Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 lutego 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

1.

Ustawa określa

1)

zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego

i organy administracji rządowej,

2)

zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz

ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

2.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza

1)

wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2)

walory architektoniczne i krajobrazowe;

3)

wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych

i leśnych;

4)

wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób

niepełnosprawnych;

6)

walory ekonomiczne przestrzeni;

7)

prawo własności;

8)

potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9)

potrzeby interesu publicznego;

10)

potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„ładzie przestrzennym” - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni,

które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie

uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne;

2)

„zrównoważonym rozwoju” - należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm.;

3)

„środowisku” - należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

4)

„interesie publicznym” - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań,

uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności,

związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;

5)

„inwestycji celu publicznego” - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym

(gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym

również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu

podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów,

o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 518, z późn. zm.;

6)

„obszarze przestrzeni publicznej” - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym

znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający

nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne,

określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

6a

„obszarze funkcjonalnym” - należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z

zakresu gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych, stanowiący

zwarty układ przestrzenny składający się z funkcjonalnie powiązanych terenów, charakteryzujących

się wspólnymi uwarunkowaniami i przewidywanymi jednolitymi celami rozwoju;

6b

„miejskim obszarze funkcjonalnym ośrodka wojewódzkiego” - należy przez to rozumieć

typ obszaru funkcjonalnego obejmującego miasto będące siedzibą władz samorządu województwa

lub wojewody oraz jego bezpośrednie otoczenie powiązane z nim funkcjonalnie;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

10)

„dobrach kultury współczesnej” - należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra

kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły

budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie

żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna;

11)

„terenie zamkniętym” - należy przez to rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.;

12)

„działce budowlanej” - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę

gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie

w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych

wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

13)

„uzbrojeniu terenu” - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia

i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

14)

„dostępie do drogi publicznej” - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej

drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej

służebności drogowej;

15)

„standardach” - należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opracowań

i dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów dotyczących zagospodarowania

przestrzennego;

16)

„parametrach i wskaźnikach urbanistycznych” - należy przez to rozumieć parametry i

wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40;

17)

„walorach ekonomicznych przestrzeni” - należy przez to rozumieć te cechy przestrzeni,

które można określić w kategoriach ekonomicznych;

18)

„wartości nieruchomości” - należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości;

19)

„powierzchni sprzedaży” - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni

obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży

detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej

powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się

powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).

1.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do

zadań własnych gminy.

2.

Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu

zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego

rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu.

3.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa.

4.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów.

1.

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie

sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego.

1a.

W odniesieniu do obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego

oraz sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określa się na podstawie przepisów

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014).

2.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów

zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym

1)

lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji

inwestycji celu publicznego;

2)

sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się

w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

3.

W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach

ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym

zakaz zabudowy.

4.

Przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

Projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego sporządzają osoby, które spełniają jeden z warunków

1)

nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99, z późn. zm.;

2)

nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.;

3)

posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów

budownictwa oraz urbanistów

(Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650);

4)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

5)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt

4 oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

6)

są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do

projektowania zagospodarowania przestrzeni i zagospodarowania przestrzennego w skali

lokalnej i regionalnej odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5.

1.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi

przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

2.

Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do

1)

zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego

oraz osób trzecich;

2)

ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych

osób lub jednostek organizacyjnych.

Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o

nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków

dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu

tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa

- nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

1.

Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których

podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia albo zmiany planu oraz zawiadomiono

o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, a plan nie został uchwalony do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Obowiązujące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy miejscowe plany zagospodarowania

przestrzennego zachowują moc.

1.

Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, lokalnego planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

3.

Marszałek województwa, wójt, burmistrz albo prezydent miasta powołuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odpowiednio wojewódzką albo gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną,

jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze regulaminu, jej organizację i tryb działania.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może powierzyć gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej

powołanej w innej gminie pełnienie funkcji organu doradczego, na mocy porozumienia

zawartego z odpowiednim wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta.

5.

