Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o efektywności energetycznej

Ustawa określa

1)

krajowy cel w zakresie oszczędnego gospodarowania energią;

2)

zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej;

3)

zasady uzyskania i umorzenia świadectwa efektywności energetycznej;

4

zasady sporządzania audytu efektywności energetycznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej

realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

urządzeń technicznych i instalacji używanych wyłącznie w celach wojskowych;

2)

instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji w rozumieniu ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów

cieplarnianych i innych substancji

(Dz. U. Nr 281, poz. 2784, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 215, poz. 1664)

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

efektywność energetyczna - stosunek uzyskanej wielkości efektu użytkowego danego obiektu,

urządzenia technicznego lub instalacji, w typowych warunkach ich użytkowania lub eksploatacji,

do ilości zużycia energii przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację,

niezbędnej do uzyskania tego efektu;

2)

energia - energię pierwotną lub energię finalną;

3)

energia pierwotna - energię zawartą w pierwotnych nośnikach energii, pozyskiwanych

bezpośrednio ze środowiska, w szczególności: węglu kamiennym energetycznym (łącznie

z węglem odzyskanym z hałd), węglu kamiennym koksowym, węglu brunatnym, ropie naftowej

(łącznie z gazoliną), gazie ziemnym wysokometanowym (łącznie z gazem z odmetanowania

kopalń węgla kamiennego), gazie ziemnym zaazotowanym, torfie do celów opałowych oraz

energię: wody, wiatru, słoneczną, geotermalną - wykorzystywane do wytwarzania energii

elektrycznej, ciepła lub chłodu, a także biomasę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach

ciekłych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 775);

4)

ciepło - ciepło w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.;

5)

energia finalna - energię lub paliwa w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, z wyłączeniem paliw lotniczych i paliw w zbiornikach morskich, zużyte przez odbiorcę

końcowego;

6)

odbiorca końcowy - odbiorcę końcowego w rozumieniu art. 3 pkt 13a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

7)

audyt efektywności energetycznej - opracowanie zawierające analizę zużycia energii

oraz określające stan techniczny obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji,

zawierające wykaz przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej tych

obiektów, urządzeń lub instalacji, a także ocenę ich opłacalności ekonomicznej i możliwej

do uzyskania oszczędności energii;

8)

przedsiębiorstwo energetyczne - przedsiębiorstwo energetyczne w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

9)

jednostka sektora publicznego - podmiot sektora finansów publicznych, o którym mowa

w art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.;

10)

tona oleju ekwiwalentnego - równoważnik jednej tony ropy naftowej o wartości opałowej

równej 41 868 kJ/kg;

11)

efekt użytkowy - efekt uzyskany w wyniku dostarczenia energii do danego obiektu, urządzenia

technicznego lub instalacji, w szczególności: wykonanie pracy mechanicznej, zapewnienie

komfortu cieplnego, oświetlenie;

12)

przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej - działanie polegające

na wprowadzeniu zmian lub usprawnień w obiekcie, urządzeniu technicznym lub instalacji,

w wyniku których uzyskuje się oszczędność energii;

13)

oszczędność energii - ilość energii stanowiącą różnicę między energią potencjalnie

zużytą przez obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w danym okresie przed zrealizowaniem

jednego lub kilku przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej a energią

zużytą przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w takim samym okresie,

po zrealizowaniu tych przedsięwzięć i uwzględnieniu znormalizowanych warunków wpływających

na zużycie energii;

14)

urządzenie potrzeb własnych - zespół pomocniczych obiektów lub instalacji w rozumieniu

art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, służących procesowi wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła.

1.

Ustala się krajowy cel w zakresie oszczędnego gospodarowania energią wyznaczający

uzyskanie do 2016 r. oszczędności energii finalnej w ilości nie mniejszej niż 9% średniego

krajowego zużycia tej energii w ciągu roku, przy czym uśrednienie obejmuje lata 2001-2005.

2.

Oszczędność energii finalnej, o której mowa w ust. 1, oblicza się, uwzględniając współczynniki

sprawności procesów przetworzenia energii pierwotnej w energię finalną, określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 15.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej, zużywające energię podejmują działania w celu poprawy efektywności energetycznej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, co 3 lata, do dnia 15 maja danego roku, sporządza

i przedstawia do zatwierdzenia Radzie Ministrów krajowy plan działań dotyczący efektywności

energetycznej na okres do dnia 31 grudnia 2016 r.

2.

Krajowy plan działań dotyczący efektywności energetycznej zawiera w szczególności

1)

opis planowanych

a)

programów poprawy efektywności energetycznej określających działania mające na celu

poprawę efektywności energetycznej,

b)

przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej w poszczególnych sektorach

gospodarki, niezbędnych dla realizacji krajowego celu w zakresie oszczędnego gospodarowania

energią;

2)

analizę i ocenę wykonania krajowego planu działań dotyczącego efektywności energetycznej

za poprzedni okres;

3)

informacje o

a)

postępie w realizacji krajowego celu w zakresie oszczędnego gospodarowania energią,

b)

podjętych działaniach mających na celu usunięcie przeszkód w realizacji krajowego

celu w zakresie oszczędnego gospodarowania energią.

3.

Zatwierdzony przez Radę Ministrów krajowy plan działań dotyczący efektywności energetycznej

minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje Komisji Europejskiej, w terminie

do dnia 30 czerwca danego roku, w którym występuje obowiązek sporządzania planu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ministrowie kierujący działami administracji rządowej w rozumieniu ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 812, z późn. zm. oraz wojewodowie realizują krajowy plan działań dotyczący efektywności energetycznej.

2.

Ministrowie kierujący działami administracji rządowej, o których mowa w art. 5 pkt

1-3 i 5-28 ustawy, o której mowa w ust. 1, oraz wojewodowie przekazują ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki roczne sprawozdania z realizacji krajowego planu działań

dotyczącego efektywności energetycznej.

3.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 2, są przekazywane w terminie do dnia 30 września

następnego roku po upływie roku, którego dotyczą.

1.

