Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i kryteriów ustalania dopuszczalnego czasu oczekiwania na wybrane zakresy świadczeń opieki zdrowotnej

Rozporządzenie określa sposób i kryteria ustalania dopuszczalnego czasu oczekiwania

na wybrane zakresy świadczeń opieki zdrowotnej należące do

1)

leczenia szpitalnego,

2)

świadczeń wysokospecjalistycznych,

3)

świadczeń określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 42e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, zwanej dalej „ustawą”

- zwane dalej „świadczeniami opieki zdrowotnej”.

Ustalenia dopuszczalnego czasu oczekiwania na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej

dokonuje lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 42f ust. 3 albo w

art. 42i ust. 4 ustawy, zwany dalej „lekarzem”.

Dopuszczalny czas oczekiwania na udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej jest ustalany

indywidualnie w odniesieniu do świadczeniobiorcy, na podstawie następujących kryteriów

1)

stanu zdrowia;

2)

dotychczasowego przebiegu choroby;

3)

rokowań co do dalszego przebiegu choroby;

4)

stopnia odczuwanych dolegliwości;

5)

rodzaju i stopnia niepełnosprawności lub zagrożenia jej powstania, utrwalenia lub

pogłębienia.

Lekarz, ustalając dopuszczalny czas oczekiwania świadczeniobiorcy na udzielenie świadczenia

opieki zdrowotnej, bierze pod uwagę, czy w wyniku nieudzielenia tego świadczenia w

określonym czasie istnieje zagrożenie

1)

życia;

2)

niezdolnością do samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm.;

3)

całkowitą lub trwałą niezdolnością do pracy w rozumieniu przepisów, o których mowa

w pkt 2.

Lekarz określa dopuszczalny czas oczekiwania we wniosku, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 42k ust. 2 pkt 1 ustawy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.