Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Rady Przełożonych Kościoła.

1.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym prawem wewnętrznym, uchwalanym przez

Kapitułę Generalną, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz samodzielnie

zarządza swoimi sprawami.

2.

Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub świeckiej.

3.

Kościół może należeć do krajowych i międzynarodowych organizacji o charakterze ekumenicznym

i międzywyznaniowym.

1.

Strukturę i organizację Kościoła określają przepisy prawa wewnętrznego.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość;

2)

kustodie;

3)

parafie;

4)

Zgromadzenie Kapłanów Mariawitów;

5)

Zgromadzenie Sióstr Mariawitek;

6)

klasztory sióstr mariawitek.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła jako całości

a)

Kapituła Generalna,

b)

Rada Przełożonych,

c)

Arcybiskup lub Arcykapłanka;

2)

dla kustodii - kustosz lub kustoszka;

3)

dla parafii

a)

rada parafialna,

b)

proboszcz albo administrator parafii - kapłan lub kapłanka;

4)

dla Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów - minister generalny;

5)

dla Zgromadzenia Sióstr Mariawitek - przełożona generalna;

6)

dla klasztoru sióstr mariawitek - przełożona lub siostra starsza.

4.

W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Arcybiskup lub Arcykapłanka.

5.

Zmiana nazwy grup osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 3 i 6, może być dokonana

przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Rady Przełożonych, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Rady Przełożonych, uzyskać

osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

1.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 2, 3 i 6, nabywają

osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu przez władzę kościelną.

2.

Właściwym organem jest

1)

dla kustodii - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

2)

dla parafii i klasztorów sióstr mariawitek - wojewoda.

3.

Powiadomienie powinno zawierać nazwę kościelnej osoby prawnej, jej organów, siedzibę,

a w odniesieniu do parafii i kustodii - także jej zasięg terytorialny.

4.

Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ wymieniony w ust. 2 o

1)

zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej

granic;

2)

połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnych osób prawnych.

5.

Odpis powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, z umieszczonym na nim potwierdzeniem

jego przyjęcia, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

6.

O powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcje organu osoby prawnej władza kościelna

powiadamia właściwy organ administracji rządowej. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko,

obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania danej osoby.

Jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej działają w ramach kościelnych

osób prawnych, które je powołały.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

1.

Kościół swobodnie organizuje i sprawuje kult publiczny.

2

Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej

lub samorządowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

4.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane na

cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

Wierni mają prawo do zwolnień od pracy lub nauki, na zasadach określonych w odrębnych

przepisach, na czas świąt religijnych, w dniach

1)

2 sierpnia - Objawienie Dzieła Wielkiego Miłosierdzia;

2)

23 sierpnia - Święto Krwi Przenajdroższej Pana Jezusa i Ofiary Mateczki.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

(uchylony)

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one

charakter mariawicki i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach kapłańskich

i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach

i placówkach publicznych.

3

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów kapłańskich, w których kształci

według własnego programu kandydatów na kapłanów lub kapłanki.

2.

Poręcza się Kościołowi prawo kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii starokatolickiej w ramach istniejącej

jednostki naukowo-dydaktycznej.

1.

Przepisy dotyczące odraczania zasadniczej służby wojskowej ze względu na odbywanie

nauki mają zastosowanie również do alumnów seminariów kapłańskich i nowicjuszy zakonnych.

2.

Duchowni po otrzymaniu święceń i zakonnicy po złożeniu ślubów wieczystych zostają

przeniesieni do rezerwy. Nie są oni powoływani do odbywania ćwiczeń wojskowych w czasie

pokoju, z wyjątkiem przeszkolenia, za zgodą Rady Przełożonych, do pełnienia funkcji

kapelana wojskowego.

3.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny osoby, o których mowa w ust. 1 i 2,

przeznacza się, stosownie do potrzeb sił zbrojnych

1)

duchownych - do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych;

2)

alumnów seminariów kapłańskich oraz zakonników - do służby sanitarnej lub służby w

obronie cywilnej.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z Arcybiskupem lub Arcykapłanką, zapewniają pozostawienie do duszpasterskiej obsługi

ludności niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia

- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w

niedziele i w święta, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki wojskowej lub

w jej pobliżu znajduje się miejsce kultu mariawickiego i jeżeli nie koliduje to z

ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Rada Przełożonych w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

Pozostają w mocy wpisy do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych dokonane

na podstawie przepisów dotychczasowych, w szczególności nie jest wymagane uzupełnienie

listy osób zgłaszających.

1

Wiernym przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych

oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych

oraz korzystania z posług religijnych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych

form wypoczynku.

3

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych podmiotów

i zakładów zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kościół może tworzyć własne organizacje kościelne w celu realizacji zadań wynikających

z jego misji.

2.

Organizacje kościelne mają na celu w szczególności działalność na rzecz formacji religijnej,

kultu mariawickiego oraz przeciwdziałania upadkowi obyczajów i patologiom społecznym,

a także ich skutkom.

3.

Władze kościelne czuwają nad zgodnością działania organizacji z ich celami religijnymi

i moralnymi.

4.

Do organizacji, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się prawa o stowarzyszeniach.

5.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, mogą uzyskiwać osobowość prawną w trybie określonym

w art. 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Kościelne osoby prawne mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności

charytatywno-opiekuńczej.

1.

Kościelne osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne.

2.

Parafie mają prawo posiadania cmentarzy grzebalnych, poszerzania ich, zakładania i

zarządzania nimi.

3.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz mariawickie cmentarze wyznaniowe.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów

charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.

Osoby prawne Kościoła mają prawo zakładania i prowadzenia własnych archiwów, muzeów

i zbiorów bibliotecznych.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury polskiej.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz swobodnego

zarządzania swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości -

nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części

przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części przeznaczone

na cele mieszkalne duchownych i członków zakonu, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków;

2)

służą jako domy duchownych emerytów lub znajdują się w budynkach stanowiących siedziby

Arcybiskupa lub Arcykapłanki oraz kustoszy lub kustoszek.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty

skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2)

sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze

i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele

kultu, przywożone dla Kościoła i jego osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą i oświatowo-wychowawczą oraz na utrzymanie duchownych

i członków wspólnot klasztornych.

2

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych,

w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie

obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna

osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ państwowy

zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając

termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym

upływie tego terminu można zastosować środki określone w przepisach o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o

fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę

Przełożonych.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu

jej majątku zadecyduje Rada Przełożonych.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na własność Kościoła

jako całości.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, o ile nie narusza

to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich, jeżeli

1)

były we władaniu Kościoła i jego osób prawnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt

2-6, lub

2)

znajdują się na nich obiekty sakralne wraz z obiektami towarzyszącymi lub cmentarze;

dotyczy to także obiektów położonych na obszarze miasta stołecznego Warszawy.

2.

Nieruchomości lub ich części, na których znajdują się cmentarze grzebalne użytkowane

wspólnie przez Kościół Katolicki Mariawitów i Kościół Starokatolicki Mariawitów, stają

się z mocy prawa ich współwłasnością niepodzielną.

3.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1 i 2, następuje w drodze decyzji wojewody.

4.

Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków

i opłat związanych z tym nabyciem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych

i ich zakładanie są wolne od opłat.

W okresie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy darowizny dokonane przez właścicieli

nieruchomości na rzecz kościelnych osób prawnych, jeżeli ich przedmiotem jest własność

nieruchomości pozostających w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu tych kościelnych

osób prawnych, oraz wynikające z nich wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie

są wolne od opodatkowania, opłat skarbowych, sądowych i notarialnych, z wyjątkiem

opłat kancelaryjnych.

1.

Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa

załącznik do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1.

Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wszczętych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wydane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały udzielone, niezbędny

do realizacji celu zbiórki i przedstawienia jej wyników.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.