Obwieszczenie Ministra Gospodarki z dnia 26 maja 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie szczegółowych wymagań dla wyrobów aerozolowych

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe wymagania dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa wyrobów aerozolowych;

2)

sposób identyfikacji i oznakowania wyrobów aerozolowych;

3)

warunki i tryb przeprowadzania badań wyrobów aerozolowych.

1.

Przepisy § 18 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym

rozporządzeniem, stosuje się

1)

do wyrobów aerozolowych zawierających substancje - od dnia 19 czerwca 2014 r.;

2)

do wyrobów aerozolowych zawierających mieszaniny - od dnia 1 czerwca 2015 r.

2.

Wyroby aerozolowe zawierające mieszaniny, które zostały wprowadzone do obrotu przed

dniem 1 czerwca 2015 r., oznakowane zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, o którym

mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym, mogą znajdować się w obrocie do dnia 1 czerwca

2017 r.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do wyrobów aerozolowych o całkowitej pojemności

pojemnika

1)

mniejszej niż 50 ml;

2)

większej niż

a)

1000 ml - dla pojemników, o których mowa w § 8 ust. 1,

b)

220 ml - dla pojemników, o których mowa w § 9 ust. 2 i § 11 ust. 1,

c)

150 ml - dla pojemników, o których mowa w § 10 ust. 2 i § 11 ust. 2.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

wyrób aerozolowy - jednorazowy pojemnik metalowy, szklany lub z tworzywa sztucznego

zawierający gaz sprężony, skroplony albo rozpuszczony pod ciśnieniem wraz z cieczą,

pastą, proszkiem albo bez nich, wyposażony w urządzenie umożliwiające uwalnianie zawartości

w formie cząstek stałych lub ciekłych zawieszonych w gazie, w postaci piany, pasty,

proszku lub cieczy;

2)

ciśnienie - nadciśnienie wewnętrzne, wyrażone w barach;

3)

ciśnienie próbne - ciśnienie, któremu może być poddany przez 25 sekund nienapełniony

pojemnik bez spowodowania jakichkolwiek nieszczelności lub, w przypadku pojemników

metalowych lub z tworzyw sztucznych, żadnych widocznych lub trwałych odkształceń,

z wyjątkiem zniekształceń, o których mowa w § 12 ust. 2;

4)

ciśnienie rozrywające - najmniejsze ciśnienie, które powoduje rozerwanie lub pęknięcie

pojemnika;

5)

całkowita pojemność pojemnika - pojemność otwartego pojemnika, aż do obrzeża otworu,

wyrażoną w mililitrach;

6)

pojemność netto - objętość zawartości napełnionego i zamkniętego wyrobu aerozolowego,

wyrażoną w mililitrach;

7)

objętość fazy ciekłej - objętość faz niegazowych w napełnionym i zamkniętym wyrobie

aerozolowym;

8)

jednorodna partia pojemników - pojemniki wytworzone z tych samych materiałów w tym

samym ciągłym procesie wytwarzania;

9)

warunki próby - wartości ciśnienia próbnego i rozrywającego, wytworzonego hydraulicznie

w temperaturze 20°C (±5°C);

9a

substancja - substancję, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia

16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin,

zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1272/2008”;

9b

mieszanina - mieszaninę, o której mowa w art. 2 pkt 8 rozporządzenia nr 1272/2008;

10)

składniki łatwopalne - zawarte w wyrobach aerozolowych

a)

łatwopalna ciecz - ciecz o temperaturze zapłonu nie wyższej niż 93°C,

b)

łatwopalna substancja stała - substancja w postaci proszku, granulek lub pasty albo

mieszanina takich substancji, która łatwo zapala się wskutek krótkotrwałego kontaktu

ze źródłem zapłonu, takim jak paląca się zapałka, albo może spowodować zapłon, lub

przyczynić się do jego wystąpienia, na skutek tarcia,

c)

łatwopalny gaz - gaz lub mieszanina gazów, które zmieszane z powietrzem ulegają zapaleniu

w temperaturze 20°C i ciśnieniu 1,013 bara.

1.

