Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 grudnia 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „Kościołem”,

uznający jako jedyną zasadę i normę wiary i życia wszystkie księgi kanoniczne Pisma

Świętego, a także wszystkie księgi symboliczne Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego,

korzysta z pełnej wolności wyznawania swojej wiary oraz wykonywania swojego kultu

religijnego.

2.

Kościół rządzi się w swoich sprawach wewnętrznych przepisami Zasadniczego Prawa Wewnętrznego,

uchwalanego przez Synod Kościoła.

Kościół jest samodzielny i niezależny od jakiejkolwiek pozakrajowej władzy duchownej

i świeckiej.

Wypełniając swoje funkcje Kościół może współdziałać z innymi kościołami w kraju i

za granicą, należeć do krajowych organizacji międzykościelnych, a także międzynarodowych

organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych.

1.

Kościół może otaczać opieką duszpasterską współwyznawców spośród osób innych narodowości

zamieszkałych bądź przebywających czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Utworzenie lub zniesienie jednostki organizacyjnej Kościoła za granicą Rzeczypospolitej

Polskiej może nastąpić przy zachowaniu przepisów prawa państwa, na którego terytorium

ma ona swoją siedzibę.

3.

Kościół zawiadamia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

1.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965, z późn. zm..

2.

Zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Synodu Kościoła.

Organizację wewnętrzną Kościoła określa Zasadnicze Prawo Wewnętrzne.

1.

Kościół jako całość oraz jego jednostki organizacyjne: diecezje, parafie i diakonaty

posiadają osobowość prawną.

2.

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Konsystorza, uzyskać osobowość

prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

1.

Tworzenie przez Kościół jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1,

oraz znoszenie i przekształcanie już istniejących następuje w trybie przewidzianym

w przepisach wewnątrzkościelnych.

2.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 7 ust. 1, nabywają osobowość

prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu administracji rządowej

3.

Właściwym organem jest

1)

odnośnie do diecezji - minister właściwy do spraw wyznań religijnych

2)

odnośnie do parafii i diakonatów - wojewoda.

4.

Powiadomienie powinno zawierać

1)

nazwę kościelnej osoby prawnej;

2)

jej siedzibę;

3)

w odniesieniu do diecezji i parafii - ich zasięg terytorialny.

5.

Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ administracji rządowej

1)

zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej

granic;

2)

połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnej osoby prawnej.

6.

Odpis powiadomienia z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru jest dowodem uzyskania

osobowości prawnej.

Organami osób prawnych wymienionych w art. 7 są

1)

dla Kościoła jako całości - Synod Kościoła, Rada Synodalna, Konsystorz, Biskup Kościoła;

2)

dla diecezji - Synod Diecezjalny, Rada Diecezjalna, Biskup Diecezjalny;

3)

dla parafii - Zgromadzenie Parafialne, Rada Parafialna, Proboszcz;

4)

dla diakonatu - Zarząd, Rada Sióstr, Rada Opiekuńcza.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, opiekuńczo-wychowawcze, szkoły,

placówki oświatowo-wychowawcze, a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości

prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach

tych kościelnych osób prawnych wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej.

Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlegają wyłącznie władzy kościelnej.

1.

Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Zasadniczym Prawem Wewnętrznym Kościoła

wywołuje skutki cywilne, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

2.

Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa

Zasadnicze Prawo Wewnętrzne Kościoła.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa dla uczczenia pamięci zmarłych mogą

odbywać się także na cmentarzach komunalnych, przy zachowaniu obowiązujących przepisów

porządkowych.

Osobom należącym do Kościoła przysługuje prawo zwolnienia od nauki lub pracy w następujące

święta ewangelickie niebędące dniami ustawowo wolnymi od pracy

1)

Wielki Piątek - Pamiątka Śmierci Chrystusa Pana,

2)

Święto Wniebowstąpienia Chrystusa Pana,

3)

31 października - Święto Reformacji,

na warunkach określonych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania.

Pozostają w mocy wpisy do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych dokonane

na podstawie przepisów dotychczasowych, w szczególności nie jest wymagane uzupełnienie

listy osób zgłaszających.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii na zasadach określonych przez właściwą

władzę kościelną.

2.

Nauczanie religii w szkołach publicznych regulują odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Szkoły oraz placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze, prowadzone przez

Kościół, mają charakter wyznaniowy i podlegają władzy kościelnej.

2.

