Umowa międzynarodowa Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, sporządzona w Stambule dnia 11 maja 2011 r.

1.

Niniejsza konwencja ma na celu

a.

ochronę kobiet przed wszystkimi formami przemocy oraz zapobieganie, ściganie i eliminację

przemocy wobec kobiet i przemocy domowej,

b.

przyczynianie się do eliminacji wszystkich form dyskryminacji kobiet oraz wspieranie

rzeczywistej równości kobiet i mężczyzn, w tym poprzez umacnianie samodzielnej pozycji

kobiet,

c.

stworzenie ogólnych ram, polityki i działań na rzecz ochrony i wsparcia wszystkich

ofiar przemocy wobec kobiet i przemocy domowej,

d.

popieranie współpracy międzynarodowej, mającej na celu eliminację przemocy wobec kobiet

i przemocy domowej,

e.

zapewnienie wsparcia i pomocy organizacjom i organom ścigania dla skutecznej współpracy

mającej na celu przyjęcie zintegrowanego podejścia do eliminacji przemocy wobec kobiet

i przemocy domowej.

2.

W celu zapewnienia wdrożenia jej postanowień przez Strony niniejsza konwencja ustanawia

specjalny mechanizm monitorowania.

1.

Niniejsza konwencja ma zastosowanie do wszystkich form przemocy wobec kobiet, w tym

przemocy domowej, która dotyka kobiety w nieproporcjonalnie większym stopniu.

2.

Strony zachęca się do stosowania niniejszej konwencji do wszystkich ofiar przemocy

domowej. Przy stosowaniu niniejszej konwencji Strony poświęcają szczególną uwagę kobietom

będącym ofiarom przemocy ze względu na płeć.

3.

Niniejszą konwencję stosuje się w czasie pokoju i w trakcie konfliktów zbrojnych.

Dla celów niniejszej konwencji

a.

„przemoc wobec kobiet” rozumie się jako naruszenie praw człowieka i formę dyskryminacji

kobiet i oznacza wszelkie akty przemocy ze względu na płeć, które powodują lub mogą

prowadzić do fizycznej, seksualnej, psychologicznej lub ekonomicznej szkody lub cierpienia

kobiet, w tym również groźby takich aktów, przymus lub arbitralne pozbawianie wolności,

zarówno w życiu publicznym, jak i prywatnym,

b.

„przemoc domowa” oznacza wszelkie akty przemocy fizycznej, seksualnej, psychologicznej

lub ekonomicznej zdarzające się w rodzinie lub gospodarstwie domowym, lub między byłymi,

lub obecnymi małżonkami, lub partnerami, niezależnie od tego, czy sprawca i ofiara

dzielą lub dzielili miejsce zamieszkania, czy nie,

c.

„płeć społeczno-kulturowa” oznacza społecznie skonstruowane role, zachowania, działania

i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet lub mężczyzn,

d.

„przemoc wobec kobiet ze względu na płeć” oznacza przemoc skierowaną przeciwko kobiecie

ponieważ jest kobietą lub która dotyka kobiety w nieproporcjonalnie większym stopniu,

e.

„ofiara” oznacza każdą osobę fizyczną, której dotyczą zachowania wymienione w punkcie

a i b,

f.

„kobiety” oznacza również dziewczęta poniżej osiemnastego roku życia.

1.

Strony przyjmą środki ustawodawcze i inne środki, konieczne by promować i chronić

prawa wszystkich, zwłaszcza kobiet, do życia wolnego od przemocy w sferze publicznej

i prywatnej.

2.

Strony potępiają wszelkie formy dyskryminacji kobiet i przyjmą, bez zwłoki, konieczne

środki ustawodawcze i inne środki w celu jej zapobiegania, zwłaszcza przez

wpisanie do krajowych konstytucji lub innego właściwego ustawodawstwa zasady równości kobiet i mężczyzn oraz zapewnienie

stosowania tej zasady w praktyce,

-

zakazanie dyskryminacji kobiet, także poprzez ustanowienie sankcji, gdy to stosowne,

-

uchylanie regulacji prawnych i praktyk, które dyskryminują kobiety.

3.

Wdrażanie postanowień niniejszej konwencji przez Strony, zwłaszcza środków chroniących

prawa ofiar, będzie zapewnione bez jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na: płeć,

płeć społeczno-kulturową, rasę, kolor skóry, język, religię, poglądy polityczne i

inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej,

sytuację majątkową, urodzenie, orientację seksualną, tożsamość płciową, wiek, stan

zdrowia, niepełnosprawność, stan cywilny, status uchodźcy, migranta lub inny.

4.

W myśl postanowień niniejszej konwencji szczególne środki, konieczne by zapobiegać

przemocy ze względu na płeć i chronić przed nią kobiety, nie są uznawane za dyskryminujące.

1.

Strony powstrzymują się od udziału w jakichkolwiek aktach przemocy wobec kobiet i

zapewnią przestrzeganie tego obowiązku przez władze państwowe, urzędników, osoby działające

na zlecenie władz państwowych, instytucje i inne jednostki działające w imieniu państwa.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze i inne środki dla zapewnienia należytej

staranności w zapobieganiu, ściganiu, karaniu oraz naprawieniu szkody wynikającej

z aktów przemocy objętych zakresem konwencji, które są popełniane przez podmioty inne

niż państwowe.

Strony zobowiązują się uwzględniać perspektywę płci w toku wdrażania i oceniania wpływu

postanowień niniejszej konwencji oraz zobowiązują się promować i wdrażać politykę

równości kobiet i mężczyzn oraz umacniania samodzielnej pozycji kobiet.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze i inne środki by ustanowić i wdrażać

ogólnokrajową skuteczną, kompleksową i skoordynowaną politykę obejmującą wszelkie

właściwe środki mające na celu zapobieganie i zwalczanie wszystkich form przemocy

objętych zakresem niniejszej konwencji, a także zapewnić holistyczne podejście do

przemocy wobec kobiet.

2.

Strony zagwarantują, że polityka, o której mowa w ustępie 1, na pierwszym miejscu

stawiać będzie prawa ofiary i będzie wdrażana w ramach skutecznej współpracy wszystkich

odpowiednich organów, instytucji i organizacji.

3.

Środki podejmowane zgodnie z niniejszym artykułem będą uwzględniać, gdy to stosowne,

udział wszystkich właściwych podmiotów, takich jak agencje rządowe, parlamenty oraz

władze krajowe, regionalne i lokalne, krajowe instytucje ochrony praw człowieka, a

także organizacje społeczeństwa obywatelskiego.

Strony przeznaczą odpowiednie środki finansowe i zasoby ludzkie by właściwie wdrażać

zintegrowaną politykę, działania i programy mające na celu zapobieganie i zwalczanie

wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji, w tym również podejmowane

przez organizacje pozarządowe i społeczeństwo obywatelskie.

Strony uznają, zachęcają i wspierają, na wszystkich szczeblach, działania w zakresie

zwalczania przemocy wobec kobiet podejmowane przez odpowiednie organizacje pozarządowe

oraz przez społeczeństwo obywatelskie, a także nawiążą skuteczną współpracę z tymi

organizacjami.

1.

Strony wyznaczą lub ustanowią jedną lub więcej instytucji odpowiedzialnych za koordynację,

wdrażanie, monitorowanie oraz ocenę polityki i działań mających na celu zapobieganie

i zwalczanie wszystkich form przemocy objętym zakresem niniejszej konwencji. Instytucje

te będą koordynować zbieranie danych, o których mowa w artykule 11, a także analizować

i rozpowszechniać ich wyniki.

2.

Strony zagwarantują, że instytucje wyznaczone lub ustanowione zgodnie z niniejszym

artykułem otrzymywać będą ogólne informacje o środkach podejmowanych zgodnie z Rozdziałem

VIII.

3.

