Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DU_2015_396) | PL

Dz.U. 2015 poz. 396 inForce

Art. 1 Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Open official source

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości

kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do wysokości najsurowszej kary możliwej

do orzeczenia na podstawie nowej ustawy.

”

;

2)

w art. 7 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo

powyżej 5 000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą

pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.

”

;

3)

w art. 25 uchyla się § 4 i 5;

4)

w art. 28 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Nie popełnia przestępstwa, kto pozostaje w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności

stanowiącej znamię czynu zabronionego.

”

;

5)

w art. 34

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc,

najdłużej 2 lata; wymierza się ją w miesiącach i latach.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu

„

§ 1a.

Kara ograniczenia wolności polega na

1)

obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,

2)

obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym miejscu, z

zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego,

3)

obowiązku, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 4-7a,

4)

potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny

wskazany przez sąd.

§ 1b.

Obowiązki i potrącenie, o których mowa w § 1a, orzeka się łącznie lub osobno.

”

,

c)

w § 2 uchyla się pkt 2,

d)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione

w art. 39 pkt 7 lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2 i 3.

”

;

6)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

§ 1.

Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20

do 40 godzin w stosunku miesięcznym.

§ 2.

Potrącenie wynagrodzenia za pracę może być orzeczone wobec osoby zatrudnionej; w okresie,

na jaki zostało orzeczone potrącenie, skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku

pracy.

§ 3.

Sąd określa czas wykonywania obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 2, uwzględniając

warunki pracy skazanego oraz wymiar innych nałożonych obowiązków, przy czym nie może

być on dłuższy niż 12 miesięcy oraz dłuższy niż 70 godzin w stosunku tygodniowym i

12 godzin w stosunku dziennym.

§ 4.

Do orzekania świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 oraz obowiązków,

o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-5, przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

w art. 36 uchyla się § 2 i 3;

8)

po art. 37 dodaje się art. 37a i art. 37b w brzmieniu

„

Art. 37a.

Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8

lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której

mowa w art. 34 § 1a pkt 1, 2 lub 4.

Art. 37b.

W sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy

ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie

karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna

granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia

wolności do lat 2. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

;

9)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

§ 1.

Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego

zagrożenia, a ustawowe zagrożenie obejmuje więcej niż jedną z kar wymienionych w art.

32 pkt 1-3, obniżenie albo obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2.

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2

lat ograniczenia wolności lub 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności

wymierza się w miesiącach i latach.

§ 3.

Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona

za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć

25 lat pozbawienia wolności, a za przestępstwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności

nie może przekroczyć 20 lat pozbawienia wolności.

”

;

10)

w art. 39

a)

pkt 2b otrzymuje brzmienie

„

2b)

zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania się z określonymi

osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego miejsca pobytu

bez zgody sądu,

”

,

b)

pkt 2e otrzymuje brzmienie

„

2e)

nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

”

,

c)

uchyla się pkt 4-6;

11)

w art. 41 § 1a i 1b otrzymują brzmienie

„

§ 1a.

Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich

lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem

małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio w razie skazania

na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności

na szkodę małoletniego oraz w razie skazania na karę pozbawienia wolności za umyślne

przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę małoletniego.

§ 1b.

Sąd orzeka dożywotnio zakaz, o którym mowa w § 1a, w razie ponownego skazania sprawcy

w warunkach określonych w tym przepisie.

”

;

12)

w art. 41a

a)

§ 1-3 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania

się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego

miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego

wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej

lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz

w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym zwłaszcza przemocy

wobec osoby najbliższej. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania

się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz

zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.

§ 2.

Sąd orzeka zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania

się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego

miejsca pobytu bez zgody sądu, jak również nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego

wspólnie z pokrzywdzonym, w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności

na szkodę małoletniego. Zakaz lub nakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania

się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu, a zakaz

zbliżania się do określonych osób - również kontrolowany w systemie dozoru elektronicznego.

§ 3.

Sąd może orzec zakaz przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, kontaktowania

się z określonymi osobami, zbliżania się do określonych osób lub opuszczania określonego

miejsca pobytu bez zgody sądu dożywotnio w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach

określonych w § 2.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

W razie orzeczenia nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym

za przestępstwa określone w rozdziałach XXV i XXVI sąd orzeka na ten sam okres zakaz

zbliżania się do pokrzywdzonego.

”

,

c)

dodaje się § 5 w brzmieniu

„

§ 5.

Orzekając nakaz okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

sąd określa termin jego wykonania.

”

;

13)

w art. 41b § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Orzekając zakaz wstępu na imprezę masową za czyn popełniony w związku z masową imprezą

sportową, sąd może orzec obowiązek przebywania skazanego w czasie trwania niektórych

imprez masowych objętych zakazem w miejscu stałego pobytu lub w innym wyznaczonym

miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego.

”

;

14)

w art. 43

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakaz i nakaz

wymienione w art. 39 pkt 2d i 2e orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy wymienione

w art. 39 pkt 2-2b i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony

w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Obowiązek, o którym mowa w art. 41a § 1 zdanie drugie i § 2 zdanie drugie, orzeka

się w miesiącach, najkrócej na 3 miesiące, najdłużej na 12 miesięcy.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Pozbawienie praw publicznych, zakazy i nakaz obowiązują od uprawomocnienia się orzeczenia.

”

,

d)

po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu

„

§ 2a.

Okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia

wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo.

§ 2b.

Okres, na który orzeczono pozbawienie praw publicznych za dane przestępstwo, nie biegnie

w czasie odbywania kary pozbawienia wolności za to przestępstwo.

”

;

15)

po art. 43 dodaje się art. 43a-43c w brzmieniu

„

Art. 43a.

§ 1.

Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może

orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym

oraz Pomocy Postpenitencjarnej; wysokość tego świadczenia nie może przekroczyć 60

000 złotych.

§ 2.

W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 1, art. 179 lub art.

180 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu

Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000

złotych, a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4 co najmniej

10 000 złotych, do wysokości określonej w § 1.

Art. 43b.

Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli

uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania,

o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.

Art. 43c.

Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich

lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego lub we współdziałaniu

z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny.

”

;

16)

po art. 43c dodaje się oznaczenie i tytuł rozdziału w brzmieniu

„

Rozdział Va.

Przepadek i środki kompensacyjne”;

17)

w art. 44 uchyla się § 8;

18)

w art. 45

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa

w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa

się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące

jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących

ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło

z czynu zabronionego.

”

,

b)

uchyla się § 4 i 6;

19)

po art. 45 dodaje się art. 45a w brzmieniu

„

Art. 45a.

Sąd może orzec przepadek, jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także

w razie warunkowego umorzenia postępowania lub stwierdzenia, że sprawca dopuścił się

czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, o której mowa w art. 31 § 1, albo jeżeli

zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego.

”

;

20)

art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

§ 1.

W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej

orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody

lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2.

Jeżeli orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec

zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego,

a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę

na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego

uległa znacznemu pogorszeniu. W razie gdy ustalono więcej niż jedną taką osobę, nawiązki

orzeka się na rzecz każdej z nich.

§ 3.

Orzeczenie odszkodowania lub zadośćuczynienia na podstawie § 1 albo nawiązki na podstawie

§ 2 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze

postępowania cywilnego.

”

;

21)

art. 48 otrzymuje brzmienie

„

Art. 48.

Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

;

22)

uchyla się art. 49;

23)

uchyla się art. 50-52;

24)

art. 56 otrzymuje brzmienie

„

Art. 56.

Przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych

środków przewidzianych w tym kodeksie, z wyjątkiem obowiązku naprawienia wyrządzonej

przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

”

;

25)

w art. 58

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone

karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności

tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary.

”

,

b)

uchyla się § 2,

c)

§ 2a otrzymuje brzmienie

„

§ 2a.

Kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 1a pkt 1,

nie orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właściwości i warunki osobiste

uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku.

”

,

d)

uchyla się § 3 i 4;

26)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat

albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd

może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka jednocześnie środek karny, przepadek

lub środek kompensacyjny, a cele kary zostaną w ten sposób spełnione.

”

;

27)

w art. 60

a)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

W wypadkach określonych w § 3 i 4 sąd, wymierzając karę pozbawienia wolności do lat

5, może warunkowo zawiesić jej wykonanie na okres próby wynoszący do 10 lat, jeżeli

uzna, że pomimo niewykonania kary sprawca nie popełni ponownie przestępstwa; przepisu

art. 69 § 1 nie stosuje się, a przepisy art. 71-76 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

§ 7 otrzymuje brzmienie

„

§ 7.

Jeżeli czyn zagrożony jest więcej niż jedną z kar wymienionych w art. 32 pkt 1-3,

nadzwyczajne złagodzenie kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu

środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-3, 7 i 8, środka kompensacyjnego lub przepadku;

przepisu art. 61 § 2 nie stosuje się.

”

,

c)

dodaje się § 8 w brzmieniu

„

§ 8.

Nadzwyczajnego złagodzenia kary nie stosuje się do czynów zagrożonych karą pozbawienia

wolności powyżej 5 lat, do których ma zastosowanie art. 37a.