Podmiot posiadający tytuł prawny do korzystania z obiektu, który nie jest przyłączony

do sieci ciepłowniczej lub wyposażony w indywidualne źródło ciepła, oraz w którym

przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania tego obiektu

wynosi nie mniej niż 50 kW, zlokalizowanego na terenie, na którym istnieją techniczne

warunki dostarczania ciepła z sieci ciepłowniczej, w której nie mniej niż 75% ciepła

w skali roku kalendarzowego stanowi ciepło wytwarzane w odnawialnych źródłach energii,

ciepło użytkowe w kogeneracji lub ciepło odpadowe z instalacji przemysłowych, ma obowiązek

zapewnić efektywne energetycznie wykorzystanie lokalnych zasobów paliw i energii przez

1)

wyposażenie obiektu w indywidualne odnawialne źródło ciepła, źródło ciepła użytkowego

w kogeneracji lub źródło ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych, albo

2)

przyłączenie obiektu do sieci ciepłowniczej

- chyba, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją

ciepła odmówiło wydania warunków przyłączenia do sieci albo dostarczanie ciepła do

tego obiektu z sieci ciepłowniczej lub z indywidualnego odnawialnego źródła ciepła,

źródła ciepła użytkowego w kogeneracji lub źródła ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych

zapewnia mniejszą efektywność energetyczną, aniżeli z innego indywidualnego źródła

ciepła, które może być wykorzystane do dostarczania ciepła do tego obiektu.

2.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli ceny ciepła stosowane

przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła i dostarczające

ciepło do sieci, o której mowa w ust. 1, są równe lub wyższe od obowiązującej średniej

ceny sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c, dla źródła ciepła

zużywającego tego samego rodzaju paliwo.

3.

Efektywność energetyczną dostarczania ciepła, o której mowa w ust. 1, określa się

na podstawie audytu, o którym mowa w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki na podstawie sprawozdań, o których mowa w art.

7 ust. 2, oraz posiadanych danych o realizacji krajowego planu działań dotyczącego

efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 6 ust. 1, sporządza co dwa lata i

przedstawia Radzie Ministrów do zatwierdzenia raport zawierający w szczególności informacje

dotyczące realizacji

1)

krajowego celu w zakresie oszczędnego gospodarowania energią, o którym mowa w art.

4 ust. 1,

2)

krajowego planu działań dotyczącego efektywności energetycznej, o którym mowa w art.

6 ust. 1

- wraz z oceną i wnioskami z ich realizacji.

2.

Zatwierdzony raport, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

ogłasza niezwłocznie, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki monitoruje realizację krajowego celu w zakresie

oszczędnego gospodarowania energią, o którym mowa w art. 4 ust. 1, na podstawie badań

statystycznych przeprowadzonych zgodnie z programem badań statystycznych statystyki

publicznej, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 591, z późn. zm., oraz danych dotyczących ilości uzyskiwanej oszczędności energii wynikającej ze sporządzonych

audytów efektywności energetycznej.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, minister właściwy do spraw transportu oraz

minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

1.

Jednostka sektora publicznego, realizując swoje zadania, stosuje co najmniej dwa ze

środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2.

2.

Środkiem poprawy efektywności energetycznej jest

1)

umowa, której przedmiotem jest realizacja i finansowanie przedsięwzięcia służącego

poprawie efektywności energetycznej;

2)

nabycie nowego urządzenia, instalacji lub pojazdu, charakteryzujących się niskim zużyciem

energii oraz niskimi kosztami eksploatacji;

3)

wymiana eksploatowanego urządzenia, instalacji lub pojazdu na urządzenie, instalację

lub pojazd, o których mowa w pkt 2, albo ich modernizacja;

4)

nabycie lub wynajęcie efektywnych energetycznie budynków lub ich części albo przebudowa

lub remont użytkowanych budynków, w tym realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego

w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów

(Dz. U. z 2014 r. poz. 712);

5)

sporządzenie audytu energetycznego w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów eksploatowanych budynków w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm., o powierzchni użytkowej powyżej 500 m

3.

Jednostka sektora publicznego informuje o stosowanych środkach poprawy efektywności

energetycznej na swojej stronie internetowej lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, minister właściwy do spraw transportu oraz

minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

1)

organizują kampanię promującą stosowanie środków poprawy efektywności energetycznej,

w tym wprowadzanie innowacyjnych technologii;

2)

prowadzą działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe o dostępnych środkach

poprawy efektywności energetycznej.

1a

Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi działania informacyjno-edukacyjne o

zużyciu energii przez produkty wykorzystujące energię w rozumieniu ustawy z dnia 14 września 2012 r. o informowaniu o zużyciu energii przez produkty

wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych

(Dz. U. poz. 1203 oraz z 2015 r. poz. 1069).

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki

1)

monitoruje stosowanie środków poprawy efektywności energetycznej;

2)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Gospodarki

a)

informacje o instrumentach służących finansowaniu środków poprawy efektywności energetycznej

oraz sposobie ich pozyskiwania,

b)

wytyczne dotyczące sposobu uwzględniania kryterium efektywności energetycznej w postępowaniu

o udzielenie zamówienia publicznego.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom

maklerski, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany

1)

uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, zwanemu

dalej „Prezesem URE”, świadectwo efektywności energetycznej, o którym mowa w art.

21 ust. 1, o wartości wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, nie większej niż 3%

ilorazu

a)

kwoty przychodu ze sprzedaży energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego odbiorcom

końcowym, osiągniętego za dany rok, w którym obowiązek ten jest realizowany, w przypadku

przedsiębiorstwa energetycznego sprzedającego energię elektryczną, ciepło lub gaz

ziemny tym odbiorcom,

b)

kwoty transakcji zakupu energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego na giełdzie

towarowej, osiągniętego za dany rok, w którym obowiązek ten jest realizowany, w przypadku

odbiorcy końcowego działającego we własnym imieniu oraz towarowego domu maklerskiego

lub domu maklerskiego działającego na zlecenie tego odbiorcy

- i jednostkowej opłaty zastępczej, oznaczonej symbolem „Ozj”, o którym mowa w ust. 5, lub

2)

uiścić opłatę zastępczą, obliczoną w sposób określony w ust. 5.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wykonują

1)

przedsiębiorstwo energetyczne sprzedające energię elektryczną, ciepło lub gaz ziemny

odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będący

członkiem giełdy towarowej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 197, z późn. zm., w odniesieniu do transakcji zawieranych we własnym imieniu na giełdzie towarowej;

3)

towarowy dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w art. 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji realizowanych na giełdzie towarowej na zlecenie odbiorców

końcowych przyłączonych do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przedsiębiorstw energetycznych sprzedających

ciepło odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli łączna wielkość mocy zamówionej przez tych odbiorców nie przekracza 5 MW.

