają corocznie, w terminach określonych przez dysponenta

Funduszu, wkłady do planów finansowych.

3.

Środki na wynagrodzenia pracowników wykonujących zadania w zakresie ochrony roszczeń

pracowniczych oraz na pozostałe koszty obsługi marszałkowie województw otrzymują na

podstawie limitów określonych przez dysponenta Funduszu w planie finansowym Funduszu.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 6, który

wchodzi w życie z dniem 1 marca 2016 r.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1

Organem opiniodawczo-doradczym dysponenta Funduszu w sprawach Funduszu jest Rada Rynku

Pracy, powołana na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy.

2.

Do zadań Rady w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

opiniowanie rocznych projektów planów finansowych Funduszu oraz sprawozdań z wykonania

tych planów;

2)

wyrażanie opinii w sprawach zaciągania kredytów i pożyczek, o których mowa w art.

26.

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

1.

Dysponent Funduszu może przeprowadzać u marszałka województwa kontrole w zakresie

1)

wydatkowania środków Funduszu zgodnie z przeznaczeniem;

2)

przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu;

3)

właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków Funduszu;

4)

prawidłowości dochodzenia roszczeń na rzecz Funduszu;

5)

prawidłowości wykonania planu finansowego.

2.

Kontrolowany jest obowiązany udostępnić wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w

sprawach objętych zakresem kontroli.

1.

Czynności, o których mowa w art. 39a, w imieniu i z upoważnienia dysponenta Funduszu,

przeprowadza pracownik urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw pracy, zwany

dalej „kontrolerem”.

2.

Kontroler, przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 39a, jest obowiązany do

okazania legitymacji służbowej oraz imiennego upoważnienia wskazującego marszałka

województwa, którego czynności te dotyczą.

1.

Dysponent Funduszu w wyniku przeprowadzonych przez kontrolera czynności, o których

mowa w art. 39a, może przekazać marszałkowi województwa zalecenia.

2.

Marszałek województwa, u którego przeprowadzono czynności kontrolne, może, w terminie

7 dni od dnia otrzymania zaleceń, zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Dysponent Funduszu ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,

w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu zastrzeżeń, jest

obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji zaleceń.

5.

W przypadku uwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,

w terminie 30 dni, jest obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji

zaleceń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zmian wynikających z zastrzeżeń.

1.

Dysponent Funduszu może nałożyć na marszałka województwa odpowiedzialnego za nierealizowanie

zaleceń, o których mowa w art. 39c, lub nieudostępnienie dokumentów lub nieudzielanie

wyjaśnień, o których mowa w art. 39a ust. 2, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego

miesięcznego jego wynagrodzenia, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie

3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków

przewidzianych przepisami prawa.

2.

Karę pieniężną wymierza dysponent Funduszu w drodze decyzji administracyjnej, biorąc

pod uwagę rozmiar, stopień i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień.

3

Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.

4

Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 3, następuje w trybie

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 599 i 868).

(pominięte)

1.

Osoby będące byłymi pracownikami lub członkami rodzin zmarłych pracowników lub zmarłych

byłych pracowników, uprawnionymi do renty rodzinnej, których roszczenia pracownicze

nie zostały zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub byłego niewypłacalnego pracodawcę,

pomimo prawomocnego wyroku sądu przeciwko tym podmiotom, mogą w terminie do dnia 30

czerwca 2007 r. wystąpić z pisemnym wnioskiem do kierownika Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu z tytułu

niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym z art. 6 i 6a ustawy, o której mowa

w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do roszczeń pracowniczych, do których uprawnienie powstało

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a z tytułu których świadczenia ze środków

Funduszu nie mogły być wypłacone z powodu niezłożenia wniosku do Funduszu, o którym

mowa w ust. 1, niespełnienia wymogów dotyczących okresów, o których mowa w art. 6

lub terminów, o których mowa w art. 7 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu

obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 mają również zastosowanie, z wyłączeniem warunku prawomocnego

wyroku sądu przeciwko syndykowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu pracodawcy,

w przypadkach, gdy świadczenia ze środków Funduszu nie mogły być wypłacone w związku

z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności

publicznoprawnych od przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 1287, z późn. zm..

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie syndyka, likwidatora

lub niewypłacalnego pracodawcy oraz wskazanie tytułów roszczeń, o których mowa w ust.

1, oraz ich wysokości. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu, o którym

mowa w ust. 1, oraz dokumenty potwierdzające bezskuteczność przeprowadzonej egzekucji

lub bezskuteczność ich dochodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym

prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, orzeczenie sądu nie jest wymagane.

6.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne.

7.

Do wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 7

ust. 3 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone, oraz art. 291 § 5 Kodeksu pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni dotychczas w Krajowym Biurze

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz w Biurach Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się pracownikami odpowiednio Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, powołani

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują dotychczasowe warunki pracy

i płacy.

Z dniem wejścia w życie ustawy środki pieniężne, aktywa trwałe i inne składniki majątkowe,

należności i zobowiązania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych utworzonego

na podstawie ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1 stają się środkami pieniężnymi, aktywami

trwałymi i innymi składnikami majątkowymi, należnościami i zobowiązaniami Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

Do wykazów uzupełniających złożonych po dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, jeżeli przed tym dniem był złożony wykaz zbiorczy, o którym mowa w

art. 7 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy stronami umów zawartych przez

1)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 12 ust.

5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2 niniejszej ustawy;

2)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur

Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art.

12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 3 niniejszej

ustawy;

3)

Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub przez

kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których

mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy;

4)

Krajowe Biuro Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Biura Terenowe Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 4 ustawy, o

której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych lub odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy.

4.

W toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych, których stronami są kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stronami

stają się z dniem wejścia w życie ustawy odpowiednio kierownicy Biur, o których mowa

w art. 31 ust. 3 niniejszej ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 11 i art. 12 ust. 7 ustawy, o której

mowa w art. 50 pkt 1, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie

niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o przepisach lub ustawie wymienionej w art.

50 pkt 1, należy przez to rozumieć odpowiednio przepisy niniejszej ustawy lub niniejszą

ustawę.

2.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

należy przez to rozumieć Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu

niniejszej ustawy.

(pominięty)

Traci moc

1)

ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. poz. 85, z późn. zm.;

2)

ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom

(Dz. U. poz. 436 oraz z 1996 r. poz. 267).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia

Do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 50, art. 51 i

art. 54, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r.;

2)

art. 148 i art. 149, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2015 r.;

3)

art. 428 pkt 138 w zakresie dotyczącym art. 227, który wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.