Strony zagwarantują, że instytucje wyznaczone lub ustanowione zgodnie z niniejszym

artykułem będą mogły porozumiewać się ze sobą bezpośrednio oraz utrzymywać kontakty

ze swoimi odpowiednikami w innych Stronach.

1.

Dla celów niniejszej konwencji Strony zobowiązują się do

a.

gromadzenia zdezagregowanych danych statystycznych, w odpowiednim podziale i w regularnych

odstępach czasu, dotyczących przypadków wszystkich form przemocy objętych zakresem

niniejszej konwencji,

b.

wspierania badań dotyczących wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej

konwencji w celu poznania ich przyczyn i skutków, częstości występowania oraz karalności,

a także skuteczności działań podejmowanych w celu wykonania niniejszej konwencji,

2.

Strony podejmą starania w celu przeprowadzania badań ludności, w regularnych odstępach

czasu, by oceniać skalę i tendencje w stosowaniu wszystkich form przemocy objętych

zakresem niniejszej konwencji.

3.

Strony przekazywać będą grupie ekspertów, o której mowa w artykule 66 niniejszej konwencji,

informacje zebrane zgodnie z niniejszym artykułem, w celu wspierania współpracy międzynarodowej

oraz umożliwienia analizy porównawczej na szczeblu międzynarodowym.

4.

Strony zapewnią, by dane zbierane zgodnie z niniejszym artykułem były publicznie dostępne.

1.

Strony podejmą konieczne środki by promować zmianę społecznych i kulturowych wzorców

zachowań kobiet i mężczyzn w celu wykorzenienia uprzedzeń, zwyczajów, tradycji oraz

innych praktyk opartych na idei niższości kobiet lub na stereotypowych rolach kobiet

i mężczyzn.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze i inne środki by zapobiegać wszystkim

formom przemocy objętym zakresem niniejszej konwencji, popełnianych przez osoby fizyczne

lub prawne.

3.

Przy podejmowaniu wszelkich środków zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału

należy mieć na uwadze i odnieść się do specyficznych potrzeb osób narażonych na przemoc

ze względu na szczególne okoliczności oraz należy mieć na względzie prawa człowieka

wszystkich ofiar.

4.

Strony podejmą działania konieczne by zachęcać wszystkich członków społeczeństwa,

zwłaszcza mężczyzn i chłopców, do aktywnego udziału w zapobieganiu wszystkim formom

przemocy objętym zakresem niniejszej konwencji.

5.

Strony zapewnią, by kultura, zwyczaj, religia, tradycja lub tzw. „honor” nie były

uznawane za usprawiedliwiające wszelkie akty przemocy objęte zakresem niniejszej konwencji.

6.

Strony podejmą działania konieczne by promować programy i działania na rzecz umacniania

samodzielnej pozycji kobiet.

1.

Strony promują lub realizują, regularnie i na wszystkich szczeblach, programy na rzecz

podnoszenia świadomości, w tym we współpracy z krajowymi instytucjami ochrony praw

człowieka oraz instytucjami do spraw równego traktowania, społeczeństwem obywatelskim

i organizacjami pozarządowymi, szczególnie z organizacjami kobiet, gdy to stosowne,

w celu podniesienia świadomości oraz lepszego rozumienia przez społeczeństwo różnych

przejawów wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji, ich wpływu

na dzieci, a także potrzeby zapobiegania przemocy.

2.

Strony zapewnią szerokie rozpowszechnianie informacji na temat dostępnych rozwiązań

w zakresie zapobiegania aktom przemocy objętym zakresem niniejszej konwencji.

1.

Strony podejmą, gdy to stosowne, konieczne działania by wprowadzić do programów nauczania

na wszystkich etapach edukacji, dostosowane do etapu rozwoju uczniów treści dotyczące

równości kobiet i mężczyzn, niestereotypowych ról społeczno-kulturowych,

wzajemnego szacunku, rozwiązywania konfliktów w relacjach międzyludzkich bez uciekania

się do przemocy, przemocy wobec kobiet ze względu na płeć oraz gwarancji nienaruszalności

osoby. 2. Strony podejmą konieczne działania by promować zasady, o których mowa w

ustępie 1, w ramach nieformalnego nauczania, jak również w ramach działalności sportowej,

kulturalnej i rekreacyjnej oraz w mediach.

1.

Strony zapewnią lub zreorganizują odpowiednie szkolenie osób mających zawodowy kontakt

z ofiarami lub sprawcami wszystkich aktów przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji.

Szkolenia dotyczyć będą zapobiegania oraz wykrywania aktów przemocy, równości kobiet

i mężczyzn, potrzeb i praw ofiar przemocy oraz sposobów zapobiegania wtórnej wiktymizacji.

2.

Strony zachęcają, by szkolenie, o którym mowa w ustępie 1, obejmowało kwestie skoordynowanej

międzyinstytucjonalnej współpracy umożliwiającej wszechstronne i odpowiednie rozpatrywanie

zgłoszeń przypadków przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające lub wspierające

programy mające na celu nauczenie sprawców przemocy domowej przyjmowania zachowań

zakładających niestosowanie przemocy w relacjach międzyludzkich, tak by zapobiegać

kolejnym aktom przemocy oraz zaniechać uciekania się do agresywnych wzorców zachowań.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające lub wspierające

programy leczenia zapobiegające recydywie sprawców przestępstw, zwłaszcza sprawców

przestępstw na tle seksualnym.

3.

Podejmując środki, o których mowa w ustępach 1 i 2 Strony zapewnią, by bezpieczeństwo,

wsparcie i poszanowanie praw człowieka ofiary miało pierwszorzędny charakter oraz,

gdy to stosowne, programy te były ustanawiane i wdrażane w ścisłej współpracy z wyspecjalizowanymi

jednostkami zapewniającymi wsparcie ofiarom.

1.

Strony będą zachęcać sektor prywatny, sektor technologii informacyjnych i komunikacyjnych

oraz środki masowego przekazu, z poszanowaniem wolności wypowiedzi i ich niezależności,

do uczestnictwa w opracowywaniu i wdrażaniu odpowiednich strategii, a także w ustalaniu

wytycznych i wewnętrznych standardów, w celu zapobiegania przemocy wobec kobiet oraz

wspierania poszanowania ich godności.

2.

We współpracy z sektorem prywatnym, Strony będą rozwijać i promować wśród dzieci,

rodziców oraz wychowawców umiejętności jak radzić sobie w środowisku informacyjnym

i komunikacyjnym które umożliwia dostęp do poniżających treści o charakterze seksualnym

lub dotyczących przemocy, które mogą być szkodliwe.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki by chronić wszystkie

ofiary przed kolejnymi aktami przemocy.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki, zgodnie z prawem wewnętrznym,

zapewniające istnienie odpowiednich mechanizmów gwarantujących skuteczną współpracę

wszystkich właściwych organów państwowych, w tym sądów, prokuratury, organów ścigania,

władz lokalnych i regionalnych, a także organizacji pozarządowych i innych organizacji

i podmiotów, właściwych w sprawach udzielania ochrony i wsparcia ofiarom i świadkom

wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji, w tym również poprzez

odwołanie się do służb wsparcia o charakterze ogólnym i wyspecjalizowanym, o których

mowa w artykułach 20 i 22 niniejszej konwencji.

3.

Strony zapewnią, by środki ustanowione zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału

-

opierały się na uwzględnieniu aspektu płci w pojmowaniu przemocy wobec kobiet oraz

przemocy domowej i były ukierunkowane na zagwarantowanie ofiarom ich praw człowieka

oraz bezpieczeństwa,

-

opierały się na zintegrowanym podejściu, uwzględniającym stosunki między ofiarami,

sprawcami, dziećmi i ich szerszym środowiskiem społecznym,

-

miały na celu uniknięcie wtórnej wiktymizacji, miały na celu umacnianie samodzielnej

pozycji i niezależność ekonomiczną kobiet będących ofiarami przemocy,

-

gdy to stosowne, umożliwiały umieszczenie w jednym miejscu zespołu służb zapewniających

ochronę i wsparcie,

-

były ukierunkowane na szczególne potrzeby osób podatnych na przemoc, w tym dzieci

będących ofiarami, oraz były dla nich dostępne.

