Umowa międzynarodowa Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o współpracy służb policyjnych, granicznych i celnych, sporządzona w Zgorzelcu dnia 15 maja 2014 r.

1.

Strony zobowiązują się do współpracy w zapobieganiu, wykrywaniu i zwalczaniu przestępstw

oraz ściganiu ich sprawców w rozumieniu prawa wewnętrznego obu Stron, w tym wzajemnego

udzielania pomocy przez właściwe organy, o których mowa w artykule 2 ustęp 1, oraz

współdziałania w zapobieganiu i przeciwdziałaniu zagrożeniom bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Strony zobowiązują się także do współpracy właściwych organów, o których mowa w artykule

2 ustęp 1, w zakresie

1)

poszukiwania osób zaginionych;

2)

czynności związanych z identyfikacją osób o nieustalonej tożsamości i nieznanych zwłok.

3.

Strony zobowiązują się do współpracy, w tym wzajemnego udzielania pomocy przez organy,

o których mowa w artykule 2 ustęp 4, w zapobieganiu, wykrywaniu i zwalczaniu czynów

zabronionych, które uznawane są za następujące wykroczenia według prawa wewnętrznego

obu Stron lub uznawane są za następujące wykroczenia według prawa wewnętrznego jednej

Strony, a zarazem jakiekolwiek przestępstwo według prawa wewnętrznego drugiej Strony

1)

kradzież lub przywłaszczenie;

2)

uszkodzenie lub zniszczenie mienia;

3)

spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

4)

prowadzenie pojazdu bez uprawnień;

5)

prowadzenie pojazdu bez dokumentów;

6)

przekroczenie granicy państwowej wbrew przepisom;

7)

przebywanie na Terytorium Strony cudzoziemca bez tytułu prawnego;

8)

niewykonanie przez cudzoziemca obowiązku opuszczenia Terytorium Strony;

9)

nielegalny przywóz, przewóz i wywóz towarów, objętych zakazami i ograniczeniami wynikającymi

ze względów moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego,

ochrony zdrowia, życia osób i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony dóbr narodowych

mających wartość artystyczną. historyczną lub archeologiczną albo ochrony własności

przemysłowej i handlowej;

10)

przywóz lub wprowadzenie do obrotu towarów z naruszeniem przepisów celnych lub akcyzowych.

1.

Właściwymi organami do współpracy są organy centralne oraz organy przygraniczne.

2.

Organami centralnymi są

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

minister właściwy do spraw finansów publicznych,

b)

minister właściwy do spraw wewnętrznych,

c)

Komendant Główny Policji,

d)

Komendant Główny Straży Granicznej,

e)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

f)

Szef Służby Celnej;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych,

b)

Federalne Ministerstwo Finansów,

c)

Federalny Urząd Kryminalny,

d)

Prezydium Policji Federalnej,

e)

Kryminalny Urząd Celny.

3.

Organami przygranicznymi są

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

w odniesieniu do organów Policji

-

Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim,

-

Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie,

-

Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu,

b)

w odniesieniu do organów Straży Granicznej

-

Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej,

-

Komendant Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej,

c)

w odniesieniu do organów Służby Celnej

-

Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie,

-

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie,

-

Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

w odniesieniu do organów policyjnych

-

Prezydent Policji w Berlinie,

-

Prezydium Policji Kraju Związkowego Brandenburgii.

-

Krajowy Urząd Kryminalny Meklemburgii-Pomorza Przedniego, Prezydium Policji w Neubrandenburgu,

Prezydium Policji w Rostoku i Krajowy Urząd Policji Wodnej Meklemburgii-Pomorza Przedniego,

-

Krajowy Urząd Kryminalny Saksonii, Dyrekcja Policji w Görlitz, Dyrekcja Policji w

Dreźnie, Dyrekcja Policji w Lipsku, Dyrekcja Policji w Zwickau, Dyrekcja Policji w

Chemnitz i Prezydium Oddziałów Prewencji Policji w Lipsku,

b)

w odniesieniu do organów Straży Granicznej lub Policji Federalnej

-

Prezydium Policji Federalnej,

-

Dyrekcja Policji Federalnej w Berlinie,

-

Dyrekcja Policji Federalnej w Bad Bramstedt w ramach swojej właściwości rzeczowej

dotyczącej Kraju Związkowego Meklemburgii-Pomorza Przedniego,

-

Dyrekcja Policji Federalnej w Pirnie w ramach swojej właściwości rzeczowej dotyczącej

Wolnego Państwa Saksonii,

c)

w odniesieniu do organów celnych

-

Główny Urząd Celny w Stralsundzie,

-

Główny Urząd Celny w Berlinie,

-

Główny Urząd Celny w Poczdamie,

-

Główny Urząd Celny we Frankfurcie nad Odrą,

-

Główny Urząd Celny w Dreźnie,

-

Główny Urząd Celny w Erfurcie,

-

Śledczy Urząd Celny w Hamburgu,

-

Śledczy Urząd Celny Berlin-Brandenburgia,

-

Śledczy Urząd Celny w Dreźnie.

4.

Organami właściwymi do współpracy, o której mowa w artykule 1 ustęp 3 są;

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

w sprawach wskazanych w punktach 1 - 5 Komendant Główny Policji, a gdy współpraca

dotyczy terenów przygranicznych Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, Komendant

Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim lub Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu,

w zależności od właściwości miejscowej,

b)

w sprawach wskazanych w punktach 6- 8 Komendant Główny Straży Granicznej, a gdy współpraca

dotyczy terenów przygranicznych Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej lub

Komendant Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej, w zależności od właściwości

miejscowej,

c)

w sprawach wskazanych w punktach 9 i 10 Szef Służby Celnej, a gdy współpraca dotyczy

terenów przygranicznych Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie, Dyrektor Izby Celnej w

Rzepinie lub Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu, w zależności od właściwości miejscowej;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

Prezydium Policji Federalnej,

b)

organy wymienione w ustępie 3 punkt 2 litera a,

c)

w sprawach wskazanych w punktach 9 i 10 organy wymienione w ustępie 3 punkt 2 litera

c.

Terenami przygranicznymi w rozumieniu niniejszej Umowy są

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

obszary właściwości miejscowej organów przygranicznych;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

kraje związkowe Berlin, Brandenburgia, Meklemburgia-Pomorze Przednie i Wolne Państwo

Saksonia.

1.

Organy centralne mogą współpracować ze sobą bezpośrednio.

2.

Organy przygraniczne mogą współpracować ze sobą bezpośrednio zgodnie ze swoim prawem

wewnętrznym, w sprawach dotyczących przestępczości o znaczeniu regionalnym na obszarze

przygranicznym lub jeżeli nie może zostać na czas złożony wniosek za pośrednictwem

organów centralnych. Mogą ponadto współpracować ze sobą bezpośrednio za uprzednią

zgodą odpowiedniego organu centralnego.

1.

Współpraca właściwych organów odbywa się na podstawie wniosków. Wnioski te są przekazywane

organom drugiej Strony zgodnie z ich właściwością.

2.

Wniosek sporządzany jest na piśmie i przekazywany z wykorzystaniem dostępnych środków

technicznych. W szczególnie pilnym przypadku wniosek może zostać przekazany ustnie

i niezwłocznie dostarczony na piśmie.

3.

Wniosek zawiera nazwę organu wzywającego, opis przedmiotu wniosku i jego uzasadnienie.

W przypadku przekazywania informacji uzasadnienie zawiera w szczególności cel i planowany

sposób wykorzystania przekazanych informacji. Do wniosku powinny być dołączone niezbędne,

związane z nim dokumenty.

4.

Do wniosku i odpowiedzi na niego dołącza się tłumaczenie na język urzędowy Strony

wezwanej albo na język angielski, chyba że stosuje się formularze dwujęzyczne, uzgodnione

pomiędzy właściwymi organami Stron. Z tłumaczenia można także zrezygnować w przypadku,

gdy wniosek jest przekazywany za pośrednictwem centrum współpracy, punktu współpracy,

o którym mowa w artykule 28, lub organu przygranicznego, o którym mowa w artykule

2 ustęp 3,

5.