Zasady organizacyjno-programowe prowadzenia tych placówek określają odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych

i opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez kościelne osoby prawne stosuje się przepisy

o prawach i obowiązkach, ustalone dla nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w publicznych

szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych oraz opiekuńczo-wychowawczych, z uwzględnieniem

ust. 2.

2.

Szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków, o których mowa w ust. 1, określa Minister Edukacji Narodowej

3.

Pracownikom szkół i placówek oświatowo-wychowawczych oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych

niebędących nauczycielami lub wychowawcami przysługują uprawnienia i świadczenia przewidziane

dla tej kategorii pracowników zatrudnionych w publicznych szkołach i placówkach.

1

Uczącym się w szkołach prowadzonych przez kościelne osoby prawne przysługują świadczenia

zdrowotne i ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego transportu zbiorowego

na równi z uczniami szkół publicznych.

2.

Rodzicom lub opiekunom prawnym uczniów szkół prowadzonych przez kościelne osoby prawne

przysługuje prawo do zasiłków rodzinnych na równi z rodzicami lub opiekunami uczniów

szkół publicznych.

1.

Kościołowi przysługuje prawo tworzenia i prowadzenia wyższych szkół teologicznych.

2.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia w zakresie teologii ewangelickiej w samodzielnej

jednostce naukowo-dydaktycznej w ramach Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.

1.

Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw w

niedziele i święta ewangelickie oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych

i kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień określonych w ust. 1 określi porozumienie między Kościołem

a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

1.

Dzieciom i młodzieży wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach

opiekuńczych i wychowawczych, sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się

prawo do uczestniczenia w nauczaniu religii oraz udziału w nabożeństwach i innych

praktykach religijnych.

2.

Szczegółowe przepisy w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydadzą Minister Edukacji Narodowej Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

3.

Dzieciom i młodzieży korzystającym ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego

zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.

1

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się osobom przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz zamkniętych

zakładach pomocy społecznej.

2.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji.

1.

Osoby tymczasowo aresztowane wyznania ewangelicko-augsburskiego mogą wykonywać praktyki

religijne i wysłuchiwać nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu

oraz, za zgodą organu, do którego dyspozycji pozostają, korzystać z indywidualnej

opieki duszpasterskiej.

2.

Osobom skazanym wyznania ewangelicko-augsburskiego zapewnia się możliwość wykonywania

praktyk religijnych, korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach

odprawianych w niedziele i święta ewangelickie w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu

w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które na terenie zakładu nie mogą uczestniczyć

w odprawianych nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania nabożeństw transmitowanych

przez środki masowego przekazu.

3.

Nieletnim wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach poprawczych

i schroniskach dla nieletnich, zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych,

korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele

i święta ewangelickie. Nieletnim, którzy nie mają możliwości uczestniczenia w nabożeństwach

na terenie zakładów lub schronisk, należy zapewnić wysłuchanie nabożeństw transmitowanych

przez środki masowego przekazu.

4.

W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1-3, władze kościelne mogą wyznaczać

kapelanów.

1.

Organizacjami ewangelickimi w rozumieniu ustawy są organizacje tworzone w oparciu

o uchwały Konsystorza w celu prowadzenia zgodnej z nauką Kościoła działalności społeczno-kulturalnej,

oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej.

2.

Do organizacji ewangelickich stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym

że

1)

Konsystorzowi przysługuje prawo uchylenia uchwały, o której mowa w ust. 1, z równoczesnym

wystąpieniem do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia;

2)

wystąpienie do sądu o rozwiązanie stowarzyszenia przez organ właściwy w rozumieniu

prawa o stowarzyszeniach następuje po zasięgnięciu opinii Konsystorza;

3)

w przypadku likwidacji organizacji ewangelickiej majątek jej przechodzi na własność

Kościoła jako całości.

Kościół i jego osoby prawne prowadzą własną działalność charytatywno-opiekuńczą, w

szczególności mogą prowadzić wyznaniowe zakłady opiekuńczo-wychowawcze i charytatywno-opiekuńcze.

Kościół i jego osoby prawne mogą wykonywać działalność leczniczą w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej.

Grunty stanowiące własność osób prawnych Kościoła powinny być w planach zagospodarowania

przestrzennego przeznaczone w pierwszej kolejności pod budownictwo sakralne i kościelne.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego

2.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości przekazanych na potrzeby

zakładów charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.

Parafie mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy

grzebalnych.

1.

Żołnierzom wyznania ewangelicko-augsburskiego pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia

się możliwość uczestniczenia - poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach

i czynnościach religijnych w niedziele i święta ewangelickie, jeżeli w miejscowości

stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się kościół lub kaplica

i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają kapelani wojskowi.

