Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych

Rozporządzenie określa

1)

wymagania w zakresie projektowania oraz wytwarzania urządzeń ciśnieniowych i zespołów

urządzeń ciśnieniowych, zwanych dalej „zespołami”, o najwyższym dopuszczalnym ciśnieniu

przekraczającym 0,5 bara;

2)

procedury oceny zgodności;

3)

zakres dokumentacji technicznej;

4)

sposób oznakowania;

5)

elementy deklaracji zgodności.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do

1)

rurociągów przesyłowych − rurociągów lub układu rurociągów, przeznaczonych do przesyłania

dowolnego płynu lub substancji do lub z instalacji (nabrzeżnych lub oddalonych od

brzegu), począwszy od ostatniego elementu odcinającego w granicach instalacji łącznie

z tym elementem, z wszystkimi przyłączonymi urządzeniami przeznaczonymi specjalnie

dla rurociągów przesyłowych - z wyjątkiem standardowych urządzeń ciśnieniowych, takich

jakie znajdują się w stacjach redukcji ciśnienia lub stacjach sprężania;

2)

sieci wodnych zasilających, rozprowadzających i upustowych oraz ich wyposażenia i

kanałów dopływowych, takich jak zastawki, tunele ciśnieniowe, szyby ciśnieniowe w

hydroelektrowniach, a także związanego z nimi osprzętu specjalnego;

3)

prostych zbiorników ciśnieniowych określonych w przepisach dotyczących prostych zbiorników

ciśnieniowych;

4)

wyrobów aerozolowych określonych w przepisach dotyczących wyrobów aerozolowych;

5)

urządzeń umożliwiających działanie pojazdów określonych w przepisach dotyczących

a)

homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych

zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów,

b)

homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych,

c)

homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców;

6)

urządzeń niesklasyfikowanych wyżej niż w kategorii I, określonych w załączniku nr

1 do rozporządzenia, i objętych przepisami dotyczącymi

a)

maszyn,

b)

dźwigów i elementów bezpieczeństwa do dźwigów,

c)

sprzętu elektrycznego przewidywanego do stosowania w określonych granicach napięcia,

d)

wyrobów medycznych innych niż aktywne wyroby medyczne do implantacji i wyroby medyczne

do diagnostyki in vitro,

e)

urządzeń spalających paliwa gazowe,

f)

urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytkowania w atmosferze potencjalnie

wybuchowej;

7)

urządzeń przeznaczonych wyłącznie do celów militarnych;

8)

urządzeń przeznaczonych specjalnie do zastosowania jądrowego, których uszkodzenie

może spowodować emisję radioaktywną;

9)

urządzeń do kontroli odwiertu, wykorzystywanych w przemyśle poszukiwania i pozyskiwania

ropy naftowej, gazu lub źródeł geotermalnych oraz w składowaniu podziemnym, przeznaczonych

do utrzymywania lub kontroli ciśnienia w odwiercie; dotyczy to głowicy odwiertu (głowicy

wydobywczej), głowicy przeciwerupcyjnej, kolektorów rurowych oraz całości ich wyposażenia

po stronie wlotowej;

10)

urządzeń obejmujących obudowy lub maszyny, w przypadku gdy wymiarowanie, dobór materiału

oraz zasady wytwarzania oparte są przede wszystkim na zachowaniu wymogów dostatecznej

wytrzymałości, sztywności oraz stateczności, w celu osiągnięcia statycznych i dynamicznych

parametrów eksploatacyjnych lub innych właściwości funkcjonalnych oraz w stosunku

do których ciśnienie nie jest znaczącym czynnikiem konstrukcyjnym; urządzenie takie

może obejmować

a)

silniki, w tym turbiny oraz silniki spalinowe wewnętrznego spalania,

b)

silniki parowe, turbiny gazowo-parowe, turbogeneratory, sprężarki, pompy i urządzenia

rozruchowe;

11)

wielkich pieców, wraz z systemami ich chłodzenia, rekuperatorami nadmuchu gorącego,

urządzeniami odpylającymi, płuczkami wylotowych gazów piecowych, oraz żeliwiaków,

pracujących na zasadzie redukcji bezpośredniej, wraz z układami chłodzenia pieca,

konwertorów gazowych i tygli do topienia, przetopu, odgazowywania oraz odlewania stali,

żelaza oraz metali nieżelaznych;

12)

obudów urządzeń elektrycznych wysokich napięć, takich jak aparatura rozdzielcza, aparatura

sterownicza, transformatory oraz maszyny wirujące;

13)

przewodów ciśnieniowych, do umieszczania układów przesyłowych, na przykład kabli telefonicznych

i zasilających w energię elektryczną;

14)

statków, rakiet, statków powietrznych oraz ruchomych jednostek przybrzeżno-morskich,

a także urządzeń przeznaczonych specjalnie do instalacji na ich pokładzie lub do ich

napędu;

15)

urządzeń ciśnieniowych o elastycznej powłoce, takich jak: opony, poduszki powietrzne,

piłki wykorzystywane do gry, łodzie nadmuchiwane oraz inne podobne urządzenia ciśnieniowe;

16)

tłumików wlotowych i wylotowych;

17)

butelek lub puszek do napojów gazowanych do bezpośredniej konsumpcji;

18)

zbiorników przeznaczonych do transportu i dystrybucji napojów o iloczynie najwyższego

dopuszczalnego ciśnienia PS i pojemności V nie większym niż 500 barów x litr oraz

najwyższym dopuszczalnym ciśnieniu nieprzekraczającym 7 barów;

19)

urządzeń, do których stosuje się przepisy dotyczące transportu lądowego towarów niebezpiecznych

i ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz urządzeń objętych Międzynarodowym morskim

kodeksem towarów niebezpiecznych i Konwencją o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm.;

20)

grzejników i przewodów w układach ogrzewania ciepłą wodą;

21)

zbiorników przeznaczonych do przechowywania cieczy, o ciśnieniu gazu ponad poziomem

cieczy nie większym niż 0,5 bara;

22)

scalania urządzeń ciśnieniowych w zespoły w miejscu ich użytkowania na odpowiedzialność

użytkownika, jak ma to miejsce w przypadku instalacji przemysłowych.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

ciśnienie − ciśnienie odniesione do ciśnienia atmosferycznego (ciśnienie manometryczne);

w konsekwencji tego podciśnienie określa się jako wartość ujemną;

2)

europejskie uznanie materiałów − dokument techniczny określający właściwości materiałów,

nieobjętych normami zharmonizowanymi, przeznaczonych do powtarzalnego stosowania w

wytwarzaniu urządzeń ciśnieniowych;

3)

granica plastyczności, oznaczona symbolem Re/t − wartość w temperaturze „t” przyjętej do obliczeń

a)

górnej granicy plastyczności w przypadku materiałów wykazujących górną i dolną granicę

plastyczności,

b)

umownej granicy plastyczności przy wydłużeniu wynoszącym 1,0% dla stali austenitycznych

i niestopowego aluminium oraz 0,2% dla pozostałych materiałów;

4)

najwyższa lub najniższa dopuszczalna temperatura, oznaczona symbolem TS − najwyższą

lub najniższą temperaturę, na którą urządzenie zostało zaprojektowane, określone przez

producenta;

5)

najwyższe dopuszczalne ciśnienie, oznaczone symbolem PS - określone przez producenta

najwyższe ciśnienie, na które zaprojektowane jest urządzenie, mierzone w określonym

miejscu przyłączenia urządzeń zabezpieczających lub ograniczników albo w górnej części

urządzenia, a jeżeli nie jest to właściwe - w innym określonym punkcie;

6)

osprzęt ciśnieniowy − urządzenia mające powłoki ciśnieniowe oraz wykonujące funkcje

eksploatacyjne;

7)

osprzęt zabezpieczający − urządzenia przeznaczone do zabezpieczania urządzeń ciśnieniowych

przed przekroczeniem parametrów dopuszczalnych, w szczególności

a)

urządzenia do bezpośredniego ograniczania ciśnienia, takie jak: zawory bezpieczeństwa,

głowice bezpieczeństwa, pręty wyboczeniowe, sterowane układy zrzutu ciśnienia (CSPRS),

b)

ograniczniki, które aktywują środki korekcyjne albo powodują wyłączenie lub wyłączenie

i zablokowanie pracy, takie jak: wyłączniki ciśnieniowe lub temperaturowe albo wyłączniki

sterowane poziomem płynu,

c)

zabezpieczające pomiarowe urządzenia sterujące i regulujące (SRMCR);

8)

płyny - gazy, ciecze oraz pary w postaci czystej, jak również ich mieszaniny; płyny

mogą zawierać zawiesinę ciał stałych;

9)

pojemność, oznaczona symbolem V − wewnętrzną pojemność przestrzeni ciśnieniowej, łącznie

z pojemnością króćców do pierwszego podłączenia lub złącza spawanego, z wyłączeniem

objętości wbudowanych na stałe elementów wewnętrznych;

10)

połączenia nierozłączne − połączenia, których nie można rozdzielić, z wyjątkiem metod

niszczących;

11)

rurociągi - elementy instalacji rurowych przeznaczonych do transportu płynów, po połączeniu

razem w zintegrowany układ ciśnieniowy; w szczególności rurociągi obejmują odpowiednio

rury lub układy rur, kształtki rurowe, złączki, kompensatory, przewody elastyczne

lub inne elementy składowe przenoszące ciśnienie; wymienniki ciepła składające się

z rur przeznaczone do chłodzenia lub ogrzewania powietrza uznaje się za rurociągi;