Przy starostach powiatów mogą być powoływane powiatowe komisje urbanistyczno-architektoniczne

jako organy doradcze starostów powiatów oraz, na podstawie stosownych porozumień,

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast wchodzących w skład tych powiatów,

które nie powołały gminnych komisji lub nie powierzyły funkcji pełnienia organu doradczego

komisji powołanej w innej gminie, w trybie określonym w ust. 4.

6

Organ doradczy, o którym mowa w ust. 1, składa się z osób o wykształceniu i przygotowaniu

fachowym związanym bezpośrednio z teorią i praktyką planowania przestrzennego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2014 r. z wyjątkiem

1)

art. 2, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2014 r.;

3)

art. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 4 stycznia 2016 r.

1.

W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową

i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa

oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem.

3.

Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy.

4.

Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

5.

Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

1.

W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z

1)

dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

2)

stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;

3)

stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości

i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4)

stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;

6)

zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;

7)

potrzeb i możliwości rozwoju gminy;

8)

stanu prawnego gruntów;

9)

występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;

10)

występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;

11

występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych

kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla;

12)

występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;

13)

stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania

gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;

14)

zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych;

15)

wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej.

2.

W studium określa się w szczególności

1)

kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów;

2)

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny

wyłączone spod zabudowy;

3)

obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu

kulturowego i uzdrowisk;

4)

obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

6)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym,

zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

8)

obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia

scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych

o powierzchni sprzedaży powyżej400 m

9)

obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne;

10)

kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;

11)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych;

12)

obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;

13)

obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia

prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

(Dz. U. Nr 41, poz. 412, z późn. zm.;

14)

obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji;

15)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

16

obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania

występujących w gminie.

2a.

Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone

będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej

100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz

zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie.

3.

Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia

ustanowienia tego obowiązku.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania studium, kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium,

nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;

3)

(uchylony)

4)

sporządza projekt studium rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, uwzględniając

ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa; w przypadku braku planu

zagospodarowania przestrzennego województwa lub niewprowadzenia do planu zagospodarowania

przestrzennego województwa zadań rządowych, uwzględnia ustalenia programów, o których

mowa w art. 48 ust. 1;

5)

uzyskuje od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej

opinię o projekcie studium;

6)

występuje o uzgodnienie projektu studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności

z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i z wojewodą w zakresie

jego zgodności z ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1, oraz występuje

o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do

a)

starosty powiatowego,

b)

gmin sąsiednich,

c)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

właściwych organów wojskowych, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

e)

dyrektora właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

f)

właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

g)

właściwego organu administracji geologicznej,

h)

ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

i)

dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej w zakresie zagospodarowania obszarów

szczególnego zagrożenia powodzią,

j)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

k)

(uchylona)

l)

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie

-

lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy

mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych

awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki

poważnych awarii,

m)

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10)

ogłasza w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu

na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego

wglądu oraz publikuje na stronach internetowych urzędu gminy na okres co najmniej

21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie

studium rozwiązaniami;

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby prawne i fizyczne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium;

12)

przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

1.

Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag,

o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie

rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu

studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych

w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

3.

Jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając

studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o

znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego

województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1, wojewoda, po podjęciu

czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków

wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub

jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda

sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru,

którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji

inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty

w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości gmina,

której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze.

1.

Koszty sporządzenia studium obciążają budżet gminy.

2.

Koszty sporządzenia lub zmiany studium wynikające z rozmieszczenia inwestycji celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym obciążają odpowiednio budżet państwa, budżet

województwa albo budżet powiatu.

1.

W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz

określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o

przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego

dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający

granice obszaru objętego projektem planu.

3.

Plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego

w studium.

4.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na

wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

5.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia

zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne

do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych.

6.

Planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów

zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu.

7.

Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.

8.

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający

część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi,

odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

2.

W planie miejscowym określa się obowiązkowo

1)

przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub

różnych zasadach zagospodarowania;

2)

zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3)

zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4)

zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6

zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i

minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu

do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie

czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy,

minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów

zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty

obiektów;

7)

granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych

na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego

zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych;

8)

szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9)

szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w

tym zakaz zabudowy;

10)

zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11)

sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12)

stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36

ust. 4.

