Obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 maja 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt akwakultury

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób i tryb zwalczania chorób zakaźnych zwierząt

akwakultury, których wykaz jest określony w załączniku do rozporządzenia, a w szczególności

1)

sposób i tryb postępowania przy podejrzeniu wystąpienia oraz stwierdzeniu wystąpienia

tych chorób;

2)

rodzaj próbek pobieranych do badań diagnostycznych oraz sposób ich pobierania i wysyłania;

3)

środki stosowane przy zwalczaniu tych chorób;

4)

procedury czyszczenia i odkażania;

5)

wymagania niezbędne do uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy

położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury oraz szczegółowy tryb tego uznawania, a także warunki i tryb zawieszania,

cofnięcia oraz ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub

enklawy położonych na tym terytorium, w stosunku do których cofnięto to uznanie;

6)

wykonywanie szczepień przeciwko tym chorobom.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem §

1 pkt 5 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 16 listopada 2014 r.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

egzotyczna choroba zakaźna zwierząt akwakultury - jedną z chorób zakaźnych zwierząt

akwakultury wymienionych w załączniku do rozporządzenia w części I;

2)

nieegzotyczna choroba zakaźna zwierząt akwakultury - jedną z chorób zakaźnych zwierząt

akwakultury wymienionych w załączniku do rozporządzenia w części II;

3)

odłogowanie - działania związane z usunięciem z gospodarstwa

a)

zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na chorobę zakaźną tych zwierząt lub zwierząt

akwakultury, które mogą przenosić dany czynnik chorobotwórczy wywołujący tę chorobę,

b)

wody, jeżeli jest to możliwe;

4)

obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury -

obszar wokół skażonego gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, na którym stosuje

się środki zwalczania danej choroby mające na celu zapobieżenie jej rozprzestrzenianiu

się;

5)

zakażenie - obecność rozmnażającego się lub rozwijającego się w inny sposób, lub utajonego

czynnika chorobotwórczego, wywołującego chorobę zakaźną zwierząt w organizmie zwierzęcia

wodnego lub na powierzchni jego ciała;

6)

skażona strefa lub enklawa - strefę lub enklawę, w której stwierdzono wystąpienie

zakażenia.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie

lub enklawie położonych na tym terytorium

1)

uznanych za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury - rozumie

się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę kategorii I;

2)

objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz

zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, zwanej dalej „ustawą” - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

strefę lub enklawę kategorii II;

3)

o statusie nieokreślonym - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

strefę lub enklawę kategorii III;

4)

objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy - rozumie się przez to

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę kategorii IV;

5)

skażonych - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub

enklawę kategorii V.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii, po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu wystąpienia

egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o podejrzeniu wystąpienia na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium,

uznanych za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o statusie

nieokreślonym, nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, podejmuje niezwłocznie

następujące czynności mające na celu wykrycie albo wykluczenie tej choroby

1

pobiera, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej określonymi dla danej choroby, próbki

do badań diagnostycznych oraz przekazuje je do laboratorium, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744, z późn. zm.;

2)

do czasu uzyskania wyników badań, o których mowa w pkt 1

a)

obejmuje gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków, w którym stwierdzono podejrzenie

wystąpienia tej choroby, nadzorem urzędowym i stosuje środki mające na celu zapobieżenie

rozprzestrzenianiu się tej choroby na inne zwierzęta wodne,

b)

zakazuje przemieszczania zwierząt akwakultury z i do gospodarstwa lub obszaru hodowli

mięczaków, w którym stwierdzono podejrzenie wystąpienia tej choroby.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii, na wniosek posiadacza zwierząt akwakultury, może wyrazić

zgodę na przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, pod jego nadzorem,

określając jednocześnie warunki, po spełnieniu których jest to możliwe.