12)

urządzenia ciśnieniowe − zbiorniki, rurociągi, osprzęt zabezpieczający oraz osprzęt

ciśnieniowy wraz, tam gdzie ma to zastosowanie, z elementami zamocowanymi do części

poddanych działaniu ciśnienia, takimi jak: kołnierze, króćce, złączki, podpory, uchwyty

transportowe;

13)

uznana organizacja strony trzeciej − jednostkę upoważnioną do wykonywania czynności

określonych w § 38 ust. 4 i 5 oraz w § 39 notyfikowaną do Komisji Europejskiej;

14)

wymiar nominalny, oznaczony symbolem DN − liczbowe oznaczenie wymiaru, który jest

wspólny dla wszystkich elementów składowych rurociągu, z wyłączeniem elementów składowych

oznaczonych przez średnice zewnętrzne lub wielkość gwintów; jest to zaokrąglona liczba

właściwa do celów porównawczych i jest jedynie w przybliżeniu powiązana z wymiarami

wykonawczymi; wymiar nominalny oznaczany jest symbolem „DN” i następującą po nim liczbą;

15)

wytrzymałość na rozciąganie, oznaczona symbolem Rm/t − wytrzymałość na rozciąganie w temperaturze „t”, przyjętej do obliczeń; w przypadku

oznaczenia symbolem Rm/20 − jest to najniższa wartość wytrzymałości na rozciąganie w temperaturze 20°C;

16)

zbiornik − powłokę zaprojektowaną i zbudowaną, tak aby mogła zawierać płyny pod ciśnieniem,

łącznie z elementami bezpośrednio przynależnymi, aż do miejsca połączenia z innymi

urządzeniami; zbiornik może się składać z kilku przestrzeni ciśnieniowych;

17)

zespoły − kilka urządzeń ciśnieniowych zmontowanych przez producenta, w taki sposób

aby stanowiły zintegrowaną i funkcjonalną całość.

Urządzenia ciśnieniowe i zespoły mogą być udostępniane na rynku oraz oddawane do użytku,

tylko wówczas gdy spełniają wymagania określone w rozporządzeniu, kiedy są właściwie

zainstalowane, konserwowane oraz użytkowane zgodnie z przewidywanym zastosowaniem.

1.

Dopuszcza się wystawianie urządzeń ciśnieniowych lub zespołów, które nie spełniają

wymagań określonych w rozporządzeniu, na targach handlowych, wystawach, pokazach i

innych podobnych imprezach, pod warunkiem umieszczenia widocznego oznaczenia wskazującego,

że takie urządzenia ciśnieniowe lub zespoły nie mogą być udostępniane na rynku ani

oddawane do użytku przed doprowadzeniem ich do zgodności z wymaganiami, określonymi

w rozporządzeniu.

2.

W czasie pokazów urządzeń ciśnieniowych lub zespołów, o których mowa w ust. 1, podejmowane

są odpowiednie środki, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób.

Na wprowadzanym do obrotu urządzeniu ciśnieniowym lub zespole podaje się informacje,

o których mowa w § 66 i § 67, w zakresie niezbędnym do ich bezpiecznego i prawidłowego

użytkowania.

1.

Jeżeli do urządzeń ciśnieniowych i zespołów mają zastosowanie także odrębne przepisy,

które przewidują naniesienie oznakowania CE, może być ono naniesione pod warunkiem,

że urządzenie ciśnieniowe i zespół spełniają również wymagania określone w tych przepisach.

2.

Wystawiona dla urządzenia ciśnieniowego deklaracja zgodności obejmuje odniesienie

do wszystkich wymagań wynikających z mających zastosowanie do tego urządzenia aktów

prawnych UE.

Wymagania określone w niniejszym rozdziale mają zastosowanie do następujących urządzeń

ciśnieniowych

1)

urządzeń ciśnieniowych opalanych lub ogrzewanych w inny sposób, stwarzających ryzyko

przegrzania, przeznaczonych do wytwarzania pary lub przegrzanej wody o temperaturze

wyższej niż 110°C, o pojemności większej niż 2 litry, oraz szybkowarów ciśnieniowych;

2)

zbiorników, z wyjątkiem urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w pkt 1, jeżeli są

one przeznaczone do

a)

gazów, gazów skroplonych, gazów rozpuszczonych pod ciśnieniem, par, a także tych cieczy,

których ciśnienie pary w najwyższej dopuszczalnej temperaturze jest wyższe o więcej

niż 0,5 bara od normalnego ciśnienia atmosferycznego (wynoszącego 1013 milibarów),

w następującym zakresie

-

dla płynów z grupy 1, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 - dotyczy zbiorników o pojemności

większej niż 1 litr oraz iloczynie PS i V większym niż 25 barów x litr lub o ciśnieniu

PS wyższym niż 200 barów,

-

dla płynów z grupy 2, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 2 - dotyczy zbiorników o pojemności

większej niż 1 litr oraz iloczynie PS i V większym niż 50 barów x litr lub o ciśnieniu

PS wyższym niż 1000 barów oraz wszystkich przenośnych gaśnic i butli do aparatów oddechowych,

b)

cieczy o ciśnieniu pary w najwyższej dopuszczalnej temperaturze nie wyższym o więcej

niż 0,5 bara od normalnego ciśnienia atmosferycznego (wynoszącego 1013 milibarów),

w następującym zakresie

-

dla płynów z grupy 1, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 - dotyczy zbiorników o pojemności

większej niż 1 litr oraz iloczynie PS i V większym niż 200 barów x litr lub o ciśnieniu

PS wyższym niż 500 barów,

-

dla płynów z grupy 2, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 2 - dotyczy zbiorników o ciśnieniu

PS wyższym niż 10 barów oraz iloczynie PS i V większym niż 10 000 barów x litr lub

o ciśnieniu PS wyższym niż 1000 barów;

3)

rurociągów, jeżeli są przeznaczone do

a)

gazów, gazów skroplonych, gazów rozpuszczonych pod ciśnieniem, par i tych cieczy,

których ciśnienie pary w najwyższej dopuszczalnej temperaturze jest wyższe o więcej

niż 0,5 bara od normalnego ciśnienia atmosferycznego (wynoszącego 1013 milibarów),

w następujących zakresach

-

dla płynów z grupy 1, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 - dotyczy rurociągów o DN

większym niż 25,

-

dla płynów z grupy 2, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 2 - dotyczy rurociągów o DN

większym niż 32 oraz iloczynie PS i DN większym niż 1000 barów,

b)

cieczy o ciśnieniu pary w najwyższej dopuszczalnej temperaturze wynoszącym nie więcej

niż 0,5 bara powyżej normalnego ciśnienia atmosferycznego (1013 milibara), w następujących

zakresach

-

dla płynów z grupy 1, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 - dotyczy rurociągów o DN

większym niż 25 oraz iloczynie PS i DN większym niż 2000 barów,

-

dla płynów z grupy 2, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 2 - dotyczy rurociągów o PS

większym niż 10 barów, DN większym niż 200 oraz iloczynie PS i DN większym niż 5000

barów;

4)

osprzętu zabezpieczającego oraz osprzętu ciśnieniowego przeznaczonych dla urządzeń

ciśnieniowych, o których mowa w pkt 1-3, również w przypadku gdy urządzenia te są

wbudowane w zespół.

1.

Wymagania określone w niniejszym rozdziale mają zastosowanie odpowiednio do zespołów

zawierających co najmniej jedno z urządzeń ciśnieniowych wymienionych w § 8, jeżeli

1)

są one przeznaczone do wytwarzania pary lub przegrzanej wody o temperaturze wyższej

niż 110°C, składające się przynajmniej z jednego urządzenia ciśnieniowego opalanego

lub ogrzewanego w inny sposób, stwarzający ryzyko przegrzania;

2)

nie stanowią zespołów, o których mowa w pkt 1, a producent zamierza udostępniać je

na rynku oraz oddawać do użytku jako zespoły.

2.

Zespoły przeznaczone do wytwarzania ciepłej wody o temperaturze nie wyższej niż 110°C,

zasilane ręcznie paliwem stałym, których iloczyn PS i V jest większy od 50 barów x

litr, muszą spełniać wymagania określone w § 32-35, § 43 oraz § 47 ust. 2 pkt 1 i

4.

1.

Urządzenia ciśnieniowe i zespoły o wartościach granicznych niższych lub równych wartościom

granicznym określonym odpowiednio w § 8 pkt 1-3 oraz w § 9, w celu zapewnienia ich

bezpiecznego użytkowania, projektuje się i wytwarza zgodnie z uznaną praktyką inżynierską.

2.

Na urządzeniach ciśnieniowych i zespołach, o których mowa w ust. 1, umieszcza się

oznaczenia umożliwiające identyfikację producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela

oraz dołącza się do nich odpowiednią instrukcję użytkowania.

3.

Na urządzeniach ciśnieniowych i zespołach, o których mowa w ust. 1, nie umieszcza

się oznakowania CE.

1.

Urządzenia ciśnieniowe, o których mowa w § 8 pkt 1-3, w celu przeprowadzenia oceny

zgodności, klasyfikowane są według kategorii określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

w funkcji wzrastającego poziomu zagrożenia, uwzględniając grupę płynów, o której mowa

w ust. 2.

2.

