Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych

Rozporządzenie określa wewnętrzną organizację, porządek funkcjonowania sądów powszechnych,

zwanych dalej „sądami”, porządek czynności podejmowanych w sądach, porządek urzędowania

organów sądów, wykonywania zadań przez sędziów i asesorów sądowych pełniących funkcje

kierownicze, tok czynności administracyjnych w sprawach należących do właściwości

sądów, dopuszczalne systemy i rozkład czasu urzędowania oraz szczegółowe warunki udostępniania

pomieszczeń dla uczestników postępowania, świadków i innych osób przebywających w

sądach.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

komórka organizacyjna sądu - wydział, oddział, biuro, samodzielną sekcję, zespół kuratorskiej

służby sądowej, opiniodawczy zespół sądowych specjalistów i inną wyodrębnioną jednostkę

funkcjonującą w strukturze sądu;

2)

sesja - ogół spraw rozpoznawanych przez jeden skład sądu w tym samym dniu na posiedzeniach

jawnych lub rozprawach;

3)

dzień sesyjny - dzień przeznaczony na odbycie sesji lub dzień, w którym odbywa się

sesja;

4)

właściwy wydział - wydział, w którym dana sprawa jest lub powinna być rozpoznawana;

5)

sprawy pilne

a)

sprawy w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, sprawy, w których jest

stosowane tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, a także sprawy, w których orzeczono

środek zabezpieczający, sprawy rozpoznawane w postępowaniu przyspieszonym oraz sprawy

zagrożone przedawnieniem karalności czynu albo przedawnieniem wykonania kary, sprawy

w postępowaniu przygotowawczym, w których przesłuchanie świadka odbywa się przez sąd

na podstawie art. 185a-185c ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., zwanej dalej „K.p.k.”, a także sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosków o ustanowienie

kuratora w celu reprezentowania interesów małoletnich pokrzywdzonych w postępowaniu

karnym,

b)

sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosków o ustanowienie kuratora do reprezentowania

małoletniego w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, przekazania

do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca

(Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31), udzielenia pomocy socjalnej oraz udzielenia pomocy w dobrowolnym powrocie do kraju

pochodzenia, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650, z 2014 r. poz. 1004 oraz z 2015 r. poz. 1607),

c)

wnioski o udzielenie zabezpieczenia,

d)

wnioski o nadanie klauzuli wykonalności,

e)

sprawy o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką,

wymagające wydania zarządzenia w trybie art. 569 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm., zwanej dalej „K.p.c.”, sprawy, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375 oraz z 2015 r. poz. 1916), sprawy dotyczące umieszczenia nieletniego w schronisku dla nieletnich oraz sprawy,

w których nieletni został umieszczony w schronisku dla nieletnich, czynności z zakresu

postępowania wykonawczego w sprawach rodzinnych i nieletnich,

f)

sprawy z zakresu prawa pracy związane z uprawnieniami pracownika w razie nieuzasadnionego

lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia lub rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę

bez wypowiedzenia z winy pracownika oraz z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych dotyczące

ustalenia prawa do emerytury lub renty,

g)

skargi na czynności komornika,

h)

sprawy o naruszenie posiadania,

i)

sprawy z powództwa i przeciwko syndykowi oraz zarządcy ustanowionemu w postępowaniu

restrukturyzacyjnym,

j)

sprawy, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24 oraz z 2015 r. poz. 396),

k)

sprawy, w których uwzględniono skargę złożoną w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(Dz. U. Nr 179, poz. 1843 oraz z 2009 r. Nr 61, poz. 498), albo orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka stwierdzono naruszenie prawa

do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie,

l)

wnioski o zatwierdzenie układu w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia układu i

otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego;

6)

zastępowanie sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego - zastępowanie w

czynnościach sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego, o którym mowa w

art. 45 § 1 oraz art. 151b § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych, zwanej dalej „ustawą”;

7)

sprawa - sprawy zarejestrowane lub podlegające rejestracji w odpowiednich repertoriach

lub wykazach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów;

8)

referat - ogół spraw przydzielonych danemu sędziemu, asesorowi sądowemu lub referendarzowi

sądowemu;

9)

referent - sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego, któremu przydzielono

daną sprawę;

10)

przewodniczący posiedzenia lub rozprawy - sędziego lub asesora sądowego przewodniczącego

składowi rozpoznającemu sprawę albo sędziego lub asesora sądowego rozpoznającego sprawę

w składzie jednoosobowym;

11)

pion - wydziały sądu rozpoznające sprawy odpowiednio

a)

karne,

b)

cywilne,

c)

rodzinne i nieletnich,

d)

gospodarcze,

e)

pracy i ubezpieczeń społecznych;

12)

transkrypcja - transkrypcję w rozumieniu art. 158 § 4 K.p.c., a także przekład w rozumieniu K.p.k. i ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, z późn. zm., zwanej dalej „K.p.w.”.

1.

Nazwę sądu apelacyjnego, okręgowego i rejonowego ustala się zgodnie z nazwą miejscowości

stanowiącej jego siedzibę. W razie utworzenia sądu rejonowego obejmującego swoją właściwością

dwie lub więcej miejscowości, z których jedna jest znacząco większa, ale nie stanowi

jego siedziby, nazwę sądu można określić zgodnie z nazwą największej miejscowości,

którą sąd obejmuje swoją właściwością.

2.

Jeżeli dwa lub więcej sądów ma tę samą siedzibę, nazwy sądów uzupełnia się przez wskazanie

co najmniej jednej jednostki administracyjnej położonej w obszarze właściwości miejscowej

danego sądu lub części obszaru miejscowości lub innego elementu odróżniającego.

3.

Nazwę sądu funkcjonującego w tymczasowej siedzibie uzupełnia się przez dodanie wyrazów

„z tymczasową siedzibą w... ”.

Ośrodki zamiejscowe sądów okręgowych oraz wydziały zamiejscowe sądów okręgowych i

rejonowych używają nazwy sądu z dodaniem odpowiednio wyrazów: „Ośrodek Zamiejscowy

w... ”; „Wydział Zamiejscowy w... ”.

Nazwy sądów, ustalone w sposób określony w § 3 i § 4, są używane na pieczęciach urzędowych,

w orzeczeniach i dokumentach wydawanych przez sąd, umieszczane na aktach spraw i w

pismach wychodzących z sądu, a także na stronach internetowych sądu.

W orzeczeniach, na aktach spraw sądowych oraz w pismach wychodzących z poszczególnych

wydziałów lub innych komórek organizacyjnych sądu, oprócz sygnatury akt i nazwy sądu,

podaje się również nazwę właściwego wydziału lub innej komórki organizacyjnej.

1.

Na zewnątrz budynku, w którym mieści się sąd, w widocznym miejscu umieszcza się tablicę

z nazwą sądu oraz godłem państwowym. Jeżeli nazwa sądu jest określona zgodnie z §

3 ust. 2, na tablicy można pominąć stanowiące część nazwy osobne wskazanie miejscowości

będącej siedzibą sądu.

2.

Jeżeli w budynku mieści się więcej niż jeden sąd, dla każdego sądu na zewnątrz budynku

umieszcza się odrębną tablicę, o której mowa w ust. 1.

Na budynkach, w których mieszczą się tymczasowe siedziby sądów oraz ośrodki i wydziały

zamiejscowe sądów, umieszcza się napis wskazujący stałą siedzibę sądu oraz jego siedzibę

tymczasową lub odpowiednio - siedzibę ośrodka lub wydziału zamiejscowego.

1.

Budynek sądu posiada w miarę możliwości co najmniej dwa odrębne wejścia: jedno dla

sędziów i pracowników sądu oraz drugie dla innych osób.

2.

Przy wejściu do sądu przeznaczonym dla innych osób niż sędziowie i pracownicy sądu

znajdują się, w miarę możliwości technicznych i stosownie do potrzeb, urządzenia umożliwiające

kontrolę osób wchodzących do sądu oraz kontrolę ich bagażu, a także innych przedmiotów

wnoszonych do sądu.

3.

W budynkach sądowych należy zapewnić w miarę możliwości dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami

użytkowymi, z których mogą korzystać osoby w każdym wieku z różnym stopniem niepełnosprawności,

przy uwzględnieniu czynników związanych ze zdolnością poruszania się, widzenia, słyszenia

i pojmowania.

1.

Wewnątrz budynku, przy wejściu, umieszcza się tablicę informacyjną, wskazującą nazwy

wydziałów i innych komórek organizacyjnych sądu oraz oznaczenia numerów pomieszczeń,

w których mieści się każda z tych komórek.

2.

Na tablicy informacyjnej podaje się godziny przyjęć interesantów.

3.

Na tablicy informacyjnej powinna być zamieszczona informacja wskazująca, że listy

stałych mediatorów, listy mediatorów przekazywane przez organizacje pozarządowe i

uczelnie oraz wykazy instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego

w sprawach karnych i nieletnich są udostępniane w oddziale administracyjnym oraz w

biurze obsługi interesantów lub w wydziałach sądu.

4.

Na tablicy informacyjnej w sądzie rejonowym powinny być ponadto zamieszczone informacje

o komornikach przy tym sądzie, ze wskazaniem siedziby i godzin przyjmowania interesantów.

5.

Tablice informacyjne mogą być prowadzone w formie elektronicznej.

1.

Sądy prowadzą strony internetowe, na których udostępnia się co najmniej

1)

nazwę, siedzibę i adres sądu;

2)

informacje o osobach pełniących funkcje: prezesa, wiceprezesa, przewodniczących wydziałów

i ich zastępców oraz kierowników sekcji, wizytatorów, członków kolegium danego sądu,

dyrektora sądu i jego zastępcy, kierowników sekretariatów i kierowników oddziałów,

a także koordynatora do spraw mediacji powoływanego w danym sądzie lub w sądzie okręgowym,

na którego obszarze właściwości znajduje się dany sąd rejonowy;

3)

numery telefonów kontaktowych sekretariatów wydziałów i oddziałów;

4)

numery telefonów do biura obsługi interesanta oraz informację dotyczącą zakresu udzielanych

przez biuro informacji;

5)

informacje o właściwości miejscowej i rzeczowej sądu i wydziałów;

6)

listę sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych z podaniem wydziałów, w których

orzekają oraz wskazaniem ich delegacji poza właściwy sąd na podstawie art. 77 § 1,

§ 2, § 2a, § 3, § 3a, § 8 i § 9 ustawy;

7)

podział czynności ze wskazaniem obowiązujących zasad przydziału spraw;

8)

informacje o godzinach urzędowania i przyjmowania interesantów przez poszczególne

jednostki organizacyjne;

9)

roczne i półroczne sprawozdania statystyczne dotyczące działalności sądu sporządzane

w ramach programu badań statystycznych statystyki publicznej;

10)

informacje o sposobie składania skarg i wniosków, w tym również drogą elektroniczną;

11)

informacje o działającym w sądzie zespole lub zespołach kuratorskiej służby sądowej

ze wskazaniem imienia i nazwiska kierownika zespołu oraz jego numeru telefonu;

12)

listę stałych mediatorów prowadzoną przez prezesa sądu okręgowego, listy mediatorów

przekazane przez organizacje pozarządowe i uczelnie, wykazy instytucji i osób uprawnionych

do prowadzenia postępowania mediacyjnego w sprawach karnych i nieletnich, informacje

o dyżurach mediatorów oraz adres poczty elektronicznej i numer telefonu osoby wyznaczonej

do udzielenia informacji o mediacji i mediatorach;

13)

informacje o działających w sądzie opiniodawczym zespole lub opiniodawczych zespołach

sądowych specjalistów ze wskazaniem imienia i nazwiska kierownika zespołu oraz jego

numeru telefonu;

14)

informacje o komornikach przy sądzie, ze wskazaniem siedziby i godzin przyjmowania

interesantów;

15)

odesłanie do strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości w zakresie informacji

o sposobach wszczynania postępowań, podstawowych dokumentach, które należy złożyć,

kosztach sądowych, procedurze ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych, przesłankach

ustanowienia obrońcy lub pełnomocnika z urzędu, rodzajach środków odwoławczych i terminach

do ich wniesienia, jak również informacji dla osób pokrzywdzonych przestępstwem oraz

dotyczących mediacji, a ponadto informacji, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej

(Dz. U. poz. 1255).

2.

Na stronie internetowej sądu rejonowego i okręgowego zamieszcza się dodatkowo informacje

dotyczące lekarzy sądowych i biegłych sądowych wpisanych na listę prowadzoną przez

prezesa właściwego sądu okręgowego, natomiast na stronie internetowej sądu apelacyjnego

informacje dotyczące lekarzy sądowych i biegłych sądowych wpisanych na listy prowadzone

przez prezesów sądów okręgowych z obszaru danej apelacji. Na stronach internetowych

wymienionych sądów zamieszcza się odesłanie do strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości

w zakresie listy tłumaczy przysięgłych.

3.

Strona internetowa sądu zapewnia dostęp do elektronicznej skrzynki podawczej sądu

w rozumieniu art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114), przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego.

4.

Na stronie internetowej sądu znajduje się dział z ogłoszeniami sądowymi.

5.

Na stronie internetowej sądu umieszcza się bieżące zestawienie spraw rozpoznawanych

w danym dniu. Zestawienie to obejmuje imiona i nazwiska sędziów, asesorów sądowych

i ławników oraz sygnatury akt wszystkich spraw wyznaczonych na posiedzenie lub rozprawę

w danym sądzie wraz z informacją o miejscu i czasie, w którym się odbywają.

1.

W sali rozpraw część przeznaczoną dla publiczności należy w miarę możliwości oddzielić

od części, w której znajduje się stół sędziowski oraz miejsca dla osób uczestniczących

w rozprawie.

2.

Obok sali rozpraw należy w miarę możliwości wydzielić pomieszczenie przeznaczone na

pokój narad. Jeden pokój narad może przypadać na więcej niż jedną salę rozpraw.

3.

W sądzie wydziela się odrębne, odpowiednio zabezpieczone, pomieszczenia dla doprowadzonych

do sądu osób pozbawionych wolności.

4.

Przy salach rozpraw w miarę możliwości wydziela się pomieszczenie dla świadków, jak

również odrębne pomieszczenie dla pokrzywdzonych.

1.

Sądy używają pieczęci urzędowych z nazwą sądu i wizerunkiem orła ustalonym dla godła

Rzeczypospolitej Polskiej oraz pieczęci służbowych z danymi sądów i jednostek organizacyjnych

sądu oraz z danymi osób podpisujących pisma.

2.

Wydziały sądu mogą używać osobnych egzemplarzy pieczęci. Pieczęcie urzędowe o jednakowej

treści są oznaczone numerami rozpoznawczymi umieszczonymi w otoku pieczęci.

3.

Prezes sądu lub dyrektor sądu, każdy w zakresie swojej właściwości, nadzorują przechowywanie

i sposób używania pieczęci w sądzie.

4.

Za przechowywanie i używanie pieczęci wydanych do użytku wydziałów odpowiadają kierownicy

sekretariatów tych wydziałów.

1.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z prezesami sądów apelacyjnych i prezesem

wybranego sądu powierza temu sądowi wykonywanie czynności związanych ze zlecaniem

druku i dystrybucją znaków opłaty sądowej dla wszystkich sądów.

2.

Inne zadania z zakresu gospodarki znakami opłaty sądowej wykonują sądy.

1.

Liczba wydziałów w sądzie jest uzależniona od liczby i rodzaju spraw wpływających

do sądu oraz liczby stanowisk sędziowskich i asesorskich lub liczby stanowisk referendarskich.

Wydziały rozpoznające sprawy jednego rodzaju tworzą piony: karny, cywilny, rodzinny

i nieletnich, gospodarczy, pracy i ubezpieczeń społecznych oraz wieczystoksięgowy.

Jeżeli jest to uzasadnione przewidywanym wpływem spraw oraz liczbą stanowisk sędziowskich

i asesorskich lub liczbą stanowisk referendarskich w poszczególnych pionach można

utworzyć więcej niż jeden wydział rozpoznający sprawy tego samego rodzaju.

2.

Liczba stanowisk sędziowskich, asesorskich lub referendarskich tworzonego wydziału,

z wyjątkiem wydziału wizytacji, nie może być mniejsza niż 5 sędziów i asesorów sądowych

lub referendarzy sądowych, łącznie z przewodniczącym, chyba że w danym sądzie, z uwagi

na niewielką liczbę stanowisk sędziowskich, asesorskich lub referendarskich, jest

konieczne utworzenie wydziałów składających się z mniejszej liczby etatów.

1.

W sądzie apelacyjnym tworzy się wydział wizytacji do wykonywania czynności z zakresu

wewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów oraz

współpracy szkoleniowej z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury.

2.

Obowiązki przewodniczącego wydziału wizytacji pełni prezes lub wiceprezes sądu.

1.

W sądzie okręgowym może być utworzony wydział wizytacji lub referat do spraw wizytacji

do wykonywania czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością

administracyjną sądów.

2.

Obowiązki przewodniczącego wydziału wizytacji lub kierownika referatu do spraw wizytacji

pełni prezes lub wiceprezes sądu.

3.

Referat do spraw wizytacji jest samodzielną komórką organizacyjną, podległą prezesowi

sądu.

1.

Poszczególne wydziały sądu oznacza się kolejnymi cyframi rzymskimi.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zespołów kuratorskiej służby sądowej i opiniodawczych

zespołów sądowych specjalistów.

1.

Jeżeli liczba spraw określonego rodzaju jest znaczna lub systematycznie wzrasta, a

ponadto są odpowiednie warunki kadrowe i lokalowe, w ramach wydziałów mogą być tworzone

sekcje wydziału.

2.

Kierownikiem sekcji wydziału jest wyznaczony przez prezesa jeden z sędziów lub asesorów

sądowych orzekających w wydziale.

3.

Kierownikiem sekcji wydziału rejestrowego i wydziału ksiąg wieczystych, w uzasadnionych

przypadkach, w szczególności gdy przemawia za tym wielkość sekcji, może być referendarz

sądowy.

4.

Przewodniczący wydziału, w którym jest utworzona sekcja, której kierownikiem nie jest

przewodniczący, a podział czynności przewiduje orzekanie części sędziów wydziału tylko

w sprawach wydzielonych do rozpoznania w sekcji, a części sędziów w pozostałych sprawach

wydziału, które nie zostały wydzielone do rozpoznawania w sekcji, orzeka w sprawach,

które nie zostały wydzielone do rozpoznawania w ramach sekcji. Jeżeli całość spraw

wydziału została podzielona między sekcje wydziału przewodniczący wydziału jest kierownikiem

jednej z sekcji.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do sytuacji zastępowania sędziego, asesora sądowego

lub referendarza sądowego, a także w sytuacji, gdy pomimo wydzielenia sekcji wszyscy

orzekający w wydziale orzekają zarówno w sprawach wydzielonych do rozpoznawania w

sekcjach, jak i w sprawach nie wydzielonych do osobnej sekcji.

Jeżeli warunki organizacyjne oraz rozmiar zadań za tym przemawiają, w sekretariacie

wydziału może być utworzona sekcja sekretariatu wydziału, którą stanowi wyodrębniona

grupa pracowników do wykonywania określonych czynności.

1.

Sekcje, o których mowa w § 19 i § 20, tworzy prezes sądu apelacyjnego, za zgodą Ministra

Sprawiedliwości, przy czym w wydziałach sądów okręgowych i rejonowych z obszaru właściwości

sądu okręgowego - na wniosek prezesa sądu okręgowego.

2.

Sekcje, o których mowa w § 19 i § 20, znosi prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii prezesa właściwego sądu bądź na jego wniosek, informując o tym Ministra Sprawiedliwości.

1.

Prezesi sądów apelacyjnych i okręgowych nie powinni pełnić funkcji przewodniczącego

wydziału z wyjątkiem przypadków, o których mowa w § 16 ust. 2 i § 17 ust. 2.

2.

Wiceprezesi sądów apelacyjnych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału.

3.

Wiceprezesi sądów okręgowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o liczbie stanowisk sędziowskich do 50 pełnią funkcję przewodniczącego wydziału.

4.

Prezesi sądów rejonowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o liczbie stanowisk sędziowskich i asesorskich do 15 pełnią funkcję przewodniczącego

wydziału.

5.

Wiceprezesi sądów rejonowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o liczbie stanowisk sędziowskich i asesorskich do 35 pełnią funkcję przewodniczącego

wydziału.

1.

W każdym wydziale, opiniodawczym zespole sądowych specjalistów i zespole kuratorskiej

służby sądowej tworzy się sekretariat.

2.

Sekretariatem wydziału, opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów i zespołu kuratorskiej

służby sądowej kieruje kierownik sekretariatu.

1.

W sądzie apelacyjnym tworzy się oddziały: administracyjny, finansowy, kadr, gospodarczy

i informatyczny.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z prezesami sądów apelacyjnych, może powierzyć

prezesowi jednego sądu apelacyjnego bądź prezesom niektórych sądów apelacyjnych wykonywanie

czynności związanych z projektowaniem, wdrażaniem i utrzymywaniem systemów informatycznych

obsługujących sądy powszechne.

1.

W sądzie okręgowym tworzy się oddziały administracyjny i finansowy.

2.

W razie potrzeby uzasadnionej rozmiarem zadań, w szczególności ze względu na liczbę

stanowisk sędziowskich, asesorskich, referendarskich i urzędniczych w tym sądzie,

liczbę nadzorowanych sądów rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich, asesorskich,

referendarskich i urzędniczych w tych sądach, w sądzie okręgowym można utworzyć oddziały

kadr, gospodarczy i informatyczny.

1.

W sądach apelacyjnych i okręgowych w ramach oddziału administracyjnego albo wydziału

wizytacji mogą być tworzone zespoły do spraw analiz i organizacji pracy.

2.

W razie potrzeby uzasadnionej rozmiarem zadań w sądach apelacyjnych i okręgowych może

być utworzony samodzielny oddział do spraw analiz i organizacji pracy.

1.

W sądzie rejonowym tworzy się oddział administracyjny, a w sądzie rejonowym o liczbie

stanowisk sędziowskich i asesorskich poniżej 10 - tylko samodzielną sekcję administracyjną.

2.

W razie potrzeby uzasadnionej rozmiarem zadań, w szczególności ze względu na liczbę

stanowisk sędziowskich, asesorskich, referendarskich i urzędniczych, w sądzie rejonowym

można utworzyć oddziały: finansowy, kadr, gospodarczy i informatyczny.

1.

W sądzie, w ramach oddziału administracyjnego, samodzielnej sekcji administracyjnej

lub jako odrębną komórkę organizacyjną, tworzy się biuro obsługi interesantów, zwane

dalej „biurem”, chyba że nie jest to celowe z uwagi na realizację zadań w zakresie

informowania zainteresowanych w wydziałach sądu lub z innych ważnych względów. Jeżeli

sąd zajmuje więcej niż jeden budynek biuro funkcjonuje we wszystkich budynkach, chyba

że byłoby to niecelowe z uwagi na zakres zadań realizowanych w poszczególnych budynkach

sądu. W budynku sądu, w którym nie utworzono biura, zadania w zakresie informowania

zainteresowanych mogą być realizowane przez wyznaczonego pracownika biura podawczego

w punkcie informacyjnym lub przez pracowników sekretariatów wydziałów.

2.

W przypadku usytuowania kilku sądów w jednym budynku, w strukturze jednego z sądów

jest możliwe utworzenie biura, jako odrębnej komórki organizacyjnej, wspólnego dla

kilku sądów.

3.

Biuro jest w miarę możliwości usytuowane w pobliżu wejścia do budynku sądu. Jeżeli

nie ma możliwości takiej lokalizacji, jego usytuowanie wskazuje tablica kierunkowa.

4.

W biurze należy zapewnić miejsca siedzące oraz stoły dla interesantów.

5.

Do zadań biura należy w szczególności

1)

udzielanie osobom uprawnionym informacji o stanie postępowania w sprawie na podstawie

danych z sądowych systemów informatycznych;

2)

wydawanie odpisów dokumentów na podstawie sądowych systemów informatycznych lub akt

sądowych po ich otrzymaniu z właściwego wydziału;

3)

wydawanie zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku z posiedzenia lub rozprawy sądu po

ich otrzymaniu z właściwego wydziału;

4)

kierowanie interesantów do odpowiednich komórek organizacyjnych, jeżeli załatwienie

ich spraw w biurze nie będzie możliwe;

5)

udzielanie pomocy podczas pobytu w sądzie świadkom i pokrzywdzonym między innymi przez

informowanie, w miarę możliwości odprowadzanie do odpowiednich pomieszczeń, ze szczególnym

uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych;

6)

udostępnianie informacji o lekarzach sądowych, biegłych sądowych, tłumaczach przysięgłych

wpisanych na listę Ministra Sprawiedliwości, mediatorach oraz instytucjach, których

działalność wiąże się z ochroną praw człowieka;

7)

udostępnianie formularzy sądowych i wzorów pism;

8)

informowanie o strukturze organizacyjnej sądu, jego właściwości oraz lokalizacji,

numerach telefonów, godzinach urzędowania, adresie strony internetowej, poczty elektronicznej,

a także adresach innych sądów, organów i urzędów centralnych oraz kierowanie do właściwych

sal rozpraw;

9)

udostępnianie informacji o możliwości zakończenia sporu w drodze mediacji w poszczególnych

rodzajach spraw, zasadach i procedurze mediacji oraz sposobie kontaktu z mediatorem.

1.

Oddział administracyjny podlega

1)

prezesowi sądu w zakresie zapewnienia właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu,

a w sądach, w których nie utworzono oddziału kadr - także w zakresie zwierzchnictwa

służbowego nad sędziami, asesorami sądowymi, referendarzami sądowymi, asystentami

sędziów, kierownikiem i specjalistami opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów

oraz kuratorami sądowymi, a także w zakresie innych spraw nie zastrzeżonych do wyłącznej

kompetencji dyrektora sądu;

2)

dyrektorowi sądu w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych

oraz majątkowych, a w sądach, w których nie utworzono oddziału kadr - także w zakresie

zwierzchnictwa służbowego nad pracownikami sądu, z wyłączeniem sędziów, asesorów sądowych,

referendarzy sądowych, asystentów sędziów, kierownika i specjalistów opiniodawczego

zespołu sądowych specjalistów oraz kuratorów sądowych.

2.

Samodzielna sekcja administracyjna podlega prezesowi sądu oraz dyrektorowi przełożonego

sądu okręgowego. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Oddział kadr podlega

1)

prezesowi sądu w zakresie zwierzchnictwa służbowego nad sędziami, asesorami sądowymi,

referendarzami sądowymi, asystentami sędziów, kierownikiem i specjalistami opiniodawczego

zespołu specjalistów sądowych oraz kuratorami sądowymi;

2)

dyrektorowi sądu w pozostałym zakresie.

4.

Oddziały: finansowy, gospodarczy i informatyczny podlegają dyrektorowi sądu.

5.

Oddział do spraw analiz i organizacji pracy oraz biuro utworzone w sądzie jako odrębna

komórka organizacyjna, podlegają

1)

dyrektorowi sądu w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych

oraz majątkowych, a także zwierzchnictwa służbowego nad pracownikami sądu;

2)

prezesowi sądu w pozostałym zakresie.

1.

W sądzie, ze szczególnych względów uzasadnionych potrzebami sądu, można utworzyć oddziały,

samodzielne sekcje lub sekcje w ramach oddziałów inne niż wymienione w § 24 ust. 1,

§ 25 i § 27.

2.

Oddziały utworzone na podstawie ust. 1 można łączyć z oddziałami, o których mowa w

§ 24, § 25 ust. 2 i § 27 ust. 2.

1.

Prezes sądu tworzy i znosi biuro, a także tworzy

1)

oddziały: administracyjny, finansowy, kadr, gospodarczy i informatyczny w sądzie apelacyjnym,

2)

oddziały administracyjny i finansowy w sądzie okręgowym,

3)

oddział administracyjny lub samodzielną sekcję administracyjną w sądzie rejonowym

- informując o tym Ministra Sprawiedliwości.

2.

Inne oddziały, samodzielne sekcje, sekcje w ramach oddziałów i zespoły tworzy prezes

sądu w uzgodnieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

3.

Komórki organizacyjne, o których mowa w ust. 2, znosi prezes sądu, informując o tym

Ministra Sprawiedliwości.

1.

W sądach, w których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm. istnieje obowiązek prowadzenia audytu wewnętrznego, do przeprowadzania audytu wewnętrznego

zatrudnia się audytorów wewnętrznych wykonujących zadania określone w tej ustawie.

2.

Wykonując zadania w obszarach określonych w art. 31a § 1 pkt 2 ustawy audytor wewnętrzny

podlega dyrektorowi sądu, wykonując pozostałe zadania - prezesowi sądu.

3.

Dyrektor sądu zapewnia audytorowi wewnętrznemu organizacyjną odrębność oraz warunki

do wykonywania zadań.

4.

Szczegółowe zadania audytorów wewnętrznych określają odrębne przepisy.

5.

W razie niezatrudnienia w sądzie audytora wewnętrznego jest możliwe powierzenie, po

uzyskaniu zgody Ministra Sprawiedliwości, prowadzenia audytu wewnętrznego przez niezatrudnionego

w sądzie usługodawcę.

1.

Zadania związane ze współpracą sądu ze środkami masowego przekazu wykonuje prezes

lub wiceprezes sądu.

2.

W sądzie apelacyjnym i okręgowym do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, może

być powołany rzecznik prasowy.

3.

Rzecznik prasowy w zakresie działalności informacyjnej podlega bezpośrednio prezesowi

sądu.

1.

Wykonując czynności w zakresie działalności administracyjnej sądu prezes w szczególności

1)

podejmuje działania dotyczące obsady wolnych stanowisk sędziowskich i asesorskich

oraz stanowisk referendarzy sądowych, asystentów sędziów i kierownika opiniodawczego

zespołu sądowych specjalistów;

2)

nadzoruje organizację przekazywania akt sądowych, pism oraz innych dokumentów do innych

sądów w przypadku zmiany obszaru właściwości;

3)

współpracuje z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury w zakresie szkolenia wstępnego

i ustawicznego oraz organizuje szkolenia dla sędziów, asesorów sądowych, referendarzy

sądowych, asystentów sędziów, kuratorów sądowych, specjalistów opiniodawczego zespołu

sądowych specjalistów i ławników;

4)

przyjmuje interesantów w sprawach skarg i wniosków dotyczących pracy sądu;

5)

prowadzi wymianę informacji z kierownikami jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiadających

szczeblem prezesom sądów, w szczególności w zakresie wykorzystywanych środków techniczno-organizacyjnych,

służących zapewnieniu udziału prokuratora wskazanego jako referent sądowy sprawy w

posiedzeniu lub rozprawie;

6)

zapewnia przestrzeganie przez podległych pracowników zasad bezpieczeństwa i higieny

pracy oraz przepisów przeciwpożarowych;

7)

zapewnia przestrzeganie przez podległych pracowników zasad ochrony i bezpieczeństwa

obiektów sądowych;

8)

ustala zasady korzystania z list ławników przez poszczególne wydziały sądu, zapewniające

ich równomierny udział w czynnościach, a także prowadzi ewidencję udziału ławników

w rozprawach;

9)

współpracuje z radą ławniczą;

10)

udziela informacji na wnioski kierowane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2058);

11)

wykonuje obowiązki administratora danych osobowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2135);

12)

wykonuje zadania wynikające z ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 827, 1220, 1224 i 1830);

13)

wykonuje zadania wynikające z ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 21 i 1224);

14)

przedstawia na żądanie uprawnionych podmiotów informacje o stanie sprawy prowadzonej

w sądzie;

15)

sprawuje nadzór nad jakością i terminowością sporządzania sprawozdań i innych dokumentów

statystycznych;

16)

podejmuje czynności w sprawach bieżących, związane ze sprawnym funkcjonowaniem sądu

w zakresie swoich kompetencji;

17)

prowadzi i udostępnia listę stałych mediatorów oraz wykazy instytucji i osób uprawnionych

do prowadzenia postępowania mediacyjnego w sprawach karnych i nieletnich;

18)

udostępnia listy mediatorów przekazane przez organizacje pozarządowe i uczelnie;

19)

organizuje spotkania informacyjne, dyżury mediatorów oraz szkolenia z zakresu mediacji

we współpracy z koordynatorem do spraw mediacji.