4.

Kwotę przychodu, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, pomniejsza się o

1)

kwotę przychodu ze sprzedaży gazu ziemnego przedsiębiorstwom energetycznym w celu

jego zużycia na potrzeby wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła, z wyjątkiem

sprzedaży tego gazu przedsiębiorstwom energetycznym, o których mowa w ust. 3;

2)

kwotę przychodu ze sprzedaży gazu ziemnego w celu jego zużycia na cele nieenergetyczne;

3)

kwotę akcyzy naliczonej przez przedsiębiorstwo energetyczne z tytułu sprzedaży energii

elektrycznej lub gazu ziemnego odbiorcy końcowemu;

4)

koszt uzyskania świadectw pochodzenia i świadectw pochodzenia z kogeneracji przedstawionych

przez przedsiębiorstwo energetyczne do umorzenia Prezesowi URE lub wartość uiszczonej

przez to przedsiębiorstwo opłaty zastępczej, o których mowa w art. 9a ust. 1 i 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, z tytułu sprzedaży energii elektrycznej odbiorcy końcowemu;

5)

koszt uzyskania świadectw efektywności energetycznej przedstawionych przez przedsiębiorstwo

energetyczne do umorzenia Prezesowi URE, o których mowa w art. 21 ust. 1, lub wartość

uiszczonej przez to przedsiębiorstwo opłaty zastępczej, o której mowa w ust. 1 pkt

2;

6)

kwotę przychodu ze sprzedaży energii elektrycznej odbiorcy końcowemu, o którym mowa

w art. 13 ust. 1.

5.

Opłatę zastępczą oblicza się według wzoru

Oz = Ozj × Ep,

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Oz - opłatę zastępczą wyrażoną w złotych,

Ozj - jednostkową opłatę zastępczą, nie niższą niż 900 zł i nie wyższą niż 2700 zł za

tonę oleju ekwiwalentnego,

Ep - ilość energii pierwotnej, wyrażoną w tonach oleju ekwiwalentnego, równą różnicy

między ilością energii pierwotnej wynikającą z obowiązku określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 15 i ilością energii pierwotnej wynikającą ze świadectw

efektywności energetycznej, o których mowa w art. 21 ust. 1, umorzonych przedsiębiorstwu

energetycznemu, odbiorcy końcowemu oraz towarowemu domowi maklerskiemu lub domowi

maklerskiemu, o których mowa w ust. 2, w terminie, o którym mowa w art. 27 ust. 3.

6.

Wpływy z opłaty zastępczej stanowią przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej. Kwotę opłaty zastępczej należy uiścić na rachunek bankowy tego

funduszu do dnia 31 marca każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy.

1.

Odbiorca końcowy, który w roku poprzedzającym rok realizacji obowiązku określonego

w art. 12 ust. 1

1)

zużył nie mniej niż 400 GWh energii elektrycznej, i

2)

dla którego udział kosztu energii elektrycznej w wartości produkcji jest nie mniejszy

niż 15%

- który zakończył nie wcześniej niż w dniu 1 stycznia 2011 r. przedsięwzięcie służące

poprawie efektywności energetycznej, które nie dotyczy instalacji objętych systemem

handlu uprawnieniami do emisji, w rozumieniu ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów

cieplarnianych i innych substancji

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwę, adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) odbiorcy końcowego,

o którym mowa w ust. 1;

2)

określenie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej, o którym

mowa w ust. 1;

3)

dane dotyczące ilości energii zaoszczędzonej średnio w ciągu roku w wyniku realizacji

przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej, o którym mowa w ust.

1, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego;

4)

określenie ilości energii pierwotnej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, niezbędnej

do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a, obliczonego

od ilości energii elektrycznej zakupionej w danym roku przez odbiorcę końcowego, o

którym mowa w ust. 1.

3.

Ilość energii zaoszczędzonej, o której mowa w ust. 2 pkt 3, nie może być mniejsza

niż ilość energii pierwotnej, o której mowa w ust. 2 pkt 4.

4.

Przedsiębiorstwo energetyczne sprzedające energię elektryczną, które otrzymało od

odbiorcy końcowego oświadczenie wraz z audytem efektywności energetycznej, o których

mowa w ust. 1, przekazuje to oświadczenie i audyt Prezesowi URE przy wykonywaniu obowiązku,

o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. a.

5.

Odbiorca końcowy, o którym mowa w ust. 1, może przedstawić w następnych latach przedsiębiorstwu

energetycznemu sprzedającemu temu odbiorcy energię elektryczną oświadczenia, które

zawierają dane dotyczące tego samego przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności

energetycznej, jeżeli suma ilości energii pierwotnej, o której mowa w ust. 2 pkt 4,

określonej w poszczególnych oświadczeniach, jest nie większa niż ilość energii zaoszczędzonej,

o której mowa w ust. 2 pkt 3.

Przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom

maklerski, o których mowa w art. 12 ust. 2, przedstawia Prezesowi URE, na jego żądanie,

dokumenty lub informacje niezbędne do oceny wykonania obowiązku, o którym mowa w art.

12 ust. 1, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji

prawnie chronionych.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

wielkość i sposób obliczania ilości energii pierwotnej odpowiadającej wartości świadectwa

efektywności energetycznej, które jest obowiązane uzyskać i przedstawić do umorzenia

przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom

maklerski, o których mowa w art. 12 ust. 2;

2)

sposób uwzględniania w kalkulacji cen energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego

ustalanych w taryfach przedsiębiorstw energetycznych, o których mowa w art. 12 ust.