1.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonych badań diagnostycznych próbek, o których mowa w §

4 ust. 1 pkt 1, stwierdzono wystąpienie egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

lub stwierdzono wystąpienie nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium,

uznanych za wolne od tej choroby lub o statusie nieokreślonym, powiatowy lekarz weterynarii

przeprowadza dochodzenie epizootyczne w celu ustalenia, w szczególności

1)

źródeł i dróg zakażenia zwierząt akwakultury tą chorobą;

2)

dróg przemieszczania zwierząt akwakultury z gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków

w okresie, w którym choroba ta mogła rozwijać się w gospodarstwie lub obszarze hodowli

mięczaków przed otrzymaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 4 ust. 1;

3)

innych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków, w których zwierzęta akwakultury

z gatunków wrażliwych mogły zostać zakażone.

2.

Jeżeli w wyniku dochodzenia epizootycznego, o którym mowa w ust. 1, zostanie stwierdzone,

że choroba mogła zostać przeniesiona do innych gospodarstw, na inne obszary hodowli

mięczaków lub do wód naturalnych, w gospodarstwach tych, na tych obszarach lub w tych

wodach stosuje się środki określone w § 4 ust. 1.

3.

Jeżeli zlewnia lub obszar przybrzeżny są rozległe, powiatowy lekarz weterynarii może

wyrazić zgodę na ograniczenie stosowania środków, o których mowa w § 4 ust. 1, do

obszaru wokół gospodarstwa lub obszaru hodowli mięczaków, w którym podejrzewa się

wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli uzna, że ustanowiony obszar

jest wystarczający, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej choroby.

4.

Główny Lekarz Weterynarii informuje państwa członkowskie Unii Europejskiej lub państwa

trzecie sąsiadujące z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o podejrzeniu wystąpienia

egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub o podejrzeniu wystąpienia nieegzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefie

lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od tej choroby lub o

statusie nieokreślonym, jeżeli istnieje ryzyko rozprzestrzenienia się tych chorób

na terytorium tych państw.

Środki określone w § 4 ust. 1 pkt 2 stosuje się do dnia wykluczenia przez powiatowego

lekarza weterynarii na podstawie wyników badań diagnostycznych próbek, o których mowa

w § 4 ust. 1 pkt 1

1)

egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub

2)

nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, strefie lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od

tej choroby lub o statusie nieokreślonym.

1.

W przypadku stwierdzenia wystąpienia egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

w gospodarstwie lub na obszarze hodowli mięczaków, powiatowy lekarz weterynarii

1)

uznaje to gospodarstwo lub ten obszar za skażone;

2)

określa obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

obejmujący obszar ochronny i obszar nadzoru;

3)

zakazuje odnowy populacji zwierząt wodnych i przemieszczania zwierząt akwakultury

w obrębie obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

a także do i z tego obszaru;

4)

stosuje dodatkowe środki w celu zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się tej choroby.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii może wyrazić zgodę na odnowę populacji zwierząt wodnych

lub przemieszczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, pod jego nadzorem, określając dodatkowe

warunki zapobiegające rozprzestrzenianiu się egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury, po spełnieniu których jest to możliwe.

1.

Zwierzęta akwakultury, które osiągnęły rozmiary handlowe i nie wykazują objawów klinicznych

egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, mogą zostać odłowione lub zebrane

pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi

lub dalszego przetwarzania przeprowadzanego w zakładach przetwórczych.

2.

Odławianie, zbieranie i wprowadzanie do zakładów wysyłkowych lub zakładów oczyszczania,

o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia

2004 r. ustanawiającym szczegółowe przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności

pochodzenia zwierzęcego

(Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14) w załączniku I w pkt 2.7 i 2.8, zwierząt akwakultury określonych w ust. 1, dalsze

przetwarzanie tych zwierząt oraz działania związane z przygotowaniem tych zwierząt

do spożycia przez ludzi, przeprowadza się w warunkach uniemożliwiających przenoszenie

czynnika chorobotwórczego, wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury.

3.

Zakłady wysyłkowe lub zakłady oczyszczania, lub inne zakłady prowadzące podobną działalność

wyposaża się w system oczyszczania ścieków unieszkodliwiający czynnik chorobotwórczy

wywołujący egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury lub ścieki z tych zakładów

oczyszcza się w taki sposób, aby zmniejszyć do dopuszczalnego poziomu ryzyko przeniesienia

tego czynnika do wód naturalnych.