W celu dokonania klasyfikacji, o której mowa w ust. 1, płyny dzieli się na następujące

dwie grupy

1)

grupa 1 - obejmuje płyny w postaci substancji lub mieszanin zaklasyfikowane zgodnie

z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego

i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie

(WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm., jako

a)

niestabilne materiały wybuchowe lub materiały wybuchowe należące do podklas 1.1, 1.2,

1.3, 1.4 i 1.5,

b)

gazy łatwopalne, kategoria 1 i 2,

c)

gazy utleniające, kategoria 1,

d)

substancje ciekłe łatwopalne, kategoria 1 i 2,

e)

substancje ciekłe łatwopalne, kategoria 3, w przypadku gdy najwyższa dopuszczalna

temperatura jest wyższa od temperatury zapłonu,

f)

substancje stałe łatwopalne, kategoria 1 i 2,

g)

substancje i mieszaniny samoreaktywne, typ A-F,

h)

substancje ciekłe piroforyczne, kategoria 1,

i)

substancje stałe piroforyczne, kategoria 1,

j)

substancje i mieszaniny, które w zetknięciu z wodą uwalniają gazy łatwopalne, kategoria

1, 2 i 3,

k)

substancje ciekłe utleniające, kategoria 1, 2 i 3,

l)

substancje stałe utleniające, kategoria 1, 2 i 3,

m)

nadtlenki organiczne typu A-F,

n)

substancje i mieszaniny zaklasyfikowane w klasie toksyczności ostrej - drogą pokarmową,

kategoria 1 i 2,

o)

substancje i mieszaniny zaklasyfikowane w klasie toksyczności ostrej - po naniesieniu

na skórę, kategoria 1 i 2,

p)

substancje i mieszaniny zaklasyfikowane w klasie toksyczności ostrej - przez drogi

oddechowe, kategoria 1, 2 i 3,

q)

substancje i mieszaniny działające toksycznie na narządy docelowe - narażenie jednorazowe,

kategoria 1;

2)

grupa 2 - obejmuje pozostałe płyny, nieokreślone w pkt 1 i ust. 3.

3.

Grupa 1, o której mowa w ust. 2 pkt 1, obejmuje także substancje i mieszaniny zawarte

w urządzeniach ciśnieniowych, których najwyższa dopuszczalna temperatura TS jest wyższa

niż temperatura zapłonu płynu.

1.

Kategorię urządzeń ciśnieniowych określa się odpowiednio dla

1)

urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 8 pkt 1 - według tablicy 5 określonej w

części A załącznika nr 1 do rozporządzenia;

2)

zbiorników przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 1, o których mowa w § 8 pkt

2 lit. a tiret pierwsze − według tablicy 1 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

3)

zbiorników przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 2, o których mowa w § 8 pkt

2 lit. a tiret drugie − według tablicy 2 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

4)

zbiorników przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 1, o których mowa w § 8 pkt

2 lit. b tiret pierwsze − według tablicy 3 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

5)

zbiorników przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 2, o których mowa w § 8 pkt

2 lit. b tiret drugie − według tablicy 4 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

6)

rurociągów przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 1, o których mowa w § 8 pkt

3 lit. a tiret pierwsze − według tablicy 6 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

7)

rurociągów przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 2, o których mowa w § 8 pkt

3 lit. a tiret drugie − według tablicy 7 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

8)

rurociągów przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 1, o których mowa w § 8 pkt

3 lit. b tiret pierwsze − według tablicy 8 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia;

9)

rurociągów przeznaczonych na płyny zaliczane do grupy 2, o których mowa w § 8 pkt

3 lit. b tiret drugie − według tablicy 9 określonej w części A załącznika nr 1 do

rozporządzenia.

2.

Graficznym odwzorowaniem tablic 1-9, o których mowa w ust. 1, są odpowiednio wykresy

zamieszczone w części B załącznika nr 1 do rozporządzenia.

W przypadku gdy zbiornik składa się z kilku przestrzeni, zalicza się go do najwyższej

kategorii mającej zastosowanie do pojedynczych przestrzeni. Jeżeli przestrzeń zawiera

kilka płynów, klasyfikacji dokonuje się na podstawie tego płynu, dla którego określona

jest najwyższa kategoria.

1.

Osprzęt zabezpieczający, o którym mowa w § 8 pkt 4, zalicza się do kategorii IV. Wyjątkowo

dopuszcza się, aby osprzęt zabezpieczający wytwarzany z przeznaczeniem dla określonego

urządzenia ciśnieniowego był zaliczony do tej samej kategorii co zabezpieczane urządzenie.

2.

Osprzęt ciśnieniowy, o którym mowa w § 8 pkt 4, zalicza się do kategorii urządzeń

ciśnieniowych na podstawie najwyższego dopuszczalnego ciśnienia PS i odpowiednio jego

pojemności V lub wymiaru nominalnego DN oraz grupy płynów, dla których jest przeznaczony

- odpowiednio według tablic 1-9 określonych w części A załącznika nr 1 do rozporządzenia.

3.

Osprzęt ciśnieniowy przeznaczony zarówno do zbiorników, jak i rurociągów zalicza się

do najwyższej z możliwych kategorii urządzeń ciśnieniowych, gdy podstawę klasyfikacji

może stanowić i pojemność V i wymiar nominalny DN.

1.

Odpowiednie wymagania dotyczące bezpieczeństwa mają zastosowanie tylko wtedy, gdy

urządzenie ciśnieniowe stwarza zagrożenie w przypadku użytkowania w warunkach dających

się w sposób uzasadniony przewidzieć przez producenta.

2.

Przyjmuje się, że urządzenia ciśnieniowe, o których mowa w § 8, lub zespoły, o których

mowa w § 9, spełniają wymagania niniejszego rozdziału, jeżeli są zgodne z postanowieniami

norm zharmonizowanych lub częściami norm zharmonizowanych, do których odniesienie

opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3.

Przyjmuje się, że materiały wykorzystywane do wytwarzania urządzeń ciśnieniowych lub

zespołów, o których mowa w ust. 2, zgodne z europejskimi uznaniami materiałów, do

których odniesienia zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

spełniają mające zastosowanie wymagania przepisów niniejszego rozporządzenia.

4.

Przeprowadza się analizę zagrożeń i ryzyka, w celu zidentyfikowania zagrożeń i ryzyka

odnoszących się do danego urządzenia ciśnieniowego ze względu na panujące w nim ciśnienie.

Przy projektowaniu i wykonaniu urządzenia ciśnieniowego bierze się pod uwagę wyniki

dokonanych analiz.

1.

Urządzenia ciśnieniowe projektuje się, wytwarza, sprawdza oraz, jeżeli ma to zastosowanie,

wyposaża i instaluje w taki sposób, aby po oddaniu do użytku zgodnego z instrukcjami

producenta lub w warunkach, które w sposób uzasadniony można przewidzieć, były bezpieczne.

2.

W celu spełnienia wymagania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednie rozwiązania,

uwzględniając w następującej kolejności

1)

zasadę wyeliminowania lub zminimalizowania zagrożeń, w zakresie, w jakim jest to praktycznie

wykonalne;

2)

zasadę zastosowania odpowiednich środków ochronnych w odniesieniu do zagrożeń, których

nie można wyeliminować;

3)

w stosownych przypadkach, zasadę informowania użytkowników o zagrożeniach, które nie

zostały wyeliminowane, i wskazania, czy jest konieczne zastosowanie odpowiednich środków

specjalnych w celu zmniejszenia ryzyka podczas instalowania lub użytkowania urządzeń.

W przypadku gdy można przewidzieć niewłaściwe użytkowanie urządzeń ciśnieniowych,

muszą być one zaprojektowane w sposób zapobiegający niebezpieczeństwu spowodowanemu

takim użytkowaniem. Jeżeli zaprojektowanie urządzenia w taki sposób nie jest możliwe,

muszą być dołączone do nich ostrzeżenia zabraniające użytkowania w niewłaściwy sposób.

1.

Urządzenia ciśnieniowe muszą być odpowiednio zaprojektowane, z uwzględnieniem wszystkich

istotnych czynników, w taki sposób, aby zapewnione było bezpieczeństwo przez cały

przewidywany czas życia tych urządzeń.

2.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych uwzględnia się odpowiednie współczynniki

bezpieczeństwa, z wykorzystaniem kompleksowych metod, o których wiadomo, że uwzględniają

one w spójny sposób odpowiednie zapasy bezpieczeństwa w odniesieniu do wszystkich

istotnych rodzajów uszkodzeń.

1.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych uwzględnia się obciążenia odpowiadające

ich przewidywanemu użytkowaniu oraz dające się w sposób uzasadniony przewidzieć warunki

pracy tych urządzeń; w szczególności uwzględnia się następujące czynniki

1)

ciśnienie wewnętrzne/zewnętrzne;

2)

temperaturę otoczenia i temperaturę roboczą;

3)

ciśnienie statyczne oraz masę zawartości w warunkach pracy i warunkach badania;

4)

obciążenia spowodowane ruchem, wiatrem, trzęsieniami ziemi;

5)

siły reakcji i momenty pochodzące od wsporników, zamocowań, rurociągów i podobnych

urządzeń;

6)

korozję, erozję, zmęczenie materiału i podobne czynniki;

7)

rozkład płynów nietrwałych.

2.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych uwzględnia się prawdopodobieństwo jednoczesnego

wystąpienia różnych obciążeń, o których mowa w ust. 1.