4.

Udzielanie świadczeń nie będzie zależeć od woli ofiary co do wszczęcia postępowania

lub zeznawania przeciwko sprawcy.

5.

Strony podejmą odpowiednie środki mające na celu zapewnienie ochrony konsularnej lub

innej ochrony oraz wsparcia swoich obywateli, jak też innych ofiar uprawnionych do

takiej ochrony, zgodnie z zobowiązaniami wynikającymi dla nich z prawa międzynarodowego.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki mające na celu zapewnienie,

by ofiary otrzymywały odpowiednie i na czas informacje dotyczące dostępnego wsparcia

oraz środków prawnych, w zrozumiałym dla nich języku.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające ofiarom

dostęp do usług ułatwiających im przezwyciężenie skutków doznanej przemocy. W miarę

konieczności, środki te powinny obejmować takie usługi jak: poradnictwo prawne i psychologiczne,

wsparcie finansowe, pomoc mieszkaniową, edukację, szkolenia oraz pomoc w znalezieniu

zatrudnienia. 2. Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające

ofiarom dostęp do opieki zdrowotnej i służb socjalnych, które będą odpowiednio finansowane,

a specjaliści będą przygotowani do udzielania pomocy ofiarom i kierowania ich do odpowiednich

służb.

Strony zapewnią, by ofiary miały dostęp do odpowiednich regionalnych i międzynarodowych

mechanizmów składania skarg indywidualnych i zbiorowych oraz dostęp do informacji

w tym zakresie. Strony będą wspierać udzielanie ofiarom fachowej i wrażliwej pomocy

w składaniu skarg.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki mające na celu zapewnienie

lub zorganizowanie, odpowiednio rozmieszczonych terytorialnie, specjalistycznych usług

wsparcia doraźnego, krótko- i długoterminowego, dostępnych dla każdej ofiary aktu

przemocy objętej zakresem niniejszej konwencji.

2.

Strony zapewnią lub zorganizują specjalistyczne usługi wsparcia wszystkich kobiet

ofiar przemocy oraz ich dzieci.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki mające na celu utworzenie

wystarczającej liczby odpowiednich i łatwo dostępnych schronisk oferujących bezpieczne

zakwaterowanie oraz aktywną pomoc ofiarom, zwłaszcza kobietom i ich dzieciom.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki mające na celu ustanowienie

ogólnokrajowego, całodobowego, bezpłatnego telefonu zaufania udzielającego porad w

sprawie wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji, z zachowaniem

poufności lub anonimowości osób dzwoniących.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki mające na celu utworzenie

wystarczającej liczby odpowiednich i łatwo dostępnych ośrodków świadczących pomoc

ofiarom gwałtów lub przemocy seksualnej, zapewniających badania lekarskie i z zakresu

medycyny sądowej, wsparcie pourazowe oraz poradnictwo.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by przy

udzielaniu ochrony i wsparcia ofiarom przykładana była należyta uwaga do praw i potrzeb

dzieci będących świadkami wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji.

2.

Środki podejmowane zgodnie z niniejszym artykułem obejmować będą dostosowaną do wieku

pomoc psychologiczną i pomoc społeczną dla dzieci będących świadkami wszystkich form

przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji, oraz będą podejmowane mając na względzie

dobro dziecka.

Strony podejmą konieczne środki zachęcające osoby będące świadkami aktów przemocy

objętych zakresem niniejszej konwencji lub osoby mające uzasadnione podstawy, by podejrzewać,

że tego typu akt może zostać popełniony bądź że można spodziewać się kolejnych aktów

przemocy, do zgłaszania tego właściwym organizacjom lub władzom.

Strony podejmą konieczne środki zapewniające, by zasady poufności nałożone przez prawo

wewnętrzne na osoby wykonujące niektóre zawody nie stanowiły, w odpowiednich okolicznościach,

przeszkody w zgłoszeniu właściwym organizacjom lub władzom uzasadnionego podejrzenia

popełnienia poważnego aktu przemocy objętego zakresem niniejszej konwencji lub jeżeli

można spodziewać się kolejnych aktów przemocy.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające ofiarom

odpowiednie środki prawa cywilnego przeciw sprawcy.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające ofiarom,

zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego, odpowiednie środki prawa cywilnego przeciw władzom państwowym które nie dopełniły obowiązku podjęcia koniecznych działań

zapobiegawczych lub ochronnych leżących w zakresie ich uprawnień.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiary

miały prawo domagać się odszkodowania od sprawców za każde z przestępstw ustalone

zgodnie z niniejszą konwencją.

2.

Odpowiednie odszkodowanie od państwa przyznawane będzie tym, którzy doznali poważnego

uszkodzenia ciała lub uszczerbku na zdrowiu, o ile szkoda nie została naprawiona z

innych źródeł, na przykład przez sprawcę, z ubezpieczenia lub finansowanych przez

państwo świadczeń zdrowotnych i społecznych. Nie wyklucza to prawa Stron domagania

się od sprawcy zwrotu przyznanego ofierze odszkodowania, pod warunkiem, że zapewniona

będzie odpowiednia ochrona bezpieczeństwa ofiary.

3.

Środki podjęte zgodnie z ustępem 2 zagwarantują przyznanie odszkodowania w rozsądnym

terminie.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

przy ustalaniu prawa do opieki i do widzenia z dzieckiem były brane pod uwagę przypadki

przemocy objęte zakresem niniejszej konwencji.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

wykonywanie prawa do opieki i do widzenia z dzieckiem nie stanowiło zagrożenia dla

praw i bezpieczeństwa ofiary lub dzieci.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

małżeństwa zawarte pod przymusem mogły być unieważniane, anulowane lub rozwiązywane

bez nadmiernego ciężaru finansowego lub administracyjnego dla ofiary.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne stosowanie nacisków lub gróźb, poważnie naruszających równowagę psychiczną

innej osoby, groziła odpowiedzialność karna.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne, powtarzające się zastraszanie innej osoby powodujące, że obawia się ona

o swoje bezpieczeństwo, groziła odpowiedzialność karna.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne dopuszczenie się aktów przemocy fizycznej wobec innej osoby groziła odpowiedzialność

karna.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za następujące umyślne czynności groziła odpowiedzialność karna

a.

penetracja waginalna, analna lub oralna o charakterze seksualnym ciała innej osoby

jakąkolwiek częścią ciała lub przedmiotem, bez jej zgody,

b.

inne czynności o charakterze seksualnym wobec innej osoby, bez jej zgody,

c.

doprowadzenie innej osoby, bez jej zgody, do podjęcia czynności o charakterze seksualnym

z osobą trzecią.

2.

Zgoda musi być udzielona dobrowolnie jako wyraz wolnej woli, co należy oceniać w świetle

danych okoliczności.