2 pkt 1

a)

kosztów uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectw efektywności energetycznej,

o których mowa w art. 21 ust. 1,

b)

poniesionej opłaty zastępczej, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2;

3)

wysokość jednostkowej opłaty zastępczej, oznaczonej symbolem „Ozj”, o której mowa w art. 12 ust. 5;

4)

współczynniki sprawności procesów przetworzenia energii pierwotnej w energię finalną.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

1, uwzględni w szczególności

1)

wyniki badań statystycznych w zakresie oszczędnego gospodarowania energią za lata

poprzedzające rok, w którym są ustalane wielkości, o których mowa w ust. 1, na rok

następny;

2)

wielkość udokumentowanych oszczędności w latach poprzedzających, uzyskanych zgodnie

z zasadami określonymi w rozdziale 4 oraz w wyniku stosowania innych środków poprawy

efektywności energetycznej;

3)

wielkość planowanych lub przewidywanych do uzyskania oszczędności w innych niż wskazane

w rozdziale 4 systemach wsparcia albo w wyniku przedsięwzięć realizowanych z własnej

inicjatywy odbiorców końcowych, jeżeli oszczędności te mogą zostać potwierdzone audytem

energetycznym lub zostać objęte monitorowaniem, o którym mowa w art. 9 ust. 1.

3.

Określając wielkość i sposób obliczania ilości energii pierwotnej oraz wysokość jednostkowej

opłaty zastępczej, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

przyjmuje najniższe wielkości, zapewniające osiągnięcie krajowego celu w zakresie

oszczędnego gospodarowania energią oraz uwzględnia stopień jego realizacji i stan

wiedzy technicznej w tym zakresie.

1.

Prezes URE dokonuje wyboru przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej,

za które można uzyskać świadectwa efektywności energetycznej. W tym celu, co najmniej

raz w roku, ogłasza, organizuje i przeprowadza przetarg, zwany dalej „przetargiem”.

2.

Prezes URE może przeprowadzać w danym roku kolejne przetargi, w szczególności gdy

wartość świadectw efektywności energetycznej, które mogą być przedstawione do umorzenia

w danym roku, nie zapewnia realizacji krajowego celu w zakresie oszczędnego gospodarowania

energią, o którym mowa w art. 4.

3.

Przetarg przeprowadza się oddzielnie dla następujących kategorii przedsięwzięć służących

poprawie efektywności energetycznej

1)

zwiększenia oszczędności energii przez odbiorców końcowych;

2)

zwiększenia oszczędności energii przez urządzenia potrzeb własnych;

3)

zmniejszenia strat energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego w przesyle lub dystrybucji.

4.

Prezes URE zamieszcza ogłoszenie o przeprowadzeniu przetargu w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki na dwa miesiące przed dniem wyznaczonym do

jego przeprowadzenia.

5.

Prezes URE, w ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 4, określa wartość świadectw efektywności

energetycznej przewidzianych do wydania w danym przetargu, z zastrzeżeniem ust. 7,

oraz zamieszcza informację o wartości współczynnika akceptacji ofert, oznaczonego

symbolem „t”, o którym mowa w art. 20 ust. 1.

6.

Określając wartość świadectw efektywności energetycznej, o której mowa w ust. 5, Prezes

URE kieruje się wartością wydanych dotychczas świadectw efektywności energetycznej

oraz stopniem realizacji krajowego celu w zakresie oszczędnego gospodarowania energią,

o którym mowa w art. 4 ust. 1.

7.

Dla kategorii przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej, o której

mowa w ust. 3 pkt 1, Prezes URE określa wartość świadectw efektywności energetycznej,

nie niższą niż 80% całkowitej wartości świadectw efektywności energetycznej przewidzianych

do wydania, w danym przetargu, o której mowa w ust. 5.

8.

Jeżeli suma wartości świadectw efektywności energetycznej przyznanych w danym przetargu

w ramach kategorii przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej, o

której mowa w ust. 3 pkt 1, jest mniejsza od wartości świadectw efektywności energetycznej

przewidzianych do wydania dla tej kategorii, Prezes URE może przyznać pozostałe świadectwa

efektywności energetycznej dla kategorii przedsięwzięć służących poprawie efektywności

energetycznej, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3.

1.

Poprawie efektywności energetycznej służą w szczególności następujące rodzaje przedsięwzięć

1)

izolacja instalacji przemysłowych;

2)

przebudowa lub remont budynków;

3)

modernizacja

a)

urządzeń przeznaczonych do użytku domowego,

b)

oświetlenia,

c)

urządzeń potrzeb własnych,

d)

urządzeń i instalacji wykorzystywanych w procesach przemysłowych,

e)

lokalnych sieci ciepłowniczych i lokalnych źródeł ciepła;

4)

odzysk energii w procesach przemysłowych;

5)

ograniczenie

a)

przepływów mocy biernej,

b)

strat sieciowych w ciągach liniowych,

c)

strat w transformatorach;

6)

stosowanie do ogrzewania lub chłodzenia obiektów energii wytwarzanej we własnych lub

przyłączonych do sieci odnawialnych źródłach energii, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, ciepła użytkowego w kogeneracji, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, lub ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, szczegółowy wykaz przedsięwzięć

służących poprawie efektywności energetycznej.

1.

Do przetargu może być zgłoszone przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej,

w wyniku którego uzyskuje się oszczędność energii w ilości stanowiącej równowartość

co najmniej 10 toe średnio w ciągu roku, albo przedsięwzięcia tego samego rodzaju

służące poprawie efektywności energetycznej, w wyniku których uzyskuje się łączną

oszczędność energii w ilości stanowiącej równowartość co najmniej 10 toe średnio w

ciągu roku.

2.

Do przetargu nie może być zgłoszone przedsięwzięcie służące poprawie efektywności

energetycznej

1)

zakończone przed dniem 1 stycznia 2011 r.;

2)

na którego realizację

a)

przyznano premię termomodernizacyjną, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów, lub

b)

uzyskano środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej lub z budżetu państwa;

3)

określone w oświadczeniu, o którym mowa w art. 13 ust. 1.

1.

W przetargu może uczestniczyć podmiot, który przedłoży Prezesowi URE prawidłowo wypełnioną

deklarację przetargową wraz z audytem efektywności energetycznej sporządzonym dla

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej określonych w tej deklaracji.

2.

