Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 kwietnia 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Ordynacja podatkowa

Ustawa normuje

1)

zobowiązania podatkowe;

2)

informacje podatkowe;

3)

postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;

4)

tajemnicę skarbową.

§ 1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek

samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy

podatkowe;

2)

(uchylony)

3)

opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;

4)

spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości

organów podatkowych.

§ 2.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również

do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub

określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy.

§ 3.

Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.

§ 4

Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków

cywilnoprawnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do uzyskanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przychodów, które nie

znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzą ze źródeł nieujawnionych i w

stosunku do których nie upłynął termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania

podatkowego, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

2.

Czynności dokonane w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przez organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pozostają

w mocy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz

niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,

powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące

prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także

ich następców prawnych oraz osób trzecich;

2)

przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących

problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie

ustaw podatkowych;

3)

podatkach - rozumie się przez to również

a)

zaliczki na podatki,

b)

raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,

c)

opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;

4)

księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów

i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych,

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;

5)

deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których

składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy

i inkasenci;

6)

ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego

zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie

podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku

należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów

i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;

7)

zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku

przewidziane w przepisach prawa podatkowego;

8)

niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami

i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu

terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;

9)

działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu,

a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny

lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności

gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców;

10)

cenie transakcyjnej - rozumie się przez to cenę przedmiotu transakcji zawieranej pomiędzy

podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku

dochodowego od osób fizycznych, podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku

od towarów i usług;

11)

podmiocie krajowym - rozumie się przez to podmiot krajowy w rozumieniu przepisów prawa

podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego

od osób prawnych oraz zagraniczny zakład, w rozumieniu tych przepisów, położony na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

podmiocie zagranicznym - rozumie się przez to podmiot zagraniczny w rozumieniu przepisów

prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego

od osób prawnych oraz zagraniczny zakład podmiotu krajowego w rozumieniu tych przepisów,

położony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

dokumencie elektronicznym - rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym

mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114);

14

portalu podatkowym - rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji podatkowej

służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a

także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia

podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków

komunikacji elektronicznej.

§ 1

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 2

Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji

podatkowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego,

złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać

1)

dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym

w odrębnych przepisach;

2)

jeden podpis elektroniczny.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

(uchylony)

2)

sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3)

rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji

lub podań.

§ 3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

powinien uwzględnić

1)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych

w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem;

2)

limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających

z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych

rodzajów podpisu określone w przepisach o podpisie elektronicznym, w szczególności

dotyczące weryfikacji podpisu i znakowania czasem.

(uchylony)

Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi

(prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie

zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach

podatkowych załatwianych przez ten organ.

§ 2.

W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa

w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej

zgody.

§ 3.

Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146.

§ 1.

Identyfikacja podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób

trzecich na portalu podatkowym następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu

przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262 oraz z 2014 r. poz. 1662) lub przez zastosowanie profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i warunki korzystania z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych we wnioskach,

deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

inny sposób identyfikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie

potrzebę upowszechniania kontaktów z organami podatkowymi za pośrednictwem portalu

podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności i pewności w procesie

identyfikacji.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektronicznej formy kontaktów z

organami podatkowymi oraz charakter tych spraw.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać

organy podatkowe, które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi podatników, płatników, inkasentów,

ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność

przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego

w tych ustawach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem art. 4, który wchodzi

w życie z dniem 28 lutego 2015 r.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości,

w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

W przypadku gdy w przepisach prawa, które weszły w życie przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, został wskazany organ właściwy do określenia wzoru dokumentu, jeżeli

przepisy te nie wykluczają przesyłania dokumentów drogą elektroniczną, organ ten,

w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

przekaże ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji wzór dokumentu elektronicznego,

o którym mowa w art. 3 pkt 24 ustawy zmienianej w art. 1, w celu umieszczenia go w

centralnym repozytorium wzorów dokumentów elektronicznych, o którym mowa w art. 19b

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1;

2)

przekaże ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji opis usługi możliwej do zrealizowania

przy wykorzystaniu wzoru dokumentu elektronicznego w celu zamieszczenia go w katalogu

usług, o którym mowa w art. 3 pkt 23 ustawy zmienianej w art. 1, na elektronicznej

platformie usług administracji publicznej;

3)

udostępni na elektronicznej platformie usług administracji publicznej lub w innym

systemie teleinformatycznym formularz elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 25

ustawy zmienianej w art. 1, umożliwiający wygenerowanie dokumentu elektronicznego

w celu złożenia go za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1 lit. a, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia

2014 r.;

2)

art. 3 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2014 r.

Ustawa ma zastosowanie do dochodów uzyskanych (straty poniesionej) od dnia 1 stycznia

2014 r.

Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie

pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy

podatkowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

§ 1.

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

§ 2.

Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia

i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2013 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4 w zakresie art. 105b ust. 1-7 i 10 oraz art. 6 ust. 2, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 7, który wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym upływa 14. dzień od dnia ogłoszenia;

3)

art. 3-5, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2013 r.

Zaświadczenia wydane na podstawie ustawy zmienianej w art. 3 są doręczane w formie

dokumentu elektronicznego od dnia 1 stycznia 2016 r.

Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we

właściwym terminie organowi podatkowemu.

„1. Do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 2 i

art. 3, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

§ 1.

Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości

dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru

przez podatnika formy opodatkowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8 lit. a, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 29, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

3)

art. 4, który wchodzi w życie po upływie 36 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu

tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2.

Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu

nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4.

Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada

początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu,

który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

§ 5

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy,

za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 6.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało

1

wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał

urzędowe poświadczenie odbioru;

2

nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym;

3)

złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki

wojskowej lub kapitanowi statku;

4)

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;

5)

złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.

§ 1.

Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest

1)

naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent

miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;

2)

dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika

urzędu celnego,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;

3)

samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza

(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako

1)

organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia

postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;

2)

organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1;

3)

organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transakcyjnych;

4)

organ właściwy w sprawach interpretacji przepisów prawa podatkowego;

5)

organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy

oszczędnościowo-kredytowe o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

§ 3.

Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych

1)

Szefowi Agencji Wywiadu,

2)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

3)

Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

4)

Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,

5)

Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego

- jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa

państwa.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych sprawuje ogólny nadzór w sprawach

podatkowych.

§ 2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych

w celu wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych,

może przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników

urzędów skarbowych oraz naczelników urzędów celnych.

§ 3.

Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie

danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego

i jest administratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych

oraz osób trzecich korzystających z tego portalu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 i 1662).

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej,

dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek, przy uwzględnieniu

orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

(interpretacje ogólne); wnioskodawcą nie może być organ administracji publicznej.

§ 2.

Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności

wydania interpretacji ogólnej, w szczególności

1)

przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających

wydania interpretacji ogólnej;

2)

wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach,

postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach

przyszłych, oraz w takich samych stanach prawnych.

§ 3.

Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których

mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne

organu kontroli skarbowej albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione

odwołanie lub zażalenie.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji

ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli

1)

nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych

wymogów określonych przepisami prawa, lub

2)

przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan

prawny nie uległ w tym zakresie zmianie.

§ 5.

W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje

się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu

IV stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej.

§ 7.

Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe

oraz organy kontroli skarbowej przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we

wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji indywidualnych.

§ 8.

Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot

opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej.

§ 9

W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d,

art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137,

art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i

art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania, jako organ

pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności,

o których mowa w § 7, określając jednocześnie właściwość rzeczową oraz miejscową upoważnionych

organów.

§ 11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności

postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji

ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę, dane wskazane w § 2, oraz

sposób uiszczenia opłaty.

§ 1

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje,

w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację

indywidualną).

§ 2.

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego

lub zdarzeń przyszłych.

§ 3.

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego

przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia

własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia

przyszłego.

§ 4.

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte

wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego

się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu

kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do

jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.

W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje

skutków prawnych.

§ 5.

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego,

które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej

albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub

postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawanych

wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia,

upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu

i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych

organów.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę

oraz dane wskazane w § 2-5, oraz sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 14f.

§ 1.

Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem

prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy

jest prawidłowe w pełnym zakresie.

§ 2.

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera

wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 3.

Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

§ 4

Interpretacja indywidualna wydana w formie dokumentu elektronicznego jest opatrzona

bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego

certyfikatu.

Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki,

jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu

nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację

ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności

orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

§ 2.

Zawiadomienie o zmienionej interpretacji indywidualnej doręcza się podmiotowi, któremu

w danej sprawie interpretacja została wydana.

§ 1.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą

należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2.

W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych

stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego

we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

§ 2a.

Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia

postępowania w sprawie wydania interpretacji.

§ 3.

Opłata, o której mowa w § 1 i 2, stanowi dochód budżetu państwa.

§ 1.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w

art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które

służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio.

W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy

art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art.

140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art.

171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV.

§ 1.

Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej.

§ 2.

Interpretacje indywidualne wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane

organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji

oraz właściwemu organowi kontroli skarbowej.

§ 3.

Interpretacje indywidualne wraz z wnioskiem o wydanie interpretacji, po usunięciu

danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji,

są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej.

§ 1.

Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz

(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

§ 2.

W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wydanie interpretacji indywidualnej stanowi

dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

§ 3.

W zakresie nieuregulowanym w § 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego

rozdziału.

§ 1.

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem

organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku

nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

§ 2.

Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu,

kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu

sprawy podatkowej.

§ 3.

W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, lub

interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się

postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie

wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę.

W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny

będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji

ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej

interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku.

§ 1.

Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona lub nie została

uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku

zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji,

jeżeli

1)

zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji,

która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy

podatkowej oraz

2)

skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem

interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu

interpretacji indywidualnej.

§ 2.

Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje

1)

w przypadku rocznego rozliczenia podatków - okres do końca roku podatkowego, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2)

w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków - okres do końca kwartału, w którym opublikowano

zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną albo

doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz kwartał następny;

3)

w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków - okres do końca miesiąca, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego

interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz miesiąc następny.

§ 3.

Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej

lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również

wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia

podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty.

§ 4.

Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia,

o którym mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres

zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wynikającego z uchylonej przez orzeczenie

interpretacji.

§ 1.

Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem

spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki - w zakresie dotyczącym działalności

tej spółki;

2)

zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej

dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem

tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tworzącego je przedsiębiorcy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1, zmienioną interpretację indywidualną doręcza

się odpowiednio spółce, oddziałowi lub przedstawicielstwu, wskazanym przez wnioskującego

o wydanie interpretacji indywidualnej.

§ 1.

W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje

się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji,

została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w

pełnym zakresie.

§ 2.

Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub

inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52

§ 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2013 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 lit. b

- w zakresie art. 2 pkt 31 i 32, pkt 6, pkt 8 lit. b, pkt 9, pkt 16-18, 23-28, 31,

pkt 32 lit. b, d-f, pkt 33 lit. e-h, pkt 34 lit. a tiret pierwsze, drugie, piąte,

siódme i ósme, lit. b, c i e, pkt 37 lit. a tiret drugie, pkt 38 lit. a tiret pierwsze,

trzecie, czwarte i piąte oraz lit. b-l, pkt 39, pkt 40 lit. b i d, pkt 41, 42, pkt

43 lit. a, c i d, pkt 44 lit. b-d, pkt 45, pkt 46 lit. a, pkt 47 lit. a i b, pkt 48-51,

pkt 52 lit. a i c, pkt 54-56, pkt 57 lit. b i c, pkt 58 lit. a-c i lit. e, pkt 59,

pkt 61-64 i 68 oraz art. 2, art. 3, art. 7, art. 8, art. 11 ust. 1, art. 12 i art.

14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.

§ 1.

Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

§ 2.

Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań

i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych

przepisów, w szczególności przepisów o wprowadzeniu programów pilotażowych, o których

mowa w art. 5 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 578).

Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających

zakres ich działania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem przepisów

1)

(uchylony)

2)

art. 1 pkt 24 lit. b, art. 2 pkt 25 lit. b oraz art. 11, które wchodzą w życie po

upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 3 - w zakresie art. 4a pkt 23 i 24, pkt 8 lit. b tiret trzecie - w zakresie

art. 12 ust. 1b pkt 5, pkt 11 lit. d, f, g, pkt 14 lit. a tiret pierwsze i drugie

i lit. b oraz pkt 15, art. 2 pkt 1 lit. c, pkt 7 lit. b tiret trzecie - w zakresie

art. 17 ust. 1a pkt 5, pkt 9 lit. d i lit. e - w zakresie art. 22 ust. 1o oraz art.

13, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 2 pkt 8 lit. a, b, e, i oraz art. 14, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

5)

art. 2 pkt 21 lit. b, pkt 22 lit. b oraz art. 3, które wchodzą w życie po upływie

30 dni od dnia ogłoszenia;

6)

art. 2 pkt 8 lit. c, pkt 14 lit. g, pkt 21 lit. a tiret drugie i pkt 29 oraz art.

10 i art. 15, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych

ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta

lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych

lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny

niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania

lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu

opodatkowania.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej

osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu

rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu

podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje

ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu

rozliczeniowego.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby

podatnika.

Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie

powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym

miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych

jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby

w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

Do spraw zwróconych organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego,

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 230 ustawy

zmienianej w art. 6, w brzmieniu dotychczasowym.

§ 1.

Spory o właściwość rozstrzyga

1)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby skarbowej - dyrektor tej izby skarbowej;

2)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych

różnych dyrektorów izb skarbowych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

3)

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby celnej - dyrektor tej izby celnej;

4)

między naczelnikami urzędów celnych działających na obszarze właściwości miejscowej

różnych dyrektorów izb celnych - minister właściwy do spraw finansów publicznych;

5)

między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa

a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celnego - sąd administracyjny;

6)

między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich

samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd administracyjny;

7)

między marszałkami województw - sąd administracyjny;

8)

w pozostałych przypadkach - minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 2.

Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego

stroną sporu.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2 i 4, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi

odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego za pośrednictwem

odpowiednio właściwego dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło

wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu

na interes publiczny lub ważny interes strony.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, zwany w niniejszym dziale „organem

właściwym w sprawie porozumienia”, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje prawidłowość

wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między

1)

powiązanymi ze sobą podmiotami krajowymi lub

2)

podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a tym podmiotem zagranicznym,

lub

3)

podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a innymi podmiotami krajowymi

powiązanymi z tym samym podmiotem zagranicznym

- dalej zwane „porozumieniem jednostronnym”.

§ 1.

Organ właściwy w sprawie porozumienia, na wniosek podmiotu krajowego, po uzyskaniu

zgody władzy podatkowej właściwej dla podmiotu zagranicznego powiązanego z wnioskodawcą,

uznaje prawidłowość wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej między

podmiotem krajowym powiązanym z podmiotem zagranicznym a tym podmiotem zagranicznym

(porozumienie dwustronne).

§ 2.

W przypadku gdy porozumienie dotyczy podmiotów zagranicznych z więcej niż jednego

państwa, jego zawarcie wymaga zgody władz podatkowych państw, właściwych dla podmiotów

zagranicznych, z którymi ma być dokonywana transakcja (porozumienie wielostronne).

Porozumienie obejmuje transakcje, które zostaną dokonane po złożeniu wniosku o zawarcie

porozumienia, jak i transakcje, których realizację rozpoczęto przed dniem złożenia

wniosku. Porozumienia nie zawiera się w zakresie transakcji, których realizację rozpoczęto

przed dniem złożenia wniosku o zawarcie porozumienia, a które w dniu złożenia wniosku

są objęte postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, postępowaniem kontrolnym prowadzonym

przez organ kontroli skarbowej lub postępowaniem przed sądem administracyjnym.

§ 1.

W przypadku gdy władza podatkowa właściwa dla podmiotu zagranicznego nie wyraża zgody

na zawarcie porozumienia lub istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo niewyrażenia

takiej zgody w terminie 6 miesięcy od dnia wystąpienia o nią, organ właściwy w sprawie

porozumienia zawiadamia o tym wnioskodawcę.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, wnioskodawca może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia

1)

wycofać wniosek o zawarcie porozumienia - za zwrotem połowy wniesionej opłaty;

2)

zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o zawarcie porozumienia

jednostronnego - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;

3)

zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek o zawarcie porozumienia

dwustronnego, jeżeli władza podatkowa tylko jednego państwa wyraża zgodę na zawarcie

porozumienia - za zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty;

4)

zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego lub wielostronnego bez uwzględnienia

tych podmiotów zagranicznych powiązanych, których dotyczą przeszkody wymienione w

§ 1 - bez zmiany wysokości opłaty.

Przed złożeniem wniosku o zawarcie porozumienia w sprawach ustalania cen transakcyjnych

podmiot krajowy zainteresowany zawarciem porozumienia może zwrócić się do organu właściwego

w sprawie porozumienia o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących zawierania

porozumienia w indywidualnej sprawie, a w szczególności celowości zawierania porozumienia,

zakresu niezbędnych informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zawarcia porozumienia

oraz przewidywanych warunków i czasu jego obowiązywania.

Wnioskujący o zawarcie porozumienia obowiązany jest do przedstawienia

1)

propozycji stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej, a w szczególności wskazania

jednej z metod, o których mowa w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych

lub przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych;

2)

opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do transakcji, która ma

być przedmiotem porozumienia, a w szczególności do wskazania

a)

zasad kalkulacji ceny transakcyjnej,

b)

prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transakcyjnej,

c)

analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transakcyjnej;

3)

okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transakcyjnej, a w szczególności

a)

rodzaju, przedmiotu i wartości transakcji, która ma być przedmiotem porozumienia,

b)

opisu przebiegu transakcji, w tym analizy aktywów, funkcji i ryzyk stron transakcji,

a także opisu przewidywanych przez strony transakcji kosztów związanych z transakcją

oraz opisu strategii gospodarczej stron transakcji i innych okoliczności, jeżeli ta

strategia lub okoliczności mają wpływ na cenę przedmiotu transakcji,

c)

danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca,

w tym danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane,

które wykorzystano do sporządzenia kalkulacji ceny transakcyjnej,

d)

struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów z nim powiązanych,

które są stroną transakcji, oraz opisu stosowanych przez podmioty powiązane zasad

rachunkowości finansowej;

4)

dokumentów mających istotny wpływ na wysokość ceny transakcyjnej, a w szczególności

tekstów umów, porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary stron transakcji;

5)

propozycji okresu obowiązywania porozumienia;

6)

wykazu podmiotów powiązanych, z którymi ma być dokonywana transakcja, wraz z ich zgodą

na przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich dokumentów dotyczących

transakcji i złożenia niezbędnych wyjaśnień.

§ 1.

W razie istnienia wątpliwości dotyczących wybranej przez wnioskującego metody ustalania

ceny transakcyjnej i zasad jej stosowania lub wątpliwości do treści dokumentów załączonych

do wniosku, organ właściwy w sprawie porozumienia zwraca się o wyjaśnienie tych wątpliwości

lub przedłożenie dokumentów uzupełniających.

§ 2.

W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w § 1, organ właściwy w sprawie porozumienia

może organizować spotkanie uzgodnieniowe.

§ 3.

Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania uzgodnieniowego

może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na

informatycznych nośnikach danych.

§ 1.

Do czasu wydania decyzji wnioskodawca może zmienić propozycję wyboru i stosowania

metody ustalania ceny transakcyjnej, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Jeżeli w toku postępowania organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdzi istnienie

przeszkód, które nie pozwalają na zaakceptowanie wyboru i stosowania metody ustalania

ceny transakcyjnej przedstawionej we wniosku, zawiadamia o tych przeszkodach wnioskodawcę

oraz proponuje inną metodę ustalania ceny transakcyjnej. Zawiadomienie powinno zawierać

uzasadnienie faktyczne i prawne. Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia może zmienić wniosek lub złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty.

§ 1.

W sprawach o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej

między podmiotami powiązanymi wydaje się decyzję, zwaną dalej „decyzją w sprawie porozumienia”.

§ 2.

Decyzję w sprawie porozumienia doręcza się podmiotom powiązanym (krajowym i zagranicznym),

z którymi mają być dokonywane transakcje, a w przypadku porozumień dwustronnych lub

wielostronnych - również władzom podatkowym właściwym dla podmiotów zagranicznych

oraz naczelnikowi urzędu skarbowego i dyrektorowi urzędu kontroli skarbowej właściwym

dla wnioskodawcy oraz właściwym dla podmiotów krajowych powiązanych z wnioskodawcą

będących stronami transakcji objętej decyzją w sprawie porozumienia.

§ 3.

Decyzja w sprawie porozumienia zawiera w szczególności

1)

oznaczenie podmiotów objętych porozumieniem;

2)

wskazanie wartości transakcji objętych porozumieniem;

3)

wskazanie rodzaju, przedmiotu transakcji objętych porozumieniem oraz okresu, którego

ono dotyczy;

4)

wskazanie metody ustalania ceny transakcyjnej, algorytmu kalkulacji ceny oraz innych

reguł stosowania metody;

5)

określenie istotnych warunków będących podstawą stosowania metody, o której mowa w

pkt 4, z uwzględnieniem podziału ryzyka, pełnionych funkcji przez podmioty oraz marży

realizowanej przez podmioty, o których mowa w pkt 1;

6)

termin obowiązywania decyzji.

§ 4.

Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia nie może być dłuższy niż 5 lat.

§ 5.

Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia może być przedłużany na kolejne

pięcioletnie okresy na wniosek podmiotu powiązanego, złożony nie później niż na 6

miesięcy przed upływem tego terminu, jeżeli kryteria uznanej w tej decyzji metody

ustalania ceny transakcyjnej między podmiotami powiązanymi nie uległy zmianie.

§ 6.

Przedłużenie terminu obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia następuje w drodze

decyzji.

§ 1.

Postępowanie w sprawie porozumienia jednostronnego powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

§ 2.

Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu roku od dnia jego wszczęcia.

§ 3.

Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być zakończone bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

§ 1.

W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej rażącą nieadekwatność wyboru

i stosowania uznanej za prawidłową metody ustalania ceny transakcyjnej, decyzja w

sprawie porozumienia może być zmieniona lub uchylona przez organ właściwy w sprawie

porozumienia przed upływem ustalonego terminu jej obowiązywania. Zmiana lub uchylenie

decyzji następuje na wniosek strony lub z urzędu.

§ 2.

Postępowanie wszczęte na wniosek strony

1)

w sprawie zmiany decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później

niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia;

2)

w sprawie uchylenia decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie

później niż w ciągu miesiąca od dnia jego wszczęcia.

§ 1.

W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w art. 20i § 3 pkt 3-5, określonych

w decyzji w sprawie porozumienia, organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdza

z urzędu jej wygaśnięcie.

§ 2.

Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w § 1, wywołuje skutki prawne od

dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie stwierdza.

§ 1.

Wniosek o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej

między podmiotami powiązanymi oraz wniosek, o którym mowa w art. 20i § 5, podlega

opłacie wpłacanej na rachunek organu właściwego w sprawie porozumienia, w terminie

7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2.

Wysokość opłaty od wniosku w sprawie porozumienia wynosi 1 procent wartości transakcji

będącej przedmiotem porozumienia, przy czym dla porozumienia

1)

jednostronnego

a)

dotyczącego wyłącznie podmiotów krajowych - wynosi nie mniej niż 5000 zł i nie więcej

niż 50 000 zł,

b)

dotyczącego podmiotu zagranicznego - wynosi nie mniej niż 20 000 zł i nie więcej niż

100 000 zł;

2)

dwustronnego lub wielostronnego - wynosi nie mniej niż 50 000 zł i nie więcej niż

200 000 zł.

§ 3.

Wysokość opłaty od wniosku o przedłużenie terminu obowiązywania decyzji w sprawie

porozumienia wynosi połowę wysokości opłaty należnej od wniosku o zawarcie porozumienia.

§ 1.

Jeżeli w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumienia organ właściwy w sprawie

porozumienia stwierdzi, iż wartość transakcji, która może być przedmiotem porozumienia,

została we wniosku podana w zaniżonej wysokości, organ ten ustala wysokość opłaty

uzupełniającej, obliczonej zgodnie z art. 20m § 2.