Wyrób aerozolowy powinien być wytworzony tak, aby był zgodny ze szczegółowymi wymaganiami

rozporządzenia.

2

Osoba wprowadzająca wyrób aerozolowy do obrotu powinna przeprowadzić analizę zagrożeń

stwarzanych przez ten wyrób w normalnych warunkach jego użytkowania oraz w warunkach

możliwych do przewidzenia. Jeżeli ma to zastosowanie, analiza powinna obejmować zagrożenia

związane z wdychaniem uwolnionej zawartości wyrobu aerozolowego, z uwzględnieniem

wielkości rozpylanych kropelek lub cząstek oraz właściwości fizycznych i chemicznych

zawartości.

3.

Wyrób aerozolowy powinien być zaprojektowany, wytworzony i zbadany z uwzględnieniem

wyników analizy zagrożeń, o której mowa w ust. 2. W razie potrzeby należy opracować

specjalne ostrzeżenia dotyczące stosowania wyrobu aerozolowego.

Wyrób aerozolowy powinien być wyposażony w zawór umożliwiający szczelne zamknięcie

w normalnych warunkach przechowywania lub transportu oraz powinien być zabezpieczony,

w szczególności kapturkiem ochronnym, przed niezamierzonym otwarciem lub uszkodzeniem.

Wyrób aerozolowy powinien być wykonany w taki sposób, aby nie było możliwe pogorszenie

jego odporności mechanicznej pod wpływem zawartości tego wyrobu, nawet podczas przedłużonego

przechowywania.

Objętość fazy ciekłej w wyrobie aerozolowym w temperaturze 50°C nie może przekraczać

90% jego pojemności netto.

1.

Całkowita pojemność pojemników metalowych nie powinna przekraczać 1000 ml.

2.

W przypadku pojemników metalowych napełnianych pod ciśnieniem niższym niż 6,7 bara

w temperaturze 50°C ciśnienie próbne powinno być nie niższe niż 10 barów.

3.

W przypadku pojemników metalowych napełnianych pod ciśnieniem nie niższym niż 6,7

bara w temperaturze 50°C ciśnienie próbne w temperaturze 50°C powinno być o 50% wyższe

niż ciśnienie wewnętrzne.

4.

Ciśnienie w temperaturze 50°C w wyrobie aerozolowym o pojemniku metalowym nie może

przekraczać 12 barów, niezależnie od rodzaju gazu użytego do napełnienia. W przypadku

gdy wyrób aerozolowy nie zawiera łatwopalnego gazu, dopuszcza się ciśnienie do 13,2

barów.

1.

Szklane pojemniki wyrobów aerozolowych z powłoką ochronną z tworzywa sztucznego lub

trwale chronione w inny sposób mogą być napełniane gazem sprężonym, skroplonym lub

rozpuszczonym.

2.

Całkowita pojemność pojemników, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać 220

ml.

3.

Powłoka ochronna pojemników, o których mowa w ust. 1, powinna stanowić płaszcz ochronny

z tworzywa sztucznego lub innego odpowiedniego materiału oraz zapobiegać ryzyku rozprysku

cząstek szkła w razie przypadkowego rozerwania się pojemnika. Powłokę ochronną należy

zaprojektować w taki sposób, aby nie nastąpił rozprysk cząstek szkła w przypadku gdy

wyrób aerozolowy, który osiągnął temperaturę 20°C, zostanie zrzucony z wysokości 1,8

m na betonową podłogę.

4.

Podczas próby ciśnieniowej pojemniki, o których mowa w ust. 1, przeznaczone do napełniania

gazem sprężonym lub rozpuszczonym, powinny wytrzymywać ciśnienie próbne nie niższe

niż 12 barów.

5.

Podczas próby ciśnieniowej pojemniki, o których mowa w ust. 1, przeznaczone do napełniania

gazem skroplonym, powinny wytrzymywać ciśnienie próbne nie niższe niż 10 barów.

6.