2.

Czynności prezesa sądu związane ze sprawowaniem nadzoru administracyjnego nad działalnością

administracyjną sądu regulują odrębne przepisy.

3.

Prezes sądu może powierzyć wykonywanie czynności i obowiązków określonych w ust. 1

wiceprezesom sądu albo wyznaczonemu sędziemu w sądzie, w którym nie powołano wiceprezesa.

4.

Po uzyskaniu informacji o orzeczeniu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka lub innego

organu międzynarodowego stwierdzającego naruszenie Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności lub innej umowy międzynarodowej bądź o wyroku Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej w Luksemburgu wydanym w sprawie rozpatrywanej na podstawie pytania

prejudycjalnego sądu polskiego prezes sądu zapoznaje się z orzeczeniem i zarządza,

aby zapoznali się z nim sędziowie, asesorzy sądowi i referendarze sądowi, którzy orzekali

w sprawie, w której doszło do naruszenia, a w razie, gdy orzeczenie dotyczy zagadnienia

prawnego, w którym orzecznictwo było niejednolite - wszyscy sędziowie, asesorzy sądowi

i referendarze sądowi odpowiedniego pionu.

1.

Czynności dyrektora sądu w zakresie działalności administracyjnej sądu oraz zadań

przypisanych kierownikowi jednostki w zakresie finansowym, gospodarczym, kontroli

finansowej, gospodarowania mieniem Skarbu Państwa oraz audytu wewnętrznego regulują

odrębne przepisy.

2.

Czynności dyrektora sądu obejmują w szczególności

1)

nadzorowanie pracy komórek organizacyjnych sądu niezwiązanych bezpośrednio z działalnością

orzeczniczą;

2)

koordynowanie działalności komórek organizacyjnych sądu oraz organizowanie w porozumieniu

z prezesem sądu współpracy pomiędzy wydziałami orzeczniczymi i pozostałymi komórkami

organizacyjnymi sądu;

3)

zapewnienie przestrzegania przez podległych pracowników zasad bezpieczeństwa i higieny

pracy oraz przepisów przeciwpożarowych;

4)

zapewnienie ochrony i bezpieczeństwa obiektów sądowych w zakresie nie powierzonym

prezesowi sądu, w tym ogłaszanie ewakuacji sądu;

5)

zapewnienie ławnikom odpowiednich warunków i narzędzi pracy w celu umożliwienia prawidłowego

wykonywania obowiązków orzeczniczych;

6)

wykonywanie czynności z zakresu gospodarki znakami opłaty sądowej;

7)

współpracę z Krajową Szkołą Sądownictwa i Prokuratury w zakresie szkoleń oraz organizację

szkoleń podległych pracowników.

1.

Prezes sądu, przedstawia dyrektorowi sądu swoją ocenę potrzeb sądu, o której mowa

w art. 21 § 3 ustawy, w nawiązaniu do potrzeb zgłoszonych przez sędziów, asesorów

sądowych i referendarzy sądowych.

2.

Potrzeby, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zidentyfikowanie baz informacji

prawnej, literatury i publikacji niezbędnych w pracy oraz środków technicznych służących

zapewnieniu sprawnej organizacji działalności, o której mowa w art. 1 § 2 i 3 ustawy.

3.

Dyrektor sądu dokonuje analizy informacji o potrzebach sądu i na podstawie planu finansowego

sądu ocenia możliwości zaspokojenia zgłaszanych potrzeb, a następnie przedstawia prezesowi

harmonogram ich realizacji.

1.

Prezes sądu, dyrektor sądu, a także przewodniczący wydziału i kierownik sekcji, przed

zakończeniem sprawowania funkcji, przekazują swojemu następcy, w formie pisemnej,

informację o stanie komórek organizacyjnych sądu, którymi zarządzali.

2.

Informacja dotyczy przede wszystkim spraw niezałatwionych oraz dokumentacji będącej

w dyspozycji osoby dotychczas pełniącej daną funkcję. Na żądanie przyjmującego informację,

uzupełnia ją osoba dotychczas pełniąca funkcję.

1.

W razie zniesienia sądu prezes sądu nadrzędnego, a w przypadku zniesienia sądu apelacyjnego

- Minister Sprawiedliwości, zarządza niezwłoczne przekazanie akt spraw sądowych i

innych dokumentów właściwemu sądowi.

2.

Przekazanie akt i dokumentów, o których mowa w ust. 1, jest dokumentowane protokołem

zdawczo-odbiorczym, który zawiera w szczególności datę przekazania, wskazanie osoby

przekazującej i przyjmującej oraz ich podpisy, a także sygnatury przekazywanych akt

i dokumentów.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zniesienia lub podziału wydziałów,

z tym że przekazanie akt spraw sądowych i innych dokumentów następuje na zarządzenie

prezesa właściwego sądu.

4.

Od czynności wskazanych w ust. 1 można odstąpić w odniesieniu do wszystkich spraw

sądowych i dokumentów albo spraw i dokumentów poszczególnych wydziałów, jeżeli skutkiem

zniesienia sądu jest jego przyłączenie do innego sądu, a wydział sądu przejmowanego

staje się wydziałem sądu przejmującego.

Jeżeli w wyniku zmian organizacyjnych nastąpiła zmiana obszaru właściwości sądu, prezes

sądu niezwłocznie zarządza dokonanie przeglądu akt oraz podjęcie czynności administracyjnych

niezbędnych do ich przekazania.

1.

Prezes sądu ustala godziny urzędowania sądu i godziny przyjęć interesantów.

2.

Godziny urzędowania sądów dla rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym oraz

godziny urzędowania punktów informacyjnych Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru

Karnego działających przy sądach, w celu zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych

w Krajowym Rejestrze Karnym w związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym,

określają § 356-358.

3.

Komórki organizacyjne sądu zajmujące się obsługą interesantów realizują zadania w

tym zakresie co najmniej przez 7 godzin w czasie urzędowania sądu, a w każdy poniedziałek

przez co najmniej 9 godzin do godz. 18

4.

Punkty informacyjne Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego działające przy

sądach, oddziały Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, ekspozytury centralnej

informacji o zastawach rejestrowych oraz ekspozytury Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych

przyjmują interesantów co najmniej przez 7 godzin w czasie urzędowania sądu, a w każdy

poniedziałek przez co najmniej 9 godzin do godz. 18

5.

Kasy sądowe będące komórkami organizacyjnymi sądu, są czynne w godzinach urzędowania

sądu, z wyłączeniem czasu niezbędnego do dokonania rozliczeń gotówkowych.

6.

Dyrektor sądu zawierając z podmiotem zewnętrznym umowę na prowadzenie punktu kasowego

w zakresie określającym godziny, w jakich jest on czynny, uwzględnia uregulowanie

wynikające z ust. 5.

Osoby pełniące funkcje kierownicze w sądzie powinny być obecne w godzinach urzędowania

sądu.

1.

Prezes sądu udziela urlopu sędziom, asesorom sądowym, referendarzom sądowym, kuratorom

zawodowym, kierownikowi i specjalistom opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów,

asystentom sędziów i dyrektorowi sądu, zaś pozostałym pracownikom - dyrektor sądu.

2.

Minister Sprawiedliwości udziela urlopu prezesom sądów apelacyjnych, prezes sądu apelacyjnego

udziela urlopu prezesom sądów okręgowych, a prezes sądu okręgowego udziela urlopu

prezesom sądów rejonowych.

1.

Sprawy są przydzielane do wydziałów zgodnie z podziałem czynności. Sprawy w wydziałach

są przydzielane według kolejności ich wpływu do sądu.

2.

W razie wyodrębnienia sekcji przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przydziału

spraw do sekcji oraz do przydziału spraw w sekcjach.

3.

Sprawy, które mogą być rozpoznane przez referendarzy sądowych, powinny być przydzielane

referendarzom sądowym.

4.

Według zasad dotyczących przydziału spraw dokonuje się również przydziału nie podlegających

odrębnej rejestracji skarg i wniosków w sprawach zakończonych, w których referent

nie pełni już czynności w wydziale (sekcji).

5.

Przydziału spraw wpływających do dwóch lub większej liczby wydziałów gospodarczych

w sądzie rejonowym, rozpoznających sprawy w postępowaniu procesowym, dokonuje się,

z zastrzeżeniem ust. 3, pomiędzy wszystkich orzekających w tych wydziałach. W takim

przypadku sprawy są przydzielane kolejno wszystkim orzekającym ze wspólnej listy sędziów

i asesorów sądowych, sporządzonej w porządku alfabetycznym wedle nazwisk, a następnie

rejestrowane w urządzeniach ewidencyjnych właściwego wydziału. Przepisów ust. 1 i

2 nie stosuje się.

6.

Zasadę określoną w ust. 5 stosuje się do każdego z urządzeń ewidencyjnych służących

do rejestracji spraw.

Szczegółową organizację przydziału spraw, o którym mowa w § 43 ust. 5, określa zarządzenie

prezesa danego sądu.

Za zgodą sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych orzekających w wydziale

roczny podział czynności może określić przydział spraw według specjalizacji sędziów,

asesorów sądowych lub referendarzy sądowych, o ile jest to uzasadnione problematyką

spraw oraz wielkością wpływu. Tak ustalony podział obejmuje przypisanie danej kategorii

spraw określonej grupie sędziów, asesorów sądowych lub referendarzy sądowych.

1.

Zasad przydziału spraw określonych w § 43 ust. 3-6, § 44 i § 45 nie stosuje się w

wydziałach karnych.

2.

W wydziałach rodzinnych i nieletnich przydział spraw może nastąpić według kryterium

terytorialnego po określeniu obszarów przyporządkowanych poszczególnym sędziom i asesorom

sądowym.

3.

W wydziałach rejestrowych dopuszcza się przydział spraw według przypisania poszczególnym

orzekającym spraw dotyczących konkretnych pozycji właściwego rejestru.

4.

W wydziałach ksiąg wieczystych przydział spraw może nastąpić według konkretnych pozycji

repertorium KW, według oznaczeń księgi hipotecznej (gruntowej, wieczystej) lub z uwzględnieniem

zasady przydziału jednemu orzecznikowi wszystkich spraw zarejestrowanych kolejno z

jednego aktu notarialnego.

W przydziale spraw nie uwzględnia się sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych

nieobecnych w pracy z powodu choroby lub innej usprawiedliwionej niemożności wykonywania

obowiązków służbowych.

1.

W podziale czynności dla każdego sędziego, asesora sądowego i referendarza sądowego

uwzględnia się

1)

przydział do wydziału lub wydziałów sądu, a w razie przydziału w ramach wydziału do

wydzielonej sekcji również wskazanie sekcji;

2)

wskaźnik procentowy udziału w przydziale wpływających do wydziału spraw przy zachowaniu

następujących zasad

a)

100% - sędzia lub asesor sądowy przydzielony wyłącznie do jednego wydziału, nie pełniący

funkcji, nie delegowany do innej jednostki na podstawie art. 77 ustawy,

b)

90% - sędzia będący członkiem kolegium sądu okręgowego lub sądu apelacyjnego,

c)

co najmniej 50% - sędzia lub asesor sądowy pełniący funkcję przewodniczącego wydziału,

zastępcy przewodniczącego wydziału, wizytatora, rzecznika dyscyplinarnego, zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego, kierownika sekcji, kierownika szkolenia oraz rzecznika

prasowego, z tym że jeżeli wydział liczy więcej niż 15 sędziów orzekających obciążenie

przewodniczącego wydziału i jego zastępcy wynosi minimum 30%, a ponadto sędzia będący

członkiem Krajowej Rady Sądownictwa,

d)

co najmniej 25% - sędzia lub asesor sądowy pełniący funkcję prezesa, wiceprezesa oraz

sędzia delegowany do biura Krajowej Rady Sądownictwa.

2.

Obciążenie procentowe wpływem może ulec zmniejszeniu, jeżeli sędzia lub asesor sądowy

rozpoznaje skargi na orzeczenia referendarzy sądowych orzekających w innym wydziale.

3.

Ustalenie podziału czynności przy zastosowaniu wskaźnika niższego niż 100% udziału

w przydziale wpływających spraw wymaga wskazania przyczyn oraz sposobu ustalenia jego

wysokości.

4.

Określone w ust. 1 zasady podziału czynności nie mają zastosowania do sędziów delegowanych

do organizacji międzynarodowych, o których mowa w art. 77 § 3 i 3a ustawy.

5.

Ustalenie podziału czynności odbywa się w trybie przewidzianym w art. 22a ustawy,

a dokonany podział czynności określa załącznik do rozporządzenia.

Jeżeli w wyniku zastosowania zasad określonych w przepisach niniejszego oddziału sprawa

została przydzielona sędziemu, asesorowi sądowemu lub referendarzowi sądowemu, który

podlegał wyłączeniu, przydziela się ją innemu sędziemu, asesorowi sądowemu lub referendarzowi

sądowemu orzekającemu w wydziale według wskazanych zasad, przydzielając jednocześnie

sędziemu, asesorowi sądowemu lub referendarzowi sądowemu wyłączonemu następną przypadającą

sprawę.

Przy rozdziale pracy pomiędzy sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych przewodniczący

wydziału przestrzega zasady niezmienności składu orzekającego w toku załatwiania sprawy,

dbając w szczególności, aby zmiana sędziego sprawozdawcy zachodziła tylko wyjątkowo.

1.

W razie przydzielenia do wydziału kolejnego sędziego, asesora sądowego lub referendarza

sądowego bądź powrotu referenta, którego referat został w całości podzielony zgodnie

z § 52, do chwili osiągnięcia przez referat tego sędziego, asesora sądowego lub referendarza

sądowego stanu liczbowego równego średniej w wydziale wpływ nowych spraw do innych

referentów powinien zostać wstrzymany.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w sytuacji przejmowania przez nowego referenta

referatu innej osoby odchodzącej z wydziału.

W razie konieczności całkowitego lub częściowego podziału referatu dotychczasowego

referenta, sprawy są dzielone między innych orzekających z odpowiednim zastosowaniem

zasad przydziału spraw.

1.

Z wyłączeniem pism sądowych wskazanych w załączniku nr 3 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji

i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej

(Dz. Urz. Min. Sprawiedl. Nr 5, poz. 22, z późn. zm. pisma wychodzące z wydziału są podpisywane wraz ze wskazaniem funkcji lub stanowiska

służbowego osoby podpisującej, a w przypadku ich sporządzania z upoważnienia przewodniczącego

wydziału lub kierownika sekretariatu - ze wskazaniem upoważnienia.

2.

Pisma w poszczególnych sprawach sporządzane zarządzeniem sędziego, asesora sądowego

lub referendarza sądowego są podpisywane przez kierownika sekretariatu, sekretarza

sądowego lub asystenta sędziego ze wskazaniem, że czyni on to na zarządzenie sędziego,

asesora sądowego lub referendarza sądowego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów

jest wymagany podpis sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego. Pisma w

sprawie nadesłania dokumentów i przedmiotów podpisuje kierownik sekretariatu lub upoważniony

pracownik.

3.

Inne pisma wychodzące z wydziału podpisuje kierownik sekretariatu lub upoważniony

pracownik, chyba że przewodniczący wydziału określi odmienne reguły podpisywania pism.

Jeżeli przy utworzeniu w sądzie rejonowym dwóch lub więcej wydziałów cywilnych, karnych,

rodzinnych, gospodarczych, ksiąg wieczystych, pracy lub pracy i ubezpieczeń społecznych,

zakres spraw przekazanych tym wydziałom został określony według części obszaru właściwości

miejscowej sądu, podział spraw między tymi wydziałami następuje według zasad określonych

w przepisach o właściwości miejscowej, z wyjątkiem przepisów K.p.c. o właściwości przemiennej.

1.

Jeżeli pismo wszczynające postępowanie wpłynęło do wydziału, który nie jest właściwy

w sprawie, przewodniczący wydziału, przed jego rejestracją w danym wydziale, zarządza

niezwłoczne przekazanie pisma zgodnie z właściwością.

2.

W przypadkach budzących wątpliwości wydział właściwy do rozpoznania sprawy wyznacza

prezes sądu.

1.

Sprawy są rozpoznawane według kolejności ich wpływu do sądu, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

2.

Poza kolejnością określoną w ust. 1, na terminy rozpraw lub posiedzeń należy kierować

sprawy pilne.

3.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach przewodniczący wydziału może zarządzić rozpoznanie

sprawy lub spraw poszczególnych kategorii poza kolejnością określoną w ust. 1.

1.

Przewodniczący wydziału kieruje całokształtem pracy w wydziale w zakresie spraw sądowych,

a w szczególności

1)

zaznajamia się z wpływającymi pismami, których załatwienie pozostaje w jego kompetencjach

i bezzwłocznie wydaje co do nich odpowiednie zarządzenia, w wypadkach wątpliwych na

wniosek kierownika sekretariatu zaznajamia się z innymi pismami wpływającymi do wydziału;

2)

przekazuje prezesowi sądu pisma stanowiące skargi lub wnioski dotyczące postępowań

sądowych i czynności podjętych przez sędziów i asesorów sądowych;

3)

układa plan sesji (posiedzeń i rozpraw);

4)

organizuje narady sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych wydziału, w szczególności

w celu przedstawienia zagadnień prawnych budzących wątpliwości oraz zagadnień, w których

orzecznictwo wydziału jest niejednolite, ponadto informuje o bieżącym orzecznictwie

Sądu Najwyższego;

5)

przedstawia prezesowi sądu wnioski co do potrzeby analizy orzecznictwa i ewentualnego

wystąpienia do Sądu Najwyższego z informacją, o której mowa w art. 22 § 1 pkt 2 ustawy;

6)

kontroluje zasadność odraczania i przerywania rozpraw i posiedzeń oraz bieg spraw,

w których postępowanie jest przewlekłe;

7)

sprawuje stały nadzór nad sprawami zawieszonymi;

8)

dba o przydzielanie asystentów sędziów, w szczególności sędziom i asesorom sądowym

rozpoznającym sprawy skomplikowane i wielowątkowe oraz o właściwe obciążenie obowiązkami

asystentów sędziów.

2.

Przewodniczący wydziału może upoważnić sędziów lub asesorów sądowych do wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W celu realizacji obowiązków, o których mowa w ust. 1, kierownik sekretariatu współpracuje

z przewodniczącym wydziału, w szczególności zaznajamia się z pismami wpływającymi

do wydziału i bezzwłocznie w stosunku do tych z nich, które podlegają odrębnej rejestracji,

dokonuje automatycznego przydziału każdego z nich do oznaczonego referenta, a pisma

stanowiące skargi lub wnioski dotyczące postępowań sądowych i czynności podjętych

przez sędziów przekazuje przewodniczącemu wydziału.

Przewodniczący wydziału w sądzie pierwszej instancji zapewnia sprawny przebieg postępowania

odwoławczego, aż do przedstawienia akt sprawy sądowi odwoławczemu. Po zwrocie akt

zapoznaje się z orzeczeniami sądu odwoławczego i zarządza, aby z orzeczeniami tymi

zapoznali się sędziowie i asesorzy sądowi, którzy wydali zaskarżone orzeczenie, a

w razie, gdy orzeczenie dotyczy zagadnienia prawnego, w którym orzecznictwo było niejednolite

- wszyscy sędziowie i asesorzy sądowi wydziału.

Przewodniczący wydziału w sądzie drugiej instancji zapewnia sprawne kierowanie do

rozpatrzenia zaskarżonych orzeczeń, a także, w przypadku wniesienia kasacji, skargi

kasacyjnej, skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia -

sprawne wykonanie czynności z zakresu tych postępowań, aż do przedstawienia akt Sądowi

Najwyższemu lub załatwienia sprawy w inny sposób.

1.

W razie nieprzybycia sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego na posiedzenie,

przewodniczący wydziału, kierując się względami celowości, zarządza wykonanie tej

czynności przez innego sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego albo odwołuje

posiedzenie w sprawie. Jeżeli zachodzi potrzeba wyznaczenia sędziego, asesora sądowego

lub referendarza sądowego z innego wydziału, przewodniczący zwraca się w tej sprawie

do prezesa sądu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych czynności sądowych, także w razie

nieprzybycia na posiedzenie lub rozprawę ławnika.

1.

Do zakresu czynności przewodniczącego posiedzenia lub rozprawy należy w szczególności

1)

wydawanie zarządzeń w związku z przygotowaniem posiedzenia lub rozprawy i zarządzeń

w toku postępowania;

2)

wyznaczanie terminów w poszczególnych sprawach;

3)

dokonywanie oceny, czy strony należy skierować do mediacji, wezwać na spotkanie informacyjne

dotyczące polubownych metod rozwiązywania sporów, bądź na posiedzenie niejawne dotyczące

mediacji;

4)

zapewnienie członkom składu orzekającego możliwości zapoznania się z aktami sprawy;

5)

dbanie o punktualne rozpoczęcie posiedzenia lub rozprawy oraz o niezwłoczne rozstrzyganie

złożonych na posiedzeniu lub rozprawie wniosków stron i uczestników postępowania;

6)

spowodowanie, aby protokół został podpisany, a akta zwrócone do sekretariatu bezpośrednio

po zakończeniu posiedzenia lub rozprawy, zaś w wyjątkowych wypadkach najpóźniej w

ciągu 3 dni roboczych po zakończeniu posiedzenia lub rozprawy.

2.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1, 5 i 6 należą również do zakresu czynności referendarza

sądowego w postępowaniu karnym.

3.

Przewodniczący posiedzenia lub rozprawy sądu drugiej instancji zarządza odbycie narady

wstępnej, jeżeli w sprawie występują skomplikowane zagadnienia faktyczne lub prawne.

1.

Planując przebieg czynności zmierzających do rozpoznania sprawy w miarę potrzeby wyznacza

się posiedzenie organizacyjne w celu ustalenia ze stronami, uczestnikami postępowania

nieprocesowego i ich pełnomocnikami oraz obrońcami terminów posiedzeń i rozpraw, na

których sprawa ma być rozpoznana.

2.

Jeżeli rozpoznanie sprawy wymaga więcej niż jednego terminu posiedzenia jawnego lub

rozprawy, przewodniczący wyznacza w miarę możliwości od razu wszystkie terminy posiedzeń

lub rozpraw, planując je, o ile nie ma ku temu przeszkód, w kolejnych dniach sesyjnych.

W razie odbycia posiedzenia organizacyjnego terminy te powinny być w miarę możliwości

uzgodnione na tym posiedzeniu.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązkowe w wypadku wskazanym w art.

349 § 1 K.p.k.

1.

Wyznaczając nowe sprawy na rozprawę lub posiedzenie jawne, przewodniczący powinien

pozostawiać wolne terminy dni sesyjnych umożliwiające odraczanie lub przerwanie rozprawy

w sprawach już rozpoczętych na terminy nie dłuższe niż 3 miesiące pomiędzy rozprawą

odbytą, a odroczoną lub przerwaną.

2.

Postępując zgodnie z zasadą wskazaną w ust. 1, przewodniczący wyznacza sprawy nowe

nawet z wyprzedzeniem dłuższym niż 3 miesiące, jeżeli wymaga tego pozostawienie terminów

w celu umożliwienia prowadzenia spraw już rozpoczętych.

O wyznaczeniu posiedzenia lub rozprawy poza budynkiem sądu zawiadamia się prezesa

sądu, z wyjątkiem przypadku, gdy posiedzenie wyznacza się w celu przeprowadzenia dowodu

z oględzin lub przesłuchania osoby, która nie może stawić się w sądzie.

W pomieszczeniu, w którym ma się odbywać posiedzenie jawne lub rozprawa, w miarę możliwości

przygotowuje się stół sędziowski i zawiesza się godło państwowe.

1.

Dla każdej sprawy wyznaczonej na posiedzenie lub rozprawę wyznacza się godzinę rozpoczęcia,

uwzględniając czas przeznaczony na rozpoznanie spraw poprzedzających, warunki komunikacyjne,

w tym dostępność środków komunikacji, z której korzystają osoby zamieszkałe poza siedzibą

sądu oraz możliwość ich dotarcia do sądu na wyznaczoną godzinę, a także określa się

planowaną godzinę zakończenia posiedzenia lub rozprawy.

2.

W sprawach karnych o przestępstwa przed sądem pierwszej instancji, wyznaczając termin

posiedzenia lub rozprawy, należy, w miarę możliwości, uwzględnić udział prokuratora

wskazanego jako referent sprawy oraz pozostałych stron, ich obrońców i pełnomocników.

3.

Sprawy z udziałem prokuratora (oskarżyciela publicznego) oraz sprawy, w których występują

te same osoby, należy w miarę możliwości wyznaczać na ten sam dzień i w następującej

po sobie kolejności.

1.

Ławników zawiadamia się o terminie posiedzenia lub rozprawy co najmniej na 7 dni przed

posiedzeniem lub rozprawą, a tylko wyjątkowo w terminie krótszym, jednocześnie zawiadamiając

pracodawcę zatrudniającego ławnika.

2.

O każdym przypadku nieusprawiedliwionego nieprzybycia ławnika na posiedzenie lub rozprawę

przewodniczący składu orzekającego zawiadamia w terminie 3 dni prezesa sądu, a nadto

może zawiadomić radę ławniczą.

W razie przewidywanego przybycia licznej publiczności, prezes sądu może zarządzić

wydanie kart wstępu na salę rozpraw. W miarę możliwości wyznacza również odpowiednio

dużą salę rozpraw, a także miejsce dla przedstawicieli prasy i innych środków masowego

przekazu.

1.

Sekretariat sporządza wokandę przed terminem posiedzenia lub rozprawy w formie papierowej

lub w postaci elektronicznej.

2.

Przed salą, w której odbywa się posiedzenie jawne lub rozprawa, umieszcza się egzemplarz

wokandy w formie papierowej, chyba że wokanda sporządzona jest w postaci elektronicznej

i wyświetlana na monitorze umieszczonym przed salą.

3.

Na wokandzie wskazuje się zaistniałe zmiany planowanego czasu rozpoznania danej sprawy

oraz zaznacza numery spraw rozpoznanych w danym dniu niezwłocznie po zakończeniu każdej

z nich.

1.

Wokanda zawiera imiona i nazwiska sędziów, asesorów sądowych oraz ławników, sygnatury

akt spraw wyznaczonych do rozpoznania w danym dniu, oznaczenie godzin, na które sprawy

wyznaczono, imiona i nazwiska, nazwy lub firmy stron lub uczestników postępowania

nieprocesowego. W postępowaniu karnym i w sprawach o wykroczenia podaje się ponadto

sygnaturę akt oskarżyciela publicznego.

2.

W razie wezwania na posiedzenie lub rozprawę świadków, biegłych i tłumaczy na wokandzie

wskazuje się ich imiona i nazwiska wraz z oznaczeniem godziny, na którą są wezwani.

3.

W sprawach opiekuńczych osób małoletnich, rozpoznawanych przy drzwiach zamkniętych,

nie podaje się na wokandzie danych małoletniego.

4.

Z uwagi na ochronę moralności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego oraz

ze względu na ochronę życia prywatnego lub inny ważny interes prywatny, a szczególnie

dobro małoletniego pokrzywdzonego przestępstwem, należy odstąpić od podania na wokandzie

imion i nazwisk stron lub uczestników postępowania nieprocesowego lub wezwanych osób.

W takiej sytuacji podaje się wyłącznie ich inicjały lub nie zamieszcza się żadnych

danych identyfikujących te osoby.

O ograniczeniu treści wokandy, stosownie do § 70 ust. 4, decyduje przewodniczący wydziału,

przewodniczący posiedzenia lub rozprawy, sędzia lub asesor sądowy, któremu przydzielono

daną sprawę.

1.

Do wokand z posiedzeń niejawnych w sprawach cywilnych nie stosuje się § 69 ust. 2-3,

§ 70 i § 71.

2.

Wokanda z posiedzenia niejawnego w sprawie cywilnej zawiera: imiona i nazwiska sędziów,

asesorów sądowych i ławników oraz sygnatury akt spraw wyznaczonych do rozpoznania.

Dyrektor sądu przy wskazywaniu i wyborze wykorzystywanych w sądzie sposobów doręczania

przesyłek sądowych uwzględnia koszty i skuteczność doręczeń.

1.

Przewodniczący lub referent może zarządzić doręczenie przesyłki sądowej określając

sposób doręczenia, w szczególności wtedy, gdy w konkretnych okolicznościach taki sposób

doręczenia okaże się bardziej efektywny.

2.

Zarządzenie o sposobie doręczenia jest wiążące dla dyrektora sądu niezależnie od wykorzystywanych

ogólnych sposobów doręczenia wybranych zgodnie z § 73.

Jeżeli obecny w sądzie adresat wykazał swoją tożsamość, pismo doręcza się mu bezpośrednio,

za potwierdzeniem odbioru.

1.

Wezwania i zawiadomienia o terminach rozpraw oraz posiedzeń powinny być wysyłane w

terminach umożliwiających, w przypadku stwierdzenia przeszkód w doręczeniu, ponowne

ich doręczenie albo odwołanie posiedzenia lub rozprawy i zawiadomienie o tym osób,

którym te wezwania lub zawiadomienia zostały już skutecznie doręczone.

2.

W zawiadomieniach i wezwaniach należy zamieścić informacje, w jakiej sprawie, w jakim

charakterze, miejscu i czasie ma stawić się zawiadamiana lub wzywana osoba, czy jej

stawiennictwo jest obowiązkowe. Ponadto należy uprzedzić o skutkach niestawiennictwa

oraz poinformować, że sąd ustala tożsamość osoby wezwanej lub zawiadomionej na podstawie

dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość.

Jeżeli pismo podlegające doręczeniu zostało złożone w czasie uniemożliwiającym doręczenie

przed terminem posiedzenia lub rozprawy, pismo to doręcza się na posiedzeniu lub rozprawie,

odnotowując fakt doręczenia w protokole lub notatce.

Jeżeli na posiedzeniu lub rozprawie dokonuje się doręczenia pisma adresatowi w innej

sprawie niż ta, której dotyczy posiedzenie lub rozprawa, do potwierdzenia odbioru

stosuje się § 75.

1.

Dokumenty w postaci weksli, czeków, warrantów i rewersów powinny być przechowywane

ze szczególną starannością, w miejscu wyznaczonym przez prezesa sądu, posiadającym

odpowiednie zabezpieczenia techniczne, uniemożliwiające ich zniszczenie lub usunięcie

przez osoby do tego nieuprawnione.

2.

Do akt sprawy dołącza się uwierzytelnione kopie dokumentów, o których mowa w ust.

1, z adnotacją o miejscu przechowywania oryginałów dokumentów. Uwierzytelnienie polega

na sporządzeniu kopii dokumentu i potwierdzeniu jej zgodności z oryginałem przez pracownika

sekretariatu.