1

Martwe ryby i skorupiaki oraz żywe ryby i skorupiaki wykazujące objawy kliniczne egzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury są usuwane i unieszkodliwiane pod nadzorem powiatowego

lekarza weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1069/2009”, zgodnie z opisem zadań zawartym w planie

gotowości zwalczania tej choroby.

2

Zwierzęta akwakultury, które nie osiągnęły rozmiarów handlowych i nie wykazują objawów

klinicznych egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, są usuwane i unieszkodliwiane

pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu

nr 1069/2009, zgodnie z opisem zadań zawartym w planie gotowości zwalczania tej choroby

oraz przy uwzględnieniu typu gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków i rodzaju

produkcji prowadzonej w tych gospodarstwach lub na tych obszarach, a także ryzyka,

jakie zwierzęta te stwarzają dla dalszego rozprzestrzeniania się tej choroby.

3.

Po usunięciu zwierząt, o których mowa w ust. 1 i 2, skażone gospodarstwa lub obszary

hodowli mięczaków

1)

poddaje się odłogowaniu przez czas niezbędny do wyeliminowania czynnika chorobotwórczego

wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury - jeżeli jest to możliwe;

2)

oczyszcza się i odkaża - jeżeli jest to konieczne.

4.

Gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się chów zwierząt akwakultury

z gatunków innych niż wrażliwe na egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury,

mogą być poddane odłogowaniu po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii

analizy ryzyka.

Powiatowy lekarz weterynarii, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się egzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na zwierzęta wodne inne niż te, u których wystąpiła

ta choroba, stosuje środki określone w § 4-9 w zależności od sytuacji epizootycznej

i ryzyka stwarzanego przez tę chorobę.

1.

Środki określone w § 7-9 stosuje się do dnia

1)

wyeliminowania czynnika chorobotwórczego wywołującego egzotyczną chorobę zakaźną zwierząt

akwakultury oraz usunięcia zwierząt akwakultury, o których mowa w § 9 ust. 1 i 2;

2)

uzyskania wyników badań diagnostycznych wykluczających wystąpienie egzotycznej choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury.

2.

Próbki do badań diagnostycznych z gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków znajdujących

się na obszarze zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

pobiera się w sposób uwzględniający typ tych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków

oraz rodzaj produkcji w nich prowadzonej, a także zgodnie z metodyką określoną dla

danej egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.

1.

W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym

terytorium uznanych za wolne od tej choroby, w celu ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od tej choroby

1)

powiatowy lekarz weterynarii może zastosować środki określone w § 7-9 lub

2)

Główny Lekarz Weterynarii, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy, opracowuje program

zwalczania tej choroby.

2.

W przypadku zastosowania środków określonych w § 7-9 powiatowy lekarz weterynarii

może wyrazić zgodę na prowadzenie chowu zwierząt akwakultury niewykazujących objawów

klinicznych nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury do czasu osiągnięcia

przez nie rozmiarów handlowych lub na przemieszczenie tych zwierząt do innej skażonej

strefy lub enklawy.

3.

W przypadku wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii

stosuje środki ograniczające lub, jeżeli jest to możliwe, zapobiegające rozprzestrzenianiu

się nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.

4.

Jeżeli nie są podejmowane działania mające na celu ponowne uznanie terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki

zapobiegające rozprzestrzenianiu się tej choroby określone w § 13.

1.

W przypadku stwierdzenia wystąpienia nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym

terytorium, objętych programem określonym w art. 57 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy, o statusie

nieokreślonym lub skażonych (nieuznanych za wolne od tej choroby), powiatowy lekarz

weterynarii, w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się tej choroby

1)

uznaje gospodarstwo lub obszar hodowli mięczaków za skażone;

2)

określa obszar zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

obejmujący obszar ochronny i obszar nadzoru.

2.

Zwierzęta akwakultury pochodzące z obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury są

1)

przemieszczane wyłącznie do skażonych gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków lub

2)

zbierane i poddawane ubojowi w celu spożycia przez ludzi, zgodnie z § 8 ust. 1.