Maksymalne ciśnienie wyrobu aerozolowego o pojemniku szklanym z powłoką ochronną z

tworzywa sztucznego lub trwale chronionego w inny sposób, w zależności od gazu użytego

do napełniania, nie może przekroczyć

1)

9 barów w temperaturze 50°C - w przypadku gazu sprężonego;

2)

8 barów w temperaturze 50°C - w przypadku gazu rozpuszczonego.

7.

Maksymalne ciśnienie wyrobu aerozolowego o pojemniku, o którym mowa w ust. 6, napełnionego

gazem skroplonym lub mieszaniną gazów skroplonych, nie może przekroczyć w temperaturze

20°C wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

1.

Szklane pojemniki niechronione mogą być napełniane wyłącznie gazem skroplonym lub

rozpuszczonym.

2.

Całkowita pojemność szklanych pojemników niechronionych nie powinna przekraczać 150

ml.

3.

Podczas próby ciśnieniowej szklanych pojemników niechronionych ciśnienie próbne powinno

być nie niższe niż 12 barów.

4.

Maksymalne ciśnienie wyrobu aerozolowego o pojemniku szklanym niechronionym napełnionym

gazem rozpuszczonym nie może przekroczyć 8 barów w temperaturze 50°C.

5.

Maksymalne ciśnienie wyrobu aerozolowego o pojemniku szklanym niechronionym napełnionym

gazem skroplonym nie może przekroczyć, w temperaturze 20°C, wartości określonych w

załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

Do wyrobów aerozolowych o pojemnikach wykonanych z tworzywa sztucznego, które nie

rozpryskują się przy rozrywaniu, stosuje się przepisy § 9.

2.

Do wyrobów aerozolowych o pojemnikach wykonanych z tworzywa sztucznego, które mogą

rozprysnąć się przy rozrywaniu, stosuje się przepisy § 10.

1.

Osoba wprowadzająca do obrotu wyrób aerozolowy powinna zapewnić, aby nienapełnione

pojemniki podczas hydraulicznej próby ciśnieniowej wytrzymały ciśnienie próbne określone

odpowiednio w § 8 ust. 2 i 3, § 9 ust. 4 i 5 oraz § 10 ust. 3, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Pojemniki metalowe, wykazujące po hydraulicznej próbie ciśnieniowej asymetrię, istotne

odkształcenia lub inne podobne wady, należy odrzucić. Dopuszczalne są niewielkie zniekształcenia

symetrii dna lub profilu górnego wieka pod warunkiem, że pojemnik przejdzie z wynikiem

pozytywnym próbę rozrywania, o której mowa w § 13.

3.

Pojemniki szklane z powłoką ochronną z tworzywa sztucznego lub trwale chronione w

inny sposób powinny dodatkowo spełniać wymagania, o których mowa w § 9 ust. 3.

Ciśnienie rozrywające nienapełniony pojemnik metalowy podczas próby rozrywania powinno

być wyższe co najmniej o 20% od ustalonego ciśnienia próbnego.

1.

Osoba wprowadzająca wyrób aerozolowy do obrotu powinna zapewnić uzyskanie dla wyrobów

aerozolowych pozytywnych wyników badania końcowego, wykonanego przy zastosowaniu jednej

z metod, o których mowa w ust. 2-4.

2.

Każdy wyrób aerozolowy zanurza się w gorącej kąpieli wodnej. Temperatura kąpieli wodnej

i czas zanurzenia powinny umożliwić osiągnięcie ciśnienia w wyrobie aerozolowym, jakie

jest wywierane przez zawartość pojemnika o jednolitej temperaturze 50°C. Pojemnik

wykazujący widoczne i trwałe odkształcenia lub nieszczelności nie może być wprowadzony

do obrotu.

3.

Do ogrzewania zawartości wyrobów aerozolowych mogą być stosowane inne metody niż zanurzenie

w gorącej kąpieli wodnej, o którym mowa w ust. 2, jeżeli umożliwiają one osiągnięcie

w każdym wyrobie aerozolowym takich samych wartości ciśnienia i temperatury, jak przy

zanurzeniu w gorącej kąpieli wodnej, oraz umożliwiają wykrycie odkształceń i nieszczelności

z taką samą dokładnością.