§ 2.

Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej służy zażalenie.

Opłaty, o których mowa w art. 20m i art. 20n, stanowią dochód budżetu państwa.

Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają podmiot składający

wniosek o uznanie prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej

między podmiotami powiązanymi.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu

IV.

Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w stosunkach pomiędzy podmiotem

mającym siedzibę lub zakład na terytorium jednego państwa a jego zagranicznym zakładem

w rozumieniu przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych

i podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przypisania części dochodu do podmiotu

krajowego.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

1)

zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2)

doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany

w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego

na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji

albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ

podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że kwota zwrotu podatku

lub kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku

od towarów i usług jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję,

w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego

nad należnym.

§ 4.

Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik obowiązany jest do zapłaty

podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku

tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z

danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób

ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego

stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania

podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym

w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego

organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że

1)

wysokość dochodu jest inna niż wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód nie powoduje

powstania zobowiązania podatkowego,

2)

w deklaracji została wykazana strata, a osiągnięto dochód w wysokości niepowodującej

powstania zobowiązania podatkowego

- organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że

1)

wysokość dochodu lub zysku jest inna niż wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód

lub zysk nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego,

2)

w deklaracji została wykazana strata, a osiągnięto dochód lub zysk w wysokości niepowodującej

powstania zobowiązania podatkowego

− organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu lub zysku.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach

uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników

1)

zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres,

w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;

2)

zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki

oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne

podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego

rozliczenia tego podatku.

§ 1a.

Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od

podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru

podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach

dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy,

określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.

§ 2.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania

podatku, jeżeli

1)

pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,

lub

2)

podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku

do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.

§ 2a

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli

podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 2a

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli

podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia

przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany

do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.

§ 1.

Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli

1)

brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,

lub

3)

podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

§ 2.

Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania,

jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku

postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3.

Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując następujące metody

1)

porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie

za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;

2)

porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach

prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;

3)

remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku

i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4)

produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5)

kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów

poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów

w obrocie;

6)

udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży

określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału

tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których

mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.

§ 5.

Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia

jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy,

określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest

zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek,

za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości

zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis

art. 53a stosuje się odpowiednio.

Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika,

jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji,

nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości

wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego

uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 17 pkt

2 lit. a, w zakresie art. 16a ust. 1 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2015 r.

Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

§ 1.

Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika

podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

(uchylony)

§ 1.

Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego

wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.

§ 2.

W razie stwierdzenia, że płatnik lub inkasent pobrał wynagrodzenie nienależnie lub

w wysokości wyższej od należnej, organ podatkowy wydaje decyzję o zwrocie nienależnego

wynagrodzenia.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki

na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania

wynagrodzenia;

2)

szczegółowe zasady oraz tryb zwrotu otrzymanego wynagrodzenia w razie pobrania przez

płatnika lub inkasenta podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku nienależnie lub

w wysokości wyższej od należnej.

§ 4.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników

lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu

gminy, powiatu lub województwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

§ 1.

W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa

w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego

małżonka.

§ 2.

Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej

nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem

1)

zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;

2)

zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

3)

ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

4)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.

§ 1.

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany

lub podatek pobrany a niewpłacony.

§ 2.

Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek

pobrany a niewpłacony.

§ 3.

Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem.

§ 4.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa

w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub

inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego,

a niewpłaconego podatku.

§ 5.

Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli

podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje

decyzję o odpowiedzialności podatnika.

§ 6.

Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu

roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami

lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie

i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot,

a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy

tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej

wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono

inną osobę.

§ 1.

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

§ 1a.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przechowywania

dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku.

§ 2.

Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać

podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu,

jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest niemożliwe.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku

podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku

wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności

gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić

egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania

podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 §

1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień

wydania decyzji o zabezpieczeniu.

§ 4.

W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych

co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu

1)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed

wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych

od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie

następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Decyzja o zabezpieczeniu wygasa

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego

na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku

1)

płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji

o odpowiedzialności podatkowej;

2)

osób, o których mowa w art. 115, 116 i 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej

o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki lub innej osoby prawnej,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub inną

osobę prawną wykonane, a w szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie

uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności

polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; decyzja

o zabezpieczeniu wygasa, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości albo

w części bezskuteczna;

3

podatnika, o którym mowa w art. 117b, po doręczeniu mu decyzji orzekającej o odpowiedzialności

podatkowej za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy towarów,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez dostawcę wykonane,

a w szczególności gdy dostawca trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze

publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą

utrudnić lub udaremnić egzekucję; decyzja o zabezpieczeniu wygasa, gdy egzekucja z

majątku dostawcy okazała się w całości albo w części bezskuteczna.

§ 1.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio

do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a.

§ 2.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b

stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 § 1.

§ 1.

Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu,

o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w formie określonej w § 2.

§ 2.

Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy,

na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji

wraz z odsetkami za zwłokę, w formie

1)

gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;

2)

poręczenia banku;

3)

weksla z poręczeniem wekslowym banku;

4)

czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;

5)

zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa

lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;

6)

uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;

7)

pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank

lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami

pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.

§ 3.

W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym

tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.

§ 4.

Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu

zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres

zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia.

Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa

w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 727, z późn. zm..

§ 1.

Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art.

33d § 2.

§ 2.

W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić

o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia.

W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia

terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie,

na które przysługuje zażalenie.

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich

nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz

odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”.

§ 2.

W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego

pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa

właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

§ 3.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być

1)

część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;

2)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka;

3)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej

lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej - z

tytułu zaległości podatkowych spółki.

§ 4.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także

1)

użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi

własność użytkownika wieczystego;

2)

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu;

3)

wierzytelność zabezpieczona hipoteką;

4)

statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego.

§ 5.

Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki

na nieruchomości.

§ 6.

Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta,

następcy prawnego lub osób trzecich.

„1. Obowiązek zapłaty podatku powstaje od przychodów uzyskanych od dnia 1 stycznia

2020 r.

Upoważnienia wydane pracownikom urzędów skarbowych przez naczelnika urzędu skarbowego

na podstawie art. 143 § 2 pkt 1 oraz art. 283 § 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 11,

w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność.

§ 1.

Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem

art. 38 § 2.

§ 2.

Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest

1)

doręczona decyzja

a)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

określająca wysokość odsetek za zwłokę,

d)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

e)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

f)

o odpowiedzialności spadkobiercy,

g)

określająca wysokość zwrotu podatku;

2)

tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której

mowa w pkt 1.

§ 3.

Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a

w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 21 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 24 pkt 12 lit. b, który wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego

po miesiącu ogłoszenia;

3)

art. 24

a)

pkt 3 w zakresie art. 3 ust. 2 pkt 1,

b)

pkt 7 lit. b,

c)

pkt 9,

d)

pkt 11,

e)

pkt 17,

f)

pkt 19

- które wchodzą w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po miesiącu

ogłoszenia.

(uchylony)

§ 1.

Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości

podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających

za zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie

zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

35, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

W toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, jeżeli zachodzi uzasadniona

obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wzywa stronę postępowania

lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o

1)

nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej;

2)

rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego.

§ 2.

Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia.

§ 3.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości

rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości nieodpowiadającej rzeczywistej wartości

ujawnionych rzeczy lub praw.

§ 4.

Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego

oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych

oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym

mowa w § 1, uwzględniając

1)

dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie;

2)

rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego,

które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku

do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów

i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów,

stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość

nieruchomości lub praw;

3)

rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz

z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość rzeczy ruchomych lub praw.

(uchylony)

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych

powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości

podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje

zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność

łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych,

jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co

najmniej 12 400 zł

§ 2.

Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające

egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.

§ 1.

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów skarbowych.

§ 2.

Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym

później.

§ 3.

Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu

i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi, z zastrzeżeniem § 4.

§ 4.

W przypadku gdy rzecz ruchoma lub prawo majątkowe zostały obciążone zastawem ujawnionym

w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej

ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.

§ 5.

Zastaw skarbowy wygasa

1)

z mocy prawa z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2)

z dniem wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych, albo

3)

z dniem egzekucyjnej sprzedaży przedmiotu zastawu.

§ 6.

O dokonaniu wpisu oraz wykreśleniu zastawu skarbowego naczelnik urzędu skarbowego

zawiadamia podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią

odpowiadającą za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 42a § 2.

§ 7.

Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

§ 1.

Wykreślenie wpisu z rejestru zastawów skarbowych następuje, jeżeli rzecz lub prawo

obciążone zastawem skarbowym w dniu jego ustanowienia nie stanowiły własności podatnika,

płatnika, inkasenta, następcy prawnego

lub osoby trzeciej odpowiadającej za zaległości podatkowe. Wniosek o wykreślenie wpisu

składa się w terminie 7 dni od dnia, w którym osoba powołująca się na swoje prawo

własności powzięła wiadomość o ustanowieniu zastawu.

§ 2.

W sprawie wykreślenia wpisu z rejestru zastawów skarbowych w przypadku określonym

w § 1 wydaje się decyzję.

§ 1.

Rejestry zastawów skarbowych prowadzone są przez naczelników urzędów skarbowych.

§ 2.

Centralny Rejestr Zastawów Skarbowych prowadzi minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2015 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 27, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Wpis zastawu skarbowego do rejestru dokonywany jest na podstawie doręczonej decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość odsetek za zwłokę;

4)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

7)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Dla zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

podstawę wpisu zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej

zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być

dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności zobowiązania

podatkowego.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów.

Spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego, dokonuje organ podatkowy.

(uchylony)

§ 1.

Organ prowadzący rejestr, na wniosek zainteresowanego, wydaje wypis z rejestru zastawów

skarbowych zawierający informacje o obciążeniu rzeczy lub prawa zastawem skarbowym

oraz o wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej.

§ 2.

Za wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu

państwa.

§ 2a.

Wydanie wypisu, o którym mowa w § 1, nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór rejestrów, o których mowa w art. 43, sposób prowadzenia tych rejestrów, uwzględniając

termin wpisu zastawu skarbowego do rejestru oraz termin przekazywania informacji z

rejestrów do Centralnego Rejestru Zastawów Skarbowych;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w § 2, uwzględniając koszty związane z wydaniem wypisu.

§ 1.

Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku,

zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego

nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej

zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.

§ 3.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata

powinna nastąpić.

§ 4.

Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami

prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku.

§ 4a.

Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym,

zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że

organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując

dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach

prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art. 68-71, art. 77 § 1-3, art.

79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118.

§ 2.

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

właściwość organów w zakresie czynności, dla których przewidziane są terminy, oraz

termin udzielanego odroczenia.

§ 1.

W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności

jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie

został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.

§ 2.

Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek

z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami

za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem

lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać

terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych

w art. 68-71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1

i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności,

których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.

§ 1.

Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

§ 2.

Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę

na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na

podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Na równi z zaległością podatkową traktuje się także

1)

nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, została

wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał

jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych

zobowiązań podatkowych;

2)

zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od

należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub

przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z

jego winy;

3)

wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane nienależnie lub w wysokości wyższej

od należnej;

4)

oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub zaliczone na

poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 1a.

Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio wobec

1)

byłego wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej,

2)

osoby fizycznej, która zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej

- w zakresie zwrotu podatku dokonanego im po rozwiązaniu spółki w przypadku, o którym

mowa w pkt 1, lub po zakończeniu działalności gospodarczej w przypadku, o którym mowa

w pkt 2, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

§ 2.

Przepisów § 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku został

dokonany w trybie przewidzianym w art. 274.

§ 1.

Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do należności, o których mowa w art. 52 § 1, oraz

do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, w części przekraczającej wysokość

podatku należnego za rok podatkowy.

§ 3.

Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia

odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art.

66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.

§ 4.

Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności

podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku

na rachunek organu podatkowego.

§ 5.

W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio

od dnia

1)

zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości

podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych;

2)

pobrania wynagrodzenia.

§ 1.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu

rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku

nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki

nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa

wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy

lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki

na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek

na podatek.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na podatek od towarów i usług.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na specjalny podatek węglowodorowy

oraz zaliczek na podatek od towarów i usług.

§ 1.

Odsetek za zwłokę nie nalicza się

1)

za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem

środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy

lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

2)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia

otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia

doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została

wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4)

w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu

postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;

5

jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej

przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej;

6)

(uchylony)

7)

za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu

pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od

dnia wszczęcia postępowania;

7a)

za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości

związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami,

jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy;

8)

w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła

się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych

od organu.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji.

§ 4.

Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań

podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.

§ 2.

Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej

oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości

podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

§ 1.

Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu

lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym

że stawka ta nie może być niższa niż 8%.

§ 1a.

W przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasadnieniem przyczyn

korekty i zapłaty w całości, w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty, zaległości podatkowej,

stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 75% stawki, o której mowa

w § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest zaokrąglana w górę do dwóch miejsc po przecinku.

§ 1b.

Przepisu § 1a nie stosuje się do korekty deklaracji

1)

złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w

przypadkach, gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej;

2)

dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.

§ 2.

Stawka odsetek za zwłokę ulega obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu odpowiadającym

obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego,

poczynając od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawkę odsetek za zwłokę,

o której mowa w § 1, oraz obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w § 1a.

§ 1.

W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących

dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku

lub zaległości podatkowej.

§ 2.

Stawka opłaty prolongacyjnej wynosi 50% ogłaszanej na podstawie art. 56 § 3 stawki

odsetek za zwłokę.

§ 3.

Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej

obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

§ 4.

Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49

§ 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa

w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

§ 6.

Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji,

o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie

odrębnych ustaw.

§ 7.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną

- w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia

terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio

- gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.

§ 8.

Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek

1)

zapłaty;

2)

pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3)

potrącenia;

4)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5)

zaniechania poboru;

6)

przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7)

przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8)

umorzenia zaległości;

9)

przedawnienia;

10)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m.

§ 2.

Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek

1)

wpłaty;

2)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

3)

umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3;

4)

przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

5)

przedawnienia;

6)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m.

§ 1.

Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się

1

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub

na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, biurze usług płatniczych lub w

instytucji płatniczej albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

2)

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku

podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego

podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu.

§ 1a.

W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji

kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 873 i 1916), niemających siedziby lub oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin

zapłaty podatku uważa się dzień obciążenia tego rachunku, jeżeli wpłacana kwota zostanie

uznana na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty

na rachunku bankowym organu podatkowego.

§ 2.

Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może

określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając

dane identyfikujące wpłacającego oraz tytuł wpłaty.

§ 4.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie

dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub

innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z

bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 5.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego,

w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie

lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej

lub polecenia przelewu.

§ 6.

Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy

system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez

system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

§ 1.

Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych

do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje

w formie polecenia przelewu.

§ 1a.

Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce.

§ 1b.

Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 584) może nastąpić również w gotówce.

§ 2.

Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych

przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

2)

gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami

wartościowymi lub znakami akcyzy;

3)

do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić

zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady

stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób dokonania zapłaty, rodzaj papieru

wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku.

§ 1.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić

zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa,

instrumentem płatniczym, w tym instrumentem płatniczym, na którym przechowywany jest

pieniądz elektroniczny.

§ 2.

W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień

obciążenia rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku

w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, innego niż płatniczy,

albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego.

§ 1.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza

się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności,

chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

§ 2.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę

zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie

płatności.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie

rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku.

§ 4.

Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie

zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które

służy zażalenie.

§ 5.

Przepisy § 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników,

inkasentów, następców prawnych oraz osoby trzecie.

Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet

zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie

art. 33d § 2 pkt 6 i 7.

§ 1.

Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie

nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych

złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a

końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem

§ 1a i 2.

§ 1a.

Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę.

§ 2.

Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których

mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych.

§ 1.

Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach

stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z

wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z

tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie

lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4)

odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego

na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5)

odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6)

odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności

podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez

niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod

warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności.

§ 2a.

Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 §

2 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu.

§ 4.

Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również

zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 5.

Potrącenie następuje z dniem

1)

złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2)

wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

§ 6.

Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

§ 6a.

Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 7.

Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika,

jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie

7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego

podatku nalicza się odsetki za zwłokę.

§ 1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku

do gminy, powiatu lub województwa z tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce

nieruchomościami;

4)

odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starostę lub marszałka województwa.

§ 2.

Przepisy art. 64 § 2-7 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności

rzeczy lub praw majątkowych na rzecz

1)

Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody

budżetu państwa;

2)

gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków

stanowiących dochody ich budżetów.

§ 2.

Przeniesienie następuje na wniosek podatnika

1)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego

naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego, między starostą wykonującym

zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem;

2)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem,

burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem.

§ 3.

Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.

§ 3a.

Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego lub właściwego naczelnika

urzędu celnego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej

kopię.

§ 3b.

Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze

postanowienia.

§ 4.

W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa

się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych

ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2)

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę

lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

3)

umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę

prolongacyjną.

§ 2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

§ 1.

Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać

ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a

1)

które nie stanowią pomocy publicznej;

2)

które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio

obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3)

które stanowią pomoc publiczną

a)

udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne

zdarzenia,

b)

udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze

ponadsektorowym,

c)

udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia

gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d)

udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i

oświaty,

e)

będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f)

na szkolenia,

g)

na zatrudnienie,

h)

na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i)

na restrukturyzację,

j)

na ochronę środowiska,

k)

na prace badawczo-rozwojowe,

l)

regionalną,

m)

udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów.

§ 2.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym

w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów

pomocowych określonych w odrębnych przepisach.

§ 3.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych

w § 1 pkt 3 lit. b-g oraz lit. i-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna

z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych

określonych w odrębnych przepisach.

§ 4.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym

w § 1 pkt 3 lit. h mogą być udzielane po spełnieniu szczegółowych warunków określonych

na podstawie § 5.

§ 5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania ulg

w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym

w § 1 pkt 3 lit. h wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi są udzielane jako

pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalne przeznaczenia i warunki udzielania

pomocy państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego.

§ 6.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt

3 lit. a-l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych,

o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych

przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane

są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy

państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego.

§ 1.

Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności

przypadających od płatników lub inkasentów.

§ 2.

Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających

od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich.

§ 1.

Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których

mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

2)

kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

3)

kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym

lub upadłościowym;

4)

podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające

egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego

użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie

brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego

oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową

pozostawia się w aktach sprawy.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika

lub inkasenta.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w

spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi

oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja

ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 2.

Jeżeli podatnik

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja

ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 4.

(utracił moc)

§ 4a

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie.

§ 5.

Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od

rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu

terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna

lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

§ 1.

W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej

ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi.

§ 2.

Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego,

w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli

podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące

przed upływem tego terminu - termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi

5 lat.

§ 3.

Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego

obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu

stanu faktycznego.

§ 4.

Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok

kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie

stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2.

Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

1)

od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub

ostatniej raty zaległości podatkowej;

2)

od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku,

wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego

terminu.

§ 3.

Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu

przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się

postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,

o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie

on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu, z dniem

1

wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

3)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa;

4)

doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,

lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji;

5

doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych

w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm..

§ 7.

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia

następującego po dniu

1)

prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe;

2)

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem

jego prawomocności;

3)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub

nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4)

wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

§ 8.

Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem

skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane

tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika

z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ

podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji

od organów innego państwa.

§ 2.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia

przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez

organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat.

§ 3.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, może następować wielokrotnie;

w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekraczać

3 lat.

(uchylony)

Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem

wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia

zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej

z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub

dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Przepisy art. 70 i art. 70c stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów

z tytułu niepobranych albo niewpłaconych podatków.

§ 1.

Za nadpłatę uważa się kwotę

1)

nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2)

podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3)

zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której

mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4)

zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o

ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego

spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 1a

Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.

§ 2.

Jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także

część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę.

§ 1.

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem

1)

zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

2)

pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

3)

zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności

podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

4)

wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego

podatku;

5)

zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności

podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy,

jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

6)

(uchylony)

§ 2.

Nadpłata powstaje z dniem złożenia

1)

zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;

1a

złożenia deklaracji rocznej - dla podatników specjalnego podatku węglowodorowego;

2)

deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;

3)

deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

i przedsiębiorstw państwowych;

4)

deklaracji kwartalnej dla podatku od towarów i usług - dla podatników podatku od towarów

i usług.

Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia

Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe

powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

1)

złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której

wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku

o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2)

został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o

jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 §

2 pkt 1;

3)

nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we

wniosku o jej zwrot.

W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ

podatkowy.

§ 1.

Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość

pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

§ 2.

Uprawnienie określone w § 1 przysługuje również

1)

podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21

§ 1 pkt 1, jeżeli

a)

w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe

nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo

wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej,

b)

w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji

dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne

lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek,

c)

nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego

lub w wysokości większej od należnej;

1a)

osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, w sytuacjach

określonych w pkt 1;

2)

płatnikom lub inkasentom, jeżeli

a)

w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od wysokości

pobranego podatku,

b)

w złożonej deklaracji wykazali oraz wpłacili podatek w wysokości większej od należnej,

c)

nie będąc obowiązanymi do składania deklaracji, wpłacili podatek w wysokości większej

od należnej.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b, podatnik,

płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani

złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

§ 3a.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 1a, osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej

w chwili rozwiązania spółki, jest obowiązana złożyć skorygowane zeznanie (deklarację)

równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty oraz umowę spółki aktualną na dzień

rozwiązania spółki.

§ 4.

Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ

podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 5.

Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości

wyższej od należnej, od kwoty nadpłaty podlegającej zwrotowi nie nalicza się odsetek

za zwłokę. W tym zakresie nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

§ 5a.

Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania

spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego

w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje

się, że prawa do udziału w zysku są równe.

§ 6.

Przepisów § 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują

inny tryb zwrotu podatku.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika.

§ 1.

Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości

podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o

której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku

podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty

w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 2.

§ 2.

Nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz

z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art.

53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku - na poczet przyszłych

zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wystąpi o ich zwrot.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty płatnika lub inkasenta

na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań podatkowych lub zobowiązań

powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika lub inkasenta.

§ 4.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób, które były wspólnikami spółki cywilnej

w chwili rozwiązania spółki.

§ 1.

W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych

wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem

1)

powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz

§ 2;

2)

złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

§ 1

Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku.

Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje z dniem złożenia deklaracji

wykazującej zwrot podatku.

§ 2

W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie

przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może

być przekazany, w całości lub w części, na wskazany rachunek banku lub spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten

bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku,

w stosunku do podatnika nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie

lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych.

§ 3

Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek

podatnika.

§ 4

Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku

wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed

1)

zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych

ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku;

2)

realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym,

otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot.

Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który

rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę,

wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia

wydania tej decyzji.

§ 1.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie

1)

30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji

a)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

d)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej lub spadkobiercy,

z zastrzeżeniem § 3;

2)

30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3)

14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego,

ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej

instancji lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3;

4)

30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

5)

3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2

pkt 1-3, z zastrzeżeniem § 2;

6)

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze

a)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3,

b)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania

spółki - w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji,

o których mowa w art. 73 § 2;

7)

30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w art. 73 § 2 pkt 4.

§ 2.

W przypadku skorygowania deklaracji

1)

w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1 - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3

miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu;

2)

przez podatnika - nadpłata podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia jej skorygowania.

§ 3.

W przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1 pkt 1 lit. a-d, lub stwierdzenia

jej nieważności, jeżeli następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia

nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu

orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego

decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie,

nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym

z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji.

§ 4.

W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3, nadpłata stanowiąca

kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono,

podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki.

Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym

interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy.

§ 1.

Zwrot nadpłaty następuje

1)

na wskazany rachunek bankowy podatnika, płatnika lub inkasenta obowiązanego do posiadania

rachunku bankowego;

2)

w gotówce, jeżeli podatnik, płatnik lub inkasent nie są obowiązani do posiadania rachunku

bankowego, chyba że zażądają zwrotu nadpłaty na rachunek bankowy.

§ 2.

Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień

1)

obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu;

2

nadania przekazu pocztowego;

3)

wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji

podatnika w kasie.

§ 3.

Nadpłata, której wysokość nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym,

podlega zwrotowi wyłącznie w kasie.

§ 4.

Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu.

§ 5.

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do osób, które były wspólnikami spółki cywilnej

w chwili rozwiązania spółki.

§ 1.

Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest

pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji

pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach,

ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego

z tej korekty.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji.

§ 1.

Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych

od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Nadpłaty, o których mowa w art. 76 § 2, nie podlegają oprocentowaniu.

§ 3.

Oprocentowanie przysługuje

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d, z zastrzeżeniem pkt 2,

oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty;

2)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji

o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania

przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie;

3)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją)

a)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej

nadpłatę,

b)

jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od

dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji

przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6,

chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

4)

w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty,

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania

lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania

lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a;

5)

w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 7 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli

nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia złożenia deklaracji, o której

mowa w art. 73 § 2 pkt 4, lub od dnia skorygowania deklaracji w trybie art. 274 lub

art. 274a.

§ 4.

Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej

na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku

o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 5 pkt 2.

§ 5.

W przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 4 oprocentowanie przysługuje za okres

1)

od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika

wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części akt normatywny;

2)

od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony

po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub

publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości

lub w części ten akt.

Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem,

zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej

oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do

kwoty oprocentowania.

§ 1.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania

postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem

kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy

postępowanie lub kontrola.

§ 2.

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia

zobowiązania podatkowego.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu

podatku.

§ 1.

Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin jej zwrotu.

§ 2.

Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie

nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet

przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.

§ 1.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika

podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 2.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja

dotyczy.

§ 2a.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik

lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach ewidencji

podatników i płatników.

§ 3.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż

jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły

go wszystkie osoby.

§ 4.

W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej oraz wzór zawiadomienia o odwołaniu tego pełnomocnictwa, uwzględniając

zakres pełnomocnictwa i dane identyfikujące podatnika, płatnika lub inkasenta oraz

pełnomocnika.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika

zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą

skorygować uprzednio złożoną deklarację.

§ 1a.

Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować

uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.

§ 2

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym

pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3

Skorygowanie deklaracji, o których mowa w art. 130c i art. 133 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm., nie wymaga dołączenia pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty.

(uchylony)

§ 1.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji

1)

ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

- w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;

2)

przysługuje nadal po zakończeniu

a)

kontroli podatkowej,

b)

postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania

podatkowego.

§ 2.

Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

§ 3.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji

1)

na pisemne żądanie organu podatkowego - o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych

albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość

zobowiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;

2)

bez wezwania przez organ podatkowy - o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego;

3)

w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

§ 2.

Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania

i przekazywania ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w formie dokumentu

elektronicznego, w okresie sprawozdawczym - odpowiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz

od 16 do ostatniego dnia miesiąca - informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach

bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do siódmego

dnia następnego okresu sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji

nie dotyczy rachunków bankowych założonych i zlikwidowanych w tym samym okresie sprawozdawczym.

§ 2a.

Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego obowiązane są do sporządzenia i przekazania

informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.

§ 2b.

(uchylony)

§ 2c.

Informacje, o których mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

udostępnia naczelnikom urzędów skarbowych, naczelnikom urzędów celnych, dyrektorom

izb skarbowych, dyrektorom izb celnych oraz dyrektorom urzędów kontroli skarbowej.

§ 3.

Banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz inne instytucje finansowe,

na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub jego upoważnionego

przedstawiciela, są obowiązane do udzielenia informacji w razie wystąpienia władz

państw obcych - w zakresie i na zasadach określonych w rozdziale 2 działu VIIa oraz

wynikających z ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i innych ratyfikowanych

umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

§ 4.

Żądanie, o którym mowa w § 3, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie

następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne

o klauzuli „zastrzeżone”.

§ 5.

Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i §

2a, oraz termin ich przekazania.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe

zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem

powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów

i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji

podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb

ich sporządzania oraz terminy przekazywania.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania

i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia

1)

format i tryb przekazywania dokumentu elektronicznego, uwzględniając jego zabezpieczenie

przed nieuprawnionym dostępem;

2)

wzór informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych oraz rachunkach

w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając

numer rachunku, datę jego założenia albo likwidacji, dane identyfikujące posiadacza

rachunku, w tym nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce zamieszkania lub adres

siedziby, rodzaj i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza

rachunku, numer identyfikacji podatkowej.

§ 8.

Obowiązek określony w § 2 może być wykonany za pośrednictwem instytucji, o których

mowa w art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 128).

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania,

bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na

ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem

osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym

te usługi (wykonującym pracę), jeżeli

1)

w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi

umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć

wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób

otrzymujących wynagrodzenie;

2)

podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu

lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział

w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 5% wszystkich praw głosu.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb

ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pobytu nierezydenta w kraju,

danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie,

wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i termin przekazywania

informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym

ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania

zapewniający szczególną ochronę informacji w nich zawartych.

§ 1.

Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym

organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować

powstanie zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem

formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób przekazywania informacji przez sądy,

komorników sądowych i notariuszy.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych

oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy

podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz

ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania

i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone.

§ 1

Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane

z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 2.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów

związanych z ich prowadzeniem.

§ 1

Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący

działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić

rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

§ 2.

Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających

produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy lub hodowli, nieprzerobione

sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych

miejscach sprzedaży, poza obrębem uprawy lub hodowli.

§ 3.

Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub

wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania

usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone

po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie

7 dni od dnia zgłoszenia żądania.

§ 4.

Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po

upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności

dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie

wartości i rodzaju transakcji.

§ 1.

Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać

kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków.

(uchylony)

(uchylony)

Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

§ 1.

Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność

za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art.

21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego

zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje

się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi

przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy).

§ 3.

Małżonkowie wspólnie opodatkowani na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną

odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o

zwrot nadpłaty podatku.

§ 4.

Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się

1)

osób prawnych,

2)

osobowych spółek handlowych,

3)

osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

każdej z łączących się osób lub spółek.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie

1)

innej osoby prawnej (osób prawnych);

2)

osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku

1)

przekształcenia innej osoby prawnej,

2)

przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

przekształcanej osoby lub spółki.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do

1)

osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia

a)

innej spółki niemającej osobowości prawnej,

b)

spółki kapitałowej;

2)

spółki niemającej osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie

udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa.

§ 3.

Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników

majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego

zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału.

§ 4

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego

przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw,

które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie

spółek kapitałowych.

Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

samorządowych zakładów budżetowych.

§ 1.

Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem

podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im,

w planie podziału, składnikami majątku.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale

przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część

przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z

decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu

podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również

do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów

o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

§ 1.

Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu

1)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa,

2)

oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i

usług

- ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa

z rejestru przedsiębiorstw państwowych

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy,

powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów

i usług;

2)

począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o

zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

§ 1.

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa

podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

§ 2.

Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa

o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia

te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności

na ich rachunek.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez

spadkodawcę funkcji płatnika.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych

na podstawie przepisów prawa podatkowego.

(uchylony)

§ 1.

Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za

1)

zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 § 1;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;

3)

pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika

lub inkasenta;

4)

niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz

ich oprocentowanie;

5)

opłatę prolongacyjną;

6)

koszty postępowania podatkowego;

7)

koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy

powstałe do dnia otwarcia spadku.

§ 3.

(uchylony)

Bieg terminów przewidzianych w art. 68, 70, 71, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 ulega zawieszeniu

od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci

spadkodawcy.

Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia

uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania

aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły

2 lata od śmierci spadkodawcy.

§ 1.

Organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy

orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców

lub określają wysokość nadpłaty albo zwrotu podatku.

§ 2.

W decyzji organ podatkowy określa wysokość znanych w dniu otwarcia spadku zobowiązań

spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a.

§ 2a.

Wydając decyzję, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego,

wysokość poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania, zgodnie z

przepisami prawa podatkowego, z ulg podatkowych, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku,

jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę

albo spadkodawca deklaracji nie złożył.

§ 3.

Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań, o których mowa w § 2, wynosi 14 dni

od dnia doręczenia decyzji.

§ 1.

Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych

zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w

przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Przepisy art. 100 i 101 stosuje się, jeżeli

1)

w stosunku do spadkodawcy nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe lub

2)

postępowanie podatkowe, którego stroną był spadkodawca, zostało zakończone decyzją

ostateczną.

§ 2.

W razie śmierci strony w toku postępowania w sprawach dotyczących praw lub obowiązków

wymienionych w art. 97 w miejsce dotychczasowej strony wstępują jej spadkobiercy.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93-93c

i art. 94.

§ 1.

Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o

1)

złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i

skargach do sądu administracyjnego;

2)

decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat;

3)

decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci

nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego;

4)

wszczętej kontroli podatkowej;

5)

złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;

6)

postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia

lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia.

§ 1.

Jeżeli spadkodawca był podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, organ podatkowy

informuje spadkobierców, na podstawie posiadanych danych, o wysokości dochodu lub

przychodu spadkodawcy oraz o wysokości wpłaconych zaliczek na podatek lub podatku,

podając równocześnie przypadającą do zapłacenia kwotę podatku lub kwotę nadpłaty.

§ 2.

Jeżeli spadkodawca poniósł wydatki uprawniające do ulg podatkowych, spadkobierca w

terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w § 1, zawiadamia organ

podatkowy o wysokości poniesionych wydatków.

§ 3.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 2, organ podatkowy doręcza spadkobiercom decyzję

ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego lub stwierdzającą nadpłatę.

§ 4.

(uchylony)

§ 1.

Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków

naliczane jest do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie

z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom w proporcji określonej w ich

zgodnym oświadczeniu woli, pod warunkiem złożenia w organie podatkowym

1)

prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku;

2)

zgodnego oświadczenia woli wszystkich spadkobierców o podziale tych należności.

§ 3.

W razie niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w § 2 pkt 2, w terminie 30 dni od

dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku kwoty

należnych nadpłat i zwrotów podatku, a także kwoty oprocentowania z tych tytułów składane

są do depozytu organu podatkowego. Nadpłata lub zwrot podatku są pomniejszane o koszty

przechowywania w depozycie.

§ 4.

Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został

dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w § 2 pkt

2.

§ 1.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania

podatkowe spadkodawcy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu.

§ 3.

Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio art. 97 § 1 oraz art. 98-104.

§ 1.

W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe

podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby

trzecie.

§ 1a.

Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika

za przejęte przez niego zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za

1)

podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3)

niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie

tych zaliczek;

4)

koszty postępowania egzekucyjnego.

§ 1.

O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

§ 2.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać

wszczęte przed

1)

upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2)

dniem doręczenia decyzji

a)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c)

w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d)

określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę;

3)

dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3.

§ 3.

W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności

osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a.

§ 4.

Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała

się w całości lub w części bezskuteczna.

§ 1.

W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 §

1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60 oraz art. 64-66 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone

po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od

1)

zaległości podatkowych;

2)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

3)

niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.

§ 1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym

małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie

trwania wspólności majątkowej, jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego

mu udziału w majątku wspólnym.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje

1)

niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się

orzeczenia o rozwodzie.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji.

§ 1.

Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności

i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu,

osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania

z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny

- w zakresie wynikającym z obowiązku alimentacyjnego.

§ 3.

Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem

w faktycznym pożyciu.

§ 4.

Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu

lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona

przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.

§ 5.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1

1)

ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści;

2)

nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem

należności, które nie zostały pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4.

§ 1.

Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpowiada całym

swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe

związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej

staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa

lub jego zorganizowanej części.

§ 4.

Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje

1)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art.

107 § 2 pkt 3, powstałych po dniu nabycia.

§ 5.

Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny

podatnika, o których mowa w art. 111 § 3.

§ 6.

Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu,

o którym mowa w art. 306g.

§ 7.

Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbywcy, wymienione

w art. 107 § 2 pkt 2-4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia,

o którym mowa w art. 306g, a przed dniem nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej

części, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło więcej niż 30

dni.

Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym.

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe

do dnia przekształcenia zaległości podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną

działalnością gospodarczą.

Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem

i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność

z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe podczas prowadzenia

tej działalności.

§ 1.

Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego

pozostający z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym

mowa w § 2, odpowiada za zaległości podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością

gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana rzecz lub prawo są związane

z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia.

§ 2.

Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między

1)

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego a ich użytkownikiem lub

2)

osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym

właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa

majątkowego a osobami pełniącymi takie funkcje w podmiocie będącym ich użytkownikiem

- istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.

§ 3.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub

praw majątkowych będących przedmiotem użytkowania.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów

o podobnym charakterze.

§ 1.

Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym

nieruchomości za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających

z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania dzierżawy lub użytkowania.

§ 1a.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem a podatnikiem

istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku pracy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności

wymienionych w art. 107 § 2.

§ 1.

Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej

albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z

pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości

podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był

on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on

wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe, na podstawie odrębnych przepisów,

po rozwiązaniu spółki odpowiadają osoby będące wspólnikami w momencie rozwiązania

spółki.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2. W tym

przypadku określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki, orzeczenie o odpowiedzialności

płatnika (inkasenta), zwrocie zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług lub

określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę następuje w decyzji, o której mowa

w art. 108 § 1.

§ 5.

Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki.

§ 1.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja

z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu

1)

nie wykazał, że

a)

we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie

zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b)

niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego

ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2)

nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych

spółki w znacznej części.

§ 2.

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań,

których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka

zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków

członka zarządu.

§ 3.

W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna

w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik

albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i

2 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika

lub wspólnika spółki w organizacji.

Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają

solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy

art. 116 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału (osoby nowo zawiązane)

odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe osoby prawnej

dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie

- także majątek osoby prawnej dzielonej, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych

ograniczony jest do wartości aktywów netto nabytych, wynikających z planu podziału.

§ 3.

Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych

przy podziale przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości z tytułu zobowiązań

podatkowych powstałych do dnia wydzielenia.

§ 4.

Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej

za zaległości podatkowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek

jej podziału.

§ 1.

Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy,

odpowiada całym swoim majątkiem, solidarnie z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem,

ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za zobowiązanie wynikające z decyzji, która

jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania

egzekucyjnego powstałymi w związku z wykonaniem tej decyzji - do wysokości kwoty gwarancji

lub poręczenia i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało

przyjęte przez organ podatkowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów i usług.

§ 1.

Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego

na jego rzecz dostawy towarów w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o

podatku od towarów i usług.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności wymienionych w art. 107

§ 2 pkt 1, 3 i 4 oraz odsetek za zwłokę powstałych przed dniem wydania decyzji o tej

odpowiedzialności.

§ 1

Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca

roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku,

o którym mowa w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała

miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata.

§ 2.

Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje

po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4

stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi

3 lata.

§ 1.

Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach

danego roku w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik

ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego

Urzędu Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w

art. 41 § 1, w zaokrągleniu do pełnych setek złotych, z pominięciem dziesiątek złotych.

Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

§ 1.

Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów

podatkowych.

§ 2.

Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji

i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego

postępowania.

W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

§ 1.

Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,

a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i

materiałów oraz zgłoszonych żądań.

§ 2.

Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania

wszczętego na wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek

strony, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2.

Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się

przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony

decyzji bez stosowania środków przymusu.

§ 1.

Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie

najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

§ 2.

Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być

załatwiane niezwłocznie.

Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego,

chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne.

Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne.

Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania

mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach

podatkowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 111

pkt 16, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron.

§ 1.

Pracownik urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej,

funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium

odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących

zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego,

w których

1)

są stroną;

2)

pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć

wpływ na ich prawa lub obowiązki;

3)

stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty pierwszego stopnia;

4)

stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

5)

byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem

podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4;

6)

brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji;

7)

zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe,

dyscyplinarne lub karne;

8)

stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej.

§ 2.

Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia,

opieki lub kurateli.

§ 3.

Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza celnego jest obowiązany na jego

żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu,

jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które

mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza celnego.

§ 4.

Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu

skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta

albo marszałek województwa, dyrektor izby skarbowej, dyrektor izby celnej lub minister

właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczają innego pracownika lub funkcjonariusza

do prowadzenia sprawy.

§ 5.

W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza

osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze

na skutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu

orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza do załatwienia

sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze.

§ 1.

Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań

podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku

gdy sprawa dotyczy

1)

naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy;

2)

dyrektora izby skarbowej albo jego zastępcy;

3)

małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób

wymienionych w pkt 1 albo 2;

4)

osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną

w pkt 1 albo 2.

§ 2.

W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w

1)

§ 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 - sprawę załatwia naczelnik urzędu

skarbowego wyznaczony przez właściwego dyrektora izby skarbowej;

2)

§ 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 - sprawę załatwia naczelnik urzędu

skarbowego wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

nie może wyznaczyć naczelnika urzędu skarbowego podlegającego dyrektorowi izby skarbowej,

której dyrektora lub jego zastępcy dotyczą przesłanki wyłączenia.

W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celnego art. 131 stosuje się odpowiednio,

z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 131 § 2 pkt 1, naczelnika urzędu celnego

wyznacza właściwy dyrektor izby celnej.

W sprawie wyznaczenia innego organu podatkowego, w przypadkach wymienionych w art.

131 i 131a, wydaje się postanowienie.

§ 1.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy

oraz skarbnik jednostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania

spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami

prawa podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących

1)

małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia osób

wymienionych w § 1;

2)

osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi

w § 1.

§ 3.

W przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze

wyznacza, w drodze postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy.

§ 1

Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca

prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b, która z uwagi na swój

interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego

się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.

§ 2.

Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub

jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli

zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą

na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego

prawa.

§ 2a.

Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów

i usług może być wspólnik spółki wymienionej w art. 115 § 1, uprawniony na podstawie

przepisów o podatku od towarów i usług do otrzymania zwrotu podatku.

§ 2b.

Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie zobowiązań

byłej spółki cywilnej może być osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili

rozwiązania spółki.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie

i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

§ 1.

Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby, za jej zgodą, występować

z żądaniem

1)

wszczęcia postępowania,

2)

dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu

- jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za

tym interes publiczny.

§ 2.

Organ podatkowy, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia

o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu.

Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu

organizacji społecznej służy zażalenie.

§ 3.

Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony.

(uchylony)

Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się

według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej.

Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego

działania.

§ 1.

Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

§ 1a.

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących

podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, może

być także osoba, o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, zwanej dalej „Prawem celnym”.

§ 1b

Jeżeli pełnomocnik ustanowiony w procedurach szczególnych rozliczania VAT w rozumieniu

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, będący nierezydentem, nie posiada identyfikatora podatkowego, ma obowiązek wskazać

numer służący do identyfikacji dla celów podatkowych nadany w jego państwie, a w przypadku

braku takiego numeru - numer i serię paszportu bądź innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość. Pełnomocnik ten ma również obowiązek wskazać adres elektroniczny.

§ 2

Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego

lub zgłoszone ustnie do protokołu.

§ 2a

Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione za pomocą

mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

§ 3.

Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

Adwokat, radca prawny, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego

im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ

podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

§ 3a.

W poszczególnych wynikających w toku postępowania kwestiach mniejszej wagi organ podatkowy

może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma

wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do występowania w imieniu

strony.

§ 3b

Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały

sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa

w § 3, dokonuje się przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne. Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane

elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 18 pkt 1 tej ustawy.

§ 4

W zakresie nieuregulowanym w § 1-3b stosuje się przepisy prawa cywilnego.

§ 1.

Organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej

do czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony.

§ 2.

W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiących zwłoki organ podatkowy

wyznacza dla osoby nieobecnej przedstawiciela, za jego zgodą, uprawnionego do działania

do czasu wyznaczenia kuratora dla osoby nieobecnej przez sąd.

§ 3.

Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie może

prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa

do sądu wniosek o ustanowienie kuratora.

§ 1.

Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić

bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie

skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania,

chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

§ 2.

Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie

dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub

na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu

postępowanie.

§ 3.

Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu

2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której

przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie

później niż w ciągu 3 miesięcy.

§ 4.

Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania

oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od

organu.

§ 1.

O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany

jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy

termin załatwienia sprawy.

§ 2.

Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie

terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

§ 1.

Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie

art. 140 stronie służy ponaglenie do

1)

organu podatkowego wyższego stopnia;

2)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona

przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

§ 2.

Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy

termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych

niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające

naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie,

czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy

w terminie lub nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie załatwił sprawy

w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności

porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej przepisami

prawa.

§ 1.

Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza celnego lub pracownika kierowanej jednostki

organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń.

§ 1a

Upoważnienie może obejmować podpisywanie pism w formie dokumentu elektronicznego podpisem

elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

§ 2.

Upoważnienie, o którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również

1

pracownikom obsługującym naczelnika urzędu skarbowego - przez naczelnika urzędu skarbowego;

2

pracownikom obsługującym dyrektora izby skarbowej - przez dyrektora izby skarbowej;

3)

funkcjonariuszom celnym lub pracownikom urzędu celnego - przez naczelnika urzędu celnego;

4)

funkcjonariuszom celnym lub pracownikom izby celnej - przez dyrektora izby celnej.

§ 3.

Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej.

Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przez pracowników obsługujących organ podatkowy lub przez osoby uprawnione na podstawie

odrębnych przepisów.

§ 1

Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków

1)

złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą

organu podatkowego lub portal podatkowy;

2)

wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi

podatkowemu adres elektroniczny;

3)

wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże

organowi podatkowemu adres elektroniczny.

§ 1a

Wystąpienie organu podatkowego o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3, może

nastąpić za pomocą środków komunikacji elektronicznej i zostać przesłane stronie na

jej adres elektroniczny lub na portal podatkowy. Art. 152a § 1-5 nie stosuje się.

§ 1b

Strona ma prawo do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

W takim przypadku organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie

innej niż forma dokumentu elektronicznego.

§ 2.

(uchylony)

§ 1.

Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

§ 2.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

§ 3.

Strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń.

W przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń organ podatkowy doręcza

pismo jednemu z pełnomocników.

§ 1.

W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek

zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego,

jeżeli wniesiono o zastosowanie takiego sposobu doręczania albo wyrażono na to zgodę.

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod

dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy.

§ 1

W razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, strona obowiązana jest

do ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 2.

Obowiązek, o którym mowa w § 1, dotyczy również osób fizycznych będących nierezydentami

w rozumieniu przepisów prawa dewizowego.

§ 3.

Ustanowienie pełnomocnika do spraw doręczeń zgłaszane jest organowi podatkowemu właściwemu

w sprawie.

§ 4.

W razie niedopełnienia obowiązków przewidzianych w § 1-3 pismo uważa się za doręczone

1)

pod dotychczasowym adresem - w przypadku, o którym mowa w § 1;

2)

pod adresem ostatniego czasowego pobytu - w przypadku, o którym mowa w § 2.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepisy art. 83 i art. 84 Prawa celnego.

§ 1.

Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

§ 2.

Pisma mogą być również doręczane

1)

w siedzibie organu podatkowego;

2)

w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

3)

(uchylony)

§ 3.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych

uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.

W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem

pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania

pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza

się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym

miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 1.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149

1

operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania

pisma przez operatora pocztowego;

2)

pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania

pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

§ 1a.

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1.

Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni.

§ 2.

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej

skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata,

jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe,

bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie

uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo

pozostawia się w aktach sprawy.

Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma

doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie

upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz

art. 150 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej adres jej siedziby nie istnieje lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem

i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo pozostawia się w aktach

sprawy ze skutkiem doręczenia.

§ 1.

Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem

daty doręczenia.

§ 2.

Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający

sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę

braku jej podpisu.

§ 3

W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie

jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art.

152a § 1 pkt 3.

§ 1.

W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła

na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające

1)

informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego;

2)

wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym

powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma;

3)

pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji

pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego,

oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym

mowa w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

§ 2.