Jeżeli wniosek zostaje przekazany do organu niewłaściwego do jego realizacji, to ten

organ przekazuje go organowi właściwemu lub innemu organowi, o którym mowa w rozdziale

IV, i informuje o tym organ wzywający. Organ, któremu przekazano wniosek zgodnie z

właściwością realizuje go i odpowiada bezpośrednio organowi wzywającemu.

6.

W przypadku całkowitej lub częściowej niemożliwości realizacji wniosku zgodnie z określonymi

w nim warunkami, organ wezwany niezwłocznie powiadamia o tym organ wzywający.

7.

Jeśli organ przekazujący w momencie przekazania informacji, w tym danych osobowych,

udzielił zgody, mogą być one wykorzystane jako dowody w postępowaniu karnym, w ramach

którego zostały przekazane.

1.

W ramach współpracy, o której mowa w artykule 1 ustępy 1 i 2, właściwe organy, na

zasadzie wzajemności i nieodpłatnie, będą na wniosek, w szczególności

1)

przekazywać niezbędne informacje mogące przyczynić się do zapobiegania. wykrywania,

zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, w tym informacje dotyczące

a)

sprawców przestępstw lub osób podejrzanych o ich popełnienie.

b)

osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa,

c)

istotnych okoliczności, takich jak czas, miejsce, sposób popełnienia przestępstwa,

przedmiot i cechy szczególne przestępstwa oraz naruszonych przepisów prawnych,

d)

podjętych już czynności i ich wyniku, o ile prawo wewnętrzne Strony wezwanej nie stanowi

inaczej,

e)

powiązań między sprawcami,

f)

struktur, organizacji oraz metod działania zorganizowanych grup albo związków mających

na celu popełnianie przestępstw,

g)

typowych wzorców zachowań poszczególnych sprawców, zorganizowanych grup albo związków

mających na celu popełnianie przestępstw;

2)

przekazywać niezbędne informacje dotyczące

a)

właścicieli, posiadaczy i osób kierujących środkami transportu.

b)

danych identyfikujących środki transportu,

c)

dokumentów potwierdzających prawo do prowadzenia środków transportu,

d)

dokumentów środków transportu,

e)

ustalenia adresu zamieszkania, miejsca pobytu i statusu pobytu oraz wyników kontroli

legalności pobytu,

f)

abonentów i użytkowników sieci telekomunikacyjnych i teleinformatycznych,

g)

danych z systemów informacyjnych, rejestrów i innych zbiorów danych prowadzonych zgodnie

z prawem wewnętrznym danej Strony,

h)

rozpytania osób,

i)

sprawdzenia i ustalenia tożsamości osób,

j)

planowania, przygotowywania i przeprowadzania czynności poszukiwawczych,

k)

oględzin, zabezpieczania i dokumentacji śladów;

3)

przekazywać informacje o nielegalnym obrocie środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

oraz prekursorami, o miejscach i metodach ich wytwarzania i przechowywania oraz o

miejscach ich przeznaczenia;

4)

udostępniać próbki nowych środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów

oraz innych niebezpiecznych substancji;

5)

wymieniać informacje o przepisach prawnych i doświadczeniach w zakresie nadzoru nad

legalnym obrotem środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami;

6)

przekazywać informacje o nielegalnym obrocie towarami akcyzowymi, o miejscach i metodach

ich wytwarzania i przechowywania oraz o miejscach ich przeznaczenia;

7)

przekazywać informacje dotyczące wzorów dokumentów, w szczególności uprawniających

do wjazdu i pobytu, dokumentów środków transportu i potwierdzających prawo do prowadzenia

środków transportu;

8)

przekazywać informacje o szlakach i skali nielegalnej migracji oraz o zjawiskach migracyjnych

i związanych z tym przepisach prawnych;

9)

przekazywać niezbędne informacje przyczyniające się do identyfikacji rzeczy, w szczególności

broni, amunicji i materiałów wybuchowych, lub o ich aktualnych i poprzednich właścicielach

lub posiadaczach oraz próbki materiałów wybuchowych i innych materiałów niebezpiecznych;

10)

wymieniać informacje o planowanych i popełnionych zamachach terrorystycznych, o metodach

i technikach działania sprawców tych zamachów lub osób podejrzanych o ich popełnienie

oraz o ugrupowaniach terrorystycznych planujących popełnienie lub popełniających przestępstwa

o charakterze terrorystycznym.

2.

Właściwe organy Strony mogą przekazywać informacje z własnej inicjatywy zgodnie ze

swoim prawem wewnętrznym,

3.

Jeżeli w ramach współpracy zostały przekazane informacje niewłaściwe, niezwłocznie

informuje się o tym organ, który je otrzymał i przekazuje mu informacje właściwe.

W takim przypadku organ, który otrzymał te informacje, jest zobowiązany do niezwłocznego

ich skorygowania.

4.

Jeżeli w ramach współpracy zostały przekazane informacje, których nie wolno było przekazać,

niezwłocznie informuje się o tym organ, który je otrzymał. W takim przypadku organ ten jest zobowiązany do niezwłocznego

usunięcia lub zniszczenia tych informacji.

W ramach współpracy, o której mowa w artykule 1 ustęp 3, właściwe organy będą na wniosek,

nieodpłatnie przekazywać niezbędne informacje mogące przyczynić się do ujawnienia

wykroczeń oraz wykrycia sprawców wykroczeń lub osób podejrzanych o ich popełnienie.

Przekazywanie obejmuje informacje będące w posiadaniu Strony wezwanej, Artykuł 6 ustępy

3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Nie naruszając postanowień niniejszej Umowy i innych przepisów prawa, służby celne

Stron dokonują wymiany informacji związanych z wykonywaniem zadań w ramach ich kompetencji.

Wymiana informacji może odbywać się za pośrednictwem centrum współpracy. Wymiana informacji

między służbami celnymi nie jest ograniczona do zasięgu terytorialnego określonego

w artykule 3,

1.

Właściwe organy mogą tworzyć wspólne patrole; organy przygraniczne mogą tworzyć wspólne

patrole na terenach przygranicznych,

2.

W skład wspólnego patrolu wchodzi co najmniej jeden funkcjonariusz każdej ze Stron.

Funkcjonariusze podczas wykonywania wspólnego patrolu podlegają kierownictwu funkcjonariusza

Strony, na której Terytorium patrol jest wykonywany.

3.

Podczas wykonywania na Terytorium drugiej Strony wspólnego patrolu funkcjonariusz

jest uprawniony, zgodnie z prawem wewnętrznym Strony, na której Terytorium prowadzony

jest patrol, do

1)

podjęcia czynności niezbędnych do ustalenia tożsamości osoby i spisania jej danych,

2)

przeprowadzania kontroli dokumentów tożsamości, praw jazdy, dowodów rejestracyjnych,

ubezpieczeń pojazdów i innych dokumentów,

3)

przeprowadzania kontroli celnych,

4)

ujęcia osoby i przekazania jej funkcjonariuszowi drugiej Strony,

5)

przeprowadzania innych niezbędnych czynności, do których zostanie przybrany przez

funkcjonariusza Strony, na której Terytorium patrol jest wykonywany.

4.

Podczas wykonywania na Terytorium drugiej Strony wspólnego patrolu funkcjonariusz

jest uprawniony do przekraczania granicy państwowej w dowolnym miejscu; dotyczy to

także przypadku tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej.

5.

Funkcjonariusze wykonujący wspólny patrol mogą wymieniać niezbędne informacje związane

z jego wykonywaniem, w tym dane kontrolowanych osób, o ile jest to zgodne z celami

niniejszej Umowy.

1.

W przypadku wystąpienia na Terytorium drugiej Strony bezpośredniego niebezpieczeństwa

dla życia lub zdrowia albo mienia, funkcjonariusze właściwych organów są zobowiązani

do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu niezwłocznego poinformowania o tym

właściwego organu Strony, na której Terytorium to niebezpieczeństwo występuje.

2.

W przypadku niecierpiącym zwłoki, funkcjonariusze właściwych organów są uprawnieni

do podejmowania wszelkich niezbędnych działań na Terytorium drugiej Strony w celu

przeciwdziałania bezpośredniemu niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia, w szczególności

1)

przekraczania granicy państwowej;

2)

kierowania ruchem drogowym na miejscu zdarzenia;

3)

ujęcia osoby.

