Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe przesłanki kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii;

2)

wzór karty ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi i wzór karty

ewidencyjnej dla opakowania z wypalonym paliwem jądrowym oraz sposób ich wypełniania;

3)

okresy przechowywania kart ewidencyjnych i ich kopii oraz kopii wspólnej ewidencji

dla działań w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem jądrowym;

4)

szczegółowe warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego;

5)

szczegółowe wymagania dla obiektów, pomieszczeń i opakowań przeznaczonych do przechowywania

poszczególnych kategorii odpadów promieniotwórczych;

6)

zakres przeprowadzania kontroli przechowalników wypalonego paliwa jądrowego;

7)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów składowisk odpadów promieniotwórczych

w zakresie ich eksploatacji i budowy;

8)

szczegółowe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do składowania;

9)

sposób i zakres przeprowadzania kontroli zgodności stanu odpadów promieniotwórczych

z informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej;

10)

wzory tablic informacyjnych do oznaczania wejść do

a)

przechowalnika wypalonego paliwa jądrowego,

b)

magazynu odpadów promieniotwórczych,

c)

składowiska odpadów promieniotwórczych.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

izotopach promieniotwórczych długożyciowych - należy przez to rozumieć izotopy promieniotwórcze,

których okres połowicznego rozpadu przekracza 30 lat;

2)

izotopach promieniotwórczych krótkożyciowych - należy przez to rozumieć izotopy promieniotwórcze,

których okres połowicznego rozpadu nie przekracza 30 lat;

3)

zezwoleniu - należy przez to rozumieć zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe, zwanej dalej „ustawą”.

Wartości aktywności i stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych stanowiące

podstawę kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii odpadów promieniotwórczych

i podkategorii zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych określa załącznik nr

1 do rozporządzenia.

1.

Odpady promieniotwórcze kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych niskoaktywnych,

jeżeli stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego w tych odpadach przekracza

wartość określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia, ale nie więcej niż dziesięć

tysięcy razy.

2.

W przypadku odpadów promieniotwórczych zawierających różne izotopy promieniotwórcze,

odpady te kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych niskoaktywnych,

jeżeli suma stosunków stężeń promieniotwórczych każdego z izotopów promieniotwórczych

w tych odpadach do wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia przekracza

1, ale nie przekracza 10 000.

3.

Do kategorii odpadów promieniotwórczych niskoaktywnych kwalifikuje się także ciekłe

odpady promieniotwórcze zawierające

1)

jeden izotop promieniotwórczy, w których stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego

nie przekracza wartości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia, jeżeli aktywność

tego izotopu w ciekłych odpadach promieniotwórczych, które powstały w wyniku działalności

związanej z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w okresie nie dłuższym

niż 30 dni, przekracza więcej niż tysiąc razy wartość aktywności określoną w załączniku

nr 1 do rozporządzenia;

2)

więcej niż jeden izotop promieniotwórczy, w których suma stosunków stężeń promieniotwórczych

każdego z izotopów promieniotwórczych do wartości określonych w załączniku nr 1 do

rozporządzenia nie przekracza 1, jeżeli suma stosunków aktywności tych izotopów w

ciekłych odpadach promieniotwórczych, które powstały w wyniku działalności związanej

z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego w okresie nie dłuższym niż 30

dni, do wartości aktywności określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia przekracza

1000.

Nie kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych niskoaktywnych

1)

mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż,

2)

odpadów wydobywczych,

3)

niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych

w trakcie robót budowlanych

- zawierających naturalne izotopy promieniotwórcze, jeżeli suma stosunków maksymalnych

stężeń tych izotopów, wynikających z niejednorodności odpadów, do wartości określonych

w załączniku nr 1 do rozporządzenia nie przekracza 10 dla reprezentatywnej próbki

odpadów o masie 1 kg.

1.

Odpady promieniotwórcze kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych średnioaktywnych,

jeżeli stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego w tych odpadach przekracza

wartość określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia więcej niż dziesięć tysięcy

razy, ale nie więcej niż dziesięć milionów razy.

2.