3.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

postanowienia ustępu 1 stosowały się również do czynów podejmowanych wobec byłych

lub obecnych małżonków, lub partnerów, zgodnie z tym, jak to uznaje prawo wewnętrzne.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne działania polegające na zmuszaniu osoby dorosłej lub dziecka do zawarcia

małżeństwa groziła odpowiedzialność karna.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne działania polegające na zwabieniu osoby dorosłej lub dziecka na terytorium

Strony lub państwa innego niż to, które zamieszkuje, w celu zmuszenia osoby dorosłej

lub dziecka do zawarcia małżeństwa, groziła odpowiedzialność karna.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za następujące umyślne działania groziła odpowiedzialność karna

a.

wycinanie, infibulacja lub każde inne okaleczenie całości lub którejkolwiek części

warg sromowych większych, warg sromowych mniejszych lub łechtaczki,

b.

zmuszanie kobiety lub doprowadzenie jej do poddania się którejkolwiek z czynności

wymienionej w punkcie a,

c.

zachęcanie, zmuszanie lub doprowadzenie dziewczynki do poddania się którejkolwiek

z czynności wymienionej w punkcie a.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za następujące umyślne działania groziła odpowiedzialność karna

a.

przeprowadzenie aborcji u kobiety bez jej uprzedniej i świadomej zgody,

b.

przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego u kobiety, którego celem jest uniemożliwienie

jej dalszej naturalnej prokreacji, bez jej uprzedniej i świadomej zgody lub jeżeli

nie rozumie tego zabiegu.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za jakąkolwiek formę niepożądanych zachowań werbalnych, niewerbalnych lub fizycznych

o charakterze seksualnym, których celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby,

zwłaszcza poprzez tworzenie atmosfery zastraszenia, wrogości, upodlenia, poniżenia

lub obrazy, groziła odpowiedzialność karna lub inny rodzaj odpowiedzialności prawnej.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne pomocnictwo lub podżeganie do popełnienia przestępstw, o których mowa w

artykułach 33, 34, 35, 36, 37, 38 punkt a oraz 39 niniejszej konwencji, groziła odpowiedzialność

karna.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

za umyślne usiłowanie popełnienia czynów, o których mowa w artykułach 35, 36, 37,

38 punkt a oraz 39 niniejszej konwencji, groziła odpowiedzialność karna.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

w postępowaniu karnym wszczętym w związku z popełnieniem któregokolwiek z aktów przemocy

objętych zakresem niniejszej konwencji, kultura, zwyczaj, religia, tradycja lub tak

zwany „honor” nie stanowiły usprawiedliwienia popełnienia takiego aktu. Obejmuje to

zwłaszcza twierdzenia, że ofiara naruszyła kulturowe, religijne, społeczne lub tradycyjne

normy lub zwyczaje stanowiące kryteria właściwego zachowania.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

podżeganie dziecka do popełnienia aktów, o których mowa w ustępie 1, nie pomniejszało

odpowiedzialności karnej osoby podżegającej za popełnione akty.

Przestępstwa, o których mowa w niniejszej konwencji, mają zastosowanie bez względu

na charakter stosunków między ofiarą a sprawcą.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające jurysdykcję

do ścigania wszystkich przestępstw, o których mowa w niniejszej konwencji, jeżeli

przestępstwo zostało popełnione

a.

na ich terytorium, lub

b.

na pokładzie statku pływającego pod ich banderą, lub

c.

na pokładzie samolotu zarejestrowanego zgodnie z ich prawem, lub

d.

przez ich obywateli, lub

e.

przez osobę zamieszkującą na ich terytorium.

2.

Strony będą starać się przyjąć konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające

jurysdykcję w sprawach wszystkich przestępstw, o których mowa w niniejszej konwencji,

jeżeli przestępstwo zostało popełnione przeciwko ich obywatelowi lub osobie zamieszkującej

na ich terytorium.

3.

Na potrzeby ścigania za przestępstwa, o których mowa w artykułach 36, 37, 38 oraz

39 niniejszej konwencji, Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki

w celu zapewnienia, by ich jurysdykcja nie była uzależniona od tego, czy te czyny

uznawane są za przestępstwo na terytorium, na którym zostały popełnione.

4.

Na potrzeby ścigania za przestępstwa, o których mowa w artykułach 36, 37, 38 oraz

39 niniejszej konwencji, Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki

w celu zapewnienia, by ich jurysdykcja w odniesieniu do lit. d i e. ustępu 1 nie była

uzależniona od tego, że ściganie może być wszczęte jedynie na podstawie zawiadomienia

przez ofiarę o popełnieniu przestępstwa lub od powiadomienia przez państwo, gdzie

przestępstwo zostało popełnione.

5.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające jurysdykcję

w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w niniejszej konwencji, w przypadkach,

gdy domniemany sprawca jest obecny na ich terytorium i nie podlega wydaleniu do innej

Strony wyłącznie ze względu na obywatelstwo.

6.

W przypadku gdy więcej niż jedna Strona domaga się uznania swojej jurysdykcji w sprawie

domniemanego przestępstwa, o którym mowa w niniejszej konwencji, zainteresowane Strony,

gdy to stosowne, porozumiewają się ze sobą w celu ustalenia najodpowiedniejszej jurysdykcji

na potrzeby ścigania.

7.

Bez uszczerbku dla ogólnych zasad prawa międzynarodowego, niniejsza konwencja nie

wyklucza jurysdykcji w sprawach karnych wykonywanej przez Stronę zgodnie z jej prawem

wewnętrznym.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

przestępstwa, o których mowa w niniejszej konwencji, podlegały karze w postaci skutecznych,

proporcjonalnych i odstraszających sankcji uwzględniających ich wagę. Sankcje te obejmą,

o ile to właściwe, kary pozbawienia wolności mogące stanowić podstawę ekstradycji.

2.

Strony mogą podjąć inne środki w stosunku do sprawców, takie jak: monitorowanie lub

nadzór nad osobami skazanymi, pozbawienie praw rodzicielskich, jeżeli dobro dziecka,

mogące obejmować bezpieczeństwo ofiary, nie może być zagwarantowane w żaden inny sposób.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

następujące okoliczności, o ile nie stanowią już znamion przestępstwa, mogły, zgodnie

z odpowiednimi przepisami prawa wewnętrznego, być uznawane za okoliczności obciążające

przy ustalaniu wyroku za przestępstwa, o których mowa w niniejszej konwencji

a.

przestępstwo zostało popełnione przeciw byłemu lub obecnemu małżonkowi lub partnerowi,

tak jak są oni uznawani przez prawo wewnętrzne, przez członka rodziny, osobę współmieszkającą

z ofiarą lub przez osobę, która nadużyła swojej władzy,

b.

przestępstwo lub przestępstwa powiązane zostały popełnione wielokrotnie,

c.

przestępstwo zostało popełnione przeciw osobie, która stała się na nie szczególnie

narażona ze względu na specyficzne okoliczności,

d.

przestępstwo zostało popełnione wobec dziecka lub w jego obecności,

e.

przestępstwo zostało popełnione przez dwie lub więcej osoby działające wspólnie,

f.

przestępstwo poprzedzały lub towarzyszyły mu szczególne akty okrucieństwa,

g.

przestępstwo zostało popełnione z użyciem broni lub z groźbą jej użycia,

h.

przestępstwo spowodowało istotny uszczerbek na zdrowiu fizycznym lub psychicznym ofiary,

i.

sprawca został już wcześniej skazany za przestępstwa podobnego rodzaju.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

przy ustalaniu wyroku możliwe było branie pod uwagę prawomocnych wyroków wydanych

przez inną Stronę w związku z przestępstwami, o których mowa w niniejszej konwencji.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zakazujące stosowania

obowiązkowych alternatywnych sposobów rozstrzygania sporów, w tym mediacji i koncyliacji,

w odniesieniu do wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej konwencji.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki odpowiednio uwzględniające

zdolność sprawcy do wypełnienia zobowiązań finansowych wobec ofiary w razie nałożenia

grzywny.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

postępowanie przygotowawcze oraz postępowanie sądowe dotyczące wszystkich form przemocy

objętych zakresem niniejszej konwencji były prowadzone bez nieuzasadnionego opóźnienia

i, na wszystkich etapach postępowania karnego, z poszanowaniem praw ofiary.

2.