3.

W przypadku, o którym mowa w ustępie 2, funkcjonariusze właściwych organów podejmujący

działania na Terytorium drugiej Strony, są zobowiązani do

1)

niezwłocznego przekazania właściwemu organowi Strony, na której Terytorium zaistniało

niebezpieczeństwo, informacji o

a)

tym niebezpieczeństwie,

b)

przekroczeniu granicy państwowej,

c)

podjętych działaniach;

2)

przestrzegania prawa wewnętrznego Strony, na której Terytorium podejmowane są te działania

i wykonywania poleceń funkcjonariuszy właściwych organów tej Strony.

1.

W celu usprawnienia realizacji niniejszej Umowy organy centralne Stron mogą wymieniać

oficerów łącznikowych.

2.

Właściwe organy udzielają oficerom łącznikowym wszelkiej pomocy w celu wykonywania

ich zadań.

1.

Właściwe organy w przypadku równoległego prowadzenia czynności, które pozostają ze

sobą w związku uzasadniającym ścisłe współdziałanie w celu zapobiegania, wykrywania

lub zwalczania przestępstw, w szczególności przestępstw popełnianych przez zorganizowane

grupy, mogą w drodze porozumienia powołać grupę operacyjno-śledczą

2.

Porozumienie, o którym mowa w ustępie 1, reguluje w szczególności

1)

przedmiot współpracy;

2)

okres współpracy;

3)

skład grupy, z wyznaczeniem funkcjonariuszy kierujących.

3.

Współpraca w grupie operacyjno-śledczej polega w szczególności na

1)

przeprowadzaniu, na wniosek, odpowiednich czynności, jeżeli są one dozwolone przez

prawo wewnętrzne Strony wezwanej;

2)

przeprowadzaniu spotkań roboczych i koordynowaniu realizowanych czynności.

4.

W przypadkach uzasadnionych potrzebami właściwej realizacji czynności. właściwy organ

może delegować funkcjonariuszy lub pracowników do wykonywania zadań na Terytorium

drugiej Strony w ramach powołanej grupy operacyjno-śledczej. Delegowani funkcjonariusze

nie posiadają uprawnień władczych.

5.

Oświadczenia prasowe i oświadczenia w innych mediach o działalności i wynikach osiągniętych

przez grupę operacyjno-śledczą składane są po wspólnym uzgodnieniu.

6.

Po zakończeniu działalności grupy operacyjno-śledczej funkcjonariusze kierujący sporządzają

wspólne sprawozdanie w językach urzędowych Stron.

1.

Właściwe organy jednej Strony, na wniosek właściwych organów drugiej Strony, mogą,

w celu udzielenia wsparcia na Terytorium Strony wzywającej, podporządkować im swoich

funkcjonariuszy lub pracowników.

2.

Podporządkowani funkcjonariusze mogą realizować uprawnienia władcze pod kierownictwem

funkcjonariusza właściwego organu drugiej Strony.

3.

Czynności podporządkowanych funkcjonariuszy lub pracowników przypisuje się Stronie,

na której Terytorium są prowadzone.

1.

Właściwe organy mogą pogłębiać współpracę, o której mowa w artykule 1, w szczególności

przez

1)

sporządzanie wspólnych raportów sytuacyjnych;

2)

tworzenie wspólnych stanowisk dowodzenia;

3)

tworzenie wspólnych zespołów zadaniowych lub delegowanie przedstawicieli do nich;

4)

wyznaczanie osób do stałych kontaktów;

5)

planowanie i realizowanie wspólnych programów zapobiegania przestępczości;

6)

wzajemne umożliwianie wizyt studyjnych;

7)

zapraszanie przedstawicieli właściwych organów w charakterze obserwatora.

2.

Właściwe organy mogą, w zależności od potrzeb, organizować spotkania dotyczące kształtu

współpracy realizowanej na podstawie niniejszej Umowy. W spotkaniach mogą brać udział

przedstawiciele centrum współpracy.

Właściwe organy oraz ośrodki kształcenia i doskonalenia właściwe dla służb policyjnych,

granicznych i celnych mogą w szczególności

1)

udostępniać sobie programy kształcenia i doskonalenia;

2)

stwarzać możliwości uczestnictwa funkcjonariuszy lub pracowników właściwych organów

w kształceniu i doskonaleniu;

3)

wypracowywać wspólne koncepcje kształcenia i doskonalenia;

4)

przeprowadzać wspólne szkolenia, seminaria, spotkania ekspertów, kursy językowe i

ćwiczenia.

W ramach współpracy naukowo-technicznej, właściwe organy mogą w szczególności

1)

wymieniać doświadczenia dotyczące metod zwalczania przestępczości oraz nowych sposobów

działania sprawców przestępstw;

2)

organizować wspólne spotkania ekspertów;

3)

udostępniać sobie wzajemnie specjalistyczny sprzęt i specjalistyczne pomieszczenia

służbowe.

Strony usprawniają komunikację i techniczną wymianę informacji pomiędzy właściwymi

organami za pomocą odpowiednich środków technicznych i działań organizacyjnych. Strony

zapewniają bezpośrednią bezpieczną komunikację techniczną, w szczególności uzgadniają

wspólne częstotliwości radiowe.

1.

Właściwe organy jednej Strony mogą na wniosek właściwych organów drugiej Strony udzielać

pomocy w zakresie ochrony świadków i osób chronionych zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym.

2.

Funkcjonariusze właściwego organu jednej Strony mogą kontynuować działania na rzecz

ochrony świadków i osób chronionych na Terytorium drugiej Strony, jeżeli właściwy

organ drugiej Strony wyraził na to zgodę. Udzielenie zgody może zostać uzależnione

od spełnienia określonych warunków.

Właściwe organy realizują, zgodnie z prawem wewnętrznym, uzgodnione czynności, jeżeli

wymaga tego zapobieganie i zwalczanie terroryzmu.

1.

Strona wezwana może, na wniosek, udzielić zgody na prowadzenie na swoim Terytorium,

operacji pod przykryciem przez funkcjonariusza Strony wzywającej mającego zgodnie

z jej prawem wewnętrznym status funkcjonariusza pod przykryciem. Udzielenie zgody

może zostać uzależnione od określonych warunków. Do nich może należeć określenie przez

Stronę wezwaną sposobu wykorzystania informacji i materiałów uzyskanych w ramach operacji

pod przykryciem. Udzielenie zgody oraz określenie warunków następuje zgodnie z przepisami

prawa wewnętrznego Strony wezwanej dotyczącymi czynności funkcjonariuszy pod przykryciem.

2.

Wniosek, o którym mowa w ustępie 1, należy skierować do

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Komendanta Głównego Policji,

b)

Komendanta Głównego Straży Granicznej albo,

c)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

prokuratury, która byłaby odpowiedzialna za udzielenie zgody na prowadzenie operacji

pod przykryciem, gdyby operacja pod przykryciem była przeprowadzana przez organy Strony

wezwanej, z równoczesnym powiadomieniem Federalnego Urzędu Kryminalnego lub Celnego

Urzędu Kryminalnego albo bezpośrednio do Federalnego Urzędu Kryminalnego, albo Celnego

Urzędu Kryminalnego,

b)

w przypadkach gdy operacje pod przykryciem w Republice Federalnej Niemiec przypuszczalnie

ograniczą się do terenu przygranicznego, o którym mowa w artykule 3, wniosek może

być kierowany także do właściwych krajowych urzędów kryminalnych, o których mowa w

artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera a tirety 3 i 4, albo organów, o których mowa w artykule

2 ustęp 3 punkt 2 litera a tirety 1 i 2, albo Śledczych Urzędów Celnych, o których

mowa w artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera c tirety 7 - 9, które również powiadamiają

Federalny Urząd Kryminalny lub Celny Urząd Kryminalny.

3.

Operacja pod przykryciem ogranicza się do pojedynczych, ograniczonych czasowo czynności.

Czynności te są wykonywane na podstawie ścisłych uzgodnień między właściwymi organami.

Czynnościami tymi kieruje funkcjonariusz Strony wezwanej. Czynności funkcjonariuszy

Strony wzywającej przypisuje się Stronie wezwanej.

4.

Na żądanie organu, który udzielił zgody, funkcjonariusze Strony wzywającej są obowiązani

przekazać wykonywanie czynności funkcjonariuszom Strony, na której Terytorium prowadzona

jest operacja pod przykryciem, albo przerwać ich wykonywanie.

5.

Właściwe organy Strony, na której Terytorium wykonywane były czynności funkcjonariusza

pod przykryciem, są niezwłocznie, pisemnie powiadamiane o ich realizacji i wynikach.

6.

Jeżeli ze szczególnie pilnych powodów nie jest możliwe wystąpienie z wnioskiem, o

którym mowa w ustępie 1, dopuszcza się wyjątkowo kontynuowanie na Terytorium drugiej

Strony czynności rozpoczętych przez funkcjonariusza mającego zgodnie z prawem wewnętrznym

swojej Strony status funkcjonariusza pod przykryciem, jeśli istnieje poważne niebezpieczeństwo

ujawnienia tożsamości funkcjonariusza pod przykryciem, a czynności te ograniczają

się do ochrony zmienionej tożsamości funkcjonariusza pod przykryciem. O kontynuowaniu

czynności należy niezwłocznie powiadomić organ drugiej Strony, o którym mowa w ustępie

2. Wniosek, o którym mowa w ustępie 1, zawierający również uzasadnienie usprawiedliwiające

kontynuowanie czynności bez uzyskania uprzedniej zgody należy dostarczyć niezwłocznie.

Na żądanie Strony wezwanej należy niezwłocznie przerwać czynności oraz poinformować

właściwy organ drugiej Strony o czynnościach dotychczas wykonanych na jej Terytorium.

7.

Na wniosek, funkcjonariusze pod przykryciem jednej Strony mogą wykonywać czynności

w ramach operacji pod przykryciem prowadzonej na Terytorium drugiej Strony zgodnie

z artykułem 13, W takim przypadku

1)

stosuje się ustęp 1 zdania 2 i 4 oraz ustęp 2;

2)

czynności funkcjonariusza pod przykryciem następują na podstawie ścisłych uzgodnień

pomiędzy właściwymi organami;

3)

funkcjonariusz pod przykryciem podlega kierownictwu właściwego organu Strony wzywającej;

4)

po zakończeniu czynności funkcjonariusza pod przykryciem właściwy organ Strony wzywającej

informuje o przebiegu czynności.

8.

Właściwy organ jednej Strony może wystąpić do właściwego organu drugiej Strony z wnioskiem

o przeprowadzenie operacji pod przykryciem przez funkcjonariusza pod przykryciem tej

drugiej Strony, na Terytorium Strony wezwanej. Realizację wniosku Strona wezwana może

uzależnić od spełnienia warunków zgodnie z jej prawem wewnętrznym. Ustęp 2 stosuje

się odpowiednio.

9.

Ustępy 1 i 3 - 6 stosuje się także w odniesieniu do operacji pod przykryciem prowadzonej

w celu zapobieżenia popełnieniu przestępstwa, o ile jest to dozwolone przez prawo

wewnętrzne Stron. W takim przypadku zgodę na prowadzenie operacji pod przykryciem

udziela

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Komendant Główny Policji,

b)

Komendant Główny Straży Granicznej albo,

c)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

Prezydent Policji w Berlinie,

b)

Prezydium Policji Kraju Związkowego Brandenburgii,

c)

Krajowy Urząd Kryminalny Meklemburgii-Pomorza Przedniego,

d)

Krajowy Urząd Kryminalny Saksonii albo,

e)

Federalny Urząd Kryminalny.

10.

Tożsamość funkcjonariusza pod przykryciem jest utrzymywana w tajemnicy również po

zakończeniu operacji pod przykryciem, zgodnie z prawem wewnętrznym Strony wezwanej.

11.

Strona wezwana podejmuje niezbędne czynności w celu wspierania Strony wzywającej w

związku z wykonywaniem operacji pod przykryciem, w szczególności w celu ochrony funkcjonariuszy

Strony wzywającej.

12.

Uprawnionymi do wykonywania operacji, o których mowa w niniejszym artykule, są funkcjonariusze

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Policji,

b)

Straży Granicznej,

c)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

policji Federacji,

b)

policji krajów związkowych,

c)

administracji celnej.

1.

Na wniosek Strona wezwana może udzielić zgody na przesyłkę niejawnie nadzorowaną przedmiotów

pochodzących z przestępstw lub przeznaczonych do ich popełnienia, jeżeli w inny sposób

ustalenie uczestników czynu lub wykrycie dróg dystrybucji nie byłoby możliwe lub znacznie

utrudnione. Udzielenie zgody może zostać uzależnione od określonych warunków. Udzielenie

zgody oraz określenie warunków następuje zgodnie z prawem wewnętrznym Strony wezwanej.

Strona wezwana może odmówić lub ograniczyć na przesyłkę niejawnie nadzorowaną, w szczególności

wówczas, gdy wiąże się to ze szczególnym niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia

osób albo dla środowiska.

2.

Wniosek, o którym mowa w ustępie 1, należy skierować do

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej;

a)

Komendanta Głównego Policji,

b)

Komendanta Głównego Straży Granicznej albo,

c)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

prokuratury, w której rejonie rozpoczyna się transport z równoczesnym powiadomieniem

Federalnego Urzędu Kryminalnego lub Celnego Urzędu Kryminalnego albo bezpośrednio

do Federalnego Urzędu Kryminalnego albo Celnego Urzędu Kryminalnego,

b)

w przypadkach gdy przesyłka niejawnie nadzorowana w Republice Federalnej Niemiec przypuszczalnie

ogranicza się do terenu przygranicznego, o którym mowa w artykule 3, wniosek może

być kierowany także do właściwych Krajowych Urzędów Kryminalnych, o których mowa w

artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera a tirety 3 i 4, albo organów, o których mowa w artykule

2 ustęp 3 punkt 2 litera a tirety 1 i 2, lub Śledczych Urzędów Celnych, o których

mowa w artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera c tirety 7-9, które również powiadamiają

Federalny Urząd Kryminalny lub Celny Urząd Kryminalny.

3.

Strona wezwana przejmuje nadzór nad przesyłką niejawnie nadzorowaną w miejscu przekroczenia

granicy lub w innym uzgodnionym miejscu. Właściwy organ Strony wezwanej zapewnia dalszy

ciągły nadzór nad przesyłką niejawnie nadzorowaną w takiej formie, by w każdym momencie

zapewniona była możliwość jej przechwycenia i zatrzymania sprawców. W razie potrzeby

właściwe organy Stron mogą uzgodnić, że przesyłka niejawnie nadzorowana będzie przeprowadzana

przez funkcjonariuszy organów obu Stron. W takim przypadku funkcjonariusze organów

Strony wzywającej są związani prawem wewnętrznym Strony wezwanej i są zobowiązani

do wykonywania poleceń jej funkcjonariuszy. Na żądanie Strony wezwanej należy niezwłocznie

przerwać czynności związane z przesyłką niejawnie nadzorowaną. Korzystanie z wyników

czynności niejawnego nadzorowania przesyłki możliwe jest tylko w zakresie, na jaki

wyraziły zgodę właściwe organy Strony wezwanej.

4.

Na wniosek, Strona wezwana może prowadzić przesyłkę niejawnie nadzorowaną, o której

mowa w ustępie 1, na jej Terytorium, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie,

że będzie transportowana na Terytorium Strony wzywającej. Realizację wniosku Strona

wezwana może uzależnić od spełnienia warunków zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym.

Ustęp 2 stosuje się odpowiednio. Strony uzgadniają szczegóły przejęcia nadzoru nad

przesyłką niejawnie nadzorowaną

5.

Jeżeli ze szczególnie pilnych powodów nie jest możliwe wystąpienie z wnioskiem, o

którym mowa w ustępie 1, i istnieje niebezpieczeństwo utraty przesyłki niejawnie nadzorowanej,

dopuszcza się w drodze wyjątku kontynuowanie rozpoczętych czynności na Terytorium

drugiej Strony. W takim przypadku

1)

niezwłocznie po przekroczeniu granicy, powiadamia się organ właściwy, o którym mowa

w ustępie 2;

2)

niezwłocznie składa się wniosek, o którym mowa w ustępie 1, zawierający uzasadnienie

szczególnie pilnych powodów i kontynuowania czynności bez uprzedniej zgody.

Na żądanie Strony wezwanej należy niezwłocznie przerwać czynności związane z przesyłką

niejawnie nadzorowaną i poinformować właściwy organ drugiej Strony o czynnościach

dotychczas przeprowadzonych na jej Terytorium.

6.

Zgoda na wniosek w sprawie przesyłki niejawnie nadzorowanej rozpoczynającej się lub

kontynuowanej w państwie trzecim udzielana jest tylko wtedy, gdy wniosek zawiera zapewnienie

o spełnieniu przez państwo trzecie warunków, o których mowa w ustępie 3 zdania 2 i

3.

7.

Uprawnionymi do prowadzenia przesyłki niejawnie nadzorowanej, o której mowa w niniejszym

artykule, są funkcjonariusze

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Policji,

b)

Straży Granicznej,

c)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

policji Federacji,

b)

policji krajów związkowych,

c)

administracji celnej.

1.

Obserwacja transgraniczna prowadzona jest zgodnie z artykułem 40 Konwencji wykonawczej

do Układu z Schengen z następującymi uzupełnieniami. Zgodę na prowadzenie obserwacji

transgranicznej udziela

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Komendant Wojewódzki Policji, Komendant Oddziału Straży Granicznej albo Dyrektor Izby

Celnej - w przypadku gdy obserwacja transgraniczna ma być prowadzona wyłącznie na

obszarze objętym ich właściwością miejscową,

b)

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej albo Szef Służby Celnej

- w przypadku gdy obserwacja transgraniczna ma być prowadzona na obszarze właściwości

miejscowej kilku organów przygranicznych lub na Terytorium całego Państwa albo,

c)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

prokuratura, w której rejonie ma przypuszczalnie nastąpić przekroczenie granicy. Jeżeli

wiadomo, że inna prokuratura niż ta, o której mowa w zdaniu 1, prowadzi już w tej

samej sprawie postępowanie, wniosek należy kierować do tej prokuratury.

2.

W przypadku obserwacji transgranicznej ze szczególnie pilnych powodów, o której mowa

w artykule 40 ustęp 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen

1)

o przekroczeniu granicy należy niezwłocznie powiadomić

a)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

-

Komendanta Wojewódzkiego Policji, Komendanta Oddziału Straży Granicznej albo Dyrektora

Izby Celnej - właściwych ze względu na przypuszczalne miejsce przekroczenia granicy

państwowej albo,

-

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

b)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

-

Federalny Urząd Kryminalny, Prezydium Policji Federalnej lub Celny Urząd Kryminalny

lub

o ile dotyczy to danego obszaru właściwości miejscowej: Krajowy Urząd Kryminalny Meklemburgii-Pomorza

Przedniego względnie Prezydium Policji Kraju Związkowego Brandenburgii lub Prezydent

Policji w Berlinie, względnie Krajowy Urząd Kryminalny Saksonii, które również powiadamiają

Federalny Urząd Kryminalny lub Celny Urząd Kryminalny;

2)

obserwacja transgraniczna zostaje przerwana, jeśli nie udzielono na nią zgody w ciągu

dwunastu godzin od przekroczenia granicy.

3.

Obserwacja transgraniczna może być prowadzona także w celu zapobieżenia popełnieniu

przestępstwa, mogącego stanowić podstawę do ekstradycji, do której ma odpowiednie

zastosowanie artykuł 40 ustępy 1 i 3 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen. W

takim przypadku

1)

zgodę na prowadzenie obserwacji transgranicznej udziela

a)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

-

Komendant Wojewódzki Policji, Komendant Oddziału Straży Granicznej albo Dyrektor Izby

Celnej - w przypadku, gdy obserwacja transgraniczna ma być prowadzona wyłącznie na

obszarze objętym ich właściwością miejscową,

-

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej albo Szef Służby Celnej

- w przypadku, gdy obserwacja transgraniczna ma być prowadzona na obszarze właściwości

miejscowej kilku organów przygranicznych lub na Terytorium całego Państwa albo,

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

b)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

-

Federalny Urząd Kryminalny, Prezydium Policji Federalnej lub Celny Urząd Kryminalny

lub,

-

Krajowy Urząd Kryminalny Meklemburgii-Pomorza Przedniego względnie Prezydium Policji

Kraju Związkowego Brandenburgii lub Prezydent Policji w Berlinie, względnie Krajowy

Urząd Kryminalny Saksonii;

2)

jeżeli ze szczególnie pilnych powodów nie jest możliwe wystąpienie z wnioskiem o udzielenie

zgody na prowadzenie takiej obserwacji transgranicznej, funkcjonariusze jednej Strony

są uprawnieni do jej kontynuowania na Terytorium drugiej Strony. W takim przypadku

stosuje się odpowiednio artykuł 40 ustęp 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen

oraz ustęp 2 niniejszego artykułu.

4.

Obserwacja transgraniczna, o której mowa w ustępach 1-3, jako uzupełnienie do artykułu

40 ustępy 1 i 3 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, prowadzona jest zgodnie

z następującymi warunkami

1)

Wniosek o udzielenie zgody na prowadzenie obserwacji transgranicznej przekazuje się

za pośrednictwem

a)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

-

biura Sirene, o którym mowa w przepisach Unii Europejskiej w sprawie utworzenia, funkcjonowania

i użytkowania Systemu Informacyjnego

Schengen drugiej generacji (SIS II)- w przypadku, gdy obserwacja transgraniczna ma

być prowadzona na obszarze właściwości miejscowej kilku organów przygranicznych lub

na Terytorium całego Państwa albo gdy wniosek jest kierowany do Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego,

-

centrum współpracy - w przypadku gdy obserwacja transgraniczna ma być prowadzona wyłącznie

na obszarze objętym właściwością miejscową organu przygranicznego. W takim przypadku

wniosek o udzielenie zgody na przeprowadzenie obserwacji transgranicznej przekazuje

się do wiadomości biura Sirene,

b)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

-

Federalnego Urzędu Kryminalnego lub Celnego Urzędu Kryminalnego lub,

-

w przypadkach, gdy obserwacja transgraniczna ograniczy się przypuszczalnie do obszaru

przygranicznego, o którym mowa w artykule 3, również bezpośrednio do każdorazowo właściwych

krajowych urzędów kryminalnych, o których mowa w artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera

a tirety 3 i 4, lub organów, o których mowa w artykule 2 ustęp 3 punkt 2 litera a

tirety 1 i 2, które również powiadamiają Federalny Urząd Kryminalny, które zapewniają

niezwłoczne przekazanie wniosku właściwemu organowi uprawnionemu do udzielenia zgody

na prowadzenie obserwacji transgranicznej. Właściwy organ Strony wzywającej powiadamia

niezwłocznie również centrum współpracy.

2)

Właściwe organy obu Stron mogą podjąć decyzję o wspólnym prowadzeniu obserwacji transgranicznej.

Funkcjonariusze prowadzący obserwację na Terytorium drugiej Strony podlegają kierownictwu

funkcjonariuszy właściwego organu Strony, na której Terytorium prowadzona jest obserwacja

transgraniczna;

3)

Funkcjonariusze prowadzący obserwację na Terytorium drugiej Strony są uprawnieni do

ujęcia osoby obserwowanej na gorącym uczynku przestępstwa, sprawdzenia, czy nie posiada

ona przy sobie przedmiotów zagrażających bezpieczeństwu, życiu lub zdrowiu osób, ewentualnego

zabezpieczenia takich przedmiotów i podjęcia niezbędnych działań uniemożliwiających

ucieczkę ujętej osoby. Funkcjonariusze są zobowiązani do niezwłocznego przekazania

tej osoby funkcjonariuszom drugiej Strony i przekazania im wszelkich informacji związanych

z ujęciem;

4)

Odpisy lub kopie materiałów, pozyskanych w trakcie obserwacji transgranicznej na Terytorium

drugiej Strony mogą zostać przekazane Stronie, na której Terytorium prowadzono obserwację

transgraniczny na jej wniosek, zgodnie z prawem wewnętrznym Strony wezwanej.

