Ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1004) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej złożony przez cudzoziemca lub w jego imieniu po tym, jak w odniesieniu

do poprzedniego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, który go dotyczył, została

wydana decyzja ostateczna, w tym także o umorzeniu postępowania;

”

,

b)

po pkt 9a dodaje się pkt 9aa w brzmieniu

„

9aa)

ośrodek recepcyjny - ośrodek dla cudzoziemców pełniący funkcję punktu przyjęć cudzoziemców,

którzy złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

,

c)

pkt 9b otrzymuje brzmienie

„

9b)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej lub inne państwo, które

stosuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31);

”

,

d)

pkt 9d otrzymuje brzmienie

„

9d)

relokacja - przemieszczenie cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej na terytorium odpowiedzialnego państwa członkowskiego określonego

w rozdziale III rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31), i osoby, w imieniu

której wniosek ten został złożony, z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przemieszczenie cudzoziemca objętego ochroną międzynarodową

z państwa członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach odpowiedzialności

i solidarności między państwami członkowskimi;

”

,

e)

w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu

„

13)

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - wniosek o objęcie przez Rzeczpospolitą

Polską ochroną cudzoziemca, który ubiega się o status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą.

”

;

2)

w art. 3 uchyla się ust. 2;

3)

uchyla się art. 6;

4)

w art. 8

a)

pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

przynależność wyznaniowa, partyjna, związkowa;

”

,

b)

po pkt 18 dodaje się pkt 18a w brzmieniu

„

18a)

informacje o życiu seksualnym;

”

,

c)

pkt 27 otrzymuje brzmienie

„

27)

informacje o wynikach sprawdzenia cudzoziemca w jednostce centralnej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu

skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów

i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez

obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie

z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby

ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające

Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi

w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości

(Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 603/2013”, oraz o czynnościach podjętych na podstawie

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona), zwanego dalej „rozporządzeniem 604/2013”.

”

;

5)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

Dane cudzoziemca, na podstawie których jest możliwe ustalenie, że

1)

jest w toku lub zakończyło się postępowanie w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej albo pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej,

b)

udzielenia albo pozbawienia azylu wobec cudzoziemca,

2)

cudzoziemcowi nadano albo odmówiono nadania statusu uchodźcy,

3)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia azylu,

4)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej

- nie mogą być udostępniane ani pozyskiwane od podmiotów, wobec których istnieje uzasadnione

domniemanie, że dopuszczają się prześladowań lub wyrządzają poważną krzywdę.

”

;

6)

w art. 11 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Tłumaczenie na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, dopuszczonych

jako dowód w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub azylu,

zapewnia, w razie potrzeby, organ, przed którym jest prowadzone postępowanie.

”

;

7)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

Informacja o okoliczności, że cudzoziemiec był w przeszłości prześladowany lub doznał

poważnej krzywdy, lub był bezpośrednio zagrożony prześladowaniem lub doznaniem poważnej

krzywdy, jest istotną informacją potwierdzającą uzasadnioną obawę cudzoziemca przed

prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, chyba że istnieją

uzasadnione powody, aby uznać, że akty prześladowania lub wyrządzania poważnej krzywdy

się nie powtórzą.

”

;

8)

w art. 19

a)

w ust. 1 w pkt 3 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

popełnił zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Cudzoziemcowi, który złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

można ponadto odmówić nadania statusu uchodźcy, jeżeli obawa przed prześladowaniem

jest oparta na okolicznościach, które celowo wytworzył po opuszczeniu kraju pochodzenia.

”

;

9)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

Decyzja o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy albo udzieleniu ochrony uzupełniającej

wygasa z mocy prawa z dniem nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.

”

;

10)

w dziale II rozdział 2 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 2

Postępowanie w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu

uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

Art. 23.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, w drodze decyzji

1)

nadaje albo odmawia nadania statusu uchodźcy;

2)

udziela ochrony uzupełniającej albo odmawia jej udzielenia;

3)

pozbawia statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej.

Art. 24.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu za

pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej.

2.

Cudzoziemiec, który przebywa w strzeżonym ośrodku, areszcie dla cudzoziemców, areszcie

śledczym lub zakładzie karnym, składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem działania siedzibę strzeżonego ośrodka,

aresztu dla cudzoziemców, aresztu śledczego lub zakładu karnego.

Art. 25.

1.

Cudzoziemiec, który składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, zwany dalej

„wnioskodawcą”, może złożyć ten wniosek także w imieniu następujących osób towarzyszących

mu i zależnych od niego ze względów ekonomicznych, zdrowotnych lub ze względu na wiek

1)

osoby pozostającej z wnioskodawcą w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej

związku małżeńskim, zwanej dalej „małżonkiem”;

2)

małoletniego dziecka wnioskodawcy i małżonka, w tym także dziecka przysposobionego,

niepozostającego w związku małżeńskim;

3)

małoletniego dziecka wnioskodawcy, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim;

4)

małoletniego dziecka małżonka, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim.

2.

Przepisy dotyczące osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, stosuje się także

do dziecka wnioskodawcy urodzonego w trakcie trwania

1)

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej aż do jego zakończenia decyzją

ostateczną;

2)

ponownego postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej prowadzonego przez

organ pierwszej instancji po uchyleniu przez organ wyższego stopnia decyzji w tej

sprawie lub po stwierdzeniu jej nieważności.

Art. 26.

1.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej osobiście.

2.

W imieniu małoletniego bez opieki wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej składa

kurator albo przedstawiciel organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej

się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, jeżeli na podstawie indywidualnej

oceny sytuacji małoletniego bez opieki organizacja ta uzna, że może on potrzebować

takiej ochrony.

3.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w swoim imieniu i

w imieniu osób, o których mowa w art. 25 ust. 1, na formularzu zawierającym

1)

dane wnioskodawcy, o których mowa w art. 8 pkt 1-9, 11, 12-14, 16, 19 i 20, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o ostatnim miejscu zamieszkania i miejscu

pracy w kraju pochodzenia, o odbyciu służby wojskowej w kraju pochodzenia oraz o znajomości

języków;

2)

wskazanie języka, w którym wnioskodawca chciałby, aby było przeprowadzone przesłuchanie

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej;

3)

określenie osób, w imieniu których wnioskodawca występuje;

4)

dane małżonka, o których mowa w art. 8 pkt 1-3, 5-9, 11, 12-14 i 16, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o posiadanych przez małżonka dokumentach

potwierdzających tożsamość oraz o znajomości języków;

5)

następujące dane małoletniego dziecka, w imieniu którego wnioskodawca występuje

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

płeć,

d)

imiona rodziców;

6)

oświadczenie małżonka o wyrażeniu zgody na złożenie wniosku w jego imieniu lub w imieniu

jego małoletniego dziecka;

7)

informacje dotyczące wyjazdu z kraju pochodzenia, w tym informacje o opuszczeniu kraju

pochodzenia w okresie ostatnich 5 lat oraz o wizach lub zezwoleniach na pobyt w innym

państwie wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje;

8)

informacje dotyczące wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym

informacje o miejscu zamieszkania i adresie do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o wydanych wobec wnioskodawcy decyzjach zobowiązujących do powrotu do

kraju pochodzenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego;

9)

informacje dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, oraz doznanej przez nich przemocy;

10)

określenie powodów ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym informacje

o zatrzymaniu, aresztowaniu, prowadzonych postępowaniach karnych oraz wydanych orzeczeniach

w postępowaniach sądowych w stosunku do wnioskodawcy lub członka jego rodziny w państwie

innym niż Rzeczpospolita Polska;

11)

informacje o wcześniejszym ubieganiu się przez wnioskodawcę lub członka jego rodziny

o udzielenie ochrony międzynarodowej w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie;

12)

informacje o prowadzonych wobec wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, postępowaniach karnych w Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

następujące dane członka rodziny wnioskodawcy, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub innego państwa członkowskiego

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

adres miejsca zamieszkania,

d)

stopień pokrewieństwa,

e)

tytuł prawny do pobytu;

14)

wzór podpisu wnioskodawcy.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się aktualne fotografie wnioskodawcy i

osób, w imieniu których wnioskodawca występuje, oraz dokumenty niezbędne do potwierdzenia

danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

5.

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 3 pkt 11 i 13, uważa się osoby w rozumieniu

art. 2 lit. g rozporządzenia 604/2013.

6.

Jeżeli wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, w formularzu wniosku zawiera się dane,

o których mowa w ust. 3 pkt 13, dotyczące jego krewnych w rozumieniu art. 2 lit. h

rozporządzenia 604/2013, którzy przebywają na terytorium innego państwa członkowskiego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, kierując się zakresem informacji określonym

w ust. 3 i art. 8 oraz koniecznością ujednolicenia formy przekazywanych danych, a

także zapewnienia zupełności i przejrzystości przedstawianych informacji.

Art. 27.

1.

Złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małżonka i jego małoletniego

dziecka wymaga pisemnej zgody tego małżonka.

2.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 1, jest równoznaczne z udzieleniem wnioskodawcy

pełnomocnictwa do działania w imieniu małżonka i dzieci tego małżonka.

3.

Organ Straży Granicznej przed przyjęciem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

informuje na osobności małżonka, w imieniu którego wnioskodawca zamierza złożyć wniosek,

o konsekwencjach proceduralnych złożenia takiego wniosku, o prawie do wystąpienia

z wnioskiem o przesłuchanie oraz o prawie do wystąpienia z odrębnym wnioskiem o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

Art. 28.

1.

W przypadku gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie jest możliwe

przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym

cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie tego organu i zadeklarował zamiar złożenia

takiego wniosku, organ Straży Granicznej informuje cudzoziemca w języku dla niego

zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

oraz sporządza protokół z tej czynności.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec będący osobą niepełnosprawną, osobą w podeszłym wieku,

kobietą ciężarną, osobą samotnie wychowującą dziecko lub osobą przebywającą w pieczy

zastępczej, szpitalu, areszcie śledczym lub zakładzie karnym nie może stawić się osobiście

w siedzibie organu Straży Granicznej, pisemna deklaracja zamiaru złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej może być złożona za pośrednictwem operatora pocztowego

w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529) lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1422).

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 2, przyjmuje i rejestruje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce

pobytu cudzoziemca.

4.

Deklaracja zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może dotyczyć

także osób, o których mowa w art. 25 ust. 1.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej i jego rejestracja następują niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 3 dni roboczych od dnia przyjęcia deklaracji zamiaru złożenia takiego wniosku,

a w razie masowego napływu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu uzyskania ochrony międzynarodowej - w terminie 10 dni roboczych.

6.

Organ Straży Granicznej rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1.

Art. 29.

1.

W przejściach granicznych, strzeżonych ośrodkach i aresztach dla cudzoziemców zapewnia

się cudzoziemcowi dostęp do informacji w języku dla niego zrozumiałym o możliwości

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i skorzystania w tym celu z

pomocy tłumacza.

2.

Organ Straży Granicznej, na wniosek lub za zgodą wnioskodawcy, zapewnia przedstawicielom

organizacji międzynarodowych lub pozarządowych zajmujących się udzielaniem pomocy

cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, dostęp do wnioskodawcy, który złożył wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej w przejściu granicznym.

Art. 30.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1)

ustala tożsamość osoby, której dotyczy wniosek;

2)

uzyskuje dane i informacje w zakresie niezbędnym do wypełnienia formularza wniosku;

3)

fotografuje osobę, której dotyczy wniosek, i pobiera od niej odciski linii papilarnych

za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków;

4)

ustala, czy osoba, której dotyczy wniosek, posiada dokumenty uprawniające do przekroczenia

granicy lub czy przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie;

5)

przekazuje wnioskodawcy na piśmie w języku dla niego zrozumiałym informacje o

a)

zasadach i trybie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przysługujących mu prawach, ciążących na nim obowiązkach i skutkach ich niewykonania

oraz o konsekwencjach wyraźnego i dorozumianego wycofania wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej,

c)

których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 604/2013,

d)

których mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia 603/2013,

e)

możliwości wyrażenia zgody na udzielanie przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców informacji o przebiegu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej oraz na przeglądanie akt sprawy i sporządzanie

z nich notatek i odpisów,

f)

organizacjach zajmujących się udzielaniem pomocy cudzoziemcom,

g)

zakresie pomocy socjalnej i opieki medycznej, okresie ich przysługiwania, możliwości

ubiegania się o pomoc w postaci świadczenia pieniężnego oraz zasadach przyjęcia do

ośrodka dla cudzoziemców, zwanego dalej „ośrodkiem”,

h)

trybie i zasadach udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz podmiotach świadczących

tę pomoc,

i)

adresie ośrodka recepcyjnego, w którym ma się on stawić w terminie 2 dni od dnia złożenia

wniosku - jeżeli wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie

przebywał, albo nie przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;

6)

zapewnia pomoc tłumacza przy składaniu wniosku;

7)

zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i niezbędnych zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży osoby, której dotyczy wniosek;

8)

zapewnia osobom niepełnosprawnym, w podeszłym wieku, samotnie wychowującym dzieci

oraz kobietom ciężarnym, których dotyczy wniosek, transport do ośrodka recepcyjnego,

oraz w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego transportu;

9)

rejestruje niezwłocznie wniosek w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

10)

przeprowadza z wnioskodawcą indywidualną rozmowę, o której mowa w art. 5 rozporządzenia

604/2013;

11)

przesyła odciski linii papilarnych osoby, której dotyczy wniosek, do systemu centralnego,

o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia 603/2013;

12)

w ciągu 48 godzin od złożenia wniosku przekazuje go Szefowi Urzędu.

2.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, zapewnia aby złożenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej odbyło się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

3.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, w przypadkach uzasadnionych względami

bezpieczeństwa i porządku może dokonać szczegółowego sprawdzenia osoby, której dotyczy

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

4.

Szczegółowe sprawdzenie osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

polega na oględzinach ciała oraz sprawdzeniu odzieży, bielizny i obuwia, a także przedmiotów

posiadanych przez tę osobę lub należących do niej. Oględziny ciała oraz sprawdzenie

odzieży, bielizny i obuwia przeprowadza się w pomieszczeniu, bez obecności osób nieupoważnionych,

osób odmiennej płci oraz z poszanowaniem godności osoby, której dotyczy sprawdzenie.

5.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana

poddać się czynnościom, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7 oraz ust. 3, a także udzielić

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

6.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

odmówi poddania się badaniom lekarskim lub zabiegom sanitarnym, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek, zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego albo państwowego

inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, właściwego ze względu na miejsce

złożenia tego wniosku.

Art. 31.

1.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana,

po złożeniu tego wniosku, przekazać swój dokument podróży do depozytu Szefowi Urzędu,

za pośrednictwem organu Straży Granicznej, który przyjął wniosek.

2.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy lub zezwolenia na pobyt stały, przekazanie dokumentu podróży do depozytu Szefowi

Urzędu następuje w dniu, w którym zezwolenie na pobyt czasowy lub zezwolenie na pobyt

stały utraci ważność lub zostanie cofnięte.

3.

Szef Urzędu wydaje cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu najwcześniej

w dniu, w którym decyzja kończąca postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

stała się ostateczna.

4.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca wymagającą

niezwłocznego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Szef Urzędu może wydać

cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu przed zakończeniem postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

5.

Odmowa wydania dokumentu podróży przekazanego do depozytu w przypadku, o którym mowa

w ust. 4, następuje w drodze decyzji.

6.

Cudzoziemiec odbiera dokument podróży osobiście w siedzibie Szefa Urzędu.

7.

W przypadku niemożności osobistego odbioru dokumentu podróży z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się pokonać przeszkody albo w razie korzystania z pomocy w dobrowolnym

powrocie odbioru dokumentu podróży może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem

szczególnym do odbioru tego dokumentu.

8.

W przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub

przekazania cudzoziemca na podstawie rozporządzenia 604/2013 odbiór dokumentu podróży

następuje w placówce Straży Granicznej albo na granicy państwa, do którego następuje

doprowadzenie lub przekazanie, albo w porcie lotniczym albo morskim tego państwa.

9.

Dokument podróży nieodebrany przez cudzoziemca przechowuje Szef Urzędu.

Art. 32.

1.

Organ Straży Granicznej, który na podstawie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki lub na podstawie innych okoliczności powziął

wątpliwość co do wieku wnioskodawcy, zapewnia wykonanie badań lekarskich w celu ustalenia

rzeczywistego wieku wnioskodawcy.

2.

Przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody wnioskodawcy

podającego się za małoletniego bez opieki albo jego przedstawiciela ustawowego.

3.

Przed przystąpieniem do badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, informuje wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki w języku dla niego zrozumiałym o

1)

możliwości ustalenia jego wieku w drodze badań lekarskich;

2)

sposobie przeprowadzenia badań lekarskich;

3)

znaczeniu wyniku badań lekarskich w postępowaniu w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej;

4)

skutku odmowy poddania się badaniom lekarskim.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w sposób zapewniający

poszanowanie godności wnioskodawcy, z zastosowaniem możliwie najmniej inwazyjnej techniki

badania.

5.

Wynik badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, ma wskazać, czy badany wnioskodawca

jest osobą pełnoletnią. W razie braku możliwości uzyskania jednoznacznego wyniku badania

lekarskiego wnioskodawcę uznaje się za osobę małoletnią.

6.

W przypadku braku zgody na przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust.

1, wnioskodawca podający się za małoletniego jest uznany za osobę pełnoletnią.

Art. 33.

1.

Szef Urzędu pozostawia bez rozpoznania wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

który nie zawiera imienia i nazwiska wnioskodawcy lub określenia kraju pochodzenia,

a braków tych nie można było usunąć w wyniku czynności, o których mowa w art. 30 ust.

1 pkt 1 i 3 oraz ust. 3.

2.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie stosuje się przepisu

art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 34.

1.

Załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej, z wyłączeniem przypadków,

o których mowa w art. 39 ust. 1, następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 15 miesięcy, w przypadku gdy

1)

sprawa jest szczególnie skomplikowana;

2)

z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje w krótkich odstępach czasu

duża liczba cudzoziemców i uniemożliwia to rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej w terminie 6 miesięcy;

3)

wnioskodawca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 41.

Art. 35.

1.

Jeżeli sprawa dotycząca udzielenia ochrony międzynarodowej nie została załatwiona

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, i opóźnienie nie nastąpiło z winy wnioskodawcy,

Szef Urzędu, na wniosek osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

wydaje zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca

uprawnia tę osobę do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm..

2.

W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się, że sprawa dotycząca udzielenia

ochrony międzynarodowej nie została zakończona w terminie 6 miesięcy i opóźnienie

nie nastąpiło z winy wnioskodawcy, oraz wskazuje się imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca

uprawnionego do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ważne do dnia, w którym decyzja w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

Art. 36.

1.

Niezwłocznie po przekazaniu przez organ Straży Granicznej wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w

1)

art. 17, art. 18, art. 21-23, art. 25, art. 33 i art. 34 rozporządzenia 604/2013;

2)

art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 3 i art. 29 ust. 4-11 rozporządzenia 603/2013.

Art. 37.

1.

Jeżeli inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę na przejęcie

wnioskodawcy wraz z pozostałymi osobami, których dotyczy wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej, Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej i o ich przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania przepustki, o której mowa w art. 29

ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.

3.

Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może

być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.

4.

Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje

1)

do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,

do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

5.

Komendant placówki Straży Granicznej niezwłocznie

1)

odnotowuje informację o miejscu i dacie przekroczenia granicy przez cudzoziemca przekazywanego

do odpowiedzialnego państwa członkowskiego w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust.

1 pkt 7;

2)

zawiadamia Szefa Urzędu w przypadku gdy przekazanie cudzoziemca do odpowiedzialnego

państwa członkowskiego nie doszło do skutku.

6.