3.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb

1)

granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości;

2)

granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej;

3)

granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji;

3a)

granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice

ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu

terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko;

4)

granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt

8;

4a)

granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

4b)

granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych

w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach

o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu

państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia

Euro 2012;

5)

granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez

masowych;

6)

granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady;

7)

granice terenów zamkniętych, i granice stref ochronnych terenów zamkniętych;

8)

sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie

dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych

oraz pokrycie dachów;

9)

zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych

oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych,

z jakich mogą być wykonane;

10)

minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych.

1.

Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map

zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym

zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza

się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które

sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia

zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym

do spraw rozwoju regionalnego oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze rozporządzenia, sposób uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb

obronności i bezpieczeństwa państwa, uwzględniając w szczególności problematykę związaną

z

1)

przygotowaniem i przeciwdziałaniem zagrożeniom zewnętrznym, a zwłaszcza agresji militarnej;

2)

przygotowaniem i przeciwdziałaniem zagrożeniom wewnętrznym, a zwłaszcza zagrożeniom

bezpieczeństwa i porządku publicznego, katastrofom i klęskom żywiołowym oraz zagrożeniom

gospodarczym i ekonomicznym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 163a-163c

ustawy zmienianej w art. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu miejscowego kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy

niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

(uchylony)

4)

sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz

z prognozą oddziaływania na środowisko;

5)

sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem

art. 36;

6)

występuje o

a)

opinie o projekcie planu do

-

gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

-

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem,

w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

-

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

-

-

(uchylone)

-

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii

i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów

zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko

lub skutki poważnych awarii,

-

-

b)

uzgodnienie projektu planu z

-

wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych

i samorządowych,

-

organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

-

właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa

drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

-

właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

-

dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

-

właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

-

ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

-

właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania

terenu, oraz

c)

zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza,

w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co

najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w

tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

10)

(uchylony)

11

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu

planu;

12)

rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia

upływu terminu ich składania;

13)

wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których

mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14)

przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

1

Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte

w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9.

2.

Uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 17 pkt 11.

3

Jako wniesione na piśmie uznaje się również uwagi wniesione w postaci elektronicznej

1)

opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego

certyfikatu w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262 oraz z 2014 r. poz. 1662) lub

2)

opatrzone podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1114) lub

3)

za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

1.

Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia

projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu

- czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania

tych zmian.

2.

Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.

Samorząd województwa, w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

dostosuje plan zagospodarowania przestrzennego województwa do zakresu, o którym mowa

w art. 39 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium,

rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie

realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej,

które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami

o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna

oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa

w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich

zgodności z przepisami prawnymi.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ustawy zmienianej

w art. 7, zostanie dostosowana do wymogów określonych przepisami niniejszej ustawy

w okresie 4 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają

1)

budżet państwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym;

2)

budżet województwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją

zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim;

3)

budżet powiatu - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym;

4)

inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią

konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji.

Obszary problemowe określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy stają się obszarami funkcjonalnymi o znaczeniu lokalnym w rozumieniu art. 49a

pkt 3 ustawy zmienianej w art. 7.

Jeżeli plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów

nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do

scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu

studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu

wniosków oraz udostępnianiu informacji.

1.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt

studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo

projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie

określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 4 lit. d i pkt 11 lit. a tiret szóste, art. 6 pkt 1 lit. c, art. 7 pkt

2-4 i 7 i art. 22, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 6 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 3 lat od dnia ogłoszenia.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia

opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy

niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu

planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1a.

Organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując

termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia.

2.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie,

o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem

lub zaopiniowaniem projektu.

1.