Deklaracja przetargowa powinna zawierać

1)

imię, nazwisko, numer PESEL i adres zamieszkania albo nazwę, adres siedziby oraz numer

identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu

a)

u którego zostało zrealizowane przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej

inne niż przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 18 ust. 2,

b)

u którego zostanie zrealizowane przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej,

c)

upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w lit. a lub b;

2)

określenie wartości świadectwa efektywności energetycznej, o które ubiega się podmiot,

o którym mowa w pkt 1, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego;

3)

dane dotyczące ilości energii zaoszczędzonej średnio w ciągu roku w wyniku realizacji

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego;

4)

wskazanie okresu uzyskiwania oszczędności energii dla danego przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej, wyrażonego w latach

kalendarzowych;

5)

określenie wartości efektu energetycznego (ω) - rozumianego jako stosunek ilości energii

zaoszczędzonej średnio w ciągu roku w wyniku realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej do wartości świadectwa

efektywności energetycznej, o której mowa w pkt 2;

6)

określenie przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie

efektywności energetycznej oraz miejsca ich lokalizacji;

7)

określenie terminu realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej;

8)

oświadczenie, że nie występują okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 2;

9)

zobowiązanie do zrealizowania przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej zgodnie z deklaracją przetargową - w

przypadku złożenia tej deklaracji przez podmiot, o którym mowa w pkt 1 lit. b, albo

podmiot przez niego upoważniony;

10)

upoważnienie do występowania w przetargu - w przypadku podmiotu, o którym mowa w pkt

1 lit. c.

3.

Udział w przetargu jest bezpłatny.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb organizowania i przeprowadzania przetargu, w tym powoływania i pracy

komisji przetargowej,

2)

wzór deklaracji przetargowej

- kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystych warunków i kryteriów przetargu oraz

równoprawnego traktowania jego uczestników.

1.

Przetarg wygrywają te podmioty, które zadeklarowały wartość efektu energetycznego

(ω), o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 5, zawierający się w przedziale

(t × ωśr;; ωmax),

gdzie poszczególne symbole oznaczają

t - współczynnik akceptacji ofert określany przez ministra właściwego do spraw gospodarki,

ωmax

ωśr

2.

Prezes URE wydaje świadectwo efektywności energetycznej podmiotom, o których mowa

w ust. 1, do wartości, o której mowa w art. 16 ust. 5, w kolejności odpowiadającej

wartości zadeklarowanego przez te podmioty efektu energetycznego (ω), z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Prezes URE odmówi wydania świadectwa efektywności energetycznej następnemu według

kolejności podmiotowi, o którym mowa w ust. 2, jeżeli wartość świadectw efektywności

energetycznej pozostałych do wydania w danym przetargu jest niewystarczająca, aby

przyznać temu podmiotowi świadectwo efektywności energetycznej o wartości, o której

mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określa, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wartość współczynnika akceptacji

ofert, oznaczonego symbolem „t”, o którym mowa w ust. 1, kierując się w szczególności

wartościami efektów energetycznych zadeklarowanych przez podmioty przystępujące do

poprzedniego przetargu oraz stopniem realizacji krajowego celu w zakresie oszczędnego

gospodarowania energią.

5.

Dla przetargu organizowanego po raz pierwszy wartość współczynnika akceptacji ofert,

oznaczonego symbolem „t”, o którym mowa w ust. 1, ustala się w wysokości równej 0,5.

1.

Potwierdzeniem deklarowanej oszczędności energii wynikającej z przedsięwzięcia lub

przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej, przez

podmiot, który wygrał przetarg, o którym mowa w art. 20 ust. 1, jest świadectwo efektywności

energetycznej.

2.

Świadectwo efektywności energetycznej zawiera w szczególności

1)

numer świadectwa efektywności energetycznej;

2)

numer PESEL albo nazwę podmiotu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1;

3)

określenie wartości, o której mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2, wyrażonej w tonach oleju

ekwiwalentnego.

3.

Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu, o którym

mowa w ust. 1, w terminie 60 dni od dnia otrzymania wniosku. Do wydawania świadectw

efektywności energetycznej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię, nazwisko, numer PESEL i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby podmiotu,

o którym mowa w ust. 1;

2)

określenie wartości, o której mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2, wyrażonej w tonach oleju

ekwiwalentnego;

3)

określenie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej oraz miejsca

jego lokalizacji;

4)

określenie terminu realizacji przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej.

5.

Prezes URE zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki

informację o wydanym świadectwie efektywności energetycznej wraz z kartą audytu efektywności

energetycznej sporządzoną dla przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej

określonego w tym świadectwie, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2, niezwłocznie

po jego wydaniu.

6.

Prezes URE niezwłocznie informuje podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 3, o wydanym

świadectwie efektywności energetycznej podmiotowi, o którym mowa w art. 19 ust. 2

pkt 1 lit. a.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 lit. b, lub podmiot przez niego upoważniony,

który otrzymał świadectwo efektywności energetycznej, jest obowiązany po zrealizowaniu

przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej do sporządzenia audytu

efektywności energetycznej potwierdzającego oszczędność energii uzyskaną w wyniku

realizacji tego przedsięwzięcia, w ilości określonej w deklaracji przetargowej, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nie jest wymagane wykonanie audytu efektywności energetycznej, o którym mowa w ust.

1, dla zrealizowanego przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej,

w związku z którym zadeklarowano osiągnięcie oszczędności energii w ilości nieprzekraczającej

równowartości 100 toe średnio w ciągu roku.

3

Audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w ust. 1, i audyt efektywności energetycznej,

o którym mowa w art. 19 ust. 1, nie mogą być wykonywane przez tę samą osobę dla tego

samego przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia Prezesa URE o zakończeniu przedsięwzięcia

służącego poprawie efektywności energetycznej, w terminie 30 dni od dnia jego zakończenia.

Do zawiadomienia należy dołączyć

1)

oświadczenie potwierdzające zgodność zrealizowanego przedsięwzięcia służącego poprawie

efektywności energetycznej z deklaracją przetargową;

2)

audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy jest on

wymagany.

5.

Prezes URE informuje podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 3, o świadectwie efektywności

energetycznej wydanym dla przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej,

realizowanego przez podmiot, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 lit. b, albo przez

podmiot przez niego upoważniony, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Prezes URE dokonuje albo zleca dokonanie innym podmiotom wyłonionym na zasadach i

w trybie określonym w przepisach o zamówieniach publicznych, wyrywkowej weryfikacji

1)

audytu efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 19 ust. 1, lub audytu efektywności

energetycznej, o którym mowa w art. 22 ust. 1;

2)

zgodności oszczędności energii osiągniętej w wyniku realizacji przedsięwzięcia służącego

poprawie efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 22 ust. 2, z ilością energii

zaoszczędzonej określonej w deklaracji przetargowej - w formie audytu efektywności

energetycznej, o którym mowa w art. 22 ust. 1.