Koszty doprowadzenia do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa

w art. 29 ust. 1 zdanie szóste, art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.

Art. 38.

1.

Szef Urzędu ustala, czy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem

niedopuszczalnym.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem niedopuszczalnym, w przypadku

gdy

1)

inne państwo członkowskie udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej;

2)

państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy;

3)

jest kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zaistniały ani

nie zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe dowody ani okoliczności faktyczne

lub prawne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej;

4)

małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego

imieniu, złożył odrębny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zachodzą

okoliczności faktyczne dotyczące tego małżonka, uzasadniające złożenie odrębnego wniosku.

3.

Państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy, jeżeli będzie on mógł zostać przyjęty przez to państwo, w przypadku

gdy

1)

został uznany w tym państwie za uchodźcę i nadal może korzystać ze związanej z tym

faktem ochrony lub

2)

w inny sposób korzysta z wystarczającej ochrony w tym państwie, w tym z ochrony przed

wydaleniem lub zawróceniem, o którym mowa w art. 33 Konwencji Genewskiej.

4.

W przypadku gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w ust.

2, Szef Urzędu wydaje decyzję o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

za niedopuszczalny.

5.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wszczętym wskutek złożenia

kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskodawcę lub przez

małżonka, który był uprzednio objęty wnioskiem wnioskodawcy, Szef Urzędu, w razie

stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w ust. 2, wydaje

postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku za dopuszczalny.

6.

Postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za

dopuszczalny wygasa z mocy prawa z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji

Szefa Urzędu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

Art. 39.

1.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatruje się w trybie przyspieszonym,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy,

religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy

społecznej lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji

o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej

krzywdy;

2)

wprowadził organ rozpatrujący wniosek w błąd przez zatajenie informacji lub dokumentów

albo przedstawienie fałszywych informacji lub dokumentów, dotyczących jego tożsamości

lub obywatelstwa o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej;

3)

przedstawił wyraźnie niespójne, sprzeczne lub nieprawdopodobne wyjaśnienia na potwierdzenie

faktu prześladowania lub ryzyka doznania poważnej krzywdy, które są sprzeczne ze sprawdzonymi

informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia;

4)

złożył wniosek jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do powrotu;

5)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego

powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W postępowaniu prowadzonym w trybie przyspieszonym stosuje się przepisy niniejszego

rozdziału, z tym że

1)

załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej następuje w terminie

30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

w decyzji kończącej postępowanie wskazuje się, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

był rozpatrywany w trybie przyspieszonym;

3)

odwołanie od decyzji kończącej postępowanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia;

4)

w postępowaniu odwoławczym organ orzeka w składzie jednoosobowym.

3.

Trybu przyspieszonego nie stosuje się, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust.

1, ujawnią się po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Art. 40.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

decyzję o umorzeniu postępowania, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z interesem

społecznym, a wnioskodawca

1)

oświadczył, że wycofuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej albo

2)

w sposób dorozumiany wycofał wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uznaje się za wycofany w sposób dorozumiany,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia złożenia wniosku, a

we wniosku nie wskazał innego adresu, pod którym będzie przebywał;

2)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców, w przypadku gdy Szef Urzędu na podstawie art.

89c nie nakazał mu przebywania w określonym miejscu lub określonej miejscowości, a

wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie przebywał;

3)

opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż 7 dni bez usprawiedliwionej

przyczyny;

4)

opuścił bez zgody Szefa Urzędu miejsce pobytu lub miejscowość określone w decyzji

Szefa Urzędu zwalniającej cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców

lub nie zgłasza się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w tej decyzji;

5)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

nie stawił się na przesłuchanie i nie wykazał w terminie 7 dni od dnia wyznaczonego

na przesłuchanie, że niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane okolicznościami,

za które nie ponosi odpowiedzialności.

3.

Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w części dotyczącej osoby, w imieniu

której został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli

1)

małżonek wycofał zgodę na złożenie wniosku w jego imieniu i w imieniu jego dzieci;

2)

dziecko, którego dotyczy wniosek, osiągnęło pełnoletność i nie wyraża zgody na prowadzenie

postępowania wszczętego na podstawie wniosku złożonego w jego imieniu;

3)

zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, dotyczące tej osoby.

4.

Decyzję o umorzeniu postępowania wydaną ze względu na okoliczności, o których mowa

w ust. 2 pkt 1-5, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

5.

Odwołanie od decyzji wydanej ze względu na okoliczność, o której mowa w ust. 1 pkt

1, wnosi się w terminie 5 dni od dnia jej doręczenia.

6.

Jeżeli wnioskodawca oświadczy na piśmie Szefowi Urzędu w terminie 9 miesięcy od dnia

wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

że zamierza w dalszym ciągu ubiegać się o udzielenie tej ochrony, decyzja o umorzeniu

postępowania wygasa z mocy prawa z dniem otrzymania przez organ oświadczenia.

7.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

nie może być złożone powtórnie.

8.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

składa się Szefowi Urzędu za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo

komendanta placówki Straży Granicznej.

9.

Organ Straży Granicznej, który przyjął oświadczenie cudzoziemca o zamiarze dalszego

ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, przekazuje to oświadczenie Szefowi

Urzędu w ciągu 48 godzin od chwili jego przyjęcia.

10.

Jeżeli oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

zostało złożone po terminie albo powtórnie, Szef Urzędu odmawia, w drodze decyzji,

uwzględnienia tego oświadczenia.

11.

Bieg terminu załatwienia sprawy o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpoczyna się

z dniem wygaśnięcia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej.

12.

Czynności podjęte w toku umorzonego postępowania pozostają w mocy.

Art. 41.

W toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wnioskodawca jest

obowiązany

1)

przedstawić informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności

dotyczące jego wieku, przeszłych doświadczeń mających znaczenie dla sprawy, tożsamości,

obywatelstwa, krewnych, kraju i miejsc poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków

o udzielenie ochrony międzynarodowej, trasy podróży oraz powodów złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

udostępnić posiadane dowody potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

3)

stawiać się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie w celu przesłuchania lub

złożenia wyjaśnień.

Art. 42.

Jeżeli wnioskodawca nie posiada dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, okoliczności te można uznać za udowodnione,

w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

wnioskodawca przedstawił wiarygodne i spójne informacje niezbędne do ustalenia stanu

faktycznego sprawy;

2)

wnioskodawca przedstawił wszystkie posiadane informacje i dowody służące do ustalenia

stanu faktycznego sprawy i szczegółowo wyjaśnił przyczyny braku innych informacji

i dowodów;

3)

wyjaśnienia wnioskodawcy są spójne, wiarygodne i nie są sprzeczne z zebranymi w sprawie

dowodami i materiałami;

4)

wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym

możliwym terminie, chyba że może wskazać uzasadniony powód, dla którego tego nie zrobił.

Art. 43.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej ustala

w szczególności

1)

mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia

wnioskodawcy, w tym także bierze pod uwagę przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące

w tym kraju oraz sposób ich stosowania;

2)

czy ze względu na przeszłość, płeć lub wiek wnioskodawcy, akty, których doświadczył

lub na które mógłby zostać narażony, stanowią prześladowanie lub narażają go na rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy;

3)

czy działalność wnioskodawcy od chwili opuszczenia kraju pochodzenia służyła wyłącznie

lub głównie stworzeniu warunków koniecznych do ubiegania się o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

4)

czy istnieją warunki, o których mowa w art. 16 ust. 2, umożliwiające wnioskodawcy

skorzystanie z ochrony innego państwa, którego obywatelstwo posiada.

Art. 44.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej przesłuchuje

wnioskodawcę w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w tym umożliwia mu złożenie dodatkowych wyjaśnień dotyczących niespójności

lub sprzeczności w jego oświadczeniach.

2.

Odstępuje się od przesłuchania, w przypadku gdy

1)

wydanie decyzji o nadaniu statusu uchodźcy jest możliwe na podstawie zebranego materiału

dowodowego lub

2)

stan zdrowia wnioskodawcy lub względy psychologiczne uniemożliwiają jego przesłuchanie

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

3.

Przesłuchanie odbywa się bez obecności pozostałych osób, których dotyczy wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej, chyba że organ prowadzący postępowanie uważa ich

obecność za konieczną dla wyjaśnienia sprawy. Art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

Przesłuchanie odbywa się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej. W tym celu organ prowadzący postępowanie zapewnia

1)

prowadzenie przesłuchania przez osobę przeszkoloną w zakresie technik prowadzenia

przesłuchań, w tym technik prowadzenia przesłuchań osób, o których mowa w art. 68,

oraz wykorzystywania informacji o krajach pochodzenia;

2)

na wniosek wnioskodawcy - przesłuchanie go przez osobę tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

3)

w razie potrzeby - bezpłatną pomoc tłumacza władającego językiem zrozumiałym dla wnioskodawcy,

przy czym na wniosek wnioskodawcy - pomoc tłumacza tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej.

5.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej może utrwalić

przebieg przesłuchania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, jeżeli

wnioskodawca został o tym poinformowany. Zapis taki jest załącznikiem do protokołu

z przesłuchania.

6.

Wnioskodawca otrzymuje kopię protokołu z przesłuchania oraz, na wniosek, zapis dźwięku

lub obrazu, w przypadku gdy przebieg przesłuchania został utrwalony za pomocą urządzenia

rejestrującego dźwięk lub obraz.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się także do małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje,

jeżeli małżonek zażądał przesłuchania go.

Art. 45.

1.

Przed wydaniem decyzji o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzieleniu mu

ochrony uzupełniającej organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby - także do

innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust.

1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 lub 3.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

inne organy przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

otrzymania wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia organ

prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

4.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

jej w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia

w dniu, w którym organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

zamierzał wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

Art. 46.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

1)

rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen

z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki

Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli

na wspólnych granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

2)

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej.

Art. 47.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej orzeka

w pierwszej kolejności o nadaniu lub odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy,

a w przypadku odmowy nadania statusu uchodźcy orzeka o udzieleniu lub odmowie udzielenia

ochrony uzupełniającej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

jedną decyzję odnoszącą się do wnioskodawcy i pozostałych osób, w imieniu których

wnioskodawca występuje, chyba że wydanie jednej decyzji prowadziłoby do ujawnienia

szczególnej sytuacji wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

co mogłoby zagrozić ich interesom, w szczególności w sprawach związanych z prześladowaniem

ze względu na płeć, orientację seksualną, tożsamość płciową lub wiek.

Art. 48.

1.

W decyzji o nadaniu wnioskodawcy statusu uchodźcy orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich nie

istniała uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, istnieje uzasadniona

obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, w decyzji o nadaniu statusu uchodźcy

osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy wnioskodawcy.

3.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka

się o odmowie nadania tej osobie statusu uchodźcy.

4.

W przypadku gdy wobec wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 2, orzeka się o odmowie nadania wnioskodawcy

statusu uchodźcy.

Art. 49.

1.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie nadania statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich istnieje

uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, orzeka się o nadaniu statusu uchodźcy osobie,

w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej

nie zachodzą.

Art. 50.

1.

W decyzji o udzieleniu ochrony uzupełniającej orzeka się także o udzieleniu ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich

nie istniało rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o odmowie udzielenia tej osobie

ochrony uzupełniającej.

Art. 51.

1.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie udzielenia ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich

istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, orzeka się o udzieleniu ochrony uzupełniającej osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej nie zachodzą.

Art. 52.

1.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców informują o umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej, odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia

ochrony uzupełniającej albo pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, którego

sprawa dotyczy, podając dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a w przypadku

wydania decyzji przez organ wyższego stopnia - dzień doręczenia cudzoziemcowi decyzji

ostatecznej.

2.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców wykonują zadania, o których mowa w art. 18

ust. 1 rozporządzenia 603/2013.

3.

Szef Urzędu wykonuje zadania, o których mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia 603/2013.

Art. 53.

1.

W decyzji o

1)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

2)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

3)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

4)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

5)

odmowie nadania statusu uchodźcy,

6)

odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej

- zamieszcza się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, lub decyzję o nadaniu statusu

uchodźcy albo o udzieleniu ochrony uzupełniającej, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla wnioskodawcy podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

Art. 54.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej pisma doręcza się osobom

fizycznym pod wskazanym przez te osoby adresem albo w każdym miejscu, w którym się

adresata zastanie.

2.

Cudzoziemcowi, którego miejscem pobytu jest ośrodek, pisma doręcza się za pośrednictwem

osoby upoważnionej przez Szefa Urzędu.

3.

Osoba upoważniona przez Szefa Urzędu wydaje cudzoziemcowi pismo po potwierdzeniu przez

niego odbioru czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko oraz wskazaniu daty

odbioru.

4.

W przypadku gdy cudzoziemiec odmówi potwierdzenia odbioru pisma, osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu, wydając to pismo, sama stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje

osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.

5.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w ust. 3 lub 4 osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu przechowuje pismo przez okres 7 dni. Na tablicy ogłoszeń w ośrodku

umieszcza się sporządzone w języku zrozumiałym dla cudzoziemca zawiadomienie o miejscu

pozostawienia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni,

licząc od dnia umieszczenia tego zawiadomienia.

6.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w

ust. 5.

7.

Zawiadomienie o zmianie miejsca pobytu wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, złożone w jednym z toczących się równocześnie przed Szefem Urzędu postępowań

uznaje się za złożone we wszystkich tych postępowaniach.

Art. 54a.

Załatwienie sprawy dotyczącej pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

następuje w terminie 6 miesięcy.

Art. 54b.

Szef Urzędu wszczyna postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej z urzędu lub na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Ministra

Sprawiedliwości.

Art. 54c.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, Szef Urzędu ustala, czy zachodzą przesłanki

do pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i informuje

o tym, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

Art. 54d.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej przesłuchuje go w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w szczególności umożliwia mu przedstawienie powodów, dla których nie powinien

być pozbawiony statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub umożliwia mu złożenie

wyjaśnień na piśmie.

2.

Do przesłuchania cudzoziemca w postępowaniu w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej stosuje się art. 44 ust. 3-6.

Art. 54e.

1.

W decyzji o pozbawieniu cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zamieszcza

się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla cudzoziemca podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

Art. 54f.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz w postępowaniu w

sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zapewnia się

1)

swobodę kontaktowania się cudzoziemca z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców oraz z organizacjami międzynarodowymi lub

pozarządowymi zajmującymi się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej;

2)

przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

dostęp do cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy;

3)

możliwość przedstawiania przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów

Zjednoczonych do Spraw Uchodźców swojej opinii w zakresie zadań wykonywanych na podstawie

art. 35 Konwencji Genewskiej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia

statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej udziela przedstawicielowi Urzędu Wysokiego

Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, na jego wniosek i za pisemną zgodą

cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy, informacji o przebiegu postępowania oraz

umożliwia mu przeglądanie akt sprawy i sporządzanie z nich notatek i odpisów, z wyłączeniem

akt, o których mowa w art. 74 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

W przypadku gdy sprawa udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej dotyczy małoletniego bez opieki, wykonywanie uprawnień

przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców,

o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody kuratora wyznaczonego do reprezentowania

małoletniego w postępowaniu.

4.

Przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani skarga do sądu administracyjnego.

5.

Opinie, dokumenty i materiały sporządzone przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców dołącza się do akt sprawy.

6.

Informacje i dane osobowe uzyskane przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej oraz w postępowaniu w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony

uzupełniającej mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów, o których mowa w art. 35

Konwencji Genewskiej.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się do organizacji działającej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w imieniu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców na

podstawie umowy z Rzecząpospolitą Polską.

”

;

11)

art. 55 otrzymuje brzmienie

„

Art. 55.

1.

Wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje, wydaje się, niezwłocznie

po przyjęciu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie później jednak niż

w terminie 3 dni, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, zwane dalej „zaświadczeniem

tożsamości”.

2.

Zaświadczenie tożsamości wydaje się także cudzoziemcowi przekazanemu przez inne państwo

członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013, który przed opuszczeniem terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie po złożeniu przez niego oświadczenia o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

3.

W przypadku gdy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, o którym mowa w ust.

2, dotyczył także przekazywanego przez inne państwo członkowskie małżonka wnioskodawcy,

zaświadczenie tożsamości wydaje się także temu małżonkowi.

4.

Zaświadczenie tożsamości wydane rodzicom obejmuje ich małoletnie dzieci, w imieniu

których został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

5.

Na wniosek rodzica zaświadczenie tożsamości może być wydane jego małoletniemu dziecku,

w imieniu którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i które

ukończyło 5. rok życia.

”

;

12)

po art. 55 dodaje się art. 55a i art. 55b w brzmieniu

„

Art. 55a.

1.

Zaświadczenie tożsamości w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca

podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go i małoletnie

dzieci objęte tym zaświadczeniem do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną.

2.

Zaświadczenie tożsamości, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - jest ważne przez okres 90 dni;

2)

ust. 2 - jest ważne przez okres 10 dni.

3.

Po upływie okresu ważności zaświadczenia tożsamości kolejne zaświadczenie tożsamości

wydaje się na okres 6 miesięcy.

Art. 55b.

1.

Zaświadczenie tożsamości wydaje w przypadku, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

ust. 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

cudzoziemca.

2.

Kolejne zaświadczenie tożsamości wydaje Szef Urzędu.

3.

Szef Urzędu odmawia wydania kolejnego zaświadczenia tożsamości, w drodze decyzji,

w przypadku gdy

1)

postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej dotyczące cudzoziemca zakończyło

się decyzją ostateczną, chyba że wykonanie decyzji zostało wstrzymane;

2)

została wydana decyzja o odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o której mowa w art.

40 ust. 10.

4.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o wydaniu zaświadczenia

tożsamości wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje. Informacja

obejmuje dane, o których mowa w art. 56.

”

;

13)

w art. 57 w ust. 1 uchyla się pkt 3;

14)

w art. 58

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zaświadczenie tożsamości, o którym mowa w art. 55 ust. 1 i 2, wydaje się z urzędu.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Cudzoziemiec jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie kolejnego zaświadczenia

tożsamości niezwłocznie po upływie okresu ważności zaświadczenia tożsamości.

”

;

15)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

1.

Cudzoziemiec zwraca zaświadczenie tożsamości organowi, który je wydał, w przypadku

gdy wydana wobec niego decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stała

się ostateczna.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca

zaświadczenie tożsamości komendantowi placówki Straży Granicznej przed przekroczeniem

granicy.

”

;

16)

w art. 60 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca wydawanego przez organ Straży Granicznej

oraz tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca wydawanego przez Szefa Urzędu,

uwzględniając dane, które powinny być w nich zawarte, określone w art. 56 ust. 1;

”

;

17)

w dziale II tytuł rozdziału 4 otrzymuje brzmienie: „Postępowanie z udziałem małoletnich

bez opieki i innych osób o szczególnych potrzebach”;

18)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

1.

W przypadku gdy małoletni bez opieki zadeklarował organowi Straży Granicznej zamiar

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ, który przyjął deklarację

1)

sporządza protokół z tej czynności;

2)

rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

3)

występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce pobytu

małoletniego z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego w

postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, przekazania do innego państwa

członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013, udzielenia pomocy socjalnej oraz

udzielenia pomocy w dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia.

2.

Sąd ustanawia kuratora niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia

otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w imieniu małoletniego bez opieki

przez kuratora przyjmuje i rejestruje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

3 dni roboczych od dnia ustanowienia przez sąd kuratora, organ Straży Granicznej właściwy

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki.

4.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 2 stosuje się także w przypadku

1)

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małoletniego bez opieki

przez przedstawiciela organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej się

udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej;

2)

przekazania przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013 małoletniego

bez opieki, dla którego kurator nie był wcześniej ustanowiony.

5.