Zgodnie z podstawowymi zasadami praw człowieka oraz mając na względzie uwzględnienie

aspektu płci w pojmowaniu przemocy, Strony podejmą konieczne środki ustawodawcze lub

inne działania w celu zapewnienia skutecznego dochodzenia oraz ścigania przestępstw

określonych zgodnie z niniejszą konwencją.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

właściwe organy ścigania szybko i odpowiednio reagowały na wszystkie formy przemocy

objęte zakresem niniejszej konwencji, oferując ofiarom stosowną i natychmiastową ochronę.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

właściwe organy niezwłocznie i odpowiednio zaangażowały się w zapobieganie i ochronę

przed wszystkimi formami przemocy objętymi zakresem niniejszej konwencji, w tym by

podejmowały działania zapobiegawcze o charakterze operacyjnym oraz zbieranie dowodów.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ocena

ryzyka śmierci, powagi sytuacji i ryzyka powtarzania się aktów przemocy była przeprowadzana

przez wszystkie właściwe władze w celu zarządzania takim ryzykiem i, jeżeli zajdzie

taka potrzeba, by zapewnić w sposób skoordynowany bezpieczeństwo i wsparcie.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

przy ocenie, o której mowa w ustępie 1 w sposób należyty brane było pod uwagę, na

wszystkich etapach postępowania przygotowawczego i stosowania środków ochronnych,

posiadanie broni lub dostępu do broni palnej przez sprawcę aktów przemocy objętych

zakresem niniejszej konwencji.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki umożliwiające właściwym

władzom nakazanie sprawcy przemocy domowej, w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia,

opuszczenia miejsca zamieszkania ofiary lub osoby zagrożonej, na odpowiedni okres

oraz zakazania sprawcy wchodzenia do lokalu zajmowanego przez ofiarę lub osobę zagrożoną

lub kontaktowania się z ofiarą lub osobą zagrożoną. Środki podejmowane zgodnie z niniejszym

artykułem będą dawać pierwszeństwo bezpieczeństwu ofiar lub osób zagrożonych.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

ofiary wszystkich form przemocy objętej zakresem niniejszej konwencji mogły wystąpić

o wydanie odpowiednich zakazów lub nakazów ochronnych.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

zakazy lub nakazy ochronne, o których mowa w ustępie 1

umożliwiały zapewnienie natychmiastowej ochrony bez nadmiernych obciążeń finansowych

lub administracyjnych dla ofiary, wystawiane były na określony okres lub do czasu

ich zmiany lub uchylenia,

-

jeżeli to konieczne, wydawane były bez wysłuchania strony przeciwnej i ze skutkiem

natychmiastowym,

-

dostępne były niezależnie od lub równolegle do innych postępowań, mogły być wprowadzane

w późniejszych postępowaniach.

3.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

naruszenie zakazu lub nakazu ochronnego wydanego zgodnie z ustępem 1 podlegało skutecznym,

proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym lub innym sankcjom prawnym.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

w jakimkolwiek postępowaniu cywilnym lub karnym dowody związane z wcześniejszymi życiem

seksualnym i trybem życia ofiary były dopuszczane tylko gdy to właściwe i konieczne.

1.

Strony zapewnią, by wszczęcie postępowania przygotowawczego lub ścigania przestępstw

określonych zgodnie z artykułami 35, 36, 37, 38 i 39 niniejszej konwencji nie było

wyłącznie uzależnione od powiadomienia lub skargi ofiary, jeżeli przestępstwo zostało

dokonane, w części lub całości, na terytorium Strony oraz zapewnią, by postępowanie

było kontynuowane, nawet jeżeli ofiara wycofa powiadomienie lub skargę.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, na warunkach

określonych w prawie wewnętrznym, możliwość pomocy i/lub wspierania ofiar przez instytucje

rządowe i organizacje pozarządowe oraz doradców wyspecjalizowanych w sprawach przemocy

domowej, na życzenie tych ofiar, w toku postępowania przygotowawczego oraz postępowania

sądowego dotyczącego przestępstw, o których mowa w niniejszej konwencji.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające ochronę

praw i interesów ofiar, w tym ich szczególne potrzeby jako świadków, na wszystkich

etapach postępowania przygotowawczego i postępowania sądowego, zwłaszcza poprzez

a.

ochronę ofiar, jak również ich rodzin i świadków, przed zastraszaniem, odwetem lub

ponowną wiktymizacją,

b.

zapewnienie, by ofiary zostały poinformowane, przynajmniej w sytuacjach gdy ofiary

i rodzina mogłyby znaleźć się w niebezpieczeństwie, jeżeli sprawca ucieknie, zostanie

tymczasowo zwolniony lub wyjdzie na wolność,

c.

informowanie ofiar, na warunkach przewidzianych przez prawo wewnętrzne, o ich prawach

oraz dostępnych im świadczeniach, biegu nadanemu skardze, podstawach oskarżenia, ogólnym

postępie postępowania przygotowawczego lub postępowania sądowego oraz o ich roli w

postępowaniu przygotowawczym lub postępowaniu sądowym, jak również o wydanej w ich

sprawie decyzji,

d.

umożliwianie ofiarom, zgodnie z zasadami procesowymi prawa wewnętrznego, bycie wysłuchanym,

przedstawienia dowodów oraz ich opinii, potrzeb i obaw, bezpośrednio lub przez pośrednika,

oraz by zostały one rozpatrzone,

e.

udzielanie ofiarom odpowiedniej pomocy, tak by ich prawa i interesy były w sposób

należyty przedstawiane i brane pod uwagę,

f.

zapewnienie, by mogły być podejmowane środki chroniące prywatność i wizerunek ofiary,

g.

unikanie, jeżeli to tylko możliwe, w sądach i w siedzibach organów ścigania, kontaktu

ofiar ze sprawcami przestępstw,

h.

zapewnianie ofiarom niezależnych i wykwalifikowanych tłumaczy, jeżeli ofiary są stronami

postępowania lub jeżeli przedstawiają dowody,

i.

umożliwianie ofiarom składania zeznań na sali sądowej, zgodnie z zasadami przewidzianymi

przez prawo wewnętrzne, poza salą sądową lub przynajmniej pod nieobecność na sali

domniemanego sprawcy przestępstwa, zwłaszcza wykorzystując odpowiednie technologie

komunikacyjne, jeżeli są dostępne.

2.

Dziecku ofierze oraz dziecku świadkowi przemocy wobec kobiet oraz przemocy domowej

zapewnia się, gdy to stosowne, specjalne środki ochrony, mając na względzie dobro

dziecka.

Strony zapewniają ofiarom prawo do pomocy prawnej i do bezpłatnej porady prawnej,

na warunkach przewidzianych przez prawo wewnętrzne.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze i inne środki w celu zapewnienia, by

termin przedawnienia wszczęcia postępowania w związku z popełnieniem przestępstw określonych

zgodnie z artykułami 36, 37, 38 i 39 niniejszej konwencji był wystarczający i współmierny

do wagi danego przestępstwa, umożliwiając skuteczne wszczęcie ścigania po osiągnięciu

przez ofiarę pełnoletniości.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiarom,

których prawo pobytu, zgodnie z prawem wewnętrznym, zależy od prawa pobytu małżonka

lub partnera przyznawane było, na ich wniosek, w razie rozwiązania małżeństwa lub

związku, w szczególnie trudnych okolicznościach, odrębne zezwolenie na pobyt, bez

względu na to, jak długo trwało małżeństwo lub związek. Warunki przyznawania odrębnego

zezwolenia na pobyt i okres, na jaki jest ono przyznawane, reguluje prawo wewnętrzne.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu umożliwienia zawieszenia

postępowania w sprawie wydalenia, które zostało wszczęte w związku z prawem pobytu

zależnym od prawa pobytu małżonka lub partnera, tak jak to uznaje prawo wewnętrzne,

by ofiara mogła złożyć wniosek o wydanie odrębnego zezwolenia na pobyt.

3.

Strony wydawać będą ofiarom odnawialne zezwolenie na pobyt w jednej z poniższych sytuacji

bądź w obu z nich

a.

gdy właściwe władze uznają, że pobyt jest konieczny ze względu na ich sytuację osobistą,

b.

gdy właściwe władze uznają, że pobyt jest konieczny biorąc pod uwagę ich współpracę

z właściwymi władzami w postępowaniu przygotowawczym lub postępowaniu karnym.

