Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 kwietnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych

Rozporządzenie określa

1)

wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których można odbywać specjalizację;

2)

sposób i tryb dokonywania wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży

kierunkowych;

3)

sposób opracowania i zakres programu specjalizacji;

4)

sposób i tryb przeprowadzania oraz odbywania specjalizacji;

5)

sposób i tryb składania egzaminu państwowego;

6)

szczegółowe warunki i sposób sprawowania nadzoru nad realizacją specjalizacji;

7)

sposób ustalania opłat za specjalizację i egzamin państwowy.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osoby, które zakończyły specjalizację i nie złożyły egzaminu państwowego do dnia wejścia

w życie niniejszego rozporządzenia, powinny złożyć dokumenty w celu przystąpienia

do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, zwanego dalej

„PESDL”, do dnia 15 stycznia 2010 r.

2.

Osoby, które zakończyły specjalizację i nie złożyły egzaminu państwowego do dnia wejścia

w życie niniejszego rozporządzenia, mogą przystąpić do PESDL do dnia 31 maja 2012 r.

3.

Do osób, które przystępowały do egzaminu państwowego i nie złożyły tego egzaminu do

dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w całości albo w części albo zrezygnowały

z udziału w egzaminie państwowym w całości albo w jego części, stosuje się przepisy

rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

Postępowania w sprawie dopuszczenia do egzaminu państwowego w kolejnym terminie umarza

się.

4.

Wnioski o dopuszczenie do egzaminu państwowego złożone przed dniem wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia uznaje się za wnioski o dopuszczenie do PESDL.

5.

Opłaty za egzamin państwowy wniesione przez osoby, o których mowa w ust. 1-3 rozporządzenia,

są opłatami za PESDL.

6.

Termin, o którym mowa w § 30 ust. 1 rozporządzenia wymienionego w § 1, dla diagnostów

laboratoryjnych, którzy potwierdzili odbycie specjalizacji w karcie specjalizacji,

biegnie od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

1.

Programy specjalizacji obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

zachowują ważność do dnia wejścia w życie nowych programów specjalizacji.

2.

Diagności laboratoryjni, którzy rozpoczęli specjalizację na podstawie programów obowiązujących

w dniu wejścia w życie rozporządzenia, odbywają specjalizację na podstawie tych programów

specjalizacji.

1

Określa się wykaz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których diagnosta

laboratoryjny może odbywać specjalizację, oraz staż pracy w medycznym laboratorium

diagnostycznym lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny, niezbędny do przystąpienia

do danej specjalizacji

1)

laboratoryjna diagnostyka medyczna - 2 lata;

2)

laboratoryjna genetyka medyczna - 2 lata;

3)

laboratoryjna immunologia medyczna - 2 lata;

4)

mikrobiologia medyczna - 2 lata;

5)

laboratoryjna transfuzjologia medyczna - 2 lata;

6)

laboratoryjna toksykologia medyczna - 2 lata;

7)

zdrowie publiczne - 2 lata;

8)

zdrowie środowiskowe - 2 lata;

9)

laboratoryjna hematologia medyczna - 2 lata;

10)

cytomorfologia medyczna - 2 lata;

11)

laboratoryjna parazytologia medyczna - 2 lata;

12)

epidemiologia - 2 lata;

13)

laboratoryjna genetyka sądowa - 2 lata;

14)

laboratoryjna toksykologia sądowa - 2 lata.

2.

Specjalizacja jest jednostopniowa.

3.

W tym samym czasie diagnosta laboratoryjny może odbywać tylko jedną specjalizację.

4.

Podstawowy staż specjalizacyjny i staże kierunkowe w zakresie specjalizacji ze zdrowia

publicznego i zdrowia środowiskowego diagnosta laboratoryjny odbywa poza medycznym

laboratorium diagnostycznym, w jednostkach, które zapewniają możliwość zrealizowania

podstawowego stażu specjalizacyjnego i staży kierunkowych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie opinii zespołu, o którym mowa w §

38 ust. 2 rozporządzenia wymienionego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem,

może uznać dotychczasowe doświadczenie zawodowe i dorobek naukowy diagnosty laboratoryjnego

za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej specjalizacji i podjąć decyzję

o dopuszczeniu go do PESDL.

2.

Termin, miejsce i formę PESDL, o którym mowa w ust. 1, określa Dyrektor Centrum Egzaminów

Medycznych w porozumieniu z przewodniczącym Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o którym

mowa w § 25 ust. 4 rozporządzenia wymienionego w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym

rozporządzeniem.

3.

Dopuszczenie diagnosty laboratoryjnego do PESDL w trybie, o którym mowa w ust. 1,

może nastąpić

1)

w dziedzinach specjalizacji, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1-12 rozporządzenia wymienionego

w § 1 - w terminie do dnia 31 grudnia 2010 r.;

2)

w dziedzinie specjalizacji, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia wymienionego

w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem - w terminie do dnia 31 grudnia

2011 r.

Diagnosta laboratoryjny, który przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

ukończył szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie albo uzyskał decyzję, o której

mowa w § 38 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, i do dnia wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia nie uzyskał tytułu specjalisty, może przystąpić do Państwowego

Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych w danej dziedzinie, w której

rozpoczął specjalizację, zgodnie z przepisami § 23-31 rozporządzenia, o którym mowa

w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

1.

Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizację na podstawie programu specjalizacji opracowanego

odrębnie dla każdej specjalizacji.

2.

Program specjalizacji zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe kształcenia specjalizacyjnego, w szczególności

zawierające

a)

cele kształcenia,

b)

uzyskane kompetencje zawodowe;

2)

czas trwania specjalizacji nie krótszy niż 3 lata, z wyjątkiem specjalizacji ze zdrowia

publicznego, której czas trwania nie może być krótszy niż 4 lata, a w przypadku diagnostów

laboratoryjnych posiadających specjalizację I stopnia - nie krótszy niż 2 lata;

3)

szczegółowy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiejętności praktycznych

będących przedmiotem kształcenia specjalizacyjnego w ramach określonej specjalności,

w szczególności z uwzględnieniem w każdej specjalności podstaw organizacji i zarządzania

jednostkami ochrony zdrowia;

4

czas trwania podstawowego stażu specjalizacyjnego, na który składa się czas pracy

w laboratorium lub innej jednostce właściwej dla danej dziedziny specjalizacji oraz

czas trwania kursów specjalizacyjnych i staży kierunkowych;

5)

moduły specjalizacji oraz formy i metody kształcenia stosowane w ramach modułów, w

tym

a

kursy specjalizacyjne obejmujące szczegółowy zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności

praktycznych będących przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy,

b)

staże kierunkowe, obejmujące określony zakres wymaganych umiejętności praktycznych

będących przedmiotem stażu kierunkowego, oraz miejsce, czas trwania i sposób zaliczenia

poszczególnych staży kierunkowych;

6)

formy i metody samokształcenia, w tym przygotowanie opracowań teoretycznych, pracy

poglądowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada programowi danej specjalizacji;

7)

metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności praktycznych, w tym

a)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej objętej programem danego modułu,

b)

sprawdzian z zakresu określonego programem kursu,

c)

kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej i sprawdzian umiejętności praktycznych objętych

programem stażu kierunkowego,

d)

ocenę złożonych opracowań teoretycznych, pracy poglądowej lub pracy oryginalnej;