1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, złożone lub zatrzymane w związku z

postępowaniem przedmioty załącza się do akt sprawy, a w miarę potrzeby umieszcza się

w kopercie wszytej do akt, na której opisuje się jej zawartość i datę przyjęcia przedmiotu

oraz nazwę organu lub imię i nazwisko osoby, która go złożyła.

2.

Jeżeli przedmioty złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem nie mogą być załączone

do akt sprawy ze względu na ich właściwość lub znaczenie, przechowuje się je w biurze

podawczym, kasie sądowej lub innym miejscu odpowiednio zabezpieczonym. Informację

o miejscu przechowywania przedmiotów umieszcza się w aktach sprawy.

1.

Sposób przechowywania przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla

życia lub zdrowia, a w szczególności broni, amunicji, materiałów wybuchowych lub łatwopalnych,

materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących lub parzących, środków

odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów określają przepisy odrębne.

2.

W sądzie nie przechowuje się artykułów spożywczych.

Dyrektor sądu zapewnia odpowiednie warunki przechowywania przedmiotów złożonych do

sądu lub zatrzymanych w związku z postępowaniem, uwzględniając ich rodzaj i wartość

materialną.

1.

W celu ustalenia, czy nie zachodzi przypadek zbędnego przechowywania przedmiotów prezes

sądu lub wyznaczony sędzia przeprowadza co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę przechowywania

przedmiotów na podstawie ewidencji przechowywanych przedmiotów, a w miarę potrzeby,

także na podstawie akt. W razie stwierdzenia potrzeby podjęcia czynności w związku

z przechowywanymi przedmiotami prezes sądu zwraca się do właściwego wydziału sądu.

2.

Dyrektor sądu co najmniej raz na 6 miesięcy zleca przeprowadzenie kontroli stanu magazynowego

przechowywanych przedmiotów.

1.

Przekazanie akt sprawy innemu sądowi następuje łącznie z przedmiotami przechowywanymi

w związku ze sprawą. Jeżeli przedmiot nie jest przechowywany w biurze podawczym lub

kasie sądowej, o przekazaniu zawiadamia się osobę bezpośrednio odpowiedzialną za przechowanie

danego przedmiotu.

2.

Przedmiotów przechowywanych w związku z daną sprawą nie załącza się do akt sprawy

przekazywanych sądowi odwoławczemu, chyba że przewodniczący wydziału sądu pierwszej

instancji lub przewodniczący wydziału sądu odwoławczego zarządzi inaczej.

3.

W razie zwrotu sprawy prokuratorowi w związku z nieuwzględnieniem wniosku, o którym

mowa w art. 335 § 1 K.p.k., o zwrocie zawiadamia się przechowującego przedmioty złożone lub zatrzymane w związku

z postępowaniem w tej sprawie, jeżeli nie są przechowywane w sądzie. Przechowywane

przedmioty przekazuje się oskarżycielowi publicznemu na jego żądanie lub po upływie

3 miesięcy od daty zwrotu akt, jeżeli sprawa ponownie nie wpłynęła.

1.

Przewodniczący składu orzekającego zajmuje miejsce środkowe za stołem sędziowskim,

a pozostali członkowie miejsca obok przewodniczącego, przy czym drugi sędzia po lewej

stronie przewodniczącego.

2.

W razie wyznaczenia sędziego dodatkowego lub sędziów dodatkowych, oni także zajmują

miejsca za stołem sędziowskim. O wyznaczeniu sędziego dodatkowego przewodniczący składu

orzekającego informuje na pierwszym terminie rozprawy.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie wyznaczenia ławnika dodatkowego, asesora

sądowego dodatkowego, ławników dodatkowych lub asesorów sądowych dodatkowych.

4.

Protokolant zajmuje miejsce przy stole sędziowskim po lewej stronie sądu, o ile przewodniczący

nie zarządzi inaczej.

5.

Prokurator, oskarżyciel inny niż prokurator, powód, wnioskodawca lub przedstawiciel

społeczny zajmują miejsca przed stołem sędziowskim po prawej stronie sądu, a oskarżony,

pozwany i inni uczestnicy postępowania - po lewej stronie sądu. Interwenient uboczny

zajmuje miejsce obok strony, do której przystąpił.

1.

Wszyscy obecni na sali rozpraw, nie wyłączając uczestniczących w posiedzeniu lub rozprawie

prokuratora (oskarżyciela publicznego) i protokolanta, powstają z miejsc w czasie

wejścia sądu na salę, odbierania przez sąd przyrzeczenia, ogłaszania wyroku oraz w

czasie opuszczania sali przez sąd.

2.

W czasie posiedzenia lub rozprawy każda osoba powstaje z miejsca, gdy przemawia do

sądu lub gdy sąd zwraca się do niej. W uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza gdy

przemawiają za tym względy zdrowotne, długotrwałość wypowiedzi lub konieczność prawidłowego

utrwalenia dźwięku albo obrazu i dźwięku, przewodniczący posiedzenia lub rozprawy

może zezwolić każdej osobie na pozostawanie w pozycji siedzącej, gdy przemawia ona

do sądu lub gdy sąd zwraca się do niej.

3.

Osoba przesłuchiwana zajmuje pozycję w miejscu umożliwiającym niezakłóconą obserwację

przebiegu przesłuchania przez sąd, strony, uczestników postępowania nieprocesowego,

obrońców lub pełnomocników.

Przewodniczący składu orzekającego w celu zachowania porządku na sali rozpraw może

używać młotka i krążka rezonansowego, jeżeli znajdują się na wyposażeniu sądu.

1.

W razie naruszenia przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego, aplikanta

adwokackiego, aplikanta radcowskiego lub aplikanta rzecznikowskiego występujących

jako pełnomocnicy procesowi lub obrońcy w sprawie, obowiązków wynikających z przepisów

postępowania sądowego, a w szczególności w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa

na posiedzenie lub rozprawę lub niewykonania postanowień i zarządzeń sądu w wyznaczonym

terminie, na skutek czego doszło do przewlekłości postępowania, sąd lub prezes sądu

zawiadamia o tym dziekana okręgowej rady adwokackiej, dziekana okręgowej izby radców

prawnych lub dziekana okręgowej rady rzeczników patentowych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do radców i starszych radców Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa. Zawiadomienie kieruje się do Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa.

Przed przesłuchaniem sprawdza się dane osobowe przesłuchiwanego na podstawie dowodu

osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym stosowną

wzmiankę w protokole. W razie braku dokumentu, o przeprowadzeniu czynności z udziałem

tej osoby, decyduje przewodniczący składu orzekającego. Informację o braku dokumentu

pozwalającego stwierdzić tożsamość należy odnotować w protokole.

1.

W razie odroczenia lub przerwania posiedzenia jawnego lub rozprawy należy ogłosić

obecnym osobom kolejny termin posiedzenia jawnego lub rozprawy, chyba że ze względu

na przyczynę odroczenia lub przerwy niezwłoczne wyznaczenie kolejnego terminu nie

jest możliwe.

2.

W razie ogłoszenia kolejnego terminu posiedzenia lub rozprawy, należy pouczyć osoby

obecne o tym, które z nich mają obowiązek stawić się na kolejny termin posiedzenia

lub rozprawy bez osobnego wezwania oraz o skutkach niestawiennictwa. Na żądanie osoby

zobowiązanej do stawienia się należy wydać jej pismo wskazujące termin stawienia się

w sądzie.

3.

Przepisu ust. 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do terminów rozprawy wyznaczonych

na podstawie art. 349 § 7 K.p.k.

1.

Protokół sporządza się - stosownie do przepisów postępowania sądowego - za pomocą

urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk lub w formie pisemnej.

2.

Protokół pisemny sporządza się w formie wydruku komputerowego. W wyjątkowych sytuacjach

protokół można sporządzić pismem maszynowym lub odręcznie.

3.

Jeżeli wynika to z przepisów postępowania sądowego, przebieg rozprawy jest utrwalany

za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk.

4.

Jeżeli inna czynność niż określona w ust. 3 nie jest protokołowana za pomocą urządzenia

rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk, w miarę możliwości jej przebieg może być

dodatkowo utrwalony przez wyznaczonego pracownika sądu przez nagranie dźwięku albo

obrazu i dźwięku. Zapis nagrania podlega w takim przypadku włączeniu do akt obok sporządzonego

protokołu pisemnego.

5.

W przypadku ograniczenia protokołu do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób

biorących udział w czynności należy niezwłocznie sporządzić pisemny przekład zapisu

dźwięku, który podlega włączeniu do akt obok sporządzonego protokołu pisemnego.

Przewodniczący składu orzekającego czuwa nad prawidłowym zapisem dźwięku albo obrazu

i dźwięku, w tym celu w szczególności może zarządzić, aby osoba zwracająca się do

sądu lub odpowiadająca na pytania sądu znajdowała się w sali rozpraw we wskazanym

miejscu.

1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z prezesami sądów apelacyjnych może powierzyć

prezesowi jednego sądu apelacyjnego wykonywanie czynności związanych z transkrypcją

na rzecz sądów z obszaru właściwości jednej lub więcej niż jednej apelacji.

2.

Przewodniczący posiedzenia zarządzając sporządzenie transkrypcji wskazuje fragment

protokołu podlegający transkrypcji, zwany dalej „fragmentem protokołu” oraz oczekiwany

termin wykonania transkrypcji.

3.

Czynności związane z transkrypcją są wykonywane przez pracowników sądów.

4.

Prezes sądu apelacyjnego wyznacza osoby wykonujące czynności związane z transkrypcją

oraz osobę kierującą wykonywaniem tych czynności spośród pracowników sądu.

5.

Do zadań osoby kierującej czynnościami związanymi z transkrypcją należy w szczególności

kontrolowanie terminowości i jakości transkrypcji oraz przekazywanie transkrypcji

wnioskodawcy.

6.

Prezes sądu okręgowego, a także prezes sądu rejonowego wyznacza pracowników sądu odpowiedzialnych

za kontakt z osobą kierującą czynnościami związanymi z transkrypcją.

7.

Do zadań osób, o których mowa w ust. 6, należy w szczególności udostępnianie osobie

kierującej czynnościami związanymi z transkrypcją fragmentu protokołu za pomocą systemu

teleinformatycznego służącego do obsługi transkrypcji.

8.

Nadzór nad przekazywaniem fragmentu protokołu do transkrypcji sprawuje kierownik sekretariatu

lub wyznaczona przez niego osoba.

1.

Na wstępie wyroku zamieszcza się wyrazy: „W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej”, poprzedzone

wizerunkiem orła określonym dla godła Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Orzeczenie sporządza się w formie wydruku komputerowego bądź na druku pismem maszynowym.

W razie braku takich możliwości orzeczenie sporządza się odręcznie.

3.

Pisemne uzasadnienie orzeczenia utrwala się w formie wydruku komputerowego bądź pismem

maszynowym.

1.

Orzeczenie i jego uzasadnienie sporządza przewodniczący posiedzenia lub rozprawy lub

sędzia sprawozdawca.

2.

W razie gdy sporządzenie pisemnego uzasadnienia orzeczenia przez przewodniczącego

posiedzenia lub rozprawy lub sędziego sprawozdawcę nie jest możliwe lub napotyka przeszkody,

których czasu trwania nie można przewidzieć, uzasadnienie sporządza inny sędzia, asesor

sądowy lub ławnik, który brał udział w wydaniu orzeczenia. Jeżeli sporządzenie pisemnego

uzasadnienia jest niemożliwe, przewodniczący wydziału czyni o tym wzmiankę w aktach

sprawy.

3.

W składach wieloosobowych orzeczenie i jego pisemne uzasadnienie podpisuje się imieniem

i nazwiskiem, w przypadku skróconej formy podpisu potwierdza się go imienną pieczęcią

lub nadrukiem danych o imieniu i nazwisku.

4.

Jeżeli pisemne uzasadnienie sporządza ławnik, przewodniczący wydziału w razie potrzeby

wyznaczy sędziego lub asesora sądowego do udzielenia pomocy ławnikowi przy sporządzaniu

tego uzasadnienia.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o sprostowaniu orzeczenia, na oryginale orzeczenia

niezwłocznie umieszcza się wzmiankę o sprostowaniu. Wzmiankę tę podpisuje kierownik

sekretariatu wydziału.

2.

Wzmiankę o sprostowaniu zamieszcza się również na tekście orzeczenia zamieszczonym

w sądowym systemie teleinformatycznym. W systemie tym zamieszcza się również tekst

orzeczenia uwzględniający sprostowanie.

3.

Odpisy sprostowanego orzeczenia wydaje się w brzmieniu uwzględniającym sprostowanie,

a na żądanie strony lub uczestnika postępowania nieprocesowego umieszcza się wzmiankę

o sprostowaniu na doręczonych im wcześniej odpisach i wypisach.

4.

Do sprostowania i uzupełnienia uzasadnienia stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1-3.

1.

Pracownicy sądów pod numerami telefonów wskazanymi jako numery kontaktowe udzielają

telefonicznie bez ustalania tożsamości osób telefonujących następujących informacji

jawnych o toczących się sprawach

1)

tożsamych z udostępnianymi na wokandzie sądowej; w sytuacji przewidzianej w § 70 ust.

4 ujawnia się dane przeznaczone do zamieszczenia na wokandzie;

2)

o terminie i sposobie rozstrzygnięcia sprawy.

2.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje po wskazaniu przez osobę

telefonującą

1)

sygnatury albo

2)

oznaczenia stron lub co najmniej jednego uczestnika postępowania nieprocesowego i

przedmiotu sprawy.

3.

Pracownik udzielający informacji powinien przedstawić się osobie telefonującej, podając

imię i nazwisko oraz zajmowane stanowisko.

4.

Osobie przedstawiającej się jako świadek w danej sprawie udziela się telefonicznie

informacji o miejscu i terminie jej przesłuchania, jeżeli skierowano do niej wezwanie

do stawiennictwa.

5.

Informacji dotyczących spraw, których akta są jawne i powszechnie dostępne, w szczególności

dotyczących spraw rozpoznawanych w wydziałach rejestrowych, udziela się bez potrzeby

uzyskiwania danych osobowych.

6.

Prezes sądu, jeśli warunki techniczne na to pozwalają, może zdecydować o nagrywaniu

rozmów telefonicznych kierowanych do sądu.

7.

W razie nagrywania rozmów telefonicznych osoba telefonująca jest uprzedzana, przez

pracownika sądu lub przez odtworzenie w oczekiwaniu na połączenie odpowiedniego nagrania,

o tym, że

1)

rozmowa telefoniczna jest nagrywana;

2)

warunkiem kontynuowania rozmowy telefonicznej jest złożenie oświadczenia o wyrażeniu

zgody na jej nagrywanie;

3)

niezłożenie oświadczenia o wyrażeniu zgody na nagrywanie rozmowy telefonicznej spowoduje

przerwanie połączenia.

8.

Pracownik sądu przerywa rozmowę telefoniczną, jeżeli osoba telefonująca nie złoży

oświadczenia o wyrażeniu zgody na nagrywanie tej rozmowy.

1.

Osoba będąca stroną, uczestnikiem postępowania lub ich pełnomocnikiem albo obrońcą,

może otrzymać informacje o sprawie, inne niż wskazane w § 97 ust. 1, do których uzyskania

uprawniona jest ta osoba, bez konieczności osobistego stawiennictwa w sądzie

1)

gdy złoży do sądu zapytanie skierowane drogą elektroniczną, podpisane za pomocą bezpiecznego

podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu

albo też poprzez profil zaufany ePUAP;

2)

jeżeli prześle do sądu zapytanie z adresu poczty elektronicznej, który został uprzednio

wskazany przez tę osobę osobiście przed sądem albo urzędnikiem sądowym jako adres

służący do otrzymywania informacji jawnych o toczących się sprawach, bądź w piśmie

procesowym jako adres służący do otrzymywania informacji jawnych o sprawie wskazanej

w piśmie.

2.

W zapytaniu należy podać również swoje imię i nazwisko, nazwę sądu oraz sygnaturę

akt sprawy. Odpowiedzi udziela się drogą elektroniczną.

3.

Jeżeli wskazanie adresu poczty elektronicznej jako adresu do korespondencji, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2, następuje w formie ustnej, osoba odbierająca tę informację sporządza

notatkę urzędową stwierdzającą ten fakt, chyba że wskazanie nastąpiło do protokołu

posiedzenia lub rozprawy. Notatkę urzędową włącza się do akt sprawy.

4.

W razie braku możliwości udzielenia odpowiedzi drogą elektroniczną, informuje się

o tym osobę kierującą zapytanie.

Na zapytania skierowane do sądu drogą elektroniczną, inne niż te, o których mowa w

§ 98, podpisane

1)

za pomocą bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego

kwalifikowanego certyfikatu albo też poprzez profil zaufany ePUAP należy udzielić

informacji drogą elektroniczną, tak jak na zapytanie złożone drogą pisemną, z podpisem

własnoręcznym; § 98 ust. 2 stosuje się;

2)

innym rodzajem podpisu elektronicznego, niż określony w pkt 1, należy udzielić informacji

w zakresie zgodnym z przepisami § 97 ust. 1-5, chyba że istnieje pewność co do tożsamości

osoby zwracającej się z zapytaniem z określonego adresu poczty elektronicznej.

1.

W toku postępowania można wydać stronie lub innej uprawnionej osobie złożony przez

nią dokument lub przedmiot tylko na zarządzenie przewodniczącego składu orzekającego

lub sędziego sprawozdawcy.

2.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie, wydanie dokumentu lub przedmiotu

następuje na zarządzenie przewodniczącego wydziału.

3.

Wydanie dokumentu następuje po sporządzeniu i włączeniu do akt kopii dokumentu, uwierzytelnionej

przez pracownika sekretariatu jako zgodnej z wydanym dokumentem.

1.

Weksle, czeki, warranty i rewersy, na podstawie których został wydany nakaz zapłaty

w postępowaniu nakazowym po zakończeniu postępowania, na zarządzenie przewodniczącego

wydziału, podlegają włączeniu do akt sprawy, po uprzednim umieszczeniu na nich adnotacji

określającej sąd, w którym toczyło się postępowanie, sygnaturę akt sprawy, z której

je wydano, datę i sposób zakończenia postępowania. Dokumenty te przechowywane są w

aktach w zabezpieczonej kopercie z adnotacją o jej zawartości i oznaczonej kolejnym

numerem strony.

2.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, mogą być wydane po prawomocnym zakończeniu postępowania

wyłącznie z adnotacją określającą sąd, w którym toczyło się postępowanie, sygnaturę

akt sprawy, z której je wydano, datę i sposób zakończenia postępowania.

Sąd rejestrowy wydaje w zakresie określonym w art. 10 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1142, 1893 i 1923), zwanej dalej „ustawą o K.R.S.”, po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej, poświadczone

kopie dokumentów znajdujących się w aktach rejestrowych.

1.

Udostępnienie akt i zawartych w nich dokumentów w celu przejrzenia lub samodzielnego

utrwalenia ich obrazu, a także wydanie przedmiotów lub dokumentów złożonych w sprawie

albo wydanie dokumentów na podstawie akt stronie lub uczestnikowi postępowania nieprocesowego

może nastąpić po wykazaniu przez nich tożsamości, a co do innych osób - po wykazaniu

ponadto istnienia uprawnienia wynikającego z przepisów prawa.

2.

Przeglądanie akt spraw oraz samodzielne utrwalanie ich obrazu odbywa się w obecności

pracownika sądowego, a akt, do których złożono testament, pod jego kontrolą.

1.

Zapoznanie się przez stronę lub uczestnika postępowania nieprocesowego z zapisem dźwięku

albo obrazu i dźwięku z posiedzenia, rozprawy lub innej czynności procesowej może

nastąpić w siedzibie sądu w przeznaczonym do tego pomieszczeniu po wykazaniu przez

nich tożsamości, a co do innych osób - po wykazaniu ponadto istnienia uprawnienia

wynikającego z przepisów prawa. Niedopuszczalne jest samodzielne kopiowanie tego zapisu.

2.

Na wniosek strony lub uczestnika postępowania nieprocesowego lub ich przedstawiciela

albo pełnomocnika sąd wydaje, stosownie do przepisów postępowania sądowego, zapis

bądź kopię zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku za pomocą systemu teleinformatycznego

albo na nośniku danych, chyba że przepisy postępowania sądowego stanowią inaczej.

Jeżeli zostały sporządzone adnotacje, zapis wydaje się wraz z adnotacjami.

3.

Wydanie kopii zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku następuje po uiszczeniu opłaty,

chyba że według przepisów postępowania sądowego czynność ta nie podlega opłacie, albo

wnioskodawca został zwolniony od obowiązku jej uiszczenia.

1.

Ograniczenia w udostępnianiu akt nie mają zastosowania w wydziałach prowadzących rejestry

sądowe w odniesieniu do akt tych spraw, do których powszechną dostępność regulują

odrębne przepisy.

2.

Udostępnianie akt ksiąg wieczystych regulują przepisy działu IV rozdziału 8.

1.

Prezes sądu może zarządzić udostępnienie danych o sprawie, treści protokołów oraz

pism sądowych i procesowych stronom lub uczestnikom postępowania nieprocesowego i

ich przedstawicielom lub pełnomocnikom za pośrednictwem kont w systemie teleinformatycznym.

2.

Po uwierzytelnieniu na koncie strona lub uczestnik postępowania nieprocesowego lub

ich przedstawiciel albo pełnomocnik uzyskują dostęp do danych o sprawie.

3.

Strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik mogą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w ust. 1, za zgodą prezesa sądu, udzielić dostępu do danych o sprawie

innym osobom posiadającym konta w tym systemie, o ile tym osobom przysługuje uprawnienie

do ich przeglądania. Dostęp jest ograniczony do przeglądania danych o sprawie.

4.

Strona, a także jej przedstawiciel lub pełnomocnik pozbawiają osoby, o których mowa

w ust. 3, udzielonego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o którym mowa

w ust. 1, dostępu do danych o sprawie, jeśli tym osobom przestało przysługiwać uprawnienie

do ich przeglądania.

1.

Akta sprawy lub akta księgi wieczystej przesyła się upoważnionym do otrzymania akt

z mocy odrębnych przepisów organom lub instytucjom. Akta spraw w toku przesyła się,

jeżeli pozwala na to bieg sprawy, po podjęciu niezbędnych czynności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do akt rejestrowych.

3.

W razie gdy bieg sprawy nie pozwala na przesłanie akt, można przesłać odpisy dokumentów

wskazanych przez organ zwracający się o ich nadesłanie.

4.

Zarządzając przesłanie akt sprawy niezakończonej, potrzebnych w celach dowodowych

w innej sprawie, przewodniczący wydziału określa termin zwrotu akt, uwzględniając

czas potrzebny do dokonania odpowiednich czynności przez organ wzywający.

5.

Akta spraw zakończonych mogą być udostępniane państwowym jednostkom organizacyjnym

prowadzącym działalność naukową lub badawczo-rozwojową.

6.

Akta spraw zakończonych mogą być udostępniane Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury

dla celów dydaktycznych.

7.

Akta księgi wieczystej należy zwrócić do sądu w terminie nieprzekraczającym miesiąca.

8.

Termin określony w ust. 7 nie dotyczy przypadku przesłania akt księgi wieczystej do

sądu okręgowego w celu rozpoznania środka odwoławczego lub do Sądu Najwyższego w związku

z rozpoznawaniem skargi kasacyjnej lub skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

1.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym sąd odwoławczy uzyskuje dostęp do akt sprawy

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego to postępowanie wraz z

przekazaniem środka odwoławczego.

2.

W razie konieczności udostępnienia akt sprawy innym upoważnionym podmiotom, sąd prowadzący

elektroniczne postępowanie upominawcze przesyła im wytworzony przez system teleinformatyczny

kod, umożliwiający uzyskanie dostępu do akt sprawy za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

3.

Pomocniczy zbiór dokumentów znajdujący się w sądzie prowadzącym elektroniczne postępowanie

upominawcze, w przypadkach wskazanych w ust. 1 i 2, przesyła się na żądanie.

1.

W razie przekazania sprawy innemu sądowi, sąd ten otrzymuje dostęp do protokołu z

posiedzenia jawnego lub rozprawy sporządzonego za pomocą urządzenia rejestrującego

dźwięk albo obraz i dźwięk, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w

§ 106 ust. 1, wraz z informacją o przekazaniu sprawy albo też otrzymuje zapis protokołu

na informatycznym nośniku danych.

2.

W razie przekazania innemu sądowi sprawy, w której przebieg rozprawy był utrwalany

za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk, sąd ten może otrzymać

dostęp do zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku, za pomocą systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w § 106 ust. 1, wraz z informacją o przekazaniu sprawy.

1.

Na wniosek osób uprawnionych przewodniczący wydziału może zarządzić przesłanie akt

do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania tych osób w celu ułatwienia

im przejrzenia akt i sporządzenia z nich odpisów.

2.

Jeżeli osoba uprawniona do przejrzenia akt jest pozbawiona wolności, przewodniczący

wydziału może zarządzić, na jej wniosek, przesłanie akt do zakładu karnego lub aresztu

śledczego, chyba że szczególne względy przemawiają za umożliwieniem tej osobie przejrzenia

akt w sekretariacie.

3.

Przeglądanie akt w zakładzie karnym lub areszcie śledczym odbywa się w oddzielnym

pomieszczeniu pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej.

4.

Przewodniczący posiedzenia lub rozprawy może zarządzić wydanie lub przesłanie akt

biegłemu, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy i wyznacza termin zwrotu akt, wskazując

jednocześnie termin zwrotu akt.

5.

W przypadku protokołu sporządzonego za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo

obraz i dźwięk osobom uprawnionym udostępnia się zapis dźwięku albo obrazu i dźwięku

przy użyciu urządzenia służącego do odtworzenia zapisu, za pomocą konta w systemie

teleinformatycznym albo na informatycznym nośniku danych.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy przebieg rozprawy jest utrwalany

za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk.

1.

Przedstawienia akt sądowi odwoławczemu na skutek wniesionego środka odwoławczego dokonuje

się niezwłocznie po skutecznym doręczeniu środka odwoławczego stronie przeciwnej lub

pozostałym uczestnikom postępowania nieprocesowego, jeżeli przepisy szczególne nie

stanowią inaczej. Równocześnie z przedstawieniem akt sądowi odwoławczemu sąd pierwszej

instancji przesyła wersję elektroniczną uzasadnienia wydanego orzeczenia.

2.

W przypadku utrwalenia przebiegu posiedzenia jawnego lub rozprawy za pomocą urządzenia

rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk sąd odwoławczy oraz Sąd Najwyższy uzyskują

dostęp do zapisu za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 106 ust.

1, lub na informatycznym nośniku danych.

3.

Sąd odwoławczy może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu sporządzenia

odpisów protokołów lub innych dokumentów znajdujących się w aktach, jeżeli są one

nieczytelne, dołączenia do akt brakujących dokumentów, w szczególności zwrotnych potwierdzeń

doręczenia pism sądowych lub odpisów orzeczeń, oraz załączników.

Zwrot akt następuje na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału odwoławczego

lub postanowienia sądu orzekającego w drugiej instancji. Zwracając akta sąd odwoławczy

przekazuje sądowi pierwszej instancji wersję elektroniczną wydanego orzeczenia wraz

z uzasadnieniem.

1.

Poza przypadkami określonymi w § 107 i § 110, akta spraw sądowych oraz akta ksiąg

wieczystych nie powinny być wynoszone poza siedzibę sądu. Akta ksiąg wieczystych prowadzonych

w wydziale zamiejscowym nie powinny być wynoszone poza siedzibę wydziału zamiejscowego.

2.

Sędzia sprawozdawca, za zgodą przewodniczącego wydziału, może wynieść akta sądowe

poza siedzibę sądu, informując o tym fakcie kierownika sekretariatu.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie

wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 1 z 04.01.2003, str. 1), sąd z urzędu doręcza Komisji Europejskiej wydane w takich sprawach orzeczenia kończące

postępowanie.

2.

Orzeczenie, łącznie z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone, doręcza Komisji Europejskiej

niezwłocznie sąd, który je wydał. Sąd drugiej instancji doręcza w ten sposób także

orzeczenie Sądu Najwyższego, wydane na skutek skargi kasacyjnej od zaskarżonego orzeczenia.

3.

Minister Sprawiedliwości na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości udostępnia

aktualne dane adresowe właściwej agendy Komisji Europejskiej, której należy przesyłać

orzeczenia wskazane w ust. 1.

Jeżeli w sądzie wezwanym nie utworzono wydziału rozpoznającego sprawy takie, jak sprawa,

której dotyczy czynność z zakresu pomocy sądowej, czynność ta wykonywana jest przez

wydział wskazany przez prezesa sądu.

1.

We wniosku lub zleceniu przeprowadzenia dowodu lub dokonania innej czynności przez

sąd wezwany, zwanych dalej „odezwą” należy dokładnie określić, jakie czynności mają

być dokonane, oznaczyć wyczerpująco fakty i okoliczności podlegające stwierdzeniu

przez poszczególne osoby, a w razie potrzeby - przytoczyć fakty i okoliczności, na

które należy zwrócić szczególną uwagę. W odezwie należy również wskazać adresy osób,

które mają być przesłuchane lub zawiadomione o terminie czynności i podać, które z

osób mają być przesłuchane po odebraniu przyrzeczenia.

2.

Odezwę podpisuje przewodniczący posiedzenia lub rozprawy.

3.

Do odezwy dołącza się w razie potrzeby odpisy dokumentów z akt sprawy; akta w całości

lub w części dołącza się tylko w razie konieczności i jeżeli nie wstrzyma to biegu

postępowania.

4.

Jeżeli wykonanie czynności zależne jest od uiszczenia zaliczki, sąd wzywający żąda

od strony lub uczestnika postępowania nieprocesowego złożenia zaliczki i przekazuje

ją sądowi wezwanemu równocześnie z odezwą, chyba że względy ekonomii postępowania

przemawiają za tym, aby do złożenia zaliczki wezwał stronę lub uczestnika postępowania

nieprocesowego bezpośrednio sąd wezwany. W odezwie należy podać wysokość przekazanej

zaliczki.

1.

Odezwa może być przesłana również drogą elektroniczną. W takim przypadku nie stosuje

się wymogu przesłania odezwy z własnoręcznym podpisem przewodniczącego posiedzenia

lub rozprawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, odezwa jest przesyłana za pomocą systemów teleinformatycznych,

w szczególności za pomocą służbowych adresów poczty elektronicznej poszczególnych

sądów z oznaczeniem domeny „gov.pl” i wskazaniem sądów.

3.

Jeżeli pomoc sądowa wykonywana jest na wezwanie sądu prowadzącego elektroniczne postępowanie

upominawcze, prośba o jej udzielenie przesyłana jest właściwemu sądowi drogą elektroniczną.

1.

Jeżeli odległość od miejsca zamieszkania świadka jest mniejsza do siedziby sądu orzekającego

niż do siedziby sądu, w którego okręgu świadek zamieszkuje, zlecenie przeprowadzenia

dowodu temu sądowi nie jest dopuszczalne, chyba że uzasadniają to szczególne warunki

komunikacyjne.

2.

Nie należy także zwracać się o przesłuchanie świadków do innego sądu, jeżeli odległość

między miejscem ich zamieszkania a siedzibą sądu orzekającego nie przekracza 50 km,

chyba że równocześnie świadkowie mają być obecni w czasie oględzin lub też nie mogą

się stawić w siedzibie sądu orzekającego z powodu przeszkód trudnych do usunięcia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przesłuchania stron, uczestników postępowania

nieprocesowego i biegłych.

1.