4

Badania końcowe wyrobów aerozolowych mogą być wykonane w niskiej temperaturze, jeżeli

metoda badania jest zgodna z przepisami dotyczącymi metod alternatywnych, określonymi

w pkt 6.2.6.3.2.2 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego

towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2013 r. poz. 815).

5.

Badania końcowe wyrobów aerozolowych, których zawartość ulega przemianom fizycznym

lub chemicznym, zmieniając ciśnienie wyrobów aerozolowych przed ich pierwszym użyciem,

należy wykonywać zgodnie z ust. 4.

6.

W przypadku metod badań końcowych, o których mowa w ust. 3 i 4, metoda badania powinna

być zatwierdzona przez kompetentną jednostkę.

7.

W celu uzyskania zatwierdzenia, o którym mowa w ust. 6, osoba wprowadzająca wyrób

aerozolowy do obrotu przedkłada kompetentnej jednostce wniosek o zatwierdzenie, dołączając

do wniosku opis techniczny metody.

8.

Osoba wprowadzająca wyrób aerozolowy do obrotu przechowuje zatwierdzenie, o którym

mowa w ust. 6, wraz z opisem technicznym metody, sporządzonym w oficjalnym języku

Unii Europejskiej, lub jego uwierzytelnioną kopią oraz sprawozdaniami z badań, dla

celów kontrolnych, pod adresem wskazanym na etykiecie, zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1.

W toku kontroli, czy wprowadzone do obrotu lub oddane do użytku wyroby aerozolowe

spełniają szczegółowe wymagania określone w rozporządzeniu, organ wyspecjalizowany

może

1)

w przypadku nienapełnionych pojemników

a)

dokonać sprawdzenia wytrzymałości na ciśnienie próbne przez czas 25 sekund pięciu

losowo wybranych nienapełnionych pojemników z jednorodnej partii 2500 pojemników lub

z partii wytworzonej w ciągu jednej godziny,

b)

jeżeli wynik badania, o którym mowa w lit. a, w odniesieniu do któregokolwiek z wybranych

pojemników jest negatywny, wybrać losowo dziesięć dodatkowych pojemników z tej samej

partii i poddać je tej samej próbie,

c)

jeżeli wynik badania, o którym mowa w lit. b, w odniesieniu do któregokolwiek z dziesięciu

dodatkowych pojemników jest negatywny, całą partię uznać za nienadającą się do użytku;

2)

w przypadku wyrobów aerozolowych

a)

reprezentatywną liczbę wyrobów aerozolowych poddać próbie szczelności powietrznej

i wodnej przez zanurzenie w kąpieli wodnej; temperatura kąpieli i czas zanurzenia

powinny umożliwiać uzyskanie przez zawartość wyrobu aerozolowego jednolitej temperatury

50°C przez czas wymagany do upewnienia się, że nie nastąpiło rozerwanie lub pęknięcie

pojemnika,

b)

jeżeli wynik badania partii wyrobów aerozolowych jest negatywny, całą partię uznać

za nienadającą się do użytku.

1.

Na każdym wyrobie aerozolowym umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres lub znak handlowy osoby wprowadzającej ten wyrób

do obrotu;

2)

symbol „3” (odwrócony epsilon) poświadczający zgodność ze szczegółowymi wymaganiami

określonymi w rozporządzeniu;

3)

oznaczenie umożliwiające identyfikację napełnianej partii;

4)

masę netto zawartości i pojemność netto, z zastrzeżeniem ust. 2;

5)

oznakowanie, o którym mowa w § 18.

2.

Dopuszcza się niepodawanie masy netto w przypadku, gdy wyrób aerozolowy jest zgodny

z wymaganiami określonymi w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 lipca 2009 r. w sprawie

szczegółowych wymagań dotyczących oznakowań towarów paczkowanych

(Dz. U. Nr 122, poz. 1010).

3.

Jeżeli danych, o których mowa w ust. 1, nie można nanieść na wyrób aerozolowy o pojemności

nie większej niż 150 ml z powodu jego małych wymiarów, należy je umieścić na etykiecie

przymocowanej do wyrobu aerozolowego.

