PL
Umowa międzynarodowa Konwencja Rady Europy o cyberprzestępczości, sporządzona w Budapeszcie dnia 23 listopada 2001 r.
Table of Provisions (48)
Statutory Text (48 Articles)
Dla celów niniejszej konwencji
a.
„system informatyczny” oznacza każde urządzenie lub grupę wzajemnie połączonych lub
związanych ze sobą urządzeń, z których jedno lub więcej, zgodnie z programem, wykonuje
automatyczne przetwarzanie danych;
b.
„dane informatyczne” oznaczają dowolne przedstawienie faktów, informacji lub pojęć
w formie właściwej do przetwarzania w systemie komputerowym, łącznie z odpowiednim
programem powodującym wykonanie funkcji przez system informatyczny;
c.
„dostawca usług” oznacza
i.
dowolny podmiot prywatny lub publiczny, który umożliwia użytkownikom jego usług komunikowanie
się za pomocą systemu informatycznego, oraz
ii.
dowolny inny podmiot, który przetwarza lub przechowuje dane informatyczne w imieniu
takich usług komunikacyjnych lub użytkowników takich usług.
d.
„dane dotyczące ruchu” oznaczają dowolne dane informatyczne odnoszące się do komunikowania
się za pomocą systemu informatycznego, wygenerowane przez system informatyczny, który
utworzył część w łańcuchu komunikacyjnym, wskazujące swoje pochodzenie, przeznaczenie,
ścieżkę, czas, datę, rozmiar, czas trwania lub rodzaj danej usługi.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego dostępu do całości
lub części systemu informatycznego. Strona może wprowadzić wymóg, że przestępstwo
musi zostać popełnione poprzez naruszenie zabezpieczeń, z zamiarem pozyskania danych
informatycznych lub innym nieuczciwym zamiarem, lub w odniesieniu do systemu informatycznego,
który jest połączony z innym systemem informatycznym.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego przechwytywania za
pomocą urządzeń technicznych niepublicznych transmisji danych informatycznych do,
z, lub w ramach systemu informatycznego, łącznie z emisjami elektromagnetycznymi pochodzącymi
z systemu informatycznego przekazującego takie dane informatyczne. Strona może wprowadzić
wymóg, że przestępstwo musi zostać popełnione z nieuczciwym zamiarem lub w związku
z systemem informatycznym, który jest połączony z innym systemem informatycznym.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego niszczenia, wykasowywania,
uszkadzania, dokonywania zmian lub usuwania danych informatycznych.
2.
Strona może zastrzec sobie prawo wprowadzenia wymogu, że zachowanie opisane w ustępie
1 musi skutkować poważną szkodą.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego poważnego zakłócania
funkcjonowania systemu informatycznego poprzez wprowadzanie, transmisję, niszczenie,
wykasowywanie, uszkadzanie, dokonywanie zmian lub usuwanie danych informatycznych.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym, umyślnych i bezprawnych
a.
produkcji, sprzedaży, pozyskiwania z zamiarem wykorzystania, importowania, dystrybucji
lub innego udostępniania
i.
urządzenia, w tym także programu komputerowego, przeznaczonego lub przystosowanego
przede wszystkim dla celów popełnienia któregokolwiek z przestępstw określonych zgodnie
z artykułami 2-5;
ii.
hasła komputerowego, kodu dostępu lub podobnych danych, dzięki którym całość lub część
systemu informatycznego jest dostępna, z zamiarem wykorzystania dla celów popełnienia
któregokolwiek z przestępstw określonych zgodnie z artykułami 2-5; oraz
b.
posiadania elementu wymienionej powyżej w punktach a. i. lub ii. z zamiarem wykorzystania
w celu popełnienia któregokolwiek z przestępstw określonych zgodnie z artykułami 2-5.
Strona może w swoim prawie wprowadzić wymóg, że odpowiedzialność karna dotyczy posiadania
większej ilości takich jednostek.
2.
Niniejszego artykułu nie należy interpretować jako mającego na celu pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej w przypadku, kiedy produkcja, sprzedaż, pozyskiwanie z zamiarem
wykorzystania, importowanie, dystrybucja lub inne udostępnianie lub posiadanie, o
którym mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, nie jest dokonywane w celu popełnienia
przestępstwa określonego zgodnie z artykułami 2-5 niniejszej konwencji, jak w przypadku
dozwolonego testowania lub ochrony systemu informatycznego.
3.
Każda Strona może zastrzec sobie prawo do niestosowania ustępu 1 niniejszego artykułu,
pod warunkiem, że zastrzeżenie to nie dotyczy sprzedaży, dystrybucji lub innego udostępniania
jednostek wymienionych w ustępie l.a.ii.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego wprowadzania, dokonywania
zmian, wykasowywania lub ukrywania danych informatycznych, w wyniku czego powstają
dane nieautentyczne, które w zamiarze sprawcy mają być uznane lub wykorzystane na
potrzeby postępowania prawnego jako autentyczne, bez względu na to, czy są one możliwe
do bezpośredniego odczytania i zrozumiałe. Strona może wprowadzić wymóg, że odpowiedzialność
karna dotyczy działania w zamiarze oszustwa lub w podobnym nieuczciwym zamiarze.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, umyślnego, bezprawnego spowodowania utraty
majątku przez inną osobę poprzez
a.
wprowadzenie, dokonanie zmian, wykasowanie lub usunięcie danych informatycznych,
b.
każdą ingerencję w funkcjonowanie systemu komputerowego, z zamiarem oszustwa lub nieuczciwym
zamiarem uzyskania korzyści ekonomicznych dla siebie lub innej osoby.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, umyślnego i bezprawnego
a.
produkowania pornografii dziecięcej dla celów jej rozpowszechniania za pomocą systemu
informatycznego;
b.
oferowania lub udostępniania pornografii dziecięcej za pomocą systemu informatycznego;
c.
rozpowszechniania lub transmitowania pornografii dziecięcej za pomocą systemu informatycznego;
d.
pozyskiwania pornografii dziecięcej za pomocą systemu informatycznego dla siebie lub
innej osoby;
e.
posiadania pornografii dziecięcej w ramach systemu informatycznego lub na środkach
do przechowywania danych informatycznych.
2.
Dla celów powyższego ustępu 1 pojęcie „pornografia dziecięca” obejmuje materiał pornograficzny,
który w sposób widoczny przedstawia
a.
osobę małoletnią w trakcie czynności wyraźnie seksualnej;
b.
osobę, która wydaje się być małoletnią, w trakcie czynności wyraźnie seksualnej;
c.
realistyczny obraz przedstawiający osobę małoletnią w trakcie czynności wyraźnie seksualnej.
3.
Dla celów powyższego ustępu 2, pojęcie „osoba małoletnia” obejmuje wszystkie osoby
poniżej 18 roku życia. Strona może wprowadzić wymóg niższej granicy wieku, która nie
może być niższa niż 16 lat.
4.
Każda ze Stron może zastrzec sobie prawo niestosowania, w całości lub w części, ustępu
l.d i e oraz ustępu 2.b i c.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, naruszeń prawa autorskiego zdefiniowanego
w prawie danej Strony zgodnie z podjętymi przez nią zobowiązaniami wynikającymi z
Aktu Paryskiego z dnia 24 lipca 1971 roku zmieniającego Konwencję Berneńską o ochronie
dzieł literackich i artystycznych, Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw
własności intelektualnej oraz Traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej
o prawach autorskich, z wyłączeniem praw osobistych przewidzianych przez te konwencje,
jeżeli popełnione są umyślnie, na skalę komercyjną i za pomocą systemu informatycznego.