3

Martwe ryby i skorupiaki są usuwane i unieszkodliwiane pod nadzorem powiatowego lekarza

weterynarii, w sposób określony w rozporządzeniu nr 1069/2009, z uwzględnieniem typu

gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków i rodzaju produkcji prowadzonej w tych

gospodarstwach lub obszarach oraz ryzyka, jakie zwierzęta te stwarzają dla dalszego

rozprzestrzeniania się nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury.

1.

W przypadku podejrzenia wystąpienia lub stwierdzenia wystąpienia u dzikich zwierząt

wodnych

1)

egzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

2)

nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w strefie lub enklawie położonych na tym terytorium, uznanych za wolne od

tej choroby

- powiatowy lekarz weterynarii monitoruje sytuację epizootyczną i stosuje środki mające

na celu zapobieżenie rozprzestrzenianiu się tej choroby.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii informuje Komisję Europejską

i pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej o zastosowanych środkach.

1.

Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolne od nieegzotycznej choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli

1)

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sąsiaduje z terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, które nie jest uznane za wolne od tej choroby, lub terytorium państwa

trzeciego, lub obszary zlewni są wykorzystywane wspólnie z takim państwem - została

określona przez Głównego Lekarza Weterynarii strefa buforowa, której granice wyznaczono

w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz

2)

nie występują na nim zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

3)

warunki panujące na tym terytorium oraz w znajdujących się na nim źródłach wodnych

uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

4)

nie został stwierdzony na tym terytorium żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej

choroby w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium

za wolne od tej choroby lub gdy status tego terytorium był nieznany przed wprowadzeniem

nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu

klinicznej postaci tej choroby, oraz pod warunkiem że

a)

na terytorium tym były stosowane środki bezpieczeństwa biologicznego obejmujące co

najmniej

-

obowiązek powiadamiania organów Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu i stwierdzeniu

wystąpienia tej choroby,

-

funkcjonowanie systemu wczesnego wykrywania, umożliwiającego skuteczne wykluczenie

albo stwierdzenie tej choroby oraz powiadomienie o niej, a w szczególności

-

niezwłoczne rozpoznanie tej choroby na podstawie występujących objawów klinicznych,

w tym nowo rozpoznanej poważnej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury lub niewyjaśnionej

śmiertelności w gospodarstwach, na obszarach hodowli mięczaków lub w środowisku naturalnym,

-

niezwłoczne powiadomienie organu Inspekcji Weterynaryjnej o podejrzeniu wystąpienia

tej choroby umożliwiające natychmiastowe przeprowadzenie badań diagnostycznych,

b)

gospodarstwa lub obszary hodowli mięczaków, w których prowadzi się hodowlę gatunku

wrażliwego na tę chorobę, były objęte nadzorem ukierunkowanym co najmniej przez 2

lata i nie stwierdzono wystąpienia czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę,

lub

5)

mimo występowania na tym terytorium zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na

tę chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie

10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tego terytorium za wolne od

tej choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem,

że są spełnione wymagania wymienione w pkt 4 lit. a i b oraz określone w ust. 4.

2.

Nadzór ukierunkowany, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, obejmuje bieżącą inspekcję przeprowadzaną

przez powiatowego lekarza weterynarii, pobieranie próbek zwierząt wodnych do badań

diagnostycznych oraz obowiązek niezwłocznego powiadamiania o wystąpieniu lub podejrzeniu

wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt akwakultury podlegającej obowiązkowi zwalczania

lub o podwyższonej śmiertelności.

3.

System wczesnego wykrywania, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie, obejmuje

w szczególności

1)

przygotowanie osób zatrudnionych w sektorze akwakultury lub prowadzących działalność

w zakresie przetwarzania zwierząt akwakultury do rozpoznawania objawów klinicznych

wskazujących na wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt akwakultury oraz przeszkolenie

lekarzy weterynarii lub innych osób zajmujących się zdrowiem zwierząt wodnych w zakresie

rozpoznawania i powiadamiania o podejrzeniu wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury oraz wykrywania i powiadamiania o nietypowych przypadkach wystąpienia

takiej choroby;

2

dostęp organów Inspekcji Weterynaryjnej do laboratoriów, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, wyposażonych w urządzenia do diagnozowania i rozróżniania chorób zakaźnych zwierząt

akwakultury i nowo rozpoznanych poważnych chorób zwierząt akwakultury.