1.

Symbol „3” (odwrócony epsilon), o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt 2, umieszcza osoba

wprowadzająca wyrób aerozolowy do obrotu.

2.

Na wyrobie aerozolowym nie należy zamieszczać oznakowań lub napisów, które mogą być

mylone z symbolem „3” (odwrócony epsilon).

1

Na wyrobie aerozolowym należy umieścić widoczne, czytelne i trwałe oznakowanie

1)

niezależnie od zawartości

a)

napis ostrzegawczy: „Pojemnik pod ciśnieniem: Ogrzanie grozi wybuchem.” - określony

kodem H229,

b)

napisy zawarte w tabeli 6.2 załącznika IV do rozporządzenia nr 1272/2008, określone

kodami P210 i P251 definiującymi środki ostrożności,

c)

napis zawarty w tabeli 6.4 załącznika IV do rozporządzenia nr 1272/2008, określony

kodem P410 + P412 definiującym środki ostrożności,

d)

w przypadku gdy wyrób aerozolowy jest towarem konsumpcyjnym, napis zawarty w tabeli

6.1 załącznika IV do rozporządzenia nr 1272/2008, określony kodem P102 definiującym

środki ostrożności,

e)

określenie wszelkich dodatkowych środków ostrożności stosowanych podczas obsługi,

ostrzegające użytkowników przed szczególnymi zagrożeniami, jakie stwarza dany wyrób

aerozolowy - jeśli do wyrobu aerozolowego jest dołączona instrukcja obsługi, musi

ona również zawierać określenie tych środków ostrożności;

2)

w przypadku gdy wyrób aerozolowy jest sklasyfikowany zgodnie z § 19 ust. 2 i ust.

4 pkt 1 lit. c jako niepalny, napis ostrzegawczy: „Uwaga”;

3)

w przypadku gdy wyrób aerozolowy jest sklasyfikowany zgodnie z § 19 ust. 4 pkt 1 lit.

a i c, pkt 2 oraz ust. 5 pkt 2 jako łatwopalny

a)

napis ostrzegawczy: „Uwaga”,

b)

pozostałe elementy oznakowania dla wyrobów aerozolowych łatwopalnych kategorii 2 zawarte

w tabeli 2.3.2 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008;

4)

w przypadku gdy wyrób aerozolowy jest sklasyfikowany zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1,

ust. 3 i 4 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz ust. 5 pkt 1 jako skrajnie łatwopalny

a)

napis ostrzegawczy: „Niebezpieczeństwo”,

b)

pozostałe elementy oznakowania dla wyrobów aerozolowych łatwopalnych kategorii 1 zawarte

w tabeli 2.3.2 załącznika I do rozporządzenia nr 1272/2008.

2.

W przypadku gdy wyrób aerozolowy zawiera składniki łatwopalne, o których mowa w §

3 pkt 10, lecz nie jest sklasyfikowany jako łatwopalny lub skrajnie łatwopalny zgodnie

z § 19 ust. 2-5, ilość składników łatwopalnych zawartych w wyrobie aerozolowym należy

podać na etykiecie w sposób widoczny, czytelny i trwały w postaci sformułowania: „X%

masowych zawartości jest łatwopalne”.

1.

Wyrób aerozolowy może zawierać tylko składniki łatwopalne, które nie są substancjami

lub mieszaninami piroforycznymi, samoogrzewającymi się lub reagującymi z wodą.

2.

Wyrób aerozolowy klasyfikuje się w zależności od zawartości składników łatwopalnych,

wyrażonej w % masowych, i ciepła chemicznej reakcji spalania jako

1)

skrajnie łatwopalny, jeżeli zawiera nie mniej niż 85% składników łatwopalnych i ciepło

chemicznej reakcji spalania wynosi nie mniej niż 30 kJ/g;

2)

niepalny, jeżeli zawiera nie więcej niż 1% składników łatwopalnych i ciepło chemicznej

reakcji spalania wynosi mniej niż 20 kJ/g.

3.

