Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1539 oraz z 2015 r. poz. 266) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 45 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

nakazać posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają zwierzęta z gatunków

wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, powiatowemu lekarzowi weterynarii;

”

;

2)

w art. 46 w ust. 3 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

nakazuje posiadaczom zwierząt zgłaszanie miejsc, w których przebywają zwierzęta z

gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, powiatowemu lekarzowi weterynarii,

lub

”

;

3)

po art. 57d dodaje się art. 57e-57h w brzmieniu

„

Art. 57e.

1.

Główny Lekarz Weterynarii opracowuje programy bioasekuracji mające na celu zapobieganie

szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania, biorąc

pod uwagę sytuację epizootyczną w odniesieniu do danej choroby zakaźnej zwierząt.

2.

Program bioasekuracji zawiera w szczególności

1)

określenie chorób zakaźnych zwierząt, których szerzeniu się ma zapobiec realizacja

tego programu;

2)

określenie gatunków zwierząt objętych tym programem;

3)

określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał ten program, ze wskazaniem ewentualnych

nakazów i zakazów, jakie mogą zostać wydane w celu realizacji tego programu, oraz

określenie obszaru, na którym może być wydana decyzja, o której mowa w ust. 4;

4)

analizę poziomu bioasekuracji na obszarze, o którym mowa w pkt 3, w zakresie środków

bioasekuracji mających na celu zapobieżenie szerzeniu się chorób, o których mowa w

pkt 1;

5)

prawdopodobny czas trwania tego programu oraz określenie celu, który ma zostać osiągnięty

do dnia jego zakończenia;

6)

określenie wymagań dotyczących bioasekuracji, które mają spełnić gospodarstwa objęte

tym programem;

7)

określenie kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 57f,

w każdym roku realizacji tego programu;

8)

określenie szczegółowego sposobu i trybu realizacji tego programu, w tym określenie

terminu na

a)

złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a,

b)

spełnienie wymagań określonych w tym programie,

c)

złożenie wniosku, o którym mowa w art. 57g ust. 7.

3.

Realizacja programu bioasekuracji, z wyłączeniem kosztów nadzoru sprawowanego przez

organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest finansowana przez posiadaczy zwierząt.

4.

W przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz weterynarii wydaje

decyzję

1)

nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub

poddanie tych zwierząt ubojowi oraz

2)

zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt, o których mowa

w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się

1)

po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w gospodarstwie,

wyłącznie gdy posiadacz zwierząt

a)

złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie, że gospodarstwo,

w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań określonych w tym programie albo

b)

nie złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenia, o którym

mowa w lit. a, i gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełnia wymagań

określonych w tym programie po upływie terminu na ich spełnienie;

2)

po uzyskaniu od właściwego miejscowo wojewody informacji, że wydanie tej decyzji nie

spowoduje przekroczenia kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań w danym roku, o

której mowa w ust. 2 pkt 7.

6.

Kontrola, o której mowa w ust. 5 pkt 1, ma na celu stwierdzenie w szczególności

1)

niespełniania przez gospodarstwo wymagań określonych w programie bioasekuracji;

2)

liczby zwierząt z gatunków wrażliwych z podziałem na gatunki zwierząt.

7.

Informacja, o której mowa w ust. 5 pkt 2, jest sporządzana na podstawie informacji

przekazywanych wojewodzie przez ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz posiadanych

przez wojewodę danych dotyczących decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie

odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, wydawanych na obszarze województwa.

8.

Decyzji, o której mowa w ust. 4, nie wydaje się, jeżeli w gospodarstwie, o którym

mowa w ust. 4

1)

podejrzewa się wystąpienie lub wystąpiła choroba zakaźna zwierząt podlegająca obowiązkowi

zwalczania lub

2)

stosuje się środki określone w art. 44.

9.

Wojewódzki lekarz weterynarii zbiera i analizuje dane dotyczące wydawanych decyzji,

o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f,

oraz przekazuje właściwemu miejscowo wojewodzie informacje w tym zakresie.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, program

bioasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, mając na względzie

zmniejszenie zagrożenia szerzenia się chorób zakaźnych zwierząt z gatunków wrażliwych

przebywających w gospodarstwie oraz umożliwienie podmiotom utrzymującym takie zwierzęta

osiągnięcie poziomu bioasekuracji określonego w tym programie.

Art. 57f.

Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazów, o których mowa w art. 57e ust.

4 pkt 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa. Do odszkodowania stosuje

się przepisy art. 49 ust. 1-4, ust. 7, 8, 11 i 12 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 49 ust. 13.

Art. 57g.

1.

Posiadaczowi zwierząt, który złożył oświadczenie wskazane w art. 57e ust. 5 pkt 1

lit. a oraz w stosunku do którego została wydana i wykonana decyzja, o której mowa

w art. 57e ust. 4, przysługuje rekompensata ze środków budżetu państwa za nieprzerwane

nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt, których dotyczą zakazy określone w tej decyzji.

2.

Wysokość rekompensaty oblicza się na podstawie iloczynu średniej rocznej liczby zwierząt

z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w roku kalendarzowym poprzedzającym

rok wejścia w życie programu bioasekuracji i stawki za zwierzę dla danego gatunku

zwierząt określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 11.

3.

Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się jako iloraz sumy

liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w ostatnim dniu

każdego miesiąca roku kalendarzowego poprzedzającego rok wejścia w życie programu

bioasekuracji i liczby 12.

4.

Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się na podstawie danych

zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach

o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku posiadacza zwierząt utrzymującego

nie więcej niż jedną świnię, z przeznaczeniem na własne potrzeby, średnia roczna liczba

zwierząt, o której mowa w ust. 2, wynosi 1.

5.

Rekompensatę przyznaje się w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa,

o którym mowa w ust. 1. W decyzji kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa ustala wysokość rekompensaty.

6.

Rekompensatę przyznaje się za okres obowiązywania zakazów, o których mowa w art. 57e

ust. 4 pkt 2.

7.

Rekompensata jest przyznawana na wniosek posiadacza zwierząt, o którym mowa w ust.

1.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 7, zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres posiadacza

zwierząt;

2)

numer siedziby stada, jeżeli został nadany;

3)

średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2;

4)

podpis posiadacza zwierząt.

9.

Do wniosku dołącza się kopię decyzji, o której mowa w art. 57e ust. 4, oraz dokumenty

potwierdzające wykonanie tej decyzji.

10.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa, w terminie 60 dni od daty upływu terminu na złożenie wniosku o

przyznanie rekompensaty, informację o faktycznej liczbie zwierząt z gatunków wrażliwych,

za które będą przyznane rekompensaty.

11.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki i częstotliwość

wypłaty rekompensat oraz stawkę za zwierzę, odrębnie dla każdego gatunku zwierząt

wrażliwych, biorąc pod uwagę przewidywany okres obowiązywania zakazów, o których mowa

w art. 57e ust. 4 pkt 2, długość cyklu produkcyjnego, średnią cenę rynkową zwierząt

danego gatunku oraz liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 10.

Art. 57h.

Do ustalania wysokości, umarzania, odraczania terminu spłaty i rozkładania na raty

płatności nienależnie pobranej rekompensaty i odsetek za zwłokę stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1438 oraz z 2015 r. poz. 308 i 349).

”

;

4)

w art. 78 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń wydanych w celu zwalczania choroby

zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie, wymienionych w art. 44 ust. 1

pkt 1, 3, 6, 9, pkt 10 lit. c, pkt 12-14 i 17, ust. 1a pkt 1, 2 i pkt 6 lit. c, art.

45 ust. 1 pkt 2-5, 6, 10 i 11, art. 46 ust. 3 pkt 2-5, 6, 8a i 10 oraz art. 57e ust.

4,

”

;

5)

w art. 85 w ust. 1

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, wydanych w celu zwalczania choroby

zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie, wymienionych w art. 44 ust. 1

pkt 4, 5, 7, 8, pkt 10 lit. a i b, pkt 11, 15 i 16, ust. 1a pkt 3-5 i pkt 6 lit. a

i b, art. 45 ust. 1 pkt 5a, 7 i 8 oraz art. 46 ust. 3 pkt 5a i 7,

”

,

b)

w pkt 9 w lit. a w tiret czwartym na końcu dodaje się przecinek i dodaje się tiret

piąte w brzmieniu

„

-

bioasekuracji

”

.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa, będących skutkiem finansowym ustawy zmienianej

w art. 1, nie przekroczy

1)

w odniesieniu do rekompensat, o których mowa w art. 57g ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 1

a)

w 2015 r. kwoty 2 050 300 zł,

b)

w 2016 r. kwoty 3 658 500 zł,

c)

w 2017 r. kwoty 3 658 500 zł,

d)

w 2018 r. kwoty 3 658 500 zł,

e)

w latach 2019-2024 kwoty 0 zł;

2)

w odniesieniu do odszkodowań, o których mowa w art. 57f ustawy zmienianej w art. 1

a)

w 2015 r. kwoty 11 030 614 zł;

b)

w 2016 r. kwoty 8 652 116 zł;

c)

w latach 2017-2024 kwoty 0 zł.

2.

Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizm korygujący.

3.

Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 2, polega na proporcjonalnym, w zależności

od liczby zwierząt z gatunków wrażliwych, za które będą przyznane rekompensaty, zmniejszeniu

stawki za zwierzę, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 57g ust. 11

ustawy zmienianej w art. 1.

4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa monitoruje przekroczenie limitu wydatków, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, a właściwy miejscowo wojewoda w razie potrzeby wdraża mechanizm

korygujący.

5.

Mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 4, polega na wstrzymaniu lub zaprzestaniu

przekazywania powiatowym lekarzom weterynarii informacji, o których mowa w art. 57e

ust. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Główny Lekarz Weterynarii opracowuje programy bioasekuracji mające na celu zapobieganie

szerzeniu się chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania, biorąc

pod uwagę sytuację epizootyczną w odniesieniu do danej choroby zakaźnej zwierząt.

2.

Program bioasekuracji zawiera w szczególności

1)

określenie chorób zakaźnych zwierząt, których szerzeniu się ma zapobiec realizacja

tego programu;

2)

określenie gatunków zwierząt objętych tym programem;

3)

określenie obszaru, na którym będzie obowiązywał ten program, ze wskazaniem ewentualnych

nakazów i zakazów, jakie mogą zostać wydane w celu realizacji tego programu, oraz

określenie obszaru, na którym może być wydana decyzja, o której mowa w ust. 4;

4)

analizę poziomu bioasekuracji na obszarze, o którym mowa w pkt 3, w zakresie środków

bioasekuracji mających na celu zapobieżenie szerzeniu się chorób, o których mowa w

pkt 1;

5)

prawdopodobny czas trwania tego programu oraz określenie celu, który ma zostać osiągnięty

do dnia jego zakończenia;

6)

określenie wymagań dotyczących bioasekuracji, które mają spełnić gospodarstwa objęte

tym programem;

7)

określenie kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań, o których mowa w art. 57f,

w każdym roku realizacji tego programu;

8)

określenie szczegółowego sposobu i trybu realizacji tego programu, w tym określenie

terminu na

a)

złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a,

b)

spełnienie wymagań określonych w tym programie,

c)

złożenie wniosku, o którym mowa w art. 57g ust. 7.

3.

Realizacja programu bioasekuracji, z wyłączeniem kosztów nadzoru sprawowanego przez

organy Inspekcji Weterynaryjnej, jest finansowana przez posiadaczy zwierząt.

4.

W przypadkach określonych w programie bioasekuracji powiatowy lekarz weterynarii wydaje

decyzję

1)

nakazującą zabicie utrzymywanych w gospodarstwie zwierząt z gatunków wrażliwych lub

poddanie tych zwierząt ubojowi oraz

2)

zakazującą wprowadzania do gospodarstwa i utrzymywania w nim zwierząt, o których mowa

w pkt 1, przez okres wskazany w tym programie.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, wydaje się

1)

po przeprowadzeniu przez powiatowego lekarza weterynarii kontroli w gospodarstwie,

wyłącznie gdy posiadacz zwierząt

a)

złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenie, że gospodarstwo,

w którym przebywają te zwierzęta, nie spełni wymagań określonych w tym programie albo

b)

nie złożył w terminie określonym w programie bioasekuracji oświadczenia, o którym

mowa w lit. a, i gospodarstwo, w którym przebywają te zwierzęta, nie spełnia wymagań

określonych w tym programie po upływie terminu na ich spełnienie;

2)

po uzyskaniu od właściwego miejscowo wojewody informacji, że wydanie tej decyzji nie

spowoduje przekroczenia kwoty przeznaczonej na wypłatę odszkodowań w danym roku, o

której mowa w ust. 2 pkt 7.

6.

Kontrola, o której mowa w ust. 5 pkt 1, ma na celu stwierdzenie w szczególności

1)

niespełniania przez gospodarstwo wymagań określonych w programie bioasekuracji;

2)

liczby zwierząt z gatunków wrażliwych z podziałem na gatunki zwierząt.

7.

Informacja, o której mowa w ust. 5 pkt 2, jest sporządzana na podstawie informacji

przekazywanych wojewodzie przez ministra właściwego do spraw rolnictwa oraz posiadanych

przez wojewodę danych dotyczących decyzji, o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie

odszkodowania, o którym mowa w art. 57f, wydawanych na obszarze województwa.

8.

Decyzji, o której mowa w ust. 4, nie wydaje się, jeżeli w gospodarstwie, o którym

mowa w ust. 4

1)

podejrzewa się wystąpienie lub wystąpiła choroba zakaźna zwierząt podlegająca obowiązkowi

zwalczania lub

2)

stosuje się środki określone w art. 44.

9.

Wojewódzki lekarz weterynarii zbiera i analizuje dane dotyczące wydawanych decyzji,

o których mowa w ust. 4, i decyzji w sprawie odszkodowania, o którym mowa w art. 57f,

oraz przekazuje właściwemu miejscowo wojewodzie informacje w tym zakresie.

10.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, program

bioasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, mając na względzie

zmniejszenie zagrożenia szerzenia się chorób zakaźnych zwierząt z gatunków wrażliwych

przebywających w gospodarstwie oraz umożliwienie podmiotom utrzymującym takie zwierzęta

osiągnięcie poziomu bioasekuracji określonego w tym programie.

Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazów, o których mowa w art. 57e ust.

4 pkt 1, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa. Do odszkodowania stosuje

się przepisy art. 49 ust. 1-4, ust. 7, 8, 11 i 12 oraz przepisy wydane na podstawie

art. 49 ust. 13.

1.

Posiadaczowi zwierząt, który złożył oświadczenie wskazane w art. 57e ust. 5 pkt 1

lit. a oraz w stosunku do którego została wydana i wykonana decyzja, o której mowa

w art. 57e ust. 4, przysługuje rekompensata ze środków budżetu państwa za nieprzerwane

nieutrzymywanie w gospodarstwie zwierząt, których dotyczą zakazy określone w tej decyzji.

2.

Wysokość rekompensaty oblicza się na podstawie iloczynu średniej rocznej liczby zwierząt

z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w roku kalendarzowym poprzedzającym

rok wejścia w życie programu bioasekuracji i stawki za zwierzę dla danego gatunku

zwierząt określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 11.

3.

Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się jako iloraz sumy

liczby zwierząt z gatunków wrażliwych utrzymywanych w gospodarstwie w ostatnim dniu

każdego miesiąca roku kalendarzowego poprzedzającego rok wejścia w życie programu

bioasekuracji i liczby 12.

4.

Średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2, ustala się na podstawie danych

zawartych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych, o którym mowa w przepisach

o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku posiadacza zwierząt utrzymującego

nie więcej niż jedną świnię, z przeznaczeniem na własne potrzeby, średnia roczna liczba

zwierząt, o której mowa w ust. 2, wynosi 1.

5.

Rekompensatę przyznaje się w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze względu na miejsce położenia gospodarstwa,

o którym mowa w ust. 1. W decyzji kierownik biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa ustala wysokość rekompensaty.

6.

Rekompensatę przyznaje się za okres obowiązywania zakazów, o których mowa w art. 57e

ust. 4 pkt 2.

7.

Rekompensata jest przyznawana na wniosek posiadacza zwierząt, o którym mowa w ust.

1.

8.

Wniosek, o którym mowa w ust. 7, zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres posiadacza

zwierząt;

2)

numer siedziby stada, jeżeli został nadany;

3)

średnią roczną liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 2;

4)

podpis posiadacza zwierząt.

9.

Do wniosku dołącza się kopię decyzji, o której mowa w art. 57e ust. 4, oraz dokumenty

potwierdzające wykonanie tej decyzji.

10.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa, w terminie 60 dni od daty upływu terminu na złożenie wniosku o

przyznanie rekompensaty, informację o faktycznej liczbie zwierząt z gatunków wrażliwych,

za które będą przyznane rekompensaty.

11.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki i częstotliwość

wypłaty rekompensat oraz stawkę za zwierzę, odrębnie dla każdego gatunku zwierząt

wrażliwych, biorąc pod uwagę przewidywany okres obowiązywania zakazów, o których mowa

w art. 57e ust. 4 pkt 2, długość cyklu produkcyjnego, średnią cenę rynkową zwierząt

danego gatunku oraz liczbę zwierząt, o której mowa w ust. 10.

Do ustalania wysokości, umarzania, odraczania terminu spłaty i rozkładania na raty

płatności nienależnie pobranej rekompensaty i odsetek za zwłokę stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1438 oraz z 2015 r. poz. 308 i 349).