W celu zapewnienia odpowiedniej wytrzymałości urządzeń ciśnieniowych podczas projektowania

należy zastosować metody

1)

obliczeniową, o której mowa w § 21-23; w razie potrzeby metodę tę można uzupełnić

metodą doświadczalną, o której mowa w § 24;

2)

doświadczalną bez obliczeń, o której mowa w § 24, jeżeli iloczyn najwyższego dopuszczalnego

ciśnienia PS i pojemności V jest mniejszy niż 6000 barów x litr lub iloczyn najwyższego

dopuszczalnego ciśnienia PS i wymiaru nominalnego DN jest mniejszy niż 3000 barów.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych z zastosowaniem metody obliczeniowej

uwzględnia się w szczególności obciążenie ciśnieniem oraz inne aspekty obciążenia,

przy czym

1)

dopuszczalne naprężenia dla urządzeń ciśnieniowych muszą być ograniczone, z uwzględnieniem

dających się w sposób uzasadniony przewidzieć rodzajów uszkodzeń w warunkach pracy;

w tym celu należy stosować takie współczynniki bezpieczeństwa, które pozwalają na

całkowite wyeliminowanie wszystkich niepewności wynikających z procesu wytwarzania,

rzeczywistych warunków pracy, naprężeń, modeli obliczeniowych oraz właściwości i zachowania

materiału;

2)

metody obliczeniowe muszą zapewniać wystarczające zapasy bezpieczeństwa oraz spełniać,

w stosownych przypadkach, wymagania określone w § 49-54;

3)

wymagania, o których mowa w pkt 1 i 2, można spełnić, stosując odpowiednio jedną z

metod projektowania na podstawie: wzorów, analiz oraz mechaniki pękania; w stosownych

przypadkach metody te mogą być stosowane uzupełniająco lub w połączeniu z inną metodą.

1.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych z zastosowaniem metody obliczeniowej

należy wykonać właściwe obliczenia projektowe w celu ustalenia wytrzymałości danych

urządzeń ciśnieniowych, w szczególności mając na względzie, że

1)

ciśnienia obliczeniowe nie mogą być niższe niż najwyższe ciśnienia dopuszczalne i

muszą uwzględniać wysokość statycznych i dynamicznych ciśnień płynów, a także rozkład

płynów nietrwałych; w przypadku gdy zbiornik podzielony jest na oddzielne przestrzenie

ciśnieniowe, przegrodę należy zaprojektować w oparciu o najwyższe możliwe ciśnienie

w danej przestrzeni w odniesieniu do najniższego możliwego ciśnienia w przestrzeni

przylegającej;

2)

temperatury obliczeniowe muszą uwzględniać odpowiednie zapasy bezpieczeństwa;

3)

w projekcie uwzględnia się odpowiednio wszystkie możliwe kombinacje temperatury i

ciśnienia, które mogłyby wystąpić w racjonalnie przewidywalnych warunkach pracy urządzenia;

4)

naprężenia maksymalne i wartości szczytowe spiętrzeń naprężeń należy utrzymywać w

bezpiecznych granicach;

5)

w obliczeniach obciążenia ciśnieniem przyjmuje się wartości odpowiadające właściwościom

materiału, w oparciu o udokumentowane dane, uwzględniając wymagania określone w §

44-46 wraz z odpowiednimi współczynnikami bezpieczeństwa.

2.

Właściwości materiału, o których mowa w ust. 1 pkt 5, obejmują

1)

odpowiednio, granicę plastyczności lub umowną granicę plastyczności przy wydłużeniu

0,2% lub 1,0% w temperaturze obliczeniowej;

2)

wytrzymałość na rozciąganie;

3)

wytrzymałość w zależności od czasu (wytrzymałość na pełzanie);

4)

dane zmęczeniowe;

5)

moduł sprężystości Younga;

6)

stosowną wielkość odkształcenia plastycznego;

7)

pracę łamania;

8)

odporność na kruche pękanie.

3.

Określając właściwości materiału, stosuje się odpowiednie współczynniki wytrzymałościowe

złączy zależne od takich czynników, jak: rodzaj badań nieniszczących, rodzaj łączonych

materiałów oraz przewidywane warunki pracy.

4.

W projekcie urządzenia ciśnieniowego należy odpowiednio uwzględnić wszystkie mechanizmy

degradacji, dające się przewidzieć w sposób uzasadniony i współmierny do przewidywanego

zastosowania urządzenia (korozja, pełzanie oraz zmęczenie).

5.

W instrukcjach, o których mowa w § 43, zamieszcza się szczególne dane projektowe,

związane z czasem życia urządzenia ciśnieniowego, w szczególności w przypadku

1)

pełzania − projektowaną liczbę godzin pracy w określonych temperaturach;

2)

zmęczenia − projektowaną liczbę cykli przy określonych poziomach naprężeń;

3)

korozji − projektowany naddatek na korozję.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych z zastosowaniem metody obliczeniowej

uwzględnia się stateczność konstrukcji. W przypadku gdy obliczona grubość nie zapewnia

odpowiedniej stateczności konstrukcji, podejmuje się niezbędne środki zaradcze, uwzględniając

ryzyko powstające podczas transportu i przemieszczania.

1.

Podczas projektowania urządzeń ciśnieniowych z zastosowaniem metody doświadczalnej

można dokonać walidacji projektu w całości lub w części, stosując odpowiedni program

badań przeprowadzony na reprezentatywnej próbce urządzeń lub kategorii urządzeń, zwany

dalej „programem badań”.

2.

Program badań musi być precyzyjnie określony przed badaniem i zaakceptowany przez

jednostkę notyfikowaną odpowiedzialną za moduł oceny zgodności projektów, w przypadku

gdy taki został zastosowany.

3.

W programie badań określa się warunki badania oraz kryteria akceptacji lub odrzucenia

urządzenia ciśnieniowego.

4.

Przed rozpoczęciem badań mierzy się rzeczywiste wartości zasadniczych wymiarów oraz

właściwości materiałów, z których wykonano badane urządzenia ciśnieniowe.

5.

Podczas przeprowadzania badań, jeżeli ma to zastosowanie, zapewnia się możliwość obserwacji

krytycznych stref urządzeń ciśnieniowych przy użyciu odpowiedniego oprzyrządowania,

za pomocą którego można zarejestrować odkształcenia i naprężenia z wystarczającą dokładnością.

6.

Program badań obejmuje

1)

wytrzymałościową próbę ciśnieniową, której celem jest sprawdzenie, czy pod ciśnieniem

z określonym zapasem bezpieczeństwa w odniesieniu do najwyższego dopuszczalnego ciśnienia,

urządzenia ciśnieniowe nie wykazują znaczących nieszczelności lub odkształceń przekraczających

ustalony poziom; ciśnienie próbne wyznacza się, uwzględniając różnice pomiędzy wartościami

geometrycznymi oraz właściwościami materiału mierzonymi w warunkach przeprowadzanej

próby a wartościami wykorzystywanymi do celów projektowania, a także uwzględnia się

różnicę pomiędzy temperaturą próby i temperaturą przyjętą do obliczeń;

2)

odpowiednie badania określone na podstawie warunków eksploatacyjnych ustalonych dla

urządzenia ciśnieniowego, w szczególności czas pracy przy określonych temperaturach,

liczba cykli przy określonych poziomach naprężeń, w przypadku gdy istnieje ryzyko

pełzania lub zmęczenia materiału;

3)

w miarę potrzeb, badania dodatkowe uwzględniające inne czynniki określone w § 19,

w szczególności korozję, uszkodzenia zewnętrzne.

1.

W celu zapewnienia bezpiecznej obsługi oraz eksploatacji urządzeń ciśnieniowych określa

się takie metody eksploatacji, aby można było wykluczyć wszystkie racjonalnie przewidywalne

zagrożenia podczas eksploatacji urządzenia. W stosownych przypadkach szczególną uwagę

należy zwrócić na

1)

zamknięcia i otwory;

2)

niebezpieczne zrzuty z urządzeń zabezpieczających przed wzrostem ciśnienia;

3)

urządzenia mające na celu uniemożliwienie fizycznego dostępu w warunkach pracy do

urządzeń będących pod ciśnieniem lub w warunkach próżni;

4)

temperaturę powierzchni, biorąc pod uwagę przewidywane użytkowanie;

5)

rozkład płynów nietrwałych.

2.

Urządzenia ciśnieniowe posiadające właz muszą być wyposażone w urządzenie sterowane

automatycznie lub ręcznie, umożliwiające użytkownikowi łatwe upewnienie się, że otwarcie

włazu nie stwarza żadnego zagrożenia. W przypadku

gdy właz może zostać szybko otwarty, urządzenie ciśnieniowe musi być wyposażone w

urządzenie zabezpieczające przed otwarciem w sytuacji, gdy ciśnienie lub temperatura

płynu stwarzają zagrożenie.

1.

Urządzenie ciśnieniowe musi być zaprojektowane i wykonane w sposób umożliwiający przeprowadzenie

niezbędnych badań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa.

2.

W przypadku gdy jest to niezbędne do zapewnienia ciągłej bezpiecznej eksploatacji

urządzenia ciśnieniowego, konieczne jest zapewnienie środków umożliwiających określenie

stanu wnętrza tego urządzenia, w szczególności otwory inspekcyjne, zapewniające fizyczny

dostęp do wnętrza urządzenia ciśnieniowego, oraz bezpieczne i ergonomiczne przeprowadzenie

odpowiednich badań.

3.

Możliwe jest stosowanie innych środków zapewniających bezpieczne warunki eksploatacji

urządzeń ciśnieniowych w każdym z następujących przypadków, gdy

1)

urządzenie ciśnieniowe jest zbyt małe, aby umożliwić fizyczny dostęp do jego wnętrza;

2)

otwarcie urządzenia ciśnieniowego niekorzystnie wpłynęłoby na jego wnętrze;

3)

wykazano, że substancja znajdująca się wewnątrz nie jest szkodliwa dla materiału,

z którego zbudowane jest urządzenie ciśnieniowe, i brak jest innych przewidywalnych

w sposób uzasadniony mechanizmów degradacji wnętrza.