Wyrób aerozolowy, który nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, klasyfikuje

się jako skrajnie łatwopalny lub według palności określonej zgodnie z ust. 4 i 5.

Warunki i tryb przeprowadzania badania zapłonu na odległość, badania zapłonu w przestrzeni

zamkniętej i badania palności piany określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

4.

Klasyfikacji rozpylanych wyrobów aerozolowych dokonuje się na podstawie wyników badania

zapłonu na odległość, uwzględniając ciepło chemicznej reakcji spalania

1)

jeżeli ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi mniej niż 20 kJ/g

a)

wyrób aerozolowy klasyfikuje się jako łatwopalny, jeżeli zapłon następuje w odległości

nie mniejszej niż 15 cm, lecz mniejszej niż 75 cm od źródła zapłonu,

b)

wyrób aerozolowy klasyfikuje się jako skrajnie łatwopalny, jeżeli zapłon następuje

w odległości nie mniejszej niż 75 cm od źródła zapłonu,

c)

w przypadku gdy podczas badania zapłonu na odległość zapłon nie następuje, należy

wykonać badanie w przestrzeni zamkniętej i zaklasyfikować wyrób aerozolowy jako łatwopalny,

jeżeli równoważnik czasu jest nie większy niż 300 s/m

2)

jeżeli ciepło chemicznej reakcji spalania wynosi nie mniej niż 20 kJ/g, wyrób aerozolowy

klasyfikuje się jako skrajnie łatwopalny w przypadku gdy zapłon następuje w odległości

nie mniejszej niż 75 cm; w innych przypadkach wyrób aerozolowy klasyfikuje się jako

łatwopalny.

5.

Klasyfikacji piankowych wyrobów aerozolowych dokonuje się na podstawie wyników badania

palności piany

1)

wyrób aerozolowy klasyfikuje się jako skrajnie łatwopalny, jeżeli

a)

wysokość płomienia wynosi nie mniej niż 20 cm i płomień utrzymuje się przez co najmniej

2 s lub

b)

wysokość płomienia wynosi nie mniej niż 4 cm i płomień utrzymuje się przez co najmniej

7 s;

2)

wyrób aerozolowy, który nie spełnia warunków, o których mowa w pkt 1, klasyfikuje

się jako łatwopalny, jeżeli wysokość płomienia wynosi nie mniej niż 4 cm i płomień

utrzymuje się przez co najmniej 2 s.

6.

Ciepło chemicznej reakcji spalania (ΔHc) należy określić

1)

na podstawie uznanych metod badawczych, opisanych w szczególności w normach ASTM D

240, ISO 13943 86.1 do 86.3 i NFPA 30B lub w uznanej literaturze naukowej albo

2)

metodą obliczeniową, o której mowa w ust. 7.

7.

Ciepło chemicznej reakcji spalania (ΔHc), w kilodżulach na gram (kJ/g), oblicza się jako iloczyn teoretycznego ciepła reakcji

spalania (ΔHcomb) i wydajności spalania, która zwykle wynosi 0,95 lub 95%. Dla wieloskładnikowego

wyrobu aerozolowego ciepło chemicznej reakcji spalania jest sumą ważoną ciepła reakcji

spalania poszczególnych składników, wyrażoną wzorem

\(

\Delta H_c = \sum\limits_i^n {\left[ {W_i \% \times \Delta H_{c(i)} } \right]}

\)

gdzie

ΔHc

-

ciepło chemicznej reakcji spalania wyrobu (kJ/g),

Wi%

-

ułamek masowy składnika „i” w wyrobie,

ΔHc(i)

-

ciepło spalania składnika „i” wyrobu (kJ/g).

8.

Osoba wprowadzająca wyroby aerozolowe do obrotu powinna opisać metodę zastosowaną

do określenia ciepła chemicznej reakcji spalania w dokumencie sporządzonym w oficjalnym

języku Unii Europejskiej i dostępnym pod adresem wskazanym zgodnie z § 16 ust. 1 pkt

1.

Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych

wymagań, jakim powinny odpowiadać wyroby aerozolowe

(Dz. U. Nr 263, poz. 2199).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 29 kwietnia 2010 r.