Zlecenie przeprowadzenia dowodu wiąże sąd wezwany. Jeżeli jednak odezwa nie czyni

zadość warunkom przewidzianym w § 116 i gdy wskutek tego udzielenie pomocy sądowej

nie jest możliwe, sąd wezwany zwraca ją sądowi wzywającemu w celu uzupełnienia.

2.

Jeżeli zlecenie przeprowadzenia dowodu zostało wydane z naruszeniem warunków określonych

w § 118, sąd wezwany, przesyłając swoje akta sądowi wzywającemu po wykonaniu zlecenia,

zawiadamia prezesa tego sądu o stwierdzonym uchybieniu.

3.

Odezwę, skierowaną omyłkowo do sądu miejscowo niewłaściwego, sąd wezwany przekazuje

sądowi właściwemu i zawiadamia o tym sąd wzywający.

4.

Jeżeli sąd wezwany przyznał osobom biorącym udział w postępowaniu wynagrodzenie lub

zwrot kosztów podróży, wypłaca je z zaliczki na wydatki. W razie braku zaliczki -

wypłata następuje ze środków budżetowych Skarbu Państwa, a wezwanie sądu wzywającego

o zwrot tych wydatków dołącza się do akt sprawy.

Odezwę wykonuje się niezwłocznie.

1.

W sprawach

1)

karnych i o wykroczenia,

2)

o roszczenia alimentacyjne, o ustalenie pochodzenia dziecka i roszczenia z tym związane,

3)

z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego niewymienionych w pkt 2, w których postępowanie może być wszczęte

z urzędu,

4)

nieletnich,

5)

o ochronę zdrowia psychicznego, w których postępowanie może być wszczęte z urzędu;

6)

w stosunku do osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i psychotropowych,

7)

o roszczenia pracowników z zakresu prawa pracy oraz z zakresu ubezpieczeń społecznych

- sąd wezwany w razie otrzymania wiadomości, że osoba, która ma być przesłuchana,

nie mieszka pod wskazanym adresem, podejmuje czynności celem ustalenia aktualnego

adresu tej osoby.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, polegają w szczególności na

1)

uzyskaniu danych z rejestru PESEL;

2)

zwróceniu się do Krajowego Rejestru Karnego lub Centralnego Zarządu Służby Więziennej

o udzielenie informacji czy osoba, która ma być przesłuchana, przebywa w areszcie

śledczym lub w zakładzie karnym;

3)

zwróceniu się do właściwego terenowo organu do spraw ewidencji ludności lub Centrum

Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przypadku niemożności

uzyskania danych w sposób określony w pkt 1.

3.

W razie stwierdzenia, że osoba, która ma być przesłuchana, przebywa w okręgu innego

sądu, odezwę przesyła się sądowi właściwemu według miejsca pobytu tej osoby, zawiadamiając

o tym sąd wzywający.

Ściągnięcie kar o charakterze pieniężnym nałożonych przez sąd wezwany należy do tego

sądu. W tym celu sąd wezwany wyłącza postanowienie o nałożeniu kary z akt i czyni

o tym wzmiankę w aktach.

Zwracając się o udzielenie informacji mających na celu ułatwienie współpracy z właściwym

organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w szczególności o

1)

informację o prawie i praktyce tego państwa,

2)

ustalenie w tym państwie organu właściwego do wykonania wniosku o pomoc prawną lub

o udzielenie informacji dotyczącej stanu realizacji tego wniosku

- sąd może wystąpić do krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej w

Ministerstwie Sprawiedliwości.

Na wniosek krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych

i handlowych sąd udziela informacji, o których mowa w § 123.

1.

Jeżeli pismo wszczynające postępowanie nie odpowiada warunkom formalnym, a z treści

pisma wynika, że podlega ono odrzuceniu albo że sprawę należy przekazać innemu sądowi

lub innemu organowi, przewodniczący posiedzenia wyznacza posiedzenie niejawne bez

wzywania strony lub uczestnika postępowania nieprocesowego do usunięcia braków formalnych

pisma, chyba że bez ich usunięcia nie można wydać postanowienia w przedmiocie odrzucenia

pisma lub przekazania sprawy.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 nie zachodzi również potrzeba sprawdzenia wartości

przedmiotu sporu, chyba że od wartości tej zależy właściwość sądu. Nie wzywa się także

do uiszczenia opłat sądowych ani nie rozpoznaje wniosku o przyznanie zwolnienia od

kosztów sądowych, chyba że składający pismo wniósł środek odwoławczy od postanowienia

o odrzuceniu pisma lub przekazaniu sprawy.

Jeżeli pismo nie jest opłacone, bądź jest opłacone w wysokości innej niż wymagana,

a ponadto zawiera braki, wezwanie do ich usunięcia i uiszczenia opłaty należy objąć

jednym zarządzeniem.

W razie, gdy pomimo wezwania pismo nie zostało w zakreślonym terminie opłacone, poprawione

lub uzupełnione i nie może otrzymać biegu tylko co do niektórych żądań, przewodniczący

posiedzenia nadaje bieg pismu w części, co do której nie zachodzą przeszkody formalne.

Zwrotu pozostałej części pisma dokonuje się przez doręczenie stronie lub uczestnikowi

postępowania nieprocesowego odpisu zarządzenia o jego zwrocie.

Przewodniczący posiedzenia zarządza niezwłoczne doręczenie stronom lub uczestnikom

postępowania nieprocesowego odpisów opinii biegłego złożonej przed posiedzeniem lub

zawiadomienie stron lub uczestników postępowania nieprocesowego w sposób określony

w art. 472 K.p.c., informując o możliwości zapoznania się z treścią opinii złożonej do akt sprawy,

z pouczeniem o uprawnieniu do zgłoszenia uwag jeszcze przed posiedzeniem.

1.

W razie stwierdzenia, że w procesie nie występują wszystkie osoby, których łączny

udział jest konieczny, albo że uczestnikami postępowania nieprocesowego nie są wszyscy

zainteresowani w sprawie, należy zażądać od powoda lub wnioskodawcy informacji o tych

osobach i ich adresach, a także zażądać odpisów pism procesowych i załączników dla

każdej z nich.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie konieczności zawiadomienia o toczącym

się postępowaniu osoby wskazanej przez powoda lub uczestnika postępowania nieprocesowego

albo wezwania do udziału w sprawie osoby, która powinna lub mogła być pozwana, a także

wówczas, gdy to wezwanie ma być dokonane z urzędu. W tym ostatnim przypadku, w razie

niezłożenia przez powoda odpisów pism i załączników, przewodniczący posiedzenia zarządza

sporządzenie tych odpisów przez sekretariat.

3.

Osobie zawiadomionej o toczącym się procesie oraz wezwanej do udziału w sprawie doręcza

się odpisy pism wymienionych w ust. 1, wraz z odpisem postanowienia, a po przystąpieniu

do sprawy dokonuje się dalszych doręczeń.

4.

Przy pierwszym doręczeniu należy pouczyć osobę zawiadamianą o toczącym się procesie,

wyznaczając jej stosowny termin, liczony od doręczenia zawiadomienia, w którym przystąpić

może do sprawy w charakterze powoda przez złożenie pisma procesowego lub oświadczenia

do protokołu na posiedzeniu, jeżeli zostało wyznaczone, a osoba ta o jego terminie

była zawiadomiona.

W razie, gdy strona przypozwała osobę trzecią, należy, niezależnie od doręczenia tej

osobie odpisu pisma wniesionego przez stronę, zawiadomić ją o terminie najbliższego

posiedzenia. Dalszych doręczeń tej osobie dokonuje się tylko w razie przystąpienia

w charakterze interwenienta ubocznego.

O wskazanie kandydata na kuratora można zwrócić się do odpowiednich organów.

Celem spotkania informacyjnego jest zapoznanie stron z możliwościami i korzyściami

wynikającymi z polubownego rozwiązania sporu, w szczególności mediacji.

Wzywając strony na spotkanie informacyjne poucza się je o skutkach nieusprawiedliwionego

niestawiennictwa. O spotkaniu zawiadamia się pełnomocników stron.

Stały mediator może wyrazić zgodę na przeprowadzenie spotkania informacyjnego bez

odrębnego wynagrodzenia.

Udział w spotkaniu informacyjnym jest nieodpłatny dla stron lub uczestników postępowania

nieprocesowego.

Wyznaczenie spotkania informacyjnego pozostaje bez wpływu na terminy rozpraw lub posiedzeń.

Spotkanie informacyjne może być wyznaczone w budynku sądu albo poza budynkiem sądu.

Spotkania informacyjne mogą być wyznaczone dla stron lub uczestników postępowania

nieprocesowego więcej niż jednej sprawy.

Ze spotkania informacyjnego sporządza się notatkę urzędową zawierającą informację

o stawiennictwie stron, do której dołącza się zwrotne potwierdzenia odbioru wezwań

i zawiadomień oraz pisma przedłożone przez strony. Notatkę wraz z załącznikami dołącza

się do akt sprawy.

Przy pierwszym doręczeniu poucza się strony lub uczestników postępowania nieprocesowego

o możliwości skorzystania z mediacji, informację o zasadach i procedurze mediacji

w danego rodzaju sprawach oraz o sposobie udostępnienia informacji o mediatorach na

stronie internetowej sądu lub w siedzibie sądu.

Przewodniczący posiedzenia może poinformować strony lub uczestników postępowania nieprocesowego

oraz mediatora o skierowaniu sprawy do mediacji za pośrednictwem poczty elektronicznej

lub w inny sposób umożliwiający dotarcie informacji do adresata.

Udostępnienie akt wyznaczonemu w sprawie mediatorowi następuje na zasadach określonych

w § 103.

O odmowie zatwierdzenia ugody zawartej przed mediatorem i przyczynach tej odmowy informuje

się mediatora.

1.

W sprawach, których charakter zezwala na zawarcie ugody, protokół pisemny posiedzenia

powinien zawierać wzmiankę o tym, czy strony były nakłaniane do ugody w szczególności

w drodze mediacji.

2.

Wszelkie sprostowania i uzupełnienia treści protokołu sporządzonego pisemnie należy

omówić w końcowej części protokołu przed jego podpisaniem albo w osobnej uwadze podpisanej

przez protokolanta i przewodniczącego posiedzenia.

3.

Wzmiankę o sprostowaniu protokołu uwzględnia się również w tekście protokołu zamieszczonym

w sądowym systemie teleinformatycznym. W systemie tym zamieszcza się również tekst

protokołu uwzględniający sprostowanie.

Przewodniczący posiedzenia uprzedza uczestniczące w posiedzeniu osoby o sposobie sporządzania

protokołu, a strony i uczestników postępowania występujących w sprawie bez zawodowych

pełnomocników - o zasadach jego udostępniania.

W postanowieniu lub zarządzeniu o dokonaniu ogłoszenia należy podać pełną treść ogłoszenia

i sposób jego publikacji.

1.

Tekst ogłoszenia przeznaczonego do opublikowania w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

przesyła się do publikacji po uiszczeniu przez stronę lub uczestnika postępowania

nieprocesowego opłaty na rachunek bieżący dochodów Ministerstwa Sprawiedliwości. Tekst

ogłoszenia przeznaczonego do opublikowania w prasie przesyła się redakcji czasopisma

po wpłaceniu przez stronę lub uczestnika postępowania nieprocesowego opłaty za zamieszczenie

ogłoszenia albo po złożeniu dowodu jej przekazania bezpośrednio do redakcji czasopisma,

chyba że strona lub uczestnik postępowania nieprocesowego są zwolnieni od kosztów

sądowych.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy ogłoszeń w postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

Ogłoszenia sądowe wywiesza się w lokalu urzędu gminy właściwej ze względu na ostatnie

miejsce zamieszkania lub pobytu osoby nieobecnej, a w innych przypadkach - gminy właściwej

ze względu na siedzibę sądu, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

W razie uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania innemu

sądowi pierwszej instancji sąd odwoławczy, przesyłając akta temu sądowi, przesyła

równocześnie sądowi, który wydał uchylone orzeczenie, odpis swego orzeczenia z uzasadnieniem.

Jeżeli w orzeczeniu zasądzono należność, której ze względu na jej rodzaj przysługuje

pierwszeństwo egzekucji, sąd wymienia w sentencji orzeczenia także rodzaj należności.

1.

W razie złożenia przez stronę lub uczestnika postępowania nieprocesowego oświadczenia

o zrzeczeniu się doręczenia postanowienia, czyni się o tym wzmiankę w aktach sprawy,

którą podpisuje strona lub uczestnik postępowania nieprocesowego zrzekający się doręczenia

postanowienia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zrzeczenia się doręczenia uzasadnienia

orzeczenia przez stronę lub uczestnika postępowania nieprocesowego lub prawa do wniesienia

apelacji przez stronę w postępowaniu uproszczonym.

W razie przekazania sprawy przez sąd rejonowy sądowi okręgowemu na podstawie art. 18 K.p.c. i przejęcia przez ten sąd sprawy do rozpoznania, sąd okręgowy zawiadamia sąd rejonowy

o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez przesłanie temu sądowi odpisu orzeczenia z

uzasadnieniem, o ile było sporządzone.

Jeżeli z orzeczenia sądowego lub z ugody sądowej wynikają zmiany co do osoby właściciela

nieruchomości albo w zakresie obszaru i granic nieruchomości, odpis prawomocnego orzeczenia

lub ugody sąd przesyła do właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków

w celu uwidocznienia tych zmian w ewidencji.

1.

Wysłuchanie małoletniego dziecka przeprowadza się, o ile jest to możliwe, w przeznaczonym

i przystosowanym do tego celu pomieszczeniu. Jeśli nie ma takiego pomieszczenia w

siedzibie sądu, można przeprowadzić wysłuchanie także w spełniającym te warunki pomieszczeniu

znajdującym się poza budynkiem sądu, w szczególności współpracując w tym zakresie

z organizacjami pozarządowymi zajmującymi się ochroną praw dzieci.

2.

Z wysłuchania małoletniego sporządza się notatkę urzędową.

W postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie własności nieruchomości lub służebności

gruntowej lub stwierdzającym nabycie własności nieruchomości rolnych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych

(Dz. U. Nr 27, poz. 250 oraz z 1975 r. Nr 16, poz. 91) w związku z art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu

ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 81, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz z 1991 r. Nr 107, poz. 464) należy określić nieruchomość według zasad przewidzianych w przepisach o prowadzeniu

ksiąg wieczystych. Jeżeli nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą lub zbiór dokumentów,

a przedmiotem nabycia jest cała nieruchomość, wystarcza określenie nieruchomości według

oznaczenia księgi lub zbioru. W postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie własności

nieruchomości lub służebności gruntowej należy wskazać również datę zasiedzenia.

1.

W postępowaniu o zniesienie współwłasności rzeczy należy sprawdzić, czy między współwłaścicielami

toczy się postępowanie o prawo własności rzeczy wspólnej, o prawo żądania zniesienia

współwłasności rzeczy lub o wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania

rzeczy wspólnej. W razie stwierdzenia, że postępowanie takie toczy się w innym sądzie,

sąd rozpoznający sprawę o zniesienie współwłasności rzeczy zwraca się o przekazanie

mu tych spraw. W żądaniu tym należy określić przedmiot i uczestników postępowania

o zniesienie współwłasności rzeczy.

2.

W postępowaniu o prawo własności rzeczy wspólnej, o prawo żądania zniesienia współwłasności

rzeczy albo o wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej

należy sprawdzić, czy toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności rzeczy.

W razie zbiegu postępowania o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej

z postępowaniem o ustalenie nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym, o zwrot

wydatków, nakładów i innych świadczeń z majątku wspólnego na rzecz majątku odrębnego

lub z majątku odrębnego na rzecz majątku wspólnego albo o rozstrzygnięcie sporu między

małżonkami, czy poszczególna rzecz lub prawo wchodzi w skład majątku wspólnego, stosuje

się odpowiednio przepis § 156.

Jeżeli składający oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku nie złożył odpisu

aktu zgonu spadkodawcy, sąd zakreśla mu odpowiedni termin. Do czasu złożenia tego

dokumentu nie dokonuje się zawiadomień określonych w art. 643 K.p.c.

Jeżeli oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku składane jest przez pełnomocnika,

pełnomocnictwo dołącza się do akt.

Oryginału testamentu nie wydaje się osobom zainteresowanym ani w toku postępowania

spadkowego, ani po jego ukończeniu.

1.

Jeżeli ogłoszenia testamentu dokonuje sąd w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku,

należy sporządzić oddzielny protokół otwarcia i ogłoszenia testamentu.

2.

Po uprawomocnieniu się postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, w której sąd

dokonał ogłoszenia testamentu, testament z odpisem protokołu otwarcia i ogłoszenia

zabezpiecza się w sądzie w przeznaczonej do tego celu kasie pancernej. Oryginał protokołu

pozostaje w aktach sprawy.

Protokół przesłuchania świadków testamentu ustnego przechowuje się tak, jak oryginał

testamentu. Kopię protokołu pozostawia się w aktach sprawy.

W razie zbiegu postępowania o dział spadku z postępowaniem o istnienie zapisów, o

wzajemne roszczenia pomiędzy współspadkobiercami z tytułu posiadania poszczególnych

przedmiotów spadkowych, pobranych pożytków i nakładów poczynionych na spadek i spłaconych

długów spadkowych, o istnienie uprawnienia do żądania działu spadku albo o rozstrzygnięcie

sporu między współspadkobiercami, czy poszczególna rzecz lub prawo należy do spadku,

stosuje się odpowiednio przepis § 156.

Rejestry sądowe, do których nie mają zastosowania przepisy ustawy o K.R.S. oraz przepisy

ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. z 2009 r. Nr 67, poz. 569, z późn. zm. są prowadzone w systemach informatycznych lub w postaci formularzy książkowych.

1.

Do obowiązków przewodniczącego wydziału w sądzie, przy którym utworzono Oddział Centralnej

Informacji Krajowego Rejestru Sądowego lub ekspozyturę centralnej informacji o zastawach

rejestrowych, należy nadzór nad organizacją pracy tych jednostek, chyba że sprawuje

ten nadzór bezpośrednio prezes lub wiceprezes sądu.

2.

W razie istnienia w sądzie więcej niż jednego wydziału rejestrowego prezes sądu może

powierzyć sprawowanie nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącemu jednego z

tych wydziałów.

1.

Akta rejestrowe obejmują akta wszystkich spraw dotyczących poszczególnych podmiotów

wpisanych do rejestru bądź pozycji rejestru, w tym także spraw w toku. W skład akt

rejestrowych nie wchodzą akta sprawy błędnie zarejestrowane w odpowiednich urządzeniach

ewidencyjnych, jak również akta spraw wyłączone na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy

o K.R.S.

2.

W aktach rejestrowych są przechowywane wszystkie dokumenty i pisma przyjęte do tych

akt w poszczególnych sprawach, dołączone do rozpoznawanych w nich wniosków bądź pism

procesowych albo też uzyskane przez sąd z urzędu. Wzory podpisów przyjmowane do akt

rejestrowych na podstawie art. 11 ustawy o K.R.S. w brzmieniu obowiązującym przed

dniem 15 stycznia 2015 r. są częścią akt rejestrowych i podlegają udostępnieniu jak

pozostałe dokumenty znajdujące się w tych aktach.

3.

Akta rejestrowe są przechowywane we właściwym sądzie rejestrowym i nie mogą być wynoszone

poza miejsce ich przechowywania, z wyjątkiem przypadku przesłania akt lub ich części

sądowi odwoławczemu w razie wniesienia środka odwoławczego. Wraz ze środkiem odwoławczym

należy przesłać akta sprawy, której dotyczy, a pozostałą część akt rejestrowych tylko

wtedy, gdy jest ona niezbędna do rozpoznania tego środka.

4.

Akta rejestrowe są udostępniane zainteresowanym pod nadzorem upoważnionego pracownika

sądowego w sądzie rejestrowym, albo w sądzie odwoławczym w razie przesłania ich temu

sądowi.

W razie oddalenia wniosku o złożenie do akt rejestrowych dokumentów zawierających

dane, których zgłoszenia sądowi rejestrowemu wymagają właściwe przepisy, sąd zwraca

dokumenty podmiotowi wnioskującemu.

1.

W postępowaniu o wpis do rejestru sąd ustala treść wpisu w sposób umożliwiający wprowadzenie

tego wpisu do systemu, w którym prowadzony jest rejestr.

2.

W przypadkach uzasadnionych, zwłaszcza gdy wpis jest bardzo obszerny, sąd może w treści

wpisu powołać się na dokument złożony do akt rejestrowych, o ile przepisy szczególne

tak stanowią. Dokument ten uważa się wówczas za objęty treścią wpisu.

3.

W postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego ust. 2 nie stosuje się. Treść

wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego ujawnia się bez powoływania się na dokumenty

złożone do akt rejestrowych.

1.

Każdy wpis do rejestru sądowego innego niż rejestr zastawów i Krajowy Rejestr Sądowy

oznacza się numerem wynikającym z kolejności wpisów i opatruje datą wpisu, wskazując

w rubryce „uwagi” sygnaturę akt sprawy i numer karty, na której znajduje się odnośne

postanowienie sądu. W rubryce tej wpisuje się też nazwisko sekretarza sądowego, który

czynność wykonał, o ile przepis szczególny nie wymaga podpisu sędziego, asesora sądowego

lub referendarza sądowego.

2.

Datą wpisu do rejestru jest data wydania postanowienia sądu w przedmiocie wpisu.

Na odpisie statutu sąd rejestrowy zaświadcza, że odpowiada on co do treści statutowi

objętemu treścią wpisu. Wydając kopie statutu sąd nie dokonuje poświadczenia.

1.

W postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do rejestru zastawów projekt

orzeczenia przedkłada się sędziemu, asesorowi sądowemu lub referendarzowi sądowemu

rozpoznającemu sprawę. W przypadku konieczności dokonania zmian w przedłożonym projekcie

sędzia, asesor sądowy lub referendarz sądowy wskazuje dział, rubrykę, podrubrykę i

pole, w których należy dokonać korekty projektu orzeczenia.

2.

W wyjątkowych przypadkach, jeżeli jest to uzasadnione sprawnością postępowania, a

przygotowanie projektu postanowienia albo dokonanie zmiany w przedłożonym projekcie

nie wymaga znacznego nakładu pracy, sędzia, asesor sądowy lub referendarz sądowy może

samodzielnie dokonać tych czynności.

W postępowaniu o wpis do rejestru dłużników niewypłacalnych sąd, doręczając dłużnikowi

odpis wniosku o wpis, zakreśla mu termin do złożenia oświadczenia w przedmiocie tego

wniosku.

W aktach rejestrowych podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do rejestru

zastawów zamieszcza się wzmiankę o dacie, godzinie, minucie i sekundzie dokonania

wpisu w rejestrze.

1.

Jeżeli nabycie lub objęcie udziałów bądź akcji przez cudzoziemca podlega wpisowi do

rejestru przedsiębiorców, a sąd posiada informację, iż podmiot wpisywany jest cudzoziemcem,

przesyła odpis postanowienia o wpisie ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Odpisy orzeczeń przesłanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są ewidencjonowane

w wykazie prowadzonym w sekretariacie wydziału.

W przypadku, gdy w toku postępowania w przedmiocie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego

zachodzi konieczność ustalenia danych rejestrowych innego podmiotu niż ten, którego

dotyczy rozpoznawana sprawa, a mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, sąd rejestrowy

uzyskuje informację z systemu informatycznego Centralnej Informacji Krajowego Rejestru

Sądowego, do którego posiada dostęp i zamieszcza ją w aktach rejestrowych.

1.

Sąd rejestrowy prowadzi kontrolę terminowości składania sprawozdań finansowych i innych

dokumentów, o których mowa w art. 40 pkt 2-5 i 7 ustawy o K.R.S.

2.

Kierownik sekretariatu, na podstawie danych uzyskanych z systemu informatycznego,

zawiadamia przewodniczącego wydziału o każdym zaniedbaniu w spełnieniu obowiązku,

o którym mowa w ust. 1.

Dokumenty związane z wpisem w dziale IV Krajowego Rejestru Sądowego wykreślonym na

podstawie art. 46 ustawy o K.R.S. podlegają usunięciu z akt rejestrowych przez wyłączenie

do odrębnego zbioru dokumentów, bez pozostawienia w aktach zarządzeń o ich usunięciu.

1.

Tekst jednolity umowy lub statutu, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o K.R.S. oraz

w art. 10a ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. Nr 121, poz. 770, z późn. zm., jest składany w aktach rejestrowych podmiotu z uwzględnieniem wszystkich wprowadzonych

do umowy lub statutu zmian. Jeżeli zmiana umowy lub statutu polega na uchwaleniu nowego

tekstu umowy lub statutu, złożenie tego tekstu jest równoznaczne ze złożeniem tekstu

jednolitego.

2.

Niezłożenie tekstu jednolitego nie jest przeszkodą w dokonaniu wpisu zmian umowy lub

statutu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, sąd rejestrowy wzywa podmiot do złożenia tekstu

jednolitego na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o K.R.S.

4.

Przyjmując tekst jednolity umowy lub statutu, sąd rejestrowy bada, czy uwzględnia

on ostatnią zmianę ich treści oraz czy w pozostałym zakresie jest zgodny z poprzednio

złożonym tekstem jednolitym.

5.

Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio w postępowaniach o wpis do innych rejestrów

sądowych.

1.

Zarządzenie dotyczące zamieszczenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia

lub obwieszczenia wpisu innego niż wpis do Krajowego Rejestru Sądowego sąd wydaje

jednocześnie z postanowieniem o wpisie.

2.

Obwieszczenie niepodlegające ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym umieszcza

się na tablicy ogłoszeń w budynku sądowym oraz w lokalu urzędu właściwej gminy.

W przypadku wpisu dokonywanego przez sąd z urzędu, w razie braku danych, o których

mowa w art. 35 ustawy o K.R.S., sąd rejestrowy ustala dane identyfikacyjne wpisywanego

podmiotu.

Wnioski o zarejestrowanie spółki, której umowę zawarto przy wykorzystaniu wzorca umowy

udostępnionego w systemie teleinformatycznym, złożone za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

są rozpoznawane w terminie 1 dnia roboczego od daty wpływu wniosku. Przepisu § 56

ust. 1 nie stosuje się.

W sprawach inicjowanych w postępowaniu rejestrowym drogą elektroniczną doręczenia

orzeczeń i pism sądowych są dokonywane elektronicznie przez przesłanie odpisu w postaci

elektronicznej na adres nadawcy pisma w systemie teleinformatycznym, służącym do obsługi

złożenia wniosku o wpis sądowi rejestrowemu.

1.

Przewodniczący wydziału (kierownik sekcji) dokonuje wstępnej analizy pism dotyczących

postępowań restrukturyzacyjnych i upadłościowych oraz zarządza niezwłoczne ich przekazanie,

zgodnie z właściwością, sądowi upadłościowemu, sądowi restrukturyzacyjnemu lub sędziemu-komisarzowi.

2.

W przypadku równoczesnego wpływu pism dotyczących czynności sądu upadłościowego, sądu

restrukturyzacyjnego lub sędziego-komisarza, akta sprawy wraz z tymi pismami przedstawia

się sędziemu-komisarzowi, który decyduje o ich dalszym biegu.

3.

Jeżeli przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. poz. 978, z późn. zm., zwanej dalej „prawem restrukturyzacyjnym”, oraz ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm., zwanej dalej „prawem upadłościowym”, przewidują wykonywanie tych samych czynności

przez sędziego-komisarza i zastępcę sędziego-komisarza, podziału pracy dokonuje przewodniczący

wydziału (kierownik sekcji).

1.

Sąd restrukturyzacyjny, przesyłając do Krajowego Rejestru Sądowego prawomocne postanowienie

o zatwierdzeniu układu albo prawomocne postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu,

informuje Krajowy Rejestr Sądowy o dacie zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego.

2.

Sąd restrukturyzacyjny, przesyłając do Krajowego Rejestru Sądowego prawomocne postanowienie

o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, informuje Krajowy Rejestr Sądowy o

dacie ukończenia postępowania restrukturyzacyjnego.

3.

W przypadku złożenia uproszczonego wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego albo

uproszczonego wniosku o ogłoszenie upadłości, sąd restrukturyzacyjny, przesyłając

do Krajowego Rejestru Sądowego prawomocne postanowienie o odmowie zatwierdzenia układu

albo prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, informuje

Krajowy Rejestr Sądowy o pełnieniu funkcji przez nadzorcę sądowego lub zarządcę ustanowionego

w postępowaniu restrukturyzacyjnym do dnia otwarcia postępowania sanacyjnego albo

ogłoszenia upadłości, albo do dnia uprawomocnienia się postanowienia o oddaleniu uproszczonego

wniosku albo jego odrzuceniu, albo umorzeniu postępowania o otwarcie postępowania

sanacyjnego albo ogłoszenia upadłości.

1.

W razie odrzucenia albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez sąd okręgowy

w sprawie, w której sąd rejonowy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości, albo

uchylenia do ponownego rozpoznania postanowienia o ogłoszeniu upadłości sąd okręgowy

niezwłocznie zawiadamia o tym sąd upadłościowy.

2.

W razie odrzucenia przez sąd okręgowy wniosku o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego

lub wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu w sprawie,

w której sąd rejonowy wydał postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego

lub postanowienie o zatwierdzeniu układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo

uchylenia do ponownego rozpoznania postanowienia o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego

lub postanowienia o zatwierdzeniu układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, sąd

okręgowy niezwłocznie zawiadamia o tym sąd restrukturyzacyjny.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o odwołaniu syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy

lub po zwrocie akt sądowi pierwszej instancji sąd niezwłocznie wyznacza nowego syndyka,

nadzorcę sądowego albo zarządcę i odwołuje zarządcę albo nadzorcę tymczasowego.

1.

W przypadku orzeczenia zakazu, o którym mowa w art. 373 ust. 1 prawa upadłościowego,

sąd upadłościowy, wraz z odpisem postanowienia przesyła do Krajowego Rejestru Sądowego

dane niezbędne do dokonania wpisu do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych (RDN) wraz

z informacją, czy zakaz został orzeczony na podstawie przepisów prawa upadłościowego

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 r., czy w brzmieniu obowiązującym

od dnia 1 stycznia 2016 r.

2.

W razie braku danych, o których mowa w ust. 1, sąd upadłościowy prowadzący postępowanie,

w wyniku którego powstał obowiązek zawiadomienia wydziału gospodarczego sądu rejonowego

prowadzącego Krajowy Rejestr Sądowy o wpisie do RDN, zobowiązany jest do ustalenia

numeru PESEL dłużnika.

Do dnia utworzenia Centralnego Rejestru Restrukturyzacji i Upadłości, obwieszczenia

orzeczeń, dokonywane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na podstawie art. 455 ust.

1 prawa restrukturyzacyjnego, obejmują sentencję orzeczenia oraz istotne elementy

komparycji orzeczenia.

O wezwaniu dokonanym na podstawie art. 472 K.p.c. należy uczynić wzmiankę w aktach sprawy.

W razie dokonania przez pracownika lub ubezpieczonego, działającego bez adwokata lub

radcy prawnego, zgłoszenia w trybie art. 466 K.p.c., zgłoszenie przyjmuje kierownik sekretariatu, przez zapisanie danych osobowych pracownika

lub ubezpieczonego oraz treści zgłoszonego żądania ze wskazaniem, przeciwko komu jest

skierowane, i przedstawia je niezwłocznie przewodniczącemu wydziału.

W przypadku, gdy do akt sprawy dołączono akta osobowe pracownika, sąd zwraca je niezwłocznie

po prawomocnym zakończeniu postępowania.

1.

Wydając wierzycielowi tytuł wykonawczy na podstawie postanowienia w przedmiocie udzielenia

zabezpieczenia, sąd dołącza również odpis tego postanowienia z uzasadnieniem, o ile

zostało sporządzone, w celu przekazania go organowi egzekucyjnemu dla doręczenia dłużnikowi.

2.

W sprawach, w których wydanie postanowienia następuje z urzędu, odpis postanowienia

z uzasadnieniem przeznaczonym dla dłużnika, o ile zostało sporządzone, sąd przesyła

bezpośrednio organowi egzekucyjnemu.

1.

Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności łączy się trwale z tytułem egzekucyjnym.

Jeżeli na tytule egzekucyjnym nie można zapisać klauzuli wykonalności z powodu braku

miejsca, klauzulę zamieszcza się na karcie trwale połączonej z tytułem egzekucyjnym,

z tym że początek tekstu klauzuli powinien być umieszczony na tytule egzekucyjnym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku określonym w art. 783 § 3 K.p.c.

1.

Klauzulę wykonalności umieszcza się na wypisie orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Jeżeli jednak w postępowaniu odwoławczym orzeczenie to zostało zmienione lub zasądzono

dalsze koszty postępowania, wypis orzeczenia sądu pierwszej instancji powinien obejmować

także treść rozstrzygnięcia w drugiej instancji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy sąd rozpoznawał sprzeciw od

wyroku zaocznego lub zarzuty przeciwko nakazowi zapłaty wydanemu w postępowaniu nakazowym.

Jeżeli tytułem egzekucyjnym jest ugoda zawarta przed sądem lub innym organem, klauzulę

wykonalności umieszcza się na wypisie protokołu obejmującego treść ugody.

Jeżeli tytuł wykonawczy wydaje się wierzycielowi, który w postępowaniu rozpoznawczym

zwolniony był od kosztów sądowych, na tytule zamieszcza się adnotację: „wierzyciel

zwolniony od kosztów sądowych”.

1.

W tytule wykonawczym wymienia się osobę, której tytuł został wydany.

2.

W razie wydania kilku tytułów wykonawczych, należy je oznaczyć kolejnymi numerami.

1.

Wzmianka o nadaniu klauzuli wykonalności umieszczona na oryginale orzeczenia lub protokołu

ugody zawiera wskazanie osoby, której wydano tytuł wykonawczy, z podpisem kierownika

sekretariatu i datę wydania.

2.

Wzmiankę o wydaniu tytułu wykonawczego zamieszcza się na oryginale orzeczenia sądu

pierwszej instancji, jednakże w razie gdy orzeczenie sądu pierwszej instancji zostało

zmienione przez sąd odwoławczy, wzmiankę o wydaniu tytułu wykonawczego zamieszcza

się również na oryginale orzeczenia sądu odwoławczego, a gdy sądem tym był Sąd Najwyższy

- na dołączonym do akt sprawy odpisie orzeczenia tego sądu.

3.

W razie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu przez sąd z urzędu we

wzmiance zamieszcza się wyrazy: „z urzędu”.

W przypadku wniesienia skargi na czynności komornika w toku postępowania egzekucyjnego

obejmującego egzekucję z nieruchomości przewodniczący, niezwłocznie po zarejestrowaniu

skargi, przedstawia ją sędziemu rozpoznającemu wcześniej zarejestrowaną sprawę w przedmiocie

nadzoru nad egzekucją z nieruchomości.

1.

Odpis prawomocnego postanowienia wydanego na skutek skargi na czynności komornika

sąd przesyła komornikowi, na którego czynności skargę wniesiono.

2.

Sąd z urzędu przesyła komornikowi odpis postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego,

postanowienia wydanego w trybie art. 759 § 2 K.p.c., postanowień, o których mowa w art. 767, prawomocnego postanowienia o przysądzeniu własności oraz prawomocnego postanowienia

w przedmiocie planu podziału.

W postępowaniu o wyjawienie majątku stosuje się odpowiednio § 187.

W postanowieniu o przysądzeniu własności nieruchomości sąd stwierdza, czy cała cena

nabycia została uiszczona, albo czy na jej poczet zaliczona została wierzytelność

nabywcy lub innego wierzyciela, a także stwierdza obowiązek dłużnika wydania nieruchomości

nabywcy oraz wydaje zarządzenie w przedmiocie utrzymania w mocy służebności.

1.

Jeżeli nieruchomość położona jest na obszarach właściwości dwóch lub więcej sądów

rejonowych, sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej wyznacza prezes sądu okręgowego,

a jeżeli położona jest na obszarach właściwości dwóch lub więcej sądów okręgowych

- prezes sądu apelacyjnego.

2.

Jeżeli właściwość do prowadzenia księgi wieczystej przejdzie na inny sąd albo jeżeli

do prowadzenia księgi wieczystej wyznaczony zostanie inny sąd, sąd, który przejął

prowadzenie księgi wieczystej, zawiadamia o tym właściciela wpisanego w księdze oraz

osoby, którym służą prawa lub roszczenia wpisane w księdze wieczystej, a także organ

prowadzący ewidencję gruntów i budynków.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zmiana właściwości miejscowej sądu obejmuje

cały obszar właściwości lub oznaczoną jego część.

1.

W sądzie, który przejął księgę hipoteczną (gruntową, wieczystą) założoną przed dniem

1 stycznia 1947 r., dokonuje się nowego oznaczenia tej księgi. Dane dotychczasowe

poprzedza się wyrazem „dawna” i podkreśla czerwoną linią, a obok zamieszcza nowe oznaczenie

księgi wieczystej.

2.

W zawiadomieniach, o których mowa w § 203 ust. 2, podaje się numer właściwego repertorium

wynikający z nowego oznaczenia księgi wieczystej.

1.

Jeżeli zmiana właściwości miejscowej sądu do prowadzenia księgi wieczystej nastąpiła

na skutek zmiany przepisów w zakresie właściwości sądów prowadzących księgi wieczyste,

akta księgi wieczystej zawierające wnioski nierozpoznane przekazuje się niezwłocznie

sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej według nowych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do księgi hipotecznej (gruntowej, wieczystej) założonej

przed dniem 1 stycznia 1947 r., z tym że przekazaniu podlega także księga.

1.

O założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości, zmianach wpisów w dziale I i II księgi

wieczystej sąd zawiadamia, oprócz uczestników postępowania, także właściwy organ prowadzący

ewidencję gruntów i budynków.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przesłane organowi prowadzącemu ewidencję gruntów

i budynków, nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia.

1.

O założeniu księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz

o wpisie hipoteki do księgi wieczystej założonej dla tego prawa sąd zawiadamia, oprócz

uczestników postępowania, właściwą spółdzielnię mieszkaniową.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przesłane spółdzielni mieszkaniowej, nie zawiera

pouczenia o środkach zaskarżenia.

1.

Jeżeli wniosek o wpis podlega zwrotowi, a z treści załączonych do niego dokumentów

wynika, że nastąpiła zmiana w prawie własności, sąd, po dokonaniu wpisu ostrzeżenia

o niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zwraca wyłącznie wniosek,

pozostawiając w aktach dokumenty, które stanowiły podstawę wpisu ostrzeżenia.

2.

Zarządzenie o zwrocie wniosku z powodu braku stałej opłaty zawiera dodatkowo pouczenie,

że w razie uiszczenia brakującej opłaty w terminie tygodniowym od dnia doręczenia

zarządzenia wniosek wywołuje skutek od daty pierwotnego wniesienia.

Jeżeli zawiadomienie o dokonanych wpisach zawiera treść niezgodną z treścią wpisów

dokonanych w księdze wieczystej lub nastąpiła w jego treści niedokładność, błąd pisarski

albo rachunkowy lub inne oczywiste omyłki, które nie dotyczą treści wpisu w księdze

wieczystej, sąd sporządza ponownie w sposób prawidłowy zawiadomienie i przesyła je

wnioskodawcy i uczestnikom postępowania z adnotacją „poprawiono” oraz pouczeniem,

że jest to pierwsze prawidłowe zawiadomienie.

1.

Akta księgi wieczystej zakłada się z chwilą założenia księgi wieczystej.

2.

Do akt księgi wieczystej składa się dokumenty albo ich wydruki oraz pisma albo ich

wydruki dotyczące danej księgi wieczystej w porządku chronologicznym, nadając każdej

karcie kolejny numer według zasad biurowości sądowej.

3.

Do akt księgi wieczystej składa się w niezbędnym zakresie dokumenty należące do zaginionej

lub zniszczonej księgi wieczystej, której treść nie została przeniesiona do struktury

księgi wieczystej prowadzonej w systemie teleinformatycznym, lub części takiej księgi,

które zostały odnalezione, oraz zbiór dokumentów, jeżeli był prowadzony dla tej nieruchomości.

4.

Jeżeli przedmiotem wniosku są wpisy w dwu lub więcej księgach wieczystych, wniosek

albo jego wydruk wraz z dokumentami albo ich wydrukami składa się do akt jednej z

tych ksiąg.

5.

Wniosek o odłączenie części nieruchomości albo jego wydruk składa się wraz z dokumentami

albo ich wydrukami do akt księgi wieczystej, do której przenosi się odłączoną część

nieruchomości.

1.

Akta księgi wieczystej prowadzi się w twardych teczkach, na których zamieszcza się

1)

nazwę sądu, nazwę gminy (miasta), numer repertorium księgi wieczystej i numer tomu

akt księgi wieczystej, jeżeli składają się one z więcej niż jednego tomu;

2)

napis „grunt oddany w użytkowanie wieczyste”, jeżeli księga wieczysta jest prowadzona

dla takiego gruntu;

3)

napis „lokal nr … wyodrębniony z nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej nr …”,

jeżeli księga wieczysta jest prowadzona dla lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość;

4)

napis „księga wieczysta prowadzona dla nieruchomości wspólnej”, jeżeli księga wieczysta

jest prowadzona dla nieruchomości, z której są wyodrębnione lokale stanowiące odrębną

nieruchomość;

5)

napis „spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu (nazwa spółdzielni)”, jeżeli księga

wieczysta jest prowadzona dla takiego prawa.

2.

Na okładce akt księgi wieczystej zamieszcza się notatkę o czynnościach, o których

mowa w § 210 ust. 3.

W razie przedstawienia akt księgi wieczystej sądowi okręgowemu w celu rozpoznania

środka odwoławczego, do akt dołącza się odpis zupełny księgi wieczystej, której dotyczy

zaskarżone orzeczenie, a w przypadku księgi hipotecznej (gruntowej, wieczystej) założonej

przed dniem 1 stycznia 1947 r. - kserokopię tej księgi.

1.

Wniosek o wydanie odpisu księgi wieczystej, której treść nie została przeniesiona

do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym, księgi hipotecznej

(gruntowej, wieczystej) założonej przed dniem 1 stycznia 1947 r. lub zaświadczenia

ze zbioru dokumentów lub z księgi zamkniętej, poza ogólnymi wymogami przewidzianymi

dla pism procesowych, zawiera oznaczenie księgi lub wskazanie dokumentu umożliwiającego

ustalenie jej treści, a w przypadku złożenia wniosku przez zainteresowanego, którego

prawa nie są ujawnione w danej księdze, również uzasadnienie potrzeby uzyskania przez

niego odpisu lub zaświadczenia.

2.

Odpis księgi wieczystej, której treść nie została przeniesiona do struktury księgi

wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym, księgi hipotecznej (gruntowej, wieczystej)

założonej przed dniem 1 stycznia 1947 r. zawiera również wpisy nieprawomocne oraz

adnotacje w postaci wzmianek o wnioskach, środkach zaskarżenia oraz sprawach wszczętych

z urzędu wpisane w odpowiednich działach księgi wieczystej.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do odpisów zawierających wpisy wykreślone.

4.

Odmowa wydania dokumentów, o których mowa w ust. 1, następuje na piśmie poprzez umieszczenie

na wniosku adnotacji „odmawiam”, zaopatrzonej w datę i czytelny podpis przewodniczącego

wydziału. Na odmowę wydania dokumentów przysługuje skarga do prezesa sądu rejonowego.

1.

Na zarządzenie przewodniczącego wydziału może zostać wydany z akt księgi wieczystej

tylko dokument, który nie stanowił podstawy wpisu.

2.

Wydanie dokumentu następuje na żądanie osoby mającej interes prawny po złożeniu przez

nią do akt księgi wieczystej uwierzytelnionego odpisu lub wypisu z dokumentu albo

jego kserokopii poświadczonej notarialnie.

3.

Przewodniczący wydziału może zwolnić osobę mającą interes prawny od obowiązku wskazanego

w ust. 2 i zarządzić sporządzenie odpisu lub kserokopii dokumentu na jej koszt. Tak

sporządzony odpis lub kserokopia zaopatrzone w pieczęć urzędową, datę i czytelny podpis

sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego składany jest do akt księgi wieczystej

w miejsce wydanego dokumentu, o czym sędzia, asesor sądowy lub referendarz sądowy

zamieszcza notatkę w aktach.

4.

Na żądanie osoby mającej interes prawny i na zarządzenie przewodniczącego wydziału

sporządza się odpis dokumentu załączonego do akt księgi wieczystej i wydaje tej osobie,

po uprzednim zaopatrzeniu w pieczęć urzędową, datę i czytelny podpis osoby sporządzającej.

5.

Na żądanie osoby mającej interes prawny i na zarządzenie przewodniczącego wydziału,

upoważnionego przez niego sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego, sporządza

się kserokopię dokumentu załączonego do akt księgi wieczystej i wydaje tej osobie.

1.

W pomieszczeniach archiwum ksiąg wieczystych mogą przebywać wyłącznie osoby zatrudnione

do ich prowadzenia oraz osoby upoważnione przez prezesa sądu rejonowego.

2.

Udostępnienie akt ksiąg wieczystych do wglądu osobom innym niż notariusz może nastąpić

po wykazaniu tożsamości, interesu prawnego i zezwoleniu przewodniczącego wydziału.

W razie wystąpienia z żądaniem wglądu do akt na piśmie, zezwolenie następuje poprzez

umieszczenie adnotacji „zezwalam”, zaopatrzonej w datę i czytelny podpis przewodniczącego

wydziału.

3.

Udostępnienie akt ksiąg wieczystych do wglądu notariuszowi może nastąpić po wykazaniu

tożsamości i okazaniu legitymacji wydanej mu przez radę właściwej izby notarialnej.

4.

Odmowa udostępnienia akt ksiąg wieczystych do wglądu należy do przewodniczącego wydziału

i następuje na piśmie. W razie wystąpienia z żądaniem wglądu do akt na piśmie odmowa

następuje poprzez umieszczenie na nim adnotacji „odmawiam”, zaopatrzonej w datę i

czytelny podpis przewodniczącego wydziału. Na odmowę wglądu do akt ksiąg wieczystych

przysługuje skarga do prezesa sądu rejonowego.

5.

Udostępnienie akt ksiąg wieczystych, a także ksiąg wieczystych, których treść nie

została przeniesiona do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym,

ksiąg hipotecznych (gruntowych, wieczystych) założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r.

oraz akt tych ksiąg, ksiąg zamkniętych lub dokumentów przekazanych na przechowanie

przez notariusza odbywa się w specjalnie do tego przygotowanej sali przeglądowej bądź

wydzielonej części sekretariatu wydziału.

6.

Prezes sądu okręgowego może ustalić, w porozumieniu z właściwymi organizacjami zawodowymi

notariuszy, rzeczoznawców majątkowych i geodetów, określone dni i godziny udostępniania

akt ksiąg wieczystych, a także ksiąg wieczystych, których treść nie została przeniesiona

do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym, ksiąg hipotecznych

(gruntowych, wieczystych) założonych przed dniem 1 stycznia 1947 r. oraz akt tych

ksiąg, ksiąg zamkniętych lub dokumentów przekazanych na przechowanie przez notariusza

- członkom tych korporacji.

1.

Do obowiązków przewodniczącego wydziału ksiąg wieczystych w sądzie, przy którym utworzono

ekspozyturę Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych, należy nadzór nad organizacją

pracy tej jednostki, chyba że nadzór ten sprawuje bezpośrednio prezes lub wiceprezes

sądu.

2.

W razie istnienia w sądzie więcej niż jednego wydziału ksiąg wieczystych prezes sądu

może powierzyć sprawowanie nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przewodniczącemu jednego

z tych wydziałów.

1.

Do zakresu czynności przewodniczącego wydziału rodzinnego i nieletnich, poza określonymi

w dziale III rozdziale 2, należy

1)

koordynacja współpracy sędziów i asesorów sądowych z zespołem kuratorskiej służby

sądowej, terenowymi organami administracji publicznej, instytucjami oraz organizacjami

społecznymi, do których zadań należą sprawy rodziny, dzieci i młodzieży;

2)

zapewnienie możliwości podejmowania przez sędziego lub asesora sądowego czynności

w sprawach niecierpiących zwłoki, również w dni wolne od pracy sądu.

2.

Zapewnienie możliwości podejmowania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w wydziałach

rodzinnych i nieletnich o limicie etatów nie przekraczającym 2 sędziów lub asesorów

sądowych, należy do prezesa sądu.

W celu umożliwienia poinformowania o potrzebie podjęcia czynności w sprawach wskazanych

w § 217 ust. 1 pkt 2 przewodniczący wydziału przesyła informację o służbowych numerach

telefonów kontaktowych sędziów i asesorów sądowych dyżurujących do wiadomości

1)

właściwej miejscowo jednostce prokuratury;

2)

właściwej miejscowo jednostce Policji;

3)

oddziałowi Straży Granicznej, jeżeli taki ma swoją siedzibę w obszarze właściwości

sądu;

4)

właściwemu ośrodkowi pomocy społecznej;

5)

właściwemu powiatowemu centrum pomocy rodzinie;

6)

właściwemu organizatorowi rodzinnej pieczy zastępczej;

7)

właściwej policyjnej izbie dziecka;

8)

szpitalom, również psychiatrycznym, z obszaru właściwości danego sądu;

9)

kierownikowi zespołu kuratorskiej służby sądowej;

10)

placówkom opiekuńczo-wychowawczym, regionalnym placówkom opiekuńczo-terapeutycznym

i interwencyjnym ośrodkom preadopcyjnym z obszaru właściwości danego sądu;

11)

właściwym schroniskom dla nieletnich i zakładom poprawczym;

12)

właściwym młodzieżowym ośrodkom wychowawczym.

Sędzia, asesor sądowy oraz sąd rodzinny współpracują z organami, instytucjami i organizacjami

społecznymi zajmującymi się na danym terenie problematyką rodziny, dzieci i młodzieży,

sprawami oświaty i wychowania oraz zdrowia.

Sędzia, asesor sądowy oraz sąd rodzinny współpracują z kuratorem zawodowym, a za jego

pośrednictwem z kuratorami społecznymi.

1.

W sprawach o roszczenia alimentacyjne, o ustalenie pochodzenia dziecka i roszczenia

z tym związane, o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej

pod opieką, w razie niewskazania w wyznaczonym terminie przez powoda lub wnioskodawcę

prawidłowego adresu pozwanego lub uczestnika postępowania, przewodniczący przed zarządzeniem

zwrotu pozwu lub wniosku podejmuje czynności w celu ustalenia tego adresu.

2.

W każdej sprawie, w której postępowanie może być wszczęte z urzędu, przewodniczący

posiedzenia, przed zawieszeniem postępowania, podejmuje czynności w celu ustalenia

właściwego adresu osób, których to postępowanie dotyczy.

W orzeczeniach stanowiących podstawę wpisu w aktach stanu cywilnego oraz w protokołach

uznania ojcostwa sąd określa dane osobowe stron wymagane w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego

(Dz. U. poz. 1741, z późn. zm.

Odpis protokołu uznania ojcostwa sąd niezwłocznie przesyła urzędowi stanu cywilnego

właściwemu dla sporządzenia aktu urodzenia dziecka.

1.

Jeżeli matka dziecka nie była obecna przy składaniu oświadczenia, sąd który przyjął

oświadczenie, niezwłocznie zawiadamia ją o tym i wzywa do złożenia oświadczenia o

potwierdzeniu ojcostwa.

2.

Przed przyjęciem oświadczenia i potwierdzenia koniecznego do uznania ojcostwa sąd

ustala, czy we właściwym sądzie nie toczy się postępowanie w sprawie o ustalenie ojcostwa,

o informację w tym zakresie zwraca się w szczególności do urzędu stanu cywilnego właściwego

dla sporządzenia aktu urodzenia dziecka.

3.

Protokoły z przyjęcia oświadczeń o uznaniu ojcostwa podpisują uznający oraz matka

dziecka.

W razie uznania ojcostwa przed sądem, który nie był właściwy miejscowo, odpis protokołu

o uznaniu ojcostwa przesyła się do sądu właściwego oraz do urzędu stanu cywilnego

właściwego dla sporządzenia aktu urodzenia dziecka.

O wszczęciu postępowania w sprawie o ustalenie ojcostwa sąd niezwłocznie zawiadamia

urząd stanu cywilnego właściwy dla sporządzenia aktu urodzenia dziecka.

W razie wydania postanowienia nakazującego wypłatę wynagrodzenia za pracę lub innych

należności przypadających jednemu małżonkowi do rąk drugiego małżonka, odpis tego

postanowienia przesyła się pracodawcy lub dłużnikowi innej wierzytelności celem wykonania.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 569 § 2 K.p.c., w razie wydania zarządzeń przez sąd, który nie jest właściwy miejscowo, należy zawiadomić

o tym sąd właściwy, przesyłając odpisy wydanych zarządzeń.

2.

Po ustaniu konieczności działania sądu, który nie jest właściwy miejscowo, akta sprawy

przesyła się do sądu właściwego po uprawomocnieniu się postanowienia o przekazaniu

sprawy.

Sąd opiekuńczy, doręczając uczestnikom postępowania odpis postanowienia o wszczęciu

postępowania, udziela im niezbędnych pouczeń.

1.

Rodzice, którzy wyrazili zgodę na przysposobienie dziecka bez wskazania osoby przysposabiającego

lub odwołali taką zgodę, podpisują protokół zawierający ich oświadczenie o wyrażeniu

zgody lub o jej odwołaniu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wskazania, o którym mowa w art.

119Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2082), zwanej dalej „K.r.o.”.

O wyrażeniu przez rodziców zgody na przysposobienie dziecka bez wskazania osoby przysposabiającego

lub o odwołaniu takiej zgody zawiadamia się właściwy ośrodek adopcyjny, prowadzący

wojewódzki bank danych o dzieciach oczekujących na przysposobienie.

W przypadku zastosowania przepisu art. 118 § 3 K.r.o., sąd czyni o tym stosowną wzmiankę

w protokole posiedzenia.

W postanowieniu o przysposobieniu sąd wskazuje rodzaj przysposobienia przez zamieszczenie

wzmianki: „przysposobienie pełne nierozwiązywalne”, „przysposobienie pełne” lub „przysposobienie

niepełne”. W przypadku zastosowania prawa obcego, sąd odstępuje od określenia rodzaju

przysposobienia, a w sentencji orzeczenia przytacza podstawę prawną z zastosowanego

prawa obcego.

Informację o wyrażeniu przez rodziców zgody na przysposobienie bez wskazania osoby

przysposabiającego albo na przysposobienie ze wskazaniem osoby przysposabiającego

zamieszcza się w komparycji postanowienia obok imienia i nazwiska małoletniego, którego

postępowanie dotyczy.

1.

Zabezpieczając, przed urodzeniem się dziecka, przyszłe roszczenia alimentacyjne związane

z ustaleniem ojcostwa, należy określić oddzielnie kwoty zabezpieczone na rzecz matki

i oddzielnie kwoty zabezpieczone na rzecz dziecka.

2.

Termin płatności kwot dla matki określa się datą ścisłą. Termin płatności kwot dla

dziecka określa się datą urodzenia dziecka, którą należy wskazać w postępowaniu egzekucyjnym.

W sprawach nieletnich stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozporządzenia

dotyczące czynności w sprawach karnych, o ile nie pozostają w sprzeczności z przepisami

o postępowaniu w sprawach nieletnich.

W razie otrzymania ustnego zawiadomienia o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego

albo o okolicznościach świadczących o jego demoralizacji, sporządza się protokół.

1.

Prowadząc postępowanie, sąd rodzinny dąży do objęcia postępowaniem w danej sprawie

wszystkich nieletnich, którzy brali udział w popełnieniu czynu oraz wszystkich czynów

popełnionych przez tych nieletnich.

2.

Sąd rodzinny przekazuje albo wyłącza z akt sprawy i przekazuje Policji te materiały,

które nie doprowadziły do ustalenia sprawcy czynu.

Orzeczeń, zarządzeń, zawiadomień i odpisów pism nie doręcza się nieletniemu, który

nie ukończył 13 lat, oraz ubezwłasnowolnionemu całkowicie.

1.

O umieszczeniu i uchyleniu umieszczenia nieletniego w schronisku dla nieletnich w

odniesieniu do osoby będącej obywatelem państwa obcego sąd zawiadamia, na wniosek

nieletniego lub jego przedstawiciela ustawowego lub - jeżeli wynika to z przepisów

prawa międzynarodowego - z urzędu, właściwy terytorialnie urząd konsularny lub właściwe

przedstawicielstwo dyplomatyczne. W odniesieniu do obywateli państw obcych, z którymi

Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych, oraz osób korzystających

z prawa azylu zawiadomienie kieruje się do właściwej w sprawach konsularnych komórki

organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

2.

Przepis § 301 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zlecając Policji dokonanie określonych czynności lub dokonanie czynności w określonym

zakresie, sąd rodzinny wymienia w zarządzeniu rodzaj tych czynności oraz sposób i

termin ich wykonania.

1.

Po skierowaniu na rozprawę sprawy nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich,

kieruje się sprawę na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia kwestii wskazanych w art. 27 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich

(Dz. U. z 2014 r. poz. 382 oraz z 2015 r. poz. 1418 i 1707), zwanej dalej „U.p.n.”, uwzględniając termin o którym mowa w § 243.

2.

W przypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec wychowanka zakładu poprawczego

lub nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich sąd zawiadamia właściwy

sąd rodzinny.

1.

Sąd, który wydał postanowienie w przedmiocie przedłużenia umieszczenia w schronisku

dla nieletnich, przesyła administracji schroniska odpis tego postanowienia odpowiednio

wcześnie, tak aby właściwa jednostka otrzymała go najpóźniej na 3 dni robocze przed

upływem terminu określonego w postanowieniu o zastosowaniu tego środka lub jego przedłużeniu.

W razie stwierdzenia, że administracja schroniska nie otrzymała dokumentu w tym terminie,

prezes sądu, przewodniczący wydziału, sędzia lub asesor sądowy dyżurny przekazuje

bezzwłocznie telefaksem, pocztą elektroniczną lub poprzez bezpośrednie doręczenie,

informację o treści postanowienia i zarządza niezwłoczne przesłanie odpisu postanowienia

oraz innych niezbędnych dokumentów administracji schroniska.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie uchylenia przez właściwy sąd postanowienia

o zastosowaniu lub przedłużeniu umieszczenia w schronisku dla nieletnich.

Ustanawiając tymczasowy nadzór organizacji młodzieżowej lub innej organizacji społecznej,

zakładu pracy albo osoby godnej zaufania, jak również stosując nadzór kuratora, określa

się częstotliwość składania sprawozdań.

1.

W sprawie nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich albo w młodzieżowym

ośrodku wychowawczym sędzia lub asesor sądowy zawiadamia niezwłocznie dyrektora tego

schroniska lub ośrodka o terminach rozprawy, o jej odroczeniu oraz o treści orzeczenia

kończącego postępowanie.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, można przekazać za pośrednictwem osoby doprowadzającej

nieletniego do sądu.

1.

W razie gdy nieletni nie został doprowadzony do sądu przez rodziców lub opiekuna bez

usprawiedliwienia, a zachodzi obawa jego ucieczki, doprowadzenie następuje za pośrednictwem

Policji.

2.

Doprowadzenie do sądu nieletniego umieszczonego tymczasowo w szpitalu psychiatrycznym

lub innym odpowiednim zakładzie leczniczym w trybie art. 26 U.p.n., a także nieletniego

przebywającego w policyjnej izbie dziecka, jak również nieletniego umieszczonego tymczasowo

w młodzieżowym ośrodku wychowawczym następuje za pośrednictwem Policji. Doprowadzenie

do sądu nieletniego umieszczonego tymczasowo w młodzieżowym ośrodku wychowawczym może

nastąpić także za pośrednictwem wychowawcy lub pracownika wyznaczonego przez dyrektora

ośrodka.

3.

Przy doprowadzaniu do sądu nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich lub

zakładzie poprawczym stosuje się odpowiednio przepisy o doprowadzaniu do sądu osób

pozbawionych wolności.

1.

W razie uchylenia na rozprawie postanowienia o umieszczeniu nieletniego w schronisku

dla nieletnich, należy zapewnić nieletniemu możliwość odbioru ze schroniska przedmiotów

osobistych i pieniędzy stanowiących jego własność oraz rozliczenia się ze schroniskiem.

2.

Nakaz zwolnienia ze schroniska dla nieletnich doręcza się osobie doprowadzającej nieletniego

na rozprawę.

1.

W razie zobowiązania nieletniego do przeproszenia pokrzywdzonego, sąd określa termin,

w jakim przeproszenie ma nastąpić. Jeżeli przeproszenie następuje na sali sądowej

w obecności sądu, należy o tym uczynić wzmiankę w protokole posiedzenia.

2.

W razie zobowiązania nieletniego do naprawienia wyrządzonej szkody, do wykonania określonych

prac lub świadczeń na rzecz pokrzywdzonego lub społeczności lokalnej, sąd określa

sposób i termin wykonania tych obowiązków. Sąd określa także sposób i termin naprawienia

szkody przez rodziców nieletniego.

Odebranie poręczenia udzielonego przez organizację młodzieżową lub inną organizację

społeczną, zakład pracy albo osobę godną zaufania następuje w formie pisemnej lub

ustnej do protokołu.

Wniosek o wszczęcie postępowania, złożony przez osobę nieuprawnioną, przewodniczący

wydziału przesyła prokuratorowi i gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

a w razie ustnego zgłoszenia wniosku, przesłaniu podlega notatka służbowa.

1.

Jeżeli uczestnik postępowania odbywa karę pozbawienia wolności, sąd zwraca się do

dyrektora właściwego zakładu karnego o udzielenie informacji czy uczestnik, którego

dotyczy wniosek, został zakwalifikowany do terapii uzależnień i jaki jest jej przebieg.

2.

Odpis prawomocnego postanowienia o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu osoby

odbywającej karę pozbawienia wolności sąd przesyła właściwemu dyrektorowi zakładu

karnego.

1.

Z wysłuchania przez sędziego lub asesora sądowego wizytującego szpital osoby przyjętej

do szpitala psychiatrycznego sporządza się protokół.

2.

W protokole z wysłuchania osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego zamieszcza

się wzmiankę o zapoznaniu się sędziego lub asesora sądowego wizytującego szpital z

dokumentacją medyczną osoby, której postępowanie dotyczy, a także inne informacje

istotne dla oceny zasadności jej pobytu w szpitalu.

W razie zarządzenia natychmiastowego wypisania ze szpitala psychiatrycznego sędzia

lub asesor sądowy wizytujący szpital zawiadamia o tym niezwłocznie ordynatora (lekarza

kierującego oddziałem) oraz osobę, której dotyczy postępowanie, i odnotowuje to w

protokole z wysłuchania osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego. W przypadku

istnienia podstaw do pozostawienia osoby wysłuchanej w szpitalu sędzia lub asesor

sądowy wizytujący szpital informuje tę osobę oraz ordynatora o terminie i miejscu

rozprawy.