2.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, naruszeń praw pokrewnych zdefiniowanych
w prawie danej Strony, zgodnie z podjętymi przez nią zobowiązaniami wynikającymi z
Międzynarodowej konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów i organizacji
nadawczych zawartej w Rzymie (Konwencja Rzymska), Umowy w sprawie handlowych aspektów
praw własności intelektualnej oraz Traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej
o wykonaniach i fonogramach, z wyłączeniem praw osobistych przewidzianych przez te
konwencje, jeżeli popełnione są umyślnie, na skalę komercyjną i za pomocą systemu
informatycznego.
3.
Strona może zastrzec sobie prawo do niepociągania do odpowiedzialności karnej na podstawie
ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu w pewnych przypadkach, pod warunkiem, że istnieją
inne skuteczne środki prawne oraz że zastrzeżenie to nie stanowi odstępstwa od międzynarodowych
zobowiązań Strony określonych w międzynarodowych instrumentach, wymienionych w ustępach
1 i 2 niniejszego artykułu.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwa w jej prawie wewnętrznym, umyślnego pomocnictwa lub podżegania do
popełnienia któregokolwiek z przestępstw określonych zgodnie z artykułami 2-10 niniejszej
konwencji.
2.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla uznania
za przestępstwo w jej prawie wewnętrznym umyślnego usiłowania popełnienia któregokolwiek
z przestępstw określonych zgodnie z artykułami 3-5, 7, 8, 9 ust. l.a oraz 9 ust. l.c
niniejszej konwencji.
3.
Każde państwo może zastrzec sobie prawo do niestosowania, w całości lub w części,
ustępu 2 niniejszego artykułu.
1.
Każda Strona podejmie takie środki prawne i inne, jakie okażą się niezbędne dla zagwarantowania
poniesienia odpowiedzialności przez osoby prawne za przestępstwa określone zgodnie
z niniejszą konwencją, popełnione dla ich korzyści przez dowolną osobę fizyczną, działającą
samodzielnie bądź jako część organu osoby prawnej, zajmującą w niej pozycję wiodącą
z uwagi na
a.
uprawnienia do reprezentowania osoby prawnej;
b.
uprawnienia do podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej;
c.
uprawnienia do wykonywania wewnętrznej kontroli w ramach osoby prawnej.
2.
Oprócz przypadków wymienionych już w ustępie 1 niniejszego artykułu, każda ze Stron
podejmie środki niezbędne dla zagwarantowania, że osoba prawna może zostać pociągnięta
do odpowiedzialności, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby fizycznej, wymienionej
w ustępie 1, umożliwił popełnienie przestępstwa określonego zgodnie z niniejszą konwencją,
przez osobę fizyczną dla korzyści tej osoby prawnej.
3.
W zależności od zasad prawnych danej Strony, odpowiedzialność osoby prawnej może być
karna, cywilna lub administracyjna.
4.
Odpowiedzialność taka jest niezależna od odpowiedzialności karnej osób fizycznych,
które popełniły przestępstwo.
1.
Każda Strona podejmie niezbędne środki prawne lub inne, aby zagwarantować, że przestępstwa
określone zgodnie z artykułami 2-11 będą karane za pomocą skutecznych, proporcjonalnych
i zniechęcających sankcji, obejmujących pozbawienie wolności.
2.
Każda Strona zagwarantuje, że osoby prawne ponoszące odpowiedzialność zgodnie z artykułem
12, podlegać będą skutecznym, proporcjonalnym i zniechęcającym sankcjom lub środkom
o charakterze karnym lub innym, w tym sankcjom pieniężnym.
1.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne i inne, które są niezbędne dla ustanowienia
uprawnień i procedur przewidzianych w niniejszej części dla celów prowadzenia specjalnych
dochodzeń i postępowań karnych.
2.
Za wyjątkiem szczególnych, odmiennych regulacji artykułu 21, każda Strona stosuje
środki wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu do
a.
przestępstw określonych zgodnie z artykułami 2-11 niniejszej konwencji;
b.
wszystkich innych przestępstw popełnionych przy użyciu systemu informatycznego; oraz
c.
zbierania dowodów w formie elektronicznej odnoszących się do przestępstw.
3.
a.
Każda Strona może sobie zastrzec prawo stosowania środków określonych w artykule 20
wyłącznie do przestępstw lub rodzajów przestępstw wyszczególnionych w zastrzeżeniu,
pod warunkiem, że krąg takich przestępstw lub rodzajów przestępstw nie będzie ograniczony
bardziej niż krąg przestępstw, do jakich stosuje ona środki określone w artykule 21.
Każda Strona powinna rozważyć ograniczenie tego rodzaju zastrzeżenia, aby umożliwić
jak najszersze stosowanie środków określonych w artykule 20.
b.
W przypadkach, gdy Strona, z powodu ograniczeń w swoim prawie obowiązującym w czasie
przyjęcia niniejszej konwencji, nie jest w stanie stosować środków wskazanych w artykułach
20 i 21 do informacji przekazywanych w ramach systemu informatycznego dostawcy usługi,
który to system
i.
funkcjonuje na potrzeby zamkniętej grupy użytkowników i
ii.
nie wykorzystuje publicznych sieci komunikacyjnych i nie jest połączony z innym systemem
komputerowym publicznym lub prywatnym,
Strona taka może zastrzec sobie prawo do niestosowania tych środków do takich informacji.
Każda Strona powinna rozważyć ograniczenie takiego zastrzeżenia, aby umożliwić jak
najszersze zastosowanie środków określonych w artykułach 20 i 21.
1.
Każda Strona zapewni, że ustanowienie, wdrożenie i stosowanie uprawnień i procedur,
o jakich mowa w niniejszej części, podlega warunkom i gwarancjom przewidzianym w ich
prawie wewnętrznym, które powinny zagwarantować odpowiednią ochronę wolności i praw
człowieka, w tym praw wynikających - zgodnie z podjętymi zobowiązaniami - z Konwencji
Rady Europy z 1950 roku o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Międzynarodowego
Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 1966 roku oraz innych mających zastosowanie
międzynarodowych instrumentów z zakresu praw człowieka, i które powinny być oparte
na zasadzie proporcjonalności.
2.
Takie warunki i gwarancje powinny obejmować, stosownie do rodzaju danego uprawnienia
lub procedury, m.in. sądową lub inną niezależną kontrolę, podawanie uzasadnienia dla
ich stosowania, ograniczenia co do zakresu i czasu stosowania takich uprawnień i procedur.
3.
W zakresie, w jakim jest to zgodne z interesem publicznym, w szczególności z interesem
wymiaru sprawiedliwości, każda Strona powinna rozważyć wpływ uprawnień i procedur,
o których mowa w tej części, na prawa, obowiązki oraz uzasadnione interesy osób trzecich.
1.
Każda Strona przyjmie środki prawne i inne, które są niezbędne do tego, by umożliwić
właściwym organom nakazanie lub uzyskanie przy użyciu podobnych metod, niezwłocznego
zabezpieczenia wyspecyfikowanych danych informatycznych, w tym także danych dotyczących
ruchu, przechowywanych przy pomocy systemu informatycznego, w szczególności, gdy istnieją
podstawy do tego by sądzić, że dane te są szczególnie podatne na ryzyko utraty lub
zmodyfikowania.
2.
Jeżeli Strona stosuje ustęp 1 powyżej poprzez nakazanie danej osobie zabezpieczenia
wyspecyfikowanych przechowywanych danych informatycznych, znajdujących się w posiadaniu
tej osoby lub pod jej kontrolą, to Strona ta powinna przyjąć środki prawne lub inne,
które mogą być potrzebne do zobowiązania tej osoby do zabezpieczenia i zachowania
całości danych informatycznych przez okres tak długi, jak będzie to konieczne, nie
dłużej jednak niż do 90 dni, aby umożliwić właściwym organom podjęcie starań o ich
ujawnienie. Strona może przewidzieć późniejszą możliwość odnowienia takiego nakazu.
3.
Każda Strona przyjmie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne do zobowiązania
administratora danych informatycznych lub innej osoby odpowiedzialnej za ich zabezpieczenie,
do zachowania tajemnicy co do zastosowania tych procedur przez okres określony w prawie
wewnętrznym.
4.
Uprawnienia i procedury określone w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i 15.
1.
W odniesieniu do danych dotyczących ruchu, które należy zabezpieczyć zgodnie z artykułem
16, każda Strona przyjmie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne do
a.
zapewnienia, że istnieje możliwość takiego niezwłocznego zabezpieczenia danych dotyczących
ruchu, niezależnie od tego, czy tylko jeden czy też więcej dostawców usług uczestniczyło
w przekazywaniu takich informacji; oraz
b.
zapewnienia niezwłocznego ujawnienia właściwemu organowi Strony lub osobie wyznaczonej
przez ten organ, dostatecznej ilości danych dotyczących ruchu, aby umożliwić Stronie
identyfikację dostawców usług i kanałów, jakimi przekaz nastąpił.
2.
Uprawnienia i procedury wymienione w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i
15.
1.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne dla
nadania właściwym organom uprawnień do nakazania
a.
osobie obecnej na terytorium Strony przekazania określonych danych informatycznych,
które znajdują się w posiadaniu lub pod kontrolą tej osoby i są przechowywane w systemie
informatycznym lub na nośniku służącym do przechowywania danych informatycznych; oraz
b.
dostawcy usług oferowanych na terytorium Strony przekazania informacji odnoszących
się do abonenta takich usług, znajdujących się w posiadaniu lub pod kontrolą tego
dostawcy usług.
2.
Uprawnienia i procedury wymienione w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i
15.
3.
Dla celów niniejszego artykułu pojęcie „informacje odnoszące się do abonenta” oznacza
wszelkie informacje w postaci danych informatycznych lub w dowolnej innej postaci,
znajdujące się w posiadaniu dostawcy usług i odnoszące się do użytkowników tych usług,
inne niż dane dotyczące ruchu lub treści, które pozwalają na ustalenie
a.
rodzaju usług komunikacyjnych, z jakich korzysta użytkownik, zastosowanych w związku
z tym rozwiązań technicznych oraz okresu usługi;
b.
tożsamości użytkownika, adresu pocztowego lub geograficznego, numeru telefonu lub
innego numeru dostępu, wykazu połączeń i informacji o płatnościach dostępnych na podstawie
umowy lub ustaleń dotyczących usługi;
c.
wszelkich innych informacji związanych z miejscem zainstalowania sprzętu komunikacyjnego,
dostępnych na podstawie umowy lub ustaleń dotyczących usługi.
1.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne dla
nadania właściwym organom uprawnień w zakresie przeszukiwania lub uzyskiwania dostępu
przy użyciu podobnych metod do
a.
systemu informatycznego lub jego części oraz do danych informatycznych w nim przechowywanych;
oraz
b.
nośnika służącego do przechowywania danych informatycznych na jej terytorium.
2.
Każda Strona przyjmie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne dla zapewnienia,
aby właściwe organy dysponowały odpowiednimi środkami pozwalającymi na niezwłoczne
rozszerzenie przeszukania lub podobnych metod uzyskiwania dostępu na inny system,
jeżeli podczas dokonywania przez nie przeszukania lub uzyskiwania dostępu przy użyciu
podobnych metod do konkretnego systemu informatycznego lub jego części, zgodnie z
ustępem l.a, organy te mają uzasadnione podstawy by sądzić, że poszukiwane dane przechowywane
są w innym systemie informatycznym lub w jego części na ich terytorium i że do danych
tych można legalnie uzyskać dostęp z systemu pierwotnego lub są one dostępne dla tego
systemu.
3.
Każda Strona przyjmie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne dla nadania
właściwym organom uprawnień do tego, aby mogły zajmować lub zabezpieczać w podobny
sposób dane informatyczne, do których uzyskano dostęp zgodnie z ustępami 1 i 2. Środki
te obejmują następujące uprawnienia
a.
zajęcie lub zabezpieczenie w podobny sposób systemu informatycznego lub jego części
lub nośnika służącego do przechowywania danych informatycznych;
b.
wykonywanie i zachowywanie kopii tych danych informatycznych;
c.
zachowywanie całości odpowiednich przechowywanych danych informatycznych;
d.
uczynienie niedostępnymi lub usunięcie danych informatycznych z danego systemu informatycznego.
4.
Każda Strona przyjmie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne dla nadania
właściwym organom uprawnień do tego, by mogły nakazać każdej osobie mającej wiedzę
o funkcjonowaniu systemu informatycznego lub środkach stosowanych dla zabezpieczenia
danych informatycznych zawartych w tym systemie, udostępnienie, o ile jest to uzasadnione,
informacji, które są niezbędne dla umożliwienia zastosowania środków, o jakich mowa
w ustępach 1 i 2.
5.
Uprawnienia i procedury wymienione w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i
15.
1.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne dla
nadania właściwym organom uprawnień w zakresie
a.
gromadzenia lub rejestrowania przy pomocy środków technicznych istniejących na jej
terytorium;
b.
zmuszenia dostawcy usług, aby w ramach możliwości technicznych, jakimi dysponuje
i.
gromadził lub rejestrował przy pomocy środków technicznych istniejących na jej terytorium,
lub
ii.
współpracował i udzielał pomocy właściwym organom przy gromadzeniu lub rejestrowaniu,
w czasie rzeczywistym, danych dotyczących ruchu, wiążących się z konkretnymi przekazami
realizowanymi na jej terytorium przy użyciu środków informatycznych.
2.
Jeżeli Strona, z uwagi na zasady jej krajowego porządku prawnego, nie jest w stanie
przyjąć środków, o jakich mowa w ustępie 1.a, może w ich miejsce przyjąć środki prawne
lub inne, które mogą być potrzebne dla zapewnienia zbierania lub rejestrowania w czasie
rzeczywistym danych dotyczących ruchu wiążących się z konkretnymi przekazami realizowanymi
na jej terytorium przez zastosowanie środków technicznych na tym terytorium.
3.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne
dla zobowiązania dostawcy usług do zachowania w tajemnicy faktu wykonywania uprawnień
przewidzianych w niniejszym artykule oraz wszelkich odnoszących się do tego informacji.
4.
Uprawnienia i procedury wymienione w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i
15.
1.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne i inne, które mogą być potrzebne,
w odniesieniu do grupy poważnych przestępstw, jakie zostaną określone w prawie wewnętrznym,
dla nadania właściwym organom uprawnień w zakresie
a.
gromadzenia lub rejestrowania przy pomocy środków technicznych istniejących na jej
terytorium;
b.
zmuszenia dostawcy usług, aby w ramach możliwości technicznych, jakimi dysponuje
i.
gromadził lub rejestrował przy pomocy środków technicznych istniejących na jej terytorium,
lub
ii.
współpracował i udzielał pomocy właściwym organom przy gromadzeniu lub rejestrowaniu,
w czasie rzeczywistym, danych dotyczących treści konkretnych przekazów realizowanych
na jej terytorium przy użyciu środków informatycznych.
2.
Jeżeli któraś ze Stron, z uwagi na zasady jej krajowego porządku prawnego, nie jest
w stanie przyjąć środków, o jakich mowa w ustępie 1.a, może w ich miejsce przyjąć
środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne dla zapewnienia zbierania lub rejestrowania
w czasie rzeczywistym danych dotyczących treści konkretnych przekazów realizowanych
na jej terytorium przez zastosowanie środków technicznych.
3.
Każda Strona przyjmie odpowiednie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne
dla zobowiązania dostawcy usług do zachowania w tajemnicy faktu wykonywania uprawnień,
o jakich mowa w niniejszym artykule oraz wszelkich odnoszących się do tego informacji.
4.
Uprawnienia i procedury wymienione w niniejszym artykule podlegają artykułom 14 i
15.
1.
Każda Strona przyjmie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne dla ustanowienia
swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw określonych zgodnie z artykułami 2-11
niniejszej konwencji, gdy przestępstwo popełnione jest
a.
na jej terytorium; lub
b.
na pokładzie statku pływającego pod banderą tej Strony; lub
c.
na pokładzie samolotu zarejestrowanego na podstawie prawa tej Strony; lub
d.
przez jednego z jej obywateli, jeżeli przestępstwo jest karalne według prawa miejsca
jego popełnienia lub jeśli przestępstwo popełnione zostało poza jurysdykcją terytorialną
jakiegokolwiek państwa.
2.
Każde państwo może zastrzec sobie prawo do niestosowania lub stosowania tylko w ściśle
określonych przypadkach lub warunkach, zasad jurysdykcji, o jakich mowa w ustępie
l.b-l.d niniejszego artykułu lub w dowolnej części tego ustępu.
3.
Każda Strona przyjmie środki, które mogą być potrzebne dla zapewnienia swojej jurysdykcji
w odniesieniu do każdego przestępstwa, o jakim mowa w artykule 24 ust. 1 niniejszej
konwencji, w przypadkach gdy domniemany sprawca przestępstwa przebywa na jej terytorium
i nie może zostać poddany ekstradycji do drugiej Strony wyłącznie ze względu na jego
obywatelstwo, po otrzymaniu wniosku ekstradycyjnego.
4.
Niniejsza konwencja nie wyłącza jurysdykcji wykonywanej przez Stronę zgodnie z jej
prawem krajowym.
5.
Jeżeli kilka Stron uznaje swoją jurysdykcję w odniesieniu do domniemanego przestępstwa
określonego w niniejszej konwencji, Strony te, o ile jest to uzasadnione, podejmują
konsultacje w celu określenia, czyja jurysdykcja jest najwłaściwsza dla ścigania tego
przestępstwa.
Strony współpracują zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału oraz z zastosowaniem
właściwych instrumentów międzynarodowych o międzynarodowej współpracy w sprawach karnych,
porozumień uzgodnionych na podstawie jednolitego lub wzajemnego ustawodawstwa oraz
ich prawa krajowego, w sposób możliwie jak najszerszy, dla celów ścigania i prowadzenia
postępowań odnoszących się do przestępstw związanych z systemami i danymi informatycznymi
lub dla celów zbierania dowodów w postaci elektronicznej, odnoszących się do przestępstw.
1.a.
Niniejszy artykuł stosuje się do ekstradycji między Stronami w związku z przestępstwami
określonymi zgodnie z artykułami 2-11 niniejszej konwencji, pod warunkiem, że są one
karalne na podstawie prawa obu zainteresowanych Stron karą pozbawienia wolności w
wymiarze co najmniej jednego roku lub większą karą.
b.
Jeżeli zgodnie z porozumieniem uzgodnionym na podstawie jednolitego lub wzajemnego
ustawodawstwa albo zgodnie z traktatem ekstradycyjnym, w tym Europejską konwencją
o ekstradycji (ETS nr 24), obowiązującym między dwiema lub więcej stronami zastosowanie
ma inna kara minimalna, stosuje się karę minimalną przewidzianą w takim porozumieniu
lub traktacie.
2.
Przestępstwa opisane w ustępie 1 niniejszego artykułu uważa się za przestępstwa mogące
stanowić podstawę do ekstradycji przewidzianej w dowolnym traktacie ekstradycyjnym
obowiązującym między Stronami. Strony zobowiązują się do włączenia takich przestępstw,
jako przestępstw stanowiących podstawę do ekstradycji, do wszelkich traktatów ekstradycyjnych,
jakie mogą zostać zawarte przez nie lub między nimi.
3.
Jeżeli Strona uzależnia ekstradycję od istnienia traktatu i otrzymuje wniosek o ekstradycję
od drugiej Strony, z którą nie ma zawartego traktatu ekstradycyjnego, może traktować
niniejszą konwencję jako podstawę prawną do ekstradycji w odniesieniu do wszelkich
przestępstw, o jakich mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.
4.
Strony, które nie uzależniają ekstradycji od istnienia traktatu, uznają przestępstwa
wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu, za przestępstwa mogące stanowić w ich
wzajemnych stosunkach podstawę do ekstradycji.
5.
Ekstradycja podlega warunkom określonym w prawie krajowym Strony wezwanej lub w obowiązujących
traktatach ekstradycyjnych, co odnosi się także do przyczyn, dla których Strona wezwana
może odmówić ekstradycji.
6.
Jeżeli ekstradycja w związku z przestępstwem, o jakim mowa w ustępie 1 niniejszego
artykułu, spotyka się z odmową wyłącznie ze względu na obywatelstwo osoby poszukiwanej,
lub ze względu na to, że Strona wezwana uznaje swoją jurysdykcję dla danego przestępstwa,
Strona wezwana, na wniosek Strony wzywającej, przedkłada sprawę swoim właściwym organom
w celu ścigania oraz informuje Stronę wzywającą o sposobie zakończenia sprawy. Organy
te podejmują decyzje i prowadzą czynności śledcze i postępowanie w taki sam sposób,
jak w przypadku każdego innego przestępstwa o porównywalnym charakterze, zgodnie z
przepisami tej Strony.
7.
a.
Każda Strona w chwili podpisywania lub składania instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji,
zatwierdzenia lub przystąpienia, poinformuje Sekretarza Generalnego Rady Europy o
nazwie i adresie każdego organu odpowiedzialnego za sporządzanie lub przyjmowanie
wniosków ekstradycyjnych lub wniosków o tymczasowe aresztowanie w przypadku braku
traktatu.
b.
Sekretarz Generalny Rady Europy założy i będzie prowadzić aktualny rejestr organów
wyznaczonych przez Strony. Każda Strona powinna zapewnić, że szczegółowe dane zawarte
w rejestrze są w każdym czasie miarodajne.
1.
Strony będą świadczyć sobie możliwie jak najdalej idącą pomoc wzajemną dla celów prowadzenia
czynności śledczych lub postępowań odnoszących się do przestępstw związanych z systemami
i danymi informatycznymi, lub w celu gromadzenia dowodów w postaci elektronicznej,
odnoszących się do przestępstw.
2.
Każda Strona przyjmie takie środki prawne lub inne, które mogą być potrzebne dla właściwego
wywiązania się ze zobowiązań określonych w artykułach 27-35.
3.
W nagłych okolicznościach każda Strona może sporządzić wniosek o pomoc wzajemną lub
informacje odnoszące się do niego przy pomocy środków szybkiego komunikowania się,
w tym faksu lub poczty elektronicznej, o ile środki te zapewniają odpowiedni poziom
bezpieczeństwa i gwarancje autentyczności (w tym użycie kodowania, o ile to konieczne)
i następnie potwierdzić wniosek oficjalnie, jeśli wymaga tego Strona wezwana. Strona
wezwana powinna zaakceptować i odpowiedzieć na taki wniosek przy pomocy środków szybkiego
komunikowania się.
4.
O ile nie ma wyraźnych, odmiennych postanowień w niniejszym rozdziale, wzajemna pomoc
prawna podlega warunkom określonym w prawie krajowym Strony wezwanej lub w obowiązujących
traktach o wzajemnej pomocy prawnej, co dotyczy także przyczyn, dla których Strona
wezwana może odmówić współpracy. Strona wezwana nie powinna wykonywać swojego prawa
do odmowy współpracy w odniesieniu do przestępstw określonych w artykułach 2-11 tylko
na tej podstawie, że wniosek dotyczy przestępstwa, które traktuje ona jako przestępstwo
skarbowe.
5.
Jeżeli, zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału, Strona wezwana jest upoważniona
do uzależniania udzielenia pomocy wzajemnej od istnienia podwójnej karalności, warunek
ten należy uważać za spełniony, jeżeli przestępcze zachowanie, w związku z którym
złożono wniosek o pomoc, stanowi przestępstwo według prawa tej Strony, niezależnie
od tego, czy prawo to klasyfikuje dane przestępstwo w tej samej kategorii przestępstw
lub czy opisuje je przy użyciu tej samej terminologii, co prawo Strony wzywającej.
1.
Każda Strona może, w granicach wynikających z jej prawa krajowego i bez wcześniejszego
wniosku, przekazywać drugiej Stronie informacje uzyskane w ramach swoich własnych
działań śledczych, jeżeli uzna, że ujawnienie takich informacji może pomóc tej Stronie
w podjęciu lub prawidłowym przeprowadzeniu czynności śledczych lub postępowań związanych
z przestępstwami określonych zgodnie z niniejszą konwencją lub gdy informacje te mogłyby
doprowadzić do sporządzenia przez tę Stronę wniosku o współpracę na podstawie niniejszego
rozdziału.
2.
Przed przekazaniem takich informacji Strona dostarczająca informacje może zażądać,
aby pozostały one poufne lub były wykorzystywane tylko pod pewnymi warunkami. Jeżeli
Strona otrzymująca informacje nie może spełnić tego żądania, powinna poinformować
o tym drugą Stronę, która wówczas winna zadecydować, czy pomimo to informacje należy
przekazać. Jeżeli Strona otrzymująca informacje zaakceptuje warunki dotyczące wykorzystania
informacji, to jest tymi warunkami związana.
1.
W wypadku braku traktatu o wzajemnej pomocy prawnej lub porozumienia opartego na jednolitym
lub wzajemnym ustawodawstwie, obowiązujących między Stroną wzywającą i Stroną wezwaną,
stosuje się przepisy ustępów 2-9 niniejszego artykułu. Przepisów niniejszego artykułu
nie stosuje się, gdy istnieje tego typu traktat, porozumienie lub ustawodawstwo, chyba
że zainteresowane Strony postanowią w ich miejsce stosować całość lub część wspomnianych
przepisów niniejszego artykułu.
2.
a.
Każda Strona wyznaczy jeden lub kilka organów centralnych odpowiedzialnych za wysyłanie
wniosków o pomoc wzajemną lub za udzielanie odpowiedzi na takie wnioski, ich wykonywanie
lub przekazywanie organom właściwym do ich wykonania.
b.
Organy centralne porozumiewają się ze sobą bezpośrednio.
c.
Każda Strona, w chwili podpisania lub złożenia instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji,
zatwierdzenia lub przystąpienia, poinformuje Sekretarza Generalnego Rady Europy o
nazwach i adresach organów wyznaczonych zgodnie z niniejszym ustępem.
d.
Sekretarz Generalny Rady Europy założy i będzie prowadzić aktualny rejestr organów
centralnych wyznaczonych przez Strony. Każda Strona powinna zapewnić, że szczegółowe
dane zawarte w rejestrze są w każdym czasie miarodajne.
3.
Wnioski o pomoc wzajemną na podstawie niniejszego artykułu wykonuje się zgodnie z
procedurą określoną przez Stronę wzywającą, chyba że jest ona niezgodna z prawem Strony
wezwanej.
4.
Poza wypadkami przewidzianymi w artykule 25 ust. 4 Strona wezwana może odmówić pomocy
wzajemnej w następujących przypadkach
a.
jeżeli wniosek dotyczy przestępstwa, które Strona wezwana uważa za polityczne lub
związane z przestępstwem politycznym;
b.
jeżeli Strona wezwana uważa, że realizacja wniosku może stanowić zagrożenie dla jej
suwerenności, bezpieczeństwa, porządku publicznego lub innych podstawowych interesów.
5.
Strona wezwana może odroczyć wykonanie czynności określonej we wniosku, jeżeli taka
czynność mogłaby spowodować szkodę dla czynności śledczych lub postępowań prowadzonych
przez organy tej Strony.
6.
Przed odmową lub odroczeniem wykonania wniosku o pomoc Strona wezwana powinna, o ile
to uzasadnione po przeprowadzeniu konsultacji ze Stroną wzywającą, rozważyć częściowe
wykonanie wniosku lub wykonanie pod pewnymi warunkami, które uzna na nieodzowne.
7.
Strona wezwana winna niezwłocznie poinformować Stronę wzywającą o sposobie wykonania
wniosku o pomoc. W przypadku odmowy wykonania wniosku lub odroczenia jego wykonania,
winna uzasadnić swoją odmowę lub odroczenie. Strona wezwana winna również poinformować
Stronę wzywającą o wszelkich przyczynach, które powodują, że wniosek nie może zostać
wykonany lub które mogą w sposób znaczący opóźnić jego wykonanie.
8.
Strona wzywająca może zażądać, aby Strona wezwana zachowała w tajemnicy fakt złożenia
wniosku na podstawie niniejszego rozdziału oraz jego treść, z wyłączeniem tego, co
niezbędne dla wykonania tego wniosku. Jeżeli Strona wezwana nie może zastosować się
do żądania zachowania tajemnicy, powinna niezwłocznie poinformować o tym Stronę wzywającą,
która wówczas winna zadecydować, czy pomimo to wniosek należy wykonać.
9.
a.
W pilnych przypadkach wnioski o pomoc wzajemną lub związane z nimi informacje organy
sądownicze Strony wzywającej mogą kierować bezpośrednio do takich organów Strony wezwanej.
W każdym takim przypadku należy jednocześnie skierować kopię pisma do organu centralnego
Strony wezwanej za pośrednictwem organu centralnego Strony wzywającej.
b.
Każdy wniosek lub informacja sporządzone na podstawie niniejszego ustępu mogą być
przekazane za pośrednictwem Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej (Interpol).
c.
Jeżeli wniosek został skierowany na podstawie punktu a. niniejszego ustępu, a organ
nie jest właściwy do jego załatwienia, przekazuje go właściwemu organowi krajowemu,
informując o tym bezpośrednio Stronę wzywającą.
d.
Wnioski lub informacje sporządzane na podstawie niniejszego punktu, niewymagające
stosowania środków przymusu, mogą być przekazywane bezpośrednio przez właściwe organy
Strony wzywającej do właściwych organów Strony wezwanej.
e.
Każda Strona, w chwili podpisywania lub składania instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji,
zatwierdzenia lub przystąpienia, może poinformować Sekretarza Generalnego Rady Europy,
że ze względu na konieczność zapewnienia skuteczności, wnioski sporządzane na podstawie
niniejszego ustępu należy kierować do jej organu centralnego.
1.
W wypadku braku traktatu o wzajemnej pomocy prawnej lub porozumienia na podstawie
jednolitego lub wzajemnego ustawodawstwa obowiązujących między Stroną wzywającą i
Stroną wezwaną, stosuje się przepisy niniejszego artykułu. Przepisów niniejszego artykułu
nie stosuje się, gdy istnieje tego typu traktat, porozumienie lub ustawodawstwo, chyba
że zainteresowane Strony postanowią w ich miejsce stosować całość lub część wspomnianych
przepisów niniejszego artykułu
2.
Strona wezwana może uzależnić przekazanie informacji lub materiałów w odpowiedzi na
wniosek od następujących warunków
a.
zachowania poufności, gdy bez spełnienia tego warunku wniosek o wzajemną pomoc prawną
nie mógłby zostać wykonany, lub
b.
nie wykorzystywania tych informacji lub materiałów na użytek czynności śledczych lub
postępowań innych niż wymienione we wniosku.
3.
Jeżeli Strona wzywająca nie może spełnić warunków określonych w ustępie 2, winna niezwłocznie
poinformować o tym Stronę wzywaną, która winna wówczas zadecydować czy pomimo to informacje
należy przekazać. Jeżeli Strona wzywająca zaakceptuje warunki, to jest tymi warunkami
związana.
4.
Każda Strona przekazująca informacje lub materiały pod warunkami, o jakich mowa w
ustępie 2, może zażądać od drugiej Strony wyjaśnienia, w jaki sposób - w kontekście
tych warunków - informacje lub materiały zostały wykorzystane.
1.
Strona może zwrócić się do drugiej Strony z wnioskiem o nakazanie lub uzyskanie przy
użyciu podobnych metod niezwłocznego zabezpieczenia danych przechowywanych w systemie
informatycznym, znajdującym się na terytorium drugiej Strony, w stosunku do których
Strona wzywająca ma zamiar złożyć wniosek o pomoc wzajemną dotyczący przeszukania
lub uzyskania dostępu przy użyciu podobnych metod, zajęcia lub podobnego zabezpieczenia
albo ujawnienia danych.
2.
Wniosek o zabezpieczenie, złożony na mocy ustępu 1, powinien zawierać następujące
elementy
a.
organ wnoszący o zabezpieczenie;
b.
przestępstwo stanowiące przedmiot czynności śledczych lub postępowania oraz krótki
opis związanych z nim faktów;
c.
przechowywane dane informatyczne, które należy zabezpieczyć i ich związek z przestępstwem;
d.
wszelkie dostępne informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby odpowiedzialnej
za przechowywanie danych informatycznych lub lokalizację systemu informatycznego;
e.
uzasadnienie dla zabezpieczenia; oraz
f.
wskazanie, że Strona zamierza złożyć wniosek o pomoc wzajemną dotyczący przeszukania
lub uzyskania dostępu przy użyciu podobnych metod, zajęcia lub podobnego zabezpieczenia
albo ujawnienia przechowywanych danych informatycznych.
3.
Po otrzymaniu wniosku drugiej Strony, Strona wezwana podejmie wszelkie odpowiednie
środki, aby niezwłocznie zabezpieczyć wyszczególnione dane, zgodnie z przepisami swojego
prawa krajowego. Dla celów wykonania wniosku, podwójna karalność nie jest wymagana
jako warunek przeprowadzenia zabezpieczenia.
4.
Strona wymagająca podwójnej karalności jako warunku wykonania wniosku o pomoc wzajemną
dotyczącego przeszukania lub uzyskania dostępu przy użyciu podobnych metod, zajęcia
lub podobnego zabezpieczenia albo ujawnienia przechowywanych danych, może, w odniesieniu
do przestępstw innych niż określone w artykułach 2-11 niniejszej konwencji, zastrzec
sobie prawo odmowy wykonania wniosku o zabezpieczenie na podstawie niniejszego artykułu
w przypadkach, gdy ma podstawy sądzić, że w chwili ujawnienia warunek podwójnej karalności
nie będzie mógł zostać spełniony.
5.
Ponadto, można odmówić wykonania wniosku o zabezpieczenie wyłącznie w następujących
przypadkach
a.
jeżeli wniosek odnosi się do przestępstwa, które Strona wezwana uważa za mające charakter
polityczny lub za związane z przestępstwem o charakterze politycznym;
b.
jeżeli Strona wezwana uważa, że wykonanie wniosku może stanowić zagrożenie dla jej
suwerenności, bezpieczeństwa, porządku publicznego lub innych podstawowych interesów.
6.
Jeżeli Strona wezwana uzna, że zabezpieczenie nie zapewni przyszłej dostępności danych
albo zagrozi poufności lub w inny sposób zaszkodzi czynnościom śledczym prowadzonym
przez Stronę wzywającą, powinna poinformować o tym niezwłocznie Stronę wzywającą,
która wówczas winna zadecydować, czy pomimo to wniosek należy wykonać.
7.
Każde zabezpieczenie przeprowadzone w wykonaniu wniosku, o jakim mowa w ustępie 1,
będzie obowiązywać przez okres co najmniej 60 dni, aby umożliwić Stronie wzywającej
złożenie wniosku o dokonanie przeszukania lub uzyskanie dostępu przy użyciu podobnych
metod, zajęcie lub podobne zabezpieczenie albo ujawnienie danych. Po otrzymaniu takiego
wniosku dane należy przechowywać w dalszym ciągu w oczekiwaniu na decyzję dotyczącą
wniosku.
1.
Jeżeli podczas wykonywania wniosku złożonego na podstawie artykułu 29 o zabezpieczenie
danych dotyczących ruchu, odnoszących się do konkretnego przekazu, Strona wezwana
odkryje, że dostawca usług w innym państwie uczestniczył w tym przekazie, Strona wezwana
niezwłocznie ujawni Stronie wzywającej dostateczną ilość danych dotyczących ruchu,
które pozwolą na identyfikację dostawcy usług oraz drogi, jaką przekaz został zrealizowany.
2.
Można odmówić ujawnienia danych dotyczących ruchu, o których mowa w ust. 1, wyłącznie
w następujących przypadkach
a.
jeżeli wniosek odnosi się do przestępstwa, które Strona wezwana uważa za mające charakter
polityczny lub za związane z przestępstwem o charakterze politycznym, lub
b.
jeżeli Strona wezwana uważa, że wykonanie wniosku może stanowić zagrożenie dla jej
suwerenności, bezpieczeństwa, porządku publicznego lub innych podstawowych interesów.
1.
Strona może zwrócić się do drugiej Strony z wnioskiem o przeszukanie lub uzyskanie
dostępu przy użyciu podobnych metod, zajęcie lub podobne zabezpieczenie albo ujawnienie
danych przechowywanych przy użyciu systemu informatycznego, znajdującego się na terytorium
Strony wezwanej, w tym także danych zabezpieczonych zgodnie z artykułem 29.
2.
Strona wezwana wykonuje wniosek stosując instrumenty międzynarodowe, porozumienia
i ustawodawstwo, o jakich mowa w artykule 23, oraz zgodnie z odpowiednimi przepisami
niniejszego rozdziału.
3.
Wniosek należy wykonać w trybie przyspieszonym, jeżeli
a.
istnieją podstawy, aby sądzić, że odpowiednie dane są szczególnie narażone na ryzyko
utraty lub modyfikacji, lub
b.
instrumenty, porozumienia i ustawodawstwo, o jakich mowa w ustępie 2, przewidują inne
przypadki współpracy w trybie przyspieszonym.
Strona, bez zezwolenia drugiej Strony, może
a.
uzyskać dostęp do przechowywanych danych informatycznych, które są publicznie dostępne
(źródło otwarte), niezależnie od geograficznej lokalizacji tych danych, lub
b.
uzyskać dostęp lub otrzymać przy pomocy systemu informatycznego znajdującego się na
własnym terytorium dane informatyczne przechowywane na terytorium innego państwa,
jeżeli Strona uzyska prawnie skuteczną i dobrowolną zgodę osoby upoważnionej do ujawnienia
Stronie tych danych przy pomocy tego systemu informatycznego.
1.
Strony powinny świadczyć sobie wzajemną pomoc prawną w gromadzeniu w czasie rzeczywistym
danych dotyczących ruchu, związanych z określonymi przekazami na ich terytorium, realizowanymi
przy pomocy systemu informatycznego. Pomoc ta, z zastrzeżeniem ustępu 2, podlega warunkom
i procedurom określonym prawem krajowym.
2.
Każda Strona winna udzielić takiej pomocy przynajmniej w odniesieniu do przestępstw,
w stosunku do których gromadzenie danych dotyczących ruchu byłoby możliwe w wypadku
podobnej sprawy o charakterze krajowym.
W zakresie dozwolonym przez obowiązujące traktaty i prawo krajowe, Strony powinny
świadczyć sobie pomoc wzajemną w zakresie gromadzenia lub rejestrowania w czasie rzeczywistym
danych dotyczących treści określonych przekazów realizowanych przy pomocy systemu
informatycznego.
1.
Każda ze Stron wyznaczy punkt kontaktowy dostępny 24 godziny na dobę przez 7 dni w
tygodniu, w celu zapewnienia natychmiastowej pomocy dla celów prowadzenia czynności
śledczych lub postępowań odnoszących się do przestępstw związanych z systemami i danymi
informatycznymi lub dla celów zbierania dowodów w postaci elektronicznej dotyczących
przestępstw. Pomoc ta będzie obejmowała ułatwienia lub, jeżeli jest to dopuszczalne
przez prawo krajowe lub praktykę, bezpośrednie zastosowanie następujących środków
a.
zapewnienie doradztwa technicznego;
b.
zabezpieczenie danych zgodnie z artykułami 29 i 30;
c.
gromadzenie dowodów, dostarczanie informacji o prawie oraz lokalizowanie osób podejrzanych.
2.
a.
Punkt kontaktowy Strony będzie mógł porozumiewać się z punktem kontaktowym drugiej
Strony w trybie przyspieszonym.
b.
Jeżeli punkt kontaktowy wyznaczony przez Stronę nie jest częścią organu lub organów
tej Strony odpowiedzialnych za międzynarodową pomoc prawną lub ekstradycję, punkt
kontaktowy powinien zapewnić istnienie szybkiej koordynacji z tym organem lub organami.
3.
Każda Strona zapewni odpowiednio przeszkolony i wyposażony personel dla ułatwienia
funkcjonowania sieci.
1.
Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy oraz
państw, które nie są członkami Rady Europy, lecz uczestniczyły w jej opracowywaniu.
2.
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, akceptacji lub zatwierdzeniu. Instrumenty
ratyfikacyjne, akceptacji lub zatwierdzenia składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady
Europy.
3.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie
trzymiesięcznego okresu od dnia, w którym pięć państw, w tym co najmniej trzy państwa
członkowskie Rady Europy, wyrażą swoją zgodę na związanie się postanowieniami konwencji,
zgodnie z ustępami 1 i 2.
4.
Wobec każdego Państwa-Sygnatariusza, które w późniejszym okresie wyrazi swoją zgodę
na związanie się Konwencją, wejdzie ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego
po upływie trzymiesięcznego okresu od dnia wyrażenia zgody na związanie się konwencją,
zgodnie z ustępami 1 i 2.
1.
Po wejściu w życie niniejszej konwencji, Komitet Ministrów Rady Europy, po przeprowadzeniu
konsultacji z Państwami-Stronami konwencji i uzyskaniu ich jednomyślnej zgody, będzie
mógł zaprosić każde inne państwo niebędące członkiem Rady Europy i nieuczestniczące
w jej opracowywaniu, do przystąpienia do niniejszej konwencji. Decyzja zostanie podjęta
większością głosów, zgodnie z artykułem 20.d. Statutu Rady Europy, oraz przy jednomyślności
przedstawicieli Państw-Stron uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.
2.
W odniesieniu do wszystkich państw przystępujących do konwencji zgodnie z ustępem
1 powyżej, konwencja wejdzie w życie pierwszego dnia miesiąca po upływie trzymiesięcznego
okresu od dnia złożenia Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy instrumentu przystąpienia.
1.
Każde państwo, w chwili podpisywania lub składania swojego instrumentu ratyfikacyjnego,
akceptacji, zatwierdzenia lub przystąpienia, może wskazać terytorium lub terytoria,
do których stosować się będzie niniejsza konwencja.
2.
Każda Strona może w dowolnym momencie złożyć Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy
deklarację o rozszerzeniu stosowania niniejszej konwencji na każde inne terytorium
określone w tej deklaracji. Konwencja wejdzie w życie na tym terytorium pierwszego
dnia miesiąca po upływie trzymiesięcznego okresu od dnia przyjęcia deklaracji przez
Sekretarza Generalnego Rady Europy.
3.
Każda deklaracja złożona na podstawie dwóch poprzednich ustępów może zostać wycofana
w odniesieniu do każdego terytorium wymienionego w drodze notyfikacji skierowanej
do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wycofanie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca
po upływie trzymiesięcznego okresu od dnia przyjęcia notyfikacji przez Sekretarza
Generalnego Rady Europy.
1.
Celem niniejszej konwencji jest uzupełnienie obowiązujących traktatów lub umów wielostronnych
lub dwustronnych zawartych między Stronami, w tym postanowień
-
Europejskiej konwencji o ekstradycji otwartej do podpisu w Paryżu w dniu 13 grudnia
1957 roku (ETS nr 24);
-
Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych otwartej do podpisu w Strasburgu
w dniu 20 kwietnia 1959 roku (ETS nr 30);
-
Protokołu dodatkowego do Europejskiej konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych
otwartego do podpisu w Strasburgu w dniu 17 marca 1978 roku (ETS nr 99).
2.
Jeżeli dwie lub więcej Strony zawarły porozumienie lub traktat odnoszący się do kwestii
uregulowanych niniejszą konwencją lub jeżeli uregulowały w inny sposób swoje stosunki
związane z tymi zagadnieniami, lub uczynią to w przyszłości, są one uprawnione do
stosowania postanowień tych porozumień lub traktatów oraz odpowiedniego uregulowania
swoich stosunków. Jednakże, gdy strony uregulują wzajemne stosunki odnoszące się do
kwestii, jakimi zajmuje się niniejsza konwencja, odmiennie niż w konwencji, powinny
to uczynić w sposób, który nie jest sprzeczny z celami i zasadami konwencji.
3.
Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie może wpływać na inne prawa, ograniczenia,
obowiązki i zobowiązania Strony.
Każde państwo, w pisemnej deklaracji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy,
może w chwili podpisywania lub składania swojego instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji,
zatwierdzenia lub przystąpienia oświadczyć, że zastrzega sobie możliwość stawiania
dodatkowych wymagań, o których mowa w artykułach 2, 3, 6 ust. l.b, 7, 9 ust. 3 i 27
ust. 9.e.
1.
Państwo federalne może zastrzec sobie prawo wykonywania zobowiązań wynikających z
Rozdziału II niniejszej konwencji zgodnie z jej podstawowymi zasadami regulującymi
stosunki między władzami federalnymi a państwami wchodzącymi w skład federacji lub
innymi analogicznymi jednostkami terytorialnymi, pod warunkiem, że jest nadal w stanie
prowadzić współpracę na podstawie Rozdziału III.
2.
Przy składaniu zastrzeżenia na podstawie ustępu 1 państwo federalne nie może formułować
warunków, które zniweczą lub istotnie ograniczą jego zobowiązania do stosowania środków
przewidzianych w Rozdziale II. Generalnie, powinno dysponować prawną zdolnością do
szerokiego i skutecznego wykonywania takich środków.
3.
W odniesieniu do postanowień niniejszej konwencji, których wykonywanie należy do jurysdykcji
państw wchodzących w skład federacji lub innych analogicznych jednostek terytorialnych,
niemających obowiązku - zgodnie z ich konstytucyjnym systemem federalnym dotyczących
przestępstw - podejmowania działań legislacyjnych, władze federalne powinny przedstawić
właściwym organom tych państw informację o wspomnianych przepisach łącznie ze swoją
pozytywną o nich opinią, aby zachęcić je do podjęcia stosownych działań implementacyjnych.
Każde państwo, w pisemnej notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy,
może, w chwili podpisywania lub składania swojego instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji,
zatwierdzenia lub przystąpienia, złożyć zastrzeżenie lub zastrzeżenia, o jakich mowa
w artykułach 4 ust. 2, 6 ust. 3, 9 ust. 4, 10 ust. 3, 11 ust. 3, 14 ust. 3, 22 ust.
2, 29 ust. 4. i 41 ust. 1. Składanie innych zastrzeżeń jest niedopuszczalne.
1.
Strona, która zgłosiła zastrzeżenie zgodnie z artykułem 42, może wycofać je w całości
lub w części w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Wycofanie to wejdzie w życie z dniem otrzymania tej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Jeżeli w notyfikacji podaje się, że wycofanie zastrzeżenia wchodzi w życie z konkretną
datą oraz jeżeli data jest późniejsza od daty otrzymania notyfikacji przez Sekretarza
Generalnego, wycofanie wejdzie w życie w tej późniejszej dacie.
2.
Strona, która złożyła zastrzeżenie zgodnie z artykułem 42, powinna wycofać to zastrzeżenie
w całości lub w części, gdy tylko pozwolą na to okoliczności.
3.
Sekretarz Generalny może okresowo zwracać się do Stron, które złożyły jedno lub kilka
zastrzeżeń zgodnie z artykułem 42, o przedstawienie informacji o perspektywach wycofania
tego zastrzeżenia lub zastrzeżeń.
1.
Każda Strona może zgłaszać propozycje zmian w konwencji; każda taka propozycja zostanie
przedstawiona przez Sekretarza Generalnego Rady Europy państwom członkowskim Rady
Europy, państwom niebędącym członkami, które uczestniczyły w opracowywaniu niniejszej
konwencji, jak też każdemu państwu, które przystąpiło do konwencji lub które zostało
zaproszone do przystąpienia do niej zgodnie z postanowieniami artykułu 37.
2.
Każda zmiana proponowana przez Stronę będzie przekazywana Europejskiemu Komitetowi
ds. Przestępczości (CDPC), który przedłoży Komitetowi Ministrów swoją opinię dotyczącą
proponowanej zmiany.
3.
Komitet Ministrów zbada proponowaną zmianę oraz opinię przedłożoną przez CDPC i po
konsultacjach z Państwami-Stronami konwencji, niebędącymi członkami Rady Europy może
przyjąć zmianę.
4.
Tekst każdej zmiany przyjętej przez Komitet Ministrów zgodnie z ustępem 3 niniejszego
artykułu zostaje przekazany Stronom do akceptacji.
5.
Każda zmiana przyjęta zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu wejdzie w życie trzydziestego
dnia po dacie, w której Strony poinformowały Sekretarza Generalnego o zaakceptowaniu
zmiany.
1.
Europejski Komitet ds. Przestępczości Rady Europy (CDPC) będzie informowany o sposobie
interpretowania i stosowania niniejszej konwencji.
2.
W razie rozbieżności między Stronami w odniesieniu do interpretacji lub stosowania
niniejszej konwencji, Strony dążyć będą do rozstrzygnięcia sporu na drodze negocjacji
lub przy użyciu innych środków pokojowych, jakie same wybiorą, w tym także przez przedłożenie
sporu CDPC, sądowi arbitrażowemu, którego decyzje będą wiążące dla Stron lub Międzynarodowemu
Trybunałowi Sprawiedliwości, stosownie do uzgodnień między zainteresowanymi Stronami.
1.
Strony prowadzić będą, w miarę potrzeb, okresowe konsultacje celem ułatwienia
a.
skutecznego stosowania i wdrażania konwencji, w tym identyfikacji problemów w tym
zakresie, a także skutków deklaracji i zastrzeżeń złożonych na podstawie niniejszej
konwencji;
b.
wymiany informacji o najnowszych istotnych zmianach w prawie, polityce lub w dziedzinie
techniki, odnoszących się do cyberprzestępczości oraz zbierania dowodów w postaci
elektronicznej;
c.
badania możliwości uzupełnienia lub wprowadzenia zmian do konwencji.
2.
Europejski Komitet ds. Przestępczości (CDPC) będzie okresowo informowany o wynikach
konsultacji, o jakich mowa w ustępie 1.
3.
CDPC będzie, w miarę potrzeb, ułatwiał konsultacje, o jakich mowa w ustępie 1, oraz
podejmował działania niezbędne dla udzielenia Stronom pomocy w ich wysiłkach zmierzających
do uzupełnienia lub wprowadzenia zmian do konwencji. Najpóźniej w terminie trzech
lat od daty wejścia w życie niniejszej konwencji, Europejski Komitet ds. Przestępczości
(CDPC) dokona, we współpracy ze Stronami, przeglądu wszystkich postanowień konwencji,
i w miarę potrzeby zaleci odpowiednie zmiany.
4.
Koszty związane z realizacją postanowień ustępu 1 ponoszą Strony, w sposób przez nie
ustalony, za wyjątkiem tych kosztów, które ponosi Rada Europy.
5.
Sekretariat Rady Europy udziela Stronom pomocy w wykonywaniu ich zadań zgodnie z niniejszym
artykułem.
1.
Każda Strona może w dowolnej chwili wypowiedzieć niniejszą konwencję kierując do Sekretarza
Generalnego Rady Europy odpowiednią notyfikację.
2.
Wypowiedzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca po upływie trzymiesięcznego
okresu od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego Rady Europy.
Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje państwom członkowskim, państwom niebędącym
członkami Rady Europy, które uczestniczyły w opracowywaniu niniejszej konwencji, jak
też wszystkim państwom, które przystąpiły do konwencji lub zostały zaproszone do przystąpienia
do niej
a.
każdy akt podpisania konwencji;
b.
złożenie instrumentu ratyfikacyjnego, akceptacji, zatwierdzenia lub przystąpienia;
c.
każdą datę wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z jej artykułami 36 i 37;
d.
każdą deklarację złożoną na mocy artykułu 40 lub każde zastrzeżenie złożone na mocy
artykułu 42;
e.
wszelkie inne akty, notyfikacje lub informacje związane z niniejszą konwencją.