”

;

28)

po art. 60 dodaje się art. 60a w brzmieniu

„

Art. 60a.

Uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 335, art. 338a lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary także w innych wypadkach niż przewidziane

w art. 60 § 1-4; sąd może także odstąpić od wymierzenia kary i orzec wyłącznie środek

karny, przepadek lub środek kompensacyjny, jeżeli przypisany oskarżonemu występek

jest zagrożony karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

”

;

29)

w art. 61 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od wymierzenia środka karnego,

nawiązki na rzecz Skarbu Państwa oraz przepadku, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe.

”

;

30)

art. 63 otrzymuje brzmienie

„

Art. 63.

§ 1.

Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie,

zaokrąglając w górę do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia

wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia

wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.

§ 2.

Zaliczając okres rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej grzywny określonej

kwotowo, przyjmuje się, że jeden dzień pozbawienia wolności odpowiada kwocie równej

dwukrotności stawki dziennej ustalonej zgodnie z art. 33 § 3.

§ 3.

Na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2-3, zalicza się

okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych.

§ 4.

Na poczet orzeczonego środka karnego, o którym mowa w art. 39 pkt 3, zalicza się okres

zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu.

§ 5.

Za dzień w rozumieniu § 1 i 2 przyjmuje się okres 24 godzin liczony od chwili rzeczywistego

pozbawienia wolności.

”

;

31)

w art. 67

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie

od uprawomocnienia się orzeczenia.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia

szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia

za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć

na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5-6b, 7a lub 7b, a ponadto

orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów,

wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego

z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony

w art. 72 § 1 pkt 7b, sąd określa sposób kontaktu sprawcy z pokrzywdzonym.

”

;

32)

w art. 68 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby rażąco narusza

porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne niż określone w § 1 przestępstwo,

jeżeli uchyla się od dozoru, wykonania nałożonego obowiązku lub orzeczonego środka

karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku albo nie wykonuje zawartej z pokrzywdzonym

ugody.

”

;

33)

w art. 69

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze

nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był

skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec

niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

”

,

b)

uchyla się § 3,

c)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz sprawcy przestępstwa określonego

w art. 178a § 4 sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych

wypadkach.

”

;

34)

art. 70 otrzymuje brzmienie

„

Art. 70.

§ 1.

Zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat

i biegnie od uprawomocnienia się wyroku.

§ 2.

W wypadku zawieszenia wykonania kary wobec sprawcy młodocianego oraz sprawcy, który

popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej,

okres próby wynosi od 2 do 5 lat.

”

;

35)

art. 71 otrzymuje brzmienie

„

Art. 71.

§ 1.

Zawieszając wykonanie kary, sąd może orzec grzywnę, jeżeli jej wymierzenie obok kary

pozbawienia wolności na innej podstawie nie jest możliwe.

§ 2.

W razie zarządzenia wykonania kary grzywna orzeczona na podstawie § 1 nie podlega

wykonaniu; kara pozbawienia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający połowie

liczby uiszczonych stawek dziennych grzywny z zaokrągleniem w górę do pełnego dnia.

”

;

36)

w art. 72

a)

w § 1

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Zawieszając wykonanie kary, sąd zobowiązuje, a jeżeli orzeka środek karny, może zobowiązać

skazanego do

”

,

-

pkt 6 i 6a otrzymują brzmienie

„

6)

poddania się terapii uzależnień,

6a)

poddania się terapii, w szczególności psychoterapii lub psychoedukacji,

”

,

-

po pkt 6a dodaje się pkt 6b w brzmieniu

„

6b)

uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,

”

,

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

innego stosownego postępowania w okresie próby, które może zapobiec popełnieniu ponownie

przestępstwa

”

,

-

po pkt 8 dodaje się część wspólną w brzmieniu

„

-

przy czym orzeka się przynajmniej jeden z obowiązków.

”

,

b)

§ 1a otrzymuje brzmienie

„

§ 1a.

Nakładając obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7a, sąd wskazuje minimalną odległość od

osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.

”

,

c)

po § 1a dodaje się § 1b w brzmieniu

„

§ 1b.

Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej

wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b, sąd określa sposób kontaktu

skazanego z pokrzywdzonym.

”

,

d)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 albo zobowiązać skazanego

do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części, chyba że

orzekł środek kompensacyjny.

”

;

37)

art. 73 otrzymuje brzmienie

„

Art. 73.

§ 1.

Zawieszając wykonanie kary, sąd może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora

lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej,

do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub

pomoc skazanym.

§ 2.

Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, sprawcy

określonego w art. 64 § 2, a także wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku

z zaburzeniami preferencji seksualnych oraz sprawcy, który popełnił przestępstwo z

użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej.