Urządzenia ciśnieniowe wyposaża się w odpowiednie urządzenia odwadniające i odpowietrzające,

jeżeli jest to niezbędne, w celu

1)

uniknięcia szkodliwych skutków, takich jak: uderzenie wodne, zaklęśnięcie pod wpływem

próżni, korozja oraz niekontrolowane reakcje chemiczne, uwzględniając przy tym wszystkie

etapy eksploatacji i badań, szczególnie próbę ciśnieniową;

2)

umożliwienia czyszczenia, kontroli i konserwacji w bezpieczny sposób.

W celu ochrony przed korozją lub innym szkodliwym działaniem chemicznym należy zastosować,

jeżeli to konieczne, odpowiedni naddatek, uwzględniając przy tym zamierzone lub racjonalnie

przewidywalne użytkowanie.

W przypadku możliwości wystąpienia niekorzystnych warunków w zakresie erozji lub ścierania,

podejmuje się odpowiednie środki w celu

1)

zminimalizowania tego skutku przez właściwe projektowanie, w szczególności przez naddatek

grubości materiału lub przez zastosowanie wykładzin lub materiałów platerowanych;

2)

umożliwienia wymiany elementów najbardziej dotkniętych szkodliwym działaniem;

3)

zwrócenia uwagi w instrukcjach, o których mowa w § 43, na stosowanie środków niezbędnych

do zapewnienia bezpiecznej eksploatacji urządzenia.

Zespoły projektuje się w taki sposób, aby

1)

elementy składowe, które mają być zmontowane razem, były odpowiednie i niezawodne

w działaniu zgodnym z przeznaczeniem;

2)

wszystkie elementy składowe były właściwie dobrane i zmontowane w odpowiedni sposób.

W celu bezpiecznego napełniania i opróżniania urządzenia ciśnieniowe muszą być odpowiednio

zaprojektowane i wyposażone w osprzęt lub musi być zapewniona możliwość podłączenia

tego osprzętu, z uwzględnieniem w szczególności zagrożeń występujących podczas

1)

napełniania − przepełnienia lub przekroczenia ciśnienia, uwzględniając w szczególności

stopień napełnienia oraz ciśnienie par przy temperaturze odniesienia, a także utraty

stateczności urządzenia ciśnieniowego;

2)

opróżniania − niekontrolowanego uwolnienia płynu pod ciśnieniem;

3)

napełniania lub opróżniania − niebezpiecznego przyłączania i odłączania.

1.

W przypadku gdy w racjonalnie przewidywalnych warunkach mogłoby nastąpić przekroczenie

dopuszczalnych wartości granicznych, urządzenia ciśnieniowe muszą być wyposażone w

odpowiednie urządzenia zabezpieczające lub musi zostać zapewniona możliwość ich przyłączenia,

chyba że urządzenia mają być chronione przez inne urządzenia zabezpieczające w ramach

zespołu.

2.

Odpowiednie urządzenie zabezpieczające lub kombinacja takich urządzeń musi zostać

określona na podstawie szczegółowych właściwości urządzenia lub zespołu.

3.

Odpowiednie urządzenia zabezpieczające i ich kombinacje składają się z

1)

osprzętu zabezpieczającego;

2)

o ile mają zastosowanie, odpowiednich urządzeń monitorujących, takich jak: wskaźniki

lub układy alarmowe, które umożliwiają podjęcie odpowiedniego automatycznego lub ręcznego

działania, mającego na celu utrzymanie urządzenia w dopuszczalnych wartościach granicznych.

Osprzęt zabezpieczający musi być

1)

tak zaprojektowany i wykonany, aby był on niezawodny i odpowiedni do jego przewidywanych

zadań, z uwzględnieniem, jeżeli ma to zastosowanie, wymagań dotyczących konserwacji

i badania urządzeń;

2)

niezależny od innych funkcji, chyba że inne jego funkcje nie mają wpływu na jego funkcję

zabezpieczającą;

3)

zgodny z odpowiednimi zasadami projektowania mającymi na celu uzyskanie odpowiedniej

i niezawodnej ochrony, obejmującymi w szczególności: tryb bezpiecznego działania w

razie uszkodzenia, redundancję, niejednoczesność działania oraz autodiagnozę.

Urządzenia ograniczające ciśnienie powinno być tak zaprojektowane, aby nie wystąpiło

stałe przekroczenie najwyższego dopuszczalnego ciśnienia PS. W uzasadnionych przypadkach

dopuszcza się krótkotrwały skokowy wzrost ciśnienia, utrzymywany w granicach określonych

w § 52.

Urządzenia monitorujące temperaturę muszą mieć, ze względów bezpieczeństwa, odpowiedni

czas reakcji dostosowany do funkcji pomiarowej.

Jeżeli przy uwzględnieniu przewidywanego zastosowania urządzenia ciśnieniowego istnieje

możliwość wystąpienia pożaru w jego otoczeniu, musi ono być zaprojektowane i wyposażone

w odpowiedni osprzęt lub posiadać możliwość jego podłączenia, tak aby spełnione były

wymagania dotyczące ograniczenia szkód.

1.

W procesie wytwarzania urządzeń ciśnieniowych i zespołów zapewnia się właściwą realizację

wymagań, określonych na etapie projektowania przez stosowanie odpowiednich technologii

i procedur, w szczególności uwzględniając wymagania, o których mowa w ust. 2 oraz

w § 38-43.

2.

Przygotowanie elementów składowych, takie jak formowanie i ukosowanie brzegów, nie

może powodować uszkodzeń, pęknięć lub zmian we właściwościach mechanicznych, które

mogłyby pogorszyć bezpieczeństwo urządzeń ciśnieniowych.

1.

Połączenia nierozłączne i strefy do nich przyległe muszą być pozbawione jakichkolwiek

niezgodności powierzchniowych lub wewnętrznych, pogarszających bezpieczeństwo urządzenia.

2.

Właściwości połączeń nierozłącznych muszą być co najmniej równoważne minimalnym właściwościom

określonym dla łączonych materiałów, chyba że w obliczeniach projektowych uwzględniono

specjalnie inne odpowiednie wartości właściwości.

3.

W przypadku urządzeń ciśnieniowych połączenia nierozłączne elementów składowych obciążonych

działaniem ciśnienia oraz elementy bezpośrednio do nich przyłączone muszą być wykonywane

przez odpowiednio wykwalifikowany personel, zgodnie z instrukcjami technologicznymi.

4.

W przypadku urządzeń ciśnieniowych zaliczonych do kategorii II, III i IV jednostka

notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej, wybrana przez producenta, zatwierdza

instrukcje technologiczne oraz uprawnia pracowników do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 3.

5.

W celu zatwierdzenia instrukcji technologicznych i uprawnienia pracowników do czynności,

o których mowa w ust. 3, jednostka notyfikowana lub uznana organizacja strony trzeciej

przeprowadza badania i próby określone w odpowiednich normach zharmonizowanych lub

równoważne badania i próby lub zleca ich przeprowadzenie.

1.

Badania nieniszczące połączeń nierozłącznych urządzeń ciśnieniowych przeprowadzane

są przez odpowiednio wykwalifikowany personel.

2.

W przypadku urządzeń ciśnieniowych zaliczonych do kategorii III i IV badania, o których

mowa w ust. 1, przeprowadza personel uprawniony przez uznaną organizację strony trzeciej.

W przypadku występowania ryzyka, że proces wytwarzania zmieni właściwości materiału

w stopniu, który pogorszyłby bezpieczeństwo urządzenia ciśnieniowego, poddaje się

to urządzenie właściwej obróbce cieplnej na odpowiednim etapie wytwarzania.

Ustanawia się i utrzymuje odpowiednie procedury podczas odbioru materiałów, wytwarzania

i badań końcowych wytworzonego urządzenia ciśnieniowego, w celu identyfikacji materiałów

przeznaczonych do wytwarzania elementów urządzenia, które mają wpływ na wytrzymałość

ciśnieniową.

1.

W celu dokonania oceny zgodności urządzeń ciśnieniowych z wymaganiami określonymi

w rozporządzeniu poddaje się je ocenie końcowej polegającej na kontroli końcowej,

próbie wytrzymałości oraz kontroli urządzeń zabezpieczających w przypadku zespołów.

2.

Kontrola końcowa obejmuje ocenę wizualną urządzenia ciśnieniowego oraz sprawdzenie

dotyczących go dokumentów. W ramach kontroli mogą być uwzględnione wyniki badań przeprowadzonych

w trakcie wytwarzania urządzenia ciśnieniowego.

3.

Kontrolę końcową przeprowadza się jako badanie wewnętrzne i zewnętrzne każdej części

urządzenia w zakresie niezbędnym ze względów bezpieczeństwa, w szczególności podczas

wytwarzania urządzenia ciśnieniowego, jeżeli badanie urządzenia ciśnieniowego podczas

kontroli końcowej nie będzie możliwe.

4.

Próba wytrzymałości obejmuje badanie wytrzymałości ciśnieniowej, wykonywanej zazwyczaj

jako próba hydrauliczna przy ciśnieniu próbnym, jeżeli ma to zastosowanie, co najmniej

równym wartości określonej w § 53.

5.

W przypadku urządzeń ciśnieniowych produkowanych seryjnie zaliczonych do kategorii

I próbę wytrzymałości, o której mowa w ust. 1, można przeprowadzać z wykorzystaniem

metod statystycznych.

6.

W przypadku gdy przeprowadzenie próby ciśnieniowej hydraulicznej, o której mowa w

ust. 4, jest szkodliwe lub nieuzasadnione ze względów praktycznych, mogą zostać przeprowadzone

inne badania o uznanej wiarygodności. Przed przeprowadzeniem badań innych niż próba

ciśnieniowa hydrauliczna należy zastosować dodatkowe badania, takie jak badania nieniszczące

lub badania innymi równoważnymi metodami.

7.

Kontrola urządzeń zabezpieczających, o których mowa w ust. 1, obejmuje ich sprawdzenie

w celu stwierdzenia pełnej zgodności z wymaganiami, określonymi w § 32.

1.

Do urządzenia ciśnieniowego udostępnianego na rynku dołącza się instrukcje przeznaczone

dla użytkownika, zawierające niezbędne informacje w zakresie bezpieczeństwa, dotyczące

1)

montażu, w tym łączenia różnych elementów urządzenia ciśnieniowego;

2)

oddawania do użytku;

3)

użytkowania;

4)

konserwacji, w tym sprawdzeń przeprowadzanych przez użytkownika.

2.

Instrukcje zawierają informacje umieszczone na urządzeniach ciśnieniowych, zgodnie

z § 66, z wyjątkiem numeru fabrycznego i oznaczeń identyfikujących serię lub partię

urządzenia ciśnieniowego. Do instrukcji, jeżeli ma to zastosowanie, należy dołączyć

dokumenty techniczne, rysunki i schematy niezbędne do pełnego ich zrozumienia.

3.

W stosownych przypadkach, w instrukcjach, o których mowa w ust. 1, opisuje się zagrożenia

wynikające z niewłaściwego użytkowania, o których mowa w § 17, oraz szczególne cechy

konstrukcji, o których mowa w § 21-23.

1.

Materiały używane do wytwarzania urządzeń ciśnieniowych muszą być odpowiednie do przewidywanego

czasu życia urządzenia, o ile nie przewiduje się ich wymiany.

2.

Materiały dodatkowe do spawania oraz inne materiały łączeniowe spełniają odpowiednio

tylko wymagania, o których mowa w § 45 ust. 1 i 2 oraz w § 46 ust. 1, zarówno oddzielnie,

jak i w złączu spajanym.

1.

Materiały przeznaczone na elementy ciśnieniowe

1)

muszą posiadać odpowiednie właściwości do warunków pracy, dających się racjonalnie

przewidzieć, oraz do warunków badania, w szczególności muszą być dostatecznie plastyczne

i odporne na obciążenia udarowe; właściwości materiałów, jeżeli ma to zastosowanie,

muszą spełniać wymagania, o których mowa w § 54, w szczególności, w niezbędnych przypadkach,

musi być wykazana należyta staranność przy doborze materiałów w celu zapobiegania

kruchemu pękaniu; w przypadku gdy z określonych przyczyn zastosowany będzie kruchy

materiał, należy podjąć odpowiednie działania;

2)

muszą być dostatecznie odporne chemicznie na płyny znajdujące się w urządzeniach ciśnieniowych;

właściwości chemiczne i fizyczne materiału niezbędne do bezpiecznej eksploatacji nie

mogą ulegać znaczącym zmianom w przewidywanym czasie życia urządzenia;

3)

nie mogą ulegać znaczącym zmianom w procesie starzenia;

4)

muszą być odpowiednie do przewidywanych procedur przetwarzania;

5)

muszą zostać tak dobrane, aby uniknąć znaczących niepożądanych skutków przy łączeniu

różnych materiałów.

2.

Producent urządzeń ciśnieniowych określa w odpowiedni sposób wartości niezbędne do

obliczeń projektowych, o których mowa w § 21-23, oraz zasadnicze właściwości materiałów

i rodzaje ich obróbki, o których mowa w ust. 1.

3.

Producent urządzeń ciśnieniowych wykazuje w dokumentacji technicznej zgodność materiałów

ze specyfikacjami materiałowymi określonymi w rozporządzeniu, w jednej z następujących

form

1)

przez zastosowanie materiałów zgodnych z normami zharmonizowanymi;

2)

przez zastosowanie materiałów objętych europejskim uznaniem materiałów;

3)

przez jednorazowe dopuszczenie materiałów.

4.

W przypadku urządzeń ciśnieniowych należących do kategorii III i IV szczegółowa ocena

jednorazowego dopuszczenia materiału jest dokonywana przez jednostkę notyfikowaną

odpowiedzialną za procedury oceny zgodności dla urządzeń ciśnieniowych.

1.

Producent urządzeń ciśnieniowych podejmuje odpowiednie działania w celu zapewnienia

zgodności stosowanego materiału z wymaganymi specyfikacjami. W szczególności dla materiałów

musi być dostarczona dokumentacja sporządzona przez producenta materiału, potwierdzająca

zgodność ze specyfikacjami.

2.

W przypadku głównych elementów urządzeń ciśnieniowych należących do kategorii II,

III oraz IV, potwierdzenie zgodności materiału ze specyfikacjami sporządza producent

materiału w formie dokumentu kontroli określonego wyrobu.

3.

W przypadku gdy producent materiału posiada odpowiedni system zapewnienia jakości

certyfikowany przez kompetentną jednostkę certyfikującą oraz poddany szczegółowej

ocenie pod względem wytwarzanych materiałów, przyjmuje się, że dokument kontroli,

o którym mowa w ust. 2, poświadcza zgodność z odpowiednimi wymaganiami określonymi

w ust. 1 i 2.

1.

Do urządzeń ciśnieniowych, o których mowa w § 8, w których występuje ryzyko przegrzania,

obejmujących

1)

wytwornice pary i gorącej wody, takie jak paleniskowe kotły parowe i kotły wodne,

przegrzewacze pierwotne i wtórne, kotły rekuperacyjne, kotły w spalarniach odpadów,

kotły elektryczne elektrodowe lub typu zanurzeniowego, szybkowary ciśnieniowe wraz

z ich osprzętem oraz układami uzdatniania wody zasilającej i podawania paliwa, jeżeli

są one zastosowane,

2)

technologiczne urządzenia grzewcze, niesłużące do wytwarzania pary ani podgrzewania

wody, takie jak podgrzewacze w procesach chemicznych i innych podobnych procesach

oraz urządzenia do przetwarzania produktów żywnościowych pod ciśnieniem

- stosuje się dodatkowe wymagania określone w ust. 2.

2.

Urządzenia ciśnieniowe, o których mowa w ust. 1, muszą być tak obliczone, zaprojektowane

oraz skonstruowane, aby wyeliminować lub ograniczyć do minimum ryzyko znaczącego rozszczelnienia

się powłoki wskutek przegrzania. W szczególności, jeżeli ma to zastosowanie, producent

musi

1)

przewidzieć odpowiednie środki ochrony, w celu ograniczenia parametrów pracy, takie

jak doprowadzenie i odprowadzenie ciepła oraz, jeżeli ma to zastosowanie, poziomu

płynu, aby uniknąć ryzyka miejscowego lub ogólnego przegrzania;

2)

przewidzieć punkty pobierania próbek tam, gdzie jest to wymagane, w celu umożliwienia

oceny właściwości płynu, aby uniknąć ryzyka związanego z tworzeniem osadów lub korozją;

3)

przedsięwziąć odpowiednie działania mające na celu eliminowanie ryzyka powstawania

uszkodzeń spowodowanych osadami;

4)

przewidzieć środki bezpiecznego odprowadzania ciepła szczątkowego po wyłączeniu;

5)

podjąć działania mające na celu uniknięcie niebezpiecznego nagromadzenia zapalnych

mieszanin substancji palnych oraz powietrza lub cofnięcia się płomienia.

Do rurociągów, o których mowa w § 8 pkt 3, mają zastosowania dodatkowe wymagania dotyczące

ich projektu i konstrukcji, które zawierają takie rozwiązania, aby

1)

ryzyko powstania nadmiernych naprężeń spowodowanych niedopuszczalnymi przemieszczeniami

lub nadmiernym oddziaływaniem sił, na przykład na kołnierzach, złączach, kompensatorach

lub przewodach giętkich, było odpowiednio kontrolowane za pomocą takich środków jak

podpory, ograniczenia, kotwy, osiowanie oraz naciąg wstępny;

2)

w przypadku gdy jest możliwe wystąpienie kondensacji wewnątrz rur przeznaczonych na

płyny gazowe, stosowane były środki umożliwiające odprowadzanie cieczy i usuwanie

osadów z niżej położonych obszarów, w celu uniknięcia uszkodzeń spowodowanych przez

uderzenie wodne lub korozję;

3)

należycie uwzględniano możliwości uszkodzenia spowodowane turbulencjami i tworzeniem

się zawirowań, biorąc pod uwagę odpowiednie wymagania określone w § 29;

4)

należycie uwzględniano ryzyko związane ze zmęczeniem materiału spowodowanym drganiami

rur;

5)

w przypadku rurociągów zawierających płyny zaliczone do grupy 1, zastosowano odpowiednie

środki w celu rozłączania przewodów „odłączalnych”, które ze względu na swój rozmiar

stwarzają znaczące ryzyko;

6)

zminimalizowano ryzyko niezamierzonego zrzutu zawartości; punkty odbioru muszą być

wyraźnie zaznaczone na części stałej rurociągu, z podaniem nazwy płynu znajdującego

się w urządzeniu;

7)

położenie i przebieg rurociągów podziemnych były oznaczone co najmniej w dokumentacji

technicznej, w celu ułatwienia bezpiecznego przeprowadzania konserwacji, kontroli

lub naprawy.

1.

Do urządzeń ciśnieniowych mają zastosowanie szczegółowe wymagania ilościowe, o których

mowa w § 50-54, zwane dalej „wymaganiami ilościowymi”.

2.

W przypadku gdy do urządzenia ciśnieniowego lub zespołu nie są stosowane wymagania

ilościowe albo w przypadkach, gdy materiały nie są specjalnie określone i nie są stosowane

normy zharmonizowane, podejmuje się odpowiednie środki mające na celu osiągnięcie

równoważnego ogólnego poziomu bezpieczeństwa.

3.

W przypadku gdy urządzenie ciśnieniowe lub zespół nie spełnia wymagań ilościowych,

należy wykazać, że podjęto odpowiednie działania w celu uzyskania ogólnego poziomu

bezpieczeństwa równoważnego z poziomem zapewnianym przez stosowanie tych wymagań.

Dopuszczalne zredukowane naprężenie błonowe w przypadku obciążeń o przeważająco statycznym

charakterze oraz temperatur poza zakresem znaczącego pełzania nie może przekroczyć

mniejszej z podanych wartości, zależnie od zastosowanego materiału

1)

2/3 Re/t i 5/12 Rm/20 − w przypadku stali ferrytycznej, w tym stali normalizowanej, w szczególności normalizowanej

walcowanej, z wyłączeniem stali drobnoziarnistej i stali poddanej specjalnej obróbce

cieplnej;

2)

w przypadku stali austenitycznej

a)

2/3 Re/t − jeżeli wydłużenie po zerwaniu przekracza 30%, lub

b)

5/6 Re/t oraz 1/3 Rm/t − jeżeli wydłużenie po zerwaniu przekracza 35%;

3)

10/19 Re/t oraz 1/3 Rm/20 − w przypadku staliwa niestopowego i niskostopowego;

4)

2/3 Re/t − w przypadku aluminium;

5)

2/3 Re/t oraz 5/12 Rm/20 − w przypadku stopów aluminium z wyłączeniem stopów utwardzanych wydzieleniowo.

1.

Współczynnik wytrzymałości złącza dla złącz spawanych nie może przekroczyć podanych

wartości

1)

1 − dla urządzenia poddawanego badaniom niszczącym i nieniszczącym, które potwierdzają,

że cała seria złączy nie wykazuje znaczących wad;

2)

0,85 − dla urządzenia poddanego wyrywkowym badaniom nieniszczącym;

3)

0,7 − dla urządzenia niepoddanego innym badaniom nieniszczącym niż kontrola wzrokowa.

2.

W przypadkach niezbędnych, podczas dobierania współczynnika wytrzymałości złącza należy

uwzględnić rodzaj naprężeń oraz właściwości mechaniczne i technologiczne złączy.

Urządzenia ograniczające ciśnienie, w szczególności w zbiornikach ciśnieniowych, muszą

tak działać, aby chwilowy wzrost ciśnienia, o którym mowa w § 34, nie przekroczył

10% najwyższego dopuszczalnego ciśnienia.

W przypadku zbiorników ciśnieniowych, ciśnienie próby hydraulicznej, o której mowa

w § 42 ust. 4, musi być co najmniej równe większej z wartości

1)

ciśnienia odpowiadającego najwyższemu obciążeniu, któremu poddane może być urządzenie

ciśnieniowe podczas eksploatacji, z uwzględnieniem najwyższego dopuszczalnego ciśnienia

i najwyższej dopuszczalnej temperatury, pomnożone przez współczynnik 1,25;

2)

najwyższego dopuszczalnego ciśnienia pomnożonego przez współczynnik 1,43.

W przypadku gdy nie są wymagane inne wartości, które należy uwzględnić na podstawie

odrębnych kryteriów, przyjmuje się, że stal jest wystarczająco plastyczna i spełnia

wymagania określone w § 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli podczas próby rozciągania przeprowadzanej

według procedury znormalizowanej jej wydłużenie po zerwaniu jest nie mniejsze niż

14%, a jej praca łamania zmierzona na próbce do badań ISO V w temperaturze nie wyższej

niż 20°C i nie wyższej niż najniższa przewidywana temperatura pracy wynosi nie mniej

niż 27 J.

Procedury oceny zgodności, które mają być zastosowane do danego urządzenia ciśnieniowego,

ustala się na podstawie kategorii określonej w § 12, do której zaliczono urządzenie.

1.

Procedury oceny zgodności, możliwe do zastosowania w odniesieniu do różnych kategorii

urządzeń ciśnieniowych, są następujące

1)

dla kategorii I - wewnętrzna kontrola produkcji (moduł A), o której mowa w części

I załącznika nr 2 do rozporządzenia;

2)

dla kategorii II

a)

wewnętrzna kontrola produkcji oraz nadzorowana kontrola urządzeń ciśnieniowych w losowych

odstępach czasu (moduł A2), o której mowa w części II załącznika nr 2 do rozporządzenia,

b)

zapewnienie jakości procesu produkcji (moduł D1), o której mowa w części VI załącznika

nr 2 do rozporządzenia,

c)

zapewnienie jakości kontroli i badania gotowych urządzeń ciśnieniowych (moduł E1),

o której mowa w części VIII załącznika nr 2 do rozporządzenia;

3)

dla kategorii III

a)

badanie typu UE (typ projektu) - moduł B (typ projektu) łącznie z modułem D (zgodność

z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji), o których mowa odpowiednio

w części III i V załącznika nr 2 do rozporządzenia,

b)

badanie typu UE (typ projektu) - moduł B (typ projektu) łącznie z modułem F (zgodność

z typem w oparciu o weryfikację urządzeń ciśnieniowych), o których mowa odpowiednio

w części III i IX załącznika nr 2 do rozporządzenia,

c)

badanie typu UE (typ produkcji) - moduł B (typ produkcji) łącznie z modułem E (zgodność

z typem w oparciu o zapewnienie jakości urządzeń ciśnieniowych), o których mowa odpowiednio

w części III i VII załącznika nr 2 do rozporządzenia,

d)

badanie typu UE (typ produkcji) - moduł B (typ produkcji) łącznie z modułem C2 (zgodność

z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz nadzorowaną kontrolę urządzeń

ciśnieniowych w losowych odstępach czasu), o których mowa odpowiednio w części III

i IV załącznika nr 2 do rozporządzenia,

e)

zgodność oparta na pełnym zapewnieniu jakości - moduł H, o której mowa w części XI

załącznika nr 2 do rozporządzenia;

4)

dla kategorii IV

a)

badanie typu UE (typ produkcji) - moduł B (typ produkcji) łącznie z modułem D (zgodność

z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji), o których mowa odpowiednio

w części III i V załącznika nr 2 do rozporządzenia,

b)

badanie typu UE (typ produkcji) - moduł B (typ produkcji) łącznie z modułem F (zgodność

z typem w oparciu o weryfikację urządzeń ciśnieniowych), o których mowa odpowiednio

w części III i IX załącznika nr 2 do rozporządzenia,

c)

zgodność w oparciu o weryfikację jednostkową - moduł G, o której mowa w części X załącznika

nr 2 do rozporządzenia,

d)

zgodność oparta na pełnym zapewnieniu jakości oraz badaniu projektu - moduł H1, o

której mowa w części XII załącznika nr 2 do rozporządzenia.

2.

Urządzenia ciśnieniowe podlegają jednej z procedur oceny zgodności, która może zostać

wybrana przez producenta spośród procedur ustanowionych dla kategorii, do której są

one zaliczone. Producent może również wybrać do zastosowania jedną z procedur, które

stosuje się do wyższej kategorii, jeżeli jest dostępna.

3.

Zespoły urządzeń ciśnieniowych przeznaczone do wytwarzania ciepłej wody, o których

mowa w § 9 ust. 2, w celu oceny wymagań określonych w § 32-35, § 43 oraz § 47 ust.

2 pkt 1 i 4, poddaje się procedurze oceny zgodności, stosując moduły: badanie typu

UE (typ projektu) - moduł B (typ projektu), albo zgodność oparta na pełnym zapewnieniu

jakości (moduł H), o których mowa odpowiednio w części III i XI załącznika nr 2 do

rozporządzenia.

1.

W ramach procedur zapewnienia jakości w odniesieniu do urządzeń ciśnieniowych należących

do kategorii III i IV, o których mowa w § 8 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i lit. b tiret

pierwsze, jednostka notyfikowana, przeprowadzając niezapowiedziane wizytacje, pobiera

próbki urządzeń ciśnieniowych z miejsc ich wytwarzania lub składowania w celu przeprowadzenia

lub zlecenia przeprowadzenia oceny końcowej, o której mowa w § 42.

2.

W celu umożliwienia przeprowadzenia oceny końcowej, producent informuje jednostkę

notyfikowaną o zamierzonym harmonogramie produkcji.

3.

Jednostka notyfikowana przeprowadza w trakcie pierwszego roku wytwarzania co najmniej

dwie wizytacje, o których mowa w ust. 1.

4.

Częstotliwość kolejnych wizytacji ustalana jest przez jednostkę notyfikowaną na podstawie

kryteriów określonych w ust. 4 pkt 4 części V, VII, XI odpowiednio moduł D, E, H oraz

w ust. 5 pkt 4 części XII moduł H1 załącznika nr 2 do rozporządzenia.