4.

Jeżeli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej występują obszary, na których liczba

gospodarstw lub obszarów hodowli mięczaków objętych nadzorem ukierunkowanym jest ograniczona,

a dane epizootyczne zebrane w czasie sprawowania nadzoru ukierunkowanego są niewystarczające,

nadzorem ukierunkowanym obejmuje się także populacje dzikich zwierząt wodnych z gatunków

wrażliwych na nieegzotyczną chorobę zakaźną zwierząt akwakultury występujące na tych

obszarach.

1.

Strefę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za wolną od nieegzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli

1)

w strefie tej oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze nie występują

zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

2)

warunki panujące w tej strefie oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze

uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

3)

nie został stwierdzony w tej strefie żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby

w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej strefy za wolną

od tej choroby lub gdy status tej strefy był nieznany przed wprowadzeniem nadzoru

ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających wystąpieniu

klinicznej postaci tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione

w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4, lub

4)

mimo występowania w tej strefie zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę chorobę

oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie 10 lat poprzedzających

dzień złożenia wniosku o uznanie tej strefy za wolną od tej choroby nie zaobserwowano

przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania wymienione

w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4.

2.

W przypadku gdy strefa obejmuje obszar większy niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

może ona zostać uznana za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

jeżeli na całym obszarze tej strefy zostały spełnione wymagania określone w ust. 1

pkt 3 lub 4 oraz w ust. 3. Wniosek o uznanie tej strefy za wolną od nieegzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury w zakresie części strefy, która znajduje się

na terytorium danego państwa, składa to państwo.

3.

W przypadku ustanowienia strefy buforowej, w której jest realizowany program monitorowania

nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, granice tej strefy wyznacza

się w taki sposób, aby zapobiec biernemu wprowadzeniu tej choroby do strefy uznanej

za wolną od tej choroby.

4.

Do oświadczenia lub wniosku o uznanie strefy za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej

zwierząt akwakultury dołącza się mapę z wyraźnie zaznaczonymi granicami tej strefy.

1.

Enklawę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmującą jedno lub więcej

gospodarstw, lub obszarów hodowli mięczaków, której status epizootyczny w odniesieniu

do danej nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury jest uzależniony od

statusu epizootycznego otaczających ją wód naturalnych, uznaje się za wolną od nieegzotycznej

choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, jeżeli

1)

w enklawie tej oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze nie występują

zwierzęta wodne z gatunków wrażliwych na tę chorobę lub

2)

warunki panujące w tej enklawie oraz w źródłach wodnych znajdujących się na jej obszarze

uniemożliwiają przetrwanie czynnika chorobotwórczego wywołującego tę chorobę, lub

3)

w celu ochrony przed wprowadzeniem tej choroby do gospodarstwa położonego w enklawie

są stosowane dodatkowe środki zapobiegające przedostaniu się do tej enklawy, w szczególności

wektorów lub zwierząt wodnych z gatunków wrażliwych na tę chorobę, niewykazujących

objawów klinicznych tej choroby, w których organizmie bytują i rozmnażają się czynniki

chorobotwórcze, stanowiące potencjalne źródło zakażenia dla wrażliwych na tę chorobę

zwierząt akwakultury, oraz

4)

nie został stwierdzony w tej enklawie żaden kliniczny przypadek wystąpienia tej choroby

w okresie 10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej enklawy za wolną

od tej choroby lub gdy status tej enklawy lub wód ją otaczających był nieznany przed

wprowadzeniem nadzoru ukierunkowanego, w szczególności z powodu braku warunków sprzyjających

wystąpieniu klinicznej postaci tej choroby oraz pod warunkiem, że są spełnione wymagania

wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone w § 15 ust. 4, lub

5)

mimo występowania w tej enklawie zwierząt akwakultury z gatunków wrażliwych na tę

chorobę oraz warunków sprzyjających wystąpieniu jej klinicznej postaci, w okresie

10 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o uznanie tej enklawy za wolną od tej

choroby, nie zaobserwowano przypadków wystąpienia tej choroby oraz pod warunkiem,

że są spełnione wymagania wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone

w § 15 ust. 4.