”

;

38)

w art. 74

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Czas i sposób wykonania nałożonych obowiązków wymienionych w art. 72 sąd określa po

wysłuchaniu skazanego; nałożenie obowiązków wymienionych w art. 72 § 1 pkt 6 i 6a

wymaga nadto zgody skazanego.

§ 2.

Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd, wobec skazanego na karę z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania, może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać

obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 3-8 albo od wykonania nałożonych obowiązków

zwolnić, z wyjątkiem obowiązku wymienionego w art. 72 § 2, jak również oddać skazanego

pod dozór albo od dozoru zwolnić.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Zwolnienie od dozoru może nastąpić także, jeżeli sprawowanie dozoru jest niemożliwe

albo znacznie utrudnione z przyczyn niezawinionych przez skazanego.

”

;

39)

w art. 75

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd zarządza wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby popełnił podobne przestępstwo

umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania.

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek

prawny, w szczególności gdy popełnił inne przestępstwo niż określone w § 1, albo jeżeli

uchyla się od uiszczenia grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych

środków karnych, środków kompensacyjnych lub przepadku.

”

,

c)

po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu

„

§ 3a.

Zarządzając wykonanie kary w wypadkach, o których mowa w § 2 i 3, sąd może, uwzględniając

dotychczasowy przebieg próby, a w szczególności wykonanie nałożonych obowiązków, skrócić

orzeczoną karę, nie więcej jednak niż o połowę.

”

,

d)

uchyla się § 5;

40)

po art. 75 dodaje się art. 75a w brzmieniu

„

Art. 75a.

§ 1.

Wobec skazanego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,

który w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił

inne przestępstwo niż określone w art. 75 § 1, albo jeżeli uchyla się od uiszczenia

grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych,

środków kompensacyjnych lub przepadku, sąd może, jeżeli cele kary zostaną w ten sposób

spełnione, mając na względzie wagę i rodzaj czynu zabronionego przypisanego skazanemu,

zamiast zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności zamienić ją na karę ograniczenia

wolności w formie obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele

społeczne, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności równa się dwóm dniom

kary ograniczenia wolności, albo na grzywnę, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia

wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara ograniczenia wolności nie może

trwać dłużej niż 2 lata, a grzywna nie może przekroczyć 810 stawek dziennych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do skazanego, który nie wykonał obowiązku określonego

w art. 72 § 1 pkt 7b lub w § 2.

§ 3.

Sąd, zamieniając karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania

na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę, w miarę możliwości wysłuchuje skazanego.

§ 4.

Zamiana kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę

ograniczenia wolności albo na grzywnę nie zwalnia skazanego od wykonania orzeczonych

wobec niego środków karnych, przepadku, środków kompensacyjnych lub środków zabezpieczających,

chociażby następnie orzeczono karę łączną.

§ 5.

Jeżeli skazany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, od uiszczenia

grzywny, wykonania nałożonych na niego obowiązków lub orzeczonych środków karnych,

przepadku lub środków kompensacyjnych, sąd uchyla zamianę i zarządza wykonanie kary

pozbawienia wolności.

§ 6.

W wypadku uchylenia zamiany i zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na poczet

zarządzonej kary pozbawienia wolności zalicza się dotychczas wykonaną karę grzywny

albo karę ograniczenia wolności, przyjmując, że jeden dzień kary pozbawienia wolności

równa się dwóm stawkom dziennym grzywny albo dwóm dniom kary ograniczenia wolności.

§ 7.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem

jej wykonania została orzeczona na podstawie art. 60 § 5 lub art. 60a.

”

;

41)

art. 76 i art. 77 otrzymują brzmienie

„

Art. 76.

§ 1.

Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.

W wypadku, o którym mowa w art. 75a, zatarcie skazania następuje z upływem okresów

przewidzianych w art. 107 § 4 i 4a. Przepis art. 108 stosuje się.

§ 2.

Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny,

zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem

ich wykonania.

Art. 77.

§ 1.

Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty

kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, okoliczności

popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania

kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie stosował się do orzeczonego

środka karnego lub zabezpieczającego i przestrzegał porządku prawnego, w szczególności

nie popełni ponownie przestępstwa.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd, wymierzając karę wymienioną w art. 32 pkt

3-5, może wyznaczyć surowsze ograniczenia do skorzystania przez skazanego z warunkowego

zwolnienia niż przewidziane w art. 78.

”

;

42)

art. 81 otrzymuje brzmienie

„

Art. 81.