Organ, z którym uzgodniono projekt studium lub projekt planu miejscowego, ponosi koszty

zmiany tych projektów, spowodowane późniejszą zmianą stanowiska.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, działa w ramach zespolonej administracji powiatowej

lub w ramach samorządu województwa i wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej,

Skarb Państwa ponosi koszty zmiany studium i planu miejscowego lub ich projektów jedynie

wówczas, gdy zmiana stanowiska organu wynika ze zmiany ustawy lub z wiążących ten

organ nowych ustaleń właściwego organu administracji rządowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 52, pkt 55 lit. a, pkt 56 i pkt 66, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2016 r.;

2)

art. 1 pkt 61 w zakresie art. 162b-162e ustawy, o której mowa w art. 1, który wchodzi

w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

3)

art. 20, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 50, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 54 lit. d, pkt 105, pkt 122, pkt 123 w zakresie art. 174a i art. 174d,

pkt 125 oraz pkt 126, które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia;

3)

(uchylony)

4)

art. 1 pkt 130 oraz pkt 131, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.;

5)

art. 10, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu

ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują

nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

2.

Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie

studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę,

w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie

przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia

się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu

z przepisami prawnymi.

1.

Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia

w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

w dzienniku urzędowym województwa.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, podlega również publikacji na stronie internetowej

gminy.

1.

Każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów

i wyrysów.

2.

(uchylony)

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr planów miejscowych oraz wniosków

o ich sporządzenie lub zmianę, gromadzi materiały z nimi związane oraz odpowiada za

przechowywanie ich oryginałów, w tym również uchylonych i nieobowiązujących.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać staroście kopię uchwalonego

studium lub planu miejscowego, nie później niż w dniu ich wejścia w życie.

1.

W celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent

miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy

w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania

w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach,

o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia

lub zmiany planu miejscowego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których

mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art.

8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady.

Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a

w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania,

o których mowa w art. 27.

3.

Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności

zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10

ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1.

Jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego,

czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym

do dokonania tych zmian.

1.

Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów

zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.

2.

Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych

wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób

dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie

ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

1

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z

nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty

nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy

1)

odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2)

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

Realizacja roszczeń, o których mowa w ust 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania

przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej.

Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.

3.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości

uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie

skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania

równego obniżeniu wartości nieruchomości.

4.

Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości

wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz

albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną

w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem

własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

4a.

Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się w przypadku nieodpłatnego przeniesienia

przez rolnika własności nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na

następcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1403, z późn. zm. albo przepisów w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania „Renty strukturalne” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2007-2013 wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

(Dz. U. z 2013 r. poz. 173). W przypadku zbycia przez następcę nieruchomości przekazanych przez rolnika przepisy

o opłacie, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio.

5.

W razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego, w

części lub w całości, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo opłata, o

której mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi odpowiednio na rzecz gminy lub na rzecz aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w razie stwierdzenia nieważności uchwały rady

gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości gmina może żądać od aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości zwrotu kwoty stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

1

Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w

art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której

mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości

nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu

przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a

jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed

zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego

uchwaleniem.

2.

(uchylony)

3.

Roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia,

w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.

5.

Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie

nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi

albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.

6.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust.

4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym

mowa w ust. 5.

7.

Właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku

z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o

której mowa w art. 36 ust. 4.

8.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia okresowo - odpowiednio do potrzeb,

lecz co najmniej raz w roku - na sesji rady gminy informację o zgłoszonych żądaniach,

o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, i wydanych decyzjach, o których mowa w

ust. 6 i 7.

9.

Wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3, powinno

nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że strony postanowią

inaczej. W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub w wykupie nieruchomości

właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe.

10.

Spory w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, rozstrzygają sądy powszechne.

11.

W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków

finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób

uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy

o gospodarce nieruchomościami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 9, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 18 oraz art. 37 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.;

3)

art. 22 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Organy samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa,

prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się do obszarów

i problemów zagospodarowania przestrzennego odpowiednio do potrzeb i celów podejmowanych

w tym zakresie prac.

1.

Sejmik województwa podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

2.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa sporządza się dla obszaru w granicach

administracyjnych województwa.

