Ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 96 otrzymuje brzmienie

„

Art. 96.

1.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie

eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, opracowuje zarząd województwa. Zarząd województwa

przedstawia projekt uchwały do zaopiniowania właściwym miejscowo wójtom, burmistrzom

lub prezydentom miast i starostom.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o którym mowa w ust. 2.

4.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 3, oznacza akceptację projektu

uchwały.

5.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest opracowanie uchwały, o której mowa w ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziału 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm..

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa

1)

granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy, o których mowa w

ust. 1;

2)

rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub zakazy,

o których mowa w ust. 1;

3)

rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane

na obszarze, o którym mowa w pkt 1, lub parametry techniczne lub rozwiązania techniczne

lub parametry emisji instalacji, w których następuje spalanie paliw, dopuszczonych

do stosowania na tym obszarze.

7.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może także określać

1)

sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami określonymi w

uchwale;

2)

okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów w ciągu roku;

3)

obowiązki podmiotów objętych uchwałą w zakresie niezbędnym do kontroli realizacji

uchwały.

8.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla których wymagane

jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub

pyłów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.

9.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

”

;

2)

w art. 113 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku

kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochrony środowiska przed hałasem oraz

mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej odnoszące się do oceny i zarządzania

poziomem hałasu w środowisku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone

1)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq Di LAeq Ndla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy pomocy społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f)

pod zabudowę mieszkaniowo-usługową;

2)

dopuszczalne poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej

źródłem hałasu;

3)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

”

;

3)

w art. 114

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się

tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej,

składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy

społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe

warunki akustyczne w budynkach.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków

związanych ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, zlokalizowanych na

granicy pasa drogowego lub przyległego pasa gruntu w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1297), ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających

właściwe warunki akustyczne w budynkach.

”

;

4)

w art. 193 w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 5;

”

;

5)

art. 225 otrzymuje brzmienie

„

Art. 225.

1.

Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wyznaczonym

w ocenie poziomów substancji w powietrzu, o której mowa w art. 89, przeprowadzonej

przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydanie pozwolenia na wprowadzanie

do powietrza substancji, dla której standard jakości powietrza został przekroczony,

z nowo budowanej instalacji lub zmienianej w sposób istotny, jest możliwe, jeżeli

zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości tej substancji wprowadzanej do powietrza

z innych instalacji usytuowanych na obszarze gminy, w której planowana jest budowa

nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.

2.

Redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1, może obejmować redukcję ilości

substancji wprowadzanej do powietrza z instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych

w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami,

usytuowanych na obszarze gminy, w której planowana jest budowa nowej instalacji lub

dokonanie istotnej zmiany instalacji, poprzez sfinansowanie przez podmiot planujący

budowę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji, trwałej likwidacji instalacji

spalania paliw stałych eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze środowiska

przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami.

3.

Za zgodą organu prowadzącego postępowanie kompensacyjne, redukcja ilości substancji,

o której mowa w ust. 1 i 2, może być dokonana na obszarze gminy sąsiadującej z gminą,

w której planowana jest budowa nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, potwierdzenia redukcji ilości substancji, dla

której standard jakości powietrza został przekroczony, wprowadzanej do powietrza z

instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze

środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami, dokonuje w zaświadczeniu

wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Zaświadczenie jest wydawane na wniosek podmiotu

planującego lub realizującego budowę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji.

5.

Łączna redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1 i 2, powinna być o co najmniej

30% większa niż ilość substancji dopuszczona do wprowadzania do powietrza z nowo zbudowanej

instalacji lub z instalacji zmienionej w sposób istotny.

6.

Wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, gdy nie spowoduje to zwiększenia

zagrożenia zdrowia ludzi.

”

;

6)

art. 227-229 otrzymują brzmienie

„

Art. 227.

1.

W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili

zgodę na redukcję ilości substancji, dla której standard jakości powietrza został

przekroczony.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 2, zamiast osób fizycznych niebędących

przedsiębiorcami eksploatujących instalacje spalania paliw w ramach zwykłego korzystania

ze środowiska, które wyraziły zgodę na trwałą likwidację tych instalacji, w postępowaniu

kompensacyjnym uczestniczy wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Art. 228.

Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć

1)

wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

zgodę uczestników postępowania lub osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, o

których mowa w art. 225 ust. 2, na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości substancji

wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony;

3)

rozliczenie łącznej redukcji ilości substancji dotyczące wszystkich instalacji objętych

postępowaniem kompensacyjnym.