Jeżeli sąd opiekuńczy właściwy dla miejsca siedziby szpitala psychiatrycznego, w związku

z prowadzonym postępowaniem, uzyska informacje o okolicznościach, które mogą uzasadniać

podjęcie czynności przez inny sąd, prokuraturę lub inny organ, dokonuje stosownego

zawiadomienia.

W razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy uchybień w zakresie przestrzegania

praw osób z zaburzeniami psychicznymi, przebywających w szpitalach psychiatrycznych

i domach pomocy społecznej, sąd zawiadamia sędziego lub asesora sądowego wizytującego

szpital, a w razie poważniejszych uchybień - prokuratora.

1.

W postępowaniu wykonawczym czynności związane z jego przebiegiem należą do sędziego

lub asesora sądowego, z wyjątkiem czynności zastrzeżonych dla sądu.

2.

Jeżeli w związku z przebiegiem postępowania wykonawczego dotyczącego nieletniego lub

osoby, co do której orzeczono obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu, niezbędna

jest zmiana wykonywanego orzeczenia, zawodowy kurator rodzinny, składając wniosek

w przedmiocie zmiany, dołącza prowadzoną dokumentację z nadzoru.

1.

Na posiedzenie wykonawcze można wezwać w szczególności osoby objęte nadzorem albo

poddane opiece, kuratora sprawującego nadzór, rodziców lub opiekuna oraz inne osoby,

których obecność sędzia lub asesor sądowy uznał za niezbędną.

2.

Wzywanie na posiedzenie sądowe wychowanka umieszczonego w zakładzie poprawczym lub

młodzieżowym ośrodku wychowawczym należy ograniczyć do niezbędnej konieczności.

3.

Jeżeli osobiste stawienie się wychowanka zakładu poprawczego lub młodzieżowego ośrodka

wychowawczego jest konieczne, stosuje się odpowiednio § 246 ust. 3.

4.

Jeżeli osoba, wobec której ustanowiono nadzór kuratora, uniemożliwia jego wykonanie,

nie stawia się na wezwanie sądu lub kuratora zawodowego, a nie jest dopuszczalne przymusowe

doprowadzenie tej osoby przez Policję, sąd rozważy potrzebę wszczęcia z urzędu postępowania

o zmianę dotychczasowego postanowienia.

Wykonując środek wychowawczy zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, także w przypadku

gdy nieletni nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, sąd zawiadamia

właściwego starostę albo prezydenta miasta, przesyłając mu odpis orzeczenia.

1.

W razie orzeczenia nadzoru kuratora sądowego, organizacji młodzieżowej lub innej organizacji

społecznej, zakładu pracy lub osoby godnej zaufania, o osobie sprawującej nadzór zawiadamia

się niezwłocznie nieletniego, jego rodziców lub opiekuna.

2.

W sprawach, w których wykonywanie władzy rodzicielskiej poddano stałemu nadzorowi

kuratora sądowego, lub gdy nadzór kuratora został ustanowiony na czas trwania obowiązku

poddania się leczeniu odwykowemu, o osobie sprawującej nadzór zawiadamia się uczestników

postępowania, wobec których został orzeczony.

1.

Oddanie nieletniego pod nadzór odpowiedzialny następuje przez zobowiązanie rodziców

lub opiekuna do roztoczenia wzmożonej pieczy nad nieletnim oraz do składania okresowych

sprawozdań z zachowania się nieletniego i określenie częstotliwości ich składania.

2.

Jeżeli nieletni nie pozostaje pod pieczą obojga rodziców, nadzór odpowiedzialny powierza

się temu z nich, który faktycznie wykonuje władzę rodzicielską.

W sprawach, w których wykonanie orzeczenia sądu rodzinnego należy do kuratora sądowego,

po wszczęciu postępowania wykonawczego odpis orzeczenia przekazuje się do zespołu

kuratorskiej służby sądowej w celu jego wykonania i wydaje stosowne zarządzenia.

1.

Niezwłocznie po wydaniu wykonalnego orzeczenia o umieszczeniu małoletniego w instytucjonalnej

pieczy zastępczej lub nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, sąd zwraca

się do właściwego organu o skierowanie małoletniego lub nieletniego do odpowiedniej

placówki lub ośrodka, a po otrzymaniu informacji o skierowaniu lub skierowania poleca

doprowadzenie go zgodnie ze skierowaniem.

2.

Sąd może zlecić rodzicom małoletniego lub nieletniego jego doprowadzenie, a nieletniemu

może zezwolić wyjątkowo na samodzielne udanie się do ośrodka wskazanego w skierowaniu.

W uzasadnionych przypadkach doprowadzenie nieletniego sąd może zlecić Policji. Sąd

może także zlecić rodzicom małoletniego umieszczonego w rodzinnej pieczy zastępczej

jego doprowadzenie.

1.

Niezwłocznie po wydaniu wykonalnego orzeczenia o umieszczeniu nieletniego w zakładzie

poprawczym, sąd przesyła do Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o skierowanie nieletniego

do odpowiedniego zakładu.

2.

Po otrzymaniu skierowania sąd zleca rodzicom, a w razie potrzeby Policji, doprowadzenie

nieletniego do zakładu wskazanego w skierowaniu.

3.

W czynności doprowadzenia przez rodziców lub Policję może brać udział upoważniony

pracownik zakładu wskazanego w skierowaniu.

4.

W wyjątkowym przypadku sędzia lub asesor sądowy może zezwolić nieletniemu na udanie

się do zakładu wskazanego w skierowaniu bez udziału osób wymienionych w ust. 2.

Sąd rodzinny, najpóźniej na 30 dni przed zwolnieniem nieletniego z zakładu poprawczego,

rozstrzyga w przedmiocie wykonania orzeczonej wobec nieletniego kary ograniczenia

wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności oraz kary aresztu lub odstąpienia od

ich wykonania. Odpis prawomocnego postanowienia przesyła się sądowi właściwemu do

wykonania tych kar.

1.

Przed wezwaniem do dobrowolnego stawienia się w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie

lecznictwa odwykowego osoby, w stosunku do której został prawomocnie orzeczony obowiązek

poddania się leczeniu odwykowemu, sąd ustala we właściwym zakładzie lecznictwa odwykowego

termin, w którym stawienie się powinno nastąpić.

2.

Po ustaniu obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu z uwagi na osiągnięcie celu

leczenia przed upływem 2 lat od uprawomocnienia się postanowienia w tym zakresie sąd

postanowieniem umarza postępowanie i wydaje stosowne zarządzenia. W przypadku ustania

obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu z mocy prawa sędzia zarządza zakreślenie

sprawy w wykazie „Alk” i wydaje inne niezbędne zarządzenia.

Po ustaniu obowiązku leczenia i rehabilitacji osoby uzależnionej od środków odurzających

lub psychotropowych sąd w postępowaniu wykonawczym umarza postępowanie i wydaje stosowne

zarządzenia.

W razie ustania opieki lub kurateli z mocy prawa, jak również gdy ustały przyczyny

uzasadniające ograniczenie władzy rodzicielskiej, sędzia zarządza zakreślenie sprawy

w wykazie „Op” lub „Opm” i wydaje inne niezbędne zarządzenia.

1.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym akta sprawy są prowadzone w systemie teleinformatycznym.

2.

W razie wniesienia pisma w postaci papierowej sporządza się jego cyfrowe odwzorowanie

i umieszcza się je w aktach, o których mowa w ust. 1.

3.

Po sporządzeniu cyfrowego odwzorowania, pisma w postaci papierowej przechowuje się

w pomocniczym zbiorze dokumentów. Pomocniczy zbiór dokumentów jest udostępniany na

zasadach analogicznych do zasad udostępniania akt sądowych.

1.

Akta udostępnia się stronom i ich przedstawicielom za pośrednictwem kont w systemie

teleinformatycznym.

2.

Po uwierzytelnieniu na koncie pozwany lub jego przedstawiciel uzyskuje dostęp do akt

po podaniu poufnego identyfikatora sprawy doręczanego pozwanemu wraz z odpisem nakazu

zapłaty.

3.

Strona, a także jej przedstawiciel, może za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

udzielić innym osobom posiadającym konta w tym systemie dostępu do akt, o ile osobom

tym przysługuje uprawnienie do ich przeglądania. Dostęp jest ograniczony do przeglądania

akt.

4.

Strona, a także jej przedstawiciel, może za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

pozbawić dostępu do akt inne osoby, o których mowa w ust. 3, jeśli osobom tym przestało

przysługiwać uprawnienie do ich przeglądania.

5.

Jeżeli pozwany, który nie wniósł pisma drogą elektroniczną, składa w wybranym przez

siebie sądzie rejonowym wniosek o udostępnienie akt, sąd prowadzący elektroniczne

postępowanie upominawcze umożliwia drogą elektroniczną dostęp do akt sądowi wskazanemu

przez pozwanego. Sąd wskazany przez pozwanego udostępnia mu akta.

6.

Wydruk dokumentu z akt opatruje się kodem pozwalającym na dostęp do jego treści za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

Zażalenie wniesione od orzeczeń wydanych w elektronicznym postępowaniu upominawczym

jest przesyłane do rozpoznania sądowi odwoławczemu drogą elektroniczną.

1.

W razie przekazania sprawy sądowi właściwości ogólnej sąd ten otrzymuje dostęp do

akt poprzez swoje konto użytkownika w systemie teleinformatycznym wraz z informacją

o przekazaniu sprawy.

2.

Sąd właściwości ogólnej zakłada akta sprawy poprzez wydrukowanie akt prowadzonych

w systemie teleinformatycznym.

3.

Pomocniczy zbiór dokumentów podlega przesłaniu do sądu według właściwości ogólnej

na żądanie tego sądu. Dokumenty te włącza się do akt sprawy.

4.

Jeśli nie przesłano pomocniczego zbioru dokumentów sądowi właściwości ogólnej, sąd

ten niezwłocznie powiadamia drogą elektroniczną sąd prowadzący elektroniczne postępowanie

upominawcze o prawomocnym zakończeniu sprawy.

Wstępne czynności w sprawach karnych o przestępstwa i wykroczenia oraz o przestępstwa

i wykroczenia skarbowe powinny zmierzać do tego, aby w każdej sprawie rozstrzygnięcie

zapadło w miarę możliwości na pierwszej rozprawie lub posiedzeniu.

1.

Prezes sądu, po wpłynięciu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie na posiedzeniu wyroku

skazującego, wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyspieszonym, wniosku o

warunkowe umorzenie postępowania, wniosku o ukaranie lub innego pisma zastępującego

akt oskarżenia, wydaje pisemne zarządzenie o

1)

zarejestrowaniu sprawy we właściwym urządzeniu ewidencyjnym pod kolejnym numerem;

2)

wszczęciu postępowania w sprawach o wykroczenia;

3)

określeniu terminu przedawnienia karalności czynu;

4)

wyznaczeniu sędziego, asesora sądowego, sędziów, asesorów sądowych lub ławników do

rozpoznania sprawy ze wskazaniem sędziego przewodniczącego składu orzekającego oraz

sędziego sprawozdawcy;

5)

rozpoznaniu sprawy we właściwym trybie.

2.

Dokonując wstępnej kontroli aktu oskarżenia lub innego pisma zastępującego akt oskarżenia,

prezes sądu zarządza wpisanie do kontrolki spraw zagrożonych przedawnieniem sygnatury

każdej sprawy, w której termin ustania karalności czynu jest krótszy niż 2 lata, z

wyłączeniem spraw o wykroczenia i o wykroczenia skarbowe.

3.

W sprawach z oskarżenia prywatnego oraz w sprawach, w których akt oskarżenia wniósł

oskarżyciel posiłkowy, prezes sądu wydaje zarządzenie o wezwaniu oskarżyciela do zapłaty

zryczałtowanej równowartości wydatków z pouczeniem o skutkach niewykonania zarządzenia.

1.

Przepis § 273 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 stosuje się odpowiednio po wpłynięciu wniosku o

wydanie wyroku łącznego.

2.

W razie stwierdzenia, że zachodzą podstawy do wydania wyroku łącznego, w szczególności

w związku z wpłynięciem zawiadomienia, o którym mowa w art. 12b ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm., zwanej dalej „K.k.w.”, prezes sądu wszczyna zarządzeniem postępowanie o wydanie

wyroku łącznego. Przepis § 273 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

3.

W wypadku, o którym mowa w ust. 2, do zarządzenia dołącza się dokumenty, z których

wynika, że zachodzą podstawy do wydania wyroku łącznego. W razie potrzeby, przed wszczęciem

postępowania o wydanie wyroku łącznego, prezes sądu zwraca się o przekazanie lub uzupełnienie

tych dokumentów.

Prezes sądu, po wpłynięciu innego pisma niż wskazane w § 273 ust. 1, inicjującego

odrębne postępowanie, wydaje pisemne zarządzenie o

1)

zarejestrowaniu sprawy we właściwym urządzeniu ewidencyjnym pod kolejnym numerem;

2)

wyznaczeniu sędziego, asesora sądowego, sędziów lub asesorów sądowych do rozpoznania

sprawy ze wskazaniem sędziego przewodniczącego posiedzenia oraz sędziego sprawozdawcy.

1.

Prezes sądu, w terminie 7 dni od wpływu pisma, o którym mowa w § 273 ust. 1, § 274

ust. 1 lub § 275, dokonuje wstępnej kontroli tego pisma w celu ustalenia, czy nie

zachodzą braki formalne.

2.

Wstępna kontrola aktu oskarżenia lub innego pisma, o którym mowa w § 273 ust. 1, powinna

obejmować również sprawdzenie, czy zostały dokonane czynności, o których mowa w art. 321 K.p.k., i spełnione warunki, wymienione w art. 334 K.p.k., sprawdzenie przekazanych dowodów rzeczowych, zwłaszcza ich rodzaju i przydatności

w sprawie oraz określenie sposobu i kosztów ich przechowywania.

Po dokonaniu czynności, o których mowa w § 276, a w wypadku gdy prezes sądu wydał

zarządzenie o zwrocie aktu oskarżenia albo innego pisma, o którym mowa w § 273 ust.

1, lub o wezwaniu do usunięcia braku formalnego po wniesieniu poprawionego lub uzupełnionego

aktu oskarżenia albo innego pisma, o którym mowa w § 273 ust. 1, prezes sądu lub referendarz

sądowy zarządza doręczenie jego odpisu oskarżonym i ich obrońcom, wzywając do składania

wniosków dowodowych w terminie 7 dni od doręczenia im aktu oskarżenia albo innego

pisma, o którym mowa w § 273 ust. 1, a także dokonuje pouczeń, o których mowa w art.

338 § 1, 1a i 2 K.p.k.

Jeżeli oskarżony jest tymczasowo aresztowany, prezes sądu bezzwłocznie kieruje sprawę

na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia kwestii wskazanych w art. 344 K.p.k.

Prezes sądu w terminie 7 dni od doręczenia aktu oskarżenia albo innego pisma, o którym

mowa w § 273 ust. 1, dokonuje wstępnej kontroli tego aktu albo innego pisma i ustala,

czy nie zachodzi potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia

kwestii wskazanych w art. 339 K.p.k.

Jeżeli w ocenie prezesa sądu zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia kwestii wskazanych

w art. 339 K.p.k. lub w art. 344 K.p.k. wydaje on zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia, w którym wskazuje

1)

czas i miejsce posiedzenia;

2)

przedmiot posiedzenia;

3)

sędziego, asesora sądowego, sędziów lub asesorów sądowych do rozpoznania sprawy ze

wskazaniem przewodniczącego posiedzenia i sędziego sprawozdawcy;

4)

osoby, które należy wezwać lub zawiadomić o posiedzeniu.

Do wykonywania czynności przewidzianych w dziale V, prezes sądu może pisemnie upoważnić

przewodniczącego wydziału, innego sędziego lub asesora sądowego.

W wypadkach, o których mowa w art. 349 K.p.k., lub w razie przekazania wniosku dowodowego przez prokuratora zgodnie z art. 321 § 6 K.p.k., prezes sądu, przewodniczący wydziału lub inny upoważniony sędzia lub asesor sądowy

wydaje zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia. W wypadkach, o których mowa w art. 367a § 1 i 381 § 2 K.p.k., prezes sądu, przewodniczący wydziału, inny upoważniony sędzia lub asesor sądowy

powinien wydać zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia, chyba że jest to niecelowe z

uwagi na wyznaczony termin rozprawy lub z innych ważnych przyczyn. Przepis § 280 stosuje

się.

1.

Wydając zarządzenie, o którym mowa w art. 350 § 2 K.p.k., przewodniczący składu orzekającego ma na względzie, aby zarządzić sprowadzenie na

pierwszy termin rozprawy wszystkich dowodów, które mają być przeprowadzone w sprawie,

chyba że zachodzą uzasadnione okoliczności stojące temu na przeszkodzie lub inaczej

wynika z zarządzeń wydanych na posiedzeniu, o którym mowa w art. 349 K.p.k.

2.

Przewodniczący składu orzekającego niezwłocznie rozpoznaje wnioski dowodowe stron

i stosownie do art. 352 K.p.k., również po wydaniu zarządzenia, o którym mowa w art. 350 § 2 K.p.k., zarządza sprowadzenie dowodów na rozprawę, kierując się względami wskazanymi w ust.

1.

1.

Przewodniczący wydziału wydaje pisemne zarządzenia o sposobie załatwienia pism wpływających

do wydziału.

2.

Pisma stanowiące wnioski procesowe są niezwłocznie kierowane do rozpoznania, a inne

pisma powinny być załatwione w terminie do 30 dni.

Przewodniczący wydziału co najmniej raz w miesiącu sprawdza zapisy w kontrolce spraw

zagrożonych przedawnieniem i bieg postępowania w sprawach objętych kontrolą, a w razie

potrzeby wydaje stosowne zarządzenia.

1.

Przewodniczący wydziału niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia lub po zwrocie

akt z sądu drugiej instancji stwierdza prawomocność orzeczenia, czyniąc stosowną wzmiankę

na jego oryginale i wydaje zarządzenie w przedmiocie jego pełnego wykonania. Jeżeli

w wydanym orzeczeniu brak jest rozstrzygnięcia, w szczególności co do dowodów rzeczowych,

kosztów sądowych, poręczeń majątkowych, zaliczenia tymczasowego aresztowania, przewodniczący

kieruje sprawę na posiedzenie w celu wydania postanowienia w tym przedmiocie.

2.

W wydziale, w którym utworzono sekcję wykonywania orzeczeń, kierownik sekcji może

zwrócić akta sprawy w celu wydania postanowienia w tym przedmiocie.

1.

Kierownik sekretariatu informuje referenta, że dane z Krajowego Rejestru Karnego znajdujące

się w aktach sprawy pochodzą sprzed 6 miesięcy.

2.

Kierownik sekretariatu informuje referenta, że w aktach sprawy brak jest informacji

o stosowanych środkach wychowawczych lub poprawczych względem osoby, która nie ukończyła

21 lat.

3.

Kierownik sekretariatu informuje referenta, że informacja, o której mowa w art. 213 § 1a K.p.k., znajdująca się w aktach sprawy pochodzi sprzed 12 miesięcy.

1.

Jeżeli strona, która złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów procesu, nie wykaże w

sposób należyty, że ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów

poniesienie ich byłoby zbyt uciążliwe, prezes sądu lub referendarz sądowy wyznaczy

jej odpowiedni termin do uzupełnienia wniosku.

2.

Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu lub w przypadku wątpliwości co do sposobu

wykazania przez stronę niemożności poniesienia kosztów procesu, prezes sądu lub referendarz

sądowy kieruje sprawę na posiedzenie w celu merytorycznego rozpoznania wniosku.

1.

W przypadku wydania zarządzenia o przyjęciu apelacji, sąd pierwszej instancji przedstawia

sądowi odwoławczemu apelację wraz z aktami sprawy, po dołączeniu do nich dowodów doręczenia

wszystkich zawiadomień o przyjęciu apelacji.

2.

Przedstawiając Sądowi Najwyższemu kasację, do akt sprawy dołącza się odpis orzeczenia

zaskarżonego kasacją, poprzedzającego go orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz

wniesionych od tego orzeczenia środków odwoławczych.

1.

Jeżeli przepisy przewidują obowiązek zawiadamiania organów administracji publicznej,

urzędów lub instytucji o wszczęciu i ukończeniu postępowania, zawiadomienia takiego

dokonuje sąd pierwszej instancji.

2.

O wszczęciu postępowania sąd zawiadamia tylko wówczas, gdy zawiadomienia takiego nie

dokonano w toku postępowania przygotowawczego.

3.

Zawiadomienie o ukończeniu postępowania może również nastąpić przez przesłanie odpisu

prawomocnego orzeczenia z informacją, że postępowanie w sprawie ukończono.

4.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania powinno być dokonane przed terminem pierwszej

rozprawy, a o ukończeniu postępowania - najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia

się orzeczenia lub od daty zwrotu akt sądowi pierwszej instancji.

Do doręczeń, zawiadomień, wezwań i innych pism sądowych w sprawach, w których ma zastosowanie

art. 184 K.p.k., stosuje się w odpowiednim zakresie przepisy dotyczące postępowania z dokumentami

stanowiącymi informacje niejawne.

1.

O terminach rozpoznawania spraw na rozprawach lub na posiedzeniach z udziałem stron,

zawiadamia się oskarżyciela publicznego przez doręczenie mu wokandy, które powinno

nastąpić bezzwłocznie po jej sporządzeniu, nie później niż 7 dni przed wyznaczonym

terminem sprawy. W pilnych przypadkach sąd może dokonać zawiadomienia w inny sposób.

2.

Zawiadamiając oskarżyciela publicznego o terminach czynności sądowych lub doręczając

mu odpisy orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, sąd

przesyła również zawiadomienia i odpisy właściwemu finansowemu organowi postępowania

przygotowawczego.

W razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie karne przeciwko osobie, której

w innej sprawie warunkowo umorzono postępowanie, warunkowo zawieszono wykonanie kary

lub którą warunkowo przedterminowo zwolniono, sąd pierwszej instancji przesyła odpis

tego orzeczenia ze wzmianką o prawomocności właściwemu sądowi, chyba że postępowanie

ukończono wyrokiem uniewinniającym lub umorzeniem postępowania.

Wnioski o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym, które

wpłynęły po godzinach urzędowania sądu i w dniach wolnych od pracy, przyjmuje sędzia

lub asesor sądowy lub na ich zarządzenie, upoważniony pracownik w siedzibie właściwego

wydziału sądu.

Bezpośrednio po wpłynięciu wniosku o zastosowanie środka zapobiegawczego sędzia lub

asesor sądowy wydaje zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia.

Przesłuchanie podejrzanego poprzedzające podjęcie decyzji w przedmiocie zastosowania

przez sąd tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym odbywa się w siedzibie

sądu w wyznaczonym przez prezesa sądu pomieszczeniu, przy zapewnieniu niezbędnych

środków bezpieczeństwa.

1.

Jeżeli stan zdrowia podejrzanego, stwierdzony przez lekarza wydaniem odpowiedniego

zaświadczenia, uniemożliwia doprowadzenie go do sądu, przesłuchanie wyjątkowo może

nastąpić w placówce służby zdrowia, w której podejrzany przebywa.

2.

Jeżeli w czasie przesłuchania podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane

obrażenia ciała, przewodniczący posiedzenia zarządza zbadanie go przez lekarza.

3.

Jeżeli poddanie podejrzanego badaniom lekarskim nie jest możliwe lub w znacznym stopniu

utrudnione, po zastosowaniu tymczasowego aresztowania umieszcza się go w odpowiednim

zakładzie leczniczym wskazanym w wykazie, o którym mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 260 § 2 K.p.k. Po otrzymaniu zaświadczenia lekarza o stanie zdrowia należy rozważyć kwestię utrzymania

tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego.

W postępowaniu przygotowawczym świadectwo lekarza przekazuje się prokuratorowi.

1.

Po ogłoszeniu przez sąd postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, sąd

doręcza obecnemu przy ogłoszeniu tymczasowo aresztowanemu, za pokwitowaniem, odpis

tego postanowienia, ze wskazaniem daty i godziny doręczenia, wraz z pouczeniem o terminie

i sposobie zaskarżenia. W razie odmowy złożenia podpisu lub przeszkody w jego złożeniu

należy uczynić o tym stosowną wzmiankę na postanowieniu.

2.

Odpis postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania doręcza się pokrzywdzonemu,

o ile został ujawniony.

1.

W postanowieniu o zastosowaniu oraz przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania

należy wskazać datę i godzinę terminu, do którego tymczasowe aresztowanie ma trwać.

W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy ponadto wskazać datę

i godzinę rzeczywistego pozbawienia wolności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli nie nastąpiło zatrzymanie podejrzanego lub

oskarżonego, w szczególności z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju.

Odpis postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wraz z nakazem przyjęcia

należy doręczyć funkcjonariuszom konwojującym tymczasowo aresztowanego, z poleceniem

doprowadzenia go do aresztu śledczego. W nakazie przyjęcia sąd zaznacza, że tymczasowo

aresztowany pozostaje do dyspozycji prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie

przygotowawcze.

1.

O zastosowaniu i uchyleniu w postępowaniu sądowym tymczasowego aresztowania w odniesieniu

do osoby będącej obywatelem państwa obcego sąd zawiadamia, na wniosek tej osoby lub

- jeżeli wynika to z przepisów prawa międzynarodowego - z urzędu, właściwy terytorialnie

urząd konsularny lub właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne. W odniesieniu do obywateli

państw obcych, z którymi Rzeczpospolita Polska nie utrzymuje stosunków dyplomatycznych,

oraz osób korzystających z prawa azylu zawiadomienie kieruje się do właściwej w sprawach

konsularnych komórki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

2.

Zawiadomienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, o którym mowa w ust. 1, zawiera,

poza danymi osobowymi, określeniem obywatelstwa i miejsca zamieszkania, oznaczenie

dokumentu tożsamości, treść zarzutu objętego aktem oskarżenia wraz z kwalifikacją

prawną czynu i podstawą prawną tymczasowego aresztowania, datę zatrzymania i miejsce

osadzenia.

Do rozpatrywania przez sąd wniosków organu Straży Granicznej o umieszczenie lub przedłużenie

pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo zastosowanie lub przedłużenie stosowania

wobec niego aresztu dla cudzoziemców, stosownie do art. 394, art. 398 i art. 401 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650, z późn. zm. oraz art. 87, art. 88a i art. 88b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom

ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio

1)

przepisy § 297-300;

2)

przepis § 301 z tym, że zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, następuje za

zgodą cudzoziemca, chyba że przepisy prawa międzynarodowego stanowią inaczej.

Przepisy § 294-300 stosuje się odpowiednio, gdy sąd rozstrzyga w przedmiocie dalszego

trwania tymczasowego aresztowania w wypadku, o którym mowa w art. 279 § 3 K.p.k.

1.

W razie uchylenia przez sąd tymczasowego aresztowania, a następnie uwzględnienia przez

sąd zażalenia w tym przedmiocie, po ponownym osadzeniu podejrzanego, nie wydaje się

postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, chyba że upłynął okres, do którego tymczasowe

aresztowanie miało trwać.

2.

W przypadku określonym w ust. 1, a także w razie wydania przez sąd postanowienia w

przedmiocie tymczasowego aresztowania, w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie

sądu rejonowego odmawiające zastosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu

przygotowawczym - dokumentację niezbędną do ponownego osadzenia podejrzanego przygotowuje

sąd odwoławczy.

3.

Jeżeli podejrzany jest obecny na sali rozpraw w trakcie posiedzenia sądu odwoławczego,

który wydaje postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, przewodniczący

posiedzenia wydaje zarządzenia niezbędne do jego zatrzymania.

1.

Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje do dyspozycji prokuratora,

na którego wniosek środek ten został zastosowany. Po wniesieniu aktu oskarżenia do

sądu tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji tego sądu.

2.

W przypadku przekazania akt sprawy innemu sądowi albo zwrotu sprawy z uwagi na nieuwzględnienie

wniosku, o którym mowa w art. 335 § 1 K.p.k., przekazuje się tymczasowo aresztowanego do dyspozycji właściwego sądu lub prokuratora,

o czym zawiadamia się zakład karny lub areszt śledczy oraz tymczasowo aresztowanego.

3.

O zastosowaniu lub przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania sąd, który zastosował

tymczasowe aresztowanie lub do dyspozycji, którego pozostaje tymczasowo aresztowany,

zawiadamia niezwłocznie po powzięciu tej informacji organ prowadzący przeciwko tymczasowo

aresztowanemu postępowanie w innej sprawie.

Przepisy § 297 ust. 2 i 3, § 300, i § 304 stosuje się odpowiednio, jeżeli tymczasowe

aresztowanie zastosowano po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu.

1.

W postępowaniu sądowym odpis postanowienia sądu o tymczasowym aresztowaniu, wraz z

nakazem przyjęcia wystawionym dla administracji aresztu śledczego, przesyła się do

właściwej według miejsca zamieszkania oskarżonego jednostki Policji, dołączając nakaz

doprowadzenia oskarżonego do aresztu śledczego. Jeżeli oskarżony jest już pozbawiony

wolności, pisma te, z wyjątkiem nakazu doprowadzenia, przesyła się dyrektorowi zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym oskarżony przebywa.

2.

Jeżeli tymczasowe aresztowanie następuje na podstawie postanowienia sądu wydanego

w okolicznościach, o których mowa w art. 100 § 2 K.p.k., zarządza się, aby organ wykonujący postanowienie o tymczasowym aresztowaniu doręczył

oskarżonemu odpis tego postanowienia.

1.

Zgody na wydanie z aresztu śledczego osoby tymczasowo aresztowanej w celu uczestniczenia

w czynnościach procesowych w innej sprawie udziela organ, do którego dyspozycji tymczasowo

aresztowany pozostaje. We wniosku o udzielenie tej zgody należy wskazać rodzaj czynności,

dla której przeprowadzenia tymczasowo aresztowany ma być doprowadzony.

2.

O udzieleniu zgody sąd, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, zawiadamia

bezpośrednio administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego albo inną jednostkę,

w której tymczasowo aresztowany przebywa. W przypadku nieudzielenia zgody zawiadamia

się o tym sąd lub prokuratora występującego o udzielenie zgody, wskazując termin,

w którym doprowadzenie będzie mogło nastąpić.

1.

Żądania doprowadzenia osoby pozbawionej wolności do sądu należy ograniczyć do istotnej

potrzeby, przy czym dzień i godzinę czynności wyznacza się z uwzględnieniem możliwości

komunikacyjnych lub organizacyjnych, związanych z doprowadzeniem i odprowadzeniem

osoby konwojowanej. Zarządzenia doprowadzenia do sądu osób przebywających w tym samym

zakładzie karnym lub areszcie śledczym uwzględniają, w miarę możliwości, doprowadzenie

ich w tym samym terminie.

2.

W celu doprowadzenia do sądu osoby pozbawionej wolności należy wysłać

1)

nakaz wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego albo innej jednostki,

w której osoba ta przebywa;

2)

nakaz doprowadzenia do jednostki Policji, w której terytorialnym zasięgu działania

znajduje się dany zakład karny lub areszt śledczy albo inna jednostka, w której osoba

ta przebywa.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wydania polecenia przetransportowania

osoby pozbawionej wolności do odpowiedniego zakładu leczniczego albo z zakładu leczniczego

do zakładu karnego lub aresztu śledczego.

1.

W przypadku gdy konieczne jest, przed przeprowadzeniem czynności, przetransportowanie

osoby pozbawionej wolności do zakładu karnego lub aresztu śledczego właściwego ze

względu na miejsce przeprowadzenia czynności, sędzia lub asesor sądowy wydaje zarządzenie

o

1)

wysłaniu do właściwej jednostki Policji nakazu doprowadzenia wraz z pisemnym poleceniem

przetransportowania tej osoby do zakładu karnego lub aresztu śledczego;

2)

wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, z

którego osoba ta będzie doprowadzona do sądu, z podaniem informacji o mającym nastąpić

przetransportowaniu.

2.

Jeżeli dyrektor aresztu śledczego lub zakładu karnego powiadomił, że przetransportowanie

może być zrealizowane przez Służbę Więzienną, a sąd wyraził zgodę na taką formę przetransportowania,

powiadamia się o tym jednostkę Policji, do której wysłano nakaz wymieniony w ust.

1 pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należy bezzwłocznie po przeprowadzeniu czynności

zawiadomić administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego o jej zakończeniu,

a następnie wydać polecenie przetransportowania osoby pozbawionej wolności do zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywała, chyba że sąd przeprowadzający

czynność postanowi inaczej.

1.

Nakazy wydania oraz wezwania dla osób pozbawionych wolności wysyła się do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a nakazy doprowadzenia do właściwych jednostek

Policji - najpóźniej na 14 dni przed datą czynności sądowej, a w terminie krótszym

w przypadku odroczenia wydania wyroku lub w innych wyjątkowych przypadkach.

2.

W nakazach doprowadzenia należy zamieścić informację umożliwiającą Policji zorientowanie

się co do koniecznej liczebności konwoju, a w szczególności dane dotyczące zarzucanego

czynu i dotychczasowej karalności osoby pozbawionej wolności oraz wskazać osoby, które

podczas jazdy i oczekiwania na przesłuchanie mogą być obiektem agresji ze strony innych

osób z nimi przewożonych.

Na dokumentach wysyłanych przez sądy do administracji aresztów śledczych i zakładów

karnych umieszcza się także sygnaturę akt prokuratorskich.

1.

Zarządzenia o zgodzie na widzenie z tymczasowo aresztowanym do czasu wydania nieprawomocnego

wyroku w sprawie wydaje sędzia sądu, do którego dyspozycji osoba ta pozostaje lub

przewodniczący wydziału.

2.

Jeżeli zarządzenie o zgodzie na widzenie z tymczasowo aresztowanym dotyczy cudzoziemca,

sędzia lub asesor sądowy sądu, do którego dyspozycji osoba ta pozostaje, uwzględnia

zasady i terminy określone w konwencjach konsularnych oraz innych umowach międzynarodowych,

jeżeli zostały zawarte z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

3.

Zarządzenie o zgodzie na widzenie, oprócz danych wymienionych w art. 94 K.p.k., zawiera w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dokumentu tożsamości;

3)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z aresztowanym;

4)

termin jego ważności;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;

6)

czytelny podpis sędziego lub asesora sądowego oraz okrągłą pieczęć sądu.

4.

Oryginał zarządzenia o zgodzie na widzenie doręcza się osobie odwiedzającej, zaś jego

odpisy pozostawia się w aktach sprawy oraz przesyła do właściwego aresztu śledczego.

5.

Jeżeli sąd, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, postanowił, że

tymczasowo aresztowany nie może zostać przeniesiony do zakładu karnego po wydaniu

wyroku skazującego przez sąd pierwszej instancji, albo jeżeli tymczasowo aresztowany

nie wyraża zgody na stosowanie wobec niego regulaminu wykonania kary pozbawienia wolności,

uprawnienie do wydania zarządzenia o zgodzie na widzenie z tymczasowo aresztowanym

przysługuje temu sądowi, aż do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Przewodniczący rozprawy lub posiedzenia może wydać zarządzenie o zgodzie na widzenie

z tymczasowo aresztowanym w sądzie przy sposobności rozprawy lub posiedzenia. W zarządzeniu,

którego odpis doręcza się dowódcy konwoju, wskazuje się miejsce oraz czas trwania

widzenia, nie dłuższy niż 15 minut.

Wydając zarządzenie o zgodzie na widzenie właściwego przedstawiciela dyplomatycznego

lub konsularnego z tymczasowo aresztowanym cudzoziemcem należy uwzględnić zasady i

terminy określone w przepisach prawa międzynarodowego, jeżeli obowiązują w stosunkach

z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

1.

Korespondencję osoby tymczasowo aresztowanej cenzuruje sędzia sądu lub asesor sądu,

do którego dyspozycji osoba ta pozostaje, lub przewodniczący wydziału.

2.

Ocenzurowana korespondencja podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano,

dnia... podpis... ”. Pieczęć przystawia się na korespondencji.

3.

Korespondencja osób tymczasowo aresztowanych będących cudzoziemcami, adresowana do

urzędu konsularnego, jest przesyłana z uwzględnieniem zasad i terminów określonych

w konwencjach konsularnych i innych umowach międzynarodowych, jeżeli zostały zawarte

z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

4.

Korespondencja przekazywana przez tymczasowo aresztowanego do urzędu konsularnego

jest przesyłana z uwzględnieniem zasad i terminów określonych w przepisach prawa międzynarodowego,

jeżeli obowiązują w stosunkach z państwem, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany.

1.

Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji sądu, sędzia lub asesor sądowy,

któremu przydzielono daną sprawę, albo przewodniczący wydziału bezzwłocznie wydaje

zarządzenie w przedmiocie możliwości korzystania przez niego z aparatu telefonicznego.

Zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego można

wydać tylko w wypadku, gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 217c § 2 K.k.w.

2.

W wypadku gdy tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów, sędzia

lub asesor sądowy, któremu przydzielono daną sprawę lub przewodniczący wydziału bezzwłocznie

nawiązuje kontakt z tymi organami, celem uzyskania stanowiska każdego z nich w przedmiocie

wyrażenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego lub w przedmiocie wyznaczenia

organu uprawnionego do wyrażenia takiej zgody.

3.

Kierownik sekretariatu bezzwłocznie informuje dyrektora aresztu śledczego, w którym

tymczasowo aresztowany przebywa, do dyspozycji ilu organów i w jakich sprawach tymczasowo

aresztowany pozostaje.

4.

Zarządzenie w przedmiocie wyrażenia zgody na korzystanie przez tymczasowo aresztowanego

z aparatu telefonicznego doręcza się tymczasowo aresztowanemu, obrońcy i dyrektorowi

aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa.

5.

Zażalenie na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na korzystanie z aparatu telefonicznego

sąd powinien rozpoznać w ciągu 48 godzin od chwili otrzymania zażalenia.

1.

Sąd, który wydał postanowienie w przedmiocie utrzymania lub przedłużenia tymczasowego

aresztowania podejrzanego lub oskarżonego, przesyła administracji zakładu karnego

lub aresztu śledczego odpis tego postanowienia odpowiednio wcześnie tak, aby właściwa

jednostka otrzymała go najpóźniej na 3 dni robocze przed upływem terminu aresztowania

określonego w postanowieniu o zastosowaniu tego środka lub jego przedłużeniu. W razie

stwierdzenia, że administracja zakładu karnego lub aresztu śledczego nie otrzymała

dokumentu w tym terminie, prezes sądu, przewodniczący wydziału, sędzia lub asesor

sądowy dyżurny przekazuje bezzwłocznie telefaksem, pocztą elektroniczną lub poprzez

bezpośrednie doręczenie informację o treści postanowienia i zarządza niezwłoczne przesłanie

odpisu postanowienia oraz innych niezbędnych dokumentów administracji zakładu karnego

lub aresztu śledczego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie nieuwzględnienia wniosku prokuratora

o przedłużenie tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony lub uchylenia przez

właściwy sąd postanowienia o zastosowaniu lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania.

Zawiadomienie o wystąpieniu do sądu apelacyjnego z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego

aresztowania na czas przekraczający okres 2 lat sąd, przed którym sprawa się toczy,

wysyła niezwłocznie do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

1.

Po wydaniu przez sąd, w stosunku do osoby pozbawionej wolności, wyroku skazującego

na karę pozbawienia wolności, do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego

należy przesłać niezwłocznie zawiadomienie wskazujące: kwalifikację prawną czynu przypisanego

sprawcy, orzeczoną karę i podstawę jej wymierzenia, dane w przedmiocie zaliczenia

tymczasowego aresztowania, a także posiadane informacje dotyczące osoby skazanego

oraz informację o tym, że wyrok nie jest prawomocny.

2.

Po wydaniu przez sąd odwoławczy, w stosunku do osoby pozbawionej wolności, prawomocnego

wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności, do administracji zakładu karnego

lub aresztu śledczego należy przesłać niezwłocznie odpis prawomocnego wyroku wraz

z nakazem przyjęcia lub postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania.

3.

Jeżeli osoba pozbawiona wolności została doprowadzona do sądu, zawiadomienie i informacje,

o których mowa w ust. 1, doręcza się za pośrednictwem dowódcy konwoju, a w razie braku

takiej możliwości - także za pośrednictwem policji sądowej lub upoważnionego pracownika

sądowego.

1.

W razie uchylenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego doprowadzonego do sądu

i pozostającego do jego dyspozycji w danej sprawie, przewodniczący rozprawy lub posiedzenia

zarządza bezzwłoczne zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony

wolności w innej sprawie, oraz wydanie zwalnianemu, w razie potrzeby, zaświadczenia

potwierdzającego najważniejsze dane personalne, a także wskazującego datę i okoliczności

uzasadniające zwolnienie. O zwolnieniu zawiadamia się te organy lub instytucje, które

zawiadomiono o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.

2.

Przewodniczący rozprawy lub posiedzenia zarządza bezzwłoczne wysłanie do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego nakazu zwolnienia wraz z odpisem postanowienia.

3.

W razie uchylenia tymczasowego aresztowania w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie

o tymczasowym aresztowaniu lub w razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania

w wyniku rozpoznania zażalenia na zatrzymanie, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy, papierów wartościowych lub przedmiotu zastawu

składa się do depozytu danego sądu. Zasady przechowywania depozytu regulują odrębne

przepisy. Pokwitowanie przyjęcia do depozytu dołącza się do protokołu przyjęcia poręczenia.

2.

Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy składający poręczenie wpłaca na rachunek

wskazany przez sąd. Dowód wpłaty dołącza się do protokołu przyjęcia poręczenia.

3.

Przyjęcie poręczenia majątkowego w postaci hipoteki następuje przez dołączenie do

protokołu przyjęcia poręczenia odpisu księgi wieczystej, stwierdzającego dokonanie

wpisu hipoteki z tytułu poręczenia.

W przypadku zastosowania dozoru Policji lub przełożonego wojskowego sąd zawiadamia

o tym właściwy organ, dołączając odpis postanowienia o zastosowaniu dozoru. Sąd zwraca

się również do właściwego organu o bezzwłoczne zawiadomienie o naruszeniu przez oskarżonego

obowiązków nałożonych przy zastosowaniu dozoru, w szczególności dotyczących zakazu

kontaktowania się z pokrzywdzonym, zakazu przebywania w określonych miejscach, zakazu

zbliżania się do pokrzywdzonego oraz nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego

wspólnie z pokrzywdzonym.

O uchyleniu lub zmianie środka zapobiegawczego w postaci poręczenia lub dozoru zawiadamia

się poręczającego albo organ sprawujący dozór.

1.

Przed zawieszeniem postępowania z powodu niemożności ujęcia oskarżonego lub przed

wydaniem postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, należy wyczerpać

możliwości ustalenia jego adresu za pośrednictwem właściwego terenowo organu do spraw

ewidencji ludności i Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

oraz Centralnego Zarządu Służby Więziennej lub w Krajowym Rejestrze Karnym dokonać

ustaleń, czy oskarżony nie przebywa w areszcie śledczym lub zakładzie karnym, a w

razie bezskuteczności tej drogi - zwrócić się do jednostki Policji właściwej według

ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu oskarżonego z poleceniem wszczęcia poszukiwań.

2.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, sąd może

odstąpić od poszukiwań, o których mowa w ust. 1.

3.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, do listu

gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, a także nakaz

przyjęcia oskarżonego dla administracji aresztu śledczego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nakaz przyjęcia może być wystawiony na areszt

śledczy nieokreślony z nazwy.

O odwołaniu poszukiwań lub listu gończego zawiadamia się niezwłocznie jednostkę Policji,

która na zarządzenie sądu dokonywała poszukiwań.

1.

W razie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci nakazu okresowego opuszczenia

przez oskarżonego lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym i wskazania oskarżonemu

- na jego wniosek - miejsca pobytu w placówce zapewniającej miejsca noclegowe, odpis

postanowienia w tym przedmiocie przesyła się tej placówce.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego,

o którym mowa w ust. 1, gdy oskarżony nadal przebywa w placówce.

O zastosowaniu przez sąd środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia oskarżonego

w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo w postaci nakazu powstrzymania

się od określonej działalności lub prowadzenia określonego rodzaju pojazdów zawiadamia

się odpowiednie urzędy, instytucje i organy samorządu zawodowego.

1.

W razie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju przez

oskarżonego, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się Straży Granicznej,

a w przypadku cudzoziemca - właściwemu urzędowi konsularnemu lub przedstawicielstwu

dyplomatycznemu oraz Straży Granicznej.

2.

W razie zastosowania środka zapobiegawczego połączonego z zatrzymaniem dokumentu paszportowego

albo z zakazem wydania takiego dokumentu, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła

się organowi paszportowemu właściwemu ze względu na siedzibę sądu, który wydał stosowne

postanowienie w tym zakresie.

3.

Paszport lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy przechowuje się

w szafie pancernej znajdującej się w pomieszczeniu odpowiednio zabezpieczonym, wskazanym

przez prezesa sądu.

4.

Zwrot dokumentów, o których mowa w ust. 3, następuje za pokwitowaniem.

5.

W razie nieodebrania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od doręczenia

wezwania do jego odebrania, sąd zwraca ten dokument właściwemu ze względu na siedzibę

sądu organowi paszportowemu, a w przypadku cudzoziemca - właściwemu urzędowi konsularnemu,

o czym należy pouczyć w wezwaniu.

6.

W przypadku gdy zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju

jest związane z uchyleniem tymczasowego aresztowania, odpis postanowienia, o którym

mowa w ust. 1, przesyła się również dyrektorowi aresztu śledczego wraz z pismem informującym,

gdzie ma być przekazany paszport zwalnianego lub inny dokument uprawniający go do

przekroczenia granicy.

7.

O uchyleniu lub zmianie środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju

połączonego z zatrzymaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, zawiadamia się organ

paszportowy właściwy ze względu na siedzibę sądu, który wydał postanowienie w tym

przedmiocie oraz Straż Graniczną, a w przypadku cudzoziemca - właściwy urząd konsularny

oraz Straż Graniczną.

O zastosowaniu przez sąd środka zapobiegawczego w postaci zakazu łączenia się, podziału

lub przekształcenia się podmiotu zbiorowego w czasie prowadzenia postępowania przeciwko

niemu, a także zakazu obciążania w tym czasie bez zgody sądu swego majątku lub zbywania

bez takiej zgody określonych przez sąd składników majątkowych, zawiadamia się organ

prowadzący właściwy rejestr lub ewidencję oraz organ powołany do nadzoru nad tym podmiotem.

1.

Sąd okręgowy, wydając europejski nakaz aresztowania, zwany dalej „nakazem”, dąży do

objęcia nim wszystkich spraw, w których oskarżony (skazany) jest poszukiwany.

2.

Sprawy w toku, dotyczące tego samego oskarżonego, przewodniczący wydziału kieruje

łącznie do rozpoznania na posiedzenie w przedmiocie wydania nakazu.

1.

W przypadku, gdy miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał

nakaz, przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.

2.

Odpis nakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd okręgowy przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia jego wydania.

3.

Wraz z odpisem nakazu sąd przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia w przedmiocie wykonania nakazu lub wyciąg z protokołu posiedzenia

w przedmiocie wydania nakazu;

2)

informację, do jakiego państwa nakaz został przesłany do wykonania.

1.

W przypadku, gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, a istnieje podejrzenie,

że może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w Systemie Informacyjnym

Schengen, zwanym dalej „SIS”, sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła w formie dokumentu

elektronicznego odpis nakazu (PDF), jego tłumaczenie na język angielski (DOC, TXT

lub RTF) i wniosek o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych (PDF), w sposób zapewniający

poufność i integralność przekazywanych danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej

Biura SIRENE, po czym dokonuje bezzwłocznie wpisu danych tej osoby do SIS.

2.

Po ustaleniu miejsca pobytu osoby ściganej sąd okręgowy, który wydał nakaz, przekazuje

go właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu, a odpis wraz z dokumentami

wymienionymi w § 332 ust. 3 przesyła Ministrowi Sprawiedliwości.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 lub w § 332 ust. 1, okaże się, że osoba

ścigana przebywa na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, sąd okręgowy, który

wydał nakaz, przesyła w formie dokumentu elektronicznego nakaz (PDF) i jego tłumaczenie

na język angielski (DOC, TXT lub RTF), w sposób zapewniający poufność i integralność

przekazywanych danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po

czym dokonuje bezzwłocznie wpisu danych tej osoby do SIS.

4.

Sąd okręgowy niezwłocznie przesyła telefaksem do Biura SIRENE informację o dacie dokonania

wpisu danych osoby ściganej do SIS, przesłaniu odpisu nakazu i jego tłumaczenia na

język angielski oraz wniosku o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych na adres poczty

elektronicznej Biura SIRENE.

Sąd okręgowy, wykonując nakaz wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia w przedmiocie wydania nakazu wraz z informacją, w jakim terminie

od daty zatrzymania osoby ściganej rozpoznano sprawę;

2)

odpis nakazu przetłumaczony na język polski;

3)

informację, w jakim terminie osoba ścigana została przekazana właściwemu organowi

sądowemu państwa wydania nakazu;

4)

kopię pism przesyłanych właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu, zawierających

informację o przyczynach niedotrzymania terminów rozpoznania sprawy i przekazania

osoby ściganej.

1.

Po wydaniu postanowienia o odmowie wykonania nakazu dotyczącego osoby poszukiwanej

za pośrednictwem SIS sąd okręgowy informuje bezzwłocznie Biuro SIRENE o konieczności

dokonania zastrzeżenia w SIS, że osoba ta nie może zostać zatrzymana na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przestępstwem lub przestępstwami, będącymi przedmiotem

rozstrzygnięcia.

2.

W przypadku uchylenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, sąd okręgowy informuje

bezzwłocznie Biuro SIRENE o konieczności usunięcia dokonanego zastrzeżenia w SIS.

Przepisy § 333 ust. 1, 3 i 4 oraz § 335 stosuje się odpowiednio w przypadku ustalenia,

że osoba ścigana przebywa, lub gdy istnieje podejrzenie, że może ona przebywać na

terytorium państwa uczestniczącego w SIS niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej.

W razie niedotrzymania ustawowych terminów do rozpoznania sprawy w przedmiocie wykonania

nakazu wydanego przez inne państwo, sąd okręgowy właściwy do rozpoznania sprawy niezwłocznie

zawiadamia o tym Ministerstwo Sprawiedliwości, wskazując przyczyny niedotrzymania

terminów.

Do czynności prezesa sądu należy zapewnienie organizacyjnych i technicznych mechanizmów

zabezpieczających dane SIS przed nieuprawnionym dostępem, zniszczeniem, zmianą lub

ich utratą, jak również zapewnienie zgodności podejmowanych w danym sądzie działań

z obowiązującymi przepisami o dostępie do danych SIS.

Prezes sądu okręgowego wyznacza spośród sędziów tego sądu jedną lub więcej osób odpowiedzialnych

za całodobowe kontakty z Biurem SIRENE. Wyznaczeni sędziowie posiadają uprawnienie

do dostępu do danych SIS, a także telefon komórkowy umożliwiający stały kontakt oraz

adres poczty elektronicznej. Numery telefonów oraz adresy poczty elektronicznej udostępnia

się Biuru SIRENE oraz bezzwłocznie aktualizuje w przypadku ich zmiany.

1.

Osoba uprawniona do dostępu do danych SIS (użytkownik) obowiązana jest przestrzegać

zasad należytej ostrożności w zakresie korzystania z udostępnionych jej funkcji SIS

oraz zasad bezpieczeństwa przy przetwarzaniu danych, w szczególności w przypadkach

czasowego opuszczenia stanowiska pracy, zakończenia pracy oraz korzystania z zewnętrznych

informatycznych nośników danych.

2.

Dostęp użytkownika do danych SIS nie powinien trwać dłużej, niż jest to konieczne

do dokonania wpisu lub wglądu do danych.

Przetwarzanie danych SIS może odbywać się wyłącznie przy użyciu funkcji przewidzianych

w systemie, po uprzednim dokonaniu w nim uwierzytelnienia przez użytkownika.

W przypadku zaistnienia podejrzenia, że osoba uczestnicząca w czynnościach sądowych

może być poszukiwana za pośrednictwem SIS, można dokonać sprawdzenia danych tej osoby

w SIS. W razie uzyskania informacji, że sprawdzana osoba jest poszukiwana za pośrednictwem

SIS, bezzwłocznie zawiadamia się o tym Policję lub inny uprawniony organ.

1.

Wpisów, modyfikacji oraz usunięcia danych SIS w sprawach pozostających na etapie postępowania

rozpoznawczego i wykonawczego osób poszukiwanych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej

w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1203 oraz z 2015 r. poz. 1607), zwanej dalej „ustawą o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej”, dokonuje się bezzwłocznie.

2.

Wpisów do SIS danych osób poszukiwanych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej, dokonuje się bezzwłocznie w przypadku ustalenia, że osoba poszukiwana przebywa lub

zaistnienia podejrzenia, że może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego

w SIS.

3.

Wpisów do SIS danych osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej, można dokonywać w przypadku ustalenia, że osoby te przebywają, lub zaistnienia podejrzenia,

że mogą one przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS oraz gdy uzasadnia

to waga lub charakter sprawy.

4.

Wpisów do SIS danych przedmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej, można dokonywać w przypadku ustalenia, że przedmioty te znajdują się lub zaistnienia

podejrzenia, że mogą one znajdować się na terytorium państwa uczestniczącego w SIS

oraz gdy uzasadnia to waga lub charakter sprawy.

5.

Wpisów danych do SIS dokonuje się zgodnie z danymi zawartymi w Powszechnym Elektronicznym

Systemie Ewidencji Ludności (PESEL).

Obowiązkiem sędziego, któremu przydzielono daną sprawę, w której podjęto czynności

poszukiwawcze za pośrednictwem SIS, jest dbałość o aktualność danych wpisanych do

SIS, w tym o bezzwłoczną modyfikację lub usunięcie danych nieaktualnych, w szczególności

jeżeli osoba, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, została przekazana do dyspozycji sądu właściwego do rozpoznania sprawy, nakaz został

uchylony lub nastąpiło przedawnienie karalności przestępstwa. Sędzia ten, nie rzadziej

niż co 3 miesiące oraz nie później niż miesiąc przed upływem terminu wygaśnięcia danych

wpisanych do SIS, dokonuje kontroli akt sprawy, w której dokonano wpisu i podejmuje

stosowne działania zmierzające do zapewnienia aktualności tych danych.

W sytuacjach innych niż wymienione w § 335 ust. 1, jeżeli wykryty zostanie wpis mogący

wymagać zastrzeżenia w SIS, że dana osoba nie będzie poszukiwana na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przy jego użyciu, sąd bezzwłocznie informuje Biuro SIRENE o konieczności

dokonania takiego zastrzeżenia.

1.

Po każdorazowym wglądzie lub przetworzeniu danych w SIS tworzy się wydruk z czynności

lub notatkę urzędową, które dołącza się do akt sprawy.

2.

Wydruki, które nie są przydatne dla postępowania, podlegają zniszczeniu.

W przypadku braku bezpośredniego dostępu do danych SIS spowodowanego przyczynami niezależnymi

od sądu wpisów do SIS dokonuje się za pośrednictwem centralnego organu technicznego

Krajowego Systemu Informatycznego.

Zwracając się o udzielenie informacji mających na celu ułatwienie współpracy w sprawach

karnych z właściwym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa,

w którym ustanowiono punkt kontaktowy Europejskiej Sieci Sądowej, w szczególności

o

1)

informację o prawie i praktyce tego państwa,

2)

ustalenie w tym państwie organu właściwego do wykonania wniosku o pomoc prawną lub

o udzielenie informacji dotyczącej stanu realizacji tego wniosku,

3)

ustalenie w tym państwie organu właściwego do wykonania europejskiego nakazu aresztowania

lub innego orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu lub o udzielenie informacji

dotyczącej stanu realizacji tego nakazu lub orzeczenia

- sąd występuje do krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej w Ministerstwie

Sprawiedliwości lub w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Na wniosek krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej sąd udziela informacji,

o których mowa w § 348.

Sąd może zwrócić się do przedstawiciela krajowego w Eurojust o udzielenie informacji

lub o pomoc w sprawach należących do kompetencji Eurojust, które podlegają jurysdykcji

Rzeczypospolitej Polskiej lub w które Rzeczpospolita Polska jest bezpośrednio zaangażowana,

w szczególności o

1)

pomoc w ustaleniu organu właściwego w państwie członkowskim Unii Europejskiej do wykonania

wniosków o pomoc prawną, europejskich nakazów aresztowania oraz innych orzeczeń podlegających

wzajemnemu uznawaniu, a ponadto o koordynowanie, monitorowanie i ułatwianie ich wykonania,

w tym przez pośredniczenie w kontaktach między sądem a właściwym organem państw członkowskich

Unii Europejskiej;

2)

koordynowanie innych działań prowadzonych lub nadzorowanych przez sąd z działaniami

właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej.

W przypadku wystąpienia przez przedstawiciela krajowego w Eurojust sąd niezwłocznie

udziela informacji koniecznych do wykonywania zadań Eurojust.

Odmawiając rozpatrzenia wystąpienia Eurojust z powodu zagrożenia bezpieczeństwa Rzeczypospolitej

Polskiej lub zagrożenia bezpieczeństwa osoby sąd może ograniczyć się do podania tych

powodów.

1.

Informacje

1)

o postępowaniu w sprawie o przestępstwo bezpośrednio dotyczące co najmniej trzech

państw członkowskich Unii Europejskiej, gdy wnioski o udzielenie międzynarodowej pomocy

prawnej lub o wykonanie orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu zostały przekazane

do co najmniej dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli

a)

przedmiotem postępowania jest czyn zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 5 lat, będący przestępstwem

-

fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi,

-

handlu ludźmi,

-

łapownictwa i płatnej protekcji,

-

na szkodę interesów finansowych Unii Europejskiej,

-

nielegalnego obrotu bronią palną, amunicją lub ich istotnymi częściami,

-

nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów,

środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,

-

o charakterze terrorystycznym,

-

przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych

w systemie informatycznym,

-

przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,

-

udziału w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego,

-

wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych

lub nieujawnionych źródeł,

b)

z materiału dowodowego wynika, że przestępstwo może powodować poważne skutki transgraniczne,

skutki dla Unii Europejskiej lub może dotyczyć innych państw członkowskich Unii Europejskiej

niż te, które są bezpośrednio zaangażowane,

2)

o sprawach, w których może wystąpić kolizja jurysdykcji,

3)

o sprawach, w których powtarzają się trudności z wykonywaniem wniosków o udzielenie

międzynarodowej pomocy prawnej, wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania lub innego

orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu

- sąd niezwłocznie przekazuje przedstawicielowi krajowemu w Eurojust, o ile nie zostały

one przekazane w postępowaniu przygotowawczym.

2.

Przy przekazywaniu informacji, o których mowa w ust. 1, sąd wskazuje

1)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 1

a)

przedmiot postępowania,

b)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zawód, miejsce zamieszkania oskarżonego i jego numer

PESEL, o ile go posiada,

c)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zawód, miejsce zamieszkania pokrzywdzonego i jego

numer PESEL, o ile go posiada,

d)

zaangażowane państwa członkowskie,

e)

krótki opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną,

f)

informacje o skierowanych wnioskach o międzynarodową pomoc prawną, ich zakresie i

o stanie ich realizacji,

g)

w przypadku postępowań o przestępstwa o charakterze terrorystycznym - dodatkowo informacje

o treści prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne oraz o ewentualnych

powiązaniach z innymi postępowaniami karnymi;

2)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 3

a)

państwa członkowskie, między którymi może wystąpić kolizja jurysdykcji,

b)

przedmiot postępowania,

c)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zawód, miejsce zamieszkania oskarżonego i jego numer

PESEL, o ile go posiada,

d)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zawód, miejsce zamieszkania pokrzywdzonego i jego

numer PESEL, o ile go posiada,

e)

krótki opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną.

1.

Sąd okręgowy, kierując wystąpienie o wykonanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie

kary pozbawienia wolności, zwane dalej „wystąpieniem”, do właściwego sądu lub innego

organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego dalej „państwem wykonania

orzeczenia”, przesyła do wiadomości Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis prawomocnego i podlegającego wykonaniu orzeczenia skazującego na karę pozbawienia

wolności;

2)

odpis wystąpienia w przedmiocie wykonania kary pozbawienia wolności;

3)

odpis zaświadczenia zawierającego wszystkie istotne informacje umożliwiające prawidłowe

wykonanie orzeczenia.

2.

Odpis orzeczenia, wystąpienia oraz zaświadczenia, o których mowa w ust. 1, sąd okręgowy

przesyła Ministrowi Sprawiedliwości w terminie 14 dni od wydania orzeczenia w przedmiocie

wystąpienia.

3.

Informację o prawomocnej decyzji właściwego sądu lub innego organu państwa wykonania

orzeczenia w przedmiocie wykonania lub odmowy wykonania orzeczenia, skazującego na

karę pozbawienia wolności sąd okręgowy przesyła Ministrowi Sprawiedliwości w terminie

14 dni od jej otrzymania.

4.

Jeżeli skazany, którego dotyczy wystąpienie, przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, sąd okręgowy informuje Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od przekazania

skazanego w jakim terminie od daty uprawomocnienia się decyzji w przedmiocie wykonania

orzeczenia, skazany został przekazany sądowi lub innemu organowi państwa wykonania

orzeczenia.

5.

W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w art. 611tf § 1 K.p.k., sąd okręgowy niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, wskazując przyczyny

niedotrzymania terminu.

1.

Sąd okręgowy, w razie skierowania przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, zwane

dalej „państwem wydania orzeczenia”, wystąpienia o wykonanie w Rzeczpospolitej Polskiej

prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności, przesyła do wiadomości Ministrowi

Sprawiedliwości odpis postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia w terminie

14 dni od wydania postanowienia.

2.

Wraz z odpisem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, sąd okręgowy przesyła Ministrowi

Sprawiedliwości

1)

odpis orzeczenia o karze pozbawienia wolności państwa wydania orzeczenia wraz z zaświadczeniem

zawierającym wszystkie istotne informacje umożliwiające prawidłowe wykonanie orzeczenia

oraz wystąpienie o jego wykonaniu, przetłumaczone na język polski;

2)

informację, w jakim terminie od daty otrzymania orzeczenia wraz z innymi dokumentami

rozpoznano sprawę.

3.

W razie niedotrzymania terminów, o których mowa w art. 611tj. K.p.k., sąd okręgowy niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, wskazując przyczyny

niedotrzymania terminów.