Z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego bez opieki występuje

w przypadku, o którym mowa w ust. 4

1)

pkt 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

pkt 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia

604/2013.

6.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej, albo komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce przekazania małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na

podstawie rozporządzenia 604/2013, występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki z wnioskiem o umieszczenie go

w pieczy zastępczej.

7.

Sąd rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 6, niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 10 dni od dnia jego złożenia.

8.

W przypadku gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wyjdzie

na jaw, że wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, z wnioskiem, o którym mowa w ust.

6, występuje Szef Urzędu.

9.

Szef Urzędu niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej podejmuje działania mające na celu odnalezienie jego krewnych,

a w szczególności

1)

informuje małoletniego bez opieki o możliwości poszukiwania jego krewnych za pośrednictwem

międzynarodowych organizacji pozarządowych;

2)

udziela małoletniemu bez opieki pomocy w

a)

nawiązaniu kontaktu z międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi,

b)

zainicjowaniu poszukiwań jego krewnych.

”

;

19)

w art. 62 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ Straży Granicznej, który przyjął deklarację małoletniego bez opieki o zamiarze

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej lub wniosek małoletniego bez

opieki o udzielenie ochrony międzynarodowej albo któremu inne państwo członkowskie

przekazało małoletniego bez opieki na podstawie rozporządzenia 604/2013, doprowadza

małoletniego bez opieki do rodziny zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia

rodzinnego lub placówki opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego.

”

;

20)

art. 63 otrzymuje brzmienie

„

Art. 63.

Koszty pobytu małoletniego bez opieki w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję

pogotowia rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego oraz

koszty opieki medycznej, od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną,

są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

”

;

21)

po art. 63 dodaje się art. 63a w brzmieniu

„

Art. 63a.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez małoletniego bez opieki

rozpatruje się w trybie przyspieszonym tylko w przypadku, o którym mowa w art. 39

ust. 1 pkt 5.

”

;

22)

w art. 65 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Szef Urzędu przed przesłuchaniem poucza małoletniego bez opieki o okolicznościach

faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej, oraz o możliwości zgłoszenia żądania, aby przesłuchanie odbyło

się w obecności wskazanej przez małoletniego osoby dorosłej.

”

;

23)

art. 66 otrzymuje brzmienie

„

Art. 66.

Czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletniego

bez opieki może dokonywać osoba, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków

1)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunku prawo i posiada 2-letni staż pracy

w instytucjach, których zakres działania obejmuje opiekę nad dziećmi;

2)

ukończyła studia wyższe magisterskie lub wyższe zawodowe i posiada 2-letni staż pracy

w administracji publicznej oraz odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia postępowań

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletnich;

3)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia lub socjologia

oraz posiada 2-letni staż pracy w administracji publicznej.

”

;

24)

w art. 67 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Małoletniego bez opieki, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony

uzupełniającej, pozostawia się w pieczy zastępczej do czasu przekazania go organom

lub organizacjom kraju pochodzenia, do których zadań statutowych należą sprawy małoletnich.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, koszty pozostawania małoletniego bez opieki w

pieczy zastępczej i koszty opieki medycznej są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących

w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

”

;

25)

art. 68 i art. 69 otrzymują brzmienie

„

Art. 68.

1.

Jeżeli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej dotyczy osoby, która może wymagać

szczególnego traktowania, w szczególności będącej

1)

osobą małoletnią,

2)

osobą niepełnosprawną,

3)

osobą w podeszłym wieku,

4)

kobietą ciężarną,

5)

osobą samotnie wychowującą dziecko,

6)

ofiarą handlu ludźmi,

7)

osobą obłożnie chorą,

8)

osobą z zaburzeniami psychicznymi,

9)

osobą poddaną torturom,

10)

ofiarą przemocy psychicznej, fizycznej, w tym seksualnej, a także ze względu na płeć,

orientację seksualną i tożsamość płciową

- Szef Urzędu ocenia, czy ta osoba wymaga szczególnego traktowania w postępowaniu

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub w zakresie pomocy socjalnej.

2.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, uznaje się za osoby

wymagające szczególnego traktowania w zakresie pomocy socjalnej, w przypadku gdy może

zachodzić potrzeba

1)

zakwaterowania ich w ośrodku

a)

przystosowanym do potrzeb osób niepełnosprawnych,

b)

zapewniającym pokój jednoosobowy,

c)

przeznaczonym wyłącznie dla kobiet lub kobiet z dziećmi;

2)

umieszczenia ich w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub hospicjum;

3)

umieszczenia ich w pieczy zastępczej odpowiadającej sytuacji psychofizycznej tych

osób;

4)

dostosowania diety do stanu ich zdrowia.

3.

Szef Urzędu w celu dokonania oceny, czy osoba, o której mowa w ust. 1, wymaga szczególnego

traktowania, może zlecić przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych, których

koszt pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

W przypadku gdy Szef Urzędu nie zleca przeprowadzenia badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, informuje osobę, która może wymagać szczególnego traktowania,

że może ona z własnej inicjatywy i na własny koszt poddać się takim badaniom.

5.

Osobę, która nie wyraziła zgody na przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, uważa się za osobę, która nie wymaga szczególnego traktowania.

6.

Szef Urzędu dokonuje oceny, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po złożeniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz w każdym czasie do zakończenia postępowania,

w przypadku gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje.

Art. 69.

1.

W przypadku cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, czynności

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wykonuje się

1)

w warunkach zapewniających cudzoziemcowi swobodę wypowiedzi, w sposób dostosowany

do jego stanu psychofizycznego;

2)

w terminie dostosowanym do jego stanu psychicznego i fizycznego, wyznaczonym przy

uwzględnieniu terminów korzystania przez cudzoziemca ze świadczeń zdrowotnych;

3)

w miejscu pobytu cudzoziemca, w przypadku gdy jest to uzasadnione stanem jego zdrowia;

4)

w razie potrzeby z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza.

2.

Na wniosek cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, w przypadkach

uzasadnionych jego potrzebami czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej

1)

wykonuje osoba tej samej płci;

2)

wykonuje się z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza płci wskazanej przez cudzoziemca.

”

;

26)

po art. 69 dodaje się art. 69a i art. 69b w brzmieniu

„

Art. 69a.

Przy udzielaniu pomocy socjalnej cudzoziemcowi, który jest osobą wymagającą szczególnego

traktowania, uwzględnia się potrzeby takiej osoby w zakresie zakwaterowania i wyżywienia.

Art. 69b.

Przy udzielaniu małoletniemu pomocy socjalnej uwzględnia się konieczność zabezpieczenia

jego interesów, biorąc pod uwagę w szczególności

1)

możliwość połączenia rodziny;

2)

dobro małoletniego i jego rozwój społeczny;

3)

względy bezpieczeństwa i ochrony, w szczególności w przypadku gdy istnieje ryzyko,

że małoletni jest ofiarą handlu ludźmi;

4)

opinię małoletniego odpowiednio do jego wieku i dojrzałości.

”

;

27)

w dziale II po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Nieodpłatna informacja prawna i nieodpłatna pomoc prawna

Art. 69c.

1.

Wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przysługuje nieodpłatna informacja

prawna w postępowaniu w pierwszej instancji.

2.

Nieodpłatna informacja prawna polega na poinformowaniu wnioskodawcy lub cudzoziemca,

wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej, o obowiązujących przepisach prawnych z zakresu udzielania

ochrony międzynarodowej, pozbawiania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i

przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej w należących

do właściwości tych organów sprawach z tego zakresu, przy uwzględnieniu szczególnej

sytuacji tych osób.

3.

Nieodpłatnej informacji prawnej udzielają pracownicy urzędu obsługującego Szefa Urzędu

i funkcjonariusze, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Art. 69d.

1.

Nieodpłatna pomoc prawna przysługuje wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego została

wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, zwanemu

dalej „cudzoziemcem uprawnionym”, który działa bez adwokata lub radcy prawnego.

2.

Nieodpłatna pomoc prawna nie przysługuje cudzoziemcowi, wobec którego została wydana

decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, w przypadku

gdy uzyskuje dochód większy niż 100% kryteriów dochodowych określonych w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm..

3.

Adwokat albo radca prawny, którzy udzielają nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacja

pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego, uprawniona do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej informują cudzoziemca, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przed złożeniem przez niego oświadczenia,

o wysokości dochodu, powyżej którego nie przysługuje nieodpłatna pomoc prawna.

4.

Cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie zawierające deklarację, że w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

albo pozbawienia go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej nie ustanowił adwokata

ani radcy prawnego.

5.

Cudzoziemiec, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej, przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie, że nie uzyskuje dochodu, o którym mowa w ust. 2.

6.

W przypadku gdy nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osoba, o której mowa w art. 69f

ust. 1 pkt 2, cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej

składa organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego uprawnionej

do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej pisemne oświadczenie, że jest świadomy uzyskania

nieodpłatnej pomocy prawnej od osoby niebędącej adwokatem ani radcą prawnym.

7.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści

„

Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

”

.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

8.

Wzór oświadczenia, o którym mowa w

1)

ust. 4 - jest określony w załączniku nr 1 do ustawy;

2)

ust. 5 - jest określony w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

ust. 6 - jest określony w załączniku nr 3 do ustawy.

9.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się adwokatowi albo radcy prawnemu

udzielającym nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

przed przystąpieniem do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez zatrudnioną w

tej organizacji osobę, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4-6, przechowuje się w warunkach uniemożliwiających

dostęp osób trzecich.

Art. 69e.

Nieodpłatna pomoc prawna obejmuje

1)

sporządzenie odwołania od decyzji o

a)

odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej,

b)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

c)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

d)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

e)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

f)

pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

2)

zastępstwo prawne w postępowaniu odwoławczym w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przekazania wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej,

c)

pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

Art. 69f.

1.

Nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osobiście

1)

adwokat, radca prawny albo

2)

osoba niebędąca adwokatem ani radcą prawnym, zatrudniona w organizacji pozarządowej

prowadzącej działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej, spełniająca łącznie następujące warunki

a)

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych potwierdzający uzyskanie tytułu

zawodowego magistra lub dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych

za granicą, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 191a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. albo dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą uznany za równoważny

z polskim dyplomem potwierdzającym uzyskanie tytułu zawodowego magistra na podstawie

umowy międzynarodowej lub w drodze nostryfikacji,

b)

co najmniej przez okres 3 lat wykonywała czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem

pomocy prawnej w sprawach o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie umowy

o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce

cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o których mowa

w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm., kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub

komandytowo-akcyjnej, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 507, z późn. zm., w podmiotach świadczących pomoc prawną w państwach członkowskich, państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub w organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego,

c)

korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych,

d)

nie była karana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

2.

Adwokat albo radca prawny może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej pomocy

prawnej, informując cudzoziemca uprawnionego o innych adwokatach, radcach prawnych

lub osobach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze województwa.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej

pomocy prawnej. Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego

uprawniona do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, zatrudniająca tą osobę, informuje

cudzoziemca uprawnionego o adwokatach, radcach prawnych lub osobach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej na obszarze województwa.

4.

Adwokat albo radca prawny są obowiązani zapewnić zastępstwo, w przypadku gdy osobiście

nie będą w stanie udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej.

5.

W przypadku gdy zatrudniona w organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej osoba, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, nie będzie w stanie osobiście udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej,

organizacja ta jest obowiązana zapewnić zastępstwo innej osoby spełniającej warunki

określone w ust. 1.

Art. 69g.

Cudzoziemiec uprawniony może korzystać w postępowaniu odwoławczym z nieodpłatnej pomocy

prawnej udzielanej tylko przez jednego adwokata, radcę prawnego albo jedną osobę,

o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

Art. 69h.

1.

Cudzoziemiec uprawniony okazuje adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa

w art. 69f ust. 1 pkt 2, przed udzieleniem nieodpłatnej pomocy prawnej dokument potwierdzający

tożsamość i oryginał decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1.

2.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej konieczne jest udzielenie przez cudzoziemca

uprawnionego adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art. 69f ust.

1 pkt 2, pełnomocnictwa na piśmie.

3.

Pełnomocnictwo, o którym mowa w ust. 2, obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia

dalszego pełnomocnictwa adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art.

69f ust. 1 pkt 2.

4.

Adwokat, radca prawny albo osoba, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, zamieszczają

niezwłocznie na oryginale decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1, klauzulę o podjęciu

się w określonej dacie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej cudzoziemcowi wskazanemu

jako adresat decyzji.

Art. 69i.

1.

Szef Urzędu zawiera z okręgowymi radami adwokackimi i radami okręgowych izb radców

prawnych porozumienia w sprawie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, określające

w szczególności

1)

liczbę adwokatów i radców prawnych, którzy będą udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze ich działania, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia cudzoziemcom uprawnionym

możliwie szerokiego dostępu do nieodpłatnej pomocy prawnej;

2)

zobowiązanie okręgowych rad adwokackich i rad okręgowych izb radców prawnych do imiennego

wskazywania adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej.

2.

Okręgowe rady adwokackie i rady okręgowych izb radców prawnych wskazują Szefowi Urzędu

corocznie, do dnia 30 listopada, adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość

udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

Art. 69j.

1.

Adwokat i radca prawny dokumentują na karcie nieodpłatnej pomocy prawnej każdy przypadek

udzielenia cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej przez podanie informacji

dotyczących

1)

daty wydania i numeru decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1;

2)

okresu, w którym nieodpłatna pomoc prawna była udzielana;

3)

korzystania z usług tłumacza.

2.

Po zakończeniu udzielania cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej w

postępowaniu odwoławczym dokumentację określoną w ust. 1 i oświadczenia, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6, przekazuje się niezwłocznie Szefowi Urzędu. W celu umożliwienia

kontroli prawidłowości udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej Szef Urzędu przechowuje

oświadczenia, o których mowa w art. 69d ust. 4-6, przez okres 3 lat od dnia ich sporządzenia.

3.

Szef Urzędu jest administratorem danych osobowych zawartych w oświadczeniach, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6.

Art. 69k.

1.

Szef Urzędu prowadzi listę organizacji pozarządowych prowadzących działalność pożytku

publicznego, uprawnionych do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Na listę, o której mowa w ust. 1, wpisuje się organizację pozarządową prowadzącą działalność

pożytku publicznego, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

prowadzi działalność pożytku publicznego w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy

prawnej;

2)

posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań związanych z udzielaniem

porad prawnych cudzoziemcom;

3)

zatrudnia radcę prawnego lub osobę niebędącą adwokatem ani radcą prawnym, która łącznie

spełnia warunki, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, lub zawarła z adwokatem lub

radcą prawnym umowę o świadczenie pomocy prawnej albo umowę przedwstępną w tym zakresie

mającą zapewnić współpracę przez okres 3 lat.

3.

Wpisu na listę, o której mowa w ust. 1, dokonuje na okres 3 lat Szef Urzędu na wniosek

organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, w terminie 30

dni od dnia złożenia wniosku.

4.

Odmowa wpisu na listę organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego,

która nie spełnia warunków określonych w ust. 2, następuje w drodze decyzji.

5.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 2;

2)

listę zatrudnionych radców prawnych lub osób, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt

2, lub adwokatów i radców prawnych, z którymi zawarła umowy o świadczenie pomocy prawnej

albo umowy przedwstępne w tym zakresie.

6.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego corocznie, do dnia

30 listopada, przekazuje Szefowi Urzędu aktualną listę osób, o której mowa w ust.

5 pkt 2.

7.

Szef Urzędu wydaje decyzję o wykreśleniu organizacji pozarządowej prowadzącej działalność

pożytku publicznego z listy, o której mowa w ust. 1, w przypadku gdy organizacja ta

1)

zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

na skutek zmian w statucie lub innym akcie wewnętrznym określającym zakres prowadzonej

działalności;

2)

przestała spełniać warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

8.

Wykreślenie organizacji pozarządowej z listy, o której mowa w ust. 1, następuje z

dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 7, stała się ostateczna.

9.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez organizację pozarządową prowadzącą

działalność pożytku publicznego, uprawnioną do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

stosuje się art. 69j.

Art. 69l.

1.

Adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej za udzielenie cudzoziemcowi

uprawnionemu pomocy prawnej przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 150% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna ani

orzeczenie Urzędu Patentowego, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze;

2)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdów do ośrodka, strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców oraz do siedziby Rady do Spraw Uchodźców, na zasadach

stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77;

3)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów związanych z korzystaniem z usług tłumacza.

2.

Wypłaty wynagrodzenia i zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje Szef Urzędu.

Art. 69m.

Informacje o radcach prawnych, adwokatach i organizacjach pozarządowych prowadzących

działalność pożytku publicznego wpisanych na listę, o której mowa w art. 69k ust.

1, są umieszczane na stronie internetowej urzędu obsługującego Szefa Urzędu.

”

;

28)

w dziale II tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie: „Pomoc dla cudzoziemców ubiegających

się o udzielenie ochrony międzynarodowej”;

29)

w art. 70 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

pomoc w przypadku przeniesienia cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia

604/2013.

”

;

30)

w art. 71

a)

w ust. 1 w pkt 1

-

lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

stałą pomoc pieniężną na zakup środków czystości i higieny osobistej albo środki czystości

i higieny osobistej,

”

,

-

w lit. i tiret pierwsze otrzymuje brzmienie

„

-

w celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

”

,

b)

w ust. 4 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego

a)

w celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

w celu leczenia lub poddania się szczepieniom ochronnym,

c)

w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach.

”

;

31)

w art. 74

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pomoc socjalną i opiekę medyczną zapewnia się w okresie

1)

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, począwszy od dnia zgłoszenia

się cudzoziemca w ośrodku, z tym że w sytuacjach szczególnych, związanych z zagrożeniem

życia lub zdrowia cudzoziemca, opieka medyczna przysługuje od dnia złożenia przez

cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

albo przez okres 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania,

w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zostało

umorzone.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania, w przypadku

gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zostało umorzone;

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Okres udzielania pomocy socjalnej i opieki medycznej ulega przedłużeniu do dnia, w

którym cudzoziemiec powinien opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku

gdy cudzoziemiec

1)

złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy w dobrowolnym powrocie;

2)

powiadomił na piśmie Szefa Urzędu o zamiarze dobrowolnego powrotu po wydaniu wobec

niego decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej;

3)

podlega przeniesieniu do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013.

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W przypadku gdy w stosunku do małżonków lub ich małoletnich dzieci, przebywających

w ośrodku toczą się odrębne postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

okresy pomocy udzielanej małżonkom i ich małoletnim dzieciom kończą się jednocześnie

z upływem tego okresu udzielania pomocy, który jest dłuższy.

”

;

32)

w art. 75

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pomoc w dobrowolnym powrocie można zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego została wydana

decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej w przypadku,

o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1.

”

,

b)

ust. 3a otrzymuje brzmienie

„

3a.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 3, począwszy od dnia, w którym

oświadczył, że wycofuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jednak nie później

niż przed upływem 30 dni od dnia, w którym decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia mu ochrony międzynarodowej stała się ostateczna. Jeżeli termin do złożenia

wniosku nie zostanie zachowany, Szef Urzędu pozostawia wniosek bez rozpoznania.

”

;

33)

w art. 75a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pomoc związaną z przeniesieniem cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia

604/2013 można zapewnić cudzoziemcowi, który otrzymał decyzję o przekazaniu do innego

państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 i umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej i który nie podlega przekazaniu w trybie określonym

w art. 37 ust. 4.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Szef Urzędu zawiadamia niezwłocznie komendanta oddziału Straży Granicznej właściwego

ze względu na miejsce pobytu wnioskodawcy o niezłożeniu przez wnioskodawcę wniosku

o przyznanie mu pomocy związanej z przeniesieniem cudzoziemca do innego państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie

rozporządzenia 604/2013 w terminie określonym w art. 75 ust. 3a lub o nieskorzystaniu

przez wnioskodawcę z przyznanej mu pomocy związanej z tym przeniesieniem.