2.

Enklawę położoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmującą jedno lub więcej

gospodarstw, których status epizootyczny w odniesieniu do danej nieegzotycznej choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony od statusu epizootycznego otaczających

je wód naturalnych, uznaje się za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury, jeżeli

1)

są spełnione warunki określone w ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

2)

enklawa ta ma zapewnione dostawy wody

a)

z zakładu oczyszczającego wodę w celu zmniejszenia ryzyka wprowadzenia czynników chorobotwórczych

do enklawy lub

b)

bezpośrednio ze studni, hydrogeologicznego otworu eksploatacyjnego lub źródła, przy

czym jeżeli źródło dostaw wody znajduje się poza obszarem gospodarstwa, to woda jest

dostarczana do tego gospodarstwa za pomocą rurociągu;

3)

istnieją naturalne lub sztuczne bariery uniemożliwiające zwierzętom wodnym przedostanie

się z otaczających ją cieków wodnych do gospodarstw położonych w tej enklawie;

4)

jest zabezpieczona przed zalaniem lub przenikaniem do niej wody z otaczających ją

cieków wodnych - jeżeli jest to konieczne;

5)

jest spełniony warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3;

6)

zostały spełnione wymagania wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4 lit. a i b oraz określone

w § 15 ust. 4.

3.

Do oświadczenia lub wniosku o uznanie enklawy za wolną od nieegzotycznej choroby zakaźnej

zwierząt akwakultury dołącza się mapę z wyraźnie zaznaczonymi granicami tej enklawy.

1.

Gospodarstwo stanowiące jedną jednostkę epizootyczną, którego status epizootyczny

w odniesieniu do nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony

od statusu epizootycznego wód otaczających to gospodarstwo, w którym podejmuje się

po raz pierwszy działalność w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt akwakultury

w enklawie uznanej za wolną od tej choroby, spełniające wymagania określone w § 17

ust. 2, może zostać uznane za wolne od tej choroby bez pobierania próbek do badań

diagnostycznych wymaganych do uzyskania statusu wolnego od tej choroby.

2.

Gospodarstwo stanowiące jedną jednostkę epizootyczną, którego status epizootyczny

w odniesieniu do nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury nie jest uzależniony

od statusu epizootycznego wód otaczających to gospodarstwo, w którym wznawia się działalność

w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt akwakultury w enklawie uznanej za

wolną od tej choroby, spełniające wymagania określone w § 17 ust. 2, może zostać uznane

za wolne od tej choroby bez pobierania próbek do badań diagnostycznych wymaganych

do uzyskania statusu wolnego od tej choroby, jeżeli

1)

są znane dane dotyczące statusu epizootycznego tego gospodarstwa w okresie ostatnich

4 lat prowadzenia w nim działalności w zakresie prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt

akwakultury, a jeżeli ta działalność jest prowadzona przez okres krótszy niż 4 lata

- dane z całego okresu prowadzenia tej działalności;

2)

w gospodarstwie tym nie były stosowane środki zwalczania nieegzotycznych chorób zakaźnych

zwierząt akwakultury i nie stwierdzono w nim przypadków wystąpienia tych chorób;

3)

gospodarstwo to zostało oczyszczone i odkażone przed wprowadzeniem zwierząt akwakultury,

jaj lub gamet do gospodarstwa, a następnie, jeżeli jest to konieczne, poddane odłogowaniu.

Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru ukierunkowanego, stref buforowych, pobierania

próbek do badań diagnostycznych i sposobu przeprowadzania tych badań, niezbędne do

uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym

terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, są określone

w przepisach Komisji Europejskiej wydanych zgodnie z art. 62 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/88/WE z dnia 24 października 2006 r. w sprawie

wymogów w zakresie zdrowia zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz zapobiegania

niektórym chorobom zwierząt wodnych i zwalczania tych chorób

(Dz. Urz. UE L 328 z 24.11.2006, str. 14, z późn. zm.).