4.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiary

przymusowych małżeństw sprowadzone do innego kraju w celu zawarcia związku małżeńskiego

i które, w konsekwencji, straciły prawo pobytu w kraju, w którym zwykle przebywają,

mogły odzyskać to prawo.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki w celu zapewnienia, by

przemoc wobec kobiet ze względu na płeć mogła być uznawana za formę prześladowania,

w rozumieniu artykułu 1 ustęp A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r.

oraz za formę poważnej szkody dającą podstawy do przyznania ochrony uzupełniającej

lub dodatkowej.

2.

Strony zapewnią, by interpretacja przesłanek przewidzianych w konwencji, o której

mowa w ust. 1, uwzględniała aspekt płci oraz by w przypadkach, gdy zostanie ustalone,

że obawa przed prześladowaniem ma podstawy w jednej lub wielu z tych przesłanek, wnioskodawcom

został udzielony status uchodźcy, zgodnie z mającymi zastosowanie umowami.

3.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki ustanawiające procedury

przyjmowania i usługi wsparcia cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy,

uwzględniające aspekt płci, jak również wytyczne dotyczące uwzględniania aspektu płci

oraz procedury udzielania statusu uchodźcy uwzględniające aspekt płci, w tym takie

procedury ustalania statusu uchodźcy i składania wniosków o ochronę międzynarodową.

1.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające przestrzeganie

zasady non-refoulement, zgodnie z istniejącymi zobowiązaniami wynikającymi z prawa

międzynarodowego.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiary

przemocy wobec kobiet potrzebujące ochrony, niezależnie od ich statusu lub miejsca

pobytu, nie były, pod jakimkolwiek pozorem, odsyłane do jakiegokolwiek kraju, w którym

ich życiu zagrażałoby niebezpieczeństwo, lub gdzie mogłyby zostać poddane torturom,

nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu, lub karze.

1.

Strony będą współpracować, w możliwie najszerszym zakresie, zgodnie z postanowieniami

niniejszej konwencji oraz na mocy właściwych umów międzynarodowych i regionalnych

dotyczących współpracy w sprawach cywilnych i karnych, porozumień uzgodnionych na

podstawie jednolitego lub wzajemnego ustawodawstwa oraz prawa wewnętrznego, w celu

a.

zapobiegania, zwalczania i ścigania wszystkich form przemocy objętych zakresem niniejszej

konwencji,

b.

ochrony ofiar i udzielania im pomocy,

c.

prowadzenia postępowań przygotowawczych i postępowań dotyczących przestępstw, o których

mowa w niniejszej konwencji,

d.

wykonywania właściwych wyroków cywilnych i karnych wydanych przez władze sądowe

Stron, w tym nakazów ochrony.

2.

Strony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiary

przestępstw, o których mowa w niniejszej konwencji, popełnionych na terytorium Strony

innej niż ta, na terytorium której przebywają, mogły złożyć skargę właściwym władzom

państwa zamieszkania.

3.

W przypadku gdy Strona, która uzależnia udzielenie pomocy prawnej w sprawach karnych,

ekstradycji lub wykonania wyroków cywilnych bądź karnych nałożonych przez drugą Stronę

niniejszej konwencji od istnienia traktatu, otrzymuje wniosek o taką współpracę prawną

od Strony, z którą nie zawarła takiego traktatu, może uważać niniejszą konwencję za

podstawę prawną udzielenia pomocy prawnej w sprawach karnych, ekstradycji lub wykonania

wyroków cywilnych bądź karnych nałożonych przez drugą Stronę w związku z przestępstwami,

o których mowa w niniejszej konwencji.

4.

Strony podejmują starania mające na celu włączenie, gdy to stosowne, kwestii walki

z przemocą wobec kobiet i przemocą domową do programów pomocy na rzecz rozwoju adresowanych

do państw trzecich, w tym poprzez zawieranie umów dwustronnych i wielostronnych z

państwami trzecimi mających na celu ułatwienie ochrony ofiar zgodnie z artykułem 18

ustęp 5.

W przypadku, gdy na podstawie dostępnych informacji Strona ma uzasadnione podstawy,

by sądzić, że dana osoba jest bezpośrednio zagrożona aktami przemocy, o których mowa

w artykułach 36, 37, 38 i 39 niniejszej konwencji, na terytorium innej Strony, to

Strona posiadająca takie informacje powinna bezzwłocznie przekazać je drugiej Stronie,

aby zapewnić podjęcie odpowiednich środków ochronnych. O ile to stosowne, informacje

te powinny obejmować wskazania istniejących przepisów w zakresie ochrony, osoby znajdującej

się w niebezpieczeństwie.

1.

Strona wezwana niezwłocznie informuje Stronę wzywającą o wyniku działania podjętego

zgodnie z niniejszym rozdziałem. Strona wezwana powinna również niezwłocznie poinformować

Stronę wzywającą o wszystkich okolicznościach, które uniemożliwiają podjęcie takiego

działania lub które mogą je znacząco opóźnić.

2.

Każda Strona może, zgodnie z prawem wewnętrznym, bez wcześniejszego wniosku, przekazać

drugiej Stronie informacje uzyskane w trakcie własnych postępowań przygotowawczych,

jeżeli uzna, że ujawnienie takich informacji może pomóc tej Stronie zapobiec przestępstwom,

o których mowa w niniejszej konwencji, w podjęciu lub przeprowadzeniu postępowań przygotowawczych

lub postępowań związanych z tymi przestępstwami lub gdy informacje te mogłyby doprowadzić

do zwrócenia się przez tę Stronę z wnioskiem o współpracę na podstawie niniejszego

rozdziału.

3.

Strona otrzymująca jakiekolwiek informacje zgodnie z ustępem 2 przedstawi je właściwym

władzom, aby mogły zostać podjęte postępowania, jeżeli informacje zostaną uznane za

odpowiednie, lub w celu uwzględnienia ich we właściwym postępowaniu cywilnym bądź

karnym.

Dane osobowe będą przechowywane i wykorzystywane zgodnie z zobowiązaniami podjętymi

przez Strony na mocy Konwencji o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem

danych osobowych.

1.

Zadaniem Grupy ekspertów do spraw przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i przemocy

domowej (zwana dalej „GREVIO”) jest monitorowanie wdrażania przez Strony niniejszej

konwencji.

2.

GREVIO składać się będzie z nie mniej niż 10 i nie więcej niż 15 członków, z zachowaniem

równego udziału kobiet i mężczyzn i równowagi geograficznej, a także wzięty zostanie

pod uwagę wymóg zapewnienia wielodyscyplinarnej wiedzy. Członkowie Grupy będą wybierani

przez Komitet Stron spośród kandydatów zaproponowanych przez Strony; funkcja jest

sprawowana cztery lata, ponowny wybór możliwy jest raz, a członkowie powinni być wybierani

spośród obywateli Stron.

3.

Pierwszy wybór dziesięciu członków należy przeprowadzić najpóźniej rok od wejścia

w życie niniejszej konwencji. Wyboru pięciu dodatkowych członków należy dokonać po

25 ratyfikacji lub przystąpieniu.

4.

Zasady wyboru członków GREVIO są następujące

a.

procedura wyboru powinna być przejrzysta, a członkowie wybierani spośród osób o wysokich

kwalifikacjach moralnych, uznawanych za ekspertów w dziedzinie praw człowieka, równości

kobiet i mężczyzn, przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, pomocy i ochrony ofiar

lub spośród osób o uznanym doświadczeniu zawodowym związanym z obszarami objętymi

zakresem niniejszej konwencji,

b.

każdy członek GREVIO musi być obywatelem innego państwa,

c.

powinni reprezentować główne systemy prawne,

d.

powinni reprezentować właściwe instytucje i władze działające w obszarze przemocy

wobec kobiet i przemocy domowej,

e.

powinni sprawować swoje funkcje osobiście, wypełniać swoje zadania w sposób niezależny

i bezstronny, a także być gotowi wykonywać obowiązki w sposób skuteczny.