Art. 229.

1.

Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej

lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym

1)

ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 2 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje wymagające pozwolenia;

2)

ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 3 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje niewymagające pozwolenia, które będą

eksploatowane po dokonaniu redukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla

której standard jakości powietrza został przekroczony;

3)

redukcja ilości substancji zostanie potwierdzona przez wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 225 ust. 4 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje spalania paliw stałych eksploatowane

w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami;

4)

nastąpi trwała likwidacja instalacji - w przypadku gdy innymi instalacjami, o których

mowa w art. 225 ust. 1, są inne niż wymienione w pkt 3 instalacje niewymagające pozwolenia,

które nie będą eksploatowane po dokonaniu redukcji ilości substancji wprowadzanej

do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenie

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane wydane dla

innych instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym, które wymagają pozwolenia,

w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.

3.

Organ ochrony środowiska wyda decyzję, o której mowa w art. 154 ust. 1, uwzględniając

redukcję ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości

powietrza został przekroczony, z innych instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym,

które nie wymagają pozwolenia i które będą eksploatowane po dokonaniu tej redukcji;

w przypadku gdy inną instalacją objętą postępowaniem kompensacyjnym jest instalacja

wymagająca zgłoszenia decyzja wydawana jest po przekazaniu przez prowadzącego tę instalację

informacji, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c, w związku ze zgodą na udział

w postępowaniu kompensacyjnym.

4.

Wnioskodawca oraz organ wydający pozwolenie dla instalacji nowo budowanej lub zmienianej

w sposób istotny są niezwłocznie informowani przez

1)

organy właściwe do wydania decyzji, o których mowa w ust. 2 i 3 - o tym, że decyzje

te stały się ostateczne;

2)

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta - o wydaniu zaświadczenia, o którym mowa w

art. 225 ust. 4;

3)

podmioty uczestniczące w postępowaniu kompensacyjnym, które zlikwidowały instalacje

niewymagające pozwolenia, inne niż osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami - o tym,

że nastąpiła redukcja ilości substancji wprowadzanej do powietrza poprzez trwałą likwidację

instalacji.

5.

Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie

się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia

stwierdza jej wygaśnięcie.

”

;

7)

w art. 362 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację

stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.

”

.

Uchwały podjęte na podstawie art. 96 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują moc do

czasu ich uchylenia.

Do postępowań kompensacyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do spraw wszczętych na podstawie art. 362 ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 113 ustawy zmienianej w

art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 113 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu

na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie

eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw.

2.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, opracowuje zarząd województwa. Zarząd województwa

przedstawia projekt uchwały do zaopiniowania właściwym miejscowo wójtom, burmistrzom

lub prezydentom miast i starostom.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i starosta są obowiązani do wydania opinii w

terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o którym mowa w ust. 2.

4.

Niewydanie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 3, oznacza akceptację projektu

uchwały.

5.

W postępowaniu, którego przedmiotem jest opracowanie uchwały, o której mowa w ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III rozdziału 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm..

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa

1)

granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy, o których mowa w

ust. 1;

2)

rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub zakazy,

o których mowa w ust. 1;

3)

rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane

na obszarze, o którym mowa w pkt 1, lub parametry techniczne lub rozwiązania techniczne

lub parametry emisji instalacji, w których następuje spalanie paliw, dopuszczonych

do stosowania na tym obszarze.

7.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może także określać

1)

sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami określonymi w

uchwale;

2)

okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów w ciągu roku;

3)

obowiązki podmiotów objętych uchwałą w zakresie niezbędnym do kontroli realizacji

uchwały.

8.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla których wymagane

jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub

pyłów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.

9.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

1.

Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wyznaczonym

w ocenie poziomów substancji w powietrzu, o której mowa w art. 89, przeprowadzonej

przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydanie pozwolenia na wprowadzanie

do powietrza substancji, dla której standard jakości powietrza został przekroczony,

z nowo budowanej instalacji lub zmienianej w sposób istotny, jest możliwe, jeżeli

zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości tej substancji wprowadzanej do powietrza

z innych instalacji usytuowanych na obszarze gminy, w której planowana jest budowa

nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.

2.

Redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1, może obejmować redukcję ilości

substancji wprowadzanej do powietrza z instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych

w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami,

usytuowanych na obszarze gminy, w której planowana jest budowa nowej instalacji lub

dokonanie istotnej zmiany instalacji, poprzez sfinansowanie przez podmiot planujący

budowę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji, trwałej likwidacji instalacji

spalania paliw stałych eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze środowiska

przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami.

3.

Za zgodą organu prowadzącego postępowanie kompensacyjne, redukcja ilości substancji,

o której mowa w ust. 1 i 2, może być dokonana na obszarze gminy sąsiadującej z gminą,

w której planowana jest budowa nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, potwierdzenia redukcji ilości substancji, dla

której standard jakości powietrza został przekroczony, wprowadzanej do powietrza z

instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych w ramach zwykłego korzystania ze

środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami, dokonuje w zaświadczeniu

wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Zaświadczenie jest wydawane na wniosek podmiotu

planującego lub realizującego budowę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji.

5.

Łączna redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1 i 2, powinna być o co najmniej

30% większa niż ilość substancji dopuszczona do wprowadzania do powietrza z nowo zbudowanej

instalacji lub z instalacji zmienionej w sposób istotny.

6.

Wydanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, gdy nie spowoduje to zwiększenia

zagrożenia zdrowia ludzi.

1.

W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili

zgodę na redukcję ilości substancji, dla której standard jakości powietrza został

przekroczony.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 2, zamiast osób fizycznych niebędących

przedsiębiorcami eksploatujących instalacje spalania paliw w ramach zwykłego korzystania

ze środowiska, które wyraziły zgodę na trwałą likwidację tych instalacji, w postępowaniu

kompensacyjnym uczestniczy wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć

1)

wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

2)

zgodę uczestników postępowania lub osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, o

których mowa w art. 225 ust. 2, na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości substancji

wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony;

3)

rozliczenie łącznej redukcji ilości substancji dotyczące wszystkich instalacji objętych

postępowaniem kompensacyjnym.

1.

Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej

lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym

1)

ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 2 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje wymagające pozwolenia;

2)

ostateczne staną się decyzje, o których mowa w ust. 3 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje niewymagające pozwolenia, które będą

eksploatowane po dokonaniu redukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla

której standard jakości powietrza został przekroczony;

3)

redukcja ilości substancji zostanie potwierdzona przez wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 225 ust. 4 - w przypadku gdy innymi instalacjami,

o których mowa w art. 225 ust. 1, są instalacje spalania paliw stałych eksploatowane

w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami;

4)

nastąpi trwała likwidacja instalacji - w przypadku gdy innymi instalacjami, o których

mowa w art. 225 ust. 1, są inne niż wymienione w pkt 3 instalacje niewymagające pozwolenia,

które nie będą eksploatowane po dokonaniu redukcji ilości substancji wprowadzanej

do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony.

2.

Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenie

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane wydane dla

innych instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym, które wymagają pozwolenia,

w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.

3.

Organ ochrony środowiska wyda decyzję, o której mowa w art. 154 ust. 1, uwzględniając

redukcję ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości

powietrza został przekroczony, z innych instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym,

które nie wymagają pozwolenia i które będą eksploatowane po dokonaniu tej redukcji;

w przypadku gdy inną instalacją objętą postępowaniem kompensacyjnym jest instalacja

wymagająca zgłoszenia decyzja wydawana jest po przekazaniu przez prowadzącego tę instalację

informacji, o których mowa w art. 152 ust. 6 pkt 1 lit. c, w związku ze zgodą na udział

w postępowaniu kompensacyjnym.

4.

Wnioskodawca oraz organ wydający pozwolenie dla instalacji nowo budowanej lub zmienianej

w sposób istotny są niezwłocznie informowani przez

1)

organy właściwe do wydania decyzji, o których mowa w ust. 2 i 3 - o tym, że decyzje

te stały się ostateczne;

2)

wójta, burmistrza lub prezydenta miasta - o wydaniu zaświadczenia, o którym mowa w

art. 225 ust. 4;

3)

podmioty uczestniczące w postępowaniu kompensacyjnym, które zlikwidowały instalacje

niewymagające pozwolenia, inne niż osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami - o tym,

że nastąpiła redukcja ilości substancji wprowadzanej do powietrza poprzez trwałą likwidację

instalacji.

5.

Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie

się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia

stwierdza jej wygaśnięcie.