Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rzeczach znalezionych

Ustawa określa

1)

obowiązki i prawa znalazcy oraz przechowującego;

2)

postępowanie w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania

i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru;

3)

postępowanie z rzeczami o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej.

Przepisy o rzeczach znalezionych stosuje się odpowiednio do rzeczy porzuconych bez

zamiaru wyzbycia się własności, jak również do zwierząt, które zabłąkały się lub uciekły.

Przepisów ustawy nie stosuje się do zabytków archeologicznych.

1.

Kto znalazł rzecz i zna osobę uprawnioną do jej odbioru oraz jej miejsce pobytu, niezwłocznie

zawiadamia ją o znalezieniu rzeczy i wzywa do jej odbioru.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do osoby, której rzecz została oddana na przechowanie zgodnie

z przepisami ustawy (przechowujący).

1.

Kto znalazł rzecz i nie zna osoby uprawnionej do jej odbioru lub nie zna jej miejsca

pobytu, niezwłocznie zawiadamia o znalezieniu rzeczy starostę właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania znalazcy lub miejsce znalezienia rzeczy (właściwy starosta).

2.

Kto znalazł rzecz w cudzym pomieszczeniu niezwłocznie zawiadamia o tym osobę zajmującą

pomieszczenie i na żądanie tej osoby oddaje jej rzecz na przechowanie. Jeżeli osoba

zajmująca pomieszczenie nie zna osoby uprawnionej do odbioru rzeczy lub nie zna miejsca

jej pobytu, niezwłocznie zawiadamia o znalezieniu rzeczy właściwego starostę.

3.

Kto znalazł pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności , o których mowa w art. 21 ust. 4, lub rzeczy o wartości historycznej, naukowej lub

artystycznej i nie zna osoby uprawnionej do ich odbioru lub nie zna jej miejsca pobytu,

oddaje rzecz niezwłocznie właściwemu staroście.

4.

Kto znalazł rzecz, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki szczególne

wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy, oraz w przypadku znalezienia

dokumentu wojskowego, a w szczególności legitymacji, książeczki lub zaświadczenia

wojskowego albo karty powołania, oddaje rzecz lub dokument niezwłocznie właściwemu

staroście. 5. Kto znalazł rzecz inną niż rzecz, o której mowa w ust. 3 i 4, może ją

oddać właściwemu staroście.

Kto znalazł rzecz, której posiadanie wymaga pozwolenia, w szczególności broń, amunicję,

materiały wybuchowe albo dowód osobisty lub paszport, niezwłocznie oddaje rzecz najbliższej

jednostce organizacyjnej Policji, a jeżeli oddanie rzeczy wiązałoby się z zagrożeniem

życia lub zdrowia - zawiadamia o miejscu, w którym rzecz się znajduje. Jednostka organizacyjna

Policji niezwłocznie zawiadamia właściwego starostę o znalezieniu rzeczy oraz znalazcy.

1.

Kto znalazł rzecz w budynku publicznym, innym budynku lub pomieszczeniu otwartym dla

publiczności albo środku transportu publicznego, oddaje rzecz zarządcy budynku, pomieszczenia

albo środka transportu publicznego (właściwy zarządca), który po upływie 3 dni od

dnia otrzymania rzeczy przekazuje ją właściwemu staroście, chyba że w tym terminie

zgłosi się osoba uprawniona do odbioru rzeczy. 2. Rzecz, której posiadanie wymaga

pozwolenia, w szczególności broń, amunicję, materiały wybuchowe albo dowód osobisty

lub paszport, właściwy zarządca niezwłocznie oddaje najbliższej jednostce organizacyjnej

Policji, a jeżeli oddanie rzeczy wiązałoby się z zagrożeniem życia lub zdrowia - zawiadamia

o miejscu, w którym rzecz się znajduje. Jednostka organizacyjna Policji niezwłocznie

zawiadamia właściwego starostę o znalezieniu rzeczy oraz znalazcy.

W przypadku gdy przechowanie lub oddanie rzeczy przez znalazcę jest niemożliwe albo

połączone z niebezpieczeństwem pogorszenia się rzeczy, trudnościami lub znacznymi

kosztami, znalazca może ograniczyć się do wskazania osobie uprawnionej do odbioru

rzeczy, właściwemu staroście lub właściwemu zarządcy miejsca, w którym rzecz się znajduje.