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony

w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia,

przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma.

§ 3.

W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni,

licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

§ 4.

Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane

przez system teleinformatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie

potwierdza się.

§ 5.

W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie

§ 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu

elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie

dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone

oraz o datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 1 i 2, w swoim systemie teleinformatycznym.

§ 6.

Warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego

określają przepisy ustawy, o której mowa w § 1 pkt 3.

§ 1.

Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144,

pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo

wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu

odmowy jego przyjęcia przez adresata.

§ 1.

Pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości

prawnej, które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd.

§ 2.

Pisma skierowane do osób fizycznych nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie

wyznaczył przedstawiciela, doręcza się przedstawicielowi wyznaczonemu na podstawie

art. 138 § 2.

§ 3.

Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu

dyplomatycznego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych,

w umowach i przyjętych zwyczajach międzynarodowych.

§ 1.

Organ podatkowy może wystąpić do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwej

w sprawach podatkowych, zwanej dalej „obcą władzą”, z wnioskiem o doręczenie pisma,

gdy doręczenie zgodnie z art. 144 albo art. 144a osobie przebywającej na terytorium

tego państwa nie jest możliwe lub gdy powodowałoby nieproporcjonalne trudności.

§ 2.

Wnioski o doręczenie przekazywane są obcej władzy za pośrednictwem organu wyznaczonego

przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 3.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz samorządowe

kolegium odwoławcze przekazują wniosek o doręczenie do organu wyznaczonego przez ministra

właściwego do spraw finansów publicznych za pośrednictwem dyrektora izby skarbowej

właściwego miejscowo ze względu na siedzibę wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starosty, marszałka województwa albo samorządowego kolegium odwoławczego.

§ 4.

Wniosek o doręczenie powinien zawierać dane niezbędne do identyfikacji podmiotu, któremu

ma być doręczone pismo, w szczególności nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres, a także

dane dotyczące przedmiotu pisma.

§ 5.

Wniosek o doręczenie przesyła się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy

użyciu standardowego formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie

współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

(Dz. Urz. UE L 335 z 07.12.2012, str. 42). W przypadku braku możliwości przekazania wniosku o doręczenie za pomocą środków

komunikacji elektronicznej wniosek przesyła się w formie pisemnej.

§ 6.

Pismo będące przedmiotem wniosku o doręczenie przekazuje się obcej władzy przez operatora

pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznacza

podległy mu organ podatkowy do przekazywania obcym władzom wniosków o doręczenie,

mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego doręczania pism.

§ 1.

Wniosek o doręczenie pisma pochodzący od obcej władzy organ wyznaczony zgodnie z art.

154a § 7 przekazuje naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na miejsce

zamieszkania lub siedzibę podmiotu, którego dotyczy wniosek. Naczelnik urzędu skarbowego

doręcza pismo stosując odpowiednio przepisy art. 144-154.

§ 2.

Organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 niezwłocznie informuje obcą władzę, za pomocą

środków komunikacji elektronicznej, przy użyciu standardowego formularza, według wzoru

określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie

współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, o działaniach podjętych na podstawie wniosku o doręczenie, w szczególności o dacie

doręczenia pisma.

Przepisy art. 154a i 154b stosuje się do doręczania pism w zakresie spraw, o których

mowa w art. 305b. Pisma obcych władz w sprawach niewymienionych w art. 305b są doręczane

z zachowaniem zasady wzajemności.

§ 1

Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub

dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie

dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego

lub rozstrzygnięcia sprawy.

§ 2.

Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej

przyczyny, organ podatkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności

w miejscu pobytu tej osoby.

§ 1.

Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa,

w którym zamieszkuje lub przebywa.

§ 2.

Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy mający siedzibę

na obszarze województwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego

stawienia się może zastrzec, że chce stawić się przed organem właściwym do rozpatrzenia

sprawy.

§ 3.

W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu

o wszczęciu postępowania poucza stronę o możliwości złożenia, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, o którym mowa w § 2.

§ 1.

Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, którego siedziba

nie znajduje się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba

obowiązana do osobistego stawiennictwa, oraz jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia,

o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego właściwego

ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia

wyjaśnień lub zeznań albo dokonania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem.

§ 2.

Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa

okoliczności, które mają być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie

mają być dokonane.

Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter

sprawy lub czynności wymaga osobistego stawienia się przed organem podatkowym prowadzącym

postępowanie.

§ 1.

W wezwaniu należy wskazać

1)

nazwę i adres organu podatkowego;

2)

imię i nazwisko osoby wzywanej;

3)

w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;

4

czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może

złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;

5)

termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia

się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;

6)

skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

§ 1a.

W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować

o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związanej z tym możliwości niestawienia

się na wezwanie.

§ 2

Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego

imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, a jeżeli jest sporządzone w formie dokumentu

elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym

za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

§ 1.

W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga,

wezwania można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków

łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 159 § 1 i 1a.

§ 2.

Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy

nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie.

(uchylony)

§ 1.

W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli

uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

§ 2.

Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny

uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności,

dla której był określony termin.

§ 3.

Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych.

§ 1.

W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy.

§ 2.

W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie

organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia

organ podatkowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji

lub postanowienia.

§ 1.

Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

§ 2.

Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia.

§ 3.

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi

podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a.

§ 3a.

O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie

pozostałe osoby będące stroną w sprawie.

§ 3b.

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione za pomocą środków komunikacji

elektronicznej jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu

podatkowego.

§ 4.

Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o

wszczęciu postępowania.

§ 5.

Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie

1)

ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są

corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania

podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie;

2)

umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1;

3)

nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

4)

zabezpieczenia.

§ 6.

W postępowaniu przed organami celnymi w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, w przypadku, o którym mowa

w art. 23 ust. 3 Prawa celnego, organ celny nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia

postępowania przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 7.

Organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia

zeznania podatkowego przez podatników podatku od spadków i darowizn. W tym przypadku

za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się datę złożenia zeznania.

§ 1.

Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną

lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy

wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

§ 2.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

§ 1.

W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania

się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz

niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji

w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie

podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w

terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy złożone przez kontrolowanego wyjaśnienia

lub zastrzeżenia do protokołu kontroli zostały w całości uwzględnione przez kontrolujących.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 1, postępowanie podatkowe może być wszczęte także po

upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli

1)

podatnik dokona ponownej korekty deklaracji, w której nie zostaną uwzględnione nieprawidłowości

ujawnione w kontroli podatkowej;

2)

organ podatkowy otrzyma informacje od organów podatkowych lub od innych organów, uzasadniające

wszczęcie postępowania podatkowego.

§ 1.

W sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego

oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy,

można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.

§ 2.

W sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy

zażalenie.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepis art. 90 Prawa celnego.

§ 1.

Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie

zakresu żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika

z tej samej podstawy prawnej co dotychczasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego

stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od dnia rozszerzenia

zakresu lub zgłoszenia nowego żądania.

§ 2.

Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze

postanowienia. Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy

art. 165 § 1-3b stosuje się odpowiednio.

§ 1

Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być

wnoszone pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej

przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, lub portal podatkowy.

§ 2.

Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi,

oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia

działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych.

§ 3.

Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego,

a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba,

która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią

inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu.

§ 3a

Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno

1)

być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne;

2)

zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych

przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru;

3)

zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.

§ 3b

Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ podatkowy

przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione

w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono

żądanie, o którym mowa w art. 144a § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany

zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego

w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej.

§ 4.

Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego

zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego, organ obowiązany

jest potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru

na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny.

§ 4a

Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego

zawiera

1)

informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej;

2)

pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

o którym mowa w art. 144a § 1b.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa

wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie

tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

§ 1a.

Jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku

nie dokonuje się wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym

mowa w § 4.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z

odrębnymi przepisami powinny zostać uiszczone z góry.

§ 3.

Organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w §

2, jeżeli

1)

za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes

strony;

2)

wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity;

3)

podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.

§ 4.

Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na

które przysługuje zażalenie.

§ 1.

Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie,

powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego

podanie.

§ 2.

Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami

prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

§ 1.

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ

podatkowy, do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości.

Równocześnie organ podatkowy zawiadamia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien

wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści § 2.

§ 2.

Jeżeli organ podatkowy otrzyma podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym

mowa w § 1, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, podanie uważa się

za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania, z tym że nie wywołuje ono skutków

w postaci skrócenia terminów określonych w art. 139 § 1 i 3.

§ 2a.

Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez

organy podatkowe, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego,

że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując

go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 3.

Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić

na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w

sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła, z odpowiednim

pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 4.

Organ podatkowy nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwy jest sąd powszechny,

jeżeli w tej sprawie sąd uznał się za niewłaściwy.

§ 1.

W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej.

§ 2.

W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu

czynności w postępowaniu podatkowym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te

osoby czynności wraz z odpowiednim odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej

lub elektronicznej określających te czynności.

§ 3.

Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt

sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

wzór i sposób prowadzenia metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną

w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, a także, aby w oparciu o treść

metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu podatkowym podejmowanych

w sprawie przez poszczególne osoby.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia,

rodzaje spraw, w których obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu

na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych do prowadzenia metryki w stosunku

do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw.

§ 6.

Przepisy § 4 i 5 stosuje się odpowiednio do postępowań uregulowanych w odrębnych przepisach,

do których mają zastosowanie przepisy niniejszego działu.

§ 1.

Organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej

istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób

utrwalona na piśmie.

§ 2.

W szczególności sporządza się protokół

1)

przyjęcia wniesionego ustnie podania;

2)

przesłuchania strony, świadka i biegłego;

3)

oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego;

4)

ustnego ogłoszenia postanowienia;

5)

rozprawy.

§ 1.

Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich

czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób

w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

§ 2.

Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej,

które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby

należy omówić w protokóle.

§ 1.

Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej

niezwłocznie po złożeniu zeznania.

§ 2.

W protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać

w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres

tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania.

Organ podatkowy może zezwolić na dołączenie do protokółu zeznania na piśmie podpisanego

przez zeznającego oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy.

Skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione

były czytelne. Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle

przed jego podpisaniem.

§ 1

Czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają

znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji

podpisanej przez pracownika dokonującego tych czynności.

§ 2

Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego.

§ 1.

Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.

Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania.

§ 2.

Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika

tego organu.

§ 3.

Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z

akt sprawy uwierzytelnionych odpisów.

§ 4

Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w

swoim systemie teleinformatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa

w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

§ 1.

Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów

zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy

wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny.

§ 2.

Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania

z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych

odpisów następuje w drodze postanowienia.

§ 3.

Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie.

§ 1.

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem.

§ 2.

Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu

prawnego w drodze zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek,

oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania; przepis

art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio.

Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje

złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane

w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności

sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b §

3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania

w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

§ 1.

Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia

tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany

na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do sporządzenia

i przekazania informacji dotyczących strony postępowania w zakresie

1)

posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków,

a także obrotów i stanów tych rachunków;

2)

posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych

rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków;

3)

zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych;

4)

nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa,

a także obrotu tymi papierami wartościowymi;

5)

obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.

§ 2.

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych,

dobrowolnych funduszy emerytalnych i banków prowadzących działalność maklerską, w

zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych oraz indywidualnych kont zabezpieczenia

emerytalnego, a także do domów maklerskich oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

§ 3.

Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego

lub naczelnika urzędu celnego są obowiązane do sporządzania informacji o umorzonych

jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje

się odpowiednio.

§ 3a.

Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94 i 586 oraz z 2015 r. poz. 73), na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego są obowiązane do sporządzania informacji

o wysokości dochodów (przychodów) przekazanych na rzecz podatników uprawnionych z

papierów wartościowych zapisanych na takich rachunkach oraz o kwocie pobranego podatku.

Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia.

Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, naczelnik

urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego może wystąpić po uprzednim wezwaniu

do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia odpowiednio naczelnika

urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego do wystąpienia do instytucji finansowych

o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie

1)

nie udzieliła informacji;

2)

nie upoważniła odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego

do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie informacji;

3)

udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi

z instytucji finansowej.

§ 1.

Naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego, występując z żądaniem, o

którym mowa w art. 182, powinien zwracać szczególną uwagę na zasadę szczególnego zaufania

pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientami.

§ 2.

W żądaniu określa się zakres informacji oraz termin ich przekazania. Przepis art.

82 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Żądanie zawiera ponadto

1)

wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem;

2)

dowody potwierdzające, że strona

a)

odmówiła udzielenia informacji lub

b)

nie wyraziła zgody na udzielenie naczelnikowi urzędu skarbowego lub naczelnikowi urzędu

celnego upoważnienia do zażądania tych informacji, lub

c)

w terminie określonym przez naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celnego

nie udzieliła informacji albo upoważnienia.

§ 4.

Odpis żądania naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celnego przekazuje

odpowiednio dyrektorowi nadrzędnej izby skarbowej lub dyrektorowi nadrzędnej izby

celnej.

Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli

żądanie naczelnika urzędu celnego lub naczelnika urzędu skarbowego nie spełnia wymogów

formalnych określonych w art. 184 § 2 i 3.

(uchylony)

§ 1.

Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał

dowodowy.

§ 2.

Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić

swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.

§ 3.

Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają

dowodu. Fakty znane organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie.

Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem

dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone

są wystarczająco innym dowodem.

§ 1.

Organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w

jej posiadaniu.

§ 2.

Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu i stan postępowania, przy czym nie

może on być krótszy niż 3 dni.

§ 1.

Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań

świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem.

§ 2.

Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom

i biegłym oraz składać wyjaśnienia.

Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana

okoliczność została udowodniona.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość

wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

§ 1.

Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co

wynika z zawartych w nich zapisów.

§ 2.

Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają

stan rzeczywisty.

§ 3.

Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi

z odrębnych przepisów.

§ 4.

Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które

są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

§ 5.

Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób

wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy.

§ 6.

Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub

w sposób wadliwy, to w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części

nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

§ 7.

Odpis protokółu, o którym mowa w § 6, organ podatkowy doręcza stronie.

§ 8.

Strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu, może wnieść zastrzeżenia do

zawartych w nim ustaleń, przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi

podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opodatkowania.

§ 1.

Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane

do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne

jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom

wymienionym w tych przepisach.

§ 1.

Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki, o których mowa w art.

194 § 1 i 2, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę

odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ podatkowy zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu,

jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ podatkowy uzna za konieczne przejrzenie

oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie.

§ 2.

Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność

z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie

pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym.

§ 2a

Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie

jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu mechanizmów

określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 tej ustawy.

§ 3.

Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego

w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym

ma charakter dokumentu urzędowego.

§ 4.

Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ podatkowy zażąda od strony,

składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu.

Świadkami nie mogą być

1)

osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń;

2)

osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte

tajemnicą, jeżeli nie zostały, w trybie określonym obowiązującymi przepisami, zwolnione

od obowiązku zachowania tej tajemnicy;

3)

duchowni prawnie uznanych wyznań - co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.

§ 1.

Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony,

wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak

również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub

kurateli.

§ 2.

Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub

jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować

naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej.

§ 3.

Przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i

odpowiedzi na pytania oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania oraz przechowywania protokołów

zeznań obejmujących okoliczności, na które rozciąga się obowiązek ochrony informacji

niejawnych lub dochowania tajemnicy zawodowej.

§ 1.

W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać

na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

§ 2.

Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy

prawa podatkowego.

§ 3.

Do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. W pozostałym

zakresie do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.

§ 1.

Organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.

§ 2.

Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane, na

wezwanie organu podatkowego, do okazania tego przedmiotu.

Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania

strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach

przymusu.

§ 1.

Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar

stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez

strony czynności.

§ 2.

Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki

podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej.

§ 3.

Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony,

chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub

nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ

podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego

stosunku prawnego lub prawa.

§ 1.

Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia

się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5;

2)

w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego;

3)

w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie

na podstawie danych zawartych w złożonym zeznaniu.

§ 1.

Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę

1)

z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego

sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania

argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania;

2)

na wniosek strony.

§ 2.

Strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rozprawy,

wskazuje jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny

być dokonane na rozprawie.

§ 3.

Organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy

mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco

potwierdzone innym dowodem.

§ 4.

W sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie.

Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwania nastąpiło najpóźniej

na 7 dni przed rozprawą.

§ 1.

Rozprawą kieruje upoważniony do przeprowadzenia rozprawy pracownik organu odwoławczego.

§ 2.

Gdy postępowanie toczy się przed samorządowym kolegium odwoławczym, rozprawą kieruje

przewodniczący albo wyznaczony członek tego kolegium.

§ 3.

W rozprawie uczestniczy upoważniony pracownik organu pierwszej instancji, od którego

decyzji wniesiono odwołanie.

§ 1.

Na rozprawie strona może składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty

oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strona może wypowiadać się co do

wyników postępowania dowodowego.

§ 2.

Kierujący rozprawą może uchylić pytanie zadane uczestnikowi rozprawy, jeżeli nie ma

ono istotnego znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w

protokole treść uchylonego pytania.

§ 1.

Organ podatkowy zawiesza postępowanie

1)

w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe;

2)

gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia

wstępnego przez inny organ lub sąd;

3)

w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

4)

w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności

prawnych;

5)

w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej - do dnia, w którym decyzja,

o której mowa w art. 108 § 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3

oraz art. 115 § 4;

6)

w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita

Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia

lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub

jej spadkobiercom.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie.

Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1

pkt 1, 3 i 4, nie podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu

podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu.

§ 1.

Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1

pkt 2, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego

organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że

już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.

§ 2.

Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie,

organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie

zagadnienia wstępnego.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia

ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych.

§ 2.

Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego

podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.

§ 3.

W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści

§ 2.

W postępowaniu przed organami celnymi, w sprawach dotyczących podatku od towarów i

usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, stosuje się przepis art. 87 Prawa celnego.

§ 1.

Organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia,

zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie.

§ 2.

Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

§ 1.

Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia,

w szczególności

1)

w razie śmierci strony - po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego

albo po ustanowieniu, w trybie określonym odrębnymi przepisami, kuratora spadku;

2)

w razie utraty zdolności do czynności prawnych - po ustanowieniu kuratora;

3)

w razie braku przedstawiciela ustawowego - po jego ustanowieniu;

4)

gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego

przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu

się orzeczenia kończącego to postępowanie.

§ 2.

Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą

się lub nie zostaną ustaleni spadkobiercy zmarłej strony, organ podatkowy może zwrócić

się do sądu o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został

ustanowiony.

Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w niniejszym dziale.

§ 1.

Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy

stanowią inaczej.

§ 2.

Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie

w danej instancji.

§ 1.

Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności

w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu

postępowania.

§ 2.

Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie

postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża

to interesowi publicznemu.

§ 1.

Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ,

w tym wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję

wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.

§ 2.

Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska,

zawiadamia o tym stronę.

§ 3.

Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je

niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia

o zajęcie stanowiska.

§ 4.

Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie

wyjaśniające.

§ 5.

Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy

zażalenie, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

§ 6.

W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy

art. 139-142.

§ 1.

Decyzja zawiera

1)

oznaczenie organu podatkowego;

2)

datę jej wydania;

3)

oznaczenie strony;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;

8

podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,

a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - bezpieczny podpis

elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

§ 2.

Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesione powództwo do sądu powszechnego

lub skarga do sądu administracyjnego, zawiera ponadto pouczenie o możliwości wniesienia

powództwa lub skargi.

§ 2a.

Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera również pouczenie o odpowiedzialności

karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne

obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie

egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji.

§ 3.

Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać

decyzja.

§ 4.

Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ

uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym

dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy

prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

§ 5.

Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony.

Nie dotyczy to decyzji wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano

ulgę w zapłacie podatku.

Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania.

§ 1.

Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia

co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji

powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania

zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

§ 2.

Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję

w zakresie, o którym mowa w § 1.

§ 3.

Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji.

§ 4.

W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia

odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji.

§ 5.

Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na

które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio.

Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia

powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego

pouczenia.

§ 1.

Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia

błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.

§ 2.

Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia

w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.

§ 3.

Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.

§ 1.

W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia.

§ 2.

Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego,

lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią

inaczej.

§ 1.

Postanowienie zawiera

1)

oznaczenie organu podatkowego;

2)

datę jego wydania;

3)

oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego;

7

podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,

a jeżeli postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - bezpieczny

podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

§ 2.

Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie

lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na

postanowienie.

Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza

się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art.

211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których

mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast

decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie.

§ 1.

Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie

tylko do jednej instancji.

§ 2.

Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia.

W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe

kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując

odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,

określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody

uzasadniające to żądanie.

§ 1.

Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego,

który wydał decyzję.

§ 2.

Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia

1)

decyzji stronie;

2)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę

zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną

decyzję.

§ 2.

Od nowej decyzji służy stronie odwołanie.

§ 1.

Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy

organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni

od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art.

226.

§ 2.

Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych

zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich.

§ 1.

Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia

1)

niedopuszczalność odwołania;

2)

uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;

3)

pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających

z art. 222.

§ 2.

Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne.

Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie

w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego

postępowania organowi, który wydał decyzję.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, z zastrzeżeniem

§ 2.

§ 2.

Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo

pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej

uchylenie lub zmianę.

§ 1.

Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo

2)

uchyla decyzję organu pierwszej instancji

a)

w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając

tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie,

b)

w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji,

jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo

3)

umarza postępowanie odwoławcze.

§ 2.

Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać

sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga

uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy

zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

§ 3.

Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej

sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu

jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych

przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się

do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba

że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.

Organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż

po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi

mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji.

§ 1.

Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.

§ 2.

Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia

1)

postanowienia stronie;

2)

zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu

od decyzji.

(uchylony)

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie

przepisy dotyczące odwołań.

Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba

że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

§ 1.

Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy

1)

organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie

egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

2)

strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej

wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw

skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3)

strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4)

okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3

miesiące.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające

z decyzji nie zostanie wykonane.

§ 3.

Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej

instancji w drodze postanowienia.

§ 4.

Na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie.

Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji.

§ 5.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie skraca terminu płatności, wynikającego

z decyzji lub przepisu prawa.

Decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba

że przyjęto zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2.

Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej

wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość zwrotu podatku lub wysokość odsetek za

zwłokę albo orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, osoby

trzeciej albo spadkobiercy, w zakresie objętym wnioskiem, o którym mowa w art. 14m

§ 3.

Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie.

§ 1.

Organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie

wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia

sądu administracyjnego

1)

na wniosek - po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji

wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d § 2 - do wysokości zabezpieczenia

i na czas jego trwania lub

2)

z urzędu - po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego

korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania

wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę - do wysokości odpowiadającej wartości

przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1 pkt 1, podlega załatwieniu bez zbędnej zwłoki, nie później

niż w terminie 14 dni. Niezałatwienie wniosku w tym terminie powoduje wstrzymanie

wykonania decyzji do czasu doręczenia postanowienia w sprawie przyjęcia zabezpieczenia,

chyba że przyczyny niezałatwienia wniosku w terminie zostały spowodowane przez stronę.

§ 3.

W sprawach nieuregulowanych w § 1 przepisy art. 33d-33g stosuje się odpowiednio.

§ 4.

W sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie.

Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania

decyzji.

Wstrzymanie wykonania decyzji nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę.

Ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego nie stanowi wykonania decyzji.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wykonania postanowień.

§ 1.

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe;

2)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3)

decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu

stosownie do art. 130-132;

4)

strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

6)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7)

decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8)

została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9)

ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa

międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej

decyzji;

10)

wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej,

prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania

lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska,

ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11)

orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

§ 2.

Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie

postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn

określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd

orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

§ 3.

Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku,

gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych

przyczyn, określonych w przepisach prawa.

§ 1.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

§ 2.

Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1

1)

pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia

wiadomości o wydaniu decyzji;

2)

pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji

orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

3)

pkt 9 następuje tylko na żądanie strony.

(uchylony)

§ 1.

W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie

o wznowieniu postępowania.

§ 1a.

(uchylony)

§ 2.

Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania

co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

§ 3.

Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

§ 1.

Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie