Umowa międzynarodowa Traktat o handlu bronią, sporządzony w Nowym Jorku dnia 2 kwietnia 2013 r.

Przedmiotem tego Traktatu jest

-

ustanowienie i doskonalenie najwyższych możliwych wspólnych międzynarodowych standardów

regulujących międzynarodowy handel bronią konwencjonalną;

-

zapobieganie i wyeliminowanie nielegalnego handlu bronią konwencjonalną oraz zapobieganie

przekierowywaniu broni konwencjonalnej;

w celu

-

umocnienia międzynarodowego i regionalnego pokoju, bezpieczeństwa i stabilności;

-

zmniejszenia ludzkiego cierpienia;

-

promowania współpracy, przejrzystości i odpowiedzialnego działania Państw-Stron w

dziedzinie międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną i w ten sposób budowania

zaufania między Państwami-Stronami.

1.

Traktat ten stosuje się do wszystkich broni konwencjonalnych w ramach następujących

kategorii

(a)

czołgi bojowe;

(b)

opancerzone pojazdy bojowe;

(c)

wielkokalibrowe systemy artyleryjskie;

(d)

samoloty bojowe;

(e)

śmigłowce szturmowe;

(f)

okręty wojenne;

(g)

pociski i systemy rakietowe; oraz

(h)

broń strzelecka i lekka.

2.

Dla celów tego Traktatu działania składające się na międzynarodowy handel obejmują

wywóz, przywóz, tranzyt, przeładunek oraz pośrednictwo, zwane dalej „transferem.”

3.

Traktat ten nie stosuje się do międzynarodowego przemieszczania broni konwencjonalnej

dokonywanego przez Państwo-Stronę lub w jego imieniu w celu jej użytkowania, pod warunkiem

że broń konwencjonalna pozostaje własnością tego Państwa-Strony.

Każde Państwo-Strona utworzy i będzie utrzymywać narodowy system kontroli w celu uregulowania

wywozu amunicji wystrzeliwanej, odpalanej lub przenoszonej przez broń konwencjonalną,

o której mowa w artykule 2 ust. 1 i będzie stosować artykuł 6 i artykuł 7 przed wyrażeniem

zgody na wywóz tej amunicji.

Każde Państwo-Strona utworzy i będzie utrzymywać narodowy system kontroli w celu uregulowania

wywozu części i komponentów, w przypadkach gdy ich wywóz umożliwi montaż broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1, i będzie stosować artykuł 6 i artykuł 7 przed wyrażeniem

zgody na wywóz tych części i komponentów.

1.

Każde Państwo-Strona będzie wykonywać ten Traktat w sposób konsekwentny, obiektywny

i niedyskryminujący, mając na względzie zasady wymienione w tym Traktacie.

2.

Każde Państwo-Strona utworzy i będzie utrzymywać narodowy system kontroli, w tym narodową

listę kontrolną, w celu wykonania postanowień tego Traktatu.

3.

Każde Państwo-Strona jest zachęcane do stosowania postanowień tego Traktatu do jak

najszerszego zakresu broni konwencjonalnej. Narodowe definicje kategorii, o których

mowa w artykule 2 ust. 1 lit. (a)-(g), nie mogą być węższe niż opisy użyte w Rejestrze

Broni Konwencjonalnej Narodów Zjednoczonych w chwili wejścia w życie tego Traktatu.

W przypadku kategorii, o której mowa w artykule 2 ust. 1 lit. (h), definicje narodowe

nie mogą być węższe niż opisy użyte w stosownych instrumentach Narodów Zjednoczonych

w chwili wejścia w życie tego Traktatu.

4.

Każde Państwo-Strona, zgodnie z prawem krajowym, złoży narodową listę kontrolną w

Sekretariacie, który udostępni ją innym Państwom-Stronom. Państwa-Strony są zachęcane

do podawania narodowych list kontrolnych do publicznej wiadomości.

5.

Każde Państwo-Strona podejmie środki niezbędne do wykonania postanowień tego Traktatu

i wyznaczy właściwe władze krajowe w celu zapewnienia skutecznego i przejrzystego

narodowego systemu kontroli, który będzie regulował transfer broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1, oraz elementów, o których mowa w artykule 3 i artykule

4.