3.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii

rozwoju województwa oraz określa się w szczególności

1)

podstawowe elementy sieci osadniczej województwa i ich powiązań komunikacyjnych oraz

infrastrukturalnych, w tym kierunki powiązań transgranicznych;

2)

system obszarów chronionych, w tym obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu

kulturowego, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury

współczesnej;

3)

rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym;

4

granice i zasady zagospodarowania obszarów funkcjonalnych o znaczeniu ponadregionalnym

oraz, w zależności od potrzeb, granice i zasady zagospodarowania obszarów funkcjonalnych

o znaczeniu regionalnym;

5)

(uchylony)

6)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

7)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

8

obszary występowania udokumentowanych złóż kopalin i udokumentowanych kompleksów podziemnego

składowania dwutlenku węgla.

4.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, oraz

programy, o których mowa w art. 48 ust. 1.

5.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały

ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów,

właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością.

6

Dla miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego uchwala się plan zagospodarowania

przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego jako część

planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

7

Plan zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego

może obejmować również obszary leżące poza granicami miejskiego obszaru funkcjonalnego

ośrodka wojewódzkiego.

W celu zapewnienia spójności plan zagospodarowania przestrzennego województwa dostosowuje

się do strategii rozwoju województwa po jej aktualizacji, w zakresie, w jakim aktualizacja

strategii dotyczy sytuacji przestrzennej województwa.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

1.

Po podjęciu przez sejmik województwa uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu

zagospodarowania przestrzennego województwa marszałek województwa kolejno

1)

ogłasza w prasie ogólnopolskiej oraz przez obwieszczenie w urzędach gmin, starostwach

powiatowych, urzędzie marszałkowskim i urzędzie wojewódzkim o podjęciu uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących

planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1;

4)

sporządza projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa wraz z prognozą

oddziaływania na środowisko;

5)

uzyskuje od wojewódzkiej komisji urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie

planu;

6)

występuje o opinię o projekcie planu do właściwych instytucji i organów, a także do

wojewody, zarządów powiatów, wójtów, burmistrzów gmin i prezydentów miast położonych

na terenie województwa oraz rządowych i samorządowych organów administracji publicznej

na terenach przyległych do granic województwa oraz uzgadnia projekt z organami określonymi

w przepisach odrębnych;

7)

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego

8)

przedstawia projekt planu sejmikowi województwa do uchwalenia.

2.

Do opiniowania i uzgadniania projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

stosuje się odpowiednio przepisy art. 23-26, z wyjątkiem terminu dokonania uzgodnień

i przedstawienia opinii, który nie powinien być krótszy niż 40 dni od dnia udostępnienia

projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa uchwala sejmik województwa.

2.

Uchwałę sejmiku województwa o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

wraz z dokumentacją prac planistycznych marszałek województwa przekazuje wojewodzie

w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi oraz ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

3.

Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w trybie, w jakim

jest uchwalany ten plan.

1.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

województwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

państwa albo inwestora realizującego inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym

w części, w jakiej sporządzenie tego planu jest bezpośrednią konsekwencją zamierzeń

realizacji tej inwestycji.

1.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu

miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego

o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego.

2.

Uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, przeprowadza marszałek województwa z wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta.

3.

Koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu

miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także

kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane

w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem

miasta. Przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio.

4.

Spory dotyczące spraw, o których mowa w ust. 1-3, rozstrzygają sądy powszechne.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd

województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu zmian w

zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w zakresie określonym

w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji inwestycji, o których mowa w art.

39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną.

Wyniki tego przeglądu oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa oraz przekazywany

do wiadomości ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

1)

koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw z koncepcją

przestrzennego zagospodarowania kraju;

2)

koordynuje współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie planowania i zagospodarowania

przestrzennego.

3)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, uwzględniając cele zawarte w rządowych

dokumentach strategicznych

1)

sporządza koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju, która uwzględnia zasady

zrównoważonego rozwoju kraju w oparciu o przyrodnicze, kulturowe, społeczne i ekonomiczne

uwarunkowania, o których mowa w przepisach odrębnych, a także prowadzi współpracę

zagraniczną w tym zakresie;

2)

prowadzi analizy i studia, opracowuje koncepcje oraz sporządza programy odnoszące

się do obszarów i zagadnień pozostających w zakresie programowania strategicznego

oraz prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego, współpracując z właściwymi

ministrami oraz z centralnymi organami administracji rządowej.

2.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju określa uwarunkowania, cele i kierunki

zrównoważonego rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia, a w szczególności

1

podstawowe elementy krajowej sieci osadniczej;

2)

wymagania z zakresu ochrony środowiska i zabytków, z uwzględnieniem obszarów podlegających

ochronie;

3)

rozmieszczenie infrastruktury społecznej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

4)

rozmieszczenie obiektów infrastruktury technicznej i transportowej, strategicznych

zasobów wodnych i obiektów gospodarki wodnej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

5

obszary funkcjonalne w ramach typów, o których mowa w art. 49b.

2a

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju uwzględnia cele i kierunki zawarte

w długookresowej strategii rozwoju kraju oraz obejmuje okres zgodny z okresem jej

obowiązywania.

3

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze uchwały, koncepcję przestrzennego zagospodarowania

kraju oraz ustala, w jakim zakresie koncepcja będzie stanowiła podstawę sporządzania

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1.

4

Prezes Rady Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej do wiadomości

koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

5.

Prezes Rady Ministrów może powołać Państwową Radę Gospodarki Przestrzennej, jako organ

doradczy w sprawie koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, oraz ustalić,

w drodze zarządzenia, regulamin określający zadania, organizację i tryb jej działania.

6

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju może zostać zaktualizowana w każdym

terminie, jeżeli wymaga tego sytuacja społeczno-gospodarcza lub przestrzenna kraju.

7

Do aktualizacji koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju stosuje się odpowiednio

przepisy ust. 1, 3 i 4.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego dokonuje, w zakresie kształtowania

ładu przestrzennego, przeglądu i analizy zasad, sposobu, a także warunków funkcjonowania

instytucji, procedur i instrumentów oraz przedkłada Radzie Ministrów propozycje zmian,

uwzględniając w szczególności koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

1.

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, zwane dalej „programami”,

służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym.

2.

Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw.

3.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w szczególności

cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2.

1.

(uchylony)

2

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej występują do marszałka właściwego

województwa z wnioskiem o wprowadzenie programu do planu zagospodarowania przestrzennego

województwa.

Do obszarów funkcjonalnych należą

1)

obszary funkcjonalne o znaczeniu ponadregionalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym

znaczeniu dla polityki przestrzennej kraju;

2)

obszary funkcjonalne o znaczeniu regionalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym

znaczeniu dla polityki przestrzennej województwa;

3)

obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym - jako obszary funkcjonalne o istotnym znaczeniu

dla polityki przestrzennej gminy.

Do typów obszarów funkcjonalnych o znaczeniu ponadregionalnym należą

1)

miejski obszar funkcjonalny ośrodka wojewódzkiego;

2)

wiejski obszar funkcjonalny;

3)

obszar funkcjonalny szczególnego zjawiska w skali makroregionalnej, w tym

a)

górski,

b)

Żuławy;

4)

przygraniczny obszar funkcjonalny.

1.

Obszary funkcjonalne określa się z zapewnieniem

1)

ciągłości i zwartości wyznaczanego obszaru - polegającej na wyznaczeniu obszaru zamkniętego

wspólną granicą;

2)

dostępności danych wskaźnikowych, umożliwiających wyznaczenie łącznego obszaru, którego

zasięg przestrzenny umożliwia rozwiązanie istniejących lub przewidywanych problemów

oraz rozwój nowych funkcji tych obszarów.

2.

Obszary funkcjonalne obejmujące swoim zasięgiem więcej niż jedno województwo są określane

przez samorząd województwa w odniesieniu do jego terytorium w porozumieniu z samorządami

pozostałych województw.

1.

Samorząd województwa określa obszary funkcjonalne o znaczeniu ponadregionalnym i ich

granice.

2.