2.

O negatywnej weryfikacji oszczędności energii Prezes URE zawiadamia niezwłocznie podmiot,

o którym mowa w art. 22 ust. 1.

3.

Podmiot, któremu przyznano świadectwo efektywności energetycznej o wartości odpowiadającej

ilości energii większej niż ilość energii zaoszczędzonej w wyniku realizacji przedsięwzięcia

służącego poprawie efektywności energetycznej, stwierdzona przez Prezesa URE w wyniku

weryfikacji oszczędności energii, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany, w terminie

6 miesięcy od dnia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, uzyskać i przedstawić do

umorzenia Prezesowi URE świadectwo efektywności energetycznej o wartości określonej

w ust. 4.

4.

Wartość świadectwa efektywności energetycznej, którą obowiązany jest uzyskać i przedstawić

do umorzenia podmiot, o którym mowa w ust. 3, stanowi różnicę między ilością energii

wynikającą ze świadectwa efektywności energetycznej przyznanego temu podmiotowi a

ilością energii zaoszczędzonej, o której mowa w ust. 3, wyrażoną w tonach oleju ekwiwalentnego.

5.

O obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia świadectwa efektywności energetycznej

Prezes URE zawiadamia niezwłocznie podmiot, o którym mowa w ust. 3.

6.

Do wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 26 i art. 27.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Podmiot, który nie zawiadomił Prezesa URE o zakończeniu przedsięwzięcia służącego

poprawie efektywności energetycznej lub, zawiadamiając, udzielił nieprawdziwych lub

wprowadzających w błąd informacji o jego zrealizowaniu, a także w przypadku negatywnej

weryfikacji oszczędności energii, o której mowa w art. 23 ust. 2, nie może brać udziału

w przetargu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 zdanie drugie, przez okres 5 lat od dnia,

w którym przedsięwzięcie to powinno być zrealizowane.

2.

W odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 lit. a, lub podmiotu

przez niego upoważnionego termin, o którym mowa w ust. 1, liczy się od dnia otrzymania

świadectwa efektywności energetycznej.

1.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem giełdowym

w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych. Prawa te są zbywalne.

2.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą

zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie ewidencyjnym

w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji Prezesa

URE o świadectwie efektywności energetycznej wydanym dla zrealizowanego przedsięwzięcia

służącego poprawie efektywności energetycznej, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem

tego konta.

3.

Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej

następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności

energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący

1)

giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm.

- organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności energetycznej.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany prowadzić rejestr świadectw efektywności

energetycznej w sposób zapewniający

1)

identyfikację podmiotów, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw

efektywności energetycznej;

2)

identyfikację przysługujących praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności

energetycznej;

3)

zgodność ilości energii objętej zarejestrowanymi świadectwami efektywności energetycznej

z ilością energii odpowiadającą prawom majątkowym wynikającym z tych świadectw.

5.

Wpis do rejestru świadectw efektywności energetycznej oraz dokonane zmiany w rejestrze

podlegają opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia rejestru.

Podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 3, jest obowiązany, na wniosek przedsiębiorstwa

energetycznego, odbiorcy końcowego oraz towarowego domu maklerskiego lub domu maklerskiego,

o których mowa w art. 12 ust. 2, lub innego podmiotu, któremu przysługują prawa majątkowe

wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej, wydać, w terminie 14 dni od dnia

złożenia wniosku, dokument stwierdzający prawa majątkowe wynikające z tego świadectwa

przysługujące wnioskodawcy.

1.

Prezes URE, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, odbiorcy końcowego oraz towarowego

domu maklerskiego lub domu maklerskiego, o których mowa w art. 12 ust. 2, którym przysługują

prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej, w drodze decyzji,

umarza to świadectwo w całości albo w części.

2.

Towarowy dom maklerski lub dom maklerski wykonując obowiązek, o którym mowa w art.

12 ust. 1, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców końcowych,

może złożyć wniosek do Prezesa URE o umorzenie świadectw efektywności energetycznej

należących do innego podmiotu, któremu przysługują wynikające z tych świadectw prawa

majątkowe, o ile dołączy pisemną zgodę tego podmiotu na zaliczenie tych świadectw

do wypełnienia obowiązku przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski.

3.

Świadectwo efektywności energetycznej umorzone do dnia 31 marca danego roku kalendarzowego

jest uwzględniane przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 12 ust.

1 w poprzednim roku kalendarzowym.

4.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej wygasają z chwilą

jego umorzenia.

5.

Przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom

maklerski, o których mowa w art. 12 ust. 2, wraz z wnioskiem o umorzenie świadectwa

efektywności energetycznej są obowiązane złożyć Prezesowi URE dokument, o którym mowa

w art. 26.

6.

Prezes URE przekazuje informacje o umorzonych świadectwach efektywności energetycznej

podmiotowi prowadzącemu rejestr tych świadectw, o którym mowa w art. 25 ust. 3.

7.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectw efektywności energetycznej, które nie zostaną

umorzone przez Prezesa URE do dnia 31 marca 2016 r., wygasają z mocy prawa z dniem

1 kwietnia 2016 r.

1.

Audyt efektywności energetycznej powinien zawierać

1)

imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby podmiotu, u którego

zostanie zrealizowane przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej,

lub podmiotu przez niego upoważnionego;

2)

kartę audytu efektywności energetycznej;

3)

oznaczenie miejsca lokalizacji przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej;

4)

ocenę stanu technicznego oraz analizę zużycia energii obiektu, urządzenia technicznego

lub instalacji;

5)

ocenę efektów uzyskanych w wyniku realizacji przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności

energetycznej, w tym w szczególności określenie osiągniętej oszczędności energii.

2.

Audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 19 ust. 1, przedkładany Prezesowi

URE przez podmiot, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 lit. b, lub podmiot przez

niego upoważniony powinien zawierać także opis możliwych rodzajów i wariantów realizacji

przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej wraz z oceną opłacalności

ekonomicznej tych przedsięwzięć i możliwej do uzyskania oszczędności energii.

3.

