Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 7 października 2015 r. w sprawie wymagań dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym, w tym sposobu jej oznaczania

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym poza granicami obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczenia

morza przez statki, 1973, sporządzonej w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., zmienionej

Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”, z zastrzeżeniem wyjątków w nim określonych, na

statku o polskiej przynależności nie może przekraczać

1)

3,50% m/m;

2)

0,50% m/m od dnia 1 stycznia 2020 r.

2.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL na statku o polskiej przynależności

nie może przekraczać 0,10% m/m.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statku

o polskiej przynależności stosującym zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku

siarki.

4.

Do dnia 1 stycznia 2020 r. zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w strefach

kontroli zanieczyszczeń znajdujących się poza granicami obszarów kontroli emisji tlenków

siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL na statku pasażerskim o polskiej

przynależności wykonującym regularne rejsy do lub z portów państw członkowskich Unii

Europejskiej nie może przekraczać 1,50% m/m.

5.

W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest

dozwolone używanie na statku o polskiej przynależności paliw żeglugowych o zawartości

siarki przekraczającej 3,5% m/m, chyba że stosowane zatwierdzone metody redukcji emisji

dwutlenku siarki działają w systemach zamkniętych.

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym w granicach obszarów kontroli emisji

tlenków siarki (SOx) określonych w załączniku VI do Konwencji MARPOL na statku przebywającym w polskich

obszarach morskich nie może przekraczać 0,10% m/m.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statku przebywającym

w polskich obszarach morskich stosującym zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku

siarki.

3.

W przypadku stosowania zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki nie jest

dozwolone używanie na statku przebywającym w polskich obszarach morskich paliw żeglugowych

o zawartości siarki przekraczającej 3,5% m/m, chyba że stosowane zatwierdzone metody

redukcji emisji dwutlenku siarki działają w systemach zamkniętych.

1.

Zawartość siarki w oleju żeglugowym typu diesel (Marine Diesel Oil - MDO) oznaczającym

paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz

gęstości zdefiniowanych dla klas DMB w tabeli I PN-ISO 8217 „Przetwory naftowe - Paliwa

(klasa F) - Specyfikacje paliw żeglugowych”, wprowadzanym do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej nie może przekraczać 1,50% m/m.

2.

Zawartość siarki w oleju napędowym żeglugowym (Marine Gas Oil - MGO) oznaczającym

paliwo żeglugowe, którego lepkość i gęstość mieszczą się w zakresach lepkości oraz

gęstości zdefiniowanych dla klas DMX, DMA i DMZ w tabeli I PN-ISO 8217 „Przetwory

naftowe - Paliwa (klasa F) - Specyfikacje paliw żeglugowych”, używanym lub wprowadzanym

do obrotu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej nie może przekraczać 0,10% m/m.

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym używanym na statku o polskiej przynależności

cumującym w porcie państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz na statku cumującym

w polskich obszarach morskich nie może przekraczać 0,10% m/m.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do paliw żeglugowych używanych na statku, który

1)

zgodnie z opublikowanym rozkładem rejsów cumuje w porcie krócej niż dwie godziny;

2)

podczas cumowania w porcie

a)

wyłącza wszystkie silniki i pobiera energię elektryczną z nabrzeża,

b)

stosuje dla wszystkich pracujących silników zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku

siarki.

1.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym dostarczanym na statek przebywający w polskich

obszarach morskich lub używanym na statku przebywającym w polskich obszarach morskich

oznacza się w sposób określony w normie PN-EN ISO 8754 - „Ropa naftowa i produkty

podobne - Oznaczanie zawartości siarki - Rentgenowska spektrometria fluorescencyjna

z dyspersją energii” lub w normie PN-EN ISO 14596 - „Przetwory naftowe - Oznaczanie

zawartości siarki - Metoda rentgenowskiej spektroskopii fluorescencyjnej z dyspersją

fali”.

2.

Zawartość siarki w paliwie żeglugowym na statkach, o których mowa w ust. 1, oznacza

się na podstawie próbek paliwa pobranych w sposób określony w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2015/253 z dnia 16 lutego 2015 r. ustanawiającej

zasady dotyczące pobierania próbek i sprawozdawczości na podstawie dyrektywy Rady

1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych

(Dz. Urz. UE L 41 z 17.02.2015, str. 55).

W celu ustalenia, czy paliwo żeglugowe, o którym mowa w § 5, odpowiada wartościom

dopuszczalnym siarki zgodnym z wymogami określonymi w przepisach niniejszego rozporządzenia,

stosuje się procedurę weryfikacji paliwa określoną w Załączniku VI do konwencji MARPOL.

Traci moc rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie

wymagań dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym

(Dz. U. poz. 1553).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.