Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim

Rozporządzenie określa

1)

tryb i sposób orzekania o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawiania zaświadczenia

lekarskiego i zaświadczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

2)

sposób dokumentowania orzeczonej niezdolności do pracy;

3)

tryb i sposób sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim oraz przekazywania ubezpieczonemu

i płatnikowi składek informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego,

w którym został popełniony błąd, i wydruku nowego zaświadczenia lekarskiego.

Orzekanie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo

innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności osobistego

sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, zwane dalej

„orzekaniem”, następuje po przeprowadzeniu postępowania diagnostyczno-leczniczego.

Przy orzekaniu należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności istotne dla oceny stanu

zdrowia i upośledzenia funkcji organizmu powodujące czasową niezdolność do pracy ubezpieczonego,

ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy.

1.

Okres czasowej niezdolności do pracy jest określany liczbą dni.

2.

Okres czasowej niezdolności do pracy przypadający na czas pobytu ubezpieczonego w

szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne obejmuje okres

od dnia przyjęcia do dnia wypisania ze szpitala albo innego przedsiębiorstwa podmiotu

leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne.

Orzekanie jest dokumentowane w indywidualnej dokumentacji medycznej ubezpieczonego

i obejmuje zakres danych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2012 r. poz. 159, z późn. zm., oraz okres niezdolności do pracy w razie jej stwierdzenia.

1.

Zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu

w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności

osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, zwane

dalej „zaświadczeniem lekarskim”, wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego

badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny.

2.

Przy wystawianiu zaświadczenia lekarskiego stosuje się odpowiednio § 3.

1.

Zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie,

lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania.

2.

Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres rozpoczynający się po dniu badania,

nie później jednak niż 4. dnia po dniu badania, jeżeli

1)

bezpośrednio po dniu badania przypadają dni wolne od pracy;

2)

badanie jest przeprowadzane w okresie wcześniej orzeczonej czasowej niezdolności do

pracy.

3.

Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy może obejmować okres nie dłuższy niż

3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują,

że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy.

4.

Okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy przez lekarza psychiatrę może obejmować

okres wcześniejszy niż określony w ust. 3, w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia

zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonego do oceny własnego postępowania.

Zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres, w którym ubezpieczony ze względu na

jego stan zdrowia lub stan zdrowia członka rodziny powinien powstrzymać się od pracy,

jednak nie dłuższy niż do dnia, w którym jest niezbędne przeprowadzenie ponownego

badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub członka rodziny.

1.

Wystawiający zaświadczenie lekarskie jednocześnie dokonuje oceny, czy stan zdrowia

ubezpieczonego uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rehabilitacji leczniczej.

2.

W przypadku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia rehabilitacji leczniczej wystawiający

zaświadczenie lekarskie sporządza wniosek o rehabilitację leczniczą.

3.

Nie później niż 60 dni przed zakończeniem okresu zasiłkowego wystawiający zaświadczenie

lekarskie przeprowadza badanie i ocenia, czy stan zdrowia ubezpieczonego uzasadnia

1)

zgłoszenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego;

2)

zgłoszenie wniosku o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

4.

Wystawiający zaświadczenie lekarskie powinien poinformować ubezpieczonego o terminie

badania określonego w ust. 3.

5.

Stosownie do wyników oceny, o której mowa w ust. 3, wystawiający zaświadczenie lekarskie

wystawia zaświadczenie o stanie zdrowia dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego,

informując ubezpieczonego o potrzebie niezwłocznego zgłoszenia wniosku o ustalenie

prawa do świadczenia rehabilitacyjnego lub prawa do renty z tytułu niezdolności do

pracy.

1.

Zaświadczenie lekarskie stwierdzające okres pobytu ubezpieczonego w szpitalu albo

innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne wystawia się nie później niż

w dniu wypisania ubezpieczonego z tego szpitala albo innego przedsiębiorstwa podmiotu

leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne.

2.

W przypadku dłuższego niż 14 dni pobytu ubezpieczonego w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie

podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne, zaświadczenie lekarskie wystawia się co 14 dni.

3.

Zaświadczenie lekarskie stwierdzające okres pobytu ubezpieczonego w szpitalu albo

innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne może być, na wniosek ubezpieczonego,

wystawione także w terminie późniejszym.

4.

Do zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego okres czasowej niezdolności do pracy

przypadający po zakończeniu pobytu w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu

leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne stosuje się odpowiednio § 7.

Do zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego czasową niezdolność do pracy z powodu

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny przebywającym

w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne stosuje się odpowiednio

§ 10.

1.

W przypadku ubezpieczenia z dwóch lub więcej tytułów wystawiający zaświadczenie lekarskie

wystawia na wniosek ubezpieczonego odpowiednią liczbę zaświadczeń lekarskich.

2.

Zaświadczenie lekarskie dla kolejnego płatnika zasiłku, potwierdzające wcześniej orzeczoną

dla innego płatnika niezdolność do pracy, może być wystawione na wniosek ubezpieczonego

w terminie późniejszym.

3.

W przypadku zagubienia wydruku zaświadczenia lekarskiego z systemu teleinformatycznego

lub zaświadczenia lekarskiego wystawionego na formularzu zaświadczenia lekarskiego

wydrukowanego z systemu teleinformatycznego, wystawiający zaświadczenie lekarskie,

na wniosek ubezpieczonego, przekazuje ubezpieczonemu odpowiednio wydruk zagubionego

zaświadczenia lekarskiego lub zaświadczenie lekarskie, bez informacji, o której mowa

w art. 55 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wystawia zaświadczenie lekarskie

po przeprowadzeniu bezpośredniego badania ubezpieczonego.

1.

Sprostowaniu podlega zaświadczenie lekarskie, w którym stwierdzono błąd w jego treści,

w szczególności dotyczący danych o niezdolności do pracy, danych dotyczących osoby

ubezpieczonej lub osoby, nad którą ma być sprawowana opieka, lub danych płatnika.

2.

Informację o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego wystawiający zaświadczenie

lekarskie przekazuje płatnikowi składek w trybie i w sposób, w jakim przekazano mu

informację o wystawieniu zaświadczenia lekarskiego, którego sprostowanie dotyczy.

3.

Informację o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego wystawiający zaświadczenie

lekarskie przekazuje ubezpieczonemu, którego sprostowanie dotyczy, w formie pisemnej.

Zaświadczenie lekarskie, w związku z którym zostało wystawione zaświadczenie lekarskie

wydane w wyniku kontroli przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

nie podlega sprostowaniu przez wystawiającego zaświadczenie lekarskie.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zapisuje informacje o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia

lekarskiego w rejestrze zaświadczeń lekarskich.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.