6.

Każde Państwo-Strona wyznaczy jeden lub więcej narodowych punktów kontaktowych w celu

wymiany informacji w sprawach związanych z wykonaniem tego Traktatu. Każde Państwo-Strona

powiadomi Sekretariat ustanowiony na mocy artykułu 18 o swoim narodowym punkcie kontaktowym/narodowych

punktach kontaktowych i będzie te informacje aktualizować.

1.

Państwo-Strona nie wyrazi zgody na transfer broni konwencjonalnej, o której mowa w

artykule 2 ust. 1, ani elementów, o których mowa w artykule 3 i artykule 4, jeżeli

transfer ten naruszałby jego zobowiązania wynikające ze środków przyjętych przez Radę

Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, działającą zgodnie z rozdziałem VII Karty Narodów

Zjednoczonych, w szczególności embarga na broń.

2.

Państwo-Strona nie wyrazi zgody na transfer broni konwencjonalnej, o której mowa w

artykule 2 ust. 1, ani elementów, o których mowa w artykule 3 i artykule 4, jeżeli

transfer ten naruszałby jego odpowiednie zobowiązania międzynarodowe wynikające z

umów międzynarodowych, których Państwo to jest stroną, w szczególności umów dotyczących

transferu lub nielegalnego przekazywania broni konwencjonalnej.

3.

Państwo-Strona nie wyrazi zgody na transfer broni konwencjonalnej, o której mowa w

artykule 2 ust. 1, ani elementów, o których mowa w artykule 3 i artykule 4, jeżeli

w trakcie wyrażania zgody będzie dysponowało wiedzą, że ta broń lub elementy do tej

broni byłyby wykorzystywane do popełnienia ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości,

poważnych naruszeń Konwencji Genewskich z 1949 roku, ataków wymierzonych w obiekty

cywilne lub ludność cywilną objęte ochroną, jak również do popełniania innych zbrodni

wojennych zdefiniowanych w umowach międzynarodowych, których jest ono Stroną.

1.

Jeżeli wywóz nie jest zabroniony na podstawie artykułu 6, każde eksportujące Państwo-Strona,

przed wyrażeniem zgody na wywóz broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2

ust. 1, lub elementów, o których mowa w artykule 3 i artykule 4, w ramach własnej

jurysdykcji i zgodnie z narodowym systemem kontroli, oceni w sposób obiektywny i niedyskryminujący,

uwzględniając istotne czynniki, w tym informacje udostępnione przez Państwo importujące

zgodnie z artykułem 8 ust. 1, czy taka broń konwencjonalna lub elementy

(a)

przyczyniłyby się do umocnienia lub zagrożenia pokoju i bezpieczeństwa;

(b)

mogłyby zostać wykorzystane do

(i)

popełnienia lub ułatwienia popełnienia poważnego naruszenia międzynarodowego prawa

humanitarnego;

(ii)

popełnienia lub ułatwienia popełnienia poważnego naruszenia międzynarodowych norm

dotyczących praw człowieka;

(iii)

popełnienia lub ułatwienia popełnienia przestępstwa określonego w umowach międzynarodowych

lub protokołach dotyczących terroryzmu, których Państwo importujące jest stroną; lub

(iv)

popełnienia lub ułatwienia popełnienia przestępstwa określonego w umowach międzynarodowych

lub protokołach dotyczących międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, których

Państwo eksportujące jest stroną.

2.

Eksportujące Państwo-Strona rozważy także możliwość podjęcia środków w celu złagodzenia

zagrożeń wymienionych w ust. 1 lit. (a) i (b), takich jak środki budowy zaufania lub

programy opracowywane i uzgadniane wspólnie przez Państwa eksportujące i importujące.

3.

Jeżeli po przeprowadzeniu oceny i rozważeniu dostępnych środków łagodzących Państwo

eksportujące uzna, że istnieje dominujące ryzyko zaistnienia jakichkolwiek negatywnych

konsekwencji, o których mowa w ust. 1, eksportujące Państwo-Strona nie wyrazi zgody

na wywóz.

4.

Dokonując oceny, eksportujące Państwo-Strona uwzględni ryzyko wykorzystania broni

konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, lub elementów, o których mowa

w artykule 3 i artykule 4, do popełnienia lub ułatwienia popełnienia poważnych aktów

przemocy ze względu na płeć lub poważnych aktów przemocy wobec kobiet i dzieci.

5.

Każde eksportujące Państwo-Strona podejmie środki w celu zapewnienia, aby wszystkie

zgody na wywóz broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, lub elementów,

o których mowa w artykule 3 i artykule 4, były szczegółowe i wydawane przed dokonaniem

wywozu.

6.

Każde eksportujące Państwo-Strona udostępni, na wniosek, stosowne informacje na temat

danej zgody importującemu Państwu-Stronie oraz Państwu tranzytu lub Państwu przeładunku,

zgodnie z prawem krajowym, praktyką lub polityką wewnętrzną.

7.

Jeżeli po wydaniu zgody eksportujące Państwo-Strona uzyska nowe istotne informacje,

jest zachęcane do dokonania ponownej oceny zgody po konsultacjach, w razie potrzeby,

z Państwem importującym.

1.

Każde importujące Państwo-Strona podejmie środki w celu udostępnienia, zgodnie z prawem

krajowym i na jego wniosek, eksportującemu Państwu-Stronie stosownych i istotnych

informacji ułatwiających dokonanie przez Państwo-Stronę przeprowadzenie narodowej

oceny wywozu zgodnie z artykułem 7. Takie środki mogą obejmować dokumentację dotyczącą

końcowego wykorzystania lub końcowego użytkownika.

2.

Każde importujące Państwo-Strona podejmie środki, które pozwolą na uregulowanie, w

razie potrzeby, przywozu broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1,

w ramach jego jurysdykcji. Takie środki mogą obejmować systemy przywozu.

3.

Każde importujące Państwo-Strona może zwrócić się do eksportującego Państwa-Strony

o informacje na temat trwających lub zakończonych postępowań o wydanie zezwolenia

na wywóz, jeżeli importujące Państwo-Strona jest krajem końcowego przeznaczenia.

Każde Państwo-Strona podejmie stosowne środki w celu uregulowania, w razie potrzeby

i w miarę możliwości, tranzytu lub przeładunku podlegającej jego jurysdykcji broni

konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, przez jego terytorium, zgodnie

z odpowiednimi normami prawa międzynarodowego.

Każde Państwo-Strona podejmie środki w celu uregulowania, zgodnie z prawem krajowym,

pośrednictwa w handlu podlegającej jego jurysdykcji broni konwencjonalnej, o której

mowa w artykule 2 ust. 1. Takie środki mogą obejmować wymóg rejestracji pośredników

lub uzyskanie pisemnej zgody przed rozpoczęciem pośrednictwa.

1.

Każde Państwo-Strona biorące udział w transferze broni konwencjonalnej, o której mowa

w artykule 2 ust. 1, podejmie środki zapobiegające jej przekierowywaniu.

2.

Eksportujące Państwo-Strona dołoży starań, aby zapobiec przekierowywaniu transferu

broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, poprzez swój narodowy system

kontroli ustanowiony zgodnie z artykułem 5 ust. 2, dokonując oceny ryzyka przekierowania

wywozu i rozważając podjęcie środków łagodzących, takich jak środki budowy zaufania

lub programy opracowywane i uzgadniane wspólnie przez Państwa eksportujące i importujące.

Inne środki zapobiegające mogą obejmować, w razie potrzeby, weryfikację stron dokonujących

wywozu, wymóg przedłożenia dodatkowej dokumentacji, certyfikatów i zaświadczeń, niewydanie

zgody na wywóz lub inne odpowiednie działania.

3.

Państwa importujące, eksportujące, tranzytu i przeładunku podejmą, w razie potrzeby

i w miarę możliwości, współpracę i wymianę informacji, zgodnie z prawem krajowym,

w celu złagodzenia ryzyka przekierowania transferu broni konwencjonalnej, o której

mowa w artykule 2 ust. 1.

4.

W przypadku stwierdzenia przez Państwo-Stronę przekierowania transferowanej broni

konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, Państwo-Strona podejmie odpowiednie

środki, zgodnie z prawem krajowym oraz prawem międzynarodowym, w celu rozwiązania

problemu takiego przekierowania. Przedmiotowe środki mogą obejmować ostrzeganie Państw-Stron

potencjalnie dotkniętych tym problemem, zbadanie przekierowanych ładunków broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1 oraz podjęcie dalszych środków w formie śledztwa

i środków egzekwowania prawa.

5.

W celu lepszego zrozumienia i zapobiegania przekierowywaniu transferowanej broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1, Państwa-Strony są zachęcane do wzajemnej wymiany

stosownych informacji na temat skutecznych metod rozwiązywania problemu przekierowania.

Takie informacje mogą dotyczyć nielegalnych zachowań, w tym korupcji, międzynarodowych

szlaków nielegalnego handlu, nielegalnych pośredników, źródeł nielegalnych dostaw,

metod ukrywania, wspólnych miejsc wysyłki lub miejsc przeznaczenia wykorzystywanych

przez grupy zorganizowane zaangażowane w przekierowywanie.

6.

Państwa-Strony są zachęcane do składania innym Państwom-Stronom, za pośrednictwem

Sekretariatu, sprawozdań o podejmowanych środkach dotyczących przekierowywania transferowanej

broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1.

1.

Każde Państwo-Strona będzie utrzymywać rejestr krajowy, zgodnie z jego prawem krajowym

i regulacjami, w zakresie wydawanych przez to Państwo zgód na wywóz lub faktycznie

wywożonej broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1.

2.

Każde Państwo-Strona jest zachęcane do prowadzenia rejestru broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1, która jest transferowana na jego terytorium, jako

na miejsce końcowego przeznaczenia, lub która jest objęta zgodą na tranzyt lub przeładunek

na terytorium znajdującym się pod jego jurysdykcją.

3.

Każde Państwo-Strona jest zachęcane do umieszczania w rejestrze: ilości, wartości,

modelu/typu broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1, zgód wydanych

na jej międzynarodowe transfery, faktycznie transferowanej broni konwencjonalnej,

danych dotyczących Państwa/Państw eksportujących, Państwa/Państw importujących, Państwa/Państw

tranzytu lub Państwa/Państw przeładunku oraz użytkowników końcowych, stosownie do

sytuacji.

4.

Dane w rejestrze przechowywane są przez co najmniej 10 lat.

1.

Każde Państwo-Strona przekaże Sekretariatowi, w okresie pierwszego roku od wejścia

w życie tego Traktatu wobec tego Państwa-Strony, zgodnie z artykułem 22, wstępny raport

opisujący środki podjęte w celu wykonania tego Traktatu, w tym prawo krajowe, narodowe

listy kontrolne oraz inne regulacje i środki administracyjne. Każde Państwo-Strona

poinformuje Sekretariat o wszelkich nowych środkach podjętych w celu wykonania tego

Traktatu, stosownie do sytuacji. Raporty będą udostępniane i przekazywane Państwom-Stronom

przez Sekretariat.

2.

Państwa-Strony są zachęcane do przekazywania innym Państwom-Stronom za pośrednictwem

Sekretariatu informacji na temat podejmowanych środków, które okazały się skuteczne

w przeciwdziałaniu przekierowywaniu transferowanej broni konwencjonalnej, o której

mowa w artykule 2 ust. 1.

3.

Każde Państwo-Strona co roku do dnia 31 maja przedstawi Sekretariatowi raport za poprzedzający

rok kalendarzowy na temat zgód lub faktycznego wywozu i przywozu broni konwencjonalnej,

o której mowa w artykule 2 ust. 1. Raporty będą udostępniane, a także przekazywane

Państwom-Stronom przez Sekretariat. Raport przedstawiony Sekretariatowi może zawierać

te same informacje, które Państwo-Strona przedstawia odpowiednim organom systemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych, w tym sprawozdań odnoszących się do Rejestru Broni Konwencjonalnej

Organizacji Narodów Zjednoczonych. Z raportów można wyłączyć wrażliwe informacje handlowe

lub informacje dotyczące bezpieczeństwa państwa.

Każde Państwo-Strona podejmie odpowiednie środki mające na celu wprowadzenie w życie

prawa krajowego i regulacji, które wdrożą postanowienia tego Traktatu.

1.