”

;

34)

w art. 76

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemca pozbawia się pomocy socjalnej, w przypadku gdy

1)

rażąco narusza regulamin pobytu w ośrodku lub

2)

zachowuje się agresywnie wobec innych cudzoziemców przebywających w ośrodku lub personelu

ośrodka.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

35)

w art. 78 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Po dwukrotnym pozbawieniu cudzoziemca pomocy socjalnej na podstawie decyzji, o której

mowa w art. 76 ust. 2, ponowne udzielenie tej pomocy może nastąpić wyłącznie w postaci

świadczenia pieniężnego w wysokości połowy świadczenia pieniężnego udzielanego w przypadkach,

o których mowa w art. 72.

”

;

36)

po art. 78 dodaje się art. 78a w brzmieniu

„

Art. 78a.

Do doręczeń w sprawach określonych w niniejszym rozdziale stosuje się art. 54.

”

;

37)

art. 80a otrzymuje brzmienie

„

Art. 80a.

Cudzoziemca przyjmowanego do ośrodka informuje się w zrozumiałym dla niego języku

o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach oraz umożliwia mu zapoznanie

się z przepisami regulującymi udzielanie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się

o udzielenie ochrony międzynarodowej i regulaminem pobytu w ośrodku.

”

;

38)

w art. 81

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Cudzoziemiec, który podczas przyjmowania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

nie podlegał badaniom lekarskim lub zabiegom sanitarnym ciała i odzieży, jest obowiązany

poddać się im przed przyjęciem do ośrodka.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyraża zgody na badania lekarskie lub niezbędne zabiegi

sanitarne ciała i odzieży, Szef Urzędu zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego

albo państwowego inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, właściwego

ze względu na miejsce położenia ośrodka i wydaje decyzję w sprawie udzielenia pomocy

socjalnej w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości połowy świadczenia pieniężnego

udzielanego w przypadkach, o których mowa w art. 72.

”

,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, zakres, szczegółowe warunki i sposób wykonywania

badań lekarskich i zabiegów sanitarnych ciała i odzieży cudzoziemca, o których mowa

w ust. 1 i w art. 30 ust. 1 pkt 7, uwzględniając w szczególności potrzebę zapobiegania

rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.

”

;

39)

w art. 82 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

przenieść się do innego ośrodka, jeżeli jest to niezbędne ze względów organizacyjnych.

”

;

40)

w art. 82a

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dostępu do informacji o podmiotach udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej w sprawach

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

,

b)

w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

kontaktów ze swoim pełnomocnikiem w warunkach nienaruszających prawa do prywatności.

”

;

41)

w art. 82c w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przeniesienie cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013.

”

;

42)

w art. 84 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osobie, która pokryła koszty pogrzebu cudzoziemca zmarłego przed zakończeniem postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, a w przypadku śmierci cudzoziemca korzystającego

z pomocy socjalnej - w okresie, o którym mowa w art. 74, przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak niż kwota zasiłku

pogrzebowego wypłacana na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..

”

;

43)

art. 85 otrzymuje brzmienie

„

Art. 85.

Koszty pomocy socjalnej, opieki medycznej, z wyłączeniem kosztów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, zasiłku pogrzebowego, pomocy w dobrowolnym powrocie, pomocy związanej z przeniesieniem

cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 oraz prowadzenia

ośrodków są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

”

;

44)

w art. 86 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wysokość pomocy na pokrycie kosztów wyżywienia cudzoziemca w podróży w związku z dobrowolnym

powrotem do kraju, do którego cudzoziemiec ma prawo wjazdu, lub przeniesieniem do

innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013;

”

;

45)

art. 86a otrzymuje brzmienie

„

Art. 86a.

Przesiedleniu mogą podlegać cudzoziemcy, którzy spełniają warunki do nadania statusu

uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej określone w rozdziale 1.

”

;

46)

w art. 86b ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni aspekty humanitarne

decyzji o przesiedleniu lub relokacji oraz konieczność zaspokojenia niezbędnych potrzeb

przesiedlanych lub relokowanych cudzoziemców w okresie postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej.

”

;

47)

art. 86c otrzymuje brzmienie

„

Art. 86c.

Cudzoziemiec zakwalifikowany do przesiedlenia lub relokacji przed przyjazdem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej może złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

do Szefa Urzędu za pośrednictwem funkcjonariusza Straży Granicznej delegowanego do

wykonania zadania poza granicami państwa, który został upoważniony do przyjęcia takiego

wniosku przez komendanta oddziału Straży Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem

działania m.st. Warszawę.

”

;

48)

art. 86d otrzymuje brzmienie

„

Art. 86d.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, o którym mowa w art. 86c

1)

wykonuje czynności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-3 i 5-10, oraz niezwłocznie

przekazuje Szefowi Urzędu wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w celu jego

rozpatrzenia;

2)

wydaje zaświadczenie tożsamości ważne przez okres 90 dni od dnia wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

49)

art. 86e otrzymuje brzmienie

„

Art. 86e.

Przesłuchanie cudzoziemca, o którym mowa w art. 86c, w celu wyjaśnienia faktów istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy, może odbyć się w miejscu jego pobytu przed przyjazdem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

50)

art. 86f otrzymuje brzmienie

„

Art. 86f.

1.

Przed przystąpieniem do przesiedlenia lub relokacji cudzoziemca Szef Urzędu zwraca

się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów z wnioskiem

o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

jej w terminie określonym w ust. 2, uważa się, że wjazd cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium nie będzie stanowić zagrożenia

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Szef Urzędu niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, przekazuje właściwemu

organowi państwa członkowskiego, z którego terytorium ma nastąpić relokacja, informację

o wyrażeniu zgody na rozpoczęcie relokacji lub odmowie wyrażenia zgody na relokację

ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochronę bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

”

;

51)

po art. 86f dodaje się art. 86fa w brzmieniu

„

Art. 86fa.

1.

W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest odpowiedzialna za przewóz przesiedlanych

lub relokowanych cudzoziemców, Komendant Główny Straży Granicznej zapewnia cudzoziemcowi

podczas jego przesiedlenia lub relokacji transport do granicy.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec, który został przesiedlony lub relokowany, złoży wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ Straży Granicznej zapewnia mu transport

do ośrodka recepcyjnego.

3.

Transport, o którym mowa w ust. 1 i 2, wykonuje

1)

do granicy - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez cudzoziemca;

2)

od granicy do ośrodka recepcyjnego - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant

placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

4.

Organ Straży Granicznej podczas transportu, o którym mowa w ust. 1 i 2, zapewnia cudzoziemcowi,

w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie.

”

;

52)

w art. 86g uchyla się ust. 2;

53)

uchyla się art. 86h;

54)

art. 86i otrzymuje brzmienie

„

Art. 86i.

Cudzoziemcowi, który został przesiedlony lub relokowany i złożył wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, opiekę medyczną, w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia, zapewnia się

od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

55)

w art. 86j ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do cudzoziemca podlegającego relokacji nie stosuje się art. 38 ust. 2 pkt 1.

”

;

56)

w dziale II tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie: „Zatrzymanie cudzoziemca oraz umieszczenie

go w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie aresztu dla cudzoziemców w postępowaniu w

sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej”;

57)

art. 87 otrzymuje brzmienie

„

Art. 87.

1.

Wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mogą być zatrzymani

wyłącznie

1)

w celu ustalenia lub weryfikacji ich tożsamości;

2)

w celu zebrania z ich udziałem informacji, na których opiera się wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej, a których uzyskanie bez zatrzymania byłoby niemożliwe - w

przypadku istnienia znacznego prawdopodobieństwa ich ucieczki;

3)

w celu wydania lub wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, gdy wobec

wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, toczy się postępowanie

w sprawie zobowiązania do powrotu albo gdy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu, a

wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mieli uprzednio możliwość

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że wniosek ten został złożony jedynie w celu opóźnienia wydania albo opóźnienia lub

uniemożliwienia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4)

w przypadku gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego;

5)

zgodnie z art. 28 rozporządzenia 604/2013 - w przypadku gdy istnieje znaczne prawdopodobieństwo

ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, a natychmiastowe

przekazanie ich do innego państwa członkowskiego nie jest możliwe.

2.

Prawdopodobieństwo ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, istnieje w szczególności, w przypadku gdy osoby te

1)

nie dysponują dokumentami poświadczającymi ich tożsamość w chwili składania wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej lub

2)

przekroczyły lub usiłowały przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, chyba że przybyły

bezpośrednio z terytorium, na którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo

prześladowania lub ryzyko wyrządzenia poważnej krzywdy, oraz przedstawiły wiarygodne

przyczyny nielegalnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożyły wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej niezwłocznie po przekroczeniu granicy, lub

3)

wjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obowiązywania wpisu do

wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

lub do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu.

”

;

58)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

1.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87 ust. 1, można zobowiązać do

1)

zgłaszania się w określonych odstępach czasu do wskazanego organu,

2)

wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w określonej wysokości, nie niższej niż dwukrotność

minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę,

3)

zamieszkiwania w wyznaczonym miejscu

- do czasu, gdy decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

2.

Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, wydaje organ Straży

Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze

względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który wydał postanowienie, w terminie

7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

3.

W postanowieniu o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, można orzec o zastosowaniu

jednego lub więcej niż jednego środka.

4.

W przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie

wywiązuje się z obowiązków, o których mowa w ust. 1, można zatrzymać wnioskodawcę

lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, jeżeli zachodzi którakolwiek z

okoliczności, o których mowa w art. 87 ust. 1.

”

;

59)

art. 88a otrzymuje brzmienie

„

Art. 88a.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, jeżeli zastosowanie środków, o których

mowa w art. 88 ust. 1, nie jest możliwe, wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której

wnioskodawca występuje, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

2.

Areszt dla cudzoziemców stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu

której wnioskodawca występuje, nie podporządkowali się zasadom pobytu obowiązującym

w strzeżonym ośrodku lub istnieje ryzyko, że nie podporządkują się tym zasadom.

3.

Wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie umieszcza się

w strzeżonym ośrodku ani nie stosuje się wobec nich aresztu dla cudzoziemców, w przypadku

gdy

1)

mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla ich życia lub zdrowia;

2)

ich stan psychofizyczny może uzasadniać domniemanie, że byli poddani przemocy;

3)

są małoletnimi bez opieki lub osobami niepełnosprawnymi.

”

;

60)

w art. 88b

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia możliwość zastosowania środków, o których

mowa w art. 88 ust. 1.

3.

Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Sąd powiadamia wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w

języku dla nich zrozumiałym o przyczynach umieszczenia w strzeżonym ośrodku lub w

areszcie dla cudzoziemców i o przysługujących im prawach, w tym o możliwości złożenia

zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, oraz o prawie do skorzystania

z pomocy adwokata lub radcy prawnego.

”

;

61)

w art. 89

a)

ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na okres do 60 dni.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec przebywający w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców

wskutek wykonania postanowienia sądu, wydanego na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, sąd wydaje postanowienie w

sprawie przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, w przypadku gdy zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których

mowa w art. 87 ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, okres pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku

lub w areszcie dla cudzoziemców przedłuża się do 90 dni, począwszy od dnia złożenia

przez cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

4.

W przypadku gdy przed upływem okresów, o których mowa w ust. 1 i 3, postępowanie w

sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie zostało zakończone decyzją ostateczną

i nadal zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 87 ust. 1, sąd

może przedłużyć okres pobytu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na czas określony,

niezbędny do wydania takiej decyzji.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Sąd w przypadku, o którym mowa w ust. 4, nie przedłuża pobytu wnioskodawcy lub osoby,

w imieniu której wnioskodawca występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców,

w przypadku gdy postępowanie istotne z punktu widzenia dalszego istnienia okoliczności,

o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-3 i 5, nie zostało zakończone, a opóźnienie

w tym postępowaniu nie wynika z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy lub osoby,

w imieniu której wnioskodawca występuje.

”

,

c)

dodaje się ust. 7 i 8 w brzmieniu

„

7.

Sąd, rozpatrując wniosek o przedłużenie okresu pobytu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia, czy istnieje możliwość

zastosowania środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

8.

Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

”

;

62)

w art. 89a

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

kontakt osobisty z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców lub przedstawicielem organizacji, do której zadań należy udzielanie

pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej oraz z podmiotem świadczącym pomoc prawną

- w warunkach nienaruszających prawa do prywatności.

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

dla cudzoziemców ogranicza możliwość osobistego kontaktu wnioskodawcy lub osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje, z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, przedstawicielem organizacji, do której

zadań należy udzielanie pomocy cudzoziemcom, lub z podmiotem świadczącym pomoc prawną,

gdy wymaga tego konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

przestrzegania postanowień regulaminu organizacyjno-porządkowego pobytu w strzeżonym

ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców. Rozstrzygnięcie kierownika strzeżonego ośrodka

lub funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu jest ostateczne.

3.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

dla cudzoziemców informują o zastosowaniu środka, o którym mowa w ust. 2, Szefa Urzędu

oraz przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców.

”

;

63)

po art. 89c dodaje się art. 89ca i art. 89cb w brzmieniu

„

Art. 89ca.

Organ Straży Granicznej przekazuje wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w języku dla nich zrozumiałym, informację o adresie ośrodka recepcyjnego,

w którym mają się stawić w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców, gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

nie zostało zakończone decyzją ostateczną.

Art. 89cb.

W przypadku gdy Szef Urzędu wydał decyzję o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego

ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców, a cudzoziemiec ten jest osobą niepełnosprawną,

w podeszłym wieku, samotnie wychowującą dziecko lub kobietą ciężarną, organ Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu tej osoby zapewnia jej transport

do ośrodka recepcyjnego oraz, w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego

transportu.

”

;

64)

po art. 89n dodaje się art. 89na w brzmieniu

„

Art. 89na.

1.

W przypadku gdy cudzoziemiec

1)

nie zwrócił dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, gdy był do tego

zobowiązany, lub

2)

zawiadomił o utracie dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej

- Szef Urzędu umieszcza informacje o takim dokumencie w Systemie Informacyjnym Schengen

w celu jego zajęcia.

2.

Szef Urzędu niezwłocznie usuwa informacje o dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji

Genewskiej umieszczone w Systemie Informacyjnym Schengen zgodnie z ust. 1, gdy dokument

ten został mu zwrócony.

”

;

65)

w art. 89p

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada do Spraw Uchodźców, zwana dalej „Radą”, jest organem administracji publicznej

rozpatrującym odwołania od decyzji i zażalenia na postanowienia wydane przez Szefa

Urzędu w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów niniejszego działu, z wyjątkiem

spraw, o których mowa w rozdziale 4a i rozdziale 5.

”

,

b)

w ust. 4 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

oznaczanie danych, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 603/2013, w przypadku

nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej oraz

usuwanie oznaczenia danych, o którym mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia 603/2013,

w przypadku pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

”

;

66)

w art. 89z

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada orzeka w składach trzyosobowych, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art.

39 ust. 2 pkt 4.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W przypadku gdy Rada zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy lub udzielić ochrony

uzupełniającej, zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby - także do

innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust.

1 pkt 3 lub ust. 2, art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3, jeżeli z akt sprawy wynika,

że Szef Urzędu nie zwrócił się o udostępnienie takich informacji. Do uzyskiwania informacji

przez Radę stosuje się przepisy art. 45 ust. 2-5.

”

;

67)

w art. 93 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do postępowania w sprawie udzielenia azylu stosuje się odpowiednio przepisy art. 25,

art. 27 ust. 1 i 2, art. 34, art. 41 oraz art. 45.

”

;

68)

w art. 119

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

rejestru spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz o udzielenie

pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

,

-

w pkt 6 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

”

,

-

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie dotyczącym cudzoziemców ubiegających

się o udzielenie ochrony międzynarodowej, którym udzielono pomocy, może być prowadzony

także w systemie kartotecznym.

”

;

69)

w art. 121 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

w pkt 7, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych decyzjach, miejscu i dacie

przekroczenia granicy przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje, przekazywane na podstawie rozporządzenia 604/2013 oraz dane, o których

mowa w art. 8, dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje.

”

;

70)

art. 121a otrzymuje brzmienie

„

Art. 121a.

Umieszczenie danych cudzoziemców ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej,

którym udzielono pomocy, w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, zastępuje

wykonanie obowiązku meldunkowego.

”

;

71)

w art. 123 w ust. 3 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

Radzie.

”

;

72)

dodaje się załączniki nr 1-3 do ustawy w brzmieniu określonym w załącznikach nr 1-3

do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm. w art. 11 w ust. 1 w pkt 5b w lit. c tiret czwarte otrzymuje brzmienie

„

-

podlegających przekazaniu, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 393b ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. w art. 21 w ust. 1 pkt 108 otrzymuje brzmienie

„

108)

kwoty pomocy pieniężnej i wartość innych świadczeń finansowanych ze środków budżetowych,

przyznawanych repatriantom oraz osobom, które ubiegają się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

.

W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm. w art. 94a w ust. 2 pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

członkowie rodzin osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

.

W ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm. w art. 91 ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Pomoc dla cudzoziemca, który przebywał w ośrodku dla cudzoziemców w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z późn. zm., przysługuje, począwszy od miesiąca kalendarzowego, w którym cudzoziemiec opuścił

ośrodek.

”

.

W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 3 w pkt 2 lit. k otrzymuje brzmienie

„

k)

ubiegających się w Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie ochrony międzynarodowej

i małżonków, w imieniu których występują z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej,

którzy posiadają zaświadczenie wydane na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 680, z późn. zm.,

”

;

2)

w art. 87 w ust. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

ubiegający się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub będący małżonkiem, w imieniu

którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, pod warunkiem

posiadania zaświadczenia wydanego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 783 i 1358) w art. 2 w ust. 1 w pkt 1 lit. k otrzymuje brzmienie

„

k)

udzielenia ochrony międzynarodowej, udzielenia azylu, zgody na pobyt ze względów humanitarnych,

zgody na pobyt tolerowany oraz w sprawach ochrony czasowej,

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1203) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

przedmiotów podlegających zatrzymaniu albo zatrzymaniu w celu wykorzystania jako dowód

w postępowaniu karnym lub postępowaniu karnym skarbowym przysługuje ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, Policji, Straży

Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Żandarmerii Wojskowej, Centralnemu

Biuru Antykorupcyjnemu, Służbie Celnej, wojewodom, Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców,

organom kontroli skarbowej, dyrektorowi urzędu morskiego, sądowi, prokuraturze lub

urzędom skarbowym wyznaczonym w trybie przewidzianym w art. 3a.

”

;

2)

w art. 6 pkt 7 i 8 otrzymują brzmienie

„

7)

określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 12 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013

z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania

państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa

trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013) przysługuje Szefowi Urzędu

do Spraw Cudzoziemców;

8)

rozpatrzenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przysługuje Szefowi Urzędu

do Spraw Cudzoziemców lub Radzie do Spraw Uchodźców;

”

.

Dane cudzoziemca, na podstawie których jest możliwe ustalenie, że

1)

jest w toku lub zakończyło się postępowanie w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej albo pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej,

b)

udzielenia albo pozbawienia azylu wobec cudzoziemca,

2)

cudzoziemcowi nadano albo odmówiono nadania statusu uchodźcy,

3)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia azylu,

4)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej

- nie mogą być udostępniane ani pozyskiwane od podmiotów, wobec których istnieje uzasadnione

domniemanie, że dopuszczają się prześladowań lub wyrządzają poważną krzywdę.

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 45, z późn. zm. w art. 11 pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

członek rodziny osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom

ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 191, poz. 1133 i Nr 291, poz. 1707) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na pomoc dla cudzoziemców

ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o której mowa w rozdziale 5

działu II ustawy zmienianej w art. 14, z wyłączeniem wydatków związanych z przesiedleniem

lub relokacją, w okresie 10 lat, stanowi kwotę 100 000 000 zł w każdym roku.

”

;

2)

w art. 19 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

ograniczenie co najmniej jednego ze świadczeń udzielanych w formie pieniężnej, wypłacanych

cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej w ramach udzielanej

im pomocy, przez

a)

obniżenie wysokości jednorazowej pomocy pieniężnej lub wartości bonów towarowych na

zakup odzieży i obuwia o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie przyznawania tej pomocy

lub wydawania tych bonów i zapewnianie odzieży i obuwia jedynie w uzasadnionych przypadkach,

b)

obniżenie wysokości stałej pomocy pieniężnej na zakup środków higieny osobistej o

nie więcej niż 30% albo wstrzymanie tej formy pomocy i dostarczanie tych środków w

naturze,

c)

obniżenie wysokości kieszonkowego o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie tej formy

pomocy,

d)

obniżenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego w zamian za wyżywienie o nie więcej niż

30% albo wstrzymanie tej formy pomocy i zapewnianie wyżywienia w ośrodku dla cudzoziemców,

e)

obniżenie wysokości świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2

ustawy zmienianej w art. 14, o nie więcej niż 30% albo wstrzymanie udzielania tej

pomocy w stosunku do cudzoziemców, którzy dotychczas nie ubiegali się o udzielenie

ochrony międzynarodowej; wstrzymanie to może łączyć się z obniżeniem wysokości stawki

dziennej wyżywienia zbiorowego w ośrodkach dla cudzoziemców, o nie więcej niż 30%,

f)

ograniczenie katalogu wydatków - zaliczanych do kosztów pogrzebu cudzoziemca, o którym

mowa w art. 84 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 14, organizowanego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687, z późn. zm. - do wydatków na: kremację zwłok, zorganizowanie pogrzebu, przeprowadzenie pochówku

zmarłego oraz na zakup miejsca pochowania na cmentarzu, trumny lub urny,

g)

obniżenie maksymalnej kwoty zasiłku pogrzebowego wypłacanego na wniosek osoby, o której

mowa w art. 84 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 14, o nie więcej niż 30%;

2)

ograniczenie co najmniej jednego ze świadczeń udzielanych w formie niepieniężnej cudzoziemcom

ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej przez

a)

obniżenie wymiaru czasu nauki języka polskiego o nie więcej niż 50%, w zaokrągleniu

do pełnych godzin lekcyjnych, albo wstrzymanie tej nauki,

b)

obniżenie wydatków na zakup podstawowych materiałów niezbędnych do nauki języka polskiego

o nie więcej niż 50% albo wstrzymanie zapewniania tych materiałów,

c)

obniżenie wydatków na zakup pomocy dydaktycznych dla dzieci korzystających z nauki

i opieki w publicznych placówkach, szkołach podstawowych, gimnazjach lub szkołach

ponadgimnazjalnych o nie więcej niż 50%,

d)

ograniczenie wydatków na finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego w

celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

w celu leczenia lub poddania się szczepieniom ochronnym lub w innych szczególnie uzasadnionych

przypadkach, przez finansowanie przejazdu najtańszymi środkami transportu publicznego,

e)

wstrzymanie finansowania przejazdów środkami transportu publicznego w celach innych

niż udział w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz innych

niż leczenie lub poddanie się szczepieniom ochronnym;

”

;

3)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu, wprowadza,

w drodze rozporządzenia, mechanizmy korygujące, o których mowa w art. 19 ust. 1, i

określa okres ich obowiązywania, mając na celu zagwarantowanie cudzoziemcom ubiegającym

się o udzielenie ochrony międzynarodowej niezbędnej opieki, tak aby wysokość tej pomocy

nie przekroczyła rocznego limitu wydatków, o którym mowa w art. 18 ust. 1, oraz uwzględniając

konieczność minimalizowania skutków oddziaływania tych mechanizmów na cudzoziemców.

”

.

W ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. poz. 1650, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w ust. 1 po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

pełnienie funkcji

a)

punktu kontaktowego do udzielania innym państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji

w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej,

b)

organu wyznaczonego do celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia

26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków

palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia

kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich

przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o

porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na

potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1077/2011

ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami

Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), o którym mowa w

art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, z wyłączeniem obowiązków wynikających z art. 9

ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;

”

;

2)

w art. 28 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

podczas kontroli granicznej

a)

zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku,

o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom

ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lub

”

;

3)

w art. 99 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub o udzielenie azylu, lub

”

;

4)

w art. 106

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do

wydania zezwolenia;

”

,

-

uchyla się pkt 2-5 i 9,

-

w pkt 15 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 16 w brzmieniu

„

16)

pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia

na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli

celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której

udziały lub akcje objął lub nabył, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt

czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy

załącznik zawierający

1)

informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika

a)

nazwę lub imię i nazwisko,

b)

adres siedziby lub miejsce zamieszkania,

c)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku

osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości,

serię i numer,

d)

numer PESEL,

e)

numer REGON;

2)

informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi

a)

stanowisko lub rodzaj pracy,

b)

miejsce wykonywania pracy,

c)

podstawę prawną wykonywania pracy,

d)

wymiar czasu pracy,

e)

wysokość wynagrodzenia,

f)

zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g)

okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce

powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

3)

oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy o niekaralności za przestępstwa

i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.

1b.

W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust.

1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

1c.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania

pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji składając wniosek o udzielenie

zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego załącznik zawierający informację o

1)

posiadanych przez cudzoziemca wyższych kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania

pracy;

2)

zamieszkiwaniu przez cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej co

najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu

pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia

ważny dokument podróży i dołącza do wniosku

1)

aktualne fotografie;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

”

;

5)

w art. 107 w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

wzór załączników do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy,

o których mowa w art. 106 ust. 1a i 1c;

”

;

6)

w art. 165 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną nie

stosuje się przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 w przypadku członka rodziny cudzoziemca,

o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d, jeżeli rodzina istniała już w

kraju pochodzenia cudzoziemca, a członek jego rodziny przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w dniu złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez tego cudzoziemca.

”

;

7)

w art. 195 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lub 7, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie nadanego statusu uchodźcy lub udzielonej ochrony

uzupełniającej wlicza się okres jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, nawet jeżeli przebywał w tym okresie

w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

”

;

8)

w art. 212

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

cały okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w toku postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej, jeżeli przekroczył on 18 miesięcy;

”

,

-

w pkt 3 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

w toku postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, w przypadku gdy

postępowanie to zakończyło się odmową nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony

uzupełniającej;

”

;

9)

w art. 213 w pkt 1 lit. f otrzymuje brzmienie

„

f)

w związku z ubieganiem się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub udzielenie azylu,

lub

”

;

10)

w art. 299

a)

w ust. 6 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania

w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu

uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub

”

,

b)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Przepisów ust. 6 pkt 2 i ust. 7 nie stosuje się, w przypadku gdy

1)

w dniu wydania decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej

lub decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

cudzoziemiec przebywa w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców, lub

2)

decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej lub

decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej została

wydana w związku ze złożeniem kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

;

11)

w art. 302 w ust. 1 pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej,

o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec

a)

nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których

mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, albo

b)

przebywa w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla cudzoziemców.

”

;

12)

w art. 303

a)

w ust. 1

-

w pkt 12 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyraz „lub”,

-

dodaje się pkt 13 w brzmieniu

„

13)

może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie

przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej „rozporządzeniem

604/2013”.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, jeżeli

toczy się postępowanie w sprawie udzielenia temu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej,

chyba że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

;

13)

art. 304 i art. 305 otrzymują brzmienie

„

Art. 304.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu poucza

cudzoziemca o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Art. 305.

1.

Postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu zawiesza się w przypadku

wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej

lub udzielenia mu zezwolenia, o którym mowa w art. 176.

2.

Postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku,

gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

;

14)

art. 306 otrzymuje brzmienie

„

Art. 306.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wygasa z mocy prawa, jeżeli cudzoziemiec

1)

posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej;

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w art. 176 lub art. 187 pkt 6 lub 7;

3)

otrzymał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

i o przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - w przypadku, o którym

mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

15)

w art. 330

a)

w ust. 1

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej

lub

”

,

-

w pkt 7 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyraz „lub”,

-

dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

cudzoziemiec zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub 2 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu

cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wykonuje się z powodu okoliczności,

o których mowa w ust. 1 pkt 8, do dnia

1)

upływu terminu do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej określonego

w protokole potwierdzającym złożenie deklaracji zamiaru złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w którym organ Straży Granicznej umożliwił złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

a)

cudzoziemcowi - w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

kuratorowi w imieniu małoletniego bez opieki - w przypadku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1b.

Przepisu ust. 1 pkt 8 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec kolejny raz zadeklarował zamiar

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a nie złożył wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej po uprzednio zadeklarowanym zamiarze jego złożenia albo poprzedni

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został uznany za niedopuszczalny z przyczyn,

o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo po wydaniu decyzji o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i udzielenia ochrony

uzupełniającej.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli cudzoziemiec złożył kolejny wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej, który jest

1)

pierwszym wnioskiem niedopuszczalnym z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jeżeli złożenie tego wniosku nastąpiło tylko w celu opóźnienia wydania decyzji

o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo w celu opóźnienia lub uniemożliwienia jej

wykonania;

2)

złożony po wydaniu ostatecznej decyzji o

a)

uznaniu wniosku za niedopuszczalny z przyczyn, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej albo decyzji

o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydanej po rozpatrzeniu

kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

,

d)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu

wykonuje się po tym, gdy decyzja, o której mowa w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanie się ostateczna.

”

;

16)

w art. 334 w ust. 2

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

ubiegającemu się o udzielenie ochrony międzynarodowej, którego wniosek o udzielenie

tej ochrony ze względów formalnych został pozostawiony bez rozpoznania, lub

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyraz „lub”,

c)

dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

któremu wydano decyzję o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony

uzupełniającej.

”

;

17)

w art. 335 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ właściwy do wydania decyzji o

1)

zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu,

2)

odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej

- informuje cudzoziemca o możliwości skorzystania z pomocy w dobrowolnym powrocie.

”

;

18)

w art. 386 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wobec cudzoziemca toczy się postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

lub

”

;

19)

w dziale VIII po rozdziale 5 dodaje się rozdział 6 w brzmieniu

„

Rozdział 6

Przekazanie do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013

cudzoziemca, który nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej

Art. 393a.

1.

Organ Straży Granicznej przekazuje Szefowi Urzędu dowody lub poszlaki, o których mowa

w załączniku nr 2 do rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia

Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego

właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich

przez obywatela państwa trzeciego

(Dz. Urz. UE L 39 z 08.02.2014, str. 1), dotyczące cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez

ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, który

nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w zakresie niezbędnym do ustalenia,

czy inne państwo członkowskie jest właściwe do wtórnego przejęcia cudzoziemca, o którym

mowa w art. 23-25 rozporządzenia 604/2013.

2.

Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego państwa

członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.

3.

Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 24 rozporządzenia

604/2013, z wyłączeniem spraw o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu.

Art. 393b.

1.

W przypadku gdy inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o

udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę

na przejęcie cudzoziemca, o którym mowa w art. 393a ust. 1, Szef Urzędu wydaje decyzję

o jego przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania cudzoziemcowi przepustki, o której mowa

w art. 29 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.

3.

Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może

być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego, albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.

4.

Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje

1)

do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,

do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

5.

Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie Szefa Urzędu o przekroczeniu

granicy przez cudzoziemca przekazywanego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego

poprzez odnotowanie w rejestrze spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013

miejsca i daty przekroczenia granicy.

6.

Koszty doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego

odpowiedzialnego państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane

z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,

ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa

w art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.

”

;

20)

w art. 394

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Cudzoziemiec może być także zatrzymany na okres nie dłuższy niż 48 godzin w celu przymusowego

wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub przekazania na podstawie

rozporządzenia 604/2013.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zatrzymania cudzoziemca dokonuje Straż Graniczna lub Policja, a w przypadku, o którym

mowa w ust. 1a - Straż Graniczna.

”

,

c)

w ust. 4 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. d i e w brzmieniu

„

d)

ustala, czy istnieją okoliczności uzasadniające przekazanie cudzoziemca do innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie rozporządzenia 604/2013,

e)

doprowadza cudzoziemca do granicy albo portu lotniczego albo morskiego państwa, do

którego następuje doprowadzenie.

”

;

21)

w art. 398

a)

w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

istnieje konieczność zabezpieczenia przekazania cudzoziemca zgodnie z art. 28 rozporządzenia

604/2013, jeżeli istnieje znaczne prawdopodobieństwo jego ucieczki, a natychmiastowe

przekazanie do innego państwa członkowskiego nie jest możliwe, lub

”

,

b)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

pkt 3 i 3a

”

,

c)

w ust. 3 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

do czasu wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub przekazania do

innego państwa członkowskiego.

”

;

22)

w art. 403

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców może być także przedłużony

na czas określony, niezbędny do wydania ostatecznej decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu, w przypadku gdy cudzoziemcowi przebywającemu w tym ośrodku lub w areszcie

została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za

niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej,

albo do wydania ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 393b ust. 1.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się okresu pobytu cudzoziemca

w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców w związku ze złożonym przez niego

wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

,

c)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu

„

7a.

Sąd, rozpatrując wniosek o przedłużenie okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku,

ocenia możliwość zastosowania środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.

”

;

23)

w art. 406

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Organ Straży Granicznej, przed wydaniem z urzędu postanowienia o zwolnieniu cudzoziemca

ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, oraz rozpatrując wniosek o zwolnienie cudzoziemca ze strzeżonego

ośrodka, ocenia konieczność zastosowania środków, o których mowa w art. 398 ust. 3.

1b.

Organ Straży Granicznej wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa

w art. 398 ust. 3.

1c.

Na postanowienie organu Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1b, przysługuje zażalenie

w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wnosi się do sądu rejonowego

właściwego ze względu na siedzibę organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony

ośrodek, za pośrednictwem organu Straży Granicznej, któremu podlega strzeżony ośrodek.

”

,

b)

w ust. 5

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 403 ust. 1

lub 7 albo w art. 89 ust. 1 lub 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

”

,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo przekazania

cudzoziemca do odpowiedzialnego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie

rozporządzenia 604/2013, lub

”

,

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

upływu terminów przekazania cudzoziemca do odpowiedzialnego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, o których mowa w art. 28 ust. 3 zdanie szóste rozporządzenia 604/2013

w odniesieniu do cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku albo w areszcie dla

cudzoziemców w przypadku, o którym mowa w art. 398 ust. 1 pkt 3a lub art. 87 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o

udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

”

;

24)

w art. 415

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

kontaktowania się i widzeń ze swoim pełnomocnikiem w warunkach nienaruszających prawa

do prywatności;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Zgody na widzenie z osobami bliskimi, o której mowa w ust. 1 pkt 19, można odmówić

cudzoziemcowi, gdy wymaga tego konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego

lub przestrzegania postanowień regulaminu organizacyjno-porządkowego pobytu w strzeżonym

ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

”

;

25)

w art. 437 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 330 ust. 1 pkt 1, obowiązywania

wpisu do wykazu nie zawiesza się, jeżeli postępowanie w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej zostało wszczęte wskutek złożenia przez cudzoziemca kolejnego wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej.

”

;

26)

w art. 449 w ust. 2

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

rejestru spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz udzielenie

pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

,

b)

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013;

”

;

27)

w art. 462 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przywiózł do granicy cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej złożył wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

”

.

Tymczasowe zaświadczenia tożsamości wydane cudzoziemcom przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na który zostały wydane.

1.

Jeżeli przepisy ustawy zmienianej w art. 11 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą uzależniają

udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

od okresu jego pobytu na tym terytorium w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej, do tego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zalicza się okres pobytu na tym terytorium w toku postępowania

w sprawie nadania statusu uchodźcy.

2.

W przypadku gdy na podstawie art. 211 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 11 do 5-letniego

okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu pobytu

cudzoziemca w toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, do tego

5-letniego okresu pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zalicza się okresu

pobytu cudzoziemca w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.

1.

Postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie ustawy, stają się z tym dniem postępowaniami w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej.

2.

Wnioski o nadanie statusu uchodźcy złożone przed dniem wejścia w życie ustawy, stają

się z tym dniem wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej.

3.

Decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy stają się decyzjami

o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

W przypadku gdy postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy zostało umorzone na

podstawie ustawy zmienianej w art. 1, cudzoziemiec może złożyć oświadczenie o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o którym mowa w art.

40 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie

2 lat od dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy.

1.

Rejestr spraw o nadanie cudzoziemcom statusu uchodźcy, udzielenie im ochrony uzupełniającej

oraz udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o nadanie im statusu uchodźcy

staje się rejestrem spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz

udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

2.

Rejestr spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria

i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie

wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego

(Dz. Urz. UE L 50 z 25.02.2003, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 109), staje się rejestrem spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31).

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 81 ust. 5 i art. 86 ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 81 ust. 5 i art. 86 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W 2015 r. porozumienia, o których mowa w art. 69i ustawy zmienianej w art. 1, są zawierane

do dnia 30 listopada.

2.

W 2015 r. okręgowe rady adwokackie i rady okręgowych izb radców prawnych wskazują

Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość

udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej w terminie do dnia 15 grudnia.

Informacja o okoliczności, że cudzoziemiec był w przeszłości prześladowany lub doznał

poważnej krzywdy, lub był bezpośrednio zagrożony prześladowaniem lub doznaniem poważnej

krzywdy, jest istotną informacją potwierdzającą uzasadnioną obawę cudzoziemca przed

prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, chyba że istnieją

uzasadnione powody, aby uznać, że akty prześladowania lub wyrządzania poważnej krzywdy

się nie powtórzą.

Przepisy art. 53 i art. 54e ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, w zakresie pouczenia o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej, stosuje się

od dnia 1 stycznia 2016 r.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Szefa Urzędu, wprowadza,

w drodze rozporządzenia, mechanizmy korygujące, o których mowa w art. 19 ust. 1, i

określa okres ich obowiązywania, mając na celu zagwarantowanie cudzoziemcom ubiegającym

się o udzielenie ochrony międzynarodowej niezbędnej opieki, tak aby wysokość tej pomocy

nie przekroczyła rocznego limitu wydatków, o którym mowa w art. 18 ust. 1, oraz uwzględniając

konieczność minimalizowania skutków oddziaływania tych mechanizmów na cudzoziemców.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa, będących skutkiem finansowym ustawy,

wynosi 31 077 tys. zł, z tego

1)

w 2015 r. - 101 tys. zł;

2)

w 2016 r. - 3 123 tys. zł;

3)

w 2017 r. - 3 191 tys. zł;

4)

w 2018 r. - 3 273 tys. zł;

5)

w 2019 r. - 3 354 tys. zł;

6)

w 2020 r. - 3 436 tys. zł;

7)

w 2021 r. - 3 520 tys. zł;

8)

w 2022 r. - 3 607 tys. zł;

9)

w 2023 r. - 3 692 tys. zł;

10)

w 2024 r. - 3 780 tys. zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego w danym roku budżetowym

maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy

korygujące, polegające na

1)

obniżeniu o nie więcej niż 50% wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w urzędzie

obsługującym Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem

na udzielanie informacji prawnej cudzoziemcom;

2)

obniżeniu o nie więcej niż 50% wydatków na tłumaczenia ustne podczas spotkań indywidualnych

z cudzoziemcami w ramach udzielania nieodpłatnej informacji prawnej w postępowaniach

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej w pierwszej instancji;

3)

obniżeniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 69l ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 1 niniejszej ustawy, do wysokości 100% stawki minimalnej w postępowaniu przed

sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem nie jest

należność pieniężna ani orzeczenie Urzędu Patentowego, określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2015 r. poz. 615);

4)

redukcji liczby osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców

w związku z realizacją zadań dotyczących rozliczeń z tytułu nieodpłatnej pomocy prawnej

udzielonej w postępowaniu odwoławczym przez adwokatów, radców prawnych i organizacje

pozarządowe prowadzące działalność pożytku publicznego, uprawnione do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej;

5)

obniżeniu o nie więcej niż 50% wydatków na przeprowadzanie badań lekarskich lub psychologicznych

w celu dokonania oceny, czy cudzoziemiec wymaga szczególnego traktowania.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie limitu wydatków,

o których mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust.

2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

27 w zakresie art. 69c-69h, art. 69j, art. 69l i art. 69m, pkt 72 oraz art. 11 pkt

4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

Decyzja o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy albo udzieleniu ochrony uzupełniającej

wygasa z mocy prawa z dniem nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, w drodze decyzji

1)

nadaje albo odmawia nadania statusu uchodźcy;

2)

udziela ochrony uzupełniającej albo odmawia jej udzielenia;

3)

pozbawia statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu za

pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej.

2.

Cudzoziemiec, który przebywa w strzeżonym ośrodku, areszcie dla cudzoziemców, areszcie

śledczym lub zakładzie karnym, składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem działania siedzibę strzeżonego ośrodka,

aresztu dla cudzoziemców, aresztu śledczego lub zakładu karnego.

1.

Cudzoziemiec, który składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, zwany dalej

„wnioskodawcą”, może złożyć ten wniosek także w imieniu następujących osób towarzyszących

mu i zależnych od niego ze względów ekonomicznych, zdrowotnych lub ze względu na wiek

1)

osoby pozostającej z wnioskodawcą w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej

związku małżeńskim, zwanej dalej „małżonkiem”;

2)

małoletniego dziecka wnioskodawcy i małżonka, w tym także dziecka przysposobionego,

niepozostającego w związku małżeńskim;

3)

małoletniego dziecka wnioskodawcy, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim;

4)

małoletniego dziecka małżonka, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim.

2.

Przepisy dotyczące osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, stosuje się także

do dziecka wnioskodawcy urodzonego w trakcie trwania

1)

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej aż do jego zakończenia decyzją

ostateczną;

2)

ponownego postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej prowadzonego przez

organ pierwszej instancji po uchyleniu przez organ wyższego stopnia decyzji w tej

sprawie lub po stwierdzeniu jej nieważności.

1.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej osobiście.

2.

W imieniu małoletniego bez opieki wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej składa

kurator albo przedstawiciel organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej

się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, jeżeli na podstawie indywidualnej

oceny sytuacji małoletniego bez opieki organizacja ta uzna, że może on potrzebować

takiej ochrony.

3.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w swoim imieniu i

w imieniu osób, o których mowa w art. 25 ust. 1, na formularzu zawierającym

1)

dane wnioskodawcy, o których mowa w art. 8 pkt 1-9, 11, 12-14, 16, 19 i 20, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o ostatnim miejscu zamieszkania i miejscu

pracy w kraju pochodzenia, o odbyciu służby wojskowej w kraju pochodzenia oraz o znajomości

języków;

2)

wskazanie języka, w którym wnioskodawca chciałby, aby było przeprowadzone przesłuchanie

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej;

3)

określenie osób, w imieniu których wnioskodawca występuje;

4)

dane małżonka, o których mowa w art. 8 pkt 1-3, 5-9, 11, 12-14 i 16, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o posiadanych przez małżonka dokumentach

potwierdzających tożsamość oraz o znajomości języków;

5)

następujące dane małoletniego dziecka, w imieniu którego wnioskodawca występuje

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

płeć,

d)

imiona rodziców;

6)

oświadczenie małżonka o wyrażeniu zgody na złożenie wniosku w jego imieniu lub w imieniu

jego małoletniego dziecka;

7)

informacje dotyczące wyjazdu z kraju pochodzenia, w tym informacje o opuszczeniu kraju

pochodzenia w okresie ostatnich 5 lat oraz o wizach lub zezwoleniach na pobyt w innym

państwie wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje;

8)

informacje dotyczące wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym

informacje o miejscu zamieszkania i adresie do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o wydanych wobec wnioskodawcy decyzjach zobowiązujących do powrotu do

kraju pochodzenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego;

9)

informacje dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, oraz doznanej przez nich przemocy;

10)

określenie powodów ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym informacje

o zatrzymaniu, aresztowaniu, prowadzonych postępowaniach karnych oraz wydanych orzeczeniach

w postępowaniach sądowych w stosunku do wnioskodawcy lub członka jego rodziny w państwie

innym niż Rzeczpospolita Polska;

11)

informacje o wcześniejszym ubieganiu się przez wnioskodawcę lub członka jego rodziny

o udzielenie ochrony międzynarodowej w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie;

12)

informacje o prowadzonych wobec wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, postępowaniach karnych w Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

następujące dane członka rodziny wnioskodawcy, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub innego państwa członkowskiego

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

adres miejsca zamieszkania,

d)

stopień pokrewieństwa,

e)

tytuł prawny do pobytu;

14)

wzór podpisu wnioskodawcy.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się aktualne fotografie wnioskodawcy i

osób, w imieniu których wnioskodawca występuje, oraz dokumenty niezbędne do potwierdzenia

danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

5.

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 3 pkt 11 i 13, uważa się osoby w rozumieniu

art. 2 lit. g rozporządzenia 604/2013.

6.

Jeżeli wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, w formularzu wniosku zawiera się dane,

o których mowa w ust. 3 pkt 13, dotyczące jego krewnych w rozumieniu art. 2 lit. h

rozporządzenia 604/2013, którzy przebywają na terytorium innego państwa członkowskiego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, kierując się zakresem informacji określonym

w ust. 3 i art. 8 oraz koniecznością ujednolicenia formy przekazywanych danych, a

także zapewnienia zupełności i przejrzystości przedstawianych informacji.

1.

Złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małżonka i jego małoletniego

dziecka wymaga pisemnej zgody tego małżonka.

2.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 1, jest równoznaczne z udzieleniem wnioskodawcy

pełnomocnictwa do działania w imieniu małżonka i dzieci tego małżonka.

3.

Organ Straży Granicznej przed przyjęciem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

informuje na osobności małżonka, w imieniu którego wnioskodawca zamierza złożyć wniosek,

o konsekwencjach proceduralnych złożenia takiego wniosku, o prawie do wystąpienia

z wnioskiem o przesłuchanie oraz o prawie do wystąpienia z odrębnym wnioskiem o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

1.

W przypadku gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie jest możliwe

przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym

cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie tego organu i zadeklarował zamiar złożenia

takiego wniosku, organ Straży Granicznej informuje cudzoziemca w języku dla niego

zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

oraz sporządza protokół z tej czynności.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec będący osobą niepełnosprawną, osobą w podeszłym wieku,

kobietą ciężarną, osobą samotnie wychowującą dziecko lub osobą przebywającą w pieczy

zastępczej, szpitalu, areszcie śledczym lub zakładzie karnym nie może stawić się osobiście

w siedzibie organu Straży Granicznej, pisemna deklaracja zamiaru złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej może być złożona za pośrednictwem operatora pocztowego

w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. poz. 1529) lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1422).

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 2, przyjmuje i rejestruje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce

pobytu cudzoziemca.

4.

Deklaracja zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może dotyczyć

także osób, o których mowa w art. 25 ust. 1.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej i jego rejestracja następują niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 3 dni roboczych od dnia przyjęcia deklaracji zamiaru złożenia takiego wniosku,

a w razie masowego napływu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu uzyskania ochrony międzynarodowej - w terminie 10 dni roboczych.

6.

Organ Straży Granicznej rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1.

1.

W przejściach granicznych, strzeżonych ośrodkach i aresztach dla cudzoziemców zapewnia

się cudzoziemcowi dostęp do informacji w języku dla niego zrozumiałym o możliwości

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i skorzystania w tym celu z

pomocy tłumacza.

2.

Organ Straży Granicznej, na wniosek lub za zgodą wnioskodawcy, zapewnia przedstawicielom

organizacji międzynarodowych lub pozarządowych zajmujących się udzielaniem pomocy

cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, dostęp do wnioskodawcy, który złożył wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej w przejściu granicznym.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1)

ustala tożsamość osoby, której dotyczy wniosek;

2)

uzyskuje dane i informacje w zakresie niezbędnym do wypełnienia formularza wniosku;

3)

fotografuje osobę, której dotyczy wniosek, i pobiera od niej odciski linii papilarnych

za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków;

4)

ustala, czy osoba, której dotyczy wniosek, posiada dokumenty uprawniające do przekroczenia

granicy lub czy przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie;

5)

przekazuje wnioskodawcy na piśmie w języku dla niego zrozumiałym informacje o

a)

zasadach i trybie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przysługujących mu prawach, ciążących na nim obowiązkach i skutkach ich niewykonania

oraz o konsekwencjach wyraźnego i dorozumianego wycofania wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej,

c)

których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 604/2013,

d)

których mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia 603/2013,

e)

możliwości wyrażenia zgody na udzielanie przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców informacji o przebiegu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej oraz na przeglądanie akt sprawy i sporządzanie

z nich notatek i odpisów,

f)

organizacjach zajmujących się udzielaniem pomocy cudzoziemcom,

g)

zakresie pomocy socjalnej i opieki medycznej, okresie ich przysługiwania, możliwości

ubiegania się o pomoc w postaci świadczenia pieniężnego oraz zasadach przyjęcia do

ośrodka dla cudzoziemców, zwanego dalej „ośrodkiem”,

h)

trybie i zasadach udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz podmiotach świadczących

tę pomoc,

i)

adresie ośrodka recepcyjnego, w którym ma się on stawić w terminie 2 dni od dnia złożenia

wniosku - jeżeli wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie

przebywał, albo nie przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;

6)

zapewnia pomoc tłumacza przy składaniu wniosku;

7)

zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i niezbędnych zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży osoby, której dotyczy wniosek;

8)

zapewnia osobom niepełnosprawnym, w podeszłym wieku, samotnie wychowującym dzieci

oraz kobietom ciężarnym, których dotyczy wniosek, transport do ośrodka recepcyjnego,

oraz w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego transportu;

9)

rejestruje niezwłocznie wniosek w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

10)

przeprowadza z wnioskodawcą indywidualną rozmowę, o której mowa w art. 5 rozporządzenia

604/2013;

11)

przesyła odciski linii papilarnych osoby, której dotyczy wniosek, do systemu centralnego,

o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia 603/2013;

12)

w ciągu 48 godzin od złożenia wniosku przekazuje go Szefowi Urzędu.

2.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, zapewnia aby złożenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej odbyło się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

3.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, w przypadkach uzasadnionych względami

bezpieczeństwa i porządku może dokonać szczegółowego sprawdzenia osoby, której dotyczy

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

4.

Szczegółowe sprawdzenie osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

polega na oględzinach ciała oraz sprawdzeniu odzieży, bielizny i obuwia, a także przedmiotów

posiadanych przez tę osobę lub należących do niej. Oględziny ciała oraz sprawdzenie

odzieży, bielizny i obuwia przeprowadza się w pomieszczeniu, bez obecności osób nieupoważnionych,

osób odmiennej płci oraz z poszanowaniem godności osoby, której dotyczy sprawdzenie.

5.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana

poddać się czynnościom, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7 oraz ust. 3, a także udzielić

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

6.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

odmówi poddania się badaniom lekarskim lub zabiegom sanitarnym, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek, zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego albo państwowego

inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, właściwego ze względu na miejsce

złożenia tego wniosku.

1.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana,

po złożeniu tego wniosku, przekazać swój dokument podróży do depozytu Szefowi Urzędu,

za pośrednictwem organu Straży Granicznej, który przyjął wniosek.

2.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy lub zezwolenia na pobyt stały, przekazanie dokumentu podróży do depozytu Szefowi

Urzędu następuje w dniu, w którym zezwolenie na pobyt czasowy lub zezwolenie na pobyt

stały utraci ważność lub zostanie cofnięte.

3.

Szef Urzędu wydaje cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu najwcześniej

w dniu, w którym decyzja kończąca postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

stała się ostateczna.

4.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca wymagającą

niezwłocznego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Szef Urzędu może wydać

cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu przed zakończeniem postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

5.

Odmowa wydania dokumentu podróży przekazanego do depozytu w przypadku, o którym mowa

w ust. 4, następuje w drodze decyzji.

6.

Cudzoziemiec odbiera dokument podróży osobiście w siedzibie Szefa Urzędu.

7.

W przypadku niemożności osobistego odbioru dokumentu podróży z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się pokonać przeszkody albo w razie korzystania z pomocy w dobrowolnym

powrocie odbioru dokumentu podróży może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem

szczególnym do odbioru tego dokumentu.

8.

W przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub

przekazania cudzoziemca na podstawie rozporządzenia 604/2013 odbiór dokumentu podróży

następuje w placówce Straży Granicznej albo na granicy państwa, do którego następuje

doprowadzenie lub przekazanie, albo w porcie lotniczym albo morskim tego państwa.

9.

Dokument podróży nieodebrany przez cudzoziemca przechowuje Szef Urzędu.

1.

Organ Straży Granicznej, który na podstawie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki lub na podstawie innych okoliczności powziął

wątpliwość co do wieku wnioskodawcy, zapewnia wykonanie badań lekarskich w celu ustalenia

rzeczywistego wieku wnioskodawcy.

2.

Przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody wnioskodawcy

podającego się za małoletniego bez opieki albo jego przedstawiciela ustawowego.

3.

Przed przystąpieniem do badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, informuje wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki w języku dla niego zrozumiałym o

1)

możliwości ustalenia jego wieku w drodze badań lekarskich;

2)

sposobie przeprowadzenia badań lekarskich;

3)

znaczeniu wyniku badań lekarskich w postępowaniu w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej;

4)

skutku odmowy poddania się badaniom lekarskim.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w sposób zapewniający

poszanowanie godności wnioskodawcy, z zastosowaniem możliwie najmniej inwazyjnej techniki

badania.

5.

Wynik badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, ma wskazać, czy badany wnioskodawca

jest osobą pełnoletnią. W razie braku możliwości uzyskania jednoznacznego wyniku badania

lekarskiego wnioskodawcę uznaje się za osobę małoletnią.

6.

W przypadku braku zgody na przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust.

1, wnioskodawca podający się za małoletniego jest uznany za osobę pełnoletnią.

1.

Szef Urzędu pozostawia bez rozpoznania wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

który nie zawiera imienia i nazwiska wnioskodawcy lub określenia kraju pochodzenia,

a braków tych nie można było usunąć w wyniku czynności, o których mowa w art. 30 ust.

1 pkt 1 i 3 oraz ust. 3.

2.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie stosuje się przepisu

art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej, z wyłączeniem przypadków,

o których mowa w art. 39 ust. 1, następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 15 miesięcy, w przypadku gdy

1)

sprawa jest szczególnie skomplikowana;

2)

z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje w krótkich odstępach czasu

duża liczba cudzoziemców i uniemożliwia to rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej w terminie 6 miesięcy;

3)

wnioskodawca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 41.

1.

Jeżeli sprawa dotycząca udzielenia ochrony międzynarodowej nie została załatwiona

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, i opóźnienie nie nastąpiło z winy wnioskodawcy,

Szef Urzędu, na wniosek osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

wydaje zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca

uprawnia tę osobę do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm..

2.

W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się, że sprawa dotycząca udzielenia

ochrony międzynarodowej nie została zakończona w terminie 6 miesięcy i opóźnienie

nie nastąpiło z winy wnioskodawcy, oraz wskazuje się imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca

uprawnionego do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ważne do dnia, w którym decyzja w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

1.

Niezwłocznie po przekazaniu przez organ Straży Granicznej wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w

1)

art. 17, art. 18, art. 21-23, art. 25, art. 33 i art. 34 rozporządzenia 604/2013;

2)

art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 3 i art. 29 ust. 4-11 rozporządzenia 603/2013.

1.

Jeżeli inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę na przejęcie

wnioskodawcy wraz z pozostałymi osobami, których dotyczy wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej, Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej i o ich przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania przepustki, o której mowa w art. 29

ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.

3.

Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może

być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.

4.

Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje

1)

do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,

do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

5.

Komendant placówki Straży Granicznej niezwłocznie

1)

odnotowuje informację o miejscu i dacie przekroczenia granicy przez cudzoziemca przekazywanego

do odpowiedzialnego państwa członkowskiego w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust.

1 pkt 7;

2)

zawiadamia Szefa Urzędu w przypadku gdy przekazanie cudzoziemca do odpowiedzialnego

państwa członkowskiego nie doszło do skutku.

6.

Koszty doprowadzenia do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa

w art. 29 ust. 1 zdanie szóste, art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.

1.

Szef Urzędu ustala, czy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem

niedopuszczalnym.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem niedopuszczalnym, w przypadku

gdy

1)

inne państwo członkowskie udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej;

2)

państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy;

3)

jest kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zaistniały ani

nie zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe dowody ani okoliczności faktyczne

lub prawne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej;

4)

małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego

imieniu, złożył odrębny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zachodzą

okoliczności faktyczne dotyczące tego małżonka, uzasadniające złożenie odrębnego wniosku.

3.

Państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy, jeżeli będzie on mógł zostać przyjęty przez to państwo, w przypadku

gdy

1)

został uznany w tym państwie za uchodźcę i nadal może korzystać ze związanej z tym

faktem ochrony lub

2)

w inny sposób korzysta z wystarczającej ochrony w tym państwie, w tym z ochrony przed

wydaleniem lub zawróceniem, o którym mowa w art. 33 Konwencji Genewskiej.

4.

W przypadku gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w ust.

2, Szef Urzędu wydaje decyzję o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

za niedopuszczalny.

5.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wszczętym wskutek złożenia

kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskodawcę lub przez

małżonka, który był uprzednio objęty wnioskiem wnioskodawcy, Szef Urzędu, w razie

stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w ust. 2, wydaje

postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku za dopuszczalny.

6.

Postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za

dopuszczalny wygasa z mocy prawa z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji

Szefa Urzędu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

1.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatruje się w trybie przyspieszonym,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy,

religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy

społecznej lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji

o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej

krzywdy;

2)

wprowadził organ rozpatrujący wniosek w błąd przez zatajenie informacji lub dokumentów

albo przedstawienie fałszywych informacji lub dokumentów, dotyczących jego tożsamości

lub obywatelstwa o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej;

3)

przedstawił wyraźnie niespójne, sprzeczne lub nieprawdopodobne wyjaśnienia na potwierdzenie

faktu prześladowania lub ryzyka doznania poważnej krzywdy, które są sprzeczne ze sprawdzonymi

informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia;

4)

złożył wniosek jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do powrotu;

5)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego

powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W postępowaniu prowadzonym w trybie przyspieszonym stosuje się przepisy niniejszego

rozdziału, z tym że

1)

załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej następuje w terminie

30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

w decyzji kończącej postępowanie wskazuje się, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

był rozpatrywany w trybie przyspieszonym;

3)

odwołanie od decyzji kończącej postępowanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia;

4)

w postępowaniu odwoławczym organ orzeka w składzie jednoosobowym.

3.

Trybu przyspieszonego nie stosuje się, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust.

1, ujawnią się po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

decyzję o umorzeniu postępowania, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z interesem

społecznym, a wnioskodawca

1)

oświadczył, że wycofuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej albo

2)

w sposób dorozumiany wycofał wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uznaje się za wycofany w sposób dorozumiany,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia złożenia wniosku, a

we wniosku nie wskazał innego adresu, pod którym będzie przebywał;

2)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców, w przypadku gdy Szef Urzędu na podstawie art.

89c nie nakazał mu przebywania w określonym miejscu lub określonej miejscowości, a

wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie przebywał;

3)

opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż 7 dni bez usprawiedliwionej

przyczyny;

4)

opuścił bez zgody Szefa Urzędu miejsce pobytu lub miejscowość określone w decyzji

Szefa Urzędu zwalniającej cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców

lub nie zgłasza się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w tej decyzji;

5)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

nie stawił się na przesłuchanie i nie wykazał w terminie 7 dni od dnia wyznaczonego

na przesłuchanie, że niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane okolicznościami,

za które nie ponosi odpowiedzialności.

3.

Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w części dotyczącej osoby, w imieniu

której został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli

1)

małżonek wycofał zgodę na złożenie wniosku w jego imieniu i w imieniu jego dzieci;

2)

dziecko, którego dotyczy wniosek, osiągnęło pełnoletność i nie wyraża zgody na prowadzenie

postępowania wszczętego na podstawie wniosku złożonego w jego imieniu;

3)

zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, dotyczące tej osoby.

4.

Decyzję o umorzeniu postępowania wydaną ze względu na okoliczności, o których mowa

w ust. 2 pkt 1-5, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

5.

Odwołanie od decyzji wydanej ze względu na okoliczność, o której mowa w ust. 1 pkt

1, wnosi się w terminie 5 dni od dnia jej doręczenia.

6.

Jeżeli wnioskodawca oświadczy na piśmie Szefowi Urzędu w terminie 9 miesięcy od dnia

wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

że zamierza w dalszym ciągu ubiegać się o udzielenie tej ochrony, decyzja o umorzeniu

postępowania wygasa z mocy prawa z dniem otrzymania przez organ oświadczenia.

7.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

nie może być złożone powtórnie.

8.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

składa się Szefowi Urzędu za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo

komendanta placówki Straży Granicznej.

9.

Organ Straży Granicznej, który przyjął oświadczenie cudzoziemca o zamiarze dalszego

ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, przekazuje to oświadczenie Szefowi

Urzędu w ciągu 48 godzin od chwili jego przyjęcia.

10.

Jeżeli oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

zostało złożone po terminie albo powtórnie, Szef Urzędu odmawia, w drodze decyzji,

uwzględnienia tego oświadczenia.

11.

Bieg terminu załatwienia sprawy o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpoczyna się

z dniem wygaśnięcia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej.

12.

Czynności podjęte w toku umorzonego postępowania pozostają w mocy.

W toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wnioskodawca jest

obowiązany

1)

przedstawić informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności

dotyczące jego wieku, przeszłych doświadczeń mających znaczenie dla sprawy, tożsamości,

obywatelstwa, krewnych, kraju i miejsc poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków

o udzielenie ochrony międzynarodowej, trasy podróży oraz powodów złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

udostępnić posiadane dowody potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

3)

stawiać się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie w celu przesłuchania lub

złożenia wyjaśnień.

Jeżeli wnioskodawca nie posiada dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, okoliczności te można uznać za udowodnione,

w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

wnioskodawca przedstawił wiarygodne i spójne informacje niezbędne do ustalenia stanu

faktycznego sprawy;

2)

wnioskodawca przedstawił wszystkie posiadane informacje i dowody służące do ustalenia

stanu faktycznego sprawy i szczegółowo wyjaśnił przyczyny braku innych informacji

i dowodów;

3)

wyjaśnienia wnioskodawcy są spójne, wiarygodne i nie są sprzeczne z zebranymi w sprawie

dowodami i materiałami;

4)

wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym

możliwym terminie, chyba że może wskazać uzasadniony powód, dla którego tego nie zrobił.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej ustala

w szczególności

1)

mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia

wnioskodawcy, w tym także bierze pod uwagę przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące

w tym kraju oraz sposób ich stosowania;

2)

czy ze względu na przeszłość, płeć lub wiek wnioskodawcy, akty, których doświadczył

lub na które mógłby zostać narażony, stanowią prześladowanie lub narażają go na rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy;

3)

czy działalność wnioskodawcy od chwili opuszczenia kraju pochodzenia służyła wyłącznie

lub głównie stworzeniu warunków koniecznych do ubiegania się o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

4)

czy istnieją warunki, o których mowa w art. 16 ust. 2, umożliwiające wnioskodawcy

skorzystanie z ochrony innego państwa, którego obywatelstwo posiada.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej przesłuchuje

wnioskodawcę w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w tym umożliwia mu złożenie dodatkowych wyjaśnień dotyczących niespójności

lub sprzeczności w jego oświadczeniach.

2.

Odstępuje się od przesłuchania, w przypadku gdy

1)

wydanie decyzji o nadaniu statusu uchodźcy jest możliwe na podstawie zebranego materiału

dowodowego lub

2)

stan zdrowia wnioskodawcy lub względy psychologiczne uniemożliwiają jego przesłuchanie

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

3.

Przesłuchanie odbywa się bez obecności pozostałych osób, których dotyczy wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej, chyba że organ prowadzący postępowanie uważa ich

obecność za konieczną dla wyjaśnienia sprawy. Art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

Przesłuchanie odbywa się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej. W tym celu organ prowadzący postępowanie zapewnia

1)

prowadzenie przesłuchania przez osobę przeszkoloną w zakresie technik prowadzenia

przesłuchań, w tym technik prowadzenia przesłuchań osób, o których mowa w art. 68,

oraz wykorzystywania informacji o krajach pochodzenia;

2)

na wniosek wnioskodawcy - przesłuchanie go przez osobę tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

3)

w razie potrzeby - bezpłatną pomoc tłumacza władającego językiem zrozumiałym dla wnioskodawcy,

przy czym na wniosek wnioskodawcy - pomoc tłumacza tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej.

5.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej może utrwalić

przebieg przesłuchania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, jeżeli

wnioskodawca został o tym poinformowany. Zapis taki jest załącznikiem do protokołu

z przesłuchania.

6.

Wnioskodawca otrzymuje kopię protokołu z przesłuchania oraz, na wniosek, zapis dźwięku

lub obrazu, w przypadku gdy przebieg przesłuchania został utrwalony za pomocą urządzenia

rejestrującego dźwięk lub obraz.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się także do małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje,

jeżeli małżonek zażądał przesłuchania go.

1.

Przed wydaniem decyzji o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzieleniu mu

ochrony uzupełniającej organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby - także do

innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust.

1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 lub 3.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

inne organy przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

otrzymania wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia organ

prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

4.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

jej w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia

w dniu, w którym organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

zamierzał wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

1)

rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen

z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki

Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli

na wspólnych granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

2)

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej orzeka

w pierwszej kolejności o nadaniu lub odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy,

a w przypadku odmowy nadania statusu uchodźcy orzeka o udzieleniu lub odmowie udzielenia

ochrony uzupełniającej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

jedną decyzję odnoszącą się do wnioskodawcy i pozostałych osób, w imieniu których

wnioskodawca występuje, chyba że wydanie jednej decyzji prowadziłoby do ujawnienia

szczególnej sytuacji wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

co mogłoby zagrozić ich interesom, w szczególności w sprawach związanych z prześladowaniem

ze względu na płeć, orientację seksualną, tożsamość płciową lub wiek.

1.

W decyzji o nadaniu wnioskodawcy statusu uchodźcy orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich nie

istniała uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, istnieje uzasadniona

obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, w decyzji o nadaniu statusu uchodźcy

osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy wnioskodawcy.

3.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka

się o odmowie nadania tej osobie statusu uchodźcy.

4.

W przypadku gdy wobec wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 2, orzeka się o odmowie nadania wnioskodawcy

statusu uchodźcy.

1.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie nadania statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich istnieje

uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, orzeka się o nadaniu statusu uchodźcy osobie,

w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej

nie zachodzą.

1.

W decyzji o udzieleniu ochrony uzupełniającej orzeka się także o udzieleniu ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich

nie istniało rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o odmowie udzielenia tej osobie

ochrony uzupełniającej.

1.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie udzielenia ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich

istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, orzeka się o udzieleniu ochrony uzupełniającej osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej nie zachodzą.

1.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców informują o umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej, odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia

ochrony uzupełniającej albo pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, którego

sprawa dotyczy, podając dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a w przypadku

wydania decyzji przez organ wyższego stopnia - dzień doręczenia cudzoziemcowi decyzji

ostatecznej.

2.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców wykonują zadania, o których mowa w art. 18

ust. 1 rozporządzenia 603/2013.

3.

Szef Urzędu wykonuje zadania, o których mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia 603/2013.

1.

W decyzji o

1)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

2)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

3)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

4)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

5)

odmowie nadania statusu uchodźcy,

6)

odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej

- zamieszcza się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, lub decyzję o nadaniu statusu

uchodźcy albo o udzieleniu ochrony uzupełniającej, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla wnioskodawcy podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej pisma doręcza się osobom

fizycznym pod wskazanym przez te osoby adresem albo w każdym miejscu, w którym się

adresata zastanie.

2.

Cudzoziemcowi, którego miejscem pobytu jest ośrodek, pisma doręcza się za pośrednictwem

osoby upoważnionej przez Szefa Urzędu.

3.

Osoba upoważniona przez Szefa Urzędu wydaje cudzoziemcowi pismo po potwierdzeniu przez

niego odbioru czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko oraz wskazaniu daty

odbioru.

4.

W przypadku gdy cudzoziemiec odmówi potwierdzenia odbioru pisma, osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu, wydając to pismo, sama stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje

osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.

5.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w ust. 3 lub 4 osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu przechowuje pismo przez okres 7 dni. Na tablicy ogłoszeń w ośrodku

umieszcza się sporządzone w języku zrozumiałym dla cudzoziemca zawiadomienie o miejscu

pozostawienia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni,

licząc od dnia umieszczenia tego zawiadomienia.

6.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w

ust. 5.

7.

Zawiadomienie o zmianie miejsca pobytu wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, złożone w jednym z toczących się równocześnie przed Szefem Urzędu postępowań

uznaje się za złożone we wszystkich tych postępowaniach.

Załatwienie sprawy dotyczącej pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

następuje w terminie 6 miesięcy.

Szef Urzędu wszczyna postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej z urzędu lub na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Ministra

Sprawiedliwości.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, Szef Urzędu ustala, czy zachodzą przesłanki

do pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i informuje

o tym, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej przesłuchuje go w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w szczególności umożliwia mu przedstawienie powodów, dla których nie powinien

być pozbawiony statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub umożliwia mu złożenie

wyjaśnień na piśmie.

2.

Do przesłuchania cudzoziemca w postępowaniu w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej stosuje się art. 44 ust. 3-6.

1.

W decyzji o pozbawieniu cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zamieszcza

się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla cudzoziemca podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz w postępowaniu w

sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zapewnia się

1)

swobodę kontaktowania się cudzoziemca z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców oraz z organizacjami międzynarodowymi lub

pozarządowymi zajmującymi się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej;

2)

przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

dostęp do cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy;

3)

możliwość przedstawiania przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów

Zjednoczonych do Spraw Uchodźców swojej opinii w zakresie zadań wykonywanych na podstawie

art. 35 Konwencji Genewskiej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia

statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej udziela przedstawicielowi Urzędu Wysokiego

Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, na jego wniosek i za pisemną zgodą

cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy, informacji o przebiegu postępowania oraz

umożliwia mu przeglądanie akt sprawy i sporządzanie z nich notatek i odpisów, z wyłączeniem

akt, o których mowa w art. 74 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

W przypadku gdy sprawa udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej dotyczy małoletniego bez opieki, wykonywanie uprawnień

przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców,

o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody kuratora wyznaczonego do reprezentowania

małoletniego w postępowaniu.

4.

Przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani skarga do sądu administracyjnego.

5.

Opinie, dokumenty i materiały sporządzone przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców dołącza się do akt sprawy.

6.

Informacje i dane osobowe uzyskane przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej oraz w postępowaniu w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony

uzupełniającej mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów, o których mowa w art. 35

Konwencji Genewskiej.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się do organizacji działającej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w imieniu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców na

podstawie umowy z Rzecząpospolitą Polską.

1.

Wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje, wydaje się, niezwłocznie

po przyjęciu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie później jednak niż

w terminie 3 dni, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, zwane dalej „zaświadczeniem

tożsamości”.

2.

Zaświadczenie tożsamości wydaje się także cudzoziemcowi przekazanemu przez inne państwo

członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013, który przed opuszczeniem terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie po złożeniu przez niego oświadczenia o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

3.

W przypadku gdy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, o którym mowa w ust.

2, dotyczył także przekazywanego przez inne państwo członkowskie małżonka wnioskodawcy,

zaświadczenie tożsamości wydaje się także temu małżonkowi.

4.

Zaświadczenie tożsamości wydane rodzicom obejmuje ich małoletnie dzieci, w imieniu

których został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

5.

Na wniosek rodzica zaświadczenie tożsamości może być wydane jego małoletniemu dziecku,

w imieniu którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i które

ukończyło 5. rok życia.

1.

Zaświadczenie tożsamości w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca

podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go i małoletnie

dzieci objęte tym zaświadczeniem do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną.

2.

Zaświadczenie tożsamości, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - jest ważne przez okres 90 dni;

2)

ust. 2 - jest ważne przez okres 10 dni.

3.

Po upływie okresu ważności zaświadczenia tożsamości kolejne zaświadczenie tożsamości

wydaje się na okres 6 miesięcy.

1.

Zaświadczenie tożsamości wydaje w przypadku, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

ust. 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

cudzoziemca.

2.

Kolejne zaświadczenie tożsamości wydaje Szef Urzędu.

3.

Szef Urzędu odmawia wydania kolejnego zaświadczenia tożsamości, w drodze decyzji,

w przypadku gdy

1)

postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej dotyczące cudzoziemca zakończyło

się decyzją ostateczną, chyba że wykonanie decyzji zostało wstrzymane;

2)

została wydana decyzja o odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o której mowa w art.

40 ust. 10.

4.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o wydaniu zaświadczenia

tożsamości wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje. Informacja

obejmuje dane, o których mowa w art. 56.

1.

Cudzoziemiec zwraca zaświadczenie tożsamości organowi, który je wydał, w przypadku

gdy wydana wobec niego decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stała

się ostateczna.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca

zaświadczenie tożsamości komendantowi placówki Straży Granicznej przed przekroczeniem

granicy.

1.

W przypadku gdy małoletni bez opieki zadeklarował organowi Straży Granicznej zamiar

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ, który przyjął deklarację

1)

sporządza protokół z tej czynności;

2)

rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

3)

występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce pobytu

małoletniego z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego w

postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, przekazania do innego państwa

członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013, udzielenia pomocy socjalnej oraz

udzielenia pomocy w dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia.

2.

Sąd ustanawia kuratora niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia

otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w imieniu małoletniego bez opieki

przez kuratora przyjmuje i rejestruje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

3 dni roboczych od dnia ustanowienia przez sąd kuratora, organ Straży Granicznej właściwy

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki.

4.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 2 stosuje się także w przypadku

1)

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małoletniego bez opieki

przez przedstawiciela organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej się

udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej;

2)

przekazania przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013 małoletniego

bez opieki, dla którego kurator nie był wcześniej ustanowiony.

5.

Z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego bez opieki występuje

w przypadku, o którym mowa w ust. 4

1)

pkt 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

pkt 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia

604/2013.

6.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej, albo komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce przekazania małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na

podstawie rozporządzenia 604/2013, występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki z wnioskiem o umieszczenie go

w pieczy zastępczej.

7.

Sąd rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 6, niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 10 dni od dnia jego złożenia.

8.

W przypadku gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wyjdzie

na jaw, że wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, z wnioskiem, o którym mowa w ust.

6, występuje Szef Urzędu.

9.

Szef Urzędu niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej podejmuje działania mające na celu odnalezienie jego krewnych,

a w szczególności

1)

informuje małoletniego bez opieki o możliwości poszukiwania jego krewnych za pośrednictwem

międzynarodowych organizacji pozarządowych;

2)

udziela małoletniemu bez opieki pomocy w

a)

nawiązaniu kontaktu z międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi,

b)

zainicjowaniu poszukiwań jego krewnych.

Koszty pobytu małoletniego bez opieki w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję

pogotowia rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego oraz

koszty opieki medycznej, od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną,

są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez małoletniego bez opieki

rozpatruje się w trybie przyspieszonym tylko w przypadku, o którym mowa w art. 39

ust. 1 pkt 5.

Czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletniego

bez opieki może dokonywać osoba, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków

1)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunku prawo i posiada 2-letni staż pracy

w instytucjach, których zakres działania obejmuje opiekę nad dziećmi;

2)

ukończyła studia wyższe magisterskie lub wyższe zawodowe i posiada 2-letni staż pracy

w administracji publicznej oraz odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia postępowań

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletnich;

3)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia lub socjologia

oraz posiada 2-letni staż pracy w administracji publicznej.

1.

Jeżeli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej dotyczy osoby, która może wymagać

szczególnego traktowania, w szczególności będącej

1)

osobą małoletnią,

2)

osobą niepełnosprawną,

3)

osobą w podeszłym wieku,

4)

kobietą ciężarną,

5)

osobą samotnie wychowującą dziecko,

6)

ofiarą handlu ludźmi,

7)

osobą obłożnie chorą,

8)

osobą z zaburzeniami psychicznymi,

9)

osobą poddaną torturom,

10)

ofiarą przemocy psychicznej, fizycznej, w tym seksualnej, a także ze względu na płeć,

orientację seksualną i tożsamość płciową

- Szef Urzędu ocenia, czy ta osoba wymaga szczególnego traktowania w postępowaniu

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub w zakresie pomocy socjalnej.

2.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, uznaje się za osoby

wymagające szczególnego traktowania w zakresie pomocy socjalnej, w przypadku gdy może

zachodzić potrzeba

1)

zakwaterowania ich w ośrodku

a)

przystosowanym do potrzeb osób niepełnosprawnych,

b)

zapewniającym pokój jednoosobowy,

c)

przeznaczonym wyłącznie dla kobiet lub kobiet z dziećmi;

2)

umieszczenia ich w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub hospicjum;

3)

umieszczenia ich w pieczy zastępczej odpowiadającej sytuacji psychofizycznej tych

osób;

4)

dostosowania diety do stanu ich zdrowia.

3.

Szef Urzędu w celu dokonania oceny, czy osoba, o której mowa w ust. 1, wymaga szczególnego

traktowania, może zlecić przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych, których

koszt pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

W przypadku gdy Szef Urzędu nie zleca przeprowadzenia badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, informuje osobę, która może wymagać szczególnego traktowania,

że może ona z własnej inicjatywy i na własny koszt poddać się takim badaniom.

5.

Osobę, która nie wyraziła zgody na przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, uważa się za osobę, która nie wymaga szczególnego traktowania.

6.

Szef Urzędu dokonuje oceny, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po złożeniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz w każdym czasie do zakończenia postępowania,

w przypadku gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje.

1.

W przypadku cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, czynności

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wykonuje się

1)

w warunkach zapewniających cudzoziemcowi swobodę wypowiedzi, w sposób dostosowany

do jego stanu psychofizycznego;

2)

w terminie dostosowanym do jego stanu psychicznego i fizycznego, wyznaczonym przy

uwzględnieniu terminów korzystania przez cudzoziemca ze świadczeń zdrowotnych;

3)

w miejscu pobytu cudzoziemca, w przypadku gdy jest to uzasadnione stanem jego zdrowia;

4)

w razie potrzeby z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza.

2.

Na wniosek cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, w przypadkach

uzasadnionych jego potrzebami czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej

1)

wykonuje osoba tej samej płci;

2)

wykonuje się z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza płci wskazanej przez cudzoziemca.

Przy udzielaniu pomocy socjalnej cudzoziemcowi, który jest osobą wymagającą szczególnego

traktowania, uwzględnia się potrzeby takiej osoby w zakresie zakwaterowania i wyżywienia.

Przy udzielaniu małoletniemu pomocy socjalnej uwzględnia się konieczność zabezpieczenia

jego interesów, biorąc pod uwagę w szczególności

1)

możliwość połączenia rodziny;

2)

dobro małoletniego i jego rozwój społeczny;

3)

względy bezpieczeństwa i ochrony, w szczególności w przypadku gdy istnieje ryzyko,

że małoletni jest ofiarą handlu ludźmi;

4)

opinię małoletniego odpowiednio do jego wieku i dojrzałości.

1.

Wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przysługuje nieodpłatna informacja

prawna w postępowaniu w pierwszej instancji.

2.

Nieodpłatna informacja prawna polega na poinformowaniu wnioskodawcy lub cudzoziemca,

wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej, o obowiązujących przepisach prawnych z zakresu udzielania

ochrony międzynarodowej, pozbawiania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i

przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej w należących

do właściwości tych organów sprawach z tego zakresu, przy uwzględnieniu szczególnej

sytuacji tych osób.

3.

Nieodpłatnej informacji prawnej udzielają pracownicy urzędu obsługującego Szefa Urzędu

i funkcjonariusze, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Nieodpłatna pomoc prawna przysługuje wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego została

wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, zwanemu

dalej „cudzoziemcem uprawnionym”, który działa bez adwokata lub radcy prawnego.

2.

Nieodpłatna pomoc prawna nie przysługuje cudzoziemcowi, wobec którego została wydana

decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, w przypadku

gdy uzyskuje dochód większy niż 100% kryteriów dochodowych określonych w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm..

3.

Adwokat albo radca prawny, którzy udzielają nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacja

pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego, uprawniona do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej informują cudzoziemca, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przed złożeniem przez niego oświadczenia,

o wysokości dochodu, powyżej którego nie przysługuje nieodpłatna pomoc prawna.

4.

Cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie zawierające deklarację, że w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

albo pozbawienia go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej nie ustanowił adwokata

ani radcy prawnego.

5.

Cudzoziemiec, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej, przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie, że nie uzyskuje dochodu, o którym mowa w ust. 2.

6.

W przypadku gdy nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osoba, o której mowa w art. 69f

ust. 1 pkt 2, cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej

składa organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego uprawnionej

do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej pisemne oświadczenie, że jest świadomy uzyskania

nieodpłatnej pomocy prawnej od osoby niebędącej adwokatem ani radcą prawnym.

7.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści

„

Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

”

.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

8.

Wzór oświadczenia, o którym mowa w

1)

ust. 4 - jest określony w załączniku nr 1 do ustawy;

2)

ust. 5 - jest określony w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

ust. 6 - jest określony w załączniku nr 3 do ustawy.

9.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się adwokatowi albo radcy prawnemu

udzielającym nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

przed przystąpieniem do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez zatrudnioną w

tej organizacji osobę, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4-6, przechowuje się w warunkach uniemożliwiających

dostęp osób trzecich.

Nieodpłatna pomoc prawna obejmuje

1)

sporządzenie odwołania od decyzji o

a)

odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej,

b)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

c)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

d)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

e)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

f)

pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

2)

zastępstwo prawne w postępowaniu odwoławczym w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przekazania wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej,

c)

pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

1.

Nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osobiście

1)

adwokat, radca prawny albo

2)

osoba niebędąca adwokatem ani radcą prawnym, zatrudniona w organizacji pozarządowej

prowadzącej działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej, spełniająca łącznie następujące warunki

a)

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych potwierdzający uzyskanie tytułu

zawodowego magistra lub dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych

za granicą, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 191a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. albo dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą uznany za równoważny

z polskim dyplomem potwierdzającym uzyskanie tytułu zawodowego magistra na podstawie

umowy międzynarodowej lub w drodze nostryfikacji,

b)

co najmniej przez okres 3 lat wykonywała czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem

pomocy prawnej w sprawach o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie umowy

o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce

cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o których mowa

w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm., kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub

komandytowo-akcyjnej, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 507, z późn. zm., w podmiotach świadczących pomoc prawną w państwach członkowskich, państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub w organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego,

c)

korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych,

d)

nie była karana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

2.

Adwokat albo radca prawny może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej pomocy

prawnej, informując cudzoziemca uprawnionego o innych adwokatach, radcach prawnych

lub osobach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze województwa.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej

pomocy prawnej. Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego

uprawniona do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, zatrudniająca tą osobę, informuje

cudzoziemca uprawnionego o adwokatach, radcach prawnych lub osobach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej na obszarze województwa.

4.

Adwokat albo radca prawny są obowiązani zapewnić zastępstwo, w przypadku gdy osobiście

nie będą w stanie udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej.

5.

W przypadku gdy zatrudniona w organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej osoba, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, nie będzie w stanie osobiście udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej,

organizacja ta jest obowiązana zapewnić zastępstwo innej osoby spełniającej warunki

określone w ust. 1.

Cudzoziemiec uprawniony może korzystać w postępowaniu odwoławczym z nieodpłatnej pomocy

prawnej udzielanej tylko przez jednego adwokata, radcę prawnego albo jedną osobę,

o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

1.

Cudzoziemiec uprawniony okazuje adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa

w art. 69f ust. 1 pkt 2, przed udzieleniem nieodpłatnej pomocy prawnej dokument potwierdzający

tożsamość i oryginał decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1.

2.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej konieczne jest udzielenie przez cudzoziemca

uprawnionego adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art. 69f ust.

1 pkt 2, pełnomocnictwa na piśmie.

3.

Pełnomocnictwo, o którym mowa w ust. 2, obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia

dalszego pełnomocnictwa adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art.

69f ust. 1 pkt 2.

4.

Adwokat, radca prawny albo osoba, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, zamieszczają

niezwłocznie na oryginale decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1, klauzulę o podjęciu

się w określonej dacie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej cudzoziemcowi wskazanemu

jako adresat decyzji.

1.

Szef Urzędu zawiera z okręgowymi radami adwokackimi i radami okręgowych izb radców

prawnych porozumienia w sprawie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, określające

w szczególności

1)

liczbę adwokatów i radców prawnych, którzy będą udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze ich działania, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia cudzoziemcom uprawnionym

możliwie szerokiego dostępu do nieodpłatnej pomocy prawnej;

2)

zobowiązanie okręgowych rad adwokackich i rad okręgowych izb radców prawnych do imiennego

wskazywania adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej.

2.

Okręgowe rady adwokackie i rady okręgowych izb radców prawnych wskazują Szefowi Urzędu

corocznie, do dnia 30 listopada, adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość

udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

1.

Adwokat i radca prawny dokumentują na karcie nieodpłatnej pomocy prawnej każdy przypadek

udzielenia cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej przez podanie informacji

dotyczących

1)

daty wydania i numeru decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1;

2)

okresu, w którym nieodpłatna pomoc prawna była udzielana;

3)

korzystania z usług tłumacza.

2.

Po zakończeniu udzielania cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej w

postępowaniu odwoławczym dokumentację określoną w ust. 1 i oświadczenia, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6, przekazuje się niezwłocznie Szefowi Urzędu. W celu umożliwienia

kontroli prawidłowości udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej Szef Urzędu przechowuje

oświadczenia, o których mowa w art. 69d ust. 4-6, przez okres 3 lat od dnia ich sporządzenia.

3.

Szef Urzędu jest administratorem danych osobowych zawartych w oświadczeniach, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6.

1.

Szef Urzędu prowadzi listę organizacji pozarządowych prowadzących działalność pożytku

publicznego, uprawnionych do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Na listę, o której mowa w ust. 1, wpisuje się organizację pozarządową prowadzącą działalność

pożytku publicznego, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

prowadzi działalność pożytku publicznego w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy

prawnej;

2)

posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań związanych z udzielaniem

porad prawnych cudzoziemcom;

3)

zatrudnia radcę prawnego lub osobę niebędącą adwokatem ani radcą prawnym, która łącznie

spełnia warunki, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, lub zawarła z adwokatem lub

radcą prawnym umowę o świadczenie pomocy prawnej albo umowę przedwstępną w tym zakresie

mającą zapewnić współpracę przez okres 3 lat.

3.

Wpisu na listę, o której mowa w ust. 1, dokonuje na okres 3 lat Szef Urzędu na wniosek

organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, w terminie 30

dni od dnia złożenia wniosku.

4.

Odmowa wpisu na listę organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego,

która nie spełnia warunków określonych w ust. 2, następuje w drodze decyzji.

5.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 2;

2)

listę zatrudnionych radców prawnych lub osób, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt

2, lub adwokatów i radców prawnych, z którymi zawarła umowy o świadczenie pomocy prawnej

albo umowy przedwstępne w tym zakresie.

6.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego corocznie, do dnia

30 listopada, przekazuje Szefowi Urzędu aktualną listę osób, o której mowa w ust.

5 pkt 2.

7.

Szef Urzędu wydaje decyzję o wykreśleniu organizacji pozarządowej prowadzącej działalność

pożytku publicznego z listy, o której mowa w ust. 1, w przypadku gdy organizacja ta

1)

zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

na skutek zmian w statucie lub innym akcie wewnętrznym określającym zakres prowadzonej

działalności;

2)

przestała spełniać warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

8.

Wykreślenie organizacji pozarządowej z listy, o której mowa w ust. 1, następuje z

dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 7, stała się ostateczna.

9.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez organizację pozarządową prowadzącą

działalność pożytku publicznego, uprawnioną do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

stosuje się art. 69j.

1.

Adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej za udzielenie cudzoziemcowi

uprawnionemu pomocy prawnej przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 150% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna ani

orzeczenie Urzędu Patentowego, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze;

2)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdów do ośrodka, strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców oraz do siedziby Rady do Spraw Uchodźców, na zasadach

stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77;

3)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów związanych z korzystaniem z usług tłumacza.

2.

Wypłaty wynagrodzenia i zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje Szef Urzędu.

Informacje o radcach prawnych, adwokatach i organizacjach pozarządowych prowadzących

działalność pożytku publicznego wpisanych na listę, o której mowa w art. 69k ust.

1, są umieszczane na stronie internetowej urzędu obsługującego Szefa Urzędu.

Do doręczeń w sprawach określonych w niniejszym rozdziale stosuje się art. 54.

Cudzoziemca przyjmowanego do ośrodka informuje się w zrozumiałym dla niego języku

o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach oraz umożliwia mu zapoznanie

się z przepisami regulującymi udzielanie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się

o udzielenie ochrony międzynarodowej i regulaminem pobytu w ośrodku.

Koszty pomocy socjalnej, opieki medycznej, z wyłączeniem kosztów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, zasiłku pogrzebowego, pomocy w dobrowolnym powrocie, pomocy związanej z przeniesieniem

cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 oraz prowadzenia

ośrodków są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

Przesiedleniu mogą podlegać cudzoziemcy, którzy spełniają warunki do nadania statusu

uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej określone w rozdziale 1.

Cudzoziemiec zakwalifikowany do przesiedlenia lub relokacji przed przyjazdem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej może złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

do Szefa Urzędu za pośrednictwem funkcjonariusza Straży Granicznej delegowanego do

wykonania zadania poza granicami państwa, który został upoważniony do przyjęcia takiego

wniosku przez komendanta oddziału Straży Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem

działania m.st. Warszawę.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, o którym mowa w art. 86c

1)

wykonuje czynności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-3 i 5-10, oraz niezwłocznie

przekazuje Szefowi Urzędu wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w celu jego

rozpatrzenia;

2)

wydaje zaświadczenie tożsamości ważne przez okres 90 dni od dnia wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Przesłuchanie cudzoziemca, o którym mowa w art. 86c, w celu wyjaśnienia faktów istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy, może odbyć się w miejscu jego pobytu przed przyjazdem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przed przystąpieniem do przesiedlenia lub relokacji cudzoziemca Szef Urzędu zwraca

się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów z wnioskiem

o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

jej w terminie określonym w ust. 2, uważa się, że wjazd cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium nie będzie stanowić zagrożenia

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Szef Urzędu niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, przekazuje właściwemu

organowi państwa członkowskiego, z którego terytorium ma nastąpić relokacja, informację

o wyrażeniu zgody na rozpoczęcie relokacji lub odmowie wyrażenia zgody na relokację

ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochronę bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

1.

W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest odpowiedzialna za przewóz przesiedlanych

lub relokowanych cudzoziemców, Komendant Główny Straży Granicznej zapewnia cudzoziemcowi

podczas jego przesiedlenia lub relokacji transport do granicy.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec, który został przesiedlony lub relokowany, złoży wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ Straży Granicznej zapewnia mu transport

do ośrodka recepcyjnego.

3.

Transport, o którym mowa w ust. 1 i 2, wykonuje

1)

do granicy - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez cudzoziemca;

2)

od granicy do ośrodka recepcyjnego - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant

placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

4.

Organ Straży Granicznej podczas transportu, o którym mowa w ust. 1 i 2, zapewnia cudzoziemcowi,

w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie.

Cudzoziemcowi, który został przesiedlony lub relokowany i złożył wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, opiekę medyczną, w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia, zapewnia się

od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mogą być zatrzymani

wyłącznie

1)

w celu ustalenia lub weryfikacji ich tożsamości;

2)

w celu zebrania z ich udziałem informacji, na których opiera się wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej, a których uzyskanie bez zatrzymania byłoby niemożliwe - w

przypadku istnienia znacznego prawdopodobieństwa ich ucieczki;

3)

w celu wydania lub wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, gdy wobec

wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, toczy się postępowanie

w sprawie zobowiązania do powrotu albo gdy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu, a

wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mieli uprzednio możliwość

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że wniosek ten został złożony jedynie w celu opóźnienia wydania albo opóźnienia lub

uniemożliwienia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4)

w przypadku gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego;

5)

zgodnie z art. 28 rozporządzenia 604/2013 - w przypadku gdy istnieje znaczne prawdopodobieństwo

ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, a natychmiastowe

przekazanie ich do innego państwa członkowskiego nie jest możliwe.

2.

Prawdopodobieństwo ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, istnieje w szczególności, w przypadku gdy osoby te

1)

nie dysponują dokumentami poświadczającymi ich tożsamość w chwili składania wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej lub

2)

przekroczyły lub usiłowały przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, chyba że przybyły

bezpośrednio z terytorium, na którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo

prześladowania lub ryzyko wyrządzenia poważnej krzywdy, oraz przedstawiły wiarygodne

przyczyny nielegalnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożyły wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej niezwłocznie po przekroczeniu granicy, lub

3)

wjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obowiązywania wpisu do

wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

lub do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu.

1.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87 ust. 1, można zobowiązać do

1)

zgłaszania się w określonych odstępach czasu do wskazanego organu,

2)

wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w określonej wysokości, nie niższej niż dwukrotność

minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę,

3)

zamieszkiwania w wyznaczonym miejscu

- do czasu, gdy decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

2.

Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, wydaje organ Straży

Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze

względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który wydał postanowienie, w terminie

7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

3.

W postanowieniu o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, można orzec o zastosowaniu

jednego lub więcej niż jednego środka.

4.

W przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie

wywiązuje się z obowiązków, o których mowa w ust. 1, można zatrzymać wnioskodawcę

lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, jeżeli zachodzi którakolwiek z

okoliczności, o których mowa w art. 87 ust. 1.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, jeżeli zastosowanie środków, o których

mowa w art. 88 ust. 1, nie jest możliwe, wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której

wnioskodawca występuje, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

2.

Areszt dla cudzoziemców stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu

której wnioskodawca występuje, nie podporządkowali się zasadom pobytu obowiązującym

w strzeżonym ośrodku lub istnieje ryzyko, że nie podporządkują się tym zasadom.

3.

Wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie umieszcza się

w strzeżonym ośrodku ani nie stosuje się wobec nich aresztu dla cudzoziemców, w przypadku

gdy

1)

mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla ich życia lub zdrowia;

2)

ich stan psychofizyczny może uzasadniać domniemanie, że byli poddani przemocy;

3)

są małoletnimi bez opieki lub osobami niepełnosprawnymi.

Organ Straży Granicznej przekazuje wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w języku dla nich zrozumiałym, informację o adresie ośrodka recepcyjnego,

w którym mają się stawić w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców, gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

nie zostało zakończone decyzją ostateczną.

W przypadku gdy Szef Urzędu wydał decyzję o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego

ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców, a cudzoziemiec ten jest osobą niepełnosprawną,

w podeszłym wieku, samotnie wychowującą dziecko lub kobietą ciężarną, organ Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu tej osoby zapewnia jej transport

do ośrodka recepcyjnego oraz, w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego

transportu.

1.

W przypadku gdy cudzoziemiec

1)

nie zwrócił dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, gdy był do tego

zobowiązany, lub

2)

zawiadomił o utracie dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej

- Szef Urzędu umieszcza informacje o takim dokumencie w Systemie Informacyjnym Schengen

w celu jego zajęcia.

2.

Szef Urzędu niezwłocznie usuwa informacje o dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji

Genewskiej umieszczone w Systemie Informacyjnym Schengen zgodnie z ust. 1, gdy dokument

ten został mu zwrócony.

Umieszczenie danych cudzoziemców ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej,

którym udzielono pomocy, w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, zastępuje

wykonanie obowiązku meldunkowego.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu poucza

cudzoziemca o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

1.

Postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu zawiesza się w przypadku

wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej

lub udzielenia mu zezwolenia, o którym mowa w art. 176.

2.

Postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu nie zawiesza się w przypadku,

gdy cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wygasa z mocy prawa, jeżeli cudzoziemiec

1)

posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej;

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym

mowa w art. 176 lub art. 187 pkt 6 lub 7;

3)

otrzymał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

i o przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - w przypadku, o którym

mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Organ Straży Granicznej przekazuje Szefowi Urzędu dowody lub poszlaki, o których mowa

w załączniku nr 2 do rozporządzenia wykonawczego Komisji UE nr 118/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia

Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego

właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich

przez obywatela państwa trzeciego

(Dz. Urz. UE L 39 z 08.02.2014, str. 1), dotyczące cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez

ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, który

nie ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w zakresie niezbędnym do ustalenia,

czy inne państwo członkowskie jest właściwe do wtórnego przejęcia cudzoziemca, o którym

mowa w art. 23-25 rozporządzenia 604/2013.

2.

Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego państwa

członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.

3.

Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 24 rozporządzenia

604/2013, z wyłączeniem spraw o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu.

1.

W przypadku gdy inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o

udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę

na przejęcie cudzoziemca, o którym mowa w art. 393a ust. 1, Szef Urzędu wydaje decyzję

o jego przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania cudzoziemcowi przepustki, o której mowa

w art. 29 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.

3.

Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może

być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego, albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.

4.

Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje

1)

do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,

do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

5.

Komendant placówki Straży Granicznej informuje niezwłocznie Szefa Urzędu o przekroczeniu

granicy przez cudzoziemca przekazywanego do odpowiedzialnego państwa członkowskiego

poprzez odnotowanie w rejestrze spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013

miejsca i daty przekroczenia granicy.

6.

Koszty doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego

odpowiedzialnego państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane

z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,

ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa

w art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.