Główny Lekarz Weterynarii sporządza, umieszcza na stronie internetowej administrowanej

przez Główny Inspektorat Weterynarii i aktualizuje wykaz stref i enklaw, które zostały

uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, z wyłączeniem

stref lub enklaw stanowiących ponad 75% terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub obejmujących

obszary zlewni, które są wykorzystywane wspólnie z innymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej lub państwami trzecimi, których wykaz ogłasza Komisja Europejska.

1.

Strefa lub enklawa uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury,

położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieuznanym za wolne od tej choroby,

utrzymują to uznanie, jeżeli

1)

są objęte nadzorem ukierunkowanym, który jest prowadzony z uwzględnieniem poziomu

ryzyka;

2)

w tej strefie lub enklawie nie podejrzewa się wystąpienia tej choroby.

2.

Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefa lub enklawa położone na tym terytorium,

uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, utrzymują

to uznanie, jeżeli

1)

są objęte nadzorem ukierunkowanym, który jest prowadzony z uwzględnieniem poziomu

ryzyka - w przypadku gdy warunki panujące na tym terytorium nie sprzyjają wystąpieniu

objawów klinicznych tej choroby;

2)

na tym terytorium nie podejrzewa się wystąpienia tej choroby.

3.

Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej

zwierząt akwakultury utrzymuje to uznanie, mimo nieobjęcia nadzorem ukierunkowanym,

jeżeli warunki panujące na tym terytorium sprzyjają wystąpieniu objawów klinicznych

tej choroby.

1.

Uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym

terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury zawiesza

się, jeżeli podejrzewa się, że na tym terytorium, w tej strefie lub enklawie zostały

naruszone odpowiednie warunki utrzymania tego uznania określone w § 21.

2.

W przypadku zawieszenia uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy

położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt

akwakultury, powiatowy lekarz weterynarii stosuje środki określone w § 4 i 5 oraz

§ 12 i 13.

Zawieszenie uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych

na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury

uchyla się, jeżeli w wyniku przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego nie stwierdzono

naruszenia warunków zachowania tego uznania określonych w § 21.

Uznanie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefy lub enklawy położonych na tym

terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury cofa się,

jeżeli w wyniku przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego stwierdzono wystąpienie

tej choroby.

Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, strefę lub enklawę położone na tym terytorium,

uznane za wolne od nieegzotycznej choroby zakaźnej zwierząt akwakultury, w stosunku

do których cofnięto to uznanie, ponownie uznaje się za wolne od tej choroby, jeżeli

zostały spełnione warunki określone odpowiednio w § 15-17.

Zawieszenia, cofnięcia oraz ponownego uznania terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od nieegzotycznej choroby

zakaźnej zwierząt akwakultury dokonuje się w trybie określonym dla uznania tego terytorium,

strefy lub enklawy położonych na tym terytorium za wolne od tej choroby, zgodnie z

art. 60a ustawy.

Przepisów § 15-26 nie stosuje się do ozdobnych zwierząt wodnych utrzymywanych w akwariach

komercyjnych, sklepach zoologicznych, sklepach ogrodniczych, stawach ogrodowych lub

hurtowniach, jeżeli obiekty te

1)

nie mają bezpośredniego kontaktu z wodami naturalnymi lub

2)

są wyposażone w system oczyszczania ścieków ograniczający do dopuszczalnego poziomu

ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych tych zwierząt do wód naturalnych.

Do wykonywania szczepień przeciwko chorobom zakaźnym zwierząt akwakultury stosuje

się szczepionki dopuszczone do obrotu zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego i rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.

ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych

stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego

Europejską Agencję Leków

(Dz. Urz. UE L 136 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 229).

Tracą moc

1)

rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie

szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla umieszczania na rynku zwierząt i produktów

akwakultury

(Dz. U. Nr 138, poz. 1158);

2)

rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie

zwalczania chorób zakaźnych ryb

(Dz. U. Nr 60, poz. 528 i Nr 138, poz. 1159);

3)

rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 kwietnia 2006 r. w sprawie

zwalczania niektórych chorób zakaźnych mięczaków

(Dz. U. Nr 73, poz. 512 oraz z 2007 r. Nr 44, poz. 282).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia