Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 42 § 2-4 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów

albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa

wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub

zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177.

§ 3.

Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia

przestępstwa określonego w art. 178a § 4 lub jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa

określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek

na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2

lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego

lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi

okolicznościami.

§ 4.

Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie ponownego

skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.

”

;

2)

w art. 43 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz

wymienione w art. 39 pkt 2, 2d i 2e orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy

oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a, 2b i 3 orzeka się w latach, od roku do

lat 15, zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.

”

;

3)

w art. 47

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo

za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek

na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, sąd może orzec

nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

”

,

b)

dodaje się § 3-5 w brzmieniu

„

§ 3.

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, art. 174, art. 177

lub w art. 355, jeżeli sprawca był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego

lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, a w razie

jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz

osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu

pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki orzeka się

na rzecz każdej z nich. Jeśli ustalenie takiej osoby nie jest możliwe, sąd orzeka

nawiązkę na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd

orzeka nawiązkę w wysokości co najmniej 10 000 złotych.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach, gdy wymierzona nawiązka powodowałaby

dla sprawcy uszczerbek dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny lub gdy pokrzywdzony

pojednał się ze sprawcą, sąd może ją wymierzyć w wysokości niższej niż wskazana w

§ 3.

§ 5.

Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sąd orzekł obowiązek naprawienia wyrządzonej

przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości wyższej niż

10 000 złotych.

”

;

4)

w art. 49 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1, art. 179 lub art.

180, sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu

Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5000 złotych,

a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4 co najmniej 10

000 złotych, do wysokości określonej w § 1.

”

;

5)

po art. 180 dodaje się art. 180a w brzmieniu

„

Art. 180a.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd

mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

”

.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm. w art. 94 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w § 1, można orzec zakaz prowadzenia

pojazdów.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 182 dodaje się art. 182a w brzmieniu

„

Art. 182a.

§ 1.

Jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego

wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o

dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych

w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

- Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie

wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę

osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis art. 182 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W przypadku orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu

prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, zakazu tego nie stosuje

się w przypadku prowadzenia pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy i egzaminowania,

jeżeli skazany jest osobą szkoloną lub egzaminowaną w trybie przewidzianym przepisami

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 155) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm..

§ 3.

Jeżeli skazany rażąco naruszył porządek prawny w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa

ruchu drogowego, w szczególności popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji, sąd może orzec o uchyleniu sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów

w postaci, o której mowa w § 1. Przepis art. 182 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie, o którym mowa w § 1 i 3, przysługuje zażalenie.

”

;

2)

w art. 197 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli sposób podania wyroku do publicznej wiadomości nie został określony w wyroku,

sąd może orzec o podaniu wyroku do publicznej wiadomości przez umieszczenie odpisu

wyroku lub wyciągu z wyroku, ze wzmianką o prawomocności, na stronie Biuletynu Informacji

Publicznej sądu.

”

;

3)

w art. 206 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie do wykonania orzeczenia o

1)

nawiązce na rzecz Skarbu Państwa oraz o przepadku, jeżeli jego przedmiotem jest kwota

pieniężna,

2)

nawiązce lub świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy

Postpenitencjarnej

- z tym że okres rozłożenia na raty tych należności nie może przekroczyć 1 roku.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w pkt 83 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 84 i 85 w brzmieniu

„

84)

blokada alkoholowa - urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu

silnikowego i pojazdu szynowego, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez

kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm

85)

kalibracja blokady alkoholowej - ogół czynności służących wzorcowaniu blokady alkoholowej

oraz regulacji tego urządzenia w sposób umożliwiający spełnienie wymagania, o którym

mowa w pkt 84.

”

;

2)

w art. 38

a)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie

wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 155 i 541);

”

,

b)

po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez producenta

urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela;

”

;

3)

w art. 66 po ust. 1c dodaje się ust. 1d-1g w brzmieniu

„

1d.