1.

Do przechowania rzeczy przez znalazcę lub przechowującego stosuje się odpowiednio

przepisy tytułu XXVIII księgi trzeciej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm., zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”, z tym, że przechowanie jest nieodpłatne.

2.

Poniesione przez znalazcę lub przechowującego koszty przechowania oraz utrzymania

rzeczy w należytym stanie, a także koszty poszukiwania osoby uprawnionej do jej odbioru,

obciążają osobę uprawnioną do odbioru rzeczy do wysokości wartości rzeczy w dniu odbioru.

3.

Znalazcy lub przechowującemu przysługuje prawo zatrzymania.

4.

Znalazca przechowujący rzecz, przechowujący lub właściwy zarządca przechowujący rzecz

ulegającą szybkiemu zepsuciu sprzedaje ją niezwłocznie. Suma uzyskana ze sprzedaży

wchodzi w miejsce rzeczy sprzedanej, po potrąceniu kosztów sprzedaży. Art. 10. 1. Znalazca przechowujący rzecz, który uczynił zadość swoim obowiązkom, może żądać

znaleźnego w wysokości jednej dziesiątej wartości rzeczy, jeżeli zgłosił swoje roszczenie

najpóźniej w chwili wydania rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru. 2. W przypadku

gdy rzecz nie jest przechowywana przez znalazcę, znalazca może zastrzec wobec przechowującego,

że będzie żądał znaleźnego. W takim przypadku przechowujący zawiadamia znalazcę o

wydaniu rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru oraz o jej adresie zamieszkania albo

siedziby, a znalazca może zgłosić żądanie znaleźnego w terminie miesiąca od dnia zawiadomienia

go o wydaniu rzeczy. Przechowujący informuje o tym osobę uprawnioną do odbioru rzeczy.

1.

W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym i stała

się własnością Skarbu Państwa, znalazcy przysługuje nagroda.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaje, wysokość, a także warunki i tryb przyznawania nagród, o których

mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie znalezionych zabytków lub materiałów archiwalnych

dla dziedzictwa narodowego i uwzględniając ich wartość historyczną, naukową, artystyczną

oraz materialną.

1.

Prowadzenie postępowania w sprawach odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania

i przechowania rzeczy znalezionych oraz poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru

należy do zadań właściwego starosty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

2.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi zadanie własne powiatu.

3.

W przypadku gdy organem właściwym do przechowania rzeczy ze względu na jej szczególne

właściwości jest jednostka organizacyjna Policji albo Żandarmerii Wojskowej, właściwy

starosta przekazuje rzecz tej jednostce organizacyjnej.

4.

Właściwy starosta może odmówić przyjęcia rzeczy, której szacunkowa wartość nie przekracza

100 złotych, chyba że jest to rzecz o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej.

5.

W przypadku odmowy przyjęcia rzeczy przez właściwego starostę znalazca albo właściwy

zarządca może postąpić z rzeczą według swojego uznania.

1.

Odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie rzeczy przez właściwego

starostę stwierdza się w sporządzonym przez niego protokole, który stanowi podstawę

wydania znalazcy poświadczenia przyjęcia zawiadomienia o znalezieniu rzeczy albo znalezieniu

oraz przyjęciu rzeczy. Protokół i poświadczenie sporządza się także w przypadku wskazania

przez znalazcę miejsca, w którym rzecz się znajduje.

2.

W poświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się imię, nazwisko i adres zamieszkania

znalazcy oraz dokładnie określa rzecz, czas i miejsce znalezienia rzeczy. Właściwy

starosta poucza znalazcę o prawie do żądania znaleźnego oraz zasadach nabycia własności

w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez osobę uprawnioną.

Jeżeli znalazca żąda znaleźnego, czyni się o tym wzmiankę w poświadczeniu.

3.

Złożenie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy, zgłoszenie żądania znaleźnego, a także

nabycie własności w przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru rzeczy przez

osobę uprawnioną znalazca potwierdza w protokole, o którym mowa w ust. 1, własnoręcznym

podpisem.

Właściwy starosta umieszcza w swojej siedzibie w widocznym miejscu tablicę, na której

zamieszcza informację o godzinach urzędowania komórki organizacyjnej, powołanej do

odbierania zawiadomień o znalezieniu rzeczy, przyjmowania, przechowania tych rzeczy,

poszukiwania osób uprawnionych do ich odbioru oraz udzielania wyjaśnień osobom zgłaszającym

istnienie ich praw.

1.

W przypadku gdy adres zamieszkania albo siedziby osoby uprawnionej do odbioru rzeczy

nie jest znany, właściwy starosta występuje do organu prowadzącego właściwą ewidencję,

rejestr lub zbiór danych o udzielenie informacji umożliwiających ustalenie tego adresu.

2.

Jeżeli osoba uprawniona do odbioru rzeczy i jej adres zamieszkania albo siedziby zostanie

ustalony, właściwy starosta wzywa niezwłocznie tę osobę do odbioru rzeczy.

3.

W przypadku gdy brak jest możliwości doręczenia osobie uprawnionej wezwania do odbioru

rzeczy lub osoba ta jest nieznana, a szacunkowa wartość rzeczy przekracza 100 złotych,

właściwy starosta dokonuje wezwania na tablicy, o której mowa w art. 14, przez okres

roku, licząc od dnia znalezienia rzeczy, oraz zamieszcza ogłoszenie w Biuletynie Informacji

Publicznej. Jeżeli szacunkowa wartość rzeczy przekracza 5000 złotych, właściwy starosta

zamieszcza również ogłoszenie w dzienniku o zasięgu lokalnym lub ogólnopolskim.

4.

Wezwania, o których mowa w ust. 2 i 3, zawierają termin do odbioru rzeczy oraz pouczenie o skutkach przewidzianych

w art. 187 Kodeksu cywilnego.

1.

Rzeczy oddane organowi właściwemu do przechowania rzeczy przechowuje się w warunkach

zapewniających ich bezpieczeństwo i trwałość.

2.

Rzeczy, co do których zachodzi niebezpieczeństwo pogorszenia, w szczególności szybkiego

zepsucia lub znacznego obniżenia wartości, w miarę możliwości przechowuje się w warunkach

pozwalających na zachowanie ich w należytym stanie do czasu sprzedaży.

1.

W przypadku gdy właściwy starosta przyjął na przechowanie rzecz ulegającą szybkiemu

zepsuciu lub której przechowanie byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi

w stosunku do jej wartości rynkowej lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby

znaczne obniżenie jej wartości rynkowej - sprzedaje tę rzecz z wolnej ręki zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm..

2.

W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie wartości rynkowej rzeczy, której przechowanie

byłoby związane z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej szacunkowej

wartości lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie jej szacunkowej

wartości, właściwy starosta występuje do sądu o zarządzenie jej sprzedaży.

3.

Wniosek o zarządzenie przez sąd sprzedaży rzeczy rozpoznaje sąd rejonowy właściwy

ze względu na miejsce przechowania rzeczy, stosując odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm. o postępowaniu nieprocesowym. Sprzedaż rzeczy w drodze licytacji publicznej odbywa

się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o egzekucji z ruchomości.

4.

W przypadku gdy osoba uprawniona do odbioru rzeczy jest znana i znane jest jej miejsce

pobytu albo adres siedziby właściwy starosta zawiadamia tę osobę o planowanej sprzedaży

rzeczy najpóźniej na 2 tygodnie przed jej dokonaniem. W przypadku gdy przechowywana

rzecz jest rzeczą ulegającą szybkiemu zepsuciu właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia

osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o planowanej sprzedaży.

5.

Suma uzyskana ze sprzedaży wchodzi w miejsce rzeczy sprzedanej, po potrąceniu kosztów

sprzedaży.

1.

Właściwy starosta informuje osobę uprawnioną do odbioru rzeczy o kosztach przechowania

oraz utrzymania rzeczy w należytym stanie, a także o kosztach poszukiwania osoby uprawnionej

do odbioru rzeczy.

2.

Właściwy starosta wydaje rzecz osobie uprawnionej do odbioru rzeczy po uiszczeniu

przez nią kosztów, o których mowa w ust. 1.

3.

O wydaniu rzeczy osobie uprawnionej do jej odbioru oraz o jej adresie zamieszkania

albo siedziby właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia znalazcę, który zażądał znaleźnego.

Zawiadomienie wysyła się na adres zamieszkania wskazany w wydanym znalazcy poświadczeniu.

1.

W przypadku gdy rzecz znaleziona nie została odebrana przez osobę uprawnioną do jej

odbioru, w terminie określonym w art. 187 Kodeksu cywilnego, właściwy starosta zawiadamia o tym znalazcę oraz wzywa go do odbioru rzeczy w terminie,

nie krótszym niż 2 tygodnie, z pouczeniem, że w przypadku nieodebrania rzeczy w tym

terminie jej właścicielem stanie się powiat. Przepisy art. 18 ust. 1 i 2 stosuje się

odpowiednio.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zabytków oraz materiałów archiwalnych.

3.

Właściwy starosta wydaje znalazcy, który odebrał rzecz, zaświadczenie stwierdzające

upływ terminów przechowania rzeczy oraz zawierające informację o wydaniu rzeczy. W

zaświadczeniu zamieszcza się informację o treści ust. 1.

1.

W przypadku znalezienia rzeczy, której cechy zewnętrzne lub umieszczone na niej znaki

szczególne wskazują, że stanowi ona sprzęt lub ekwipunek wojskowy, oraz w przypadku

znalezienia dokumentu wojskowego, a w szczególności legitymacji, książeczki lub zaświadczenia

wojskowego albo karty powołania, właściwy starosta niezwłocznie oddaje rzecz lub dokument

najbliższej jednostce organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej.

2.

Wydanie rzeczy, której posiadanie wymaga pozwolenia, może nastąpić dopiero po przedłożeniu

przez osobę uprawnioną do odbioru rzeczy ważnego pozwolenia.

1.

W przypadku znalezienia pieniędzy, właściwy starosta sporządza ich opis zawierający

liczbę banknotów lub monet, a także ich waluty i nominały. Po sporządzeniu opisu właściwy

starosta wpłaca znalezione pieniądze na rachunek bankowy sum depozytowych.

2.

W przypadku znalezienia papierów wartościowych, właściwy starosta sporządza ich opis

zawierający liczbę i rodzaj dokumentów ze wskazaniem ich wartości, numeru serii lub

innego właściwego oznaczenia, oznaczenie emitenta lub wystawcy dokumentu oraz osoby

uprawnionej według jego treści.

3.

W przypadku znalezienia papieru wartościowego lub innego dokumentu, którego posiadanie

legitymuje do świadczenia, właściwy starosta niezwłocznie zawiadamia emitenta lub

wystawcę dokumentu, podając dokładne oznaczenie tego dokumentu.

4.

W przypadku znalezienia złota, platyny, srebra, w tym monet, wyrobów użytkowych ze

złota, platyny lub srebra, kamieni szlachetnych, pereł oraz koralu, właściwy starosta

sporządza ich szczegółowy opis.

5.

Rzeczy znalezione, o których mowa w ust. 2-4, przechowuje się zabezpieczone w kasie

pancernej, w skrytce sejfowej lub niezwłocznie oddaje na przechowanie bankowi.

W przypadku przypuszczenia, że rzecz znaleziona stanowi rzecz o wartości historycznej,

naukowej lub artystycznej, właściwy starosta w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości

o znalezieniu rzeczy zawiadamia właściwego miejscowo wojewódzkiego konserwatora zabytków.

1.

W terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 22, wojewódzki

konserwator zabytków dokonuje w siedzibie właściwego starosty albo w miejscu znalezienia

oględzin rzeczy znalezionej i stwierdza, czy jest ona zabytkiem lub materiałem archiwalnym.

2.

W przypadku gdy w trakcie oględzin, o których mowa w ust. 1, okaże się, że rzecz znaleziona

może być materiałem archiwalnym, wojewódzki konserwator zabytków zasięga opinii dyrektora

właściwego archiwum państwowego.

3.

W przypadkach innych niż określone w ust. 2, wojewódzki konserwator zabytków może

zasięgnąć opinii rzeczoznawcy, muzeum właściwego ze względu na rodzaj rzeczy znalezionej

albo biblioteki.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 i 3, wojewódzki konserwator zabytków stwierdza,

czy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym w terminie 3 dni od

dnia otrzymania opinii.

W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, wojewódzki

konserwator zabytków, w drodze decyzji, oddaje ją na przechowanie właściwemu ze względu

na rodzaj rzeczy znalezionej muzeum państwowemu albo samorządowemu, bibliotece, dla

której organizatorem jest minister, kierownik urzędu centralnego albo jednostka samorządu

terytorialnego, albo archiwum państwowemu.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi krajowy

rejestr utraconych dóbr kultury.

2.

Do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wpisuje się rzeczy ruchome będące

1)

zabytkami wpisanymi do rejestru,

2)

muzealiami, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 987),

3)

materiałami bibliotecznymi, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908 oraz z 2013 r. poz. 829), należącymi do narodowego zasobu bibliotecznego,

4)

materiałami archiwalnymi, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2014 r. poz. 822)

- utraconymi przez właściciela w wyniku popełnienia czynu zabronionego, określonego

w art. 278 § 1 i 3, art. 279 § 1, art. 280-283 albo art. 284 § 1-3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

3.

Wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się na wniosek Policji,

prokuratora, wojewódzkiego konserwatora zabytków, Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych,

właściciela rzeczy, o której mowa w ust. 2, lub osoby kierującej jednostką organizacyjną,

w zbiorach albo zasobach której rzecz się znajdowała.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się na urzędowym formularzu.

5.

Stroną postępowania o wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury jest właściciel

rzeczy lub jednostka organizacyjna, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, załącza się

1)

kopię zawiadomienia o przestępstwie wraz z dowodem złożenia go organowi ścigania albo

odpis protokołu z przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie lub postanowienie

o wszczęciu śledztwa albo dochodzenia, w przypadku gdy wniosek składa właściciel utraconej

rzeczy lub osoba kierująca jednostką organizacyjną, w zbiorach albo zasobie której

rzecz się znajdowała;

2)

zdjęcie utraconej rzeczy, w przypadku gdy jest ona zabytkiem lub muzealium, o których

mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, w formie pliku cyfrowego.

1.

Wpisu utraconej rzeczy do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się

na podstawie decyzji o wpisie do rejestru utraconych dóbr kultury wydanej przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Decyzja podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

2.

Wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury polega na wprowadzeniu do niego

danych umożliwiających identyfikację utraconej rzeczy zawartych w decyzji, o której

mowa w ust. 1, niezwłocznie po jej wydaniu.

3.

Dokonanie wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury nie jest uzależnione

od ustalenia popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 24a ust. 2, prawomocnym

wyrokiem skazującym.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze decyzji,

odmawia wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury, w przypadku gdy dane

dotyczące utraconej rzeczy zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 24a ust. 3, nie

pozwalają na jej identyfikację.

1.

Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury, prowadzony w systemie teleinformatycznym,

jest jawny.

2.

Odpisy z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wydawane są na wniosek każdego,

kto tego zażąda.

3.

Dane będące podstawą wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury udostępnia

się wyłącznie organom władzy publicznej oraz właścicielowi utraconej rzeczy lub jednostce

organizacyjnej, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała, a innym osobom

tylko za zgodą właściciela utraconej rzeczy lub jednostki organizacyjnej, w zbiorach

albo zasobie której rzecz się znajdowała.

Od dnia dokonania wpisu w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury nikt nie może

zasłaniać się nieznajomością danych ujawnionych w tym rejestrze.

1.

Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na podstawie

decyzji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na wniosek

podmiotów wskazanych w art. 24a ust. 3 albo z urzędu, w przypadku gdy

1)

właściciel odzyskał posiadanie utraconej rzeczy;

2)

dane będące podstawą wpisu okazały się nieprawdziwe.

3.

W przypadku określonym w ust. 2 pkt 2, skutki prawne dokonania wpisu w krajowym rejestrze

utraconych dóbr kultury zostają zniesione z mocą wsteczną.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury, w tym zakres danych objętych wpisem, zasady wydawania odpisów oraz wzór formularza

wniosku o wpis, uwzględniając prowadzenie krajowego rejestru utraconych dóbr kultury

w systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności

zapisu informacji znajdujących się w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury, zmian

i wykreśleń wpisów oraz sprawność postępowania rejestracyjnego.

1.

W przypadku gdy rzecz znaleziona jest zabytkiem i stała się własnością Skarbu Państwa,

muzeum albo biblioteka, którym rzecz została oddana na przechowanie, występują do

właściwego starosty o przeniesienie własności tej rzeczy, w drodze umowy.

2.

W przypadku gdy rzecz znaleziona jest materiałem archiwalnym i stała się własnością

Skarbu Państwa, wchodzi do zasobu archiwalnego tego archiwum państwowego, któremu

została oddana na przechowanie.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121 i 827 oraz z 2015 r. poz. 4) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 169 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych

dóbr kultury.

”

;

2)

w art. 170 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury.

”

;

3)

w art. 174 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury.

”

;

4)

uchyla się art. 183-186;

5)

art. 187 otrzymuje brzmienie

„

Art. 187.

§ 1.

Rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu roku

od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania - w

ciągu dwóch lat od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił

on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca

staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie.

§ 2.

Rzecz znaleziona będąca zabytkiem lub materiałem archiwalnym po upływie terminu do

jej odebrania przez osobę uprawnioną staje się własnością Skarbu Państwa. Inne rzeczy

znalezione stają się własnością powiatu po upływie terminu do ich odbioru przez znalazcę.

§ 3.

Z chwilą nabycia własności rzeczy przez znalazcę, powiat albo Skarb Państwa wygasają

obciążające ją ograniczone prawa rzeczowe.

”

;

6)

uchyla się art. 188;

7)

art. 189 otrzymuje brzmienie

„

Art. 189.

Jeżeli rzecz znaleziono w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby

oczywiście bezcelowe, staje się ona przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych

znalazcy i właściciela nieruchomości, na której rzecz została znaleziona, jeżeli jednak

rzecz ta jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, staje się ona własnością Skarbu

Państwa, a znalazca jest obowiązany wydać ją niezwłocznie właściwemu staroście.

”

;

8)

w art. 223 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

4.

Roszczenie właściciela, o którym mowa w art. 222 § 1, nie ulega przedawnieniu, jeżeli

dotyczy rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury.

”

.

W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ochronę materiałów archiwalnych wchodzących w skład narodowego zasobu archiwalnego

regulują przepisy ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2014 r. poz. 822), z uwzględnieniem przepisów rozdziału 2a.

”

;

2)

po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury

Art. 24a.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi krajowy

rejestr utraconych dóbr kultury.

2.

Do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wpisuje się rzeczy ruchome będące

1)

zabytkami wpisanymi do rejestru,

2)

muzealiami, o których mowa w art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 987),

3)

materiałami bibliotecznymi, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908 oraz z 2013 r. poz. 829), należącymi do narodowego zasobu bibliotecznego,

4)

materiałami archiwalnymi, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2014 r. poz. 822)

- utraconymi przez właściciela w wyniku popełnienia czynu zabronionego, określonego

w art. 278 § 1 i 3, art. 279 § 1, art. 280-283 albo art. 284 § 1-3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

3.

Wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się na wniosek Policji,

prokuratora, wojewódzkiego konserwatora zabytków, Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych,

właściciela rzeczy, o której mowa w ust. 2, lub osoby kierującej jednostką organizacyjną,

w zbiorach albo zasobach której rzecz się znajdowała.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, składa się na urzędowym formularzu.

5.

Stroną postępowania o wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury jest właściciel

rzeczy lub jednostka organizacyjna, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, załącza się

1)

kopię zawiadomienia o przestępstwie wraz z dowodem złożenia go organowi ścigania albo

odpis protokołu z przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie lub postanowienie

o wszczęciu śledztwa albo dochodzenia, w przypadku gdy wniosek składa właściciel utraconej

rzeczy lub osoba kierująca jednostką organizacyjną, w zbiorach albo zasobie której

rzecz się znajdowała;

2)

zdjęcie utraconej rzeczy, w przypadku gdy jest ona zabytkiem lub muzealium, o których

mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, w formie pliku cyfrowego.

Art. 24b.

1.

Wpisu utraconej rzeczy do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury dokonuje się

na podstawie decyzji o wpisie do rejestru utraconych dóbr kultury wydanej przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Decyzja podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

2.

Wpis do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury polega na wprowadzeniu do niego

danych umożliwiających identyfikację utraconej rzeczy zawartych w decyzji, o której

mowa w ust. 1, niezwłocznie po jej wydaniu.

3.

Dokonanie wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury nie jest uzależnione

od ustalenia popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w art. 24a ust. 2, prawomocnym

wyrokiem skazującym.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze decyzji,

odmawia wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury, w przypadku gdy dane

dotyczące utraconej rzeczy zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 24a ust. 3, nie

pozwalają na jej identyfikację.

Art. 24c.

1.

Krajowy rejestr utraconych dóbr kultury, prowadzony w systemie teleinformatycznym,

jest jawny.

2.

Odpisy z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury wydawane są na wniosek każdego,

kto tego zażąda.

3.

Dane będące podstawą wpisu do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury udostępnia

się wyłącznie organom władzy publicznej oraz właścicielowi utraconej rzeczy lub jednostce

organizacyjnej, w zbiorach albo zasobie której rzecz się znajdowała, a innym osobom

tylko za zgodą właściciela utraconej rzeczy lub jednostki organizacyjnej, w zbiorach

albo zasobie której rzecz się znajdowała.

Art. 24d.

Od dnia dokonania wpisu w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury nikt nie może

zasłaniać się nieznajomością danych ujawnionych w tym rejestrze.

Art. 24e.

1.

Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na podstawie

decyzji ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Wykreślenie wpisu z krajowego rejestru utraconych dóbr kultury następuje na wniosek

podmiotów wskazanych w art. 24a ust. 3 albo z urzędu, w przypadku gdy

1)

właściciel odzyskał posiadanie utraconej rzeczy;

2)

dane będące podstawą wpisu okazały się nieprawdziwe.

3.

W przypadku określonym w ust. 2 pkt 2, skutki prawne dokonania wpisu w krajowym rejestrze

utraconych dóbr kultury zostają zniesione z mocą wsteczną.

Art. 24f.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury, w tym zakres danych objętych wpisem, zasady wydawania odpisów oraz wzór formularza

wniosku o wpis, uwzględniając prowadzenie krajowego rejestru utraconych dóbr kultury

w systemie teleinformatycznym, konieczność zapewnienia przejrzystości i kompletności

zapisu informacji znajdujących się w krajowym rejestrze utraconych dóbr kultury, zmian

i wykreśleń wpisów oraz sprawność postępowania rejestracyjnego.

”

;

3)

w art. 32 uchyla się ust. 9.

Przepisy rozdziału 2a ustawy zmienianej w art. 27 stosuje się do rzeczy ruchomych

utraconych w wyniku czynu zabronionego popełnionego po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2015-2024 wyniesie 9 182 756 zł,

z tym że w roku

1)

2015 - 972 720 zł;

2)

2016 - 792 765 zł;

3)

2017 - 820 511 zł;

4)

2018 - 849 229 zł;

5)

2019 - 878 952 zł;

6)

2020 - 909 716 zł;

7)

2021 - 940 646 zł;

8)

2022 - 972 628 zł;

9)

2023 - 1 005 698 zł;

10)

2024 - 1 039 891 zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia limitów wydatków, o których mowa w ust. 1, na

dany rok budżetowy, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu

kosztów rzeczowych związanych z realizacją zadań związanych z prowadzeniem krajowego

rejestru utraconych dóbr kultury.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitów wydatków, o których mowa

w ust. 1, jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu roku

od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania - w

ciągu dwóch lat od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił

on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca

staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie.

§ 2.

Rzecz znaleziona będąca zabytkiem lub materiałem archiwalnym po upływie terminu do

jej odebrania przez osobę uprawnioną staje się własnością Skarbu Państwa. Inne rzeczy

znalezione stają się własnością powiatu po upływie terminu do ich odbioru przez znalazcę.

§ 3.

Z chwilą nabycia własności rzeczy przez znalazcę, powiat albo Skarb Państwa wygasają

obciążające ją ograniczone prawa rzeczowe.

Jeżeli rzecz znaleziono w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby

oczywiście bezcelowe, staje się ona przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych

znalazcy i właściciela nieruchomości, na której rzecz została znaleziona, jeżeli jednak

rzecz ta jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, staje się ona własnością Skarbu

Państwa, a znalazca jest obowiązany wydać ją niezwłocznie właściwemu staroście.