Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o osobach starszych

Ustawa określa zakres monitorowania i przedstawiania informacji o sytuacji osób starszych,

podmioty uczestniczące w realizacji tego zadania oraz źródła jego finansowania.

Monitorowanie sytuacji osób starszych jest prowadzone przez organy administracji publicznej,

państwowe jednostki organizacyjne oraz inne organizacje zaangażowane w kształtowanie

sytuacji osób starszych.

Zakresem monitorowania sytuacji osób starszych obejmuje się: sytuację demograficzną,

sytuację dochodową, warunki mieszkaniowe, aktywność zawodową, sytuację rodzinną i

strukturę gospodarstw domowych, sytuację osób niepełnosprawnych, aktywność społeczną

i obywatelską, aktywność edukacyjną i kulturalną, aktywność sportową i rekreacyjną,

stan zdrowia, dostępność i poziom usług socjalnych, równe traktowanie i przeciwdziałanie

dyskryminacji ze względu na wiek oraz realizację polityki senioralnej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

osoba starsza - osoba, która ukończyła 60. rok życia;

2)

polityka senioralna - ogół działań organów administracji publicznej oraz innych organizacji

i instytucji, które realizują zadania i inicjatywy kształtujące warunki godnego i

zdrowego starzenia się;

3)

osoba niepełnosprawna - osoba, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm..

1.

Rada Ministrów corocznie, do dnia 31 października, przedstawia Sejmowi i Senatowi

informację o sytuacji osób starszych, w szczególności w oparciu o monitorowanie, o

którym mowa w art. 2 i art. 3.

2.

Przedmiotem informacji o sytuacji osób starszych jest w szczególności

1)

sytuacja demograficzna społeczeństwa i struktura demograficzna według wieku populacji

osób starszych, prognozy na kolejne lata oraz implikacje zmian demograficznych dla

polityki państwa;

2)

sytuacja dochodowa, warunki bytu, w tym warunki mieszkaniowe;

3)

aktywność zawodowa;

4)

sytuacja rodzinna i struktura gospodarstw domowych;

5)

stan zdrowia i jego uwarunkowania oraz jakość życia związana ze zdrowiem, w tym dostępność

do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

6)

dostępność i poziom usług socjalnych, w tym opiekuńczych;

7)

sytuacja osób niepełnosprawnych i ich opiekunów;

8)

aktywność społeczna i obywatelska;

9)

aktywność edukacyjna i kulturalna;

10)

aktywność sportowa i rekreacyjna;

11)

równe traktowanie i przeciwdziałanie dyskryminacji ze względu na wiek;

12)

ocena realizacji polityki senioralnej, w tym wniosków i rekomendacji sformułowanych

w poprzedniej informacji;

13)

wnioski i rekomendacje dotyczące przyszłych zadań i inicjatyw, które należy podjąć

w celu kształtowania warunków godnego i zdrowego starzenia się.

3.

Informacja Rady Ministrów podawana jest do wiadomości publicznej.

1.

Zadania wynikające z ustawy koordynuje Prezes Rady Ministrów.

2.

Za przygotowanie informacji odpowiedzialny jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb przygotowania informacji

o sytuacji osób starszych, uwzględniając sprawne jej przygotowanie.

4.

Monitorowanie sytuacji osób starszych oraz przygotowanie informacji, o której mowa

w art. 5, jest finansowane z budżetu państwa.

5.

Podmioty, o których mowa w art. 2, są obowiązane do współpracy w przygotowaniu informacji

Rady Ministrów o sytuacji osób starszych, w tym do nieodpłatnego udostępniania informacji,

dokumentów i danych, którymi dysponują.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.