W celu skutecznego wykonania Traktatu Państwa-Strony będą współpracowały ze sobą zgodnie

ze swoimi interesami w zakresie bezpieczeństwa i z prawem krajowym.

2.

Państwa-Strony są zachęcane do ułatwiania współpracy międzynarodowej, w tym wymiany

informacji w kwestiach wspólnego zainteresowania w zakresie wykonania i stosowania

tego Traktatu, zgodnie ze swoimi interesami w zakresie bezpieczeństwa i z prawem krajowym.

3.

Państwa-Strony są zachęcane do prowadzenia konsultacji w kwestiach wspólnego zainteresowania

oraz przekazywania informacji, stosownie do sytuacji, w celu wspierania wykonania

tego Traktatu.

4.

Państwa-Strony są zachęcane do współpracy, zgodnej z prawem krajowym, w celu wspierania

wykonania tego Traktatu na poziomie krajowym, w tym przekazywania informacji na temat

nielegalnych działań i podmiotów, oraz w celu zapobiegania i zwalczania przekierowania

broni konwencjonalnej, o której mowa w artykule 2 ust. 1.

5.

Państwa-Strony na podstawie wspólnych ustaleń i zgodnie z prawem krajowym, udzielają

sobie nawzajem najszerszej możliwej pomocy w ramach śledztw, postępowań przygotowawczych

oraz postępowań sądowych dotyczących naruszeń krajowych środków ustanowionych zgodnie

z tym Traktatem.

6.

Państwa-Strony są zachęcane do podejmowania środków na szczeblu krajowym i do wzajemnej

współpracy w celu zapobiegania transferowi broni konwencjonalnej, o której mowa w

artykule 2 ust. 1, będącego przedmiotem praktyk korupcyjnych.

7.

Państwa-Strony są zachęcane do wymiany doświadczeń i informacji odnoszących się do

wszelkich aspektów tego Traktatu.

1.

Wykonując ten Traktat, każde Państwo-Strona może ubiegać się o pomoc, w tym o pomoc

prawną lub pomoc legislacyjną, pomoc w budowaniu potencjału instytucjonalnego oraz

pomoc techniczną, materialną lub finansową. Pomoc może obejmować programy zarządzania

zapasami, programy rozbrojeniowe, demobilizacyjne oraz reintegracyjne, wzorcowe ustawodawstwo,

oraz skuteczne praktyki w zakresie wykonania Traktatu. Każde Państwo-Strona mające

taką możliwość udzieli na wniosek takiej pomocy.

2.

Każde Państwo-Strona może ubiegać się o pomoc, oferować pomoc, oraz otrzymywać pomoc

poprzez m.in.: Organizację Narodów Zjednoczonych, organizacje międzynarodowe, regionalne,

subregionalne lub krajowe, organizacje pozarządowe lub na zasadzie dwustronnej.

3.

Państwa-Strony ustanawiają dobrowolny fundusz powierniczy w celu wspierania wnioskujących

Państw-Stron, potrzebujących pomocy międzynarodowej w zakresie wykonania tego Traktatu.

Każde Państwo-Strona jest zachęcane do przekazywania wkładów do tego funduszu.

1.

Konferencja Państw-Stron będzie zwołana przez Sekretariat tymczasowy, ustanowiony

zgodnie z artykułem 18, nie później niż w okresie jednego roku od wejścia w życie

tego Traktatu, a następnie w terminach, o których zadecyduje Konferencja Państw-Stron.

2.

Konferencja Państw-Stron, w drodze konsensusu, przyjmie swój regulamin postępowania

na pierwszej sesji.

3.

Konferencja Państw-Stron przyjmie zasady finansowania Konferencji, jak również zasady

finansowania każdego organu pomocniczego, który może ustanowić, a także postanowienia

finansowe dotyczące funkcjonowania Sekretariatu. Na każdej sesji zwyczajnej Konferencja

przyjmie budżet na okres finansowy do następnej sesji zwyczajnej.

4.

Konferencja Państw-Stron

(a)

dokonuje przeglądu wykonania tego Traktatu, uwzględniając procesy zachodzące w dziedzinie

broni konwencjonalnej;

(b)

rozważa i przyjmuje zalecenia w zakresie wykonania i stosowania tego Traktatu, w tym

zwłaszcza promocji jego uniwersalnego charakteru;

(c)

rozważa zmiany tego Traktatu, zgodnie z artykułem 20;

(d)

rozważa zagadnienia wynikające z interpretacji tego Traktatu;

(e)

rozważa i podejmuje decyzje dotyczące zadań oraz budżetu Sekretariatu;

(f)

rozważa utworzenie wszelkich organów, jakie mogą być konieczne dla usprawnienia funkcjonowania

tego Traktatu; oraz

(g)

wykonuje wszelkie inne funkcje zgodnie z tym Traktatem.

5.

Posiedzenia nadzwyczajne Konferencji Państw-Stron zwoływane są w takich terminach,

jakie zostaną uznane przez Konferencję Państw-Stron za niezbędne, lub na pisemny wniosek

któregokolwiek Państwa-Strony, pod warunkiem że ten wniosek uzyska poparcie co najmniej

dwóch trzecich Państw-Stron.

1.

Traktat ten ustanawia Sekretariat, który będzie wspierał Państwa-Strony w skutecznym

wykonaniu tego Traktatu. Do czasu pierwszego posiedzenia Konferencji Państw-Stron

za czynności administracyjne objęte tym Traktatem będzie odpowiadał Sekretariat tymczasowy.

2.

Sekretariat zostanie wyposażony w odpowiedni personel. Personel będzie miał kompetencje

niezbędne do zapewnienia Sekretariatowi skutecznego podejmowania obowiązków, o których

mowa w ustępie 3 niniejszego artykułu.

3.

Sekretariat ponosi odpowiedzialność przed Państwami-Stronami. W minimalnej strukturze

organizacyjnej, Sekretariat podejmuje następujące obowiązki

(a)

otrzymywanie, udostępnianie i dystrybuowanie raportów, zgodnie z tym Traktatem;

(b)

utrzymywanie i udostępnianie Państwom-Stronom listy narodowych punktów kontaktowych;

(c)

ułatwianie dopasowywania ofert pomocy oraz wniosków o pomoc w zakresie wykonywania

Traktatu oraz promowania współpracy międzynarodowej, zgodnie z wnioskami;

(d)

ułatwianie pracy Konferencji Państw-Stron, w tym dokonywanie ustaleń i dostarczenie

wymaganych usług na potrzeby posiedzeń wynikających z tego Traktatu; oraz

(e)

wykonywanie innych zadań zgodnie z ustaleniami Konferencji Państw-Stron.

1.

Państwa-Strony podejmują konsultacje oraz, za wzajemną zgodą, współpracują w celu

rozwiązania sporu, który może pojawić się między nimi, dotyczącego interpretacji lub

stosowania tego Traktatu, w tym poprzez negocjacje, mediacje, postępowanie pojednawcze,

rozstrzygnięcie sądowe lub inne środki pokojowe.

2.

Każdy spór między Państwami-Stronami dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszego

Traktatu może być przez nie, za wzajemną zgodą, przekazany do arbitrażu.

1.

Każde Państwo-Strona może zaproponować zmianę tego Traktatu sześć lat po jego wejściu

w życie. Po tym czasie proponowane zmiany mogą być rozważane przez Konferencję Państw-Stron

jedynie raz na trzy lata.

2.

Każda propozycja zmiany tego Traktatu zostanie przedłożona w formie pisemnej Sekretariatowi,

który przekaże propozycję wszystkim Państwom-Stronom, nie później niż 180 dni przed

kolejnym posiedzeniem Konferencji Państw-Stron, na której zmiany mogą zostać rozważone

zgodnie z ustępem 1 tego artykułu. Zmiana zostanie rozpatrzona na kolejnej Konferencji

Państw-Stron, na której zmiany będą mogły zostać rozpatrzone zgodnie z ustępem 1 niniejszego

artykułu, w przypadku gdy nie później niż 120 dni od przekazania propozycji przez

Sekretariat, większość Państw-Stron powiadomi Sekretariat o poparciu rozpatrywania

tej propozycji.

3.

Państwa-Strony dołożą wszelkich starań, aby osiągnąć konsensus w odniesieniu do każdej

zmiany. Jeśli pomimo podejmowania tych starań porozumienie nie zostanie osiągnięte,

zmiana ostatecznie zostanie przyjęta większością trzech czwartych głosów Państw-Stron

obecnych i głosujących na Konferencji Państw-Stron. Dla celów niniejszego artykułu

„Państwa-Strony obecne i głosujące” oznacza Państwa-Strony obecne i oddające głos

za lub przeciw. Depozytariusz poinformuje każde Państwo-Stronę o każdej przyjętej

zmianie.

4.

Zmiana przyjęta zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu wejdzie w życie wobec każdego

Państwa-Strony, które złożyło dokument jej przyjęcia, dziewięćdziesiątego dnia od

złożenia Depozytariuszowi dokumentu przyjęcia tej zmiany przez większość Państw-Stron

w czasie przyjmowania tej zmiany. Po tym czasie zmiana wejdzie w życie wobec jakiegokolwiek

pozostałego Państwa-Strony dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu Depozytariuszowi dokumentu

przyjęcia tej zmiany.

1.

Traktat ten będzie otwarty do podpisu dla wszystkich Państw w siedzibie Organizacji

Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku od dnia 3 czerwca 2013 roku do dnia wejścia w

życie Traktatu.

2.

Traktat ten podlega ratyfikacji, przyjęciu albo zatwierdzeniu przez każde Państwo

sygnatariusza.

3.

Po wejściu w życie tego Traktatu, do Traktatu może przystąpić każde Państwo, które

nie podpisało Traktatu.

4.

Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia albo przystąpienia będą składane Depozytariuszowi.

1.

Traktat ten wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty złożenia Depozytariuszowi

pięćdziesiątego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia albo zatwierdzenia.

2.

W stosunku do każdego Państwa, które złoży dokument ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia

albo przystąpienia po wejściu w życie tego Traktatu, Traktat wejdzie w życie dziewięćdziesiątego

dnia od daty złożenia przez to Państwo dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia

albo przystąpienia.

Każde Państwo może w czasie podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia,

zatwierdzenia albo przystąpienia oświadczyć, że będzie tymczasowo stosować artykuł

6 oraz artykuł 7 do czasu wejścia w życie tego Traktatu wobec tego Państwa.

1.

Traktat ten ma nieograniczony okres obowiązywania.

2.

Każde Państwo-Strona ma prawo, korzystając ze swojej suwerenności, wypowiedzenia tego

Traktatu. O takim wypowiedzeniu zawiadomi ono Depozytariusza, który poinformuje wszystkie

pozostałe Państwa-Strony. Dokument wypowiedzenia może zawierać wyjaśnienie przyczyn

uzasadniających wypowiedzenie. Wypowiedzenie wejdzie w życie po upływie dziewięćdziesiątego

dnia od daty otrzymania dokumentu wypowiedzenia przez Depozytariusza lub w terminie

późniejszym określonym w dokumencie wypowiedzenia.

3.

Wypowiedzenie Traktatu przez Państwo-Stronę w żaden sposób nie zwalnia z zobowiązań

wynikających z tego Traktatu w okresie, w którym Państwo to było Stroną Traktatu,

w tym ze zobowiązań finansowych, które mogą mu zostać naliczone.

1.

Każde Państwo, w czasie podpisania, ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia albo przystąpienia

może złożyć zastrzeżenia, chyba że zastrzeżenia te są niezgodne z przedmiotem i celem

tego Traktatu.

2.

Państwo-Strona może w dowolnym czasie wycofać zastrzeżenie, w drodze zawiadomienia

złożonego Depozytariuszowi.

1.

Wykonanie tego Traktatu nie narusza zobowiązań przyjętych przez Państwa-Strony w stosunku

do istniejących lub przyszłych umów międzynarodowych, których są stroną, w tych przypadkach,

w których zobowiązania te są zgodne z tym Traktatem.

2.

Niniejszy Traktat nie będzie stanowił podstawy do unieważnienia umów o współpracy

obronnej zawartych między Państwami-Stronami tego Traktatu.

Depozytariuszem tego Traktatu jest Sekretarz Generalny Narodów Zjednoczonych.

Oryginał niniejszego Traktatu, którego teksty w językach arabskim, chińskim, angielskim,

francuskim, rosyjskim i hiszpańskim są jednakowo autentyczne, składa się do depozytu

Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.