Samorząd województwa może, z własnej inicjatywy lub na wniosek samorządu gminnego

lub samorządu powiatowego, określić obszary funkcjonalne o znaczeniu regionalnym i

ich granice.

3.

Propozycje i wnioski dotyczące określenia obszarów funkcjonalnych, o których mowa

w ust. 1 i 2, samorząd województwa przedstawia do zaopiniowania przez jednostki samorządu

terytorialnego, znajdujące się na terenie danego województwa. Opinia jest wyrażana

podczas konferencji, w której uczestniczą przedstawiciele samorządu województwa oraz

przedstawiciele jednostek samorządu terytorialnego.

4.

Samorząd województwa organizuje konferencję, o której mowa w ust. 3, w terminie 30

dni od dnia przedstawienia przez

1)

samorząd gminny lub samorząd powiatowy - wniosku, o którym mowa w ust. 2;

2)

samorząd województwa - z własnej inicjatywy, propozycji określenia obszarów funkcjonalnych

o znaczeniu regionalnym i ich granic.

5.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki określania obszarów funkcjonalnych i ich granic w ramach typów

obszarów funkcjonalnych, o których mowa w art. 49b pkt 1, 3 i 4, mając na uwadze zapewnienie

określania obszarów funkcjonalnych w sposób jednolity na terenie całego kraju oraz

uwzględniając parametry charakteryzujące dany typ obszaru funkcjonalnego.

6.

Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki określania obszarów funkcjonalnych i ich granic w ramach typu obszaru funkcjonalnego,

o którym mowa w art. 49b pkt 2, mając na uwadze zapewnienie określania obszarów funkcjonalnych

w sposób jednolity na terenie całego kraju oraz uwzględniając parametry charakteryzujące

dany typ obszaru funkcjonalnego.

Samorząd gminny może określić obszary funkcjonalne o znaczeniu lokalnym.

Polityka przestrzenna województwa w stosunku do obszaru funkcjonalnego o znaczeniu

ponadregionalnym lub o znaczeniu regionalnym jest prowadzona w konsultacji z jednostkami

samorządu terytorialnego, które są położone na terenie danego obszaru funkcjonalnego.

1.

Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w

przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

2.

Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty

budowlane

1)

polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu

zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego

formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia

postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o

ochronie środowiska, albo

2)

niewymagające pozwolenia na budowę.

3.

(uchylony)

4

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu

zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń

w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania

robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

1.

W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu

do

1)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;

2)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta;

3)

inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda;

4)

(uchylony)

2.

W przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji

inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej

decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na

które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

2a.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ust. 2 jest wojewoda.

2b.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 2. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, podlega ona ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2c.

Do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

3.

W przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym

ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami

albo prezydentami miast.

1.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.

2.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej

lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy,

i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a

w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania

ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby

również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy

i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów

budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w

formie opisowej i graficznej,

c

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące

jej wpływ na środowisko;

3

w przypadku lokalizacji składowiska odpadów

a)

docelową rzędną składowiska odpadów,

b)

roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c)

sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d)

sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

3.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami

świadczeń lub warunków.

1.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia

się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą

lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

2.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2a.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora.

3.

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego dokonuje analizy

1)

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów

odrębnych;

2)

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

4.

Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2)

wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych

formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1446) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

3)

dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4)

właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych;

5

właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż

kopalin i wód podziemnych;

5a

starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych;

6)

organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych

- w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów

o gospodarce nieruchomościami;

7)

dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku

i jego otuliny;

8)

regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione

w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody;

9)

właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego;

10)

wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych,

służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu

do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

10a)

wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych,

służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3

pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych,

które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

11)

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do

a)

przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego

organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej,

b)

obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm., w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

5.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska

przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie

- uzgodnienie uważa się za dokonane.

5a.

W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym

wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji

celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie

dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania

administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji

celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego

uzgodnienia.

5b.

Przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8, nie stosuje się do inwestycji, dla których

przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm., w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem

ochrony środowiska.

5c.

Niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której

mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się

za uzgodnienie decyzji.

6.

Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące

się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz

wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

7.

Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

Nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia

postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

1.

Do postępowań w sprawie stwierdzenia zgodności projektów planów zagospodarowania przestrzennego

województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju i programami rządowymi,

o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 26, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister właściwy do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej przekaże ministrowi właściwemu do spraw rozwoju

regionalnego dokumentację w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego

na poziomie krajowym i regionalnym, z wyłączeniem dokumentacji dotyczącej postępowań,

o których mowa w ust. 1, która zostanie przekazana niezwłocznie po zakończeniu tych

postępowań.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa

1)

rodzaj inwestycji;

2)

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie

a)

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr

kultury współczesnej,

c)

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali,

z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zarząd województwa

przekaże ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego wyniki przeglądów oraz

raporty, o których mowa w art. 45 ustawy zmienianej w art. 26, które zostały dokonane

lub sporządzone od dnia rozpoczęcia bieżącej kadencji sejmiku województwa do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić

wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

1.

Marszałek województwa prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego na terenach zamkniętych.

4.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazuje marszałkowi województwa kopie decyzji,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie

lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje

postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.

2.

Jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki,

o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio.

1.

Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na

budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.

1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga

pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania

terenu, trwającej do roku.

3.

W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania

decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze

decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości

1)

wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem

o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2)

przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

1.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu

uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

1a.

Do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 53 ust. 5b i 5c.

2.

(uchylony)

3.

Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych wydaje wojewoda.

4

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o

której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów

posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności

architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami

budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w terminie trzech lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, dokona pierwszego przeglądu i pierwszej analizy, o których

mowa w art. 47a ustawy zmienianej w art. 26, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

oraz przedłoży Radzie Ministrów propozycję zmian.

1.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia

następujących warunków

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana

w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji

funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania

terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy

oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające

dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych

na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych

planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.

1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych

na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia

gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa

rolnego w danej gminie.

5.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia

terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną

a inwestorem.

6.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania

1)

linii zabudowy;

2)

wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3)

szerokości elewacji frontowej;

4)

wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5)

geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

„2. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art.

26 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 16 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż przez dwanaście miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić

na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie

ustalenia warunków zabudowy, jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

2.

Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego

istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w

sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.

1.

W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej

niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom

i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości.

2.

Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

3.

Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy

art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których

mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na budowę.

4.

Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot

nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy.

5.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą

strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz

innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami

w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być

dokonane jej przeniesienie.

1.

Przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje

się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

2.

W przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy

powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

1.

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji

celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli

1)

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2)

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej

decyzji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o

pozwoleniu na budowę.

3.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Organy wydające decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej,

które dotyczą zagospodarowania terenu, są obowiązane przesyłać ich odpisy do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta.

2.

Organy, które w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, nie

prześlą odpisów tych decyzji, ponoszą na zasadach ogólnych odpowiedzialność za szkodę

tym wyrządzoną.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

warunków zabudowy.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa

(pominięte)

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju”, należy przez to rozumieć koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylonej przepisem art.

88 ust. 1 albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie

właściwe przepisy niniejszej ustawy.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania

przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do

sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do

publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania

terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan uchwalony

przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się.

1.

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe

uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r.

zachowują moc.

3.

Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych

planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

3a.

Jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku

z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed

dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy,

w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości

określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość

nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania

po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym

mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy

uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego

a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie

miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

4.

Sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania

przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium,

sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa

bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

1.

Traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego gmin, o których mowa w art.

87 ust. 3, przepisy art. 31a ustawy wymienionej w ust. 1 zachowują moc do czasu utraty

mocy albo uchylenia tych planów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 207 pkt 17 w zakresie art. 402 ust. 2a i 2b w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

oraz art. 209 pkt 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.;

2)

art. 178, art. 179, art. 194 ust. 1 pkt 5, art. 204, art. 205, art. 206 pkt 3, art.

207 pkt 14, art. 213 pkt 8, które wchodzą w życie po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy;

3)

art. 207 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.