5.

Procedura wyboru członków GREVIO zostanie ustalona przez Komitet Ministrów Rady Europy,

po zasięgnięciu opinii i uzyskaniu jednomyślnej zgody Stron, w ciągu sześciu miesięcy

od wejścia w życie niniejszej konwencji.

6.

GREV10 przyjmie własny regulamin.

7.

Członkowie GREVIO oraz inni członkowie delegacji składający wizyty w krajach, zgodnie

z artykułem 68 ustępy 9 i 14 korzystają z przywilejów i immunitetów określonych w

Załączniku do niniejszej konwencji.

1.

Komitet Stron składa się z przedstawicieli Stron konwencji.

2.

Komitet Stron zwoływany jest przez Sekretarza Generalnego Rady Europy. Pierwsze posiedzenie

Komitetu odbędzie się najpóźniej rok od wejścia w życie niniejszej konwencji, celem

spotkania będzie wybór członków GREVIO. Kolejne spotkania będą odbywać się zawsze

gdy wniosek o to złoży jedna trzecia członków Komitetu, Przewodniczący Komitetu Stron

lub Sekretarz Generalny.

3.

Komitet Stron przyjmie własny regulamin.

1.

Strony przedstawiają Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy sprawozdanie dotyczące środków

ustawodawczych i innych środków wdrażających postanowienia niniejszej konwencji, sporządzone

na podstawie kwestionariusza opracowanego przez GREV10; sprawozdanie jest rozpatrywane

przez GREVIO.

2.

GREV10 rozpatruje przedłożone zgodnie z ustępem 1 sprawozdanie razem z przedstawicielami

danej Strony.

3.

Dalsza procedura oceny podzielona zostanie na cykle, a GREV10 określi długość tych

cykli. Na początku każdego cyklu GREV10 wybierze postanowienia konwencji, których

dotyczyć będzie ocena i roześle kwestionariusz.

4.

GREVIO określi odpowiednie sposoby przeprowadzania oceny. W szczególności może przyjąć

kwestionariusz dla każdego cyklu oceny, który będzie służył jako podstawa oceny wdrażania

konwencji przez Strony. Kwestionariusz będzie kierowany do wszystkich Stron. Strony

będą udzielać odpowiedzi na kwestionariusz, jak również przedstawiać będą wszelkie

inne informacje, o które zwróci się GREVIO.

5.

GREVIO może otrzymywać informacje na temat wdrażania konwencji od organizacji pozarządowych

oraz społeczeństwa obywatelskiego, a także od krajowych instytucji ochrony praw człowieka.

6.

GREVIO w sposób należyty weźmie pod uwagę istniejące informacje dostępne w ramach

innych umów regionalnych i międzynarodowych, a także informacje pochodzące od organów

podejmujących działania w sprawach, o których mowa w niniejszej konwencji.

7.

Przyjmując kwestionariusz dla każdego cyklu oceny, GREVIO w sposób należyty weźmie

pod uwagę zbieranie i analizę danych przeprowadzone przez Strony zgodnie z artykułem

11 niniejszej konwencji.

8.

Informacje dotyczące wdrażania konwencji GREVIO może otrzymywać od Komisarza do spraw

Praw Człowieka Rady Europy, Zgromadzenia Parlamentarnego oraz wyspecjalizowanych organów

Rady Europy, jak również od organów ustanowionych w ramach innych umów międzynarodowych.

GREVIO będzie mieć dostęp do skarg przedkładanych tym organom oraz ich wyników.

9.

Jeżeli zgromadzone informacje są niewystarczające lub w przypadkach wymienionych w

ustępie 14, GREV10 może, subsydiarnie, we współpracy z władzami krajowymi i przy pomocy

niezależnych ekspertów krajowych, organizować wizyty krajowe. W wizytach tych członkom

GREVIO mogą towarzyszyć specjaliści z konkretnych dziedzin.

10.

GREVIO przygotowuje projekt sprawozdania, zawierający jego analizę wdrażania postanowień

konwencji, których dotyczy ocena, a także sugestie i propozycje sposobu rozwiązania

problemów zidentyfikowanych w danej Stronie. Projekt sprawozdania jest przekazywany

Stronie do zaopiniowania, które podlega ocenie. GREVIO bierze pod uwagę opinie Strony

przy przyjmowaniu sprawozdania.

11.

Na podstawie wszystkich otrzymanych informacji i opinii Stron GREVIO przyjmuje sprawozdanie

i wnioski dotyczące środków podjętych przez daną Stronę w celu wdrożenia postanowień

niniejszej konwencji. Sprawozdanie i wnioski przekazywane są danej Stronie i Komitetowi

Stron. Sprawozdanie i wnioski GREVIO są powszechnie dostępne od momentu ich przyjęcia,

wraz z ewentualnymi uwagami Strony, której sprawozdanie dotyczy.

12.

Bez uszczerbku dla procedury opisanej w ustępach od 1 do 8, Komitet Stron może, na

podstawie sprawozdania i wniosków GREVIO przyjąć zalecenia zaadresowane do Strony

(a) dotyczące działań, jakie należy podjąć w celu wdrożenia wniosków GREVIO i określające,

jeżeli to konieczne, datę przedstawienia informacji na temat ich wdrożenia, oraz (b)

zmierzające do popierania współpracy z tą Stroną w celu właściwego wdrażania konwencji.

13.

Jeżeli GREVIO otrzyma wiarygodne informacje wskazujące istnienie problemu, który wymaga

natychmiastowej uwagi w celu zapobieżenia lub ograniczenia skali lub liczby poważnych

naruszeń konwencji, GREVIO może żądać pilnego przedłożenia specjalnego sprawozdania

dotyczącego środków podjętych w celu zapobieżenia poważnym, masowym lub utrzymującym

się przypadkom przemocy wobec kobiet.

14.

Biorąc pod uwagę informacje przekazane przez daną Stronę i inne wiarygodne informacje,

GREVIO może wyznaczyć jednego lub kilku spośród swoich członków aby przeprowadzili

postępowanie przygotowawcze i w trybie pilnym przedstawili GREVIO sprawozdanie. W

sytuacjach tego wymagających i za zgodą Strony, postępowanie dochodzeniowe może obejmować

wizytę na jej terytorium.

15.

Po rozpatrzeniu wniosków z przeprowadzonego postępowania dochodzeniowego, o którym

mowa w ustępie 14, GREVIO przekaże te wnioski danej Stronie i, gdy to stosowne, Komitetowi

Stron i Komitetowi Ministrów Rady Europy, wraz z innymi uwagami i zaleceniami.

GREVIO może przyjąć, gdy to stosowne, ogólne zalecenia dotyczące wdrażania niniejszej

konwencji.

1.

Zachęca się parlamenty krajowe do udziału w ocenie środków podjętych w celu wdrażania

niniejszej konwencji.

2.

Każda ze stron przekaże swojemu parlamentowi sprawozdania GREVIO.

3.

Zachęca się Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy do regularnego podsumowywania wdrażania

niniejszej konwencji.

1.

Niniejsza konwencja nie ma wpływu na zobowiązania wynikające z innych umów międzynarodowych,

których stronami są Strony niniejszej konwencji lub których stronami staną się, a

które zawierają postanowienia dotyczące kwestii objętych niniejszą konwencją.

2.

Strony niniejszej konwencji mogą zawierać między sobą dwustronne lub wielostronne

porozumienia dotyczące kwestii będących przedmiotem niniejszej konwencji w celu uzupełnienia

lub wzmocnienia jej postanowień lub ułatwienia wdrażania zasad określonych w konwencji.

1.

Każda propozycja poprawki do niniejszej konwencji przedstawiona przez Stronę zostanie

przedłożona Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, ten zaś przekazuje je państwom członkowskim

Rady Europy, jej sygnatariuszom, Stronom, Unii Europejskiej, państwom zaproszonym

do podpisania niniejszej konwencji zgodnie z postanowieniami artykułu 75 oraz wszystkim

państwom zaproszonym do przystąpienia do niniejszej konwencji zgodnie z postanowieniami

artykułu 76.

2.

Komitet Ministrów Rady Europy rozpatruje zaproponowane poprawki i, po zasięgnięciu

opinii Stron konwencji niebędącymi członkami Rady Europy, może przyjąć poprawkę większością

głosów zgodnie z artykułem 20 ustęp d Statutu Rady Europy.

3.

Tekst każdej poprawki przyjętej przez Komitet Ministrów zgodnie z ustępem 2 przekazywany

jest Stronom do zatwierdzenia.

4.

Wszystkie zmiany przyjęte zgodnie z ustępem 2 wchodzą w życie pierwszego dnia miesiąca

następującego po upływie miesiąca od dnia, w którym wszystkie Strony poinformują Sekretarza

Generalnego o zatwierdzeniu takich poprawek.

Postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają przepisów prawa wewnętrznego i wiążących

umów międzynarodowych, które obowiązują lub wejdą w życie i na mocy których osobom

przysługują lub przysługiwałyby korzystniejsze uprawnienia jeżeli chodzi o zapobieganie

i zwalczanie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej.

1.

W przypadku sporów dotyczących wdrażania lub interpretacji postanowień niniejszej

konwencji Strony powinny najpierw starać się je rozwiązać w drodze negocjacji, koncyliacji,

arbitrażu lub w jakikolwiek inny pokojowy sposób przyjęty na mocy porozumienia między

nimi.

2.

Komitet Ministrów Rady Europy może ustanowić procedury rozwiązywania sporów dostępne

dla Stron, jeżeli wyrażą one na to zgodę.

1.

Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy,

państw niebędących jej członkami, które brały udział w jej opracowaniu oraz dla Unii

Europejskiej.

2.

Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne,

przyjęcia lub zatwierdzenia składane są Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy.

3.

Niniejsza konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie

trzech miesięcy od dnia kiedy 10 sygnatariuszy, w tym co najmniej 8 państw członkowskich

Rady Europy, wyrazi zgodę na związanie się konwencją zgodnie z postanowieniami ustępu

2.

4.

W stosunku do Unii Europejskiej lub każdego państwa, o którym mowa w ustępie 1, które

później wyrazi zgodę na związanie się niniejszą konwencją, wejdzie ona w życie pierwszego

dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia dokumentu

ratyfikacyjnego, przyjęcia lub zatwierdzenia.

1.

Po wejściu w życie niniejszej konwencji Komitet Ministrów Rady Europy może, po zasięgnięciu

opinii Stron konwencji i otrzymaniu ich jednomyślnej zgody, zaprosić każde państwo

niebędące członkiem Rady Europy, które nie brało udziału w opracowaniu niniejszej

konwencji, do przystąpienia do niej, na podstawie decyzji podjętej większością określoną

w artykule 20 ustęp d Statutu Rady Europy, z zastrzeżeniem jednomyślności przedstawicieli

Stron uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.

2.

W odniesieniu do każdego państwa przystępującego konwencja wejdzie w życie pierwszego

dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od daty złożenia Sekretarzowi

Generalnemu Rady Europy dokumentu przystąpienia.

1.

Każde państwo lub Unia Europejska może, w chwili podpisywania lub składania dokumentu

ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, wskazać terytorium lub

terytoria, na których niniejsza konwencja będzie się stosować.

2.

Każda Strona może, w jakimkolwiek późniejszym terminie, w drodze oświadczenia skierowanego

do Sekretarza Generalnego Rady Europy, rozszerzyć stosowanie niniejszej konwencji

na jakiekolwiek inne terytorium wskazane w oświadczeniu i za którego stosunki międzynarodowe

odpowiada lub w którego imieniu upoważniona jest podejmować zobowiązania. W odniesieniu

do takiego terytorium konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego

po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania przez Sekretarza Generalnego takiego

oświadczenia.

3.

Każde oświadczenie złożone na mocy dwóch poprzedzających ustępów może, w odniesieniu

do jakiegokolwiek terytorium wskazanego w takim oświadczeniu, być wycofane w drodze

notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie staje się

skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia

otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

1.

Nie można składać żadnych zastrzeżeń w odniesieniu do jakichkolwiek postanowień niniejszej

konwencji, z wyjątkami określonymi w ustępie 2 i 3.

2.

Każde państwo lub Unia Europejska może zadeklarować, w chwili podpisywania lub składania

dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, w drodze oświadczenia

skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, że zastrzega sobie prawo niestosowania

lub stosowania tylko w określonych przypadkach lub na określonych warunkach, postanowień

zawartych w

artykule 30 ustęp 2,

artykule 44 ustępy 1 litera e, 3 oraz 4,

artykule 55 ustęp 1 w odniesieniu do artykułu 35, w zakresie drobnych przestępstw,

artykule 58 w odniesieniu do artykułów 37, 38 oraz 39,

artykule 59.

3.

Każde państwo lub Unia Europejska może zadeklarować, w chwili podpisywania lub składania

dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia, w drodze oświadczenia

skierowanego do Sekretarza Generalnego Rady Europy, że zastrzega sobie prawo do stosowania

sankcji innych niż karne w przypadku zachowań, o których mowa w artykułach 33 oraz

34.

4.

Każda Strona może, w całości lub częściowo, wycofać zastrzeżenie poprzez oświadczenie

skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie staje się skuteczne w

dniu jego otrzymania.

1.

Zastrzeżenia, o których mowa w artykule 78, ustępy 2 i 3, są ważne przez pięć lat

od dnia wejścia w życie niniejszej konwencji w stosunku do danej Strony. Jednakże

zastrzeżenia mogą być odnawiane na okresy tej samej długości.

2.

Osiemnaście miesięcy przed terminem wygaśnięcia zastrzeżenia Sekretarz Generalny Rady

Europy notyfikuje danej Stronie termin wygaśnięcia. Nie później niż trzy miesiące

przed terminem wygaśnięcia Strona notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu utrzymanie,

zmianę lub wycofanie swojego zastrzeżenia. W przypadku braku notyfikacji danej Strony

Sekretarz Generalny poinformuje, że zastrzeżenie zostaje uznane za automatycznie przedłużone

na sześć miesięcy. Brak notyfikacji danej Strony co do zamiaru utrzymania lub zmiany

zastrzeżenia przed upływem tego okresu powoduje wygaśnięcie zastrzeżenia.

3.

Jeżeli Strona złożyła zastrzeżenie zgodnie z artykułem 78, ustęp 2 i 3, to przed jego

odnowieniem lub na żądanie przedstawi GREVIO przyczyny uzasadniające jego utrzymywanie.

1.

Każda Strona może w dowolnym czasie wypowiedzieć niniejszą konwencję, w drodze notyfikacji

skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2.

Wypowiedzenie staje się skuteczne pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie

trzech miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim Rady Europy, państwom

niebędacym członkami, które uczestniczyły w opracowaniu niniejszej konwencji, sygnatariuszom,

Stronom, Unii Europejskiej oraz państwom zaproszonym do przystąpienia do konwencji

a.

każde złożenie podpisu,

b.

złożenie każdego dokumentu ratyfikacyjnego, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia,

c.

każdą datę wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z artykułami 75 i 76,

d.

każdą poprawkę przyjętą zgodnie z artykułem 72 i datę wejścia w życie takiej poprawki,

e.

każde zastrzeżenie i wycofanie zastrzeżenia złożone zgodnie z artykułem 78,

f.

każde wypowiedzenie dokonane zgodnie z postanowieniami artykułu 80,

g.

każdy inny akt, notyfikację lub powiadomienie odnoszące się do niniejszej konwencji.