Audyt efektywności energetycznej dostarczania ciepła zawiera ocenę efektywności energetycznej

sieci ciepłowniczej oraz innego indywidualnego źródła ciepła wytwarzającego i dostarczającego

ciepło do obiektu budowlanego, ze wskazaniem, który sposób dostarczania ciepła zapewnia

większą efektywność energetyczną.

4.

Do audytu efektywności energetycznej dostarczania ciepła, o którym mowa w ust. 3,

nie stosuje się ust. 1 pkt 4 i 5.

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres i sposób sporządzania audytu efektywności energetycznej,

2)

wzór karty audytu efektywności energetycznej, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

3)

szczegółowy sposób i tryb weryfikacji audytu efektywności energetycznej, o której

mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1,

4)

dane i metody, które mogą być wykorzystywane przy określaniu i weryfikacji uzyskanych

oszczędności energii,

5)

sposób sporządzania oceny efektywności energetycznej dostarczania ciepła, o której

mowa w ust. 3

- biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy technicznej w zakresie efektywności energetycznej,

zapewnienie zharmonizowanych zasad pomiarów oraz sprawnej i prawidłowej weryfikacji

oszczędności energii.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Prezes URE nakłada na przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorcę końcowego oraz towarowy

dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w art. 12 ust. 2, w drodze decyzji,

karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku podatkowym

poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli podmiot ten

1)

nie dopełnia obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectwa

efektywności energetycznej lub nie uiszcza opłaty zastępczej, o których mowa w art.

12 ust. 1;

2)

nie przedstawia w wyznaczonym terminie dokumentów lub informacji, o których mowa w

art. 14;

3)

przedłożył Prezesowi URE wniosek o umorzenie świadectwa efektywności energetycznej,

o którym mowa w art. 27 ust. 1, zawierający nieprawdziwe dane.

2.

Prezes URE nakłada na podmiot realizujący przedsięwzięcie służące poprawie efektywności

energetycznej, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości stanowiącej równowartość

do 2 000 000 euro, jeżeli podmiot ten

1)

w deklaracji przetargowej, o której mowa w art. 19 ust. 2, podał nieprawdziwe lub

wprowadzające w błąd informacje;

2)

nie zrealizował przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej wbrew

zobowiązaniu, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 9;

3)

nie zawiadomił Prezesa URE o zakończeniu przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności

energetycznej w terminie, o którym mowa w art. 22 ust. 4, lub zawiadamiając, udzielił

nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji;

4)

uzyskał oszczędność energii niższą niż określona w deklaracji przetargowej, stwierdzoną

w wyniku weryfikacji, o której mowa w art. 23 ust. 1;

5)

nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 23 ust. 3;

6)

mimo zakazu, o którym mowa w art. 24, uczestniczył w przetargach.

3.

Prezes URE nakłada na odbiorcę końcowego, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości

stanowiącej równowartość do 2 000 000 euro, jeżeli odbiorca ten w oświadczeniu, o

którym mowa w art. 13 ust. 1, podał nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje.

4.

Wartość euro, o której mowa w ust. 2 i 3, podlega przeliczeniu na złote według przepisów

wydanych na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm..

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 35, należy uwzględnić

w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy.

1.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 35, stanowią przychód Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Karę pieniężną uiszcza się na rachunek

bankowy tego funduszu w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Prezesa URE o wymierzeniu

kary stała się ostateczna, jeżeli nie wniesiono od niej środka zaskarżenia, albo od

dnia, w którym stała się prawomocna.

2.

Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 oraz z 2011 r. Nr 32, poz. 159 i Nr 45, poz. 235) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w pkt 21 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 22 i pkt 23 w brzmieniu

„

22)

odnawialnym źródle energii - należy przez to rozumieć odnawialne źródło energii, o

którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.;

23)

cieple użytkowym w kogeneracji - należy przez to rozumieć ciepło użytkowe w kogeneracji,

o którym mowa w art. 3 pkt 34 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

”

;

2)

w art. 33 w ust. 2 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

w przypadku obiektów budowlanych, do których ciepło będzie dostarczane z indywidualnego

źródła ciepła niebędącego odnawialnym źródłem energii, źródłem ciepła użytkowego w

kogeneracji lub źródłem ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych, dla których

to obiektów przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania

tych obiektów wynosi nie mniej niż 50 kW i zlokalizowanych na terenie, na którym istnieją

techniczne warunki dostarczania ciepła z sieci ciepłowniczej, w której nie mniej niż

75% ciepła w skali roku kalendarzowego stanowi ciepło wytwarzane w odnawialnych źródłach

energii, ciepło użytkowe w kogeneracji lub ciepło odpadowe z instalacji przemysłowych,

a ceny ciepła stosowane przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem

ciepła i dostarczające ciepło do tej sieci ciepłowniczej, są niższe od obowiązującej

średniej ceny sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dla źródła ciepła zużywającego tego samego rodzaju paliwo

a)

odmowę wydania warunków przyłączenia do sieci przez przedsiębiorstwo energetyczne

zajmujące się przesyłem lub dystrybucją ciepła albo

b)

audyt, o którym mowa w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. Nr 94, poz. 551), wskazujący, że dostarczanie ciepła do tego obiektu z sieci ciepłowniczej zapewnia

niższą efektywność energetyczną, aniżeli z innego indywidualnego źródła ciepła, które

może być wykorzystane do dostarczania ciepła do tego obiektu.

”

;

3)

w art. 34 w ust. 3 w pkt 3 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2 pkt 6, oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych

o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach

przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych,

elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych,

”

;

4)

w art. 35 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń

i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której

mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz

dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 po ust. 6b dodaje się ust. 6c w brzmieniu

„

6c.

Sprzedawca energii elektrycznej informuje swojego odbiorcę o ilości zużytej przez

tego odbiorcę energii elektrycznej w poprzednim roku oraz o miejscu, w którym są dostępne

informacje o przeciętnym zużyciu energii elektrycznej dla danej grupy przyłączeniowej

odbiorców, środkach poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. Nr 94, poz. 551) i charakterystykach technicznych efektywnych energetycznie urządzeń.

”

;

2)

w art. 7 ust. 11 otrzymuje brzmienie

„

11.

W umowie o przyłączenie do sieci ciepłowniczej mogą być ustalone niższe stawki opłat

za przyłączenie do sieci niż ustalone na podstawie zasad określonych w ust. 8, a w

przypadku o którym mowa w art. 7b ust. 1, nie pobiera się opłaty za przyłączenie do

sieci.