W razie odwołania warunkowego zwolnienia ponowne warunkowe zwolnienie nie może nastąpić

przed odbyciem, po ponownym osadzeniu, przynajmniej roku kary pozbawienia wolności,

a w wypadku kary 25 lat pozbawienia wolności lub kary dożywotniego pozbawienia wolności

przed odbyciem przynajmniej 5 lat kary.

”

;

43)

art. 83 otrzymuje brzmienie

„

Art. 83.

Skazanego na karę ograniczenia wolności, który odbył przynajmniej połowę orzeczonej

kary, przy czym przestrzegał porządku prawnego, jak również wykonał nałożone na niego

obowiązki, orzeczone środki karne, środki kompensacyjne i przepadek, sąd może zwolnić

od reszty kary, uznając ją za wykonaną.

”

;

44)

w art. 84

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli środki karne wymienione w art. 39 pkt 2, 2a i

3 orzeczono na podstawie art. 41 § 1a albo art. 42 § 2.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu

„

§ 2a.

Jeżeli środek karny orzeczony został dożywotnio, sąd może uznać go za wykonany, jeżeli

skazany przestrzegał porządku prawnego i nie zachodzi obawa ponownego popełnienia

przestępstwa podobnego do tego, za które orzeczono środek karny, a środek karny był

w stosunku do skazanego wykonywany przynajmniej przez 15 lat.

”

;

45)

uchyla się art. 84a;

46)

art. 85 otrzymuje brzmienie

„

Art. 85.

§ 1.

Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego

rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną.

§ 2.

Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem

art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa

w § 1.

§ 3.

Podstawą orzeczenia jednej kary łącznej nie może być kara wymierzona za przestępstwo

popełnione po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania innej kary podlegającej

łączeniu z karą wykonywaną w chwili popełnienia przestępstwa, lub karą łączną, w skład

której wchodzi kara, która była wykonywana w chwili popełnienia czynu.

§ 4.

Karą łączną nie obejmuje się kar orzeczonych wyrokami, o których mowa w art. 114a.

”

;

47)

po art. 85 dodaje się art. 85a w brzmieniu

„

Art. 85a.

Orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i

wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie

kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

”

;

48)

w art. 86

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2

lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności

wymierza się w miesiącach i latach.

”

,

b)

§ 2b i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2b.

Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien została orzeczona na podstawie

przepisu przewidującego wyższą górną granicę ustawowego zagrożenia tą karą niż określona

w art. 33 § 1, sąd wymierza karę łączną grzywny w granicach od najwyższej z kar tego

rodzaju wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak

4 500 stawek dziennych grzywny lub najwyższej z kar grzywny, jeżeli przekracza ona

4 500 stawek dziennych.

§ 3.

Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo obowiązki lub wymiar

potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a, a także może nałożyć na sprawcę obowiązki

wymienione w art. 72 § 1 pkt 2 i 3, jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione

w art. 39 pkt 7.

”

,

c)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Zasady wymiaru kary łącznej określone w § 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej

jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna.

”

;

49)

art. 87 otrzymuje brzmienie

„

Art. 87.

§ 1.

W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i ograniczenia

wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności, przyjmując, że miesiąc ograniczenia

wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności.

§ 2.

Jeżeli za zbiegające się przestępstwa wymierzono kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia

wolności i kara łączna pozbawienia wolności nie przekroczyłaby 6 miesięcy, a kara

łączna ograniczenia wolności - 2 lat, sąd może orzec te kary łączne jednocześnie,

jeżeli cele kary zostaną w ten sposób spełnione.

”

;

50)

w art. 89

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania sąd może warunkowo zawiesić

wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie

popełnienia każdego z tych przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności

i jest to wystarczające do osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia

powrotowi do przestępstwa.

”

,

b)

po § 1a dodaje się § 1b w brzmieniu

„

§ 1b.

Sąd orzeka karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania,

przyjmując, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania

równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

”

,

c)

uchyla się § 2 i 3;

51)

po art. 89 dodaje się art. 89a w brzmieniu

„

Art. 89a.

§ 1.

Jeżeli chociażby jedną z kar podlegających łączeniu jest kara pozbawienia wolności

z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona na podstawie art. 60 § 5, sąd może

warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej nieprzekraczającej wymiaru kary pozbawienia

wolności, orzeczonej na podstawie tego przepisu.

§ 2.

Orzekając karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,

sąd może orzec grzywnę określoną w art. 71 § 1, chociażby jej nie orzeczono za pozostające

w zbiegu przestępstwa.

§ 3.

W razie zbiegu orzeczeń o okresach próby sąd orzeka okres próby oraz związane z nim

obowiązki na nowo. W razie zbiegu orzeczeń, o którym mowa w § 1, okres próby może

wynosić do 10 lat.