W przypadku odpadów promieniotwórczych zawierających różne izotopy promieniotwórcze,

odpady te kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych średnioaktywnych,

jeżeli suma stosunków stężeń promieniotwórczych każdego z izotopów promieniotwórczych

w tych odpadach do wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia przekracza

10 000, ale nie przekracza 10 000 000.

1.

Odpady promieniotwórcze kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych wysokoaktywnych,

jeżeli stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego w tych odpadach przekracza

więcej niż dziesięć milionów razy wartość określoną w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

2.

W przypadku odpadów promieniotwórczych zawierających różne izotopy promieniotwórcze,

odpady te kwalifikuje się do kategorii odpadów promieniotwórczych wysokoaktywnych,

jeżeli suma stosunków stężeń promieniotwórczych każdego z izotopów promieniotwórczych

w tych odpadach do wartości określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia przekracza

10 000 000.

Odpady promieniotwórcze niskoaktywne, średnioaktywne i wysokoaktywne dzieli się na

następujące podkategorie

1)

odpady przejściowe - jeżeli stężenie promieniotwórcze izotopów promieniotwórczych

w tych odpadach w momencie ich wytworzenia jest takie, że w okresie 3 lat obniży się

poniżej wartości określonych w § 4;

2)

odpady krótkożyciowe - jeżeli zawierają

a)

izotopy promieniotwórcze krótkożyciowe, a

-

średnie stężenie promieniotwórcze izotopów promieniotwórczych długożyciowych w tych

odpadach nie przekracza 400 kBq/kg,

-

maksymalne stężenie promieniotwórcze izotopów promieniotwórczych długożyciowych w

tych odpadach, wynikające z niejednorodności materiału w reprezentatywnej próbce odpadów

o masie 1 kg, nie przekracza 4000 kBq,

b)

wyłącznie izotopy promieniotwórcze długożyciowe, a średnie stężenie promieniotwórcze

tych izotopów w tych odpadach nie przekracza 400 kBq/kg;

3)

odpady długożyciowe - jeżeli średnie stężenie promieniotwórcze izotopów promieniotwórczych

długożyciowych w tych odpadach przekracza 400 kBq/kg.

Zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze kwalifikuje się do podkategorii

1)

niskoaktywne - jeżeli aktywność zawartych w nich izotopów promieniotwórczych przekracza

wartości określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia, ale nie przekracza wartości

108 Bq;

2)

średnioaktywne - jeżeli aktywność zawartych w nich izotopów promieniotwórczych przekracza

wartość 108 Bq, ale nie przekracza wartości 1012 Bq;

3)

wysokoaktywne - jeżeli aktywność zawartych w nich izotopów promieniotwórczych przekracza

wartość 1012 Bq.

Rozcieńczanie odpadów promieniotwórczych nie może prowadzić do zmiany kwalifikacji

tych odpadów do kategorii lub podkategorii.

Wzór karty ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi oraz wzór karty

ewidencyjnej dla opakowania z wypalonym paliwem jądrowym określa załącznik nr 2 do

rozporządzenia.

1.

W karcie ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi w punkcie „Wyniki

kontroli” wpisuje się

1)

datę, rodzaj i wyniki wykonanych pomiarów radiologicznych;

2)

datę, sposób wykonania i wyniki pomiarów temperatury odpadów promieniotwórczych średnioaktywnych

i wysokoaktywnych oraz temperatury opakowania z tymi odpadami;

3)

imię i nazwisko osoby, która dokonała pomiarów;

4)

sposób dalszego postępowania z odpadami promieniotwórczymi w przypadku stwierdzenia

rozlania, rozproszenia lub uwolnienia odpadów promieniotwórczych, a także w przypadku

przekroczenia dopuszczalnych wartości temperatur.

2.

W przypadku obniżenia się stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych

zawartych w odpadach promieniotwórczych poniżej wartości, o których mowa w § 4 ust.