”

;

3)

po art. 7a dodaje się art. 7b w brzmieniu

„

Art. 7b.

1.

Podmiot posiadający tytuł prawny do korzystania z obiektu, który nie jest przyłączony

do sieci ciepłowniczej lub wyposażony w indywidualne źródło ciepła, oraz w którym

przewidywana szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania tego obiektu

wynosi nie mniej niż 50 kW, zlokalizowanego na terenie, na którym istnieją techniczne

warunki dostarczania ciepła z sieci ciepłowniczej, w której nie mniej niż 75% ciepła

w skali roku kalendarzowego stanowi ciepło wytwarzane w odnawialnych źródłach energii,

ciepło użytkowe w kogeneracji lub ciepło odpadowe z instalacji przemysłowych, ma obowiązek

zapewnić efektywne energetycznie wykorzystanie lokalnych zasobów paliw i energii przez

1)

wyposażenie obiektu w indywidualne odnawialne źródło ciepła, źródło ciepła użytkowego

w kogeneracji lub źródło ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych, albo

2)

przyłączenie obiektu do sieci ciepłowniczej

- chyba, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją

ciepła odmówiło wydania warunków przyłączenia do sieci albo dostarczanie ciepła do

tego obiektu z sieci ciepłowniczej lub z indywidualnego odnawialnego źródła ciepła,

źródła ciepła użytkowego w kogeneracji lub źródła ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych

zapewnia mniejszą efektywność energetyczną, aniżeli z innego indywidualnego źródła

ciepła, które może być wykorzystane do dostarczania ciepła do tego obiektu.

2.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli ceny ciepła stosowane

przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła i dostarczające

ciepło do sieci, o której mowa w ust. 1, są równe lub wyższe od obowiązującej średniej

ceny sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c, dla źródła ciepła

zużywającego tego samego rodzaju paliwo.

3.

Efektywność energetyczną dostarczania ciepła, o której mowa w ust. 1, określa się

na podstawie audytu, o którym mowa w art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej.

”

;

4)

w art. 9 w ust. 4 w pkt 14 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 15 w brzmieniu

„

15)

zakres i sposób informowania odbiorcy przez sprzedawcę o ilości zużytej przez tego

odbiorcę energii elektrycznej w poprzednim roku oraz sposób informowania o miejscu,

w którym są dostępne informacje o przykładowym zużyciu energii elektrycznej dla danej

grupy przyłączeniowej odbiorców, środkach poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu

ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 6c, i charakterystykach technicznych efektywnych

energetycznie urządzeń.

”

;

5)

w art. 18 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

planowanie i organizacja działań mających na celu racjonalizację zużycia energii i

promocję rozwiązań zmniejszających zużycie energii na obszarze gminy.

”

;

6)

w art. 19 w ust. 3 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

możliwości stosowania środków poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej;

”

;

7)

w art. 20 w ust. 2 po pkt 1a dodaje się pkt 1b w brzmieniu

„

1b)

propozycje stosowania środków poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej;

”

.

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 48, poz. 284, Nr 81, poz. 530 i Nr 182, poz. 1228) w art. 2 w pkt 2 w lit. e średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. f w

brzmieniu

„

f)

prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej, o których mowa

w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. Nr 94, poz. 551);

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 401 w ust. 7 po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

wpływy z opłat zastępczych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. Nr 94, poz. 551), oraz wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 35 tej ustawy;

”

;

2)

w art. 401c ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o których

mowa w art. 401 ust. 7 pkt 4 i 4a, po pomniejszeniu o koszty obsługi tych przychodów,

przeznacza się na wspieranie poprawy efektywności energetycznej, w tym wysokosprawnej

kogeneracji, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, lub na wspieranie rozwoju odnawialnych źródeł energii oraz budowy lub przebudowy

sieci służących przyłączaniu tych źródeł.

”

.

W ustawie z dnia 29 czerwca 2007 r. o zasadach pokrywania kosztów powstałych u wytwórców

w związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży mocy i energii

elektrycznej

(Dz. U. Nr 130, poz. 905, z 2008 r. Nr 58, poz. 357 oraz z 2009 r. Nr 98, poz. 817) w art. 10 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

których instalacje są przyłączone do sieci elektroenergetycznej wysokich i najwyższych

napięć i którzy w roku kalendarzowym poprzedzającym o rok dany rok kalendarzowy, w

którym są stosowane stawki opłaty przejściowej, zużyli nie mniej niż 400 GWh energii

elektrycznej z wykorzystaniem nie mniej niż 60% mocy umownej, dla których koszt energii

elektrycznej stanowi nie mniej niż 15% wartości ich produkcji.

”

.

W ustawie z dnia 29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych

(Dz. U. Nr 229, poz. 1496) w art. 46 w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

sporządzania odpisów oraz kopii dokumentów, z zastrzeżeniem przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228);”.

”

;

Minister właściwy do spraw gospodarki sporządzi i przedstawi Radzie Ministrów do zatwierdzenia

krajowy plan działań dotyczący efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 6

ust. 1, do dnia 15 maja 2011 r.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłosi pierwszy raport, o którym mowa w art.

8 ust. 1, do dnia 30 listopada 2012 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy wymienionej

w art. 39 zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 39, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie art. 32-34 ustawy wymienionej w art.

38 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje

się przepisy dotychczasowe.

Ustawa obowiązuje do dnia 31 grudnia 2016 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 18-21 i art. 24, które obowiązują do dnia 31 grudnia 2015 r.;

2)

art. 12-15, art. 23 ust. 3-6, art. 26 i art. 27, które obowiązują do dnia 31 marca

2016 r.;

3)

art. 25, który obowiązuje do dnia 1 kwietnia 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

1)

art. 15-22, art. 23 ust. 1 i 2, art. 24, art. 25, art. 35 ust. 2, art. 36, art. 37,

art. 39 pkt 1 i 4-7, art. 40 oraz art. 41 w zakresie wpływów z kar pieniężnych, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

art. 38 oraz art. 39 pkt 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2012 r.;

3)

art. 12, art. 14, art. 23 ust. 3-6, art. 26, art. 27, art. 35 ust. 1 oraz art. 41

w zakresie wpływów z opłat zastępczych, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.