1.

Kapelani wojskowi stanowią wyodrębniony korpus osobowy żołnierzy zawodowych w ramach

Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego.

2.

Kapelani wojskowi podlegają w zakresie służby wojskowej organom wojskowym, a w zakresie

duszpasterstwa - władzy kościelnej.

1.

Ewangelickim Duszpasterstwem Wojskowym kieruje Naczelny Kapelan Wojskowy, którego

mianuje i odwołuje Minister Obrony Narodowej w uzgodnieniu z Konsystorzem Kościoła.

2.

Szczegółowy tryb powoływania i odwoływania Naczelnego Kapelana Wojskowego i kapelanów

wojskowych oraz organizację Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego określa statut

uchwalony przez Konsystorz Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

3.

Statut Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego ogłasza Minister Obrony Narodowej.

1.

Absolwentów akademickich studiów teologicznych, w czasie przygotowywania się do powołania

na urząd duchowny (ordynacji), nie dłuższym jednak niż 2 lata od dnia, w którym stali

się absolwentami szkoły wyższej, nie powołuje się do odbycia przeszkolenia wojskowego.

2.

Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w

czasie pokoju, z wyjątkiem przypadku przeszkolenia, za zgodą Biskupa Kościoła, do

pełnienia funkcji kapelanów lub do służby sanitarnej.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo do swobodnego nabywania, posiadania

i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego oraz zarządzania swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 851, z późn. zm..

2.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

3.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od podatku od nieruchomości lub ich części stanowiących

własność tych osób albo używanych przez nie, na podstawie innego tytułu prawnego,

na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.

4.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części, przeznaczone

na cele mieszkalne duchownych i członków diakonatów, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków;

2)

służą jako domy księży emerytów lub znajdują się w budynkach stanowiących każdorazowo

siedziby Biskupa Kościoła i Biskupów Diecezjalnych.

5.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty

skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2)

sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

6.

Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 5

Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze

i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele

kultu, przywożone dla kościelnych osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelne,

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i członków diakonatów.

2

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych

w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Fundusz Socjalny

Kościoła, który, w rozumieniu ustawy, nie jest działalnością gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

kościelnych osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli

1)

były własnością diecezji, parafii i filiałów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik

do dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa

do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 88, poz. 613, z 1945 r. Nr 48, poz. 271 oraz z 1947 r. Nr 52, poz. 272) oraz diakonatów;

2)

były własnością parafii (gmin, zborów) Kościołów Ewangelicko-Unijnych, Kościoła Staroluterskiego,

Ewangelickiego Kościoła wyznań augsburskiego i helweckiego oraz Braci Morawskich (Hernhutów);

3)

podlegały przepisom dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji

(Dz. U. Nr 25, poz. 172 oraz z 1957 r. Nr 1, poz. 3), a zostały poręczone, pozostawione, wydzierżawione, wynajęte lub przekazane kościelnym

osobom prawnym;

4)

znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne oraz obiekty funkcjonalnie związane

z obiektami sakralnymi; dotyczy to również obiektów położonych na obszarze miasta

stołecznego Warszawy.

2.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1, następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków

i opłat z tym związanych, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie

są wolne od opłat.

4.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 2.

1.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej wszczyna się postępowanie, zwane dalej „postępowaniem

regulacyjnym”, w przedmiocie przywrócenia własności przejętych na rzecz Skarbu Państwa

nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 i 2

1)

rolnych i leśnych przejętych w toku wykonania ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu

proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego

(Dz. U. Nr 9, poz. 87, z późn. zm., jeżeli nie wydzielono z nich należnych, w myśl tej ustawy, gospodarstw rolnych proboszczów;

2)

wywłaszczonych, jeżeli odszkodowanie nie zostało wypłacone lub podjęte;

3)

przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

miasta stołecznego Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279), z zastrzeżeniem ust. 2;

4)

przejętych we władanie państwowych jednostek organizacyjnych bez tytułu prawnego,

bez względu na późniejsze ustawodawstwo konwalidujące to przejęcie.

2.

W odniesieniu do nieruchomości objętych dekretem określonym w ust. 1 pkt 3 przedmiotem

postępowania regulacyjnego może być przywrócenie własności budynków i ustanowienie

użytkowania wieczystego gruntów.

3.

Jeżeli własność nieruchomości nie może zostać przywrócona kościelnej osobie prawnej,

przyznaje się jej nieruchomość zamienną, a jeśli nie jest to możliwe lub natrafia

na trudne do przezwyciężenia przeszkody, odszkodowanie jest ustalane według przepisów

o wywłaszczaniu nieruchomości.

4.

Regulacja nie może naruszać praw nabytych przez niepaństwowe osoby trzecie, a w szczególności

przez inne kościoły i związki wyznaniowe oraz rolników indywidualnych.

1.

Przedmiotem postępowania regulacyjnego może być również nieodpłatne przekazanie własności

niepozostających w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu kościelnych osób prawnych

nieruchomości lub ich części

1)

o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1-3;

2)

będących uprzednio własnością parafii (gmin, zborów) ewangelickich, działających do

1945 r. na Ziemiach Zachodnich i Północnych, jeśli są one niezbędne na cele kultowe

lub dla prowadzenia przez kościelne osoby prawne działalności oświatowo-wychowawczej,

charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Przepis art. 40 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm., podlega postępowaniu, o którym mowa w art. 40 i 41.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Postępowanie regulacyjne, o którym mowa w art. 40 i 41, przeprowadza Komisja Regulacyjna,

zwana dalej „Komisją”, złożona z przedstawicieli wyznaczonych w równej liczbie przez

Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

2.

Uczestnikami postępowania regulacyjnego są oprócz wnioskodawcy wszystkie zainteresowane

jednostki państwowe, samorządowe i kościelne.

3.

Wnioski o wszczęcie postępowania regulacyjnego zgłasza się w terminie dwóch lat od

dnia wejścia w życie ustawy. Roszczenia niezgłoszone w tym terminie wygasają.

4.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

art. 40 i 41, ulega zawieszeniu, a sądy i organy administracji państwowej przekazują

ich akta do Komisji Regulacyjnej.

5.

Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekających, w skład których wchodzi po dwóch

członków wyznaczonych przez Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

6.

Postępowanie regulacyjne jest wolne od opłat.

7.

Liczebność Komisji, szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego oraz wynagrodzenie

dla członków Komisji i personelu pomocniczego określi Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów

1.

Zespół orzekający po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania regulacyjnego bada,

czy jest ono dopuszczalne, a wniosek niedopuszczalny odrzuca.

2.

Uczestnicy postępowania mogą zawrzeć ugodę przed zespołem orzekającym. Jeżeli ugoda

nie została zawarta, zespół wydaje orzeczenie. Ugody i orzeczenia mają moc sądowych

tytułów egzekucyjnych.

3.

Orzeczenia uwzględniające wniosek, jak i ugody zawarte przed zespołem orzekającym,

powinny określać

1)

stan prawny nieruchomości;

2)

związane z tym stanem obowiązki uczestników postępowania, a w szczególności obowiązek

wydania w oznaczonym terminie nieruchomości, jeżeli nie znajduje się ona we władaniu

wnioskodawcy;

3)

w razie przyznania odszkodowania obowiązek i termin zapłaty należnej z tego tytułu

kwoty.

4.

Orzeczenie jak i ugoda stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych

i w ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi, z mienia których państwowych jednostek

organizacyjnych lub jednostek samorządu terytorialnego

1.

Jeżeli zespół orzekający nie uzgodni orzeczenia, zawiadamia o tym pisemnie uczestników

postępowania regulacyjnego.

2.

Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą, w terminie sześciu miesięcy od otrzymania

zawiadomienia, wystąpić o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego lub administracyjnego,

a jeżeli nie było ono wszczęte - wystąpić na drogę sądową pod rygorem wygaśnięcia

roszczenia. Przy rozpoznawaniu sprawy sąd stosuje zasady określone w art. 40 i 41.

1.

Na wniosek Kościoła lub jego osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gmin w zakresie

swoich właściwości - mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym

własność nieruchomości lub ich części

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym;

2)

w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego parafii działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych, o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednej

parafii.

2.

Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Wykaz jednostek organizacyjnych będących osobami prawnymi w dniu wejścia w życie ustawy

stanowi załącznik do ustawy.

Wnioski, o których mowa w art. 45a ust. 1, mogą być składane w terminie do dnia 31

grudnia 1998 r.

Tracą moc

1)

dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa

do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 88, poz. 613, z 1945 r. Nr 48, poz. 271 oraz z 1947 r. Nr 52, poz. 272);

2)

ustawa z dnia 4 lipca 1947 r. w sprawie zmiany dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 52, poz. 272 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r., z tym że przepisy art. 251-254

obowiązują nie dłużej niż przez 10 lat od dnia jej wejścia w życie.