1 lub 2, oraz w przypadku gdy nie są spełnione warunki określone w § 4 ust. 3, w karcie

ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi w punkcie „Wyniki kontroli”

wpisuje się jedynie

1)

datę i sposób stwierdzenia obniżenia się stężenia promieniotwórczego;

2)

imię i nazwisko osoby, która stwierdziła obniżenie się stężenia promieniotwórczego;

3)

sposób dalszego postępowania z odpadem, który przestał być odpadem promieniotwórczym.

3.

W przypadku odpadów promieniotwórczych odprowadzanych do środowiska na warunkach określonych

w zezwoleniu, w karcie ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi w

punkcie „Wyniki kontroli” wpisuje się jedynie

1)

datę i sposób stwierdzenia spełnienia warunków zezwolenia pozwalających na odprowadzenie

odpadów promieniotwórczych do środowiska;

2)

imię i nazwisko osoby, która stwierdziła spełnienie warunków, o których mowa w pkt

1;

3)

sposób dalszego postępowania z odpadem promieniotwórczym.

4.

W karcie ewidencyjnej dla opakowania z wypalonym paliwem jądrowym w punkcie „Wyniki

kontroli” wpisuje się

1)

datę, rodzaj i wyniki wykonanych pomiarów radiologicznych;

2)

datę, sposób wykonania i wyniki pomiarów temperatury opakowania z wypalonym paliwem

jądrowym;

3)

imię i nazwisko osoby, która dokonała pomiarów;

4)

sposób dalszego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym w przypadku stwierdzenia

podwyższonych wyników pomiarów radiologicznych w porównaniu do wartości opisanych

w karcie ewidencyjnej, a także w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wartości temperatury

na powierzchni opakowania z wypalonym paliwem jądrowym.

5.

Kartę ewidencyjną dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi oraz kartę ewidencyjną

dla opakowania z wypalonym paliwem jądrowym przechowuje się przez okres przechowywania

w jednostce organizacyjnej opakowań z odpadami promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem

jądrowym, dla których karty te zostały sporządzone.

6.

Kartę ewidencyjną dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi zawierającą informacje,

o których mowa w ust. 2 albo 3, przechowuje się przez okres 3 lat od dnia dokonania

w niej ostatniego wpisu.

7.

W przypadku odpadów promieniotwórczych przekazanych do składowania kartę ewidencyjną

dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi przechowuje się przez okres składowania

tych odpadów.

8.

Kopie kart ewidencyjnych, o których mowa w § 11, przechowuje się przez okres 3 lat

od dnia przekazania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego.

Kopię wspólnej ewidencji dla działań w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi

lub z wypalonym paliwem jądrowym przechowuje się przez okres 3 lat, licząc od zakończenia

roku, w którym kopia ta została sporządzona.

1.

Kontrola zgodności stanu odpadów promieniotwórczych z informacjami zamieszczonymi

w karcie ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi obejmuje następujące

rodzaje czynności kontrolnych

1)

oględziny;

2)

pomiary emitowanego promieniowania jonizującego;

3)

pomiary masy lub objętości odpadów promieniotwórczych.

2.

W przypadku odpadów, które przestały być odpadami promieniotwórczymi, kontrola zgodności

stanu tych odpadów z informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej dla opakowania

z odpadami promieniotwórczymi obejmuje sprawdzenie zasadności

1)

uznania tych odpadów za odpady niebędące odpadami promieniotwórczymi;

2)

wyboru sposobu dalszego postępowania z tymi odpadami.

3.

W przypadku odpadów promieniotwórczych, o których mowa w § 12 ust. 3, kontrola zgodności

stanu tych odpadów z informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej dla opakowania

z odpadami promieniotwórczymi obejmuje sprawdzenie zasadności

1)

stwierdzenia, że warunki zezwolenia pozwalające na odprowadzenie odpadów promieniotwórczych

do środowiska zostały spełnione;

2)

wyboru sposobu dalszego postępowania z tymi odpadami.

Kontrola zgodności stanu odpadów promieniotwórczych przechowywanych w magazynie odpadów

promieniotwórczych znajdującym się na terenie składowiska odpadów promieniotwórczych

z informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej dla opakowania z odpadami promieniotwórczymi

jest wykonywana przez monitoring środowiska, o którym mowa w § 29 ust. 1 pkt 6.

Przeprowadzenie kontroli odnotowuje się w karcie ewidencyjnej dla opakowania z odpadami

promieniotwórczymi, podając datę przeprowadzenia kontroli oraz imię i nazwisko osoby,

która przeprowadziła kontrolę.

1.

Odpady promieniotwórcze przechowuje się w magazynie odpadów promieniotwórczych wyposażonym

w urządzenia do wentylacji mechanicznej lub grawitacyjnej oraz do oczyszczania usuwanego

z tego magazynu powietrza, zaliczonym zgodnie z przepisami prawa budowlanego do co najmniej klasy B odporności pożarowej i zabezpieczonym przed zalaniem wodą.

2.

Wzór tablicy informacyjnej do oznaczania wejścia do przechowalnika wypalonego paliwa

jądrowego określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

3.

Wzór tablicy informacyjnej do oznaczania wejścia do magazynu odpadów promieniotwórczych

określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

4.

Ściany zewnętrzne i stropy magazynu odpadów promieniotwórczych i przechowalnika wypalonego

paliwa jądrowego lub zastosowane osłony zapobiegają otrzymaniu przez osoby z ogółu

ludności rocznej dawki skutecznej (efektywnej) przekraczającej wartość 0,3 mSv.

Magazyn odpadów promieniotwórczych i przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego wyposaża

się w

1)

sprzęt dozymetryczny odpowiedni ze względu na rodzaj emitowanego promieniowania jonizującego;

2)

stałe lub ruchome osłony przed promieniowaniem jonizującym;

3)

środki ochrony indywidualnej przed skażeniami promieniotwórczymi i napromieniowaniem;

4)

instalację wodną i kanalizacyjną - w zależności od potrzeb.

1.

W magazynie odpadów promieniotwórczych, w którym są przechowywane odpady promieniotwórcze

niegenerujące gazów, zapewnia się wentylację zapobiegającą powstawaniu zjawiska roszenia

na powierzchni opakowań oraz na ścianach magazynu.

2.

W magazynie odpadów promieniotwórczych, w którym są przechowywane odpady promieniotwórcze

generujące gazy lub mogące spowodować skażenie promieniotwórcze powietrza, zapewnia

się wentylację mechaniczną umożliwiającą zmniejszenie stężenia powstałych gazów lub

skażeń do poziomu, który można pominąć z punktu widzenia ochrony radiologicznej.

1.

Stałe odpady promieniotwórcze przechowuje się w pojemnikach metalowych, ceramicznych,

kompozytowych lub z tworzyw sztucznych, zapewniających spełnienie wymagań, o których

mowa w art. 50 ust. 1 ustawy.

2.

W workach i opakowaniach foliowych można przechowywać tylko stałe odpady promieniotwórcze

niskoaktywne, o ile zapewniają spełnienie wymagań, o których mowa w art. 50 ust. 1

ustawy.

1.

Ciekłe odpady promieniotwórcze przechowuje się w zbiornikach stalowych pokrytych wewnątrz

powłoką chemoodporną, zbiornikach betonowych uszczelnionych od wewnątrz i pokrytych

powłoką chemoodporną lub zbiornikach z tworzyw sztucznych laminowanych.

2.

W obiektach posiadających kanalizację specjalną na ciekłe odpady promieniotwórcze

magazyn odpadów promieniotwórczych wyposaża się w co najmniej dwa zbiorniki zapewniające

ciągłość odbioru odpadów promieniotwórczych.

3.

W obiektach nieposiadających kanalizacji specjalnej, o której mowa w ust. 2, ciekłe

odpady promieniotwórcze przechowuje się wyłącznie w pojemnikach lub zbiornikach ze

stali nierdzewnej lub z tworzyw sztucznych, których pojemność nie przekracza 100 dm

4.

Zbiornik lub pojemnik do przechowywania ciekłych odpadów promieniotwórczych umieszcza

się w pokrytej od wewnątrz powłoką chemoodporną wannie stalowej lub betonowej, której

pojemność jest nie mniejsza od objętości umieszczonego w niej zbiornika lub pojemnika.