Dla zapewnienia niezwłocznego rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym ustala

się następujące godziny urzędowania w sądach rejonowych

1)

w dni robocze, soboty i dni wolne od pracy od godz. 8

2)

w soboty i dni wolne od pracy od godz. 8

1.

Prezes sądu rejonowego, jeżeli jest to niezbędne do opanowania wpływu spraw podlegających

rozpoznaniu w postępowaniu przyspieszonym, zarządza odpowiednio dłuższe godziny urzędowania

sądu, a w sądzie o limicie etatów sędziowskich i asesorskich powyżej 50 może zarządzić

całodobowe rozpoznawanie tych spraw.

2.

Zmiana godzin urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania spraw w postępowaniu

przyspieszonym, może nastąpić również na wniosek właściwego prokuratora rejonowego

lub komendanta właściwej jednostki Policji.

1.

Przepis § 356 stosuje się odpowiednio do punktów informacyjnych Biura Informacyjnego

Krajowego Rejestru Karnego działających przy sądach.

2.

Dla zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym, w związku

z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym, prezes sądu, przy którym działa

punkt informacyjny Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, może zarządzić

odpowiednio dłuższe godziny urzędowania punktu.

3.

O wydaniu zarządzeń, o których mowa w ust. 2 oraz w § 357 ust. 1, prezes sądu informuje

niezwłocznie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

1.

W godzinach urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym,

wyznaczeni sędziowie, asesorzy sądowi i pracownicy sądu przebywają w siedzibie właściwego

sądu rejonowego.

2.

Można zarządzić przebywanie wyznaczonego sędziego oraz pracownika sądu w soboty i

dni wolne od pracy oraz w określonych godzinach w dni robocze, poza siedzibą sądu,

w warunkach stałego kontaktu telefonicznego.

Zarządzenia, o których mowa w § 357, § 358 ust. 2 i § 359 ust. 2, może wydać również

prezes właściwego sądu okręgowego.

Prezesi sądów okręgowych i rejonowych zapewniają organizację rozpoznawania spraw w

postępowaniu przyspieszonym, w tym ustalają dyżury sędziów i asesorów sądowych orzekających.

Prezes sądu rejonowego w przypadku, o którym mowa w § 359 ust. 2, ustala z właściwym

prokuratorem rejonowym sposób nawiązania kontaktu z wyznaczonym sędzią lub asesorem

sądowym.

Prezes sądu rejonowego ustala wykaz sędziów, asesorów sądowych i pracowników sądu,

wyznaczonych do pełnienia czynności w godzinach urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania

spraw w postępowaniu przyspieszonym, i przekazuje go niezwłocznie właściwemu prokuratorowi

rejonowemu.

1.

Wykaz spraw, o których mowa w art. 65 § 2 K.p.w., doręcza się oskarżycielowi publicznemu,

niezwłocznie po jego sporządzeniu.

2.

Sprawy z udziałem tych samych stron lub osób należy, w miarę możliwości, wyznaczyć

w tym samym dniu, w następującej po sobie kolejności.

W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego sąd zawiadamia o możliwości i terminie wstąpienia

w prawa zmarłego tylko znane sądowi osoby najbliższe.

1.

Zarządzając na podstawie art. 82 § 5 pkt 1 K.p.w., zatrzymanie paszportu lub innego

dokumentu upoważniającego do przekroczenia granicy, sąd wydaje ukaranemu pokwitowanie

stwierdzające fakt zatrzymania tego dokumentu i zawiadamia o tym właściwy ze względu

na siedzibę sądu organ paszportowy oraz Straż Graniczną, a w przypadku cudzoziemca

- właściwy urząd konsularny lub przedstawicielstwo dyplomatyczne oraz Straż Graniczną.

2.

Do sposobu przechowywania i zwrotu dokumentów, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy § 329 ust. 3-5.

W razie gdy w postanowieniu o uchyleniu prawomocnego mandatu karnego sąd nakazał podmiotowi,

na którego rachunek przekazano grzywnę, zwrot uiszczonej kwoty, niezwłocznie zawiadamia

się ten podmiot oraz ukaranego poprzez przesłanie im odpisów postanowienia.

1.

Przekazane przez Policję do sądu prawo jazdy przechowuje się do czasu wydania przez

sąd merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie zwraca właścicielowi lub

przekazuje organowi właściwemu do spraw komunikacji.

2.

Do sposobu przechowywania i zwrotu prawa jazdy stosuje się odpowiednio przepisy §

329 ust. 3-5.

1.

Każde orzeczenie, które staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, kieruje się

do wykonania bezzwłocznie, nie później niż 14 dni od daty uprawomocnienia lub od daty

zwrotu akt sądowi pierwszej instancji. Postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym

wykonalne z chwilą wydania należy skierować do wykonania w dniu ich wydania.

2.

Datę skierowania orzeczenia do wykonania stanowi data podpisania przez prezesa sądu,

upoważnionego sędziego lub asesora sądowego zarządzenia o jego wykonaniu.

1.

W razie gdy z mocy przepisów szczególnych właściwy do wykonania orzeczonych kar lub

środków jest sąd inny niż ten, który orzekał w danej sprawie, odpisy wydanych w postępowaniu

wykonawczym orzeczeń, których treść podlega odnotowaniu przez sąd orzekający, należy

przesłać temu sądowi z powołaniem się na sygnaturę jego akt.

2.

W sprawach, w których właściwy do wykonania orzeczenia jest kurator sądowy, odpis

orzeczenia należy przesłać do zespołu kuratorskiej służby sądowej wraz z zarządzeniami

dotyczącymi sposobu wykonywania orzeczenia.

Wrazie zaistnienia okoliczności skutkujących powstaniem obowiązku sporządzenia karty

rejestracyjnej lub zawiadomienia na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Karnym

kartę taką lub zawiadomienie sporządza się i przesyła niezwłocznie nie później jednak

niż w ciągu 14 dni od zaistnienia tych okoliczności.

1.

Informację gospodarczą o powstaniu zaległości w uiszczeniu w całości lub części należności,

o których mowa w art. 12a § 1 K.k.w., przekazuje w postaci elektronicznej, za pomocą konta sądu na elektronicznej Platformie

Usług Administracji Publicznej, z wykorzystaniem profilu zaufanego ePUAP do wszystkich

biur informacji gospodarczej pracownik sądu lub referendarz sądowy niezwłocznie, nie

później jednak niż w ciągu 14 dni od upływu terminu uiszczenia tej należności.

2.

W przypadku awarii uniemożliwiającej przekazywanie informacji w sposób, o którym mowa

w ust. 1, przekazywanie informacji gospodarczej następuje za pośrednictwem operatora

pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo Pocztowe

(Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830) albo pracownika sądu.

3.

W przypadku częściowego lub całkowitego uiszczenia lub ściągnięcia należności, o których

mowa w art. 12a § 1 K.k.w., ich umorzenia, wygaśnięcia albo upływu okresu przedawnienia ich wykonania, jak też

powzięcia wiarygodnej informacji, że przekazana informacja gospodarcza jest nieprawdziwa,

pracownik sądu lub referendarz sądowy niezwłocznie, nie później niż w ciągu 14 dni

od zaistnienia któregokolwiek z tych zdarzeń, występuje w sposób, o którym mowa w

ust. 1, do wszystkich biur informacji gospodarczej, którym przekazano informację gospodarczą,

z żądaniem aktualizacji lub usunięcia informacji gospodarczej, przekazując do biura

aktualne dane.

4.

Na wniosek skazanego pracownik sądu lub referendarz sądowy bezzwłocznie, chyba że

nie upłynęły jeszcze terminy określone w ust. 1 lub 2, występuje w sposób, o którym

mowa w ust. 1, do biura informacji gospodarczej z wnioskiem o uzupełnienie, uaktualnienie,

sprostowanie lub usunięcie informacji gospodarczej, jeżeli jest ona niekompletna,

nieaktualna, nieprawdziwa lub została udostępniona lub jest przechowywana z naruszeniem

ustawy.

5.

Na wniosek skazanego pracownik sądu lub referendarz sądowy informuje podmiot, który

otrzymał informację gospodarczą od biura, o uzupełnieniu, uaktualnieniu, sprostowaniu

lub usunięciu informacji gospodarczej dotyczącej skazanego, jeżeli podmiot ten zwróci

się z takim zapytaniem na piśmie i przedstawi kopię otrzymanej informacji gospodarczej.

6.

Nadzór nad czynnościami, o których mowa w ust. 1-5, należy do sędziego lub asesora

sądowego sprawującego nadzór nad realizacją należności sądowych.

1.

W przypadku skazania na karę pozbawienia wolności wychowanka zakładu poprawczego sąd,

który wydał wyrok w pierwszej instancji, bezzwłocznie, po uprawomocnieniu się orzeczenia,

wysyła sądowi rodzinnemu wykonującemu środek poprawczy odpis wyroku wraz z informacją

o osadzeniu nieletniego w zakładzie karnym.

2.

Informację o osadzeniu nieletniego w zakładzie karnym przesyła się również do Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Sąd bezzwłocznie zawiadamia Krajowy Rejestr Karny o wykonaniu kar i środków karnych,

z wyłączeniem środków określonych w art. 22 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn. zm., zwanej dalej „K.k.s.” oraz w art. 28 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, 1485, 1634 i 1707), zwanej dalej „K.w.”, a także o wykonaniu środków kompensacyjnych i przepadku.

Przepisy tego rozdziału stosuje się odpowiednio w celu wykonania wyroku skazującego

na karę aresztu orzeczoną za wykroczenie.

W celu wykonania kary pozbawienia wolności sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji

podejmuje bezzwłocznie wszystkie czynności zmierzające do osadzenia skazanego w areszcie

śledczym, określone w art. 11 K.k.w.

1.

Wezwanie skazanego na karę pozbawienia wolności do stawienia się w areszcie śledczym

powinno zawierać pouczenie o skutkach niestawiennictwa.

2.

O terminie wyznaczonym skazanemu do stawiennictwa prezes sądu lub upoważniony sędzia

zawiadamia administrację właściwego aresztu śledczego położonego najbliżej miejsca

stałego pobytu skazanego, zobowiązując ją jednocześnie do zawiadomienia sądu o niezgłoszeniu

się skazanego w tym terminie.

3.

Polecając Policji doprowadzenie skazanego do aresztu śledczego, prezes sądu lub upoważniony

sędzia przesyła jednostce Policji właściwej według ostatniego miejsca pobytu skazanego

nakaz doprowadzenia i wskazuje areszt śledczy położony najbliżej miejsca jego stałego

pobytu, do którego doprowadzenie ma nastąpić.

1.

W razie zawieszenia postępowania wykonawczego lub odroczenia wykonania kary pozbawienia

wolności, co do której orzeczenie skierowano do wykonania, prezes sądu, upoważniony

sędzia lub asesor sądowy niezwłocznie przesyła odpis postanowienia o zawieszeniu lub

odroczeniu do właściwego zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz zawiadamia jednostkę

Policji, której polecono doprowadzenie skazanego.

2.

O zawieszeniu postępowania wykonawczego lub odroczeniu wykonania kary pozbawienia

wolności żołnierzowi zasadniczej służby wojskowej albo osobie powołanej do pełnienia

takiej służby, zawiadamia się dowódcę jednostki, w której skazany pełni służbę, albo

właściwą komendę uzupełnień, pouczając o treści art. 157 K.k.w.

3.

W razie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 336 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „K.k.”, do zawiadomienia należy dołączyć pouczenie o treści § 3 i 4

tego przepisu oraz o treści art. 158 K.k.w.

4.

Wnioski o wykonanie prawomocnie orzeczonej przed dniem 1 lipca 2015 r. kary pozbawienia

wolności w systemie dozoru elektronicznego w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem

karnym w systemie dozoru elektronicznego

(Dz. U. z 2010 r. Nr 142, poz. 960, z późn. zm. są rozpoznawane przez sąd w zależności od ilości wolnych miejsc w systemie dozoru

elektronicznego, pozostałych po wprowadzeniu do wykonania w tym systemie kar ograniczenia

wolności, środków karnych i środków zabezpieczających.

Przepisy niniejszego oddziału stosuje się również do zastępczej kary pozbawienia wolności,

chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

W celu wykonania kary ograniczenia wolności sąd właściwy do nadzoru nad jej wykonaniem

przesyła odpis lub wyciąg z wyroku ze wzmianką o wykonalności właściwemu zespołowi

kuratorskiej służby sądowej, a w przypadku orzeczenia potrącenia wynagrodzenia za

pracę - również podmiotowi zatrudniającemu skazanego wraz z pouczeniem o obowiązkach

wynikających z art. 59 K.k.w.

2.

W przypadku orzeczenia wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne

sąd przesyła dodatkowy odpis lub wyciąg z wyroku ze wzmianką o wykonalności właściwemu

zespołowi kuratorskiej służby sądowej celem doręczenia podmiotowi, na rzecz którego

będzie wykonywana praca, po jego wyznaczeniu w trybie określonym w art. 57 § 1 K.k.w.

3.

Jeżeli kara ograniczenia wolności ma być wykonywana w okręgu innego sądu niż sąd,

który wydał wyrok w pierwszej instancji, należy przesłać temu sądowi odpis lub wypis

z wyroku wraz z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone, ze wzmianką o wykonalności,

oraz odpisy dokumentów z akt sprawy, niezbędnych dla prawidłowego wykonania kary.

4.

Zarządzając wykonanie kary ograniczenia wolności, polegającej na potrąceniach części

wynagrodzenia za pracę skazanego, należy zawiadomić uprawnionego o mających nastąpić

na jego rzecz potrąceniach.

1.

W celu wykonania orzeczenia w przedmiocie zastępczej kary pozbawienia wolności określonej

w art. 65 § 1 K.k.w. oraz zastępczej kary aresztu określonej w art. 23 § 1 K.w. prezes sądu, upoważniony

sędzia lub asesor sądowy podejmuje czynności zmierzające do osadzenia skazanego albo

ukaranego w areszcie śledczym, położonym najbliżej jego miejsca stałego pobytu, określone

w art. 11 K.k.w. i przepisach dotyczących wykonania kary pozbawienia wolności. Przepisy § 377 stosuje

się odpowiednio.

2.

O zawieszeniu postępowania wykonawczego prezes sądu, upoważniony sędzia lub asesor

sądowy niezwłocznie zawiadamia właściwy zakład karny lub areszt śledczy i jednostkę

Policji, której polecono doprowadzenie skazanego do jednostki penitencjarnej.

3.

Jeżeli skazanym jest żołnierz zasadniczej służby wojskowej lub osoba powołana do pełnienia

takiej służby, zawiadamia się również dowódcę jednostki, w której skazany pełni służbę,

i właściwą komendę uzupełnień.

4.

Sąd dokonując zamiany pozostałej do odbycia kary pozbawienia wolności w systemie dozoru

elektronicznego w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem

karnym w systemie dozoru elektronicznego na karę ograniczenia wolności w formie obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu

lub w innym wyznaczonym miejscu, z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego, niezwłocznie

zawiadamia sąd penitencjarny dotychczas właściwy do wykonania kary pozbawienia wolności

w tym systemie oraz organ dozorujący.

W razie orzeczenia kary ograniczenia wolności wobec żołnierza zasadniczej służby wojskowej

lub osoby powołanej do czynnej służby wojskowej, kierując do wykonania tę karę, dokumenty,

o których mowa w § 380, przesyła się do dowódcy właściwej jednostki wojskowej wraz

z pouczeniem o treści art. 323 § 5 K.k.

1.

W celu wykonania kary orzeczonej na podstawie art. 37b lub 87 § 2 K.k. sąd nadzorujący wykonanie kary pozbawienia wolności zawiadamia sąd właściwy do nadzoru

nad wykonaniem kary ograniczenia wolności, przez przesłanie mu odpisu prawomocnego

wyroku, oraz podejmuje bezzwłocznie wszystkie czynności zmierzające do osadzenia skazanego

w zakładzie karnym, określone w art. 11 K.k.w.

2.

Sąd nadzorujący wykonanie kary pozbawienia wolności bezzwłocznie zawiadamia sąd właściwy

do nadzoru nad wykonaniem kary ograniczenia wolności o wykonaniu kary pozbawienia

wolności.

3.

Sąd penitencjarny bezzwłocznie zawiadamia sąd właściwy do nadzoru nad wykonywaniem

kary pozbawienia wolności o warunkowym zwolnieniu skazanego z odbycia tej kary lub

o udzielonej przerwie w karze, przesyłając mu również odpis wydanego postanowienia.

Sąd nadzorujący wykonanie kary pozbawienia wolności bezzwłocznie zawiadamia o warunkowym

zwolnieniu skazanego z odbycia tej kary lub o udzielonej przerwie w karze sąd właściwy

do nadzoru nad wykonaniem kary ograniczenia wolności, przesyłając mu odpis postanowienia

wydanego przez sąd penitencjarny.

4.

W razie zaistnienia przeszkód prawnych do niezwłocznego wykonania kary pozbawienia

wolności sąd nadzorujący wykonanie kary pozbawienia wolności bezzwłocznie zawiadamia

o tym sąd właściwy do nadzoru nad wykonywaniem kary ograniczenia wolności, przesyłając

mu również odpis wydanego postanowienia.

5.

W razie ustania przeszkód prawnych do niezwłocznego wykonania kary pozbawienia wolności

sąd nadzorujący wykonanie kary pozbawienia wolności lub sąd penitencjarny informuje

o tym sąd właściwy do nadzoru nad wykonywaniem kary ograniczenia wolności oraz podejmuje

bezzwłocznie wszystkie czynności zmierzające do osadzenia skazanego w zakładzie karnym.

Otrzymanie informacji nie stanowi dla sądu nadzorującego wykonanie kary ograniczenia

wolności podstawy do wstrzymania wykonywania kary ograniczenia wolności ani zawieszenia

postępowania wykonawczego.

1.

Sąd właściwy do nadzoru nad wykonywaniem kary ograniczenia wolności niezwłocznie po

otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w § 383 ust. 2-4, kieruje do wykonania karę

ograniczenia wolności.

2.

Jeżeli sąd nadzorujący wykonywanie kary ograniczenia wolności zawiesił postępowanie

wykonawcze, niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w § 383 ust. 2-4,

podejmuje czynności w celu rozważenia podjęcia tego postępowania.

3.

Sąd właściwy do nadzoru nad wykonywaniem kary ograniczenia wolności nie rzadziej niż

co 6 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w § 383 ust. 1, ustala

w sądzie nadzorującym wykonywanie kary pozbawienia wolności, czy istnieją podstawy

do skierowania do wykonania kary ograniczenia wolności albo do podjęcia zawieszonego

postępowania wykonawczego. Ustalenie to nie jest konieczne, jeżeli sąd właściwy do

nadzoru nad wykonywaniem kary ograniczenia wolności w okresie tym otrzymał zawiadomienie,

o którym mowa w § 383 ust. 2-4.

W celu wykonania grzywny prezes, upoważniony sędzia lub asesor sądowy sądu, który

wydał wyrok w pierwszej instancji bezzwłocznie zarządza wpisanie grzywny do dziennika

należności sądowych i wzywa skazanego do jej uiszczenia w terminie ustawowym. Wezwanie

powinno zawierać pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny w wyznaczonym terminie.

Wcelu wykonania orzeczenia w przedmiocie zastępczej kary pozbawienia wolności określonej

w art. 46 § 1 K.k.w., art. 186 § 1 K.k.s. oraz zastępczej kary aresztu określonej w art. 25 § 2 K.w. prezes sądu lub upoważniony

sędzia lub asesor sądowy podejmuje czynności zmierzające do osadzenia skazanego albo

ukaranego w areszcie śledczym, położonym najbliżej jego miejsca stałego pobytu, określone

w art. 11 K.k.w. i przepisach dotyczących wykonania kary pozbawienia wolności.

1.

Prezes sądu, upoważniony sędzia lub asesor sądowy przekazuje na rachunek bankowy dysponenta

Funduszu Pracy uiszczoną przez skazanego lub ściągniętą w drodze egzekucji grzywnę,

orzeczoną za wykroczenie z art. 119, 120 i 121-123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm..

2.

W przypadku gdy skazany częściowo uiścił grzywnę lub gdy częściowo została ona ściągnięta

w drodze egzekucji, a pozostałą część kary wykonał w formie pracy społecznie użytecznej,

o której mowa w art. 45 K.k.w., lub zastępczej kary pozbawienia wolności, o której mowa w art. 46 K.k.w., prezes sądu, upoważniony sędzia lub asesor sądowy częściowo uiszczoną lub częściowo

ściągniętą w drodze egzekucji grzywnę przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy i informuje go o wykonaniu przez skazanego kary w całości.

Przesyłając odpis wyroku, którym orzeczono zakazy wymienione w art. 180 i art. 181 K.k.w., poucza się o treści art. 185 K.k.w.

1.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu załączonego do akt sprawy, przechowywanego

w sądzie lub innym miejscu, przesyła się odpis wyroku lub wyciąg z orzeczenia przechowującemu,

z zaznaczeniem daty jego uprawomocnienia i poleceniem przekazania przedmiotu właściwemu

urzędowi skarbowemu lub innym organom uprawnionym do wykonania orzeczenia o przepadku

na podstawie przepisów szczególnych.

2.

Wykonanie orzeczenia o zarządzeniu zniszczenia przedmiotu, o którym mowa w art. 195 K.k.w., należy do kierownika sekretariatu. Protokół z czynności zniszczenia przedmiotu dołącza

się do akt sprawy.

Wykonując orzeczenie o przepadku przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub wykroczenia

skarbowego, zabezpieczonych przez urząd celny, przesyła się temu urzędowi odpis lub

wyciąg orzeczenia ze wzmianką o wykonalności.

Wrazie orzeczenia podania wyroku do publicznej wiadomości prezes sądu lub upoważniony

sędzia lub asesor sądowy stwierdza prawidłowość sporządzonego wyciągu z wyroku i zarządza

jego podanie do publikacji.

W razie warunkowego umorzenia postępowania karnego, warunkowego zawieszenia wykonania

kary i warunkowego przedterminowego zwolnienia prezes sądu, upoważniony sędzia lub

asesor sądowy określa terminy, w których akta powinny podlegać kontroli w szczególności

pod kątem wykonywania obowiązków nałożonych na skazanego oraz określa sposób kontroli

wykonywania obowiązków nałożonych na skazanego, a także wydaje inne odpowiednie zarządzenia.

1.

W razie gdy osobę, wobec której warunkowo umorzono postępowanie, warunkowo zawieszono

wykonanie kary lub którą warunkowo przedterminowo zwolniono, oddano pod dozór, który

ma być wykonywany w okręgu innego sądu, prezes lub upoważniony sędzia lub asesor sądowy

sądu, który orzekł dozór w pierwszej instancji, przesyła odpis orzeczenia lub wyciąg

z orzeczenia w tym przedmiocie, ze wzmianką o wykonalności, odpowiednio - właściwemu

sądowi rejonowemu lub sądowi penitencjarnemu, w którego okręgu dozór ma być wykonywany,

dołączając odpisy dokumentów z akt sprawy, niezbędnych dla prawidłowego wykonywania

dozoru.

2.

W razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary bądź odwołania warunkowego

przedterminowego zwolnienia stosuje się odpowiednio § 376. Do wezwania do stawienia

się skazanego w areszcie śledczym, położonym najbliżej miejsca jego stałego pobytu,

załącza się odpis postanowienia zarządzającego wykonanie warunkowo zawieszonej kary

lub odwołującego warunkowe przedterminowe zwolnienie.

1.

W razie wydania postanowienia o zabezpieczeniu na podstawie art. 291 K.p.k. prezes sądu, upoważniony sędzia lub asesor sądowy przesyła niezwłocznie właściwemu

organowi egzekucyjnemu odpis postanowienia, zaopatrzony w klauzulę wykonalności, oraz

przekazuje posiadane informacje o majątku oskarżonego. Informacje te należy przekazywać

w miarę dokonywania ustaleń w tym zakresie, również po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu.

2.

W razie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której

wydano postanowienie, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu, upoważniony sędzia lub

asesor sądowy przesyła niezwłocznie odpis tego orzeczenia do wiadomości organowi egzekucyjnemu

dokonującemu zabezpieczenia.

3.

W razie uchylenia lub upadku zabezpieczenia prezes sądu albo upoważniony sędzia lub

asesor sądowy przesyła niezwłocznie właściwemu organowi egzekucyjnemu odpowiednio

odpis postanowienia albo informację o upadku.

W postępowaniu o ułaskawienie, sporządzone przez sąd opinie pozytywne o skazanym dołącza

się do akt sprawy w opieczętowanej i zaklejonej kopercie.

Rozpoznając sprawę o ułaskawienie sąd gromadzi wszystkie niezbędne dokumenty do jej

rozstrzygnięcia, a zobowiązany jest do zebrania danych dotyczących okoliczności, o

których mowa w art. 563 K.p.k. W razie potrzeby sąd może zwracać się o takie dane do osoby, która wniosła prośbę

lub do skazanego.

Sądy udzielają Prokuratorowi Generalnemu w postępowaniu ułaskawieniowym informacji

o skazanym i sprawie karnej, której dotyczy to postępowanie, jeśli są w ich posiadaniu

i nie wymaga to zwracania się przez sąd do innych organów.

1.

W stosunku do skazanego przebywającego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym postanowienie

o ułaskawieniu wykonuje sąd pierwszej instancji, a w przypadku gdy akt łaski dotyczy

warunkowego przedterminowego zwolnienia - sąd penitencjarny.

2.

W razie zaistnienia wątpliwości co do wykładni postanowienia o ułaskawieniu sąd wykonuje

to postanowienie w zakresie niebudzącym wątpliwości, a w pozostałej części wstrzymuje

się z wykonaniem postanowienia i zwraca się za pośrednictwem Prokuratora Generalnego

do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej celem ich rozstrzygnięcia.

3.

W razie stwierdzenia, że postanowienie o ułaskawieniu dotyczy orzeczenia nieistniejącego

lub osoby, co do określenia której tożsamości istnieją wątpliwości, sąd zwraca się

za pośrednictwem Prokuratora Generalnego do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o zajęcie w tej kwestii stanowiska. Do czasu zajęcia stanowiska sąd wstrzymuje

czynności związane z wykonaniem postanowienia.

4.

Jeżeli z postanowienia o ułaskawieniu wynika obowiązek bezzwłocznego zwolnienia skazanego

z zakładu karnego lub aresztu śledczego, sąd pierwszej instancji lub sąd penitencjarny

doręcza administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego odpis postanowienia o

ułaskawieniu, nakaz zwolnienia oraz odpis zarządzenia o zwolnieniu skazanego na skutek

zastosowania prawa łaski.

5.

Jeżeli postanowienie o ułaskawieniu dotyczy skazanego pozostającego na wolności, sąd

pierwszej instancji bądź sąd penitencjarny zwraca się pisemnie do ułaskawionego o

przybycie do sądu w oznaczonym terminie w celu wręczenia odpisu postanowienia o ułaskawieniu.

W takim wypadku odpis postanowienia o ułaskawieniu wręcza skazanemu prezes sądu lub

upoważniony sędzia lub asesor sądowy. W razie niestawiennictwa odpis postanowienia

o ułaskawieniu doręcza się ułaskawionemu.

6.

Z wręczenia odpisu postanowienia o ułaskawieniu sporządza się notatkę, którą włącza

się do akt sprawy.

7.

Po dokonaniu czynności związanych z wykonaniem aktu łaski w postaci warunkowego przedterminowego

zwolnienia sąd penitencjarny przesyła akta sprawy, wraz z odpisem postanowienia o

ułaskawieniu, sądowi, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

8.

O wszystkich przypadkach ułaskawienia zawiadamia się Biuro Informacyjne Krajowego

Rejestru Karnego. W razie gdy ułaskawienie dotyczy darowania lub skrócenia okresu

obowiązywania zastosowanych środków karnych, zawiadamia się ponadto odpowiednie organy,

instytucje, pracodawcę lub organizacje.

9.

Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie skorzystał z prawa łaski, zawiadomienie

w tym przedmiocie sąd pierwszej instancji w każdym wypadku doręcza skazanemu.

Zasięgając opinii, o której mowa w art. 201 K.k.w., sąd przesyła do komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających odpis

orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego wraz z opinią biegłych o stanie

zdrowia psychicznego sprawcy.

Sąd przesyłając odpis orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego, o którym

mowa w art. 93a § 1 pkt 2 i 3 K.k., poucza kierownika podmiotu leczniczego, w którym wykonywany jest ten środek zabezpieczający,

o obowiązku niezwłocznego poinformowania sądu o niestawiennictwie sprawcy na terapię

lub terapię uzależnień. Wzywając sprawcę do stawiennictwa w podmiocie leczniczym,

sąd poucza o konsekwencjach uchylania się od wykonywania orzeczonego środka zabezpieczającego.

Sąd poucza kierownika zakładu psychiatrycznego, w którym wykonywany jest środek zabezpieczający,

o wynikającym z art. 203 K.k.w. obowiązku przesyłania opinii o stanie zdrowia sprawcy umieszczonego w tym zakładzie

i o postępach w leczeniu lub terapii oraz o skutkach niewykonania tego obowiązku.

Postanowienie ustalające wysokość kosztów procesu wydaje sąd pierwszej instancji,

który orzekał w danej sprawie, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, jeśli rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie zapadły wcześniej.

Przepis § 3 ust. 2 stosuje się do sądów tworzonych po wejściu w życie rozporządzenia.

Prezesi sądów apelacyjnych i prezesi sądów okręgowych, w terminie trzech miesięcy

od dnia wejścia w życie rozporządzenia dostosują podziały czynności do przepisów rozporządzenia.

Jeżeli zawarty w akcie notarialnym sporządzonym do dnia 31 marca 2016 r. wniosek o

wpis podlega zwrotowi, a z treści aktu notarialnego wynika, że nastąpiła zmiana w

prawie własności, sąd, po dokonaniu wpisu ostrzeżenia o niezgodności księgi wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym, załącza do akt księgi wieczystej wypis z aktu notarialnego

przesłany przez notariusza, a wnioskodawcy doręcza zarządzenie o zwrocie wniosku.

1.

Jeżeli o wydanie dokumentu z akt księgi wieczystej wystąpiono przed dniem 1 kwietnia

2016 r., wydanie dokumentu następuje na żądanie osoby zainteresowanej po złożeniu

przez nią do akt księgi wieczystej uwierzytelnionego odpisu lub wypisu z dokumentu

albo jego kserokopii poświadczonej notarialnie.

2.

Przewodniczący wydziału może zwolnić osobę zainteresowaną od obowiązku wskazanego

w ust. 1 i zarządzić sporządzenie odpisu lub kserokopii dokumentu na jej koszt. Tak

sporządzony odpis lub kserokopia zaopatrzone w pieczęć urzędową, datę i czytelny podpis

sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego składany jest do akt księgi wieczystej

w miejsce wydanego dokumentu, o czym sędzia, asesor sądowy lub referendarz sądowy

zamieszcza notatkę w aktach.

3.

Na żądanie osoby zainteresowanej i zarządzenie przewodniczącego wydziału, upoważnionego

przez niego sędziego, asesora sądowego lub referendarza sądowego sporządza się kserokopię

dokumentu załączonego do akt księgi wieczystej i wydaje tej osobie.

Przepisy § 372 stosuje się do poszczególnych biur informacji gospodarczej począwszy

od dnia ogłoszenia regulaminu tego biura w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., z wyjątkiem

1)

§ 210, § 211 i § 214 ust. 2-5, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2016 r.;

2)

§ 43 ust. 5 i 6 oraz § 44, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2016 r.