5.

W przypadku jednostkowej produkcji zbiorników i urządzeń ciśnieniowych należących

do kategorii III, o których mowa w § 8 pkt 1, dla których wybrano procedurę modułu

H, jednostka notyfikowana przeprowadza lub zleca przeprowadzenie oceny końcowej, o

której mowa w § 42, w odniesieniu do każdego urządzenia. W tym celu producent informuje

jednostkę notyfikowaną o zamierzonym harmonogramie produkcji.

Zespoły, o których mowa w § 9, podlegają procedurze kompleksowej oceny zgodności,

obejmującej ocenę

1)

każdego urządzenia ciśnieniowego, o którym mowa w § 8, wchodzącego w skład zespołu,

które wcześniej nie zostało poddane procedurze oceny zgodności i nieoznakowanego odrębnie

CE; procedura oceny zgodności określana jest na podstawie kategorii właściwej dla

każdego egzemplarza urządzenia ciśnieniowego;

2)

połączenia poszczególnych elementów składowych zespołu, odpowiednio do wymagań określonych

w § 25, § 30 oraz § 31, biorąc pod uwagę najwyższą kategorię mającą zastosowanie do

danego urządzenia, z pominięciem kategorii osprzętu zabezpieczającego;

3)

ochrony zespołu przed przekroczeniem dopuszczalnych parametrów roboczych, zgodnie

z wymaganiami, o których mowa w § 32, i oceną końcową, o której mowa w § 42 ust. 7;

ocenę przeprowadza się na podstawie najwyższej kategorii mającej zastosowanie do zabezpieczanych

urządzeń.

Dopuszcza się, w uzasadnionych przypadkach, za zgodą organu właściwej jednostki dozoru

technicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1125), wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku pojedynczych egzemplarzy urządzeń ciśnieniowych

i zespołów, wykorzystywanych do prac eksperymentalnych, w odniesieniu do których nie

zastosowano procedur z § 55-58.

Protokoły i korespondencje dotyczące oceny zgodności urządzeń ciśnieniowych i zespołów

sporządza się w języku polskim lub w innym języku zaakceptowanym przez jednostkę notyfikowaną

odpowiedzialną za realizowanie procedur oceny zgodności.

1.

Jednostka notyfikowana właściwa do sporządzania europejskiego uznania materiałów wystawia

na wniosek producenta lub producentów materiałów albo urządzeń ciśnieniowych europejskie

uznanie materiałów przeznaczonych do wytwarzania urządzeń ciśnieniowych.

2.

Jednostka notyfikowana, o której mowa w ust. 1, określa i przeprowadza odpowiednie

kontrole i badania lub zleca ich przeprowadzenie, w celu poświadczenia zgodności rodzajów

materiałów z odpowiednimi wymaganiami określonymi w rozporządzeniu.

3.

Podczas poświadczania zgodności rodzajów materiałów z odpowiednimi wymaganiami jednostka

notyfikowana, o której mowa w ust. 1, uwzględnia dane w odniesieniu do materiałów

uznanych za bezpieczne do stosowania.

1.

Przed wystawieniem europejskiego uznania materiałów jednostka notyfikowana, o której

mowa w § 61, przesyła Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej

informacje o planowanym ich wystawieniu.

2.

Jednostka notyfikowana, wystawiając europejskie uznanie materiałów, może uwzględnić

uzasadnione uwagi Komisji Europejskiej i państw członkowskich Unii Europejskiej nadesłane

w terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji, o której mowa w ust. 1.

3.

Kopie wystawionych europejskich uznań materiałów jednostka notyfikowana przesyła Komisji

Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej oraz innym jednostkom notyfikowanym.

1.

Jednostka notyfikowana, która wystawiła europejskie uznanie materiałów, wycofuje to

uznanie, jeżeli stwierdza, że nie powinno ono zostać wystawione lub jeżeli dany rodzaj

materiałów został objęty normą zharmonizowaną.

2.

Jednostka notyfikowana niezwłocznie informuje o każdym wycofaniu uznania pozostałe

państwa członkowskie, jednostki notyfikowane oraz Komisję.

Procedury oceny zgodności i zakres dokumentacji technicznej określa załącznik nr 2

do rozporządzenia.

1.

Na każdym urządzeniu ciśnieniowym, o którym mowa w § 8, lub na jego tabliczce znamionowej,

oraz na każdym zespole, które są kompletne lub które są w stanie pozwalającym na ocenę

końcową, o której mowa w § 42, umieszcza się oznakowanie CE w sposób widoczny, czytelny

i trwały.

2.

W przypadku gdy nie ma możliwości lub gwarancji umieszczenia oznakowania CE z uwagi

na charakter urządzeń lub zespołu, umieszcza się je na opakowaniu oraz na dokumentach

dołączanych.

3.

Nie jest wymagane umieszczenie oznakowania CE na poszczególnym urządzeniu ciśnieniowym

tworzącym zespół, o którym mowa w § 9.

4.

W przypadku gdy poszczególne urządzenia ciśnieniowe posiadające już oznakowanie CE

zostają włączone do zespołu urządzeń ciśnieniowych, oznakowanie to należy zachować.

5.

Za oznakowaniem CE podaje się numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, zaangażowanej

w kontrolę wytwarzania. Numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej umieszcza sama

jednostka lub producent bądź jego upoważniony przedstawiciel, według wskazań jednostki

notyfikowanej.

6.

Na urządzeniach ciśnieniowych i zespołach urządzeń ciśnieniowych za oznakowaniem CE

oraz w stosownych przypadkach, za numerem identyfikacyjnym, o którym mowa w ust. 5,

można umieścić każdego rodzaju oznakowanie wskazujące na szczególne zagrożenie lub

zastosowania, pod warunkiem że widoczność i czytelność oznakowania CE nie zostanie

ograniczona.

1.

Na wszystkich urządzeniach ciśnieniowych, oprócz oznakowania CE, umieszcza się następujące

informacje

1)

zarejestrowaną nazwę handlową lub dane identyfikacyjne producenta w formie zarejestrowanego

znaku towarowego oraz kontaktowy adres pocztowy producenta, lub, jeżeli ma to zastosowanie,

jego upoważnionego przedstawiciela;

2)

rok produkcji;

3)

dane umożliwiające identyfikację urządzenia ciśnieniowego zgodnie z jego właściwościami,

takimi jak typ, oznaczenie serii lub partii i numer seryjny;

4)

zasadnicze najwyższe i najniższe parametry dopuszczalne.

2.

W zależności od rodzaju urządzeń ciśnieniowych oprócz informacji, o których mowa w

ust. 1, umieszcza się dodatkowe informacje niezbędne do bezpiecznej instalacji, obsługi

lub użytkowania oraz, jeżeli mają zastosowanie, konserwacji i przeprowadzania badań

okresowych, w szczególności

1)

pojemność V urządzenia ciśnieniowego (w litrach);

2)

wymiar nominalny DN rurociągu;

3)

ciśnienie próbne PT (w barach), jakiemu poddane zostało urządzenie, i datę próby ciśnieniowej;

4)

ciśnienie nastawione urządzenia zabezpieczającego (w barach);

5)

moc urządzenia ciśnieniowego (w kilowatach);

6)

napięcie zasilania (w woltach);

7)

przewidywane zastosowanie;

8)

stopień napełnienia (kilogram/litr);

9)

najwyższą masę napełnienia (w kilogramach);

10)

tarę (w kilogramach);

11)

grupę płynów.

3.

W niezbędnych przypadkach, na urządzeniach ciśnieniowych powinny być umieszczone ostrzeżenia

o niebezpieczeństwie związanym z możliwością niewłaściwego ich użycia.

Informacje, o których mowa w § 66, podaje się na urządzeniach ciśnieniowych lub na

tabliczce znamionowej trwale do nich przymocowanej, z zastrzeżeniem następujących

wyjątków

1)

gdy można wykorzystać odpowiednią dokumentację w celu unikania nanoszenia tego samego

oznakowania na pojedynczych częściach, takich jak części składowe rurociągu, przeznaczonych

do wykorzystania w tym samym zespole;

2)

gdy urządzenie ciśnieniowe, w szczególności osprzęt, jest zbyt małe, informacje te

mogą zostać podane na etykiecie przymocowanej do tego urządzenia ciśnieniowego;

3)

w odniesieniu do masy napełnienia oraz ostrzeżeń, o których mowa w § 66 ust. 3, można

stosować etykietowanie lub inne równoważne środki, pod warunkiem że informacje pozostaną

czytelne przez odpowiedni czas;

4)

kontaktowy adres pocztowy producenta, o którym mowa w § 66 ust. 1 pkt 1, może być

podany na opakowaniu lub dokumencie dołączonym do urządzenia lub zespołu w przypadku

gdy nie jest możliwe umieszczenie go bezpośrednio na urządzeniu lub zespole.

1.

Deklarację zgodności UE sporządza się odpowiednio dla urządzenia ciśnieniowego lub

zespołu, w celu potwierdzenia ich zgodności z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu.

2.

Elementy deklaracji zgodności określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

Urządzenia ciśnieniowe i zespoły wprowadzone do obrotu przed dniem 19 lipca 2016 r.,

zgodnie z przepisami dotychczasowymi, mogą być nadal udostępniane na rynku lub oddawane

do użytku.

Certyfikaty i decyzje jednostek oceniających zgodność wydane dla urządzeń ciśnieniowych

i zespołów przed dniem 19 lipca 2016 r., na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują

ważność.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 19 lipca 2016 r.