Nie jest dopuszczalne przechowywanie w tym samym opakowaniu odpadów promieniotwórczych

zaliczonych do różnych kategorii i o różnych stanach skupienia.

1.

Oddzielnie od pozostałych ciekłych odpadów promieniotwórczych w odrębnych zbiornikach

lub pojemnikach przechowuje się ciekłe odpady promieniotwórcze zawierające

1)

izotopy alfapromieniotwórcze;

2)

izotopy promieniotwórcze, których okres połowicznego rozpadu nie przekracza 65 dni.

2.

Ciekłe odpady promieniotwórcze zawierające

1)

organiczne rozpuszczalniki, ekstrahenty i oleje lub

2)

detergenty o stężeniu przekraczającym 10 mg/dm

3)

związki kompleksujące o stężeniu przekraczającym 10 mg/dm

4)

substancje rozpuszczone i osady o zawartości przekraczającej 10 g/dm

- przechowuje się oddzielnie od siebie oraz od odpadów, o których mowa w ust. 1.

Na opakowaniu do przechowywania odpadów promieniotwórczych średnioaktywnych i wysokoaktywnych

umieszcza się informacje o temperaturze, której nie mogą przekroczyć przechowywane

odpady, oraz o temperaturze, której nie może przekroczyć opakowanie z tymi odpadami.

Wypalone paliwo jądrowe przechowuje się w warunkach wynikających z uwzględnienia danych

zawartych w dokumentacji przekazywanej z wypalonym paliwem jądrowym, obejmujących

1)

charakterystykę i dokumentację konstrukcyjną paliwa jądrowego;

2)

specyfikację zawartości początkowej wszystkich rozszczepialnych izotopów promieniotwórczych;

3)

nadane przez producenta paliwa jądrowego numery identyfikacyjne elementów lub zestawów

paliwowych;

4)

informacje dotyczące przebiegu eksploatacji paliwa jądrowego, w szczególności wypalenia,

maksymalnej mocy cieplnej generowanej przez element lub zestaw paliwowy podczas napromieniowania,

ciepła powyłączeniowego oraz daty załadunku i wyładunku paliwa jądrowego z rdzenia

reaktora;

5)

informacje dotyczące warunków przechowywania wypalonego paliwa jądrowego w basenie

przy reaktorze, w szczególności dotyczące parametrów fizykochemicznych wody oraz uszkodzeń

koszulki wypalonego elementu paliwowego.

Kontrola przeprowadzana w przechowalniku wypalonego paliwa jądrowego polega na sprawdzeniu

1)

w mokrym przechowalniku wypalonego paliwa jądrowego

a)

ilości i rozmieszczenia wypalonego paliwa jądrowego,

b)

parametrów wody: stężenia promieniotwórczego i aktywności całkowitej izotopów promieniotwórczych,

temperatury, czynnika pH, składu chemicznego i przewodności elektrycznej,

c)

poziomu wody w przechowalniku,

d)

szczelności przechowalnika,

e)

mocy dawki promieniowania jonizującego i skażeń promieniotwórczych w przechowalniku

i w jego otoczeniu,

f)

spełnienia warunków utrzymania podkrytyczności zgromadzonego w przechowalniku wypalonego

paliwa jądrowego;

2)

w suchym przechowalniku wypalonego paliwa jądrowego

a)

ilości i rozmieszczenia wypalonego paliwa jądrowego,

b)

szczelności pojemników zawierających wypalone elementy paliwowe,

c)

temperatury i szczelności wypalonych elementów paliwowych oraz temperatury pojemnika

z wypalonym paliwem jądrowym,

d)

mocy dawki promieniowania jonizującego i skażeń promieniotwórczych w przechowalniku

i w jego otoczeniu, w szczególności stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych

Xe-133 oraz Kr-85.

W przypadku uszkodzenia koszulki wypalonego elementu paliwowego, stwierdzonego w szczególności

na podstawie wyników kontroli, o której mowa w § 26, element ten zamyka się w pojemniku

zapobiegającym uwolnieniu substancji promieniotwórczych.

Wzór tablicy informacyjnej do oznaczania wejścia do składowiska odpadów promieniotwórczych

określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

1.

Podczas eksploatacji składowiska powierzchniowego odpadów promieniotwórczych zapewnia

się

1)

wypełnianie wolnych przestrzeni pomiędzy poszczególnymi opakowaniami w obiekcie przeznaczonym

do składowania odpadów promieniotwórczych materiałami o właściwościach przeciwdziałających

rozprzestrzenianiu się izotopów promieniotwórczych zawartych w odpadach promieniotwórczych;

2)

ograniczenie eksponowania obiektu przeznaczonego do składowania odpadów promieniotwórczych

będącego w trakcie wypełniania odpadami promieniotwórczymi na opady atmosferyczne,

jeżeli wypełnianie musi być prowadzone w czasie tych opadów;

3)

umieszczanie opakowań w obiekcie przeznaczonym do składowania odpadów promieniotwórczych

w sposób uniemożliwiający ich uszkodzenie pod wpływem własnego ciężaru;

4)

gromadzenie odcieków i w razie potrzeby poddawanie ich oczyszczaniu;

5)

składowanie w oddzielnych obiektach

a)

odpadów promieniotwórczych krótkożyciowych niskoaktywnych i średnioaktywnych,

b)

zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych niskoaktywnych i średnioaktywnych,

c)

zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych wysokoaktywnych;

6)

monitoring środowiska, obejmujący w szczególności

a)

pomiary zawartości substancji promieniotwórczych w

-

wodach powierzchniowych znajdujących się w otoczeniu składowiska,

-

wodach podziemnych na terenie składowiska i w wodach drenażowych oraz wodach podziemnych

występujących w jego otoczeniu,

-

wodzie wodociągowej na terenie składowiska i w jego otoczeniu,

-

powietrzu na terenie składowiska,

-

trawie i w glebie na terenie składowiska i w jego otoczeniu,

b)

pomiary

-

mocy dawki promieniowania gamma na terenie składowiska i w jego otoczeniu,

-

skażeń promieniotwórczych na terenie składowiska oraz na powierzchni dróg w otoczeniu

składowiska,

c)

obserwacje hydrogeologiczne i meteorologiczne

-

pomiary położenia zwierciadła wód podziemnych na terenie składowiska i w jego otoczeniu,

-

pomiary wielkości opadów atmosferycznych na terenie składowiska i w jego otoczeniu,

d)

badania hydrogeochemiczne.

2.

Podczas eksploatacji składowiska głębokiego odpadów promieniotwórczych zapewnia się

spełnienie wymagań określonych w ust. 1 pkt 1, 3 i 6.

Na terenie składowiska głębokiego i powierzchniowego odpadów promieniotwórczych wydziela

się sektory związane z eksploatacją, w tym

1)

zaplecze techniczno -eksploatacyjne;

2)

obiekty przeznaczone do składowania odpadów promieniotwórczych;

3)

zaplecze budowy, w przypadku gdy rozbudowa lub przebudowa składowiska następuje w

czasie jego eksploatacji.

Obiekty składowiska powierzchniowego odpadów promieniotwórczych przeznaczone do składowania

odpadów promieniotwórczych spełniają warunki

1)

wymagane dla pomieszczeń zaliczonych zgodnie z przepisami prawa budowlanego do co najmniej klasy B odporności pożarowej;

2)

wodoszczelności betonu nie mniejszej niż W8, mrozoodporności betonu nie mniejszej

niż F150 oraz nasiąkliwości betonu nie większej niż 6%;

3)

wynikające z właściwości fizykochemicznych składowanych odpadów promieniotwórczych

oraz objętości odpadów promieniotwórczych dostarczanych do składowiska.

1.

Składowisko powierzchniowe odpadów promieniotwórczych wyposaża się w system drenażowy

regulujący przepływ wód opadowych na terenie i w otoczeniu składowiska uniemożliwiający,

zarówno w warunkach normalnych, jak i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych, penetrację

składowanych odpadów przez wodę.

2.

System drenażowy, o którym mowa w ust. 1, projektuje się i wykonuje się w sposób zapewniający

1)

przystosowanie do przewidywanego osiadania gruntu w podstawie składowiska odpadów

promieniotwórczych pod wpływem obciążeń obiektami składowiska;

2)

odporność na chemiczne oddziaływanie infiltrujących wód opadowych;

3)

możliwość jego kontroli i obserwacji;

4)

skuteczne funkcjonowanie w okresie eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych

oraz w okresie 50 lat po jego zamknięciu, chyba że w zezwoleniu na budowę składowiska

odpadów promieniotwórczych określono dłuższy okres;

5)

objęcie całej powierzchni podstawy składowiska odpadów promieniotwórczych;

6)

wyprofilowanie podstawy składowiska odpadów promieniotwórczych zapewniające efektywny

spływ wód do drenów;

7)

odprowadzanie wód drenażowych do zbiornika retencyjnego.

W składowisku głębokim i powierzchniowym odpadów promieniotwórczych zapewnia się możliwość

kontroli dozymetrycznej dostarczanych opakowań z odpadami promieniotwórczymi.

Odpady promieniotwórcze przed składowaniem podlegają

1)

przetworzeniu do postaci stałej o zawartości wody niezwiązanej poniżej 1% masowego,

a szybkość ługowania wodą destylowaną zestalonych odpadów promieniotwórczych

a)

niskoaktywnych, po 28 dniach ługowania w warunkach statycznych, nie może przekraczać

10-2 g cm-2 d-1,

b)

średnioaktywnych, po 28 dniach ługowania w warunkach statycznych, nie może przekraczać

10-3 g cm-2 d-1,

c)

wysokoaktywnych, po 28 dniach ługowania w warunkach statycznych, nie może przekraczać

10-5 g cm-2 d-1;

2)

segregowaniu według ich kategorii i podkategorii;

3)

umieszczeniu w zamkniętym opakowaniu do składowania w sposób zabezpieczający przed

wydostaniem się odpadów promieniotwórczych na zewnątrz.

1.

Konstrukcja opakowania do składowania odpadów promieniotwórczych uwzględnia właściwości

fizykochemiczne i kategorie umieszczonych w nim odpadów, warunki lokalizacyjne składowiska

odpadów promieniotwórczych oraz jego konstrukcję.

2.

Wymiary opakowania do składowania odpadów promieniotwórczych dostosowuje się do wymiarów

obiektów składowiska odpadów promieniotwórczych przeznaczonych do składowania odpadów

promieniotwórczych i liczby warstw, w których opakowania będą umieszczane.

1.

Opakowaniami do składowania odpadów promieniotwórczych są pojemniki metalowe, ceramiczne

lub kompozytowe.

2.

Odpady promieniotwórcze, których wymiary lub kształt uniemożliwiają umieszczenie ich

w opakowaniach, a ich rozdrobnienie jest ze względów ochrony radiologicznej niewskazane,

mogą być po zabezpieczeniu przed rozprzestrzenianiem się skażeń promieniotwórczych

umieszczane w składowisku odpadów promieniotwórczych bez opakowań.

3.

Zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze przeznaczone do składowania mogą być także

dostarczane do składowiska odpadów promieniotwórczych w opakowaniach transportowych

wielokrotnego użycia i umieszczane w wydzielonych obiektach przeznaczonych do ich

składowania.

Maksymalna moc dawki na powierzchni opakowania do składowania odpadów promieniotwórczych

zawierającego odpady promieniotwórcze nie może przekraczać 2 mSv/h, a w odległości

1 m od powierzchni opakowania - 0,1 mSv/h, przy czym skażenia niezwiązane na powierzchni

opakowania nie mogą przekraczać 40 kBq/m

Na opakowaniu do składowania odpadów promieniotwórczych zawierającym odpady promieniotwórcze

umieszcza się w widocznym miejscu

1)

symbol promieniowania;

2)

symbol identyfikacyjny opakowania zgodny z kartą ewidencyjną;

3)

informację o kategorii i podkategorii odpadu promieniotwórczego.

Przepisów § 32 nie stosuje się do Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych

eksploatowanego w dniu wejścia w życie rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.