5.

Organy uprawnione do udzielania zgody na prowadzenie obserwacji transgranicznej mogą

występować z wnioskiem o prowadzenie takiej obserwacji na własnym Terytorium przez

funkcjonariuszy drugiej Strony. W takim przypadku ten wniosek stanowi dla funkcjonariuszy

drugiej Strony równocześnie zgodę na przekroczenie granicy i prowadzenie obserwacji

transgranicznej. Informacja o miejscu i czasie przekroczenia granicy przez funkcjonariuszy

drugiej Strony przekazywana jest niezwłocznie centrum współpracy. Stosuje się odpowiednio

ustępy 1, 3 i 4.

6.

Uprawnionymi do wykonywania obserwacji transgranicznej, o której mowa w niniejszym

artykule, są funkcjonariusze

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Policji,

b)

Straży Granicznej,

c)

Służby Celnej,

d)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

a)

policji Federacji,

b)

policji krajów związkowych,

c)

Służby Ścigania Celnego.

1.

W ramach współpracy, o której mowa w artykułach 20- 22, funkcjonariusze podczas wykonywania

czynności mają prawo do stosowania środków kamuflujących, rozumianych przez obie Strony

jako środki, które uniemożliwiają identyfikację funkcjonariuszy oraz środków, którymi

posługują się podczas wykonywania czynności, w szczególności dokumentów kamuflujących

oraz kamuflujących tablic rejestracyjnych.

2.

Właściwe organy Strony wezwanej zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym zapewniają Stronie

wzywającej możliwość pozyskania środków kamuflujących niezbędnych do przeprowadzenia

czynności.

3.

Właściwe organy Strony wezwanej mogą określić sposób wykorzystania, przechowywania

i zwrotu środków kamuflujących oraz procedurę w przypadku ich utraty lub zniszczenia.

1.

Funkcjonariusze właściwych organów jednej Strony, którzy prowadzą czynności, o których

mowa w artykułach 20 - 22, mogą stosować niezbędne środki techniki specjalnej na Terytorium

drugiej Strony, o ile

1)

na podstawie wniosku o udzielenie zgody na prowadzenie tych czynności właściwy organ

Strony, na której Terytorium prowadzone są te czynności, wydal zgodę na ich stosowanie;

2)

jest to dopuszczalne w świetle prawa wewnętrznego Strony, na której Terytorium prowadzone

będą te czynności.

2.

Wniosek, o którym mowa w ustępie 1 punkt 1, zawiera listę środków techniki specjalnej,

które będą mogły być stosowane na Terytorium drugiej Strony przez funkcjonariuszy

prowadzących czynności, o których mowa w artykule 20 - 22.

3.

W szczególnie pilnym przypadku, o którym mowa w artykule 20 ustęp 6, artykule 21 ustęp

5 lub artykule 22 ustęp 2 i ustęp 3 punkt 2 powiadamia się również o stosowanych środkach

techniki specjalnej.

1.

Pościg transgraniczny prowadzony jest zgodnie z artykułem 41 Konwencji wykonawczej

do Układu z Schengen, z uzupełnieniami zapisanymi w niniejszym artykule.

2.

Najpóźniej w momencie przekraczania granicy funkcjonariusze prowadzący pościg transgraniczny

na Terytorium drugiej Strony powiadamiają właściwe organy tej Strony o przypuszczalnym

miejscu i czasie przekroczenia granicy przez ściganą osobę i przez funkcjonariuszy

prowadzących pościg transgraniczny oraz o posiadanej przez nich broni i wyposażeniu

technicznym

1)

po stronie Rzeczypospolitej Polskiej

a)

Komendanta Oddziału Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia

granicy,

b)

Komendanta Głównego Policji,

c)

Szefa Służby Celnej lub,

d)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

po stronie Republiki Federalnej Niemiec

organy policyjne lub celne właściwe dla przypuszczalnego miejsca przekroczenia granicy.

Funkcjonariusze prowadzący pościg transgraniczny powiadamiają niezwłocznie również

centrum współpracy.

3.

Pościg transgraniczny, w uzupełnieniu do artykułu 41 ustęp 5 Konwencji wykonawczej

do Układu z Schengen, prowadzony jest zgodnie z następującymi warunkami

1)

funkcjonariusze właściwych organów Strony, na której Terytorium kontynuowany jest

pościg transgraniczny, mogą współdziałać w tym pościgu, W takim przypadku pościg transgraniczny

koordynują funkcjonariusze właściwych organów Strony, na której Terytorium jest on

kontynuowany; funkcjonariusze drugiej Strony działają zgodnie z poleceniami funkcjonariuszy,

którzy sprawują koordynację;

2)

pościg transgraniczny prowadzony jest bez ograniczenia w przestrzeni lub w czasie,

także przez granicę powietrzną i wodną;

3)

funkcjonariusze, prowadzący pościg transgraniczny na Terytorium drugiej Strony, są

uprawnieni do zatrzymywania pojazdów;

4)

w przypadku, gdy ścigana osoba zostanie ujęta, jest ona niezwłocznie przekazywana

funkcjonariuszom Strony, na której Terytorium kontynuowany jest pościg transgraniczny.

4.

Artykuł 22 ustęp 6 stosuje się odpowiednio.

Przekazywanie osób pozbawionych wolności, przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych,

może odbywać się w odpowiednio przygotowanych miejscach w pobliżu granicy lądowej

lub na lotniskach, w sposób uzgodniony przez właściwe organy.

1.

Na Terytorium jednej Strony tworzy się centrum współpracy policyjnej, granicznej i

celnej, zwane w niniejszej Umowie „centrum współpracy”. Obsadę centrum współpracy

stanowią funkcjonariusze lub pracownicy właściwych organów. Funkcjonariusze i pracownicy

działający w centrum współpracy podlegają rozkazom i poleceniom służbowym oraz władzy

dyscyplinarnej swoich krajowych przełożonych.

2.

Do zadań centrum współpracy należy

1)

wymienianie, analizowanie oraz przekazywanie informacji w ramach realizacji niniejszej

Umowy na terenach przygranicznych;

2)

udzielanie wsparcia przy realizacji współpracy zgodnie z niniejszą Umową.

3.

Funkcjonariusze i pracownicy centrum współpracy nie są uprawnieni do samodzielnego

prowadzenia czynności operacyjnych.

4.

Centrum współpracy działa na podstawie porozumienia Stron, określającego w szczególności

zakres i sposób współpracy, w tym koszty utworzenia, wyposażenia i funkcjonowania.

Właściwe organy mogą powołać stałe lub na czas określony punkty współpracy funkcjonariuszy

lub pracowników właściwych organów, w szczególności wspólne placówki służb policyjnych,

granicznych i celnych. Właściwe organy ustalają w tym celu w szczególności, zakres,

sposób i tryb współpracy, w tym koszty utworzenia, wyposażenia i funkcjonowania.

1.

W przypadku tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicy wewnętrznej,

o której mowa w artykułach 23 - 31 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 15 marca 2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujący przepływ

osób przez granicę (kodeks graniczny Schengen), przez jedną lub obie Strony, stosuje

się następujące postanowienia

1)

na Terytorium drugiej Strony mogą zostać utworzone punkty kontroli granicznej, o ile

a)

na własnym Terytorium nie ma do dyspozycji odpowiedniego miejsca,

b)

jest to konieczne do przeprowadzenia kontroli granicznej i,

c)

właściwy organ drugiej Strony wydał zgodę na te czynności w konkretnym przypadku;

2)

podczas kontroli granicznej na Terytorium jednej Strony funkcjonariusze drugiej Strony

stosują wyłącznie te postanowienia i uprawnienia dotyczące kontroli granicznej, które

obowiązują na Terytorium Strony tymczasowo przywracającej kontrolę graniczną i które

ci funkcjonariusze posiadają. Przy kontroli granicznej są obecni funkcjonariusze drugiej

Strony. Czynności wykraczające poza dokonywanie kontroli granicznej podejmują funkcjonariusze

właściwego organu Strony, na której Terytorium prowadzona jest kontrola graniczna

według swojego prawa wewnętrznego. Artykuł 9 ustępy 2, 3 i 5 stosuje się odpowiednio;

3)

kontrolę graniczną należy przerwać na żądanie właściwych organów Strony, na której

Terytorium jest prowadzona.

2.

Punkty kontroli granicznej powinny znajdować się tak blisko granicy, jak to możliwe.

3.

Punktami kontroli granicznej mogą również być transgraniczne trasy ruchu kolejowego

i statków,

4.

Zgoda, o której mowa w ustępie 1 punkt 1 litera c, może zawierać warunki.

5.

Właściwe organy, o których mowa w artykule 2 ustęp 2 punkt 1 litera d oraz artykule

2 ustęp 2 punkt 2 litera d, sporządzają wykazy, w których wyznaczone i opisane są

miejsca położone na ich Terytorium odpowiednie do utworzenia punktów kontroli granicznej

oraz transgraniczne trasy ruchu kolejowego i statków, wymieniają te wykazy i wzajemnie,

niezwłocznie powiadamiają się o zmianach.

6.

Koszty związane z kontrolą graniczną i punktami kontroli granicznej ponosi Strona

tymczasowo przywracająca kontrolę graniczną. W tym przypadku Strona, na której Terytorium

prowadzona jest kontrola graniczna, jest odpowiedzialna za odpowiednie oznakowanie

punktów kontroli granicznej oraz za zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Niniejsza Umowa nie narusza praw i zobowiązań Stron, wynikających z innych wiążących

umów międzynarodowych, w szczególności o pomocy prawnej w sprawach karnych, o pomocy

administracyjnej i prawnej w sprawach podatkowych i celnych oraz z prawa Unii Europejskiej.

W celu realizacji niniejszej Umowy właściwe organy Stron mogą zawierać porozumienia.

1.

Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej Umowy Strony przekazują sobie drogą dyplomatyczną

1)

dane kontaktowe właściwych organów;

2)

informacje o właściwościach miejscowych organów przygranicznych.

2.

Strony powiadamiają się niezwłocznie drogą dyplomatyczną o zmianach informacji, o

których mowa w ustępie 1.

Jeżeli niniejsza Umowa lub porozumienie, o którym mowa w artykule 31, nie zawiera

innych regulacji, każda Strona ponosi koszty powstające dla jej organów przy realizacji

niniejszej Umowy.

1.

Strony rezygnują z wszelkich roszczeń odszkodowawczych z tytułu utraty lub uszkodzenia

mienia, jeśli szkoda wyrządzona została przez funkcjonariuszy lub pracowników właściwych

organów drugiej Strony podczas wykonywania zadań związanych z realizacją niniejszej

Umowy.

2.

Strony rezygnują z wszelkich roszczeń odszkodowawczych z tytułu uszczerbku na zdrowiu

lub śmierci funkcjonariuszy lub pracowników właściwych organów, jeśli nastąpiło to

podczas wykonywania zadań związanych z realizacją niniejszej Umowy. Prawo do roszczeń

odszkodowawczych funkcjonariuszy lub pracowników właściwych organów, a także osób

uprawnionych do odszkodowania w razie ich śmierci, na podstawie prawa wewnętrznego

tej Strony pozostaje tym samym nienaruszone.

3.

Ustępów 1 i 2 nie stosuje się, jeśli szkoda wyrządzona została umyślnie lub wskutek

rażącego niedbalstwa.

4.

Jeśli funkcjonariusze lub pracownicy właściwych organów jednej ze Stron podczas wykonywania

zadań związanych z realizacją niniejszej Umowy na Terytorium drugiej Strony wyrządzą

szkodę osobie trzeciej, to do odszkodowania zobowiązana jest ta druga Strona, zgodnie

z przepisami, które miałyby zastosowanie w przypadku wyrządzenia szkody przez jej

własnych funkcjonariuszy lub pracowników. Strona, której funkcjonariusze lub pracownicy

wyrządzili szkodę, zwraca drugiej Stronie całą sumę odszkodowania wypłaconego poszkodowanemu

lub osobie uprawnionej do odszkodowania po jego śmierci. Zdania 2 nie stosuje się,

jeśli funkcjonariusze lub pracownicy właściwych organów, którzy wyrządzili szkodę,

działali pod bezpośrednim kierownictwem funkcjonariuszy lub pracowników drugiej Strony,

chyba że szkodę wyrządzili umyślnie.

5.

Właściwe organy ściśle współpracują ze sobą, aby ułatwić załatwianie roszczeń odszkodowawczych.

W tym celu wymieniają one w szczególności wszelkie znajdujące się w ich dyspozycji

informacje o przypadkach powstałych szkód.

1.

Funkcjonariusze lub pracownicy właściwych organów jednej Strony, którzy na podstawie

niniejszej Umowy wykonują czynności na Terytorium drugiej Strony, są zrównani z funkcjonariuszami

lub pracownikami drugiej Strony, w odniesieniu do przestępstw popełnionych przez nich

lub wobec nich.

2.

Funkcjonariusze lub pracownicy właściwych organów ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną

i cywilną na zasadach określonych w ich prawie wewnętrznym.

1.

Funkcjonariusze właściwych organów jednej Strony, którzy na podstawie niniejszej Umowy,

wykonują czynności na Terytorium drugiej Strony, zobowiązani są do przestrzegania

prawa wewnętrznego tej drugiej Strony. Nie przysługują im uprawnienia władcze, o ile

niniejsza Umowa nie stanowi inaczej.

2.

W ramach realizacji niniejszej Umowy funkcjonariusze na Terytorium drugiej Strony,

uprawnieni są do

1)

noszenia umundurowania lub innych widocznych znaków identyfikacyjnych;

2)

posiadania broni, amunicji i sprzętu oraz użycia ich jedynie w przypadku uprawnionej

obrony siebie lub innych osób. Kierujący czynnościami funkcjonariusz Strony, na której

Terytorium są one wykonywane, może w indywidualnym przypadku i zgodnie ze swoim prawem

wewnętrznym wyrazić zgodę na użycie broni, amunicji i sprzętu w zakresie przekraczającym

cele określone w zdaniu 1;

3)

posiadania i użycia środków przymusu bezpośredniego;

4)

posiadania i użycia psów służbowych i środków technicznych niezbędnych do pełnienia

służby, w tym środków łączności;

5)

używania pojazdów służbowych, jednostek pływających lub statków powietrznych, w szczególności

korzystania z atrybutów pojazdów uprzywilejowanych.

3.

Właściwe organy drugiej Strony mogą wyłączyć uprawnienia, o których mowa w ustępie

2, lub uzależnić je od spełnienia dodatkowych warunków.

4.

Właściwe organy informują się o dopuszczalnych rodzajach broni i amunicji do niej

oraz środkach przymusu bezpośredniego.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na infrastrukturę drogową, funkcjonariusze lub

pracownicy jednej Strony mogą wjeżdżać na Terytorium drugiej Strony, posiadając broń

i amunicję, w celu niezwłocznego i najkrótszą drogą ponownego wjazdu na swoje Terytorium-

Funkcjonariusze nie posiadają uprawnień władczych.

1.

Funkcjonariusze właściwych organów jednej Strony mogą w związku z czynnościami realizowanymi

na swoim Terytorium prowadzonymi zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym na transgranicznych

trasach ruchu kolejowego i statków pasażerskich wjeżdżać na Terytorium drugiej Strony

z niezbędnymi środkami, o których mowa w artykule 36 ustęp 2, by dosiadać się do tych

pociągów lub statków pasażerskich lub po zakończeniu czynności na Terytorium drugiej

Strony wysiadać i powracać na swoje Terytorium. Jeżeli czynności rozpoczęte na swoim

Terytorium zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym, w szczególności kontrola osób lub

rzeczy, nie mogą zostać zakończone do pierwszej zgodnej z rozkładem jazdy stacji kolejowej,

przystani lub portu na Terytorium drugiej Strony, mogą być one kontynuowane na Terytorium

drugiej Strony poza pierwszym zgodnym z rozkładem jazdy postojem tylko za zgodą właściwych

organów tej Strony.

2.

Właściwe organy drugiej Strony powiadamia się uprzednio za pośrednictwem centrum współpracy

o planowanym przekroczeniu granicy.

3.

Osoby ujęte lub przedmioty zabezpieczone w ramach czynności, o których mowa w ustępie

1, przekazuje się właściwym organom drugiej Strony na najbliższej stacji kolejowej,

przystani lub porcie na Terytorium drugiej Strony, na którym pociąg lub statek regularnie

się zatrzymuje.

Jeżeli jedna ze Stron uzna, że realizacja wniosku lub przeprowadzenie działania na

podstawie niniejszej Umowy może naruszyć jej suwerenność, zagrażać jej bezpieczeństwu

lub innym istotnym interesom, albo też mogłaby naruszać jej prawo wewnętrzne lub utrudniała

prowadzone czynności operacyjno-rozpoznawcze lub toczące się postępowanie karne, albo

mogła zagrażać bezpieczeństwu osób biorących udział w tych czynnościach lub w tym

postępowaniu, może ona odmówić całkowicie lub częściowo realizacji współpracy lub

uzależnić ją od spełnienia określonych warunków,

1.

W ramach współpracy na podstawie niniejszej Umowy, właściwe organy mogą wymieniać

informacje niejawne bezpośrednio.

2.

Ochrona informacji niejawnych między Stronami w związku z wykonywaniem niniejszej

Umowy będzie regulowana postanowieniami Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej

a Rządem Republiki Federalnej Niemiec w sprawie wzajemnej ochrony informacji niejawnych,

sporządzonej w Gdańsku dnia 30 kwietnia 1999 r.

Jeżeli na podstawie niniejszej Umowy przekazane zostaną dane osobowe, wówczas do ich

ochrony stosuje się poniższe postanowienia z uwzględnieniem prawa wewnętrznego Strony

otrzymującej

1)

Właściwy organ otrzymujący dane osobowe, zwany dalej „organem otrzymującym” informuje,

na wniosek właściwego organu przekazującego dane osobowe, zwanego dalej „organem przekazującym”,

o sposobie wykorzystania przekazanych danych i o osiągniętych wynikach;

2)

Wykorzystanie danych przez organ otrzymujący jest dopuszczalne tylko w celu w jakim

zostały przekazane, zgodnie z niniejszą Umową i pod warunkami przewidzianymi przez

organ przekazujący. Ograniczenia dotyczące przetwarzania danych obowiązujące na podstawie

prawa wewnętrznego organu przekazującego powinny być przestrzegane przez organ otrzymujący.

Ponadto ich wykorzystanie jest dopuszczalne na innych warunkach lub w innym celu współpracy

zgodnym z niniejszą Umową, za zgodą organu przekazującego;

3)

Organ przekazujący zwraca uwagę na prawidłowość przekazywanych danych oraz na potrzebę

i współmierność w odniesieniu do celu przekazania. Danych nie przekazuje się, jeśli

organ przekazujący ma powód by przypuszczać, że naruszałoby to cel jego prawa wewnętrznego

lub podlegający ochronie interes osób, których to dotyczy. Jeżeli okaże się, że zostały

przekazane dane niewłaściwe lub dane, których nie wolno było przekazać, należy niezwłocznie

powiadomić o tym organ otrzymujący. W takim przypadku jest on zobowiązany do niezwłocznego

skorygowania lub zniszczenia danych;

4)

Osobie, której dotyczą przekazywane dane. należy na jej wniosek udzielić informacji

o przekazywanych o niej danych oraz o przewidywanym celu ich wykorzystania. Obowiązek

udzielenia tej informacji nie istnieje, jeśli interes publiczny leżący w nieudzieleniu

informacji, przeważa nad interesem danej osoby w uzyskaniu informacji. Prawo osoby

zainteresowanej do uzyskania informacji o danych, jakie istnieją o niej, zależy od

prawa wewnętrznego tej Strony, do którego organu został złożony wniosek o udzielenie

informacji. W odniesieniu do udzielania informacji na wniosek osoby, której dotyczą

przekazane dane, ma zastosowanie prawo wewnętrzne Strony, do której organu został

skierowany wniosek;

5)

Każda osoba, która poniosła szkodę w wyniku niezgodnej z prawem operacji przetwarzania

danych lub w wyniku innego czynu niezgodnego z prawem wewnętrznym Strony przyjętym

zgodnie z prawem Unii Europejskiej dotyczącym ochrony danych osobowych przetwarzanych

w ramach współpracy policyjnej, jest uprawniona do otrzymania odszkodowania za wyrządzoną

szkodę od administratora danych lub innego organu właściwego zgodnie ze swoim prawem

wewnętrznym. Administrator danych oznacza osobę fizyczną lub prawną, organ publiczny,

agencję lub inny organ, który samodzielnie lub wspólnie z innymi określa cele i sposób

przetwarzania danych osobowych, Jeżeli dane osobowe zostały przekazane przez właściwy

organ drugiej Strony, odbiorca, ponosząc zgodnie z prawem krajowym odpowiedzialność

wobec poszkodowanego, nie może na swoją obronę powoływać się na zarzut nieścisłości

otrzymanych danych. Jeżeli odbiorca wypłaci odszkodowanie za szkodę spowodowaną korzystaniem

z nieprawidłowo przekazanych danych, właściwy organ, który dane te przekazał, zwraca

odbiorcy kwotę wypłaconego odszkodowania, uwzględniając ewentualne błędy leżące po

stronie odbiorcy;

6)

Jeżeli prawo wewnętrzne obowiązujące organ przekazujący przewiduje szczególne terminy

usuwania oraz okresowego przeglądu przekazanych danych osobowych, wówczas organ przekazujący

ustala je organowi otrzymującemu. Niezależnie od tych terminów dane te należy usunąć

jak tylko przestaną być potrzebne do celu, w jakim zostały przekazane;

7)

Organ przekazujący i organ otrzymujący odnotowują w aktach fakt przekazania, odbioru

i usunięcia danych;

8)

Organ przekazujący i organ otrzymujący są zobowiązane do skutecznej ochrony przekazanych

danych przed nieuprawnionym dostępem, nieuprawnionym dokonywaniem zmian oraz przed

ich nieuprawnionym ujawnianiem.

Przedstawiciele właściwych organów Stron co najmniej co trzy lata spotykają się w

celu ewaluacji niniejszej Umowy.

Właściwe organy Stron przy realizacji niniejszej Umowy posługują się językiem polskim,

niemieckim lub angielskim.

1.

Spory dotyczące interpretacji lub realizacji niniejszej Umowy będą rozwiązywane w

drodze bezpośrednich rokowań między właściwymi organami Stron.

2.

Jeżeli porozumienie nie zostanie osiągnięte w trybie, o którym mowa w ustępie 1, spory

będą rozwiązywane w drodze dyplomatycznej.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej Umowy tracą moc następujące Umowy

1)

Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o ułatwieniach w

odprawie granicznej, sporządzona w Warszawie dnia 29 lipca 1992 roku;

2)

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec

o przejściach granicznych i rodzajach ruchu granicznego, podpisana w Bonn w dniu 6

listopada 1992 roku;

3)

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec

o współpracy policji i straży granicznych na terenach przygranicznych, podpisana w

Berlinie dnia 18 lutego 2002 roku;

4)

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec

o współpracy w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej oraz szczególnie

niebezpiecznych przestępstw, podpisana we Wrocławiu dnia 18 czerwca 2002 roku.

2.

Porozumienia, zawarte na podstawie umów wskazanych w ustępie 1 punkty 3 i 4, zachowują

moc na okres obowiązywania niniejszej Umowy albo do czasu zastąpienia ich nowymi porozumieniami

zawartymi na podstawie niniejszej Umowy.

1.

Umowa niniejsza wejdzie wżycie po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania noty

późniejszej informującej o zakończeniu wewnętrznych procedur niezbędnych dla jej wejścia

w życie.

2.

Umowa niniejsza jest zawarta na czas nieokreślony. Może być ona wypowiedziana w drodze

notyfikacji przez każdą ze Stron. W takim wypadku utraci moc po upływie trzech miesięcy

od dnia otrzymania noty informującej

Sporządzono w Zgorzelcu, dnia 15 maja roku 2014. w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i niemieckim, przy czym obydwa teksty

są jednakowo autentyczne.