Pojazd silnikowy i pojazd szynowy może być wyposażony w blokadę alkoholową montowaną

przez producenta urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela.

1e.

Kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się co 12 miesięcy. Pierwszą kalibrację blokady

alkoholowej wykonuje się przed montażem urządzenia w pojeździe.

1f.

Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel przeprowadza kalibrację blokady

alkoholowej i wystawia dokument potwierdzający jej kalibrację.

1g.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

funkcjonalne i wymogi techniczne blokady alkoholowej oraz wzór dokumentu potwierdzającego

kalibrację blokady alkoholowej, uwzględniając dostępność rynkową takich urządzeń oraz

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

”

;

4)

w art. 80d

a)

w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117

ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm.;

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust.

3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117

ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, nie może przekroczyć równowartości w złotych 2 euro a w przypadku opłaty, o której

mowa w art. 8 ust. 4 i 5 ustawy, równowartości w złotych 50 eurocentów, ustalonej

przy zastosowaniu kursu średniego ustalonego przez Narodowy Bank Polski w dniu ogłoszenia

rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7.

”

,

c)

w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5, art. 75 ust. 2, art.

77 ust. 3, art. 82 ust. 2 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5,

art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38

ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87

ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust.

2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117

ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej wnoszenia;

”

;

5)

w art. 81

a)

w ust. 11 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

wyposażony w blokadę alkoholową.

”

,

b)

po ust. 12 dodaje się ust. 12a w brzmieniu

„

12a.

Badanie techniczne pojazdu wyposażonego w blokadę alkoholową przeprowadza się po przedstawieniu

dokumentu potwierdzającego kalibrację blokady alkoholowej, wystawionego przez producenta

urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela, ważnego przez okres 12 miesięcy

od dnia wystawienia.

”

;

6)

w art. 130a w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w

brzmieniu

„

6)

kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo

której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie

go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem,

chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2.

”

;

7)

w art. 135

a)

w ust. 1

-

w pkt 1

-

- lit. f otrzymuje brzmienie

„

f)

gdy wobec kierującego pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub wydano decyzję

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami,

”

,

-

- lit. h otrzymuje brzmienie

„

h)

przekroczenia przez kierującego pojazdem w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy

prawa jazdy liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego lub stwierdzenia,

na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że w okresie 2 lat od dnia wydania po raz

pierwszy prawa jazdy popełnił on przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

lub trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości

o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm.,

”

,

-

- dodaje się lit. i w brzmieniu

„

i)

stwierdzenia braku dokumentu, o którym mowa w art. 38 pkt 3a lub 4a, lub prowadzenia

pojazdu niewyposażonego w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

”

,

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na

a)

kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h

na obszarze zabudowanym lub

b)

przewożeniu osób w liczbie przekraczającej liczbę miejsc określoną w dowodzie rejestracyjnym

(pozwoleniu czasowym) lub wynikającą z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu niepodlegającego

rejestracji; przepis nie dotyczy przewozu osób autobusem w publicznym transporcie

zbiorowym w gminnych, powiatowych i wojewódzkich przewozach pasażerskich w rozumieniu

ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13, z późn. zm., o ile w pojeździe przewidziane są miejsca stojące;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1a lit. b nie stosuje się, jeżeli liczba przewożonych osób w sposób,

o którym mowa w tym przepisie, nie przekracza

1)

5 - w przypadku przewożenia ich autobusem;

2)

2 - w przypadku przewożenia ich samochodem osobowym, samochodem ciężarowym lub w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny.

1b.

Kierujący, o którym mowa w art. 136 ust. 1a, jest obowiązany podać organowi kontroli

ruchu drogowego adres do doręczeń. W przypadku niewskazania adresu do doręczeń stosuje

się przepisy art. 40 § 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym poucza się kierującego.

”

,

c)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, uprawnia

do kierowania pojazdem w okresie 24 godzin od chwili zatrzymania, a w przypadku, o

którym mowa w art. 136 ust. 1a - w okresie 72 godzin.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. i, w zakresie braku dokumentu, o którym

mowa w art. 38 pkt 3a lub 4a, starosta wydaje zatrzymane prawo jazdy po przedstawieniu

dokumentu.