8)

sposób wykazania się znajomością jednego z następujących języków obcych: angielskiego,

francuskiego, niemieckiego, hiszpańskiego lub rosyjskiego, w stopniu umożliwiającym

a)

rozumienie tekstu pisanego, w szczególności literatury fachowej,

b)

porozumiewanie się z pacjentami, diagnostami laboratoryjnymi i przedstawicielami innych

zawodów medycznych;

9)

standardy kształcenia uwzględniające dane dotyczące

a)

liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej, w tym opiekuna stażu kierunkowego,

b

bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów, podstawowego stażu specjalizacyjnego

i staży kierunkowych, a w przypadku specjalizacji ze zdrowia publicznego lub zdrowia

środowiskowego - określenie ośrodków kształcenia diagnostów laboratoryjnych w zakresie

zdrowia publicznego i zdrowia środowiskowego,

c)

sposobu realizacji programu specjalizacji, w tym oceny wiedzy i umiejętności praktycznych,

d)

wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia;

10)

zakres egzaminu państwowego, obejmującego wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne

określone w programie specjalizacji.

3.

Diagnosta laboratoryjny, posiadający odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną

na podstawie dotychczasowych przepisów, odbywa specjalizację według programu uzupełniającego,

który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiejętności objętych programem

specjalizacji I stopnia i zawiera elementy, o których mowa w ust. 2.

4

Specjalności, w których diagnosta laboratoryjny posiadający odpowiednią specjalizację

I stopnia, uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, może uzyskać tytuł specjalisty

w określonej dziedzinie po odbyciu specjalizacji zgodnie z programem, o którym mowa

w ust. 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

1.

Rejestr wydanych zaświadczeń, o którym mowa w § 32 rozporządzenia wymienionego w §

1, staje się rejestrem w rozumieniu § 32 rozporządzenia wymienionego w § 1, w brzmieniu

nadanym niniejszym rozporządzeniem.

2.

Programy specjalizacji opracowane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

zachowują moc do dnia opracowania nowych programów specjalizacji.

3.

Karty specjalizacji wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

prowadzi się na zasadach dotychczasowych.

Przepisy § 30 ust. 5 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym

rozporządzeniem, stosuje się w zakresie części Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego

Diagnostów Laboratoryjnych, złożonej po dniu 1 czerwca 2014 r.

1.

Program specjalizacji i program uzupełniający, zwane dalej „programem specjalizacji”,

opracowuje zespół ekspertów powołany przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 1, powołuje się

1)

konsultanta krajowego w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji lub w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego, jako

przewodniczącego;

2)

dwie osoby będące przedstawicielami konsultanta krajowego w dziedzinie właściwej dla

danej specjalizacji lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego, posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie właściwej dla danej

specjalizacji i legitymujące się dorobkiem naukowym i zawodowym w tej dziedzinie;

3)

dwie osoby wskazane przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych posiadające tytuł

specjalisty w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji i legitymujące się dorobkiem

naukowym i zawodowym w tej dziedzinie;

4)

dwie osoby wskazane przez zarząd towarzystwa naukowego właściwego dla danej specjalizacji

posiadające tytuł specjalisty w danej dziedzinie oraz legitymujące się dorobkiem naukowym

i zawodowym w tej dziedzinie;

5)

przedstawiciela Centrum.

3.

(uchylony).

4

Opracowany przez zespół ekspertów program specjalizacji, po zredagowaniu przez Centrum,

zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Centrum podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy specjalizacji w formie

publikacji oraz informacji na stronie internetowej Centrum.

6.

Program specjalizacji weryfikuje się przynajmniej raz na 5 lat z zachowaniem sposobu

postępowania przewidzianego dla jego opracowania.

7.

Jednostką koordynującą realizację zadań związanych z opracowaniem programu specjalizacji

jest Centrum.

8.

Koszty opracowania programu specjalizacji są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem §

1 pkt 4-18, 20 i 21, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2009 r.

1.

Wnioski o rozpoczęcie specjalizacji złożone zgodnie z wzorem obowiązującym do dnia

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują ważność.

2.

Karty specjalizacji wydane według wzoru obowiązującego do dnia wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia zachowują ważność.

1.

Staż kierunkowy, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 5 lit. b, mogą prowadzić podmioty,

które uzyskały wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży kierunkowych,

zwaną dalej „listą”, prowadzoną przez ministra właściwego do spraw zdrowia, jeżeli

1)

są jednostkami, których działalność odpowiada profilowi prowadzonej specjalizacji;

2)

zapewniają kadrę i bazę dydaktyczną do realizacji programu stażu kierunkowego dostosowaną

do liczby osób odbywających specjalizację, a w szczególności

a)

zapewniają pełnienie obowiązków opiekuna stażu kierunkowego przez osobę posiadającą

tytuł specjalisty w danej dziedzinie, a w odniesieniu do nowych specjalności oraz

zdrowia publicznego - przez osobę, która posiada stopień naukowy doktora i prowadzi

działalność naukową i badawczą w zakresie tej specjalności,

b)

zapewniają specjalistyczną aparaturę i sprzęt niezbędny do realizacji programu specjalizacji,

c)

udzielają świadczeń w zakresie i w liczbie określonych programem specjalizacji.

2

Wniosek o wpis na listę zawierający informacje, o których mowa w ust. 1, jest składany

do wojewody właściwego ze względu na siedzibę podmiotu ubiegającego się o wpis na

listę.

3.

Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, opracowuje Centrum i podaje do publicznej wiadomości

na swojej stronie internetowej.

4

Wojewoda po sprawdzeniu formalnym wniosku, o którym mowa w ust. 2, oraz po uzyskaniu

opinii konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji w

zakresie możliwości prowadzenia stażu kierunkowego przez podmiot ubiegający się o

wpis na listę przesyła dokumenty do Centrum.

5.

Centrum przekazuje wniosek zespołowi ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej, zwanej dalej „ustawą”, w celu wydania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków

niezbędnych do realizacji stażu kierunkowego.

W dziedzinach specjalizacji: laboratoryjna genetyka sądowa i laboratoryjna toksykologia

sądowa wnioski o dopuszczenie diagnosty laboratoryjnego do egzaminu w trybie, o którym

mowa w § 38-40 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, można składać do dnia 31 grudnia

2015 r.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy, minister właściwy

do spraw zdrowia powołuje osoby posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie właściwej

dla danej specjalizacji, a w przypadku nowych specjalności osoby posiadające co najmniej

stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji, a w szczególności

1)

konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego, albo osobę wskazaną przez konsultanta

krajowego;

2)

przedstawiciela Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

przedstawiciela właściwego dla danej specjalności towarzystwa naukowego.

Do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów Laboratoryjnych, który odbywać

się będzie w okresie od dnia 15 kwietnia 2014 r. do dnia 31 maja 2014 r., stosuje

się przepisy dotychczasowe, z tym że termin składania dokumentów, o których mowa w

§ 23 ust. 5 rozporządzenia zmienianego w § 1 niniejszego rozporządzenia, w brzmieniu

dotychczasowym, upływa z dniem 31 stycznia 2014 r.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie przedstawionej przez Dyrektora Centrum

opinii zespołu ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy, dokonuje wpisu podmiotu

na listę.

2.

Podmioty prowadzące staż kierunkowy podlegają ocenie zespołu ekspertów, co najmniej

raz na 5 lat oraz każdorazowo na wniosek konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie

lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

wojewódzkiego.

3.

W razie niespełniania przez podmiot prowadzący staż kierunkowy warunków określonych

w § 5 ust. 1, zespół ekspertów występuje do ministra właściwego do spraw zdrowia za

pośrednictwem Dyrektora Centrum o skreślenie tego podmiotu z listy.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia skreśla z listy podmiot uprawniony do prowadzenia

stażu na wniosek kierownika tego podmiotu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia podaje do wiadomości publicznej listę podmiotów

uprawnionych do prowadzenia staży kierunkowych w formie informacji na stronie internetowej

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia oraz Centrum. Lista ta jest

aktualizowana co najmniej dwa razy w roku według stanu na dzień 1 kwietnia i 1 października.

6

Konsultant wojewódzki w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji opracowuje wykaz

podmiotów, w których może być realizowany podstawowy staż specjalizacyjny, spełniających

standardy kształcenia określone w programie specjalizacji, o których mowa w § 3 ust.

2 pkt 9 lit. b. Wykaz podmiotów konsultant wojewódzki przekazuje do wojewody co najmniej

dwa razy w roku według stanu na dzień 1 kwietnia i 1 października.

7

Wykaz, o którym mowa w ust. 6, wojewoda podaje do publicznej wiadomości.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

§ 3 i 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

§ 1 pkt 1 i 32 oraz załącznika nr 3 do rozporządzenia, które wchodzą w życie z dniem

16 czerwca 2014 r.

1.

Diagnosta laboratoryjny uprawniony do podjęcia specjalizacji może ją odbywać na podstawie

1)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania specjalizacji

z podmiotem, spełniającym warunki do realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego

i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów lub urlopu

bezpłatnego udzielonego na czas realizacji kursów i staży kierunkowych w oparciu o

zasady określone w umowie, o której mowa w ust. 2, albo

2)

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania specjalizacji

z innym podmiotem niż określony w pkt 1 i płatnego urlopu szkoleniowego udzielonego

na podstawie odrębnych przepisów na czas realizacji podstawowego stażu specjalizacyjnego,

kursów i staży kierunkowych w oparciu o zasady określone w umowie, o której mowa w

ust. 2, albo

3)

umowy cywilnoprawnej zawartej na czas trwania specjalizacji z podmiotem, o którym

mowa w pkt 1, albo

4)

poszerzenia zajęć programowych dziennych studiów doktoranckich o program specjalizacji

zgodny z kierunkiem tych studiów.

2.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawiera z pracodawcą umowę

cywilnoprawną określającą wzajemne prawa i obowiązki stron wynikające z realizowania

programu specjalizacji.

3

Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizację przez cały czas jej trwania w pełnym

wymiarze czasu pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego w podmiocie leczniczym

lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny.

4.

Jeżeli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy, czas trwania

specjalizacji ulega proporcjonalnemu wydłużeniu.

1.

Diagnoście laboratoryjnemu odbywającemu specjalizację na podstawie umowy o pracę pracodawca

może

1)

udzielić urlopu bezpłatnego na czas odbywania specjalizacji albo

2)

udzielić urlopu szkoleniowego, w wymiarze niezbędnym do zrealizowania programu specjalizacji

lub części programu;

3)

udzielić pożyczki bezzwrotnej na pokrycie kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia

na zasadach obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze kraju, o ile specjalizacja

albo jej część odbywa się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania i miejsce

pracy pracownika;

4)

udzielić pożyczki bezzwrotnej na pokrycie opłaty za specjalizację.

2.

Pracownik, który otrzymał od zakładu pracy świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt

3 i 4, obowiązany jest do zwrotu pożyczki, jeżeli w trakcie specjalizacji lub po jej

ukończeniu, w terminie określonym w umowie, nie dłuższym niż 3 lata

1)

rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem,

2)

pracodawca rozwiąże z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy,

3)

stosunek pracy wygaśnie z tytułu porzucenia pracy

- chyba że zakład pracy odstąpi od żądania zwrotu pożyczki w części lub w całości.

3.

Zwrot pożyczki następuje w wysokości proporcjonalnej do czasu pracy po ukończeniu

specjalizacji lub do czasu trwania specjalizacji.

1.

Szkoły wyższe, które spełniają warunki określone w art. 30b ustawy, zwane dalej „jednostkami

kształcącymi”, przesyłają ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację potwierdzającą

spełnienie tych warunków, planowane terminy postępowań kwalifikacyjnych w danym roku

oraz liczbę osób, które mogą przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego w danym roku.

2.

Rektor szkoły wyższej prowadzącej specjalizację ustala wysokość opłaty za specjalizację

na podstawie przewidywanych kosztów związanych z

1)

wynagrodzeniem kadry dydaktycznej;

2)

zapewnieniem bazy dydaktycznej zgodnej ze standardami określonymi w programie specjalizacji,

a w szczególności zakupem niezbędnych do realizacji programu kursu pomocy dydaktycznych;

3)

obsługą administracyjną.

3.

Maksymalna opłata za jedną godzinę kursu nie może przekroczyć 1% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok,

ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o rozpoczęcie specjalizacji składa wniosek

o rozpoczęcie specjalizacji do jednostki kształcącej, która przeprowadza postępowanie

kwalifikacyjne.

2.

Wzór wniosku o rozpoczęcie specjalizacji określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

odpis dyplomu szkoły wyższej;

2)

kserokopię dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

3)

dokument potwierdzający wymagany staż pracy w zawodzie diagnosty laboratoryjnego.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 15 grudnia albo do

dnia 15 czerwca każdego roku.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza jednostka kształcąca, uwzględniając przeprowadzenie

odrębnego postępowania kwalifikacyjnego dla diagnostów laboratoryjnych posiadających

odpowiednią specjalizację I stopnia uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów.

2

Liczbę osób, które mogą rozpocząć specjalizację w danej jednostce kształcącej, z uwzględnieniem

liczby miejsc dla diagnostów laboratoryjnych posiadających odpowiednią specjalizację

I stopnia uzyskaną na podstawie dotychczasowych przepisów, jednostka ogłasza na swojej

stronie internetowej na 30 dni przed terminem składania wniosku, o którym mowa w §

11.

3.

Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje

1)

ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie specjalizacji;

2)

ocenę wiedzy zawodowej i udokumentowanych osiągnięć zawodowych diagnosty laboratoryjnego

w przypadku, gdy liczba wnioskujących przekroczy liczbę miejsc specjalizacyjnych w

danej jednostce kształcącej.

4.

Ocenę wiedzy zawodowej i udokumentowanych osiągnięć zawodowych diagnosty laboratoryjnego

wyraża się w punktach według następującej punktacji

1)

tytuł specjalisty w pokrewnej dziedzinie - 10 pkt;

2)

specjalizacja I stopnia w pokrewnej dziedzinie - 9 pkt;

3)

doświadczenie zawodowe w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji - 1 pkt za każdy

rok;

4)

opublikowanie artykułu naukowego lub przygotowanie i wygłoszenie referatu na zjazd,

kongres, konferencję lub sympozjum - od 4 do 8 pkt za każdy artykuł lub wystąpienie,

nie więcej jednak niż 40 pkt;

5)

rozmowa kwalifikacyjna składająca się z trzech pytań z podstaw diagnostyki laboratoryjnej

- do 10 pkt za każde pytanie.

5.

Wynik postępowania kwalifikacyjnego stanowi sumę liczby punktów uzyskanych za ocenę

wiedzy i osiągnięć zawodowych.

6.

W przypadku gdy liczba diagnostów laboratoryjnych wnioskujących o przystąpienie do

specjalizacji przekroczy liczbę wolnych miejsc specjalizacyjnych w danej jednostce

kształcącej, do specjalizacji kwalifikuje się osoby, które uzyskały największą liczbę

punktów.

7.

W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej diagnostów laboratoryjnych jednakowej

liczby punktów kwalifikujących ich do ostatniego w kolejności miejsca, postępowanie

kwalifikacyjne obejmuje dodatkową rozmowę kwalifikacyjną.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadza się w terminie nie dłuższym niż 30 dni od

dnia określonego jako ostateczny termin składania wniosku o rozpoczęcie specjalizacji.

9.

W celu przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego rektor szkoły wyższej będącej

jednostką kształcącą powołuje komisję kwalifikacyjną, w skład której wchodzą

1)

wskazany przez rektora szkoły wyższej pracownik odpowiedzialny za ustalenie szczegółowych

warunków i przebiegu specjalizacji w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji,

zwany dalej „pełnomocnikiem”;

2)

przedstawiciel rektora szkoły wyższej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie,

a w przypadku nowych specjalności - osoba posiadająca co najmniej stopień naukowy

doktora w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji;

3

przedstawiciel wojewody właściwego ze względu na siedzibę jednostki kształcącej;

4)

przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie, a w przypadku nowych specjalności - osoba posiadająca co najmniej

stopień naukowy doktora w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji;

5)

konsultant wojewódzki w dziedzinie właściwej dla danej specjalizacji albo w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, właściwy ze względu

na siedzibę jednostki kształcącej.

10.

Przewodniczącym komisji kwalifikacyjnej jest pełnomocnik.

11

Na podstawie przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego oraz uwzględniając liczbę

miejsc szkoleniowych, komisja kwalifikacyjna sporządza listę diagnostów laboratoryjnych

zakwalifikowanych do odbywania określonej specjalizacji i po wprowadzeniu kodu w miejsce

danych osobowych udostępnia ją w siedzibie jednostki kształcącej i wojewody właściwego

ze względu na siedzibę tej jednostki.

1.

Zakwalifikowanie diagnosty laboratoryjnego do odbywania określonej specjalizacji stanowi

podstawę do jej rozpoczęcia.

2.

Jednostka kształcąca ma obowiązek umożliwić diagnoście laboratoryjnemu rozpoczęcie

specjalizacji w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od zakończenia postępowania kwalifikacyjnego.

3.

Jednostka kształcąca zawiera z diagnostą laboratoryjnym zakwalifikowanym do rozpoczęcia

specjalizacji umowę o szkolenie określającą wzajemne prawa i obowiązki wynikające

z realizacji programu specjalizacji, w tym sposób i tryb uiszczania opłaty za specjalizację.

4

Osobie zakwalifikowanej do rozpoczęcia specjalizacji wojewoda właściwy ze względu

na siedzibę jednostki kształcącej wydaje kartę specjalizacji, której wzór określa

załącznik nr 4 do rozporządzenia.

5.

Karta specjalizacji z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia specjalizacji i stanowi

podstawę przystąpienia do egzaminu państwowego.

Po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego jednostka kształcąca przesyła właściwemu

wojewodzie dokumenty, o których mowa w § 11, oraz informacje dotyczące miejsca odbywania

podstawowego stażu specjalizacyjnego, a także imię i nazwisko kierownika specjalizacji.

1

Wojewoda prowadzi rejestr osób odbywających specjalizację na obszarze danego województwa,

zwany dalej „rejestrem”.

2.

Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno-informatycznym, według niżej określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowego symbolu województwa, będącego pierwszym członem identyfikatora jednostek

podziału terytorialnego określonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad

prowadzenia, stosowania i udostępniania krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego

kraju oraz związanych z tym obowiązków organów administracji rządowej i jednostek

samorządu terytorialnego

(Dz. U. Nr 157, poz. 1031, z późn. zm.,

b)

trzycyfrowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji w określonych

specjalnościach, stanowiącego załącznik nr 5 do rozporządzenia,

c)

numeru PESEL osoby rozpoczynającej specjalizację, a w przypadku cudzoziemca - numeru

paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

imię i nazwisko osoby rozpoczynającej specjalizację;

3)

adres osoby rozpoczynającej specjalizację wskazany do korespondencji;

4)

obywatelstwo;

5)

posiadane kwalifikacje zawodowe;

6)

numer prawa wykonywania zawodu;

7)

nazwa specjalności, w której odbywana jest specjalizacja;

8)

nazwa i adres jednostki kształcącej, w której odbywana jest specjalizacja;

9)

nazwa i adres podmiotu, w którym odbywany jest podstawowy staż specjalizacyjny;

10)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

11)

data postępowania kwalifikacyjnego;

12)

data rozpoczęcia i zakończenia specjalizacji;

13)

data skreślenia z rejestru;

14)

data przedłużenia lub skrócenia specjalizacji i okres, o jaki specjalizacja została

przedłużona lub skrócona;

15)

data wydania karty specjalizacji i numer karty specjalizacji;

16)

numer i data otrzymania dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu specjalisty.

3

Osoba, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana niezwłocznie informować wojewodę o

wszystkich zmianach danych objętych rejestrem.

1.

Czas trwania specjalizacji może być przedłużony na uzasadniony wniosek osoby odbywającej

specjalizację, o okres nie dłuższy niż 24 miesiące.

2.

Czas trwania specjalizacji może być skrócony o okres nie dłuższy niż 1/3 czasu jej

trwania, jeżeli kierownik specjalizacji wystąpi z wnioskiem do konsultanta krajowego

w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego

konsultanta krajowego, o uznanie diagnoście laboratoryjnemu odbytych przez niego w

kraju lub za granicą kursów szkoleniowych lub staży kierunkowych za równoważne ze

zrealizowaniem elementów określonych w programie specjalizacji, jeżeli okres od dnia

ich ukończenia nie jest dłuższy niż 5 lat, oraz o skrócenie czasu trwania specjalizacji.

3.

Czas trwania specjalizacji przedłuża pełnomocnik po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji

i konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli

w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, właściwego ze względu na miejsce

odbywania stażu specjalizacyjnego.

4.

Czas trwania specjalizacji skraca pełnomocnik po uzyskaniu zaświadczenia od konsultanta

krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie ma powołanego konsultanta krajowego, potwierdzającego uznanie dotychczasowego

dorobku zawodowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem wybranych

elementów programu specjalizacji.

5

Pełnomocnik jest obowiązany zawiadomić wojewodę o przedłużeniu lub skróceniu czasu

trwania specjalizacji.

1

Specjalizacja odbywa się pod nadzorem kierownika specjalizacji, który jest odpowiedzialny

za ustalenie przebiegu podstawowego stażu specjalizacyjnego, staży kierunkowych i

kursów w sposób zapewniający realizację programu specjalizacji.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być osoba, która posiada tytuł specjalisty w dziedzinie

będącej przedmiotem specjalizacji.

1.

Kierownika specjalizacji wybiera, za jego zgodą, diagnosta laboratoryjny spośród osób

wskazanych na liście sporządzonej przez pełnomocnika.

2.

Lista kandydatów na kierowników danej specjalizacji ogłaszana jest na stronie internetowej

jednostki kształcącej.

3.

Pełnomocnik sporządza listę, o której mowa w ust. 2, w porozumieniu z

1)

Krajową Radą Diagnostów Laboratoryjnych oraz

2)

konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie właściwym ze względu na miejsce odbywania

podstawowego stażu specjalizacyjnego albo

3)

konsultantem wojewódzkim w dziedzinie pokrewnej właściwym ze względu na miejsce odbywania

stażu specjalizacyjnego, jeżeli w danej dziedzinie nie został powołany konsultant

wojewódzki, albo

4)

(uchylony).

4.

Z wybraną przez diagnostę laboratoryjnego z listy kandydatów na kierowników danej

specjalizacji osobą jednostka kształcąca zawiera umowę na realizację obowiązków, o

których mowa w § 19.

5.

Odwołanie kierownika specjalizacji może nastąpić w przypadku niewypełniania przez

kierownika specjalizacji obowiązków, o których mowa w § 19.

6.

W przypadku odwołania kierownika specjalizacji jednostka kształcąca ma obowiązek wskazać

diagnoście laboratoryjnemu innego kierownika specjalizacji.

1.

Do obowiązków kierownika specjalizacji należy w szczególności

1)

współudział w ustaleniu szczegółowych warunków odbywania specjalizacji w celu umożliwienia

jej uczestnikom nabycia wiadomości i umiejętności określonych programem specjalizacji;

2

współudział w ustaleniu szczegółowego planu odbywania specjalizacji i zgłaszanie do

wojewody właściwego dla danej jednostki kształcącej terminu rozpoczęcia specjalizacji

przez diagnostę laboratoryjnego;

3)

nadzór nad realizacją planu odbywania specjalizacji, a w szczególności nadzór nad

odbywaniem podstawowego stażu specjalizacyjnego i staży kierunkowych;

4)

wskazanie niezbędnego piśmiennictwa i innych źródeł ułatwiających samokształcenie;

5)

prowadzenie bieżącej oceny pracy diagnostów laboratoryjnych zgodnie z programem specjalizacji;

6)

wystawienie opinii dotyczącej przebiegu specjalizacji i uzyskanych przez specjalizującego

się umiejętności zawodowych;

7)

potwierdzanie w karcie specjalizacji odbycia szkolenia zgodnie z programem specjalizacji;

8)

wnioskowanie do pełnomocnika o przerwanie odbywania specjalizacji przez osobę, która

nie realizuje lub nie może realizować programu specjalizacji;

9)

zaliczanie osobie specjalizującej się przebiegu specjalizacji i wnioskowanie o dopuszczenie

do egzaminu państwowego.

2.

Kierownik specjalizacji może jednocześnie sprawować nadzór nad przebiegiem specjalizacji

nie więcej niż trzech osób.

3.

Jeżeli w danej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia nie ma wystarczającej

liczby osób posiadających tytuł specjalisty, konsultant krajowy w danej dziedzinie

lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

krajowego, może wyrazić zgodę na sprawowanie przez kierownika specjalizacji nadzoru

nad przebiegiem specjalizacji pięciu osób.

1.

Diagnosta laboratoryjny rozpoczyna specjalizację w terminie określonym przez kierownika

specjalizacji w karcie specjalizacji.

2.

Przesunięcia terminu rozpoczęcia specjalizacji dokonuje na uzasadniony wniosek diagnosty

laboratoryjnego kierownik specjalizacji w uzgodnieniu z pełnomocnikiem.

3

Jednostka kształcąca jest obowiązana powiadomić wojewodę o przesunięciu terminu rozpoczęcia

specjalizacji przez diagnostę laboratoryjnego.

1

Jednostka kształcąca, która przestała spełniać warunki, o których mowa w art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej, zawiadamia właściwego wojewodę, który w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji

i kierownikiem innej jednostki kształcącej wskazuje miejsce i termin kontynuowania

specjalizacji.

2.

Jeżeli jednostka prowadząca staż kierunkowy utraci uprawnienia do prowadzenia stażu

kierunkowego, pełnomocnik wskazuje w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji inną

jednostkę wpisaną na listę, w której może być kontynuowany staż kierunkowy.

3.

Osoba odbywająca specjalizację, w szczególnie uzasadnionym przypadku uniemożliwiającym

kontynuowanie specjalizacji w jednostce kształcącej, w której rozpoczęła specjalizację,

może realizować specjalizację w innej jednostce kształcącej, w ramach posiadanych

przez nią wolnych miejsc szkoleniowych.

4

Pełnomocnik jednostki kształcącej, w której diagnosta laboratoryjny kontynuuje specjalizację,

jest obowiązany zawiadomić wojewodę o zmianie jednostki kształcącej.

1.

Diagnosta laboratoryjny nie może realizować lub kontynuować specjalizacji w przypadku

1)

utraty prawa wykonywania zawodu;

2)

niepodjęcia przez diagnostę laboratoryjnego specjalizacji w okresie 3 miesięcy od

dnia wskazanego jako termin rozpoczęcia specjalizacji w karcie specjalizacji;

3)

przerwania specjalizacji dokonanej przez pełnomocnika na wniosek kierownika specjalizacji,

w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny nie uczestniczy w kursach lub nie odbywa staży

kierunkowych albo podstawowego stażu;

4)

upływu okresu, w którym diagnosta laboratoryjny był zobowiązany ukończyć specjalizację.

2

Wojewoda skreśla diagnostę laboratoryjnego z rejestru w przypadkach, o których mowa

w ust. 1, po otrzymaniu powiadomienia o zaistnieniu tych okoliczności od pełnomocnika.

3

O skreśleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego odbywającego specjalizację wojewoda

niezwłocznie powiadamia tego diagnostę laboratoryjnego za pośrednictwem pełnomocnika.

4.

Powiadomienie powinno zawierać pouczenie o możliwości wniesienia wniosku, o którym

mowa w ust. 5.

5.

Diagnosta laboratoryjny, który został skreślony z rejestru z powodów, o których mowa

w ust. 1 pkt 2-4, może wystąpić w terminie 14 dni od uzyskania informacji o skreśleniu

z rejestru do ministra właściwego do spraw zdrowia z uzasadnionym wnioskiem o przywrócenie

możliwości kontynuowania specjalizacji.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia wniosek, o którym mowa w ust. 5, po

uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie

pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta krajowego.

7

Na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia o przywróceniu możliwości

kontynuowania specjalizacji wojewoda dokonuje zmiany w rejestrze.

1.

Specjalizacja kończy się złożeniem Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Diagnostów

Laboratoryjnych, zwanego dalej „PESDL”.

2.

Do PESDL może być dopuszczona osoba, która zrealizowała i zaliczyła program specjalizacji

oraz złożyła do właściwego wojewody

1)

wniosek o dopuszczenie do PESDL;

2)

kartę specjalizacji;

3)

dokument potwierdzający wniesienie na konto Centrum Egzaminów Medycznych, zwanego

dalej „CEM”, opłaty za PESDL.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - nazwę i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

4)

(uchylony);

5

adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej i numer telefonu;

6)

miejsce pracy;

7)

nazwę, adres i kierunek ukończonej szkoły wyższej;

8)

datę wydania i numer dyplomu szkoły wyższej;

9)

numer wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych;

10)

nazwę odbywanej specjalizacji;

11)

nazwę i adres jednostki szkolącej, w której była odbywana specjalizacja;

12)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji;

13)

adres do korespondencji kierownika specjalizacji;

14)

informacje o skróceniu albo przedłużeniu specjalizacji;

15)

wskazanie części PESDL, do której zamierza przystąpić diagnosta laboratoryjny;

16

datę zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, a w przypadku osób dopuszczonych do

PESDL decyzją ministra właściwego do spraw zdrowia, o której mowa w § 38 ust. 1, datę

uzyskania decyzji.

4

Formularz wniosku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest generowany elektronicznie i

pobierany na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych

danych. Diagnosta laboratoryjny po wypełnieniu formularza i jego wydrukowaniu składa

wniosek podpisany własnoręcznie do właściwego wojewody.

5

Dokumenty, o których mowa w ust. 2, składa się w terminie do dnia 15 lipca każdego

roku dla sesji jesiennej albo do dnia 15 stycznia każdego roku dla sesji wiosennej.

6

Właściwy wojewoda weryfikuje, czy dokumenty, o których mowa w ust. 2, spełniają warunki

formalne. W przypadku stwierdzenia braków formalnych diagnosta laboratoryjny jest

wzywany do ich usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Po bezskutecznym

upływie tego terminu wniosek jest pozostawiany bez rozpoznania.

7

Właściwy wojewoda po stwierdzeniu, że dokumenty, o których mowa w ust. 2, spełniają

warunki formalne, przekazuje je do CEM nie później niż w terminie 14 dni od upływu

terminów wskazanych w ust. 5 lub niezwłocznie po uzupełnieniu braków formalnych, o

których mowa w ust. 6. Właściwi wojewodowie zawiadamiają CEM o liczbie przyjętych

zgłoszeń oraz przekazują listę diagnostów laboratoryjnych, których dokumenty nie zostały

przyjęte.

8

W przypadku gdy diagnosta laboratoryjny złoży zgłoszenie w formie wniosku elektronicznego,

a nie złoży dokumentów, o których mowa w ust. 2, CEM zawiadamia go za pomocą środków

komunikacji elektronicznej o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

1.

PESDL dla każdej dziedziny organizuje CEM.

2.

Dyrektor CEM ustala wysokość opłaty za PESDL, uwzględniając w szczególności wydatki

związane z przeprowadzeniem i obsługą administracyjną PESDL.

3.

Wysokość opłaty za PESDL Dyrektor CEM podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej

CEM.

4.

W razie nieprzystąpienia w wyznaczonym terminie do PESDL, CEM dokona zwrotu opłaty,

o której mowa w ust. 2, jeżeli zostanie złożone do CEM pismo zawierające: oświadczenie

o nieprzystąpieniu do PESDL i podanie o dokonanie zwrotu opłaty oraz przekazanie jej

na wskazany w nim numer rachunku bankowego.

5

Zwrot opłaty za PESDL następuje, jeżeli pismo, o którym mowa w ust. 4, zostanie złożone

do dnia

1)

2 października, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny miał przystąpić do PESDL w

sesji jesiennej;

2)

15 marca, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny miał przystąpić do PESDL w sesji

wiosennej.

6.

Zwrot opłaty za PESDL nastąpi na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 4, w terminie

30 dni od dnia otrzymania pisma, o którym mowa w ust. 4.

7

CEM dokonuje zwrotu opłaty także, jeżeli właściwy wojewoda stwierdzi, że dokumenty,

o których mowa w § 23 ust. 2, nie spełniają warunków formalnych albo jeżeli diagnosta

laboratoryjny nie zostanie dopuszczony do PESDL. Zwrot opłaty następuje na rachunek

bankowy diagnosty laboratoryjnego w terminie 30 dni od powzięcia przez Dyrektora CEM

informacji o tych faktach.

1.

PESDL jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego PKE i jej członków powołuje i odwołuje Dyrektor CEM.

3.

Przewodniczący PKE i jej członkowie powinni posiadać tytuł specjalisty w danej dziedzinie

lub w dziedzinach pokrewnych, jeżeli w danej dziedzinie nie ma osób posiadających

tytuł specjalisty.

3a

Członkiem PKE nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

3b

Kandydatów do PKE mogą zgłaszać

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie ma powołanego konsultanta;

2)

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

towarzystwo naukowe właściwe dla danej dziedziny.

3c

W zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 3b, zamieszcza się

1)

imię i nazwisko kandydata;

2)

określenie posiadanej specjalizacji;

3)

wskazanie dziedziny, w której kandydat ma być powołany do PKE;

4)

adres korespondencyjny kandydata.

3d

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3b, należy dołączyć kopie prawa wykonywania zawodu

diagnosty laboratoryjnego oraz dyplomu specjalisty, poświadczone za zgodność z oryginałem.

3e

Kopia dyplomu specjalisty nie jest wymagana, w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny

uzyskał dyplom specjalisty wydany przez Dyrektora CEM. W takim przypadku w zgłoszeniu

należy podać datę wydania i numer dyplomu.

3f

Osoby powołane do PKE otrzymują akt powołania. Powołanie następuje na czas nieokreślony.

4

Dyrektor CEM powołuje na Przewodniczącego PKE konsultanta krajowego w danej dziedzinie

lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta

krajowego.

5.

(uchylony).

6.

Członkostwo w PKE wygasa w przypadku śmierci członka PKE.

7.

Dyrektor CEM odwołuje członka PKE w szczególności w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka PKE;

3)

niewykonywania albo nienależytego wykonywania obowiązków;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe

ścigane z oskarżenia publicznego.

8.

Dyrektor CEM może odwołać członka PKE w wypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania

karnego w związku z podejrzeniem o popełnienie przez niego umyślnego przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego ściganego z oskarżenia publicznego.

9.

Wygaśnięcie członkostwa albo odwołanie członka ze składu PKE w czasie trwania sesji

egzaminacyjnej nie wstrzymuje prac PKE.

10

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PESDL w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE Zespoły Egzaminacyjne. Zespół Egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3b.

11

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia PESDL w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

małżonkiem;

2)

osobą pozostającą w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą w stosunku zależności służbowej.

12

Powody wyłączenia określone w ust. 11 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa albo

przysposobienia.

13

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PESDL składają Dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym z kandydatów do złożenia PESDL w tym

Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 11, oraz nie zostali skazani

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wzór oświadczenia stanowi załącznik nr 5a do rozporządzenia.

14

W czasie składania egzaminu ustnego lub praktycznego może być obecny w charakterze

obserwatora kierownik specjalizacji osoby zdającej PESDL.

1.

Po otrzymaniu przez CEM dokumentów, o których mowa w § 23 ust. 2, CEM przekazuje je

do właściwej PKE.

2.

PKE weryfikuje dokumenty pod względem spełnienia przez diagnostę laboratoryjnego wymogów

merytorycznych określonych w programie danej specjalizacji i na tej podstawie rozstrzyga

o dopuszczeniu go do PESDL.

3.

W przypadku podjęcia rozstrzygnięcia o niedopuszczeniu diagnosty laboratoryjnego do

PESDL, PKE uzasadnia swoje stanowisko, wskazując elementy programu specjalizacji,

które nie zostały zrealizowane.

4.

PKE po podjęciu rozstrzygnięcia przekazuje dokumenty diagnosty laboratoryjnego do

CEM.

5.

W przypadku dopuszczenia diagnosty laboratoryjnego do PESDL, CEM informuje o tym fakcie

w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 6. W przypadku niedopuszczenia diagnosty laboratoryjnego

do PESDL, CEM przesyła zainteresowanemu rozstrzygnięcie PKE wraz z uzasadnieniem.

6.

CEM przesyła osobie dopuszczonej do PESDL powiadomienie o miejscu i terminie składania

PESDL, nie później niż 21 dni przed dniem jego rozpoczęcia.

7.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 6, jest przekazywane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

Do zadań zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PESDL należy

1)

przeprowadzenie PESDL zgodnie z regulaminem porządkowym, o którym mowa w § 28 ust.

8;

2)

przekazanie do CEM kart odpowiedzi, niezwłocznie po zakończonym egzaminie testowym,

w sposób uniemożliwiający dokonywanie zmian w ich treści;

3)

przekazanie do CEM ocen z egzaminów ustnego i praktycznego oraz dokumentacji związanej

z przeprowadzonym PESDL, niezwłocznie po zakończonym PESDL, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia zakończenia PESDL.

1.

Zakres PESDL jest zgodny z ramowym programem specjalizacji.

2.

PESDL jest przeprowadzany dwa razy w roku w sesji wiosennej od dnia 15 kwietnia do

dnia 31 maja i w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.

3.

PESDL dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej kolejności - egzaminu

teoretycznego i praktycznego. Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej PESDL jest

uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu teoretycznego.

4.

Egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie

1)

egzaminu testowego, jeżeli do PESDL w danej dziedzinie w sesji zostanie dopuszczonych

co najmniej 20 osób, albo

2)

egzaminu ustnego.

5.

Egzamin testowy dla danej dziedziny odbywa się jednocześnie w całym kraju, w terminie

ustalonym przez Dyrektora CEM.

6.

Egzamin testowy uważa się za zaliczony z wynikiem pozytywnym w przypadku uzyskania

przez osobę egzaminowaną co najmniej 60% możliwej do uzyskania liczby punktów.

7.

Miejsca i terminy egzaminu ustnego i praktycznego ustala Dyrektor CEM w porozumieniu

z Przewodniczącym PKE.

8.

PESDL przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym, ustalonym przez Dyrektora

CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Zadania egzaminacyjne dla PESDL są opracowywane przez autorów wskazanych przez Dyrektora

CEM spośród osób posiadających wysokie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w danej

dziedzinie. Zadania egzaminacyjne przygotowuje się odrębnie dla każdego programu specjalizacji

oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

2.

Zadania egzaminacyjne podlegają weryfikacji przez recenzentów, wyznaczonych przez

Dyrektora CEM w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym.

3.

Zadania testowe muszą być zachowane w tajemnicy przez wszystkie osoby uczestniczące

w ich opracowaniu, przetwarzaniu i dystrybucji.

4.

Opracowanie zadań egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie PESDL jest finansowane przez

CEM.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który po dopuszczeniu do PESDL nie przystąpił do egzaminu

w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik negatywny z PESDL, może przystąpić do PESDL

w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny składa do Dyrektora CEM

zgłoszenie; przepisy § 23 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, następuje w formie wniosku elektronicznego, generowanego

i pobieranego na stronie internetowej CEM. CEM potwierdza elektronicznie zapisanie

zgłoszenia. Diagnosta laboratoryjny po wypełnieniu formularza składa do CEM podpisany

wniosek wraz z dokumentem potwierdzającym wniesienie na konto CEM opłaty za PESDL.

O złożeniu zgłoszenia CEM zawiadamia wojewodę za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

4.

Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 2, zostaje wpisany na listę diagnostów

laboratoryjnych dopuszczonych do PESDL w danej sesji egzaminacyjnej przez Dyrektora

CEM.

5.

Wynik pozytywny z części PESDL jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych

po sesji, w której został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z

części PESDL albo nieprzystąpienia do części PESDL w ustalonym terminie, diagnosta

laboratoryjny może przystąpić w innej sesji egzaminacyjnej tylko do tej części PESDL.

6.

W przypadku przystępowania przez diagnostę laboratoryjnego tylko do egzaminu teoretycznego

albo tylko do egzaminu praktycznego, wysokość opłaty za egzamin wynosi 50% kwoty ustalonej

na podstawie § 24 ust. 2. Przepisy § 24 ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

7.

Za wynik pozytywny PESDL uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,

o których mowa w § 28 ust. 3.

8.

Niezwłocznie po zakończeniu danej sesji egzaminacyjnej CEM przekazuje informację o

wynikach PESDL poszczególnych diagnostów laboratoryjnych przystępujących do PESDL

w danej sesji egzaminacyjnej właściwym wojewodom oraz Centrum. Przekazanie informacji

następuje w formie elektronicznej na arkuszu opracowanym przez CEM.

1.

W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PESDL lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PESDL, Dyrektor CEM może unieważnić PESDL

w całości albo w części, o której mowa w § 28 ust. 3, w danym terminie dla danej dziedziny

dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

2.

Decyzję o unieważnieniu Dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PESDL albo jego części.

3.

Decyzja o unieważnieniu PESDL albo jego części jest ogłaszana na stronie internetowej

CEM oraz przesyłana zainteresowanym diagnostom laboratoryjnym listem poleconym.

4.

Od decyzji o unieważnieniu PESDL albo jego części przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za

pośrednictwem Dyrektora CEM.

5.

Unieważnienie PESDL albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PESDL albo

jego część jako niebyłe. Unieważniony PESDL jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia podjęcia decyzji o unieważnieniu. W przypadku unieważnienia

całości PESDL wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące

od dnia podjęcia decyzji o unieważnieniu.

6.

Za powtórzony PESDL albo jego część CEM nie pobiera dodatkowej opłaty.

1.

Diagnoście laboratoryjnemu, który uzyskał wynik pozytywny PESDL, Dyrektor CEM wydaje

dyplom w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej

od PKE.

2.

Wzór dyplomu, o którym mowa w ust. 1, stanowi załącznik nr 7 do rozporządzenia.

3.

CEM przesyła do Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych informację o osobach, które

uzyskały dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty. Przekazanie informacji

następuje w formie elektronicznej na arkuszu opracowanym przez CEM.

1.

CEM prowadzi rejestr wydanych dyplomów, o których mowa w § 31 ust. 1. Rejestr jest

prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według określonego przez CEM układu

danych.

2.