”

;

52)

w art. 90 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Środki karne, przepadek, środki kompensacyjne, środki zabezpieczające oraz dozór stosuje

się, chociażby orzeczono je tylko co do jednego ze zbiegających się przestępstw.

”

;

53)

w art. 91

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli sprawca popełnia w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej

sposobności, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny,

co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę określoną w przepisie

stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej

granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za przestępstwa należące do

ciągu przestępstw określonego w § 1, orzeczona kara łączna nie może przekroczyć górnej

granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie stanowiącym

podstawę wymiaru kary dla każdego z tych przestępstw.

”

;

54)

uchyla się art. 92-93;

55)

po art. 93 dodaje się art. 93a-93g w brzmieniu

„

Art. 93a.

§ 1.

Środkami zabezpieczającymi są

1)

elektroniczna kontrola miejsca pobytu,

2)

terapia,

3)

terapia uzależnień,

4)

pobyt w zakładzie psychiatrycznym.

§ 2.

Jeżeli ustawa tak stanowi, tytułem środka zabezpieczającego można orzec nakaz i zakazy

określone w art. 39 pkt 2-3.

Art. 93b.

§ 1.

Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu

popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym

kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające. Środek zabezpieczający,

o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4, można orzec jedynie, aby zapobiec ponownemu popełnieniu

przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości.

§ 2.

Sąd uchyla środek zabezpieczający, gdy dalsze jego stosowanie nie jest już konieczne.

§ 3.

Środek zabezpieczający i sposób jego wykonywania powinien być odpowiedni do stopnia

społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który sprawca może popełnić, oraz prawdopodobieństwa

jego popełnienia, a także uwzględniać potrzeby i postępy w terapii lub terapii uzależnień.

Sąd może zmienić orzeczony wobec sprawcy środek zabezpieczający lub sposób jego wykonywania,

jeżeli poprzednio orzeczony środek stał się nieodpowiedni lub jego wykonywanie nie

jest możliwe.

§ 4.

Wobec tego samego sprawcy można orzec więcej niż jeden środek zabezpieczający; przepisy

§ 1 i 3 stosuje się, biorąc pod uwagę wszystkie orzekane środki zabezpieczające.

§ 5.

Sąd orzeka pobyt w zakładzie psychiatrycznym tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.

Art. 93c.

Środki zabezpieczające można orzec wobec sprawcy

1)

co do którego umorzono postępowanie o czyn zabroniony popełniony w stanie niepoczytalności

określonej w art. 31 § 1,

2)

w razie skazania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej poczytalności określonej

w art. 31 § 2,

3)

w razie skazania za przestępstwo określone w art. 148, art. 156, art. 197, art. 198,

art. 199 § 2 lub art. 200 § 1, popełnione w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych,

4)

w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia za umyślne

przestępstwo określone w rozdziale XIX, XXIII, XXV lub XXVI, popełnione w związku

z zaburzeniem osobowości o takim charakterze lub nasileniu, że zachodzi co najmniej

wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą

jej użycia,

5)

w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu,

środka odurzającego lub innego podobnie działającego środka.

Art. 93d.

§ 1.

Czasu stosowania środka zabezpieczającego nie określa się z góry.

§ 2.

Uchylając środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym, sąd

może orzec jeden lub więcej ze środków zabezpieczających, o których mowa w art. 93a

§ 1 pkt 1-3.

§ 3.

Sąd ustala potrzebę i możliwości wykonania orzeczonego środka zabezpieczającego nie

wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub odbyciem

kary pozbawienia wolności.

§ 4.

Jeżeli wobec sprawcy wykonywana jest kara pozbawienia wolności, środki zabezpieczające,

o których mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3, można orzec również do czasu wykonania tej

kary, jednak nie wcześniej niż na 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem

lub odbyciem kary pozbawienia wolności.

§ 5.

Jeżeli sprawca został skazany na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia

jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego pozbawienia

wolności, orzeczony środek zabezpieczający stosuje się po odbyciu kary lub warunkowym

zwolnieniu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 6.

Jeżeli zachowanie sprawcy po uchyleniu środka zabezpieczającego wskazuje, że zachodzi

konieczność stosowania środków zabezpieczających, sąd, nie później niż w ciągu 3 lat

od uchylenia środka, może ponownie orzec ten sam środek zabezpieczający lub inny środek,

o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 1-3.

Art. 93e.

Sprawca, wobec którego orzeczono elektroniczną kontrolę miejsca pobytu, ma obowiązek

poddania się nieprzerwanej kontroli miejsca swojego pobytu sprawowanej za pomocą urządzeń

technicznych, w tym noszonego nadajnika.

Art. 93f.

§ 1.

Sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej

przez sąd placówce w terminach wyznaczonych przez lekarza psychiatrę, seksuologa lub

terapeutę i poddania się terapii farmakologicznej zmierzającej do osłabienia popędu

seksualnego, psychoterapii lub psychoedukacji w celu poprawy jego funkcjonowania w

społeczeństwie.

§ 2.

Sprawca, wobec którego orzeczono terapię uzależnień, ma obowiązek stawiennictwa we

wskazanej przez sąd placówce leczenia odwykowego w terminach wyznaczonych przez lekarza

i poddania się leczeniu uzależnienia od alkoholu, środka odurzającego lub innego podobnie

działającego środka.

Art. 93g.

§ 1.

Sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym wobec sprawcy określonego

w art. 93c pkt 1, jeżeli istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on ponownie

czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości w związku z chorobą psychiczną

lub upośledzeniem umysłowym.

§ 2.

Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 2 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego

pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli

istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że popełni on czyn zabroniony o znacznej społecznej

szkodliwości w związku z chorobą psychiczną lub upośledzeniem umysłowym.

§ 3.

Skazując sprawcę określonego w art. 93c pkt 3 na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania, karę 25 lat pozbawienia wolności lub karę dożywotniego

pozbawienia wolności, sąd orzeka pobyt w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli

istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że skazany popełni przestępstwo przeciwko życiu,

zdrowiu lub wolności seksualnej w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych.

”

;

56)

uchyla się art. 94-98;

57)

art. 99 otrzymuje brzmienie

„

Art. 99.

§ 1.

Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej

w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego nakaz lub zakazy wymienione

w art. 39 pkt 2-3.

§ 2.

Zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3 orzeka się bez określenia czasu ich obowiązywania;

sąd uchyla je, gdy ustały przyczyny ich orzeczenia.

”

;

58)

uchyla się art. 100;

59)

w art. 101 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W przypadku

1)

występków przeciwko życiu i zdrowiu, popełnionych na szkodę małoletniego, zagrożonych

karą, której górna granica przekracza 5 lat pozbawienia wolności,

2)

przestępstw określonych w rozdziale XXV, popełnionych na szkodę małoletniego albo

gdy treści pornograficzne obejmują udział małoletniego

- przedawnienie karalności przestępstwa nie może nastąpić przed ukończeniem przez

niego 30. roku życia.

”

;

60)

art. 102 otrzymuje brzmienie

„

Art. 102.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101, wszczęto postępowanie przeciwko osobie,

karalność popełnionego przez nią przestępstwa przedawnia się z upływem 5 lat od zakończenia

tego okresu.

”

;

61)

w art. 103 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do środków karnych, środków kompensacyjnych

oraz przepadku.

”

;

62)

w art. 104 uchyla się § 2;

63)

w art. 107

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W razie skazania na karę ograniczenia wolności zatarcie skazania następuje z mocy

prawa z upływem 3 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.

”

,

b)

po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu

„

§ 4a.

W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku

od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.

”

,

c)

§ 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Jeżeli orzeczono środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania

nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania.

Zatarcie skazania nie może nastąpić również przed wykonaniem środka zabezpieczającego.

”

;

64)

uchyla się art. 107a;

65)

art. 114a otrzymuje brzmienie

„

Art. 114a.

§ 1.

Wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa

wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie

podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie.

§ 2.

W razie skazania przez sąd, o którym mowa w § 1, w sprawach

1)

stosowania nowej ustawy karnej, która weszła w życie po wydaniu wyroku skazującego,

2)

zatarcia skazania - stosuje się ustawę obowiązującą w miejscu skazania. Przepisu art.

108 nie stosuje się.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli informacje uzyskane z rejestru karnego lub od

sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są wystarczające do ustalenia skazania

albo orzeczona kara podlega darowaniu w państwie, w którym nastąpiło skazanie.

”

;

66)

art. 139 otrzymuje brzmienie

„

Art. 139.

W sprawie o przestępstwo określone w art. 127, art. 128 oraz art. 130 sąd może orzec

przepadek przedmiotów również wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.

”

;

67)

w art. 140 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W sprawie o przestępstwo określone w § 1-3 sąd może orzec przepadek przedmiotów również

wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.

”

;

68)

po art. 231a dodaje się art. 231b w brzmieniu

„

Art. 231b.

§ 1.

Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione

prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. § 2. Przepisu § 1 nie stosuje się,

jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie odpierającej zamach godzi

wyłącznie w cześć lub godność tej osoby.

”

;

69)

w art. 242 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kto, korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego

bez dozoru albo zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia,

bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego

terminu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

”

;

70)

art. 244 otrzymuje brzmienie

„

Art. 244.

Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania

zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i

uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych

środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie

z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania

się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody

sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

”

;

71)

w art. 244a § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto udaremnia lub utrudnia kontrolowanie, w systemie dozoru

elektronicznego, orzeczonego wobec niego obowiązku, o którym mowa w § 1.

”

;

72)

po art. 244a dodaje się art. 244b w brzmieniu

„

Art. 244b.

§ 1.

Kto nie stosuje się do określonych w ustawie obowiązków związanych z orzeczonym wobec

niego środkiem zabezpieczającym,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto bezprawnie udaremnia wykonywanie orzeczonego wobec

innej osoby środka zabezpieczającego w postaci elektronicznej kontroli miejsca pobytu.

”

;

73)

w art. 323 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Do żołnierzy nie stosuje się przepisów art. 34 § 1a pkt 1, 2 i 4. Kara ograniczenia

wolności może polegać na obowiązku, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 5-7a.

”

.

Dz.U. 2015 poz. 396 inForce

Art. 2 Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Open official source

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1619, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1a pkt 4c otrzymuje brzmienie

„

4c)

jednolitym tytule wykonawczym - rozumie się przez to dokument państwa członkowskiego,

o którym mowa w art. 3 pkt 4 ustawy o wzajemnej pomocy;

”

;

2)

w art. 26 § 5b otrzymuje brzmienie

„

§ 5b.

W przypadku tytułów wykonawczych otrzymanych przez organ egzekucyjny przy wykorzystaniu

systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej doręczenie

wydruku tytułu wykonawczego, o którym mowa w § 1d, uznaje się za doręczenie odpisu

tytułu wykonawczego.

”

;

3)

po art. 55a dodaje się art. 55b w brzmieniu

„

Art. 55b.

W wypadku postępowania egzekucyjnego dotyczącego nawiązki na rzecz Skarbu Państwa

lub przepadku, jeżeli jego przedmiotem jest kwota pieniężna, naczelnik urzędu skarbowego

jest obowiązany w przypadku częściowego lub całkowitego wykonania zobowiązania lub

jego wygaśnięcia niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia

tych informacji, przekazać je wierzycielowi. Wierzyciel występuje do biur informacji

gospodarczej, działających na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1015 i 1188), z żądaniem aktualizacji informacji gospodarczych, przekazując do biura aktualne

dane.

”

.

Dz.U. 2015 poz. 396 inForce

Art. 2a Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Open official source

§ 1.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo

na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu

ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia

za taki czyn, a jeżeli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia

wolności, a jeżeli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary ograniczenia wolności -

na karę grzywny, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie

w kwocie od 10 do 250 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary

przewidzianej za ten czyn.

§ 2.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo

na grzywnę lub karę ograniczenia wolności stanowi wykroczenie, orzeczone kary ulegają

zamianie tylko wówczas, gdy kara grzywny lub ograniczenia wolności podlegająca wykonaniu

przekroczyłaby górną granicę ustawowego zagrożenia przewidzianą za ten czyn. Wówczas

orzeczoną karę grzywny lub ograniczenia wolności zamienia się na karę w wysokości

górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianej za dany czyn. Jeżeli za dany czyn

nie jest przewidziana kara ograniczenia wolności, orzeczoną karę ograniczenia wolności

zamienia się na karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się

za równoważny grzywnie od 100 do 2500 złotych nieprzekraczającej górnej granicy ustawowego

zagrożenia za ten czyn.

§ 3.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo

stanowi wykroczenie, orzeczone środki karne, środki kompensacyjne, środki związane

z poddaniem sprawcy próbie, środki zabezpieczające, o których mowa w art. 93a Kodeksu karnego, oraz przepadek podlegają wykonaniu na podstawie przepisów dotychczasowych.

§ 4.

Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym na karę pozbawienia

wolności za przestępstwo stanowi wykroczenie i kara ta była podstawą orzeczenia kary

łącznej, kara łączna traci moc. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym

wyrokiem skazującym na karę ograniczenia wolności albo grzywny stanowi wykroczenie

i kary te były podstawą orzeczenia kary łącznej, kara łączna traci moc tylko w razie

wydania postanowienia w wypadku, o którym mowa w § 2. W razie potrzeby sąd wydaje

wyrok łączny.

§ 5.

Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli ich zastosowanie powoduje skutki prawne mniej

korzystne dla sprawcy niż stosowanie ustawy obowiązującej poprzednio.

Dz.U. 2015 poz. 396 inForce

Art. 3 Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Open official source

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 2 dodaje się art. 2a w brzmieniu

„

Art. 2a.