”

;

8)

w art. 136 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Jeżeli prawo jazdy zostało wydane przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska i kierujący

pojazdem nie ma miejsca zamieszkania na jej terytorium, prawo jazdy przekazuje się

niezwłocznie staroście właściwemu ze względu na miejsce naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym. Starosta niezwłocznie przekazuje zatrzymane prawo jazdy do właściwego organu państwa,

w którym zostało ono wydane.

”

;

9)

w art. 140 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym

w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił

a)

przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b)

trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości

o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

- przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego

Policji;

”

.

W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 155) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja

o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub

3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych

do kierowania pojazdem.

”

;

2)

w art. 12

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm..

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa

jazdy kategorii

1)

C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie w zakresie

prawa jazdy kategorii B;

2)

B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie

w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

”

;

3)

w art. 13 w ust. 5 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

ograniczenia uprawnienia do kierowania wyłącznie pojazdem wyposażonym w blokadę alkoholową,

o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

”

;

4)

w art. 22 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

”

;

5)

w art. 50 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu zakazu

prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

”

;

6)

w art. 91 w ust. 5 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

po uprzednim cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust.

1 pkt 2 lub 3;

”

;

7)

w art. 102

a)

w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 i 5 w brzmieniu

„

4)

kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze

zabudowanym;

5)

kierujący pojazdem silnikowym przewozi osoby w liczbie przekraczającej liczbę miejsc

określoną w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) lub wynikającą z konstrukcyjnego

przeznaczenia pojazdu niepodlegającego rejestracji; przepis nie dotyczy przewożenia

osób autobusem w publicznym transporcie zbiorowym w gminnych, powiatowych i wojewódzkich

przewozach pasażerskich w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13, z późn. zm., o ile w pojeździe przewidziane są miejsca stojące.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1e w brzmieniu

„

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli liczba przewożonych osób w sposób, o

którym mowa w tym przepisie, nie przekracza

1)

5 - w przypadku przewożenia ich autobusem;

2)

2 - w przypadku przewożenia ich samochodem osobowym, samochodem ciężarowym lub w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny.

1b.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej

o zatrzymaniu prawa jazdy.

1c.

Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy,

nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu

prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1d.

Jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu

jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano

prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze

wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy.

1e.

Okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu

właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania

pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt

4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania

prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji.

”

,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana

do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym

i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania

dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega

on zwrotowi.

”

;

8)

w art. 103

a)

w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

kierowania pojazdem w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d;

6)

uchylenia sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 182a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 5, będące podstawą decyzji administracyjnej o cofnięciu

uprawnienia do kierowania pojazdami.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Przywrócenie uprawnień następuje również w przypadku orzeczenia sądu o wykonywaniu

zakazu prowadzenia pojazdów w postaci, o której mowa w art. 182a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Wydając decyzję o przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami, starosta wpisuje

do prawa jazdy informację o ograniczeniu, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7. Wpis

dokonywany jest z urzędu, na okres trwania zakazu prowadzenia pojazdów, po uiszczeniu

przez osobę ubiegającą się o przywrócenie uprawnienia opłaty, o której mowa w art.

10 ust. 1, oraz opłaty ewidencyjnej.

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i

5.

”

,

e)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Decyzję administracyjną o cofnięciu lub przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdami

osobom, o których mowa w art. 10 ust. 3, wydaje marszałek województwa mazowieckiego.

”

;

9)

art. 104 otrzymuje brzmienie

„

Art. 104.

Osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, może uzyskać uprawnienie

do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie

po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami.

”

;

10)

w art. 139

a)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

art. 99 ust. 1 pkt 5 i, w ramach kursu reedukacyjnego w zakresie problematyki przeciwalkoholowej

i przeciwdziałania narkomanii, art. 100, art. 101 oraz art. 102 ust. 1 pkt 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2015 r.;

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 1 pkt 2 lit. b i ust.

3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 91-95, art. 98, art.

99 ust. 1 pkt 3 lit. c, pkt 4, ust. 2 pkt 1 lit. b oraz ust. 3, art. 100, art. 101

oraz art. 102 ust. 1 pkt 2, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, art. 105 ust. 1

i 2, art. 112 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 7 i ust. 10 pkt 2, art. 125 pkt 10

lit. c-f i lit. g w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pkt 13 oraz pkt 16 w zakresie art. 140 ust. 1 pkt 3, 3a i pkt 4 lit. a ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz art. 136 ust. 1-3, które wchodzą w życie z dniem 4 stycznia 2016 r.

”

.

Wobec osób, w stosunku do których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy orzeczono

prawomocnym wyrokiem środek karny zakazu prowadzenia pojazdów na podstawie art. 42

§ 2 ustawy wymienionej w art. 1, przepis art. 182a ustawy wymienionej w art. 3 stosuje

się, jeżeli ten środek karny był wykonywany przez co najmniej 18 miesięcy.

1.

Do dnia 3 stycznia 2016 r.

1)

podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art.

135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, niezwłocznie powiadamia o tym starostę

właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem;

2)

podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103

ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy

na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4;

3)

organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem w okolicznościach,

o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w

art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

kierującego pojazdem;

4)

starosta niezwłocznie przekazuje do centralnej ewidencji kierowców informację o zaistnieniu

okoliczności, o których mowa w art. 102 ust. 1d ustawy wymienionej w art. 5;

5)

starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów

ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art.

4;

6)

w stosunku do osoby, której cofnięto uprawnienie do kierowania pojazdami w trybie

art. 140 ust. 1 pkt 3a ustawy wymienionej w art. 4, stosuje się art. 104 ustawy wymienionej

w art. 5 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do organu Policji prowadzącego ewidencję,

o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4.

Przepis art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. h ustawy, o której mowa w art. 4, traci moc z dniem

4 stycznia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt

7 lit. b, w zakresie dotyczącym art. 102 ust. 1b ustawy wymienionej w art. 5, który

wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2016 r.

Osoba, w stosunku do której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania

pojazdami, odpowiednio w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2, 3 lub 5, może uzyskać uprawnienie

do kierowania pojazdami po ponownym spełnieniu wszystkich wymagań stawianych osobie

po raz pierwszy ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdami.

Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, prowadzi pojazd

mechaniczny, nie stosując się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdami,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 1.

Jeżeli zakaz prowadzenia pojazdów był wykonywany przez okres co najmniej połowy orzeczonego

wymiaru, a w przypadku zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego na podstawie art. 42 § 3 lub 4 Kodeksu karnego przez okres co najmniej 10 lat, sąd może orzec o

dalszym wykonywaniu tego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów niewyposażonych

w blokadę alkoholową, o której mowa w art. 2 pkt 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.

- Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., jeżeli postawa, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz zachowanie w okresie

wykonywania środka karnego uzasadniają przekonanie, że prowadzenie pojazdu przez tę

osobę nie zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Przepis art. 182 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W przypadku orzeczenia sądu o dalszym wykonywaniu środka karnego w postaci zakazu

prowadzenia pojazdów niewyposażonych w blokadę alkoholową, zakazu tego nie stosuje

się w przypadku prowadzenia pojazdów wykorzystywanych do nauki jazdy i egzaminowania,

jeżeli skazany jest osobą szkoloną lub egzaminowaną w trybie przewidzianym przepisami

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2015 r. poz. 155) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm..

§ 3.

Jeżeli skazany rażąco naruszył porządek prawny w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa

ruchu drogowego, w szczególności popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w

komunikacji, sąd może orzec o uchyleniu sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów

w postaci, o której mowa w § 1. Przepis art. 182 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie, o którym mowa w § 1 i 3, przysługuje zażalenie.