Rejestr zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko diagnosty laboratoryjnego;

2)

numer PESEL diagnosty laboratoryjnego, a w przypadku braku numeru PESEL - nazwę i

numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

3)

numer wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych;

4)

numer i datę wydania dyplomu;

5)

imię i nazwisko kierownika specjalizacji oraz jego stopień albo tytuł naukowy;

6)

nazwę i adres jednostki kształcącej, w której diagnosta laboratoryjny odbył specjalizację;

7)

wyniki PESDL;

8)

uzyskany tytuł specjalisty.

3.

Dokumentacja dotycząca PESDL jest przechowywana przez CEM.

4.

Niezwłocznie po zakończeniu sesji egzaminacyjnej CEM przekazuje dokumentację diagnosty

laboratoryjnego właściwemu wojewodzie.

5.

Dokumentacja, o której mowa w ust. 3 i 4, jest przechowywana zgodnie z przepisami

art. 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698, z późn. zm..

1.

Osoba niebędąca obywatelem polskim przystępuje do specjalizacji i odbywa ją na zasadach

obowiązujących obywateli polskich.

2.

Osoba niebędąca obywatelem polskim, przebywająca na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego lub uzyskania stopnia naukowego,

może rozpocząć specjalizację na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów

i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami

polskimi.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w ramach sprawowanego nadzoru nad realizacją specjalizacji

powołuje zespół ekspertów do przeprowadzania oceny spełniania przez jednostki kształcące

standardów kształcenia w danej specjalizacji, a w szczególności do oceny

1)

realizacji programu specjalizacji;

2)

bazy dydaktycznej jednostki kształcącej, w tym wyposażenia niezbędnego do realizacji

założonych celów kształcenia;

3)

kwalifikacji kadry dydaktycznej do prowadzenia kursów, kwalifikacji kierowników specjalizacji

i koordynatorów staży kierunkowych;

4)

regulaminu organizacyjnego specjalizacji, prowadzonej dokumentacji.

2.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 1, powołuje się osoby posiadające

tytuł specjalisty w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie

nie ma jeszcze osób posiadających tytuł specjalisty.

3.

Oceny, o której mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie wizytacji.

4.

Wizytację przeprowadza się w jednostce kształcącej co najmniej raz na 5 lat.

5.

Z wnioskiem o przeprowadzenie oceny, o której mowa w ust. 1, może wystąpić do ministra

właściwego do spraw zdrowia

1)

konsultant krajowy;

2)

konsultant wojewódzki;

3

wojewoda.

6.

Wizytacja przeprowadzana jest na podstawie upoważnienia ministra właściwego do spraw

zdrowia zawierającego w szczególności zakres oceny oraz czas trwania wizytacji.

7.

W ramach wizytacji członek zespołu, o którym mowa w ust. 1, może

1)

żądać od jednostki kształcącej udostępniania dokumentacji specjalizacji;

2)

wizytować bazę dydaktyczną;

3)

przeprowadzać hospitację kursów.

8.

Po zakończeniu wizytacji sporządzany jest protokół zawierający informacje dotyczące

1)

przeprowadzonych czynności związanych z przeprowadzeniem wizytacji;

2)

dokonanej oceny spełniania standardów kształcenia;

3)

zaleceń powizytacyjnych, ze wskazaniem terminu ich realizacji.

9.

Protokół przekazywany jest bezzwłocznie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

10.

Prace zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 1, finansowane są z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Jeżeli dotychczasowe przepisy nie przewidywały uzyskiwania tytułu specjalisty w danej

specjalności lub w danej specjalności nie ma wystarczającej liczby osób posiadających

tytuł specjalisty, konsultant krajowy w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej,

jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta, wskazuje osoby, którym mogą

być powierzone określone w rozporządzeniu obowiązki

1)

kierownika specjalizacji w tej specjalności,

2)

członka Komisji,

oraz wydaje zaświadczenie potwierdzające powierzenie tych obowiązków.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, muszą posiadać doświadczenie zawodowe i dorobek naukowy

odpowiadający tej specjalności.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację I stopnia, zachowuje prawa wynikające

z uzyskania tego tytułu.

2.

Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczął specjalizację I stopnia przed dniem wejścia

w życie rozporządzenia, odbywa specjalizację i składa egzamin według dotychczasowych

zasad w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2009 r.

3

Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację I stopnia, może uzyskać tytuł

specjalisty po odbyciu specjalizacji zgodnie z programem uzupełniającym, o którym

mowa w § 3 ust. 3, i po zdaniu PESDL.

1.

Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizację II stopnia, zachowuje prawo posługiwania

się uzyskanym tytułem specjalisty w danej dziedzinie.

2.

Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczął specjalizację II stopnia przed dniem wejścia

w życie rozporządzenia, odbywa specjalizację i składa egzamin według dotychczasowych

zasad w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2009 r.

1

Jeżeli dotychczasowe przepisy nie przewidywały uzyskania specjalizacji II stopnia

lub tytułu specjalisty w określonej specjalności, konsultant krajowy w danej dziedzinie

lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej dziedzinie nie ma powołanego konsultanta,

może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem Centrum, z

wnioskiem o uznanie dotychczasowego doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty

laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej specjalizacji i

dopuszczenie go do PESDL.

2

Dyrektor Centrum powołuje zespół ekspertów do opiniowania wniosków o uznanie dotychczasowego

doświadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równoważny

ze zrealizowaniem programu właściwej specjalizacji i dopuszczenie diagnosty do PESDL.

3.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 2, wchodzą osoby posiadające tytuł specjalisty

w danej dziedzinie, a jeżeli w danej dziedzinie nie ma osób posiadających tytuł specjalisty

- osoby legitymujące się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w tej dziedzinie

wskazane przez

1)

konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie został powołany konsultant krajowy;

2)

Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

towarzystwo naukowe właściwe dla danej dziedziny specjalizacji.

4.

Organizację i finansowanie prac zespołu zapewnia Centrum.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie opinii zespołu, o którym mowa w §

38 ust. 2, może uznać dotychczasowe doświadczenie zawodowe i dorobek naukowy diagnosty

laboratoryjnego za równoważny ze zrealizowaniem programu właściwej specjalizacji i

podjąć decyzję o dopuszczeniu go do egzaminu państwowego.

2

Termin, miejsce i formę egzaminu państwowego, o którym mowa w ust. 1, określa w porozumieniu

z przewodniczącym Komisji Dyrektor CEM.

3.

Dopuszczenie diagnosty laboratoryjnego do egzaminu w trybie, o którym mowa w ust.

1, może nastąpić w terminie do dnia 31 grudnia 2007 r.

1.

W celu przeprowadzenia PESDL, o którym mowa w § 38 ust. 1, Dyrektor CEM powołuje PKE

spośród osób posiadających tytuł specjalisty w dziedzinach pokrewnych wskazanych przez

1)

konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, jeżeli w danej

dziedzinie nie ma powołanego konsultanta;

2)

Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych;

3)

towarzystwo naukowe właściwe dla danej specjalności.

2.

Przewodniczącym PKE, o której mowa w ust. 1, jest osoba określona w ust. 1 pkt 1.

Do dnia 31 grudnia 2006 r. diagnosta laboratoryjny może przedstawiać zamiast dokumentu

„Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego” zaświadczenie wydane przez Krajową

Radę Diagnostów Laboratoryjnych potwierdzające wpis na listę diagnostów laboratoryjnych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia