Ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm. w art. 87

„

§ 1.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów

lub radców prawnych, a w sprawach własności przemysłowej także przez rzeczników patentowych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

”

.

Ustawa reguluje funkcjonowanie giełd towarowych i obrót towarami giełdowymi, w tym

również zasady tworzenia, ustrój organizacyjny i działalność giełd towarowych, giełdowych

izb rozrachunkowych, działalność towarowych domów maklerskich oraz nadzór nad tymi

instytucjami.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 ust. 2a i 2b otrzymują brzmienie

„

2a.

Osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym czynności, o

których mowa w ust. 1, polegające na zapobieganiu powstawaniu i rozprzestrzenianiu

się pożaru, niezatrudnione w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa

w art. 15 pkt 1a-5 i 8, powinny posiadać tytuł zawodowy inżynier pożarnictwa lub ukończone

w Szkole Głównej Służby Pożarniczej studia wyższe w zakresie inżynierii bezpieczeństwa

w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego.

2b.

Osoby niezatrudnione w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art.

15 pkt 1a-5 i 8, wykonujące czynności wyłącznie w zakresie wynikającym z ust. 1, powinny

posiadać co najmniej wykształcenie średnie i uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej

lub kwalifikacje do wykonywania zawodu technik pożarnictwa.

”

;

2)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej nabywa na okres 5 lat osoba, która

ukończyła

1)

szkolenie inspektorów ochrony przeciwpożarowej albo

2)

szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej

- zwane dalej „szkoleniami”.

2.

Ukończenie szkoleń stwierdzają odpowiednio zaświadczenie o ukończeniu szkolenia inspektorów

ochrony przeciwpożarowej albo zaświadczenie o ukończeniu szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej.

3.

Okres 5 lat, na który nabywa się uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej,

liczy się od dnia wystawienia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia.

4.

Szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej należy ukończyć w okresie

ważności nabytych uprawnień inspektora ochrony przeciwpożarowej.

5.

Szkolenia prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, ośrodki szkolenia Państwowej

Straży Pożarnej oraz instytuty badawcze Państwowej Straży Pożarnej.

6.

Szkolenia na potrzeby ochrony przeciwpożarowej podmiotów organizacyjnych podległych

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych prowadzi Wojskowa Ochrona

Przeciwpożarowa.

7.

Programy szkoleń opracowuje i zatwierdza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej.

8.

Za szkolenia pobiera się opłatę.

9.

Opłata za szkolenie wynosi do 50% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej

w roku kalendarzowym poprzedzającym szkolenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..

10.

Informację o wysokości opłaty za szkolenie podmioty, o których mowa w ust. 5, zamieszczają

na swojej stronie internetowej.

11.

Opłata za szkolenie stanowi

1)

w przypadku ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu wojewódzkiego,

o którym mowa w art. 19g pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm.;

2)

w przypadku Szkoły Głównej Służby Pożarniczej - przychód, o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.;

3)

w przypadku szkół Państwowej Straży Pożarnej prowadzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - przychód, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.;

4)

w przypadku pozostałych szkół Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu szkoły

Państwowej Straży Pożarnej, o którym mowa w art. 19g pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

5)

w przypadku instytutów badawczych Państwowej Straży Pożarnej - przychód, o którym

mowa w art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1095).

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakresy szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej i szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

2)

elementy programów szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej i szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

3)

wzór

a)

zaświadczenia o ukończeniu szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

b)

zaświadczenia o ukończeniu szkolenia aktualizującego inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

4)

sposób i tryb wnoszenia opłaty za szkolenie

- kierując się rodzajem zadań przewidzianych dla osób wykonujących czynności z zakresu

ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 4 ust. 1, potrzebą zachowania standardów

merytorycznych i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości programów szkoleń

w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz wydawanych zaświadczeń, a także sprawności

organizacji rekrutacji na szkolenia.

”

;

3)

w art. 6

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Autorzy dokumentacji projektowej są obowiązani zapewnić jej zgodność z wymaganiami

ochrony przeciwpożarowej.

”

,

b)

uchyla się ust. 2a,

c)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Inwestor jest obowiązany zawiadomić komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej

Straży Pożarnej właściwego dla miejsca lokalizacji inwestycji o zakończeniu budowy

obiektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia,

zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym

zagrożeniem i o zamiarze przystąpienia do jego użytkowania, w celu zajęcia przez tego

komendanta stanowiska, o którym mowa w art. 56 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm..

7.

Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej przy zajmowaniu stanowiska

niezwłocznie zawiadamia właściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej

i właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej oraz organ nadzoru budowlanego

o zastrzeżeniach do rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym uzgodnionym pod względem

zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń

przeciwpożarowych, zwanego dalej „rzeczoznawcą”.

”

;

4)

po art. 6 dodaje się art. 6a-6g w brzmieniu

„

Art. 6a.

1.

Wymagania ochrony przeciwpożarowej dotyczące obiektów budowlanych lub terenów mogą

być w przypadkach określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej spełnione

w sposób inny niż określony w tych przepisach, jeżeli proponowane rozwiązania zamienne

w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej ograniczają możliwość powstania pożaru,

a w razie jego wystąpienia

1)

zapewniają zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas;

2)

zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu budowlanego;

3)

zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane

lub tereny przyległe;

4)

zapewniają możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;

5)

uwzględniają bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji

na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego

lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej,

może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie

1)

wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych;

2)

wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych pod warunkiem spełnienia dodatkowych

wymagań określonych w postanowieniu;

3)

nie wyrazić zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych.

Art. 6b.

Projekt budowlany obiektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia

ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub

innym miejscowym zagrożeniem oraz projekt urządzenia przeciwpożarowego wymagają uzgodnienia

z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, zwanego

dalej „uzgodnieniem”.

Art. 6c.

W przypadku gdy projekt budowlany obiektu budowlanego zawiera rozwiązania inne niż

wynikające z przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, rzeczoznawca może uzgodnić

projekt budowlany, jeżeli dołączono do niego

1)

zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane;

2)

zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych albo zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych

wyrażoną pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań.

Art. 6d.

1.

Rzeczoznawca może uzgodnić projekt budowlany obiektu budowlanego bez uwag lub z uwagami.

Uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego potwierdza się przez opatrzenie

go pieczęcią i podpisem.

2.

Rzeczoznawca przesyła zawiadomienie o uzgodnieniu projektu budowlanego obiektu budowlanego

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej właściwemu dla miejsca lokalizacji

inwestycji w terminie 14 dni od dnia uzgodnienia projektu budowlanego.

3.

Zawiadomienie o uzgodnieniu zawiera oznaczenie autora dokumentacji projektowej, nazwę

i lokalizację obiektu oraz dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu

budowlanego.

4.

W przypadku projektu budowlanego obiektu budowlanego, któremu na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych nadano klauzulę „tajne” albo „ściśle tajne”, nie

sporządza się zawiadomienia o jego uzgodnieniu.

Art. 6e.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji obiektu

do dnia uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie unieważnia uzgodnienie projektu budowlanego

obiektu budowlanego, który zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej

mające istotny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego.

2.

Uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego unieważnia się w drodze postanowienia,

na które przysługuje zażalenie.

3.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej informuje niezwłocznie właściwy organ

administracji architektoniczno-budowlanej oraz organ nadzoru budowlanego o unieważnieniu

uzgodnienia.

4.

W przypadku unieważnienia uzgodnienia komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej

właściwy dla miejsca lokalizacji obiektu budowlanego może na wniosek inwestora

1)

w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuścić możliwość spełnienia wymagań ochrony

przeciwpożarowej w sposób inny niż określony w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej,

jeśli we wniosku wykazano spełnienie warunków, o których mowa w art. 6a ust. 1; przepis

art. 6a ust. 2 stosuje się odpowiednio;

2)

w drodze postanowienia uzgodnić poprawiony lub opracowany na nowo projekt budowlany

obiektu budowlanego.

5.

Inwestor do wniosku o uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego dołącza

co najmniej 5 egzemplarzy tego projektu.

Art. 6f.

1.

Projekt budowlany obiektu budowlanego uzgodniony przez komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej opatruje się pieczęcią organu i przekazuje inwestorowi wraz z postanowieniem.

2.

Jeden egzemplarz projektu budowlanego obiektu budowlanego pozostaje w aktach sprawy

organu.

Art. 6g.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony

życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym

zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia,

2)

podstawowe dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, które

powinny stanowić podstawę uzgodnienia,

3)

szczegółowy sposób dokonywania uzgodnień projektu budowlanego,

4)

wzór pieczęci potwierdzającej uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego,

5)

sposób i zakres zawiadomienia o uzgodnieniu projektu budowlanego

- biorąc pod uwagę przeznaczenie i parametry techniczne obiektów budowlanych, w tym

dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej, efektywność procesu uzgadniania projektów

budowlanych obiektów budowlanych i zawiadamiania o tym uzgodnieniu oraz że pieczęć

musi identyfikować rzeczoznawcę dokonującego uzgodnienia.

”

;

5)

po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych

Art. 11b.

1.

Rzeczoznawcą może być osoba, która posiada

1)

kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu inżynier pożarnictwa lub posiada tytuł

zawodowy inżynier lub magister inżynier oraz

2)

przygotowanie zawodowe potwierdzone egzaminem złożonym z wynikiem pozytywnym.

2.

Egzamin potwierdzający przygotowanie zawodowe obejmuje znajomość przepisów prawa i

zasad wiedzy technicznej dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz umiejętność stosowania

zawartych w nich wymagań i doboru zabezpieczeń przeciwpożarowych stosownie do tych

wymagań.

Art. 11c.

1.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna co najmniej raz w roku.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej powołuje i odwołuje członków komisji egzaminacyjnej,

a także wyznacza jej przewodniczącego, zastępcę i sekretarza. Komisja egzaminacyjna

składa się z co najmniej 7 członków powołanych spośród rzeczoznawców.

3.

Egzamin składa się z części

1)

pisemnej obejmującej znajomość przepisów prawa i wiedzy technicznej dotyczących ochrony

przeciwpożarowej oraz doboru zabezpieczeń przeciwpożarowych;

2)

ustnej polegającej na rozwiązaniu problemów z zakresu działania rzeczoznawcy na przykładzie

opisanych przypadków.

4.

Wynik egzaminu określa się jako „pozytywny” albo „negatywny”.

5.

Warunkiem dopuszczenia do części ustnej egzaminu jest uzyskanie wyniku pozytywnego

z części pisemnej egzaminu. Wynik negatywny z części pisemnej egzaminu jest wynikiem

negatywnym z egzaminu.

6.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy może być

zwolniona z części pisemnej egzaminu, jeżeli posiada co najmniej 10-letnią praktykę

1)

w wykonywaniu czynności kontrolno-rozpoznawczych w rozumieniu art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej lub w sprawowaniu nadzoru nad wykonywaniem tych czynności albo

2)

w prowadzeniu prac naukowych lub badawczo-rozwojowych z zakresu ochrony przeciwpożarowej

w instytutach badawczych lub uczelniach, albo

3)

w wykonywaniu zawodu inżyniera pożarnictwa lub inżyniera w zakresie inżynierii bezpieczeństwa

w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego uzyskanego po ukończeniu studiów

wyższych w Szkole Głównej Służby Pożarniczej lub projektanta w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz ukończyła w Szkole Głównej Służby Pożarniczej studia podyplomowe dla osób ubiegających

się o wykonywanie zawodu rzeczoznawcy.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do osób, które już raz uzyskały wynik negatywny z

egzaminu.

8.

O wyniku egzaminu rozstrzyga komisja egzaminacyjna zwykłą większością głosów. W przypadku

równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, a w

przypadku jego nieobecności - głos jego zastępcy.

Art. 11d.

1.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy za przeprowadzenie

egzaminu wnosi opłatę w wysokości 15% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. Opłata stanowi przychód funduszu centralnego, o którym mowa w art. 19g pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

2.

W przypadku gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

przystępuje tylko do części ustnej egzaminu, wysokość opłaty za przeprowadzenie egzaminu

wynosi 10% kwoty, o której mowa w ust. 1.

3.

Wniesiona opłata za przeprowadzenie egzaminu podlega zwrotowi, w przypadku gdy osoba

ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

1)

nie została dopuszczona do egzaminu;

2)

wycofa wniosek o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy nie później niż

w terminie 14 dni przed wyznaczoną datą przeprowadzenia części pisemnej egzaminu;

3)

nie przystąpiła do egzaminu w wyznaczonym terminie z przyczyn losowych i złożyła udokumentowany

wniosek o zwrot opłaty w terminie 7 dni od wyznaczonej daty egzaminu.

Art. 11e.

Informację o terminie i miejscu egzaminu oraz o wysokości opłaty wskazanej kwotowo

za przeprowadzenie egzaminu udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej Komendy

Głównej Państwowej Straży Pożarnej co najmniej na 60 dni przez terminem jego przeprowadzenia.

Art. 11f.

1.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy składa

do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wniosek o przyznanie prawa do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy co najmniej na 30 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

dokument potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 11b ust. 1 pkt 1;

2)

kwestionariusz osobowy;

3)

potwierdzenie wniesienia opłaty za przeprowadzenie egzaminu;

4)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 11c ust. 6.

3.

Kwestionariusz osobowy zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

6)

informację o wykształceniu;

7)

tytuł zawodowy, stopień lub tytuł naukowy;

8)

informację o zawodzie wyuczonym lub wykonywanym;

9)

informację o przebiegu pracy zawodowej;

10)

adres zamieszkania;

11)

adres do korespondencji, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu;

12)

inne informacje, jeżeli w ocenie osoby ubiegającej się o przyznanie prawa do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy mają one znaczenie dla oceny kwalifikacji.

4.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej sprawdza wniosek, a w razie konieczności

wzywa osobę ubiegającą się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy do

uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wniosek niezłożony

lub nieuzupełniony w terminie pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Nie później niż na 7 dni przed terminem egzaminu w Biuletynie Informacji Publicznej

Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej udostępnia się listę osób dopuszczonych

do egzaminu, zawierającą imię lub imiona i nazwisko oraz imię ojca każdej z tych osób.

Art. 11g.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przyznaje, w drodze powołania, prawo do

wykonywania zawodu rzeczoznawcy osobie, która spełnia wymagania określone w art. 11b

ust. 1.

Art. 11h.

1.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej prowadzi i aktualizuje wykaz rzeczoznawców,

który zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

6)

numer uprawnień;

7)

datę wydania aktu powołania;

8)

tytuł zawodowy, stopień lub tytuł naukowy;

9)

informacje o udzieleniu upomnienia na piśmie;

10)

informację o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

11)

informacje o przyczynach zawieszenia prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

12)

informację o cofnięciu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy i przyczynach tego

cofnięcia;

13)

adres zamieszkania;

14)

wskazanie województwa właściwego dla miejsca zamieszkania lub państwo zamieszkania;

15)

adres do korespondencji, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu;

16)

datę przeprowadzenia egzaminu i datę sprawdzianu.

2.

Informacje o udzieleniu upomnienia na piśmie usuwa się z wykazu rzeczoznawców po upływie

dwóch lat od dnia jego udzielenia.

3.

W Biuletynie Informacji Publicznej Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej udostępnia

się informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 10 i 14, a w przypadku wyrażenia

zgody przez rzeczoznawcę - również adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu.

Art. 11i.

1.

Rzeczoznawca jest uprawniony do

1)

uzgadniania projektów budowlanych obiektów budowlanych i projektów urządzeń przeciwpożarowych,

o których mowa w art. 6b;

2)

uzgadniania projektów innych niż określone w art. 6b;

3)

sporządzania ekspertyz technicznych i innych opracowań technicznych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej;

4)

wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2a.

2.

Rzeczoznawca jest obowiązany do

1)

prowadzenia i przechowywania przez okres 5 lat ewidencji uzgodnionych projektów budowlanych

obiektów budowlanych oraz kopii zawiadomień o uzgodnieniu tych projektów, wraz z dowodami

ich wysłania;

2)

udostępniania dokumentów, o których mowa w pkt 1, na żądanie komendantowi wojewódzkiemu

Państwowej Straży Pożarnej właściwemu dla miejsca lokalizacji obiektu budowlanego

lub właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania rzeczoznawcy, Komendantowi Głównemu

Państwowej Straży Pożarnej lub osobom przez nich upoważnionym;

3)

zawiadamiania o zmianie swojego miejsca zamieszkania Komendanta Głównego Państwowej

Straży Pożarnej i komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej właściwych ze

względu na nowe i poprzednie miejsce zamieszkania w terminie 30 dni od dnia zmiany

miejsca zamieszkania;

4)

samodzielnego podnoszenia kwalifikacji zawodowych w zakresie znajomości przepisów

i stanu wiedzy technicznej dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

3.

Rzeczoznawca nie może uzgadniać opracowanych przez siebie projektów obiektów budowlanych

i projektów urządzeń przeciwpożarowych.

4.

Ewidencja uzgodnionych projektów zawiera

1)

imię lub imiona, nazwisko albo nazwę autora dokumentacji projektowej;

2)

rodzaj i nazwę projektu;

3)

nazwę i adres inwestycji lub obiektu budowlanego;

4)

datę uzgodnienia;

5)

datę wysłania zawiadomienia o uzgodnieniu projektu budowlanego;

6)

uwagi.

5.

W ewidencji uzgodnionych projektów nie zamieszcza się informacji o projekcie, któremu

na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych nadano klauzulę „tajne” albo

„ściśle tajne”.

Art. 11j.

1.

Samodzielne podnoszenie kwalifikacji zawodowych obejmuje w szczególności

1)

przygotowanie i wygłoszenie referatu na kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum

naukowym lub technicznym,

2)

opublikowanie jako autor lub współautor książki, artykułu lub tłumaczenia,

3)

udział w kongresach, zjazdach, konferencjach lub sympozjach naukowych lub technicznych,

4)

udział w warsztatach szkoleniowych i innych formach szkoleń,

5)

udział w internetowych programach edukacyjnych

- w zakresie wiedzy i umiejętności dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

2.

Samodzielne podnoszenie kwalifikacji zawodowych rzeczoznawca potwierdza uzyskaniem

pozytywnego wyniku ze sprawdzianu.

3.

Rzeczoznawca przystępuje do sprawdzianu najpóźniej w piątym roku po roku, w którym

został powołany do wykonywania zawodu rzeczoznawcy albo w którym uzyskał pozytywny

wynik z ostatniego sprawdzianu.

4.

W stosunku do rzeczoznawcy pełniącego funkcję członka komisji egzaminacyjnej okres,

o którym mowa w ust. 3, liczy się od kolejnego roku po roku zaprzestania pełnienia

przez niego tej funkcji.

5.

Sprawdzian przeprowadza komisja egzaminacyjna w formie pisemnej nie rzadziej niż 2

razy w roku, w odstępie co najmniej 3 miesięcy. Informację o terminie i miejscu sprawdzianu

udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej Komendy Głównej Państwowej Straży

Pożarnej co najmniej na 45 dni przed terminem jego przeprowadzenia.

6.

Rzeczoznawca zawiadamia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o zamiarze

przystąpienia do sprawdzianu co najmniej na 14 dni przed terminem sprawdzianu.

7.

Rzeczoznawca może realizować obowiązek samodzielnego podnoszenia kwalifikacji zawodowych

przez uczestnictwo w szkoleniach dla rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,

zwanych dalej „szkoleniami dla rzeczoznawców”.

8.

Rzeczoznawca, który w okresie od powołania do wykonywania zawodu rzeczoznawcy albo

uzyskania pozytywnego wyniku z ostatniego sprawdzianu uzyskał 20 punktów ze szkoleń

dla rzeczoznawców, uzyskuje pozytywny wynik ze sprawdzianu, jeżeli zawiadomi Komendanta

Głównego Państwowej Straży Pożarnej o ich uzyskaniu co najmniej na 14 dni przed terminem

sprawdzianu. W zawiadomieniu rzeczoznawca informuje o szkoleniach, w których brał

udział, podając ich nazwy, terminy, w których się odbyły, oraz liczby przypisanych

im punktów.

9.

Szkolenia dla rzeczoznawców prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, ośrodki szkolenia

Państwowej Straży Pożarnej oraz instytuty badawcze Państwowej Straży Pożarnej.

10.

Jednostkę do organizacji szkolenia dla rzeczoznawców, spośród wymienionych w ust.

9, wyznacza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, określając jego zakres oraz

uzgadniając z jednostką program szkolenia i wymagania kwalifikacyjne wykładowców.

11.

Szkoleniom dla rzeczoznawców Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przypisuje

punkty, których liczba zależy od zakresu tematycznego i wymiaru czasowego szkolenia

jednak nie więcej niż 5 punktów za jedno szkolenie.

12.

Uczestnictwo i ukończenie szkolenia dla rzeczoznawców stwierdza zaświadczenie o jego

ukończeniu zawierające informację o liczbie punktów.

13.

Listę wydanych zaświadczeń jednostka organizująca szkolenie dla rzeczoznawców przesyła

niezwłocznie po jego zakończeniu do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

14.

Za szkolenia dla rzeczoznawców pobiera się opłatę.

15.

Opłata za szkolenie dla rzeczoznawców jest zależna od liczby jednostek godzinowych

zajęć i wynosi do 2% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym szkolenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na

podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych za każdą jednostkę 45 minutową zajęć, przy czym opłata ta nie może przekroczyć łącznie

30% tej kwoty.

16.

Informację o wysokości opłaty za szkolenie dla rzeczoznawców podmioty, o których mowa

w ust. 9, zamieszczają na swojej stronie internetowej.

17.

Opłata za szkolenie dla rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stanowi

1)

w przypadku ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu wojewódzkiego,

o którym mowa w art. 19g pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

2)

w przypadku Szkoły Głównej Służby Pożarniczej - przychód, o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym;

3)

w przypadku szkół Państwowej Straży Pożarnej prowadzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - przychód, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

4)

w przypadku pozostałych szkół Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu szkoły

Państwowej Straży Pożarnej, o którym mowa w art. 19g pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

5)

w przypadku instytutów badawczych Państwowej Straży Pożarnej - przychód, o którym

mowa w art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.

18.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zapewnia taką liczbę szkoleń dla rzeczoznawców,

która umożliwia rzeczoznawcom realizację obowiązku samodzielnego podnoszenia kwalifikacji

zawodowych w sposób, o którym mowa w ust. 7.

19.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór zawiadomienia, którym rzeczoznawca informuje Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej o szkoleniach dla rzeczoznawców, w których brał udział,

2)

wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla rzeczoznawców,

3)

sposób i tryb wnoszenia opłaty za szkolenie dla rzeczoznawców

- kierując się zapewnieniem właściwego sposobu dokumentowania odbycia szkolenia przez

rzeczoznawcę, a także sprawności organizacji rekrutacji na szkolenia.

Art. 11k.

Rzeczoznawcy, który nie przystąpił do sprawdzianu w wymaganym terminie albo uzyskał

negatywny wynik ze sprawdzianu, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zawiesza

prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy, w drodze postanowienia. Na postanowienie

o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy nie przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Art. 11l.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację pracy komisji egzaminacyjnej,

2)

sposób przeprowadzania egzaminu na rzeczoznawcę oraz sprawdzianu dla rzeczoznawców

oraz sposób ustalania wyniku z egzaminu lub sprawdzianu,

3)

sposób i tryb wnoszenia oraz zwrotu opłaty za przeprowadzenie egzaminu na rzeczoznawcę,

4)

wzór kwestionariusza osobowego,

5)

wzór aktu powołania do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

- mając na względzie zapewnienie przejrzystego procesu oceny przygotowania zawodowego

kandydata na rzeczoznawcę oraz uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego przebiegu

egzaminu i sprawdzianu.

Art. 11m.

1.

Rzeczoznawca podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody

wyrządzone w związku z

1)

uzgadnianiem projektów budowlanych oraz projektów urządzeń przeciwpożarowych;

2)

wykonywaniem ekspertyz technicznych lub innych opracowań technicznych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej.

2.

Obowiązek ubezpieczenia nie dotyczy rzeczoznawców niewykonujących czynności, o których

mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz charakter czynności, których dotyczy

ubezpieczenie.

Art. 11n.

1.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców sprawuje Komendant Główny Państwowej Straży

Pożarnej przy pomocy komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców jest sprawowany w zakresie

1)

uzgadniania przez nich projektów budowlanych oraz projektów urządzeń przeciwpożarowych;

2)

wykonywania przez nich ekspertyz technicznych lub opinii, o których mowa w przepisach

dotyczących ochrony przeciwpożarowej;

3)

wywiązywania się przez nich z obowiązków, o których mowa w art. 6d ust. 2 oraz art.

11i ust. 2 pkt 1 i 3.

3.

Nadzór komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej nad działalnością rzeczoznawców

jest sprawowany w stosunku do obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie województwa

- w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz do rzeczoznawców zamieszkałych

na terenie województwa - w zakresie wywiązywania się przez nich z obowiązków, o których

mowa w art. 6d ust. 2 oraz art. 11i ust. 2 pkt 1 i 3.

4.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców, którzy zajmują stanowisko komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej, są zatrudnieni w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej

lub zamieszkują poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sprawuje Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej.

5.

W ramach sprawowania nadzoru Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej i komendanci

wojewódzcy Państwowej Straży Pożarnej mogą żądać od

1)

rzeczoznawcy wyjaśnień i dokumentów w zakresie objętym nadzorem;

2)

autora projektu budowlanego, którego uzgodnienie jest przedmiotem postępowania, od

organów administracji architektoniczno-budowlanej lub organów nadzoru budowlanego,

udostępnienia potwierdzonej kopii tego projektu.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, są obowiązane odpowiednio do złożenia

wyjaśnień oraz udostępnienia dokumentów lub potwierdzonej kopii projektu budowlanego

w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.

7.

W ramach sprawowania nadzoru Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej lub komendant

wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej mogą przeprowadzać postępowanie wyjaśniające.

8.

Postępowania wyjaśniającego nie wszczyna się po upływie 6 miesięcy od dnia uzyskania

informacji o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy,

a postępowania administracyjnego po upływie 5 lat od

1)

dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, w przypadkach dotyczących

uzgodnienia przez rzeczoznawcę projektu budowlanego obiektu budowlanego;

2)

rozpoczęcia użytkowania urządzenia przeciwpożarowego realizowanego w przypadkach innych

niż określone w pkt 1.

9.

Z postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej sporządza się protokół, który zawiera

1)

oznaczenie miejsca i daty rozpoczęcia i zakończenia postępowania wyjaśniającego;

2)

imiona i nazwiska osoby sporządzającej protokół oraz rzeczoznawcy, wobec którego wszczęto

postępowanie wyjaśniające;

3)

podstawę wszczęcia postępowania wyjaśniającego;

4)

zarzuty postawione rzeczoznawcy, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

5)

opis przebiegu postępowania wyjaśniającego, w tym informację o wyjaśnieniach oraz

dokumentach złożonych przez rzeczoznawcę, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

6)

ocenę zasadności zarzutów oraz innych okoliczności sprawy wraz ze wskazaniem, które

zarzuty zostały udokumentowane, a które odrzucone, oraz ze wskazaniem, jakie przepisy

prawa zostały naruszone przez rzeczoznawcę, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

7)

inne informacje istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania;

8)

wniosek w sprawie dalszego postępowania;

9)

datę sporządzenia oraz podpis osoby sporządzającej protokół.

Art. 11o.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy w ramach postępowania

wyjaśniającego komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca

lokalizacji obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą wykonywane przez rzeczoznawcę

czynności, lub dla jego miejsca zamieszkania może

1)

udzielić rzeczoznawcy upomnienia na piśmie, o czym niezwłocznie informuje Komendanta

Głównego Państwowej Straży Pożarnej;

2)

zawiadomić Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o stwierdzeniu nieprawidłowości

w działalności rzeczoznawcy i przekazać mu zebrany materiał dowodowy wraz z protokołem,

gdy z okoliczności sprawy wynika potrzeba skierowania rzeczoznawcy na powtórny egzamin

lub cofnięcia mu prawa do wykonywania zawodu.

Art. 11p.

1.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po otrzymaniu zawiadomienia o stwierdzeniu

nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy, prowadzi postępowanie wyjaśniające.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może prowadzić postępowanie wyjaśniające

również w przypadku uzyskania w inny sposób informacji o nieprawidłowościach w działalności

rzeczoznawcy lub w przypadku wykonywania zawodu przez rzeczoznawcę, któremu zawieszono

prawo do wykonywania tego zawodu.

Art. 11r.

1.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej może

1)

udzielić rzeczoznawcy upomnienia na piśmie;

2)

skierować rzeczoznawcę na egzamin, o którym mowa w art. 11b ust. 2, w celu powtórnej

oceny przygotowania zawodowego do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

3)

cofnąć rzeczoznawcy prawo do wykonywania zawodu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm..

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej kieruje rzeczoznawcę na egzamin w drodze

decyzji administracyjnej. Rzeczoznawcy skierowanemu na egzamin zawiesza się prawo

do wykonywania zawodu rzeczoznawcy.

4.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej cofa prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 11s.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej cofa prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

1)

w przypadku gdy rzeczoznawca wykonuje zawód rzeczoznawcy, mimo zawieszenia prawa do

wykonywania tego zawodu;

2)

po upływie 2 lat od dnia zawieszenia mu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy,

jeżeli w tym czasie nie ustały przyczyny tego zawieszenia;

3)

na wniosek rzeczoznawcy.

Art. 11t.

Osoba, której w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w jej działalności lub wykonywania

zawodu rzeczoznawcy mimo zawieszenia prawa do jego wykonywania cofnięto prawo do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy, nie może przystąpić do egzaminu przed upływem 3 lat od dnia cofnięcia

jej prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy.

”

;

6)

w art. 16a

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Strażakiem jednostki ochrony przeciwpożarowej może być pracownik, który ma kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażak, technik pożarnictwa lub inżynier pożarnictwa.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Osobę przyjmowaną do pracy w jednostce ochrony przeciwpożarowej zatrudnia się na pierwsze

stanowisko, jeżeli spełnia ona wymagania w zakresie wykształcenia przed uzyskaniem

określonych kwalifikacji.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak obejmują posiadanie co najmniej

średniego wykształcenia oraz ukończenia szkolenia w zawodzie strażak lub szkolenia

równorzędnego ze szkoleniem w zawodzie strażak.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4f w brzmieniu

„

4a.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu technik pożarnictwa obejmują posiadanie

tytułu technik pożarnictwa.

4b.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu inżynier pożarnictwa obejmują posiadanie

1)

tytułu zawodowego inżynier pożarnictwa albo

2)

tytułu zawodowego inżynier w zakresie inżynierii bezpieczeństwa w specjalności inżynieria

bezpieczeństwa pożarowego uzyskanego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej oraz kwalifikacji

wymaganych do wykonywania zawodu strażak oraz ukończenie w Szkole Głównej Służby Pożarniczej

przeszkolenia zawodowego przygotowującego do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem

działaniami ratowniczymi albo

3)

tytułu zawodowego inżynier oraz tytułu zawodowego magister inżynier w zakresie inżynierii

bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego uzyskanego w Szkole

Głównej Służby Pożarniczej oraz kwalifikacji do wykonywania zawodu technik pożarnictwa

oraz ukończenie w Szkole Głównej Służby Pożarniczej przeszkolenia zawodowego przygotowującego

do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi.

4c.

Przeszkolenie zawodowe, o którym mowa w ust. 4b pkt 2 i 3, jest prowadzone w formie

studiów podyplomowych.

4d.

Na przeszkolenie zawodowe, o którym mowa w ust. 4b pkt 2 i 3, kierują pracodawcy.

4e.

Szkolenie w zawodzie strażak prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, a na potrzeby

ochrony przeciwpożarowej jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej

lub przez niego nadzorowanych prowadzi Wojskowa Ochrona Przeciwpożarowa.

4f.

Kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak potwierdza świadectwo ukończenia

szkolenia w zawodzie strażak albo szkolenia równorzędnego ze szkoleniem w zawodzie

strażak lub decyzja o uznaniu kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego strażak.

”

,

e)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać pracownicy na poszczególnych

stanowiskach pracy w jednostkach ochrony przeciwpożarowej,

2)

rodzaje szkoleń równorzędnych ze szkoleniem w zawodzie strażak,

3)

zakres oraz formy realizacji szkolenia w zawodzie strażak,

4)

zakres programowy szkolenia w zawodzie strażak oraz tryb ustalania programu tego szkolenia,

5)

tryb wydawania oraz wzór świadectwa o ukończeniu szkolenia w zawodzie strażak

- kierując się rodzajem zadań wykonywanych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej,

o których mowa w art. 15 pkt 1a-5 i 8, koniecznością współdziałania w ramach krajowego

systemu ratowniczo-gaśniczego, potrzebą zachowania standardów merytorycznych i dydaktycznych

szkoleń oraz zapewnienia jednolitości programów szkoleń w zakresie ochrony przeciwpożarowej

oraz wydawanych świadectw.

”

;

7)

w art. 22 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Uprawnionymi do kierowania działaniem ratowniczym są

1)

na poziomie strategicznym - strażacy Państwowej Straży Pożarnej posiadający kwalifikacje

do zajmowania stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi;

2)

na poziomie taktycznym - osoby wymienione w pkt 1, strażacy Państwowej Straży Pożarnej

posiadający kwalifikacje do zajmowania stanowisk aspiranckich oraz strażacy jednostek

ochrony przeciwpożarowej posiadający kwalifikacje zawodowe co najmniej technik pożarnictwa;

3)

na poziomie interwencyjnym - osoby wymienione w pkt 1 i 2, strażacy Państwowej Straży

Pożarnej posiadający kwalifikacje do zajmowania stanowisk podoficerskich, strażacy

jednostek ochrony przeciwpożarowej posiadający kwalifikacje do wykonywania zawodu

strażak oraz członkowie ochotniczej straży pożarnej, którzy ukończyli szkolenie przygotowujące

do dowodzenia lub posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu strażak.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10 w ust. 1

a)

pkt 5a otrzymuje brzmienie

„

5a)

uzgadnianie opracowanych i przekazanych przez komendantów szkół Państwowej Straży

Pożarnej programów nauczania dla zawodów inżynier pożarnictwa i technik pożarnictwa

oraz programów kształcenia na studiach podyplomowych w zakresie przeszkolenia zawodowego;

”

,

b)

po pkt 5c dodaje się pkt 5d w brzmieniu

„

5d)

opracowywanie i zatwierdzanie programu szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej

oraz programu szkolenia aktualizującego inspektorów ochrony przeciwpożarowej;

”

;

2)

w art. 12 w ust. 5 po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

nadzór nad działalnością rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych;

”

;

3)

w art. 19g wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Środki finansowe uzyskane przez Państwową Straż Pożarną z wpływów uzyskanych na zasadach

określonych w art. 19b-19d zgodnie z zawartymi umowami lub porozumieniami oraz na

zasadach, o których mowa w art. 4a ust. 11 pkt 1 i 4 i art. 11d ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie

przeciwpożarowej, przez

”

;

4)

w art. 19h w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

pokrywanie wydatków związanych z przeprowadzeniem egzaminu dla osób ubiegających się

o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,

o którym mowa w art. 11b ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej;

6)

pokrywanie wydatków związanych z organizacją i przeprowadzeniem szkoleń, o których

mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

”

;

5)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

Mianowanie lub powołanie strażaka na określone stanowisko służbowe w Państwowej Straży

Pożarnej jest uzależnione od posiadanego wykształcenia, kwalifikacji oraz stażu służby

albo pracy.

2.

Stanowiska służbowe dzieli się na oficerskie, aspiranckie, podoficerskie i szeregowe.

3.

Na stanowisko oficerskie mianuje się lub powołuje się strażaka, który

1)

posiada tytuł zawodowy inżynier pożarnictwa albo

2)

posiada tytuł zawodowy inżynier oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak

i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich

w Państwowej Straży Pożarnej oraz przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania

stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, albo

3)

posiada tytuł zawodowy inżynier w zakresie inżynierii bezpieczeństwa w specjalności

inżynieria bezpieczeństwa pożarowego uzyskany w Szkole Głównej Służby Pożarniczej

oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak i ukończył przeszkolenie

zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem działaniami

ratowniczymi, albo

4)

posiada wykształcenie wyższe oraz kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowisk aspiranckich

i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich

w Państwowej Straży Pożarnej oraz przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania

stanowisk związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi, albo

5)

posiada wykształcenie wyższe oraz kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowisk aspiranckich

i ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich

w Państwowej Straży Pożarnej, albo

6)

posiada wykształcenie wyższe oraz kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak

oraz ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich

w Państwowej Straży Pożarnej.

4.

Na stanowisko oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi mianuje się

lub powołuje się strażaka, który spełnia wymagania, o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

5.

Na stanowisko aspiranckie mianuje się lub powołuje się strażaka, który uzyskał tytuł

technik pożarnictwa po ukończeniu nauki w szkołach Państwowej Straży Pożarnej albo

uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego technik pożarnictwa.

6.

Na stanowiska podoficerskie i szeregowych mianuje się strażaka, który posiada kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażak.

7.

Osobę przyjmowaną do służby mianuje się na pierwsze stanowisko w grupie stanowisk

szeregowych, jeżeli spełnia ona wymagania w zakresie wykształcenia przed uzyskaniem

określonych kwalifikacji oraz stażu służby.

8.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych może

wyrazić zgodę na odstępstwo od wymagań, o których mowa w ust. 3, 5 i 6, na czas określony

niezbędny do uzupełnienia kwalifikacji, nie dłuższy jednak niż 4 lata.

9.

Przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej

Straży Pożarnej może odbywać strażak, który posiada kwalifikacje wymagane do wykonywania

zawodu strażak lub kwalifikacje wymagane do zajmowania stanowisk aspiranckich w Państwowej

Straży Pożarnej.

10.

Przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych z kierowaniem

działaniami ratowniczymi może odbywać strażak, który posiada

1)

tytuł zawodowy inżynier oraz ukończył przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania

stanowisk oficerskich w Państwowej Straży Pożarnej lub

2)

tytuł zawodowy inżynier w zakresie inżynierii bezpieczeństwa w specjalności inżynieria

bezpieczeństwa pożarowego uzyskany w Szkole Głównej Służby Pożarniczej oraz kwalifikacje

wymagane do wykonywania zawodu strażak, lub

3)

kwalifikacje do zajmowania stanowisk aspiranckich w Państwowej Straży Pożarnej oraz

ukończone przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich

w Państwowej Straży Pożarnej.

11.

Przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk oficerskich w Państwowej

Straży Pożarnej oraz przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk

związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi prowadzi Szkoła Główna Służby Pożarniczej

w formie studiów podyplomowych.

12.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w uzgodnieniu z Rektorem-Komendantem Szkoły

Głównej Służby Pożarniczej ustala limity przyjęć na przeszkolenia zawodowe, o których

mowa w ust. 11.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska

służbowe w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej, maksymalne stopnie

przypisane do poszczególnych stanowisk oraz dodatkowe wymagania kwalifikacyjne, jakim

powinni odpowiadać strażacy na określonych stanowiskach służbowych, w tym

1)

rodzaj stanowisk służbowych oficerskich, aspiranckich, podoficerskich i szeregowych,

2)

staż służby lub pracy wymagane do zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych,

3)

wykształcenie wymagane do zajmowania niektórych stanowisk służbowych

- biorąc pod uwagę charakter zadań wykonywanych przez strażaków na poszczególnych

stanowiskach służbowych, kwalifikacje wymagane na tych stanowiskach oraz potrzebę

zapewnienia niezbędnego poziomu doświadczenia zawodowego.

14.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb kierowania

na przeszkolenia zawodowe, o których mowa w ust. 11, uwzględniając potrzeby i organizację

służby w Państwowej Straży Pożarnej.

”

;

6)

w art. 51

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Absolwentowi szkoły Państwowej Straży Pożarnej, który uzyskał kwalifikacje do wykonywania

zawodu strażak, komendant szkoły Państwowej Straży Pożarnej może nadać stopień starszego

strażaka.

”

,

b)

uchyla się ust. 3a;

7)

art. 52 i art. 53 otrzymują brzmienie

„

Art. 52.

1.

Pierwszy stopień podoficerski może być nadany strażakowi w służbie stałej, który spełnia

wymagania niezbędne do zajmowania stanowisk podoficerskich w Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Pierwszy stopień aspirancki nadaje się strażakowi, który uzyskał tytuł technik pożarnictwa

w ramach służby kandydackiej albo w ramach skierowania do szkoły Państwowej Straży

Pożarnej.

3.

Pierwszy stopień aspirancki może być nadany strażakowi, który spełnia wymagania niezbędne

do zajmowania stanowisk aspiranckich w Państwowej Straży Pożarnej.

Art. 53.

1.

Pierwszy stopień oficerski nadaje się strażakowi, który

1)

ukończył Szkołę Główną Służby Pożarniczej w ramach służby kandydackiej albo

2)

uzyskał tytuł zawodowy technik pożarnictwa w szkole aspirantów Państwowej Straży Pożarnej

lub w Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej i tytuł zawodowy inżynier pożarnictwa

w ramach skierowania do Szkoły Głównej Służby Pożarniczej.

2.

Pierwszy stopień oficerski może być nadany strażakowi, który spełnia wymagania określone

w art. 36 ust. 3.

”

.

W ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 406, z 2014 r. poz. 423 oraz z 2015 r. poz. 337) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 16 dodaje się art. 16a w brzmieniu

„

Art. 16a.

Do czasu powołania dyrektora wyłonionego w trybie przepisów art. 15 lub art. 16 albo

do czasu powierzenia zarządzania instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej w

trybie przepisów art. 15a organizator może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora

wyznaczonej osobie na okres nie dłuższy niż do końca sezonu artystycznego następującego

po sezonie, w trakcie którego dyrektor został odwołany albo akt jego powołania wygasł

- w przypadku instytucji artystycznej oraz na okres nie dłuższy niż rok - w przypadku

instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna.

”

;

2)

art. 26a otrzymuje brzmienie

„

Art. 26a.

1.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do pracowników instytucji kultury stosuje się

przepisy Kodeksu pracy.

2.

Osoba zatrudniona w instytucji kultury do wykonywania pracy polegającej na tworzeniu,

opracowywaniu lub artystycznym wykonywaniu utworów w dziedzinie teatru, muzyki, tańca,

filmu lub innych sztuk audiowizualnych jest pracownikiem artystycznym.

”

;

3)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

1.

Instytucja kultury tworzy

1)

fundusz instytucji kultury;

2)

fundusz rezerwowy.

2.

Fundusz instytucji kultury odzwierciedla wartość mienia wydzielonego dla instytucji

kultury w momencie jej utworzenia i ulega zwiększeniu o wartość niepodlegających amortyzacji

aktywów trwałych sfinansowanych z dotacji lub otrzymanych nieodpłatnie oraz zmniejszeniu

o wartość niepokrytej straty netto, o której mowa w ust. 3.

3.

Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy i przeznacza

się na pokrycie strat instytucji kultury.

4.

W przypadku gdy strata netto jest wyższa niż fundusz rezerwowy, pozostałą jej część

pokrywa się z funduszu instytucji kultury.

5.

Roczne sprawozdanie finansowe instytucji kultury zatwierdza organizator. W przypadku

samorządowej instytucji kultury roczne sprawozdanie finansowe zatwierdza organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego.

”

;

4)

po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu

„

Art. 29a.

Nie ujawnia się

1)

wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu

działalności artystycznej lub twórczej,

2)

danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu

działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi

- jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm., a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.

”

;

5)

w art. 31a ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Pracownik artystyczny może otrzymywać dodatkowe wynagrodzenie, w szczególności za

udział w określonej roli w przedstawieniu lub koncercie, za reżyserię, scenografię,

choreografię lub kierownictwo muzyczne przedstawienia lub współtworzenie utworu audiowizualnego

w rozumieniu przepisu art. 69 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm..

2.

Pracownikowi artystycznemu, który używa w pracy, za zgodą pracodawcy, własnego instrumentu

lub własnych akcesoriów do instrumentu, ubioru scenicznego, rekwizytu lub narzędzi,

przysługuje ekwiwalent pieniężny za ich używanie.

3.

Do pracowników zatrudnionych na stanowisku dyrektora lub zastępcy dyrektora instytucji

kultury, wykonujących zadania określone w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 5 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi

podmiotami prawnymi

(Dz. U. z 2013 r. poz. 254, z późn. zm..

”

;

6)

art. 31d otrzymuje brzmienie

„

Art. 31d.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania

1)

prawa do dodatku za wieloletnią pracę i jego wypłacania,

2)

wysokości dodatku funkcyjnego i jego wypłacania,

3)

wysokości dodatku specjalnego i jego wypłacania,

4)

prawa do ekwiwalentu pieniężnego i jego wysokości,

5)

prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania,

6)

prawa do jednorazowej odprawy pieniężnej przysługującej w związku z przejściem na

emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jej wypłacania

- mając na uwadze charakter pracy wykonywanej przez pracowników instytucji kultury,

warunki w jakich jest ona wykonywana, zakres, złożoność zadań oraz odpowiedzialność

tych pracowników, możliwość pozostawania przez pracowników równocześnie w więcej niż

jednym stosunku pracy, określenie wysokości dodatku w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia

zasadniczego, określenie terminu wypłacania dodatku, nagrody oraz odprawy, koszty

ponoszone przez pracownika związane z zakupem lub utrzymaniem w należytym stanie rzeczy,

o których mowa w art. 31a ust. 2.

2.

W przypadku gdy w instytucji kultury nie jest zawarty układ zbiorowy pracy, warunki

wynagradzania za pracę oraz stanowiska pracy w tej instytucji określa jej dyrektor

w regulaminie wynagradzania.

3.

Zasady wynagradzania za pracę pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury i przyznawania

im innych świadczeń związanych z pracą określone w ustawie obowiązują do czasu objęcia

ich układem zbiorowym pracy lub regulaminem wynagradzania.

”

.

1.

Uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej nabywa na okres 5 lat osoba, która

ukończyła

1)

szkolenie inspektorów ochrony przeciwpożarowej albo

2)

szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej

- zwane dalej „szkoleniami”.

2.

Ukończenie szkoleń stwierdzają odpowiednio zaświadczenie o ukończeniu szkolenia inspektorów

ochrony przeciwpożarowej albo zaświadczenie o ukończeniu szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej.

3.

Okres 5 lat, na który nabywa się uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej,

liczy się od dnia wystawienia zaświadczenia o ukończeniu szkolenia.

4.

Szkolenie aktualizujące inspektorów ochrony przeciwpożarowej należy ukończyć w okresie

ważności nabytych uprawnień inspektora ochrony przeciwpożarowej.

5.

Szkolenia prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, ośrodki szkolenia Państwowej

Straży Pożarnej oraz instytuty badawcze Państwowej Straży Pożarnej.

6.

Szkolenia na potrzeby ochrony przeciwpożarowej podmiotów organizacyjnych podległych

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych prowadzi Wojskowa Ochrona

Przeciwpożarowa.

7.

Programy szkoleń opracowuje i zatwierdza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej.

8.

Za szkolenia pobiera się opłatę.

9.

Opłata za szkolenie wynosi do 50% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej

w roku kalendarzowym poprzedzającym szkolenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..

10.

Informację o wysokości opłaty za szkolenie podmioty, o których mowa w ust. 5, zamieszczają

na swojej stronie internetowej.

11.

Opłata za szkolenie stanowi

1)

w przypadku ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu wojewódzkiego,

o którym mowa w art. 19g pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm.;

2)

w przypadku Szkoły Głównej Służby Pożarniczej - przychód, o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.;

3)

w przypadku szkół Państwowej Straży Pożarnej prowadzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - przychód, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.;

4)

w przypadku pozostałych szkół Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu szkoły

Państwowej Straży Pożarnej, o którym mowa w art. 19g pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

5)

w przypadku instytutów badawczych Państwowej Straży Pożarnej - przychód, o którym

mowa w art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1095).

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakresy szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej i szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

2)

elementy programów szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej i szkolenia aktualizującego

inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

3)

wzór

a)

zaświadczenia o ukończeniu szkolenia inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

b)

zaświadczenia o ukończeniu szkolenia aktualizującego inspektorów ochrony przeciwpożarowej,

4)

sposób i tryb wnoszenia opłaty za szkolenie

- kierując się rodzajem zadań przewidzianych dla osób wykonujących czynności z zakresu

ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 4 ust. 1, potrzebą zachowania standardów

merytorycznych i dydaktycznych szkoleń oraz zapewnienia jednolitości programów szkoleń

w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz wydawanych zaświadczeń, a także sprawności

organizacji rekrutacji na szkolenia.

W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 987) wprowadza się następujące zmiany

1)

po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Ochrona prawna rzeczy ruchomych o wartości historycznej, artystycznej lub naukowej

wypożyczonych z zagranicy

na wystawę czasową organizowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 31a.

1.

Rzecz ruchoma o wartości historycznej, artystycznej lub naukowej wypożyczana z zagranicy

na wystawę czasową organizowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej

„rzeczą ruchomą”, może zostać objęta ochroną prawną, jeżeli

1)

jej przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej leży w interesie publicznym;

2)

nie znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jej przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zgodny z prawem;

4)

nie została wywieziona z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezgodnie z prawem;

5)

zorganizowanie wystawy czasowej bez objęcia tej rzeczy ochroną prawną nie byłoby możliwe

lub skutkowałoby nieproporcjonalnie wysokimi kosztami jej wystawienia w stosunku do

kosztów zorganizowania wystawy;

6)

wystawa czasowa będzie organizowana przez

a)

instytucję kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej lub

b)

muzeum niebędące instytucją kultury, wpisane do wykazu, o którym mowa w art. 5b ust.

1

- zwane dalej „organizatorem wystawy”.

2.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej obejmuje okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia

jej wwiezienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej ustaje

1)

gdy upłynął okres, w jakim rzecz ruchoma była objęta ochroną prawną, określony w ewidencji,

o której mowa w art. 31e ust. 1;

2)

z dniem wywiezienia rzeczy ruchomej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jeżeli rzecz ruchoma nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4.

4.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej ustaje z mocą od dnia jej wwiezienia na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, gdy rzecz ruchoma objęta ochroną prawną nie spełnia warunków,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4.

5.

Rzecz ruchoma objęta ochroną prawną nie podlega

1)

zajęciu w celu zabezpieczenia w postępowaniu cywilnym i administracyjnym;

2)

egzekucji w sądowym i administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym;

3)

zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym

oraz roszczeń o naprawienie szkody w postępowaniu karnym.

Art. 31b.

1.

Organizator wystawy składa ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego wniosek o objęcie ochroną prawną rzeczy ruchomej, zwany dalej „wnioskiem”,

co najmniej na 6 miesięcy przed planowanym wwiezieniem tej rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

W przypadku stwierdzenia uchybień formalnych wniosku minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego wzywa organizatora wystawy do uzupełnienia wniosku

w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania

wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udostępnia na

stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej treść wniosku oraz określa

termin, w którym osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające

osobowości prawnej mogą zgłaszać zastrzeżenia co do spełnienia przez wskazaną we wniosku

rzecz ruchomą warunków, o których mowa w art. 31a ust. 1 pkt 2, 3 lub 4, nie krótszy

jednak niż 30 dni od dnia udostępnienia treści wniosku.

4.

Do zastrzeżenia dołącza się dokumenty uprawdopodobniające niespełnienie przez rzecz

ruchomą warunków, o których mowa w art. 31a ust. 1 pkt 2, 3 lub 4.

5.

W przypadku zgłoszenia zastrzeżenia minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego wzywa organizatora wystawy do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie,

nie krótszym jednak niż 7 dni i nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wezwania,

pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Treść uzupełnionego wniosku udostępnia

się na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po upływie terminów,

o których mowa w ust. 2, 3 lub 5, zasięga opinii państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej

w zakresie muzealnictwa i ochrony zbiorów w sprawie spełniania warunków, o których

mowa w art. 31a ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udostępnia na

stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej informację o objęciu rzeczy

ruchomej ochroną prawną albo informację o nieobjęciu rzeczy ruchomej ochroną prawną.

8.

W sprawach o objęcie rzeczy ruchomej ochroną prawną nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm..

9.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku oraz dokumenty dołączane do wniosku, uwzględniając umożliwienie

skutecznej identyfikacji rzeczy ruchomej, w tym konieczność podania imienia i nazwiska

autora tej rzeczy, a także konieczność podania nazwy, siedziby i adresu organizatora

wystawy oraz imienia, nazwiska i adresu lub nazwy, siedziby i adresu właściciela lub

posiadacza rzeczy ruchomej, oraz umożliwienie dokonania oceny spełnienia warunków

określonych w art. 31a ust. 1.

Art. 31c.

1.

Organizator wystawy zawiadamia niezwłocznie ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego o wwiezieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywiezieniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy ruchomej objętej ochroną

prawną.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór zawiadomienia o wwiezieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną oraz wzór zawiadomienia o wywiezieniu z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną, uwzględniając umożliwienie

skutecznej identyfikacji tej rzeczy, w tym konieczność podania imienia i nazwiska

autora tej rzeczy, a także konieczność podania nazwy, siedziby i adresu organizatora

wystawy oraz imienia, nazwiska i adresu lub nazwy, siedziby i adresu właściciela lub

posiadacza rzeczy ruchomej.

Art. 31d.

W przypadku uzyskania informacji o niespełnieniu warunków, o których mowa w art. 31a

ust. 1 pkt 3 lub 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

po zasięgnięciu opinii państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie

muzealnictwa i ochrony zbiorów w sprawie niespełnienia tych warunków, niezwłocznie

informuje organizatora wystawy o ustaniu ochrony prawnej rzeczy ruchomej.

Art. 31e.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi i aktualizuje

ewidencję rzeczy ruchomych objętych ochroną prawną prowadzoną w formie kart ewidencyjnych.

2.

Ewidencja zawiera

1)

określenie rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną, w tym imię i nazwisko autora tej

rzeczy;

2)

wskazanie planowanego terminu jej wwiezienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywiezienia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

imię, nazwisko i adres lub nazwę, siedzibę i adres właściciela lub posiadacza wypożyczającego

rzecz ruchomą objętą ochroną prawną;

4)

dane dotyczące wystawy czasowej, na której będzie eksponowana rzecz ruchoma objęta

ochrona prawną, w tym nazwę, siedzibę i adres organizatora wystawy;

5)

wskazanie okresu, w jakim rzecz ruchoma jest objęta ochroną prawną;

6)

informację o ustaniu ochrony prawnej rzeczy ruchomej z przyczyn określonych w art.

31a ust. 3 pkt 3.

3.

W Biuletynie Informacji Publicznej udostępnia się informacje określone w ust. 2 pkt

1 i 3-6.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór karty ewidencyjnej, uwzględniając zakres danych objętych ewidencją,

w tym potrzebę umożliwienia skutecznej identyfikacji rzeczy ruchomej objętej ochroną

prawną.

”

;

2)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

1.

Pracownicy zatrudnieni w muzeach na stanowiskach, na których realizuje się zadania

związane z

1)

gromadzeniem i naukowym opracowywaniem zbiorów,

2)

urządzaniem wystaw i udostępnianiem zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych,

3)

organizowaniem badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych,

4)

prowadzeniem działalności edukacyjnej, artystycznej, upowszechniającej kulturę lub

wydawniczej

- tworzą zawodową grupę muzealników.

2.

Pracowników, którzy tworzą zawodową grupę muzealników, zatrudnia się na stanowiskach

kustosza dyplomowanego, kustosza, adiunkta i asystenta.

3.

Pracownik należący do zawodowej grupy muzealników, któremu powierzono zadanie z zakresu

urządzania wystawy, polegające na autorskim opracowaniu i zorganizowaniu wystawy oraz

merytorycznym nadzorze nad wystawą pełni funkcję kuratora wystawy.

”

;

3)

po art. 32 dodaje się art. 32a-32c w brzmieniu

„

Art. 32a.

1.

Na stanowisku kustosza dyplomowanego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

stopień naukowy doktora w dziedzinie związanej z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów

lub stopień doktora sztuki w tej dziedzinie;

2)

dorobek zawodowy w zakresie działalności muzealniczej;

3)

co najmniej 3-letni staż pracy w muzeach lub w znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej podmiotach, które prowadzą działalność muzealniczą.

2.

Na stanowisku kustosza może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów;

2)

dyplom ukończenia studiów podyplomowych związanych z zakresem gromadzonych w muzeum

zbiorów lub dorobek zawodowy w zakresie działalności muzealniczej;

3)

co najmniej 2-letni staż pracy w muzeach lub w podmiotach, o których mowa w ust. 1

pkt 3.

3.

Na stanowisku adiunkta może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów.

4.

Na stanowisku asystenta może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów.

Art. 32b.

1.

W muzeach mogą być zatrudnieni specjaliści w zawodach dotyczących działalności muzealniczej

realizujący zadania związane z

1)

przechowywaniem i katalogowaniem gromadzonych zbiorów;

2)

zabezpieczaniem i konserwacją zbiorów, w tym zabytków nieruchomych oraz nieruchomych

obiektów kultury materialnej i przyrody;

3)

zapewnieniem właściwych warunków zwiedzania muzeum i korzystania ze zbiorów.

2.

Specjalistów zatrudnia się na stanowiskach

1)

starszego konserwatora;

2)

konserwatora;

3)

adiunkta konserwatorskiego;

4)

starszego asystenta konserwatorskiego;

5)

asystenta konserwatorskiego;

6)

starszego dokumentalisty;

7)

dokumentalisty;

8)

młodszego dokumentalisty;

9)

starszego renowatora;

10)

renowatora;

11)

renowatora przyuczonego;

12)

młodszego renowatora;

13)

przewodnika muzealnego.

Art. 32c.

1.

Na stanowisku starszego konserwatora może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom

ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich odpowiadających

danej specjalności oraz co najmniej 6-letni staż pracy.

2.

Na stanowisku konserwatora może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 5-letni staż pracy.

3.

Na stanowisku adiunkta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów oraz posiada co najmniej 5-letni staż pracy albo

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 3-letni staż pracy.

4.

Na stanowisku starszego asystenta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która

posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów oraz co najmniej 3-letni staż pracy albo

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej roczny staż pracy.

5.

Na stanowisku asystenta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów lub

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów.

6.

Na stanowisku starszego dokumentalisty może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom

ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 2-letni staż pracy.

7.

Na stanowisku dokumentalisty może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej roczny staż pracy.

8.

Na stanowisku starszego renowatora może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie

średnie oraz co najmniej 3-letni staż pracy.

9.

Na stanowisku renowatora może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie średnie

oraz co najmniej roczny staż pracy.

10.

Na stanowisku renowatora przyuczonego może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie

średnie lub zasadnicze zawodowe oraz co najmniej 2-letni staż pracy.

”

;

4)

po art. 33 dodaje się art. 33a-33d w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

Posiadanie kwalifikacji wymaganych na poszczególnych stanowiskach w muzeach stwierdza

pracodawca na podstawie świadectw pracy, dyplomów poświadczających zdobyte wykształcenie,

świadectw lub zaświadczeń o ukończeniu kursów, szkoleń specjalistycznych, praktyk

zawodowych, a w przypadku stanowiska kustosza dyplomowanego i kustosza - także zaświadczenia

o posiadaniu dorobku zawodowego.

2.

Do stażu pracy zalicza się okresy zatrudnienia na stanowiskach, na których realizuje

się zadania związane z działalnością muzealniczą, naukową, upowszechnianiem kultury

lub ochroną zabytków i opieką nad zabytkami w

1)

muzeach, instytucjach kultury innych niż muzea, archiwach, uczelniach, instytutach

naukowych, instytutach badawczych, urzędach administracji publicznej, państwowych

lub samorządowych jednostkach organizacyjnych;

2)

podmiotach znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą

działalność taką jak podmioty, o których mowa w pkt 1.

Art. 33b.

1.

Posiadanie dorobku zawodowego wymaganego na stanowisku kustosza dyplomowanego i kustosza

stwierdza minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na

wniosek zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii komisji kwalifikacyjnej.

2.

Do dorobku zawodowego zalicza się

1)

autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych, popularnonaukowych i informacyjnych;

2)

autorstwo lub współautorstwo projektów wystawienniczych lub kierowanie tymi projektami,

lub inne formy udziału w tych projektach;

3)

prowadzenie badań naukowych i prac dokumentacyjnych;

4)

uczestnictwo w krajowych lub międzynarodowych programach badawczych;

5)

udział w krajowych lub międzynarodowych konferencjach naukowych lub udział w pracach

komitetów organizacyjnych takich konferencji;

6)

otrzymane nagrody i wyróżnienia;

7)

kierowanie projektami organizowanymi we współpracy z innymi instytucjami krajowymi

lub zagranicznymi, które realizują zadania związane z działalnością kulturalną;

8)

udział w pracach komitetów redakcyjnych i rad naukowych czasopism;

9)

członkostwo w krajowych lub międzynarodowych organizacjach lub towarzystwach naukowych,

muzealnych, konserwatorskich i innych o charakterze twórczym;

10)

osiągnięcia w zakresie dydaktyki, edukacji i upowszechniania wiedzy;

11)

osiągnięcia w dziedzinie konserwacji zbiorów;

12)

udział w stażach w instytucjach krajowych lub zagranicznych lub kierowanie takimi

stażami.

Art. 33c.

1.

Do wniosku o stwierdzenie posiadania dorobku zawodowego wymaganego na stanowisku kustosza

dyplomowanego albo kustosza dołącza się dokumenty potwierdzające ten dorobek.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wydaje zainteresowanemu

zaświadczenie o posiadaniu albo braku posiadania dorobku zawodowego wymaganego na

stanowisku kustosza dyplomowanego albo kustosza.

Art. 33d.

1.

Komisja kwalifikacyjna jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w sprawach opiniowania wniosków o stwierdzenie

posiadania dorobku zawodowego.

2.

Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów, spośród

osób wyróżniających się wiedzą merytoryczną, osiągnięciami zawodowymi oraz dorobkiem

w zakresie działalności muzealniczej.

3.

Komisja kwalifikacyjna składa się z 5 członków.

4.

Członkowie komisji kwalifikacyjnej wybierają ze swojego składu przewodniczącego komisji,

który kieruje jej pracami.

5.

Komisja kwalifikacyjna działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

”

.

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1099) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne - wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców,

którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług

ochrony osób i mienia, posiadających broń na podstawie pozwolenia na broń na okaziciela,

o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o broni i amunicji”;

”

;

2)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Organem koncesyjnym, właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia

zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność

gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

2.

Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny zasięga opinii komendanta wojewódzkiego

Policji, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy,

a przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1, innych niż udzielenie koncesji,

organ koncesyjny może zasięgnąć opinii tego komendanta.

”

;

3)

w art. 17

a)

w ust. 3 uchyla się pkt 8,

b)

uchyla się ust. 4,

c)

uchyla się ust. 7,

d)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku

składanego do organu koncesyjnego przez przedsiębiorcę ubiegającego się o udzielenie

lub zmianę koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony

osób i mienia z uwzględnieniem danych zawartych w ust. 3 oraz informacji o dokumentach

wymaganych przy złożeniu wniosku o udzielenie koncesji, mając na względzie ułatwienie

przedsiębiorcom czynności związanych ze złożeniem wniosku oraz zapewnienie sprawności

postępowania.

”

;

4)

w art. 26 w ust. 1 w pkt 5 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

w art. 36 ust. 1 pkt 5 po dopuszczeniu do posiadania broni w trybie przepisów ustawy o broni i amunicji;

”

;

5)

w art. 33 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Do przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się o wpis na listę kwalifikowanych

pracowników ochrony fizycznej lub posiadających taki wpis oraz wydawania orzeczeń

lekarskich, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, uprawniony jest lekarz upoważniony,

o którym mowa w art. 15b ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który posiada uprawnienie

do wykonywania badań, o których mowa w art. 229 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń

lekarskich stosuje się przepisy art. 15i oraz art. 15j ustawy o broni i amunicji.

”

;

6)

w art. 33a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających się o wpis na listę kwalifikowanych

pracowników ochrony fizycznej lub posiadających taki wpis oraz wydawania orzeczeń

psychologicznych, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 7, jest uprawniony psycholog

upoważniony, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Do kontroli wykonywania i dokumentowania badań psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń psychologicznych stosuje się przepisy art. 15i oraz art. 15j ustawy o broni i amunicji.

”

,

b)

w ust. 4

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

jednostki o wyższym poziomie referencyjnym, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1;

”

,

-

część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

uwzględniając potrzebę zapewnienia, aby wyniki badań odzwierciedlały stan zdrowia

osób poddających się badaniu, potencjał wykonawczy jednostki referencyjnej, w szczególności

liczbę i kwalifikacje personelu medycznego, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną

oraz możliwości diagnostyczno-terapeutyczne w określonej dziedzinie medycyny, oraz

aby stawki opłat, o których mowa w pkt 2, odpowiadały kosztom przeprowadzonych badań.

”

;

7)

w art. 34 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia

lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - jednostka o wyższym poziomie

referencyjnym;

”

;

8)

w art. 38b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej ma obowiązek co 5 lat przejść kurs doskonalący

umiejętności, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8, oraz przedstawić właściwemu komendantowi

wojewódzkiemu Policji, zaświadczenie o odbyciu tego kursu.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Kurs doskonalący, o którym mowa w ust. 1, prowadzą podmioty wskazane w art. 26 ust.

7 pkt 4, 6 i 7.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółową tematykę, formę oraz czas trwania kursu, o którym

mowa w ust. 1, w wymiarze nieprzekraczającym 50 godzin, mając na względzie zapewnienie

właściwego poziomu wyszkolenia pracowników ochrony fizycznej.

”

.

1.

Wymagania ochrony przeciwpożarowej dotyczące obiektów budowlanych lub terenów mogą

być w przypadkach określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej spełnione

w sposób inny niż określony w tych przepisach, jeżeli proponowane rozwiązania zamienne

w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej ograniczają możliwość powstania pożaru,

a w razie jego wystąpienia

1)

zapewniają zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas;

2)

zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu budowlanego;

3)

zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane

lub tereny przyległe;

4)

zapewniają możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;

5)

uwzględniają bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

2.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji

na uzasadniony ekspertyzą techniczną wniosek inwestora lub właściciela obiektu budowlanego

lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej,

może, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie

1)

wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych;

2)

wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych pod warunkiem spełnienia dodatkowych

wymagań określonych w postanowieniu;

3)

nie wyrazić zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych.

Projekt budowlany obiektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia

ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub

innym miejscowym zagrożeniem oraz projekt urządzenia przeciwpożarowego wymagają uzgodnienia

z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, zwanego

dalej „uzgodnieniem”.

W przypadku gdy projekt budowlany obiektu budowlanego zawiera rozwiązania inne niż

wynikające z przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej, rzeczoznawca może uzgodnić

projekt budowlany, jeżeli dołączono do niego

1)

zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane;

2)

zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych albo zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych

wyrażoną pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań.

1.

Rzeczoznawca może uzgodnić projekt budowlany obiektu budowlanego bez uwag lub z uwagami.

Uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego potwierdza się przez opatrzenie

go pieczęcią i podpisem.

2.

Rzeczoznawca przesyła zawiadomienie o uzgodnieniu projektu budowlanego obiektu budowlanego

komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej właściwemu dla miejsca lokalizacji

inwestycji w terminie 14 dni od dnia uzgodnienia projektu budowlanego.

3.

Zawiadomienie o uzgodnieniu zawiera oznaczenie autora dokumentacji projektowej, nazwę

i lokalizację obiektu oraz dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu

budowlanego.

4.

W przypadku projektu budowlanego obiektu budowlanego, któremu na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych nadano klauzulę „tajne” albo „ściśle tajne”, nie

sporządza się zawiadomienia o jego uzgodnieniu.

1.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji obiektu

do dnia uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie unieważnia uzgodnienie projektu budowlanego

obiektu budowlanego, który zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej

mające istotny wpływ na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego.

2.

Uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego unieważnia się w drodze postanowienia,

na które przysługuje zażalenie.

3.

Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej informuje niezwłocznie właściwy organ

administracji architektoniczno-budowlanej oraz organ nadzoru budowlanego o unieważnieniu

uzgodnienia.

4.

W przypadku unieważnienia uzgodnienia komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej

właściwy dla miejsca lokalizacji obiektu budowlanego może na wniosek inwestora

1)

w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuścić możliwość spełnienia wymagań ochrony

przeciwpożarowej w sposób inny niż określony w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej,

jeśli we wniosku wykazano spełnienie warunków, o których mowa w art. 6a ust. 1; przepis

art. 6a ust. 2 stosuje się odpowiednio;

2)

w drodze postanowienia uzgodnić poprawiony lub opracowany na nowo projekt budowlany

obiektu budowlanego.

5.

Inwestor do wniosku o uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego dołącza

co najmniej 5 egzemplarzy tego projektu.

1.

Projekt budowlany obiektu budowlanego uzgodniony przez komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej opatruje się pieczęcią organu i przekazuje inwestorowi wraz z postanowieniem.

2.

Jeden egzemplarz projektu budowlanego obiektu budowlanego pozostaje w aktach sprawy

organu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony

życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym

zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia,

2)

podstawowe dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, które

powinny stanowić podstawę uzgodnienia,

3)

szczegółowy sposób dokonywania uzgodnień projektu budowlanego,

4)

wzór pieczęci potwierdzającej uzgodnienie projektu budowlanego obiektu budowlanego,

5)

sposób i zakres zawiadomienia o uzgodnieniu projektu budowlanego

- biorąc pod uwagę przeznaczenie i parametry techniczne obiektów budowlanych, w tym

dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej, efektywność procesu uzgadniania projektów

budowlanych obiektów budowlanych i zawiadamiania o tym uzgodnieniu oraz że pieczęć

musi identyfikować rzeczoznawcę dokonującego uzgodnienia.

W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z 2013 r. poz. 829 oraz z 2014 r. poz. 295) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15

a)

ust. 3-4a otrzymują brzmienie

„

3.

Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która

zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia

lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust.

1 pkt 2-4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego

i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

4.

Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt

1 i 2 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia

lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż

3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego,

że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i że nie może dysponować bronią,

lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy

organ Policji.

4a.

Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29

ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,

o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1099 oraz z 2015 r. poz. 1505), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają

orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

”

,

b)

uchyla się ust. 7;

2)

po art. 15 dodaje się art. 15a-15l w brzmieniu

„

Art. 15a.

1.

Osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5, zwane dalej „osobami ubiegającymi się”,

są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym.

2.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym

uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu

i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje

osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za

niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze.

3.

Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu

rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w

trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby.

4.

Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający

to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej

osoby ubiegającej się.

Art. 15b.

1.

Badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który posiada

1)

co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie,

2)

specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej,

medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny

kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej,

3)

dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających

się,

4)

wpis do rejestru lekarzy upoważnionych

- zwany „lekarzem upoważnionym”.

2.

Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr lekarzy upoważnionych,

który zawiera

1)

imię lub imiona, nazwisko lekarza upoważnionego,

2)

datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,

3)

numer prawa wykonywania zawodu,

4)

adres miejsca wykonywania badań lekarskich, opcjonalnie adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu

- oraz wystawia zaświadczenie o wpisie do rejestru.

3.

Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, lekarz uzyskuje po ukończeniu

z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań lekarskich i wydawania

orzeczeń lekarskich osobom ubiegającym się.

Art. 15c.

1.

Badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który posiada

1)

dyplom magistra psychologii lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej ze specjalizacją

filozoficzno-psychologiczną uzyskany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim do dnia

1 października 1981 r. lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie psychologii

uzyskany w Akademii Teologii Katolickiej do dnia 31 grudnia 1992 r.,

2)

co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie, przy czym co najmniej 3 lata w ostatnim

pięcioleciu był zatrudniony na stanowisku psychologa,

3)

dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających

się,

4)

wpis do rejestru psychologów upoważnionych

- zwany „psychologiem upoważnionym”.

2.

Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr psychologów upoważnionych

zawierający

1)

imię lub imiona, nazwisko psychologa upoważnionego,

2)

datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,

3)

adres miejsca wykonywania badań psychologicznych, opcjonalnie adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu

- oraz wystawia zaświadczenia o wpisie do rejestru.

3.

Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, psycholog uzyskuje po ukończeniu

z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych i

wydawania orzeczeń psychologicznych osobom ubiegającym się. Programy szkoleń zatwierdza

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Art. 15d.

1.

Lekarz upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń lekarskich w przypadkach

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

2)

ograniczenia w wykonywaniu określonych czynności medycznych,

3)

utraty prawa wykonywania zawodu

- określonych w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2015 r. poz. 464).

2.

Psycholog upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń psychologicznych w przypadku

1)

zakazu wykonywania zawodu orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu;

2)

pozbawienia praw publicznych prawomocnym wyrokiem sądu.

3.

Utrata uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowi podstawę do skreślenia lekarza

upoważnionego albo psychologa upoważnionego z rejestru lekarzy upoważnionych albo

rejestru psychologów upoważnionych.

Art. 15e.

1.

Badania lekarskie i psychologiczne prowadzi się na koszt osoby ubiegającej się.

2.

Maksymalna opłata za badanie lekarskie lub maksymalna opłata za badanie psychologiczne

wynoszą odpowiednio 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym przeprowadzenie badania, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..

Art. 15f.

1.

Lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których

mowa w art. 15a ust. 2.

2.

Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia

stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust.

1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia,

o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.

3.

Lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2,

w formie karty badania lekarskiego.

4.

Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią

załączniki do karty badania lekarskiego.

Art. 15g.

1.

Psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań,

o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4.

2.

Oryginał orzeczenia psychologicznego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia

stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust.

1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia,

o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.

3.

Dokumentację badań psychologicznych stanowią wyniki badań przeprowadzonych przez psychologa

upoważnionego w zakresie określonym w art. 15a ust. 3 lub 4; kopia orzeczenia psychologicznego

stanowi załącznik do dokumentacji.

Art. 15h.

1.

Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.

2.

Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji

właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

3.

Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego

z podmiotów odwoławczych, którymi są

1)

wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia

lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie

medycyny pracy;

2)

jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

4.

Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje

je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania

odwołania.

5.

Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.

6.

Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się.

7.

Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Art. 15i.

1.

Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu

na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

2.

Kontrolę przeprowadzają odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony,

posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody, zwani dalej „osobami upoważnionymi”.

3.

Upoważnienie zawiera

1)

datę wydania upoważnienia;

2)

numer upoważnienia;

3)

imię i nazwisko oraz numer dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby upoważnionej;

4)

powołanie podstawy prawnej kontroli;

5)

nazwę i adres podmiotu kontrolowanego;

6)

zakres kontroli;

7)

miejsce i termin przeprowadzenia kontroli.

4.

Osoby upoważnione przy wykonywaniu czynności kontrolnych, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń, w których są wykonywane badania;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz dokumentacji odpowiednio od lekarza upoważnionego

lub psychologa upoważnionego wykonującego badania albo od kierownika podmiotu wykonującego

badania;

3)

udziału w czynnościach związanych z przeprowadzaniem badań;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

zabezpieczania dowodów.

5.

Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności są przedmiotem

kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik

tego podmiotu są obowiązani do

1)

niezwłocznego przedstawiania na żądanie osoby upoważnionej wszelkich dokumentów i

materiałów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania

wyjaśnień;

2)

zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli,

w szczególności udostępniania, w miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim

wyposażeniem;

3)

sporządzenia na żądanie osoby upoważnionej niezbędnych do kontroli odpisów, kserokopii

lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych na dokumentach.

Art. 15j.

1.

Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę oraz adres siedziby;

2)

adres miejsca wykonywania badań;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób upoważnionych;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób upoważnionych;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz

o przyczynie tej odmowy.

2.

Protokół podpisują osoby upoważnione oraz odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog

upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane

w podmiocie leczniczym - również kierownik tego podmiotu.

3.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, odpowiednio lekarz upoważniony

lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania

były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik tego podmiotu zgłosi umotywowane

zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole,

osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić

protokół.

4.

Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3, nie stanowi przeszkody do podpisania

protokołu przez osoby upoważnione.

5.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

przekazuje się odpowiednio lekarzowi upoważnionemu albo psychologowi upoważnionemu,

których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie

leczniczym - kierownikowi tego podmiotu.

6.

Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem

kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik

tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia

zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych

w protokole.

7.

Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu

lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli

badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownikowi tego podmiotu,

w wystąpieniu pokontrolnym, zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.

8.

W przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa

w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego

rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów

upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których

czynności były przedmiotem kontroli.

Art. 15k.

W sprawach dotyczących sposobu postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi,

o których mowa w art. 15a ust. 3 i 4, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1184).

Art. 15l.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i formę prowadzenia szkoleń pozwalających na uzyskanie dodatkowych kwalifikacji,

o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 3 i art. 15c ust. 1 pkt 3;

2)

jednostki uprawnione do prowadzenia szkoleń, o których mowa w pkt 1;

3)

sposób oceny stanu narządu wzroku;

4)

wzory

a)

orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15f ust. 1 i art. 15h ust. 7,

b)

karty badania lekarskiego, o której mowa w art. 15f ust. 3,

c)

orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 15g ust. 1 i art. 15h ust. 7,

d)

zaświadczenia o wpisie do rejestru lekarzy upoważnionych i zaświadczenia o wpisie

do rejestru psychologów upoważnionych,

e)

pieczęci używanych przez lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego

- mając na względzie właściwe przygotowanie lekarzy upoważnionych i psychologów upoważnionych,

sprawny obieg dokumentacji oraz jednolitość stosowanych wzorów.

”

;

3)

w art. 30 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust.

1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia

do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust.

1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty.

”

.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266) w art. 236

1)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawach związanych

z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, produktów

leczniczych oraz produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych,

oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych może być rzecznik patentowy

lub osoba świadcząca usługi transgraniczne w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. 2011 r. Nr 155, poz. 925, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o rzecznikach patentowych”.

”

;

2)

po ust. 1 dodaje się ust. 1

„

1

Pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawach związanych

z dokonywaniem i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony znaków towarowych

może być rzecznik patentowy, adwokat, radca prawny lub osoba świadcząca usługi transgraniczne

w rozumieniu ustawy o rzecznikach patentowych.

”

;

3)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Osoby niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 1

”

.

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 197, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawa reguluje funkcjonowanie giełd towarowych i obrót towarami giełdowymi, w tym

również zasady tworzenia, ustrój organizacyjny i działalność giełd towarowych, giełdowych

izb rozrachunkowych, działalność towarowych domów maklerskich oraz nadzór nad tymi

instytucjami.

”

;

2)

w art. 2 pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

instytucjach rynku towarów giełdowych - rozumie się przez to giełdy towarowe, giełdowe

izby rozrachunkowe oraz towarowe domy maklerskie;

”

;

3)

w art. 9

a)

w ust. 3 uchyla się pkt 6,

b)

ust. 7-9 otrzymują brzmienie

„

7.

Podmioty, o których mowa w ust. 3 pkt 5, mogą być wyłącznie stronami transakcji giełdowych

zawieranych na rachunek własny, których przedmiotem są towary giełdowe, o których

mowa w art. 2 pkt 2 lit. a.

8.

Podmioty, o których mowa w ust. 3 pkt 8, mogą być wyłącznie stronami transakcji giełdowych,

których przedmiotem są towary giełdowe, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit. a.

9.

Towarowy dom maklerski, dom maklerski, a także podmioty mające zezwolenie, o którym

mowa w art. 50b ust. 1 pkt 2, w transakcjach giełdowych są reprezentowane przez osoby,

które spełniają wymagania określone w art. 41a ust. 1.

”

;

4)

w art. 11 w ust. 2 uchyla się pkt 15;

5)

w art. 14

a)

po ust. 2c dodaje się ust. 2d w brzmieniu

„

2d.

Giełdowa izba rozrachunkowa może na zlecenie jej członka dokonywać zgłoszeń zawartych

przez niego transakcji, których przedmiotem są określone rodzaje energii, paliwa gazowe,

limity wielkości produkcji lub emisji zanieczyszczeń, prawa majątkowe, o których mowa

w art. 2 pkt 2 lit. d i f, albo niebędące instrumentami finansowymi prawa majątkowe,

których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny lub wartości danego rodzaju

energii lub paliw gazowych, lub praw majątkowych, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit.

d i f, przekazując te zgłoszenia do podmiotu prowadzącego właściwy rejestr lub system,

w ramach których są realizowane świadczenia niepieniężne wynikające z tych transakcji,

a także przesyłać informacje o takich transakcjach do innych podmiotów, jeżeli taki

obowiązek spoczywa na jej członku zgodnie z przepisami prawa.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Giełdowa izba rozrachunkowa nie może prowadzić działalności innej niż określona w

ust. 2 i 2b-2d.

”

;

6)

w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Członkami giełdowej izby rozrachunkowej mogą być wyłącznie jej akcjonariusze, spółki

prowadzące giełdę towarową lub giełdową izbę rozrachunkową z siedzibą w państwach

członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, towarowe domy maklerskie, domy maklerskie oraz podmioty, o których mowa

w art. 9 ust. 3 pkt 4 i w art. 50 ust. 1.

”

;

7)

w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do rozliczania przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, transakcji giełdowych lub innych

transakcji w ramach wykonywania funkcji giełdowej izby rozrachunkowej stosuje się

odpowiednio przepisy art. 14 ust. 2 zdanie drugie, ust. 2b-2d, art. 15 oraz art. 17,

a w pozostałym zakresie - przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

”

;

8)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

Na potrzeby rozliczeń transakcji, o których mowa w art. 14 ust. 2c, giełdowa izba

rozrachunkowa, Krajowy Depozyt, a także spółka, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie

czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, mogą być stronami tych transakcji.

”

;

9)

uchyla się rozdział 6;

10)

w art. 38b ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Do umowy o prowadzenie rachunku pieniężnego, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 725, art. 727, art. 728 § 3 oraz art. 729-733 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

- Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm., z zastrzeżeniem art. 38g ust. 5 i 6.

”

;

11)

po art. 38f dodaje się art. 38g w brzmieniu

„

Art. 38g.

1.

Towarowy dom maklerski deponuje środki pieniężne powierzone mu w związku ze świadczeniem

przez niego usług brokerskich, w sposób umożliwiający wyodrębnienie tych środków pieniężnych

od jego własnych środków oraz ustalenie wysokości roszczeń o ich zwrot.

2.

W przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko towarowemu domowi maklerskiemu

środki pieniężne powierzone mu w związku ze świadczeniem przez niego usług brokerskich

nie podlegają zajęciu.

3.

W przypadku ogłoszenia upadłości towarowego domu maklerskiego środki pieniężne powierzone

mu w związku ze świadczeniem przez niego usług brokerskich podlegają wyłączeniu z

masy upadłości.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 nie naruszają przepisów gwarantujących rozliczenie i rozrachunek

zawartych transakcji.

5.

Towarowy dom maklerski nie może wykorzystywać na własny rachunek środków pieniężnych

powierzonych mu w związku ze świadczeniem przez niego usług brokerskich.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadku, gdy wykonanie zlecenia wymaga ustanowienia

przez towarowy dom maklerski zabezpieczenia w środkach pieniężnych.

7.

Zasady oprocentowania środków pieniężnych powierzonych towarowemu domowi maklerskiemu

w związku ze świadczeniem przez niego usług brokerskich określa umowa o prowadzenie

rachunku pieniężnego, o której mowa w art. 38b ust. 6.

”

;

12)

w art. 39

a)

w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

oświadczenia osób, które będą kierować działalnością maklerską, o niekaralności za

przestępstwa lub wykroczenia określone w art. 41a ust. 1 pkt 4;

”

,

b)

w ust. 2

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a-3c w brzmieniu

„

3a)

regulamin nadzoru zgodności działalności z prawem;

3b)

regulamin ochrony przepływu informacji stanowiących tajemnicę zawodową oraz procedury

wewnętrzne zapobiegające wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł;

3c)

regulamin zarządzania konfliktami interesów;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

listę osób, które będą zatrudnione do wykonywania czynności, o których mowa w art.

38 ust. 2 i art. 38e, zawierającą imiona i nazwiska, daty i miejsca urodzenia, miejsca

zamieszkania i numery PESEL tych osób, a w przypadku braku numeru PESEL - serię i

numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

”

,

-

dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

regulacje wewnętrzne, o których mowa w art. 41a ust. 3.

”

;

13)

w art. 40 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wskazanie czynności, na wykonywanie których jest udzielone zezwolenie;

”

;

14)

art. 41a otrzymuje brzmienie

„

Art. 41a.

1.

Towarowy dom maklerski posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej

jest obowiązany zatrudniać do wykonywania czynności, o których mowa w art. 38 ust.

2 i art. 38e, osoby, które

1)

dają rękojmię należytego wykonywania obowiązków, w szczególności mają odpowiednią

wiedzę, kwalifikacje, umiejętności i doświadczenie,

2)

mają pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

korzystają z pełni praw publicznych,

4)

nie były uznane prawomocnym orzeczeniem za winne przestępstwa skarbowego, przestępstwa

przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstwa lub wykroczenia określonego w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266 i 1505), przestępstwa określonego w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, przestępstwa określonego w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym lub przestępstwa określonego w niniejszej ustawie - w liczbie odpowiedniej do rodzaju

i rozmiaru prowadzonej działalności oraz wewnętrznej struktury organizacyjnej.

2.

Pełnia praw publicznych osoby niemającej obywatelstwa polskiego jest oceniana według

prawa państwa, którego obywatelstwo ma dana osoba.

3.

Towarowy dom maklerski jest obowiązany wprowadzić i stosować regulacje wewnętrzne

określające sposób weryfikacji spełniania wymogów określonych w ust. 1 przez osoby

wykonujące czynności określone w art. 38 ust. 2 i art. 38e. Weryfikację potwierdza

odpowiedni dokument określony w tych regulacjach.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 1, powinny władać językiem polskim w stopniu niezbędnym

do wykonywania czynności, o których mowa w art. 38 ust. 2 i art. 38e.

”

;

15)

w art. 50b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty, o których mowa w art. 9 ust. 3 pkt 4, mogą zawierać na giełdzie, we własnym

imieniu, transakcje, których przedmiotem są towary giełdowe będące określonymi rodzajami

energii lub paliwami gazowymi, limitami wielkości produkcji i emisji zanieczyszczeń,

prawami majątkowymi, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit. d i f, lub niebędącymi instrumentami

finansowymi prawami majątkowymi, których cena zależy bezpośrednio lub pośrednio od

ceny lub wartości danego rodzaju energii lub paliw gazowych, lub praw majątkowych,

o których mowa w art. 2 pkt 2 lit. d i f, pod warunkiem

1)

zawarcia z towarowym domem maklerskim lub domem maklerskim, będącymi członkami giełdowej

izby rozrachunkowej, umowy o rozliczanie transakcji albo

2)

uzyskania zezwolenia Komisji na prowadzenie rachunków lub rejestrów tych towarów giełdowych.

”

,

b)

w ust. 5

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

oświadczenia osób, które będą kierować działalnością maklerską w zakresie prowadzenia

rachunków lub rejestrów towarów giełdowych, o nieuznaniu prawomocnym orzeczeniem za

winne przestępstw lub wykroczeń określonych w art. 41a ust. 1 pkt 4;

”

,

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

listę osób reprezentujących podmiot w transakcjach giełdowych zawierającą imiona i

nazwiska, daty i miejsca urodzenia, miejsca zamieszkania i numery PESEL tych osób,

a w przypadku braku numeru PESEL - serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

”

,

c)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

W stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 3 pkt 4, posiadających zezwolenie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 40 ust. 3 pkt

1, 2 i 4, art. 41a, art. 42, art. 44 i art. 46 pkt 1.

”

;

16)

art. 50c otrzymuje brzmienie

„

Art. 50c.

1.

Ogłoszenie upadłości, otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, wszczęcie postępowania

egzekucyjnego lub zabezpieczającego lub wydanie innego orzeczenia lub decyzji o likwidacji,

zawieszeniu lub ograniczeniu prowadzenia działalności

1)

członka giełdowej izby rozrachunkowej prowadzonej przez Krajowy Depozyt lub spółkę,

której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których

mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub

2)

członka innej giełdowej izby rozrachunkowej

- skutkujących zawieszeniem lub ograniczeniem dokonywania przez niego spłaty zadłużenia

albo ograniczających jego zdolność swobodnego rozporządzania mieniem, nie wywołuje

skutków prawnych wobec środków znajdujących się na rachunku lub w rejestrze towarów

giełdowych, rachunku pieniężnym lub rachunku bankowym tego członka, służącym do realizacji

jego zobowiązań wynikających z rozliczeń transakcji w Krajowym Depozycie, spółce,

której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których

mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, albo giełdowej izbie rozrachunkowej, w zakresie, w jakim środki te są potrzebne

do realizacji tych zobowiązań, chociażby postępowanie zostało wszczęte albo inne orzeczenie

lub decyzja zostały wydane przed ich zrealizowaniem.

2.

W celu doprowadzenia do wykonania zobowiązań określonych w ust. 1 Krajowy Depozyt,

spółka, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o

których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub giełdowa izba rozrachunkowa są uprawnione do dysponowania środkami członka izby,

o których mowa w ust. 1.

3.

Środki prawne, o których mowa w ust. 1, nie wywołują skutków prawnych wobec przedmiotu

zabezpieczenia ustanowionego na zasadach określonych w regulaminach, o których mowa

w art. 16 ust. 1 lub art. 18 ust. 4, przez członka giełdowej izby rozrachunkowej na

rzecz Krajowego Depozytu, spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności

z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub giełdowej izby rozrachunkowej, jak również nie mają wpływu na uprawnienia tych

podmiotów wynikające z ustanowienia takiego zabezpieczenia.

”

;

17)

w art. 52

a)

w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

tryb postępowania w celu ochrony informacji stanowiących tajemnicę zawodową w towarowych

domach maklerskich, a także nadzoru nad przepływem i wykorzystaniem tych informacji;

rozporządzenie powinno szczegółowo określać procedurę postępowania, tak aby zapewnić

ochronę informacji w towarowych domach maklerskich przed osobami trzecimi oraz umożliwić

wykonywanie przez Komisję nadzoru w tym zakresie.

”

,

b)

w ust. 2 uchyla się pkt 1 i 2;

18)

w art. 53 w ust. 1

a)

uchyla się pkt 2,

b)

w pkt 3 uchyla się lit. d;

19)

w art. 55b uchyla się pkt 1;

20)

użyte w art. 3a w ust. 4, w art. 13 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 38e w ust.

2 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w art. 52 w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia

i w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „Rada Ministrów” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw gospodarki”;

21)

użyte w art. 7 w ust. 1 i 4, w art. 8, w art. 14 w ust. 1 i w art. 24 w ust. 1 we

wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „minister właściwy do spraw instytucji finansowych” zastępuje się wyrazami „minister właściwy do spraw gospodarki”.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1512) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W jednostce organizacyjnej na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w ramach określonej specjalności

może być zatrudniona wyłącznie osoba posiadająca uprawnienia do zajmowania stanowiska

o tej specjalności nadane przez Prezesa Agencji.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

posiadają wykształcenie i staż pracy odpowiednie dla danej specjalności w zakresie

stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej;

”

,

c)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje się na okres 5 lat, z tym że uprawnienia

dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w obiekcie jądrowym, nadaje się

na okres 3 lat.

4.

Obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 12b, nie stosuje się do osób, które przez ostatnie 12 miesięcy przed dniem złożenia

wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione na stanowisku mającym istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i ubiegają

się ponownie o uprawnienie do zatrudnienia na stanowisku mającym istotne znaczenie

dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej o tej samej specjalności lub

specjalności, dla której jest wymagany ten sam zakres szkolenia.

”

;

2)

w art. 12b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

specjalności w zakresie stanowiska, o którym mowa w art. 12 ust. 1, i szczegółowe

warunki nadawania uprawnień do zajmowania stanowiska o danej specjalności,

2)

typy uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz rodzaje działalności, do których

nadzorowania uprawniają, i szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

3)

tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz

uprawnień dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowisku określonym w art. 12

ust. 1,

4)

tryb pracy komisji egzaminacyjnej i składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej,

sposób i tryb przygotowania i przeprowadzania egzaminów, sposób wnoszenia opłaty za

egzamin, jej wysokość oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

5)

wymagane zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń, warunki, jakie muszą spełniać

jednostki przeprowadzające szkolenie, a także tryb uzyskiwania wpisu do rejestru,

o którym mowa w art. 7 ust. 11, oraz do rejestru, o którym mowa w art. 12a ust. 3

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, a także mając na względzie, iż wysokość opłaty

za egzamin nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku o dopuszczenie do egzaminu,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

”

;

3)

w art. 12f pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

stwierdzenia wykonywania obowiązków na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej albo czynności objętych uprawnieniem

w sposób zagrażający bezpieczeństwu jądrowemu lub ochronie radiologicznej.

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 678) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

jakości handlowej owoców i warzyw w zakresie uregulowanym w przepisach Unii Europejskiej.

”

;

2)

w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Wojewódzkiemu inspektorowi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych należy zgłosić

1)

zmianę danych, o których mowa w ust. 3, w terminie 7 dni od dnia jej dokonania;

2)

zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1, w terminie

7 dni od dnia jej zaprzestania.

”

;

3)

w art. 20

a)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a i 7b w brzmieniu

„

7a.

Wojewódzki inspektor przydziela mundur pracownikowi Inspekcji, o którym mowa w ust.

7.

7b.

Pracownik Inspekcji zwraca mundur wojewódzkiemu inspektorowi w dniu rozwiązania stosunku

pracy.

”

,

b)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzory,

kolory oraz sposób przydzielania i zwracania munduru pracowników Inspekcji, o których

mowa w ust. 7, mając na względzie odróżnienie pracowników Inspekcji od innych służb

kontroli oraz zapewnienie właściwego umundurowania pracowników Inspekcji, w szczególności

biorąc pod uwagę okres użytkowania munduru.

”

;

4)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Pracownicy Inspekcji dokonujący kontroli otrzymują legitymacje służbowe.

2.

Legitymacje służbowe wydaje

1)

wojewoda - wojewódzkiemu inspektorowi i jego zastępcy;

2)

wojewódzki inspektor - pracownikom wojewódzkiego inspektoratu jakości handlowej artykułów

rolno-spożywczych;

3)

dyrektor generalny Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

- pracownikom Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

3.

W przypadku utraty legitymacji służbowej pracownik jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

o tym organ, który wydał legitymację.

4.

Organ, który wydał legitymację, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, unieważnia

utraconą legitymację służbową oraz wydaje nową.

5.

Legitymacja służbowa podlega wymianie w przypadku

1)

zmiany imienia lub nazwiska pracownika;

2)

uszkodzenia lub zniszczenia;

3)

zmiany stanowiska pracownika.

6.

Z chwilą rozwiązania stosunku pracy legitymacja służbowa podlega zwrotowi organowi,

który ją wydał.

7.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

służbowej pracowników Inspekcji dokonujących kontroli, mając na względzie możliwość

identyfikacji pracownika Inspekcji i jego stanowiska służbowego.

”

;

5)

w art. 23 uchyla się ust. 3;

6)

w art. 27 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Zmiana sposobu zabezpieczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3, albo

ich zdjęcie wymaga pisemnej zgody wojewódzkiego inspektora udzielonej na wniosek jednostki

kontrolowanej.

5.

Odmowa udzielenia zgody, o której mowa w ust. 4, następuje w drodze decyzji.

”

;

7)

w art. 28 uchyla się ust. 2a i ust. 8;

8)

art. 30b otrzymuje brzmienie

„

Art. 30b.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości, wojewódzki

inspektor przekazuje pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne i wzywa

ją do usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie.

”

;

9)

w art. 35

a)

ust. 1-2a otrzymują brzmienie

„

1.

Pracownicy Inspekcji mogą pobierać próbki lub ustalać klasy jakości handlowej określonych

artykułów rolno-spożywczych na zlecenie zainteresowanych przedsiębiorców.

2.

Oprócz pracowników Inspekcji

1)

próbki artykułów rolno-spożywczych danego rodzaju mogą pobierać również osoby posiadające

wiedzę praktyczną i teoretyczną z zakresu pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych

tego rodzaju, potwierdzoną egzaminem zdanym przed komisją kwalifikacyjną powołaną

przez Głównego Inspektora,

2)

klasy jakości tusz zwierząt rzeźnych mogą ustalać również osoby posiadające wiedzę

praktyczną i teoretyczną z zakresu ustalania klas jakości tusz zwierząt rzeźnych,

potwierdzoną egzaminem zdanym przed komisją kwalifikacyjną powołaną przez Głównego

Inspektora,

3)

klasy jakości świeżych owoców i warzyw mogą ustalać również osoby, które odbyły szkolenie

w zakresie zasad ustalania klas jakości świeżych owoców i warzyw

a)

przeprowadzone przez wojewódzkiego inspektora lub podmiot upoważniony przez Głównego

Inspektora lub

b)

o którym mowa w art. 12 ust. 3 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia

7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady

(WE) nr 1234/2007

(Dz. U. UE L 157 z 15.6.2011) w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw,

zatwierdzone przez właściwy organ innego państwa,

4)

pobierać próbki lub ustalać klasy jakości handlowej określonych artykułów rolno-spożywczych

mogą również osoby, wobec których decyzja o uznaniu kwalifikacji, wydana na podstawie

przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, stała się ostateczna

- wpisane do rejestru rzeczoznawców, zwane dalej „rzeczoznawcami”.

2a.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest zdawany co 3 lata.

”

,

b)

po ust. 2a dodaje się ust. 2b-2f w brzmieniu

„

2b.

Upoważnienie do prowadzenia szkoleń w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, może

być wydane, jeżeli podmiot ubiegający się o to upoważnienie zapewnia

1)

odpowiednie warunki kadrowe do prowadzenia szkoleń w tym zakresie, w szczególności

posiadanie przez osoby prowadzące szkolenia odpowiednich kwalifikacji: ukończenia

studiów wyższych oraz posiadania wiedzy teoretycznej i co najmniej 5-letniego doświadczenia

zawodowego z zakresu zagadnień objętych przedmiotem szkolenia;

2)

przeprowadzenie szkoleń zgodnie z programem szkolenia odpowiadającym warunkom określonym

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 38.

2c.

O wydaniu upoważnienia do prowadzenia szkoleń w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt

3, rozstrzyga Główny Inspektor, w drodze decyzji, na wniosek podmiotu ubiegającego

się o to upoważnienie.

2d.

Wniosek o wydanie upoważnienia do prowadzenia szkoleń, poza elementami podania określonymi

w art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., zawiera

1)

program szkolenia;

2)

imiona i nazwiska osób mających prowadzić szkolenia oraz wskazanie posiadanych przez

nie kwalifikacji do prowadzenia takich szkoleń.

2e.

Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające posiadanie przez osoby mające prowadzić

szkolenia kwalifikacji do ich prowadzenia.

2f.

Główny Inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie do prowadzenia szkoleń w zakresie,

o którym mowa w ust. 2 pkt 3, jeżeli upoważniony podmiot nie spełnia wymagań, o których

mowa w ust. 2b pkt 1 lub 2.

”

;

10)

po art. 35 dodaje się art. 35a i art. 35b w brzmieniu

„

Art. 35a.

1.

Udział w egzaminach, o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2, oraz w szkoleniu,

o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 3 lit. a, podlega opłacie, która wynosi w przypadku

1)

egzaminów - 5% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm., zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”, za rok poprzedzający rok przeprowadzenia

egzaminu;

2)

szkolenia - 1% przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok przeprowadzenia

szkolenia - za godzinę szkolenia.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa i są wpłacane na

rachunek

1)

Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych - w przypadku

egzaminów, o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2;

2)

wojewódzkiego inspektoratu jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - w przypadku

szkolenia, o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 3 lit. a.

3.

W przypadku gdy szkolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 3 lit. a, przeprowadza

podmiot upoważniony przez Głównego Inspektora, opłaty za udział w szkoleniu, o których

mowa w ust. 1, stanowią przychód tego podmiotu.

Art. 35b.

Za przeprowadzenie egzaminów, o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2

1)

przewodniczący komisji kwalifikacyjnej otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1% przeciętnego

wynagrodzenia za rok poprzedzający rok przeprowadzenia egzaminu,

2)

członkowie komisji kwalifikacyjnej otrzymują wynagrodzenie w wysokości 0,5% przeciętnego

wynagrodzenia za rok poprzedzający rok przeprowadzenia egzaminu

- od jednej osoby egzaminowanej.

”

;

11)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

1.

Skreślenie z rejestru rzeczoznawców następuje w przypadku

1)

upływu 3 lat od dnia zdania egzaminu, o którym mowa w art. 35 ust. 2 pkt 2, chyba

że przed upływem tego okresu rzeczoznawca ponownie zda taki egzamin;

2)

nieprzestrzegania przepisów dotyczących wykonywanych czynności;

3)

wykazania oczywistej nieudolności lub niedbałości przy wykonywaniu obowiązków;

4)

nieuzasadnionej odmowy przeprowadzenia klasyfikacji artykułu rolno-spożywczego;

5)

nierzetelnego i stronniczego wykonywania obowiązków;

6)

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione z winy umyślnej;

7)

rezygnacji złożonej przez rzeczoznawcę;

8)

śmierci.

2.

Skreślenie z rejestru rzeczoznawców w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i

8, następuje z mocy prawa, bez wydania decyzji.

”

;

12)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania egzaminów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 2 oraz art.

35 ust. 2 pkt 1 i 2, oraz sposób powoływania i skład komisji kwalifikacyjnej,

2)

szczegółowy tryb ubiegania się o udzielenie upoważnienia oraz szczegółowe wymagania

do uzyskania przez podmiot upoważnienia do prowadzenia szkoleń w zakresie, o którym

mowa w art. 35 ust. 2 pkt 3 lit. a,

3)

wzory zaświadczeń o wpisie do rejestru rzeczoznawców, pieczęci imiennej wydawanej

rzeczoznawcom i protokołów z przeprowadzonych przez rzeczoznawcę czynności

- mając na względzie zapewnienie rzetelnej i obiektywnej kontroli artykułów rolno-spożywczych.

”

;

13)

w art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przedsiębiorcy, u których organy Inspekcji przeprowadziły kontrolę, w tym kontrolę

graniczną lub kontrolę przeprowadzaną na podstawie przepisów odrębnych, są obowiązani

wnieść opłaty za czynności przeprowadzone w ramach kontroli, jeżeli w wyniku tej kontroli

stwierdzono, że artykuły rolno-spożywcze nie odpowiadają wymaganiom w zakresie jakości

handlowej wynikającym z przepisów o jakości handlowej lub wymaganiom dodatkowym zadeklarowanym

przez producenta.

”

;

14)

w art. 40a

a)

w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

uniemożliwia organowi Inspekcji lub organowi Inspekcji Handlowej przeprowadzanie kontroli,

o których mowa w ustawie, lub kontroli przeprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych,

podlega karze pieniężnej w wysokości do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia

za rok poprzedzający rok nałożenia kary;

2)

utrudnia organowi Inspekcji lub organowi Inspekcji Handlowej przeprowadzanie kontroli,

o których mowa w ustawie, lub kontroli przeprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych,

podlega karze pieniężnej w wysokości do piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia

za rok poprzedzający rok nałożenia kary;

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Kto nie usunął nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, o których mowa w ustawie,

lub kontroli przeprowadzanych na podstawie przepisów odrębnych, w terminie określonym

w zaleceniach pokontrolnych, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzykrotnego

przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok nałożenia kary.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Kto bez zgody wojewódzkiego inspektora zmienia sposób zabezpieczeń, o których mowa

w art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3, albo je zdejmuje, podlega karze pieniężnej

w wysokości do trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok nałożenia

kary.

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-3a, wymierza, w drodze decyzji, Główny Inspektor

albo właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor

albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.

”

,

e)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Informacje zawarte w decyzjach wydanych na podstawie ust. 1 pkt 4 podaje się do publicznej

wiadomości, z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa.

”

,

f)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor, wojewódzki inspektor albo wojewódzki

inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia,

dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych

i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.

”

,

g)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a-5d w brzmieniu

„

5a.

Przed ustaleniem wysokości kary pieniężnej Główny Inspektor, wojewódzki inspektor

albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej może żądać okazania dokumentów związanych

z ustaleniem okoliczności, o których mowa w ust. 5, w szczególności dotyczących obrotów,

przychodu i wartości kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.

5b.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie uzyskał przychodu w roku rozliczeniowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, przy wymierzaniu kary pieniężnej na podstawie ust. 1 pkt 4 lub

5 Główny Inspektor, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej

wymierza karę pieniężną w wysokości do dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia

za rok poprzedzający rok nałożenia kary, nie niższą jednak niż 1000 zł.

5c.

W przypadku niskiego stopnia szkodliwości czynu, niewielkiego zakresu naruszenia lub

braku stwierdzenia istotnych uchybień w dotychczasowej działalności podmiotu można

odstąpić od wymierzenia kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1-3a.

5d.

O odstąpieniu od wymierzenia kar pieniężnych, o którym mowa w ust. 5c, rozstrzyga,

w drodze decyzji, Główny Inspektor, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor

Inspekcji Handlowej.

”

,

h)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa i są wpłacane na rachunek bankowy odpowiednio

Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wojewódzkiego

inspektoratu jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych albo wojewódzkiego inspektoratu

Inspekcji Handlowej.

”

.

1.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, zawiesić tłumacza przysięgłego w

wykonywaniu czynności tłumacza przysięgłego na okres 5 lat z powodu niewykonywania

takich czynności przez okres dłuższy niż 3 lata, licząc od dnia ostatniej czynności.

2.

Minister Sprawiedliwości zawiesza tłumacza przysięgłego, na jego wniosek, w drodze

decyzji, w wykonywaniu czynności tłumacza przysięgłego na okres wskazany we wniosku,

nie dłuższy jednak niż 5 lat.

3.

W okresie zawieszenia Minister Sprawiedliwości może, na uzasadniony wniosek tłumacza

przysięgłego, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1 i 2.

1.

Rzeczoznawcą może być osoba, która posiada

1)

kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu inżynier pożarnictwa lub posiada tytuł

zawodowy inżynier lub magister inżynier oraz

2)

przygotowanie zawodowe potwierdzone egzaminem złożonym z wynikiem pozytywnym.

2.

Egzamin potwierdzający przygotowanie zawodowe obejmuje znajomość przepisów prawa i

zasad wiedzy technicznej dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz umiejętność stosowania

zawartych w nich wymagań i doboru zabezpieczeń przeciwpożarowych stosownie do tych

wymagań.

1.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna co najmniej raz w roku.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej powołuje i odwołuje członków komisji egzaminacyjnej,

a także wyznacza jej przewodniczącego, zastępcę i sekretarza. Komisja egzaminacyjna

składa się z co najmniej 7 członków powołanych spośród rzeczoznawców.

3.

Egzamin składa się z części

1)

pisemnej obejmującej znajomość przepisów prawa i wiedzy technicznej dotyczących ochrony

przeciwpożarowej oraz doboru zabezpieczeń przeciwpożarowych;

2)

ustnej polegającej na rozwiązaniu problemów z zakresu działania rzeczoznawcy na przykładzie

opisanych przypadków.

4.

Wynik egzaminu określa się jako „pozytywny” albo „negatywny”.

5.

Warunkiem dopuszczenia do części ustnej egzaminu jest uzyskanie wyniku pozytywnego

z części pisemnej egzaminu. Wynik negatywny z części pisemnej egzaminu jest wynikiem

negatywnym z egzaminu.

6.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy może być

zwolniona z części pisemnej egzaminu, jeżeli posiada co najmniej 10-letnią praktykę

1)

w wykonywaniu czynności kontrolno-rozpoznawczych w rozumieniu art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej lub w sprawowaniu nadzoru nad wykonywaniem tych czynności albo

2)

w prowadzeniu prac naukowych lub badawczo-rozwojowych z zakresu ochrony przeciwpożarowej

w instytutach badawczych lub uczelniach, albo

3)

w wykonywaniu zawodu inżyniera pożarnictwa lub inżyniera w zakresie inżynierii bezpieczeństwa

w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego uzyskanego po ukończeniu studiów

wyższych w Szkole Głównej Służby Pożarniczej lub projektanta w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz ukończyła w Szkole Głównej Służby Pożarniczej studia podyplomowe dla osób ubiegających

się o wykonywanie zawodu rzeczoznawcy.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do osób, które już raz uzyskały wynik negatywny z

egzaminu.

8.

O wyniku egzaminu rozstrzyga komisja egzaminacyjna zwykłą większością głosów. W przypadku

równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, a w

przypadku jego nieobecności - głos jego zastępcy.

1.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy za przeprowadzenie

egzaminu wnosi opłatę w wysokości 15% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych. Opłata stanowi przychód funduszu centralnego, o którym mowa w art. 19g pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej.

2.

W przypadku gdy osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

przystępuje tylko do części ustnej egzaminu, wysokość opłaty za przeprowadzenie egzaminu

wynosi 10% kwoty, o której mowa w ust. 1.

3.

Wniesiona opłata za przeprowadzenie egzaminu podlega zwrotowi, w przypadku gdy osoba

ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

1)

nie została dopuszczona do egzaminu;

2)

wycofa wniosek o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy nie później niż

w terminie 14 dni przed wyznaczoną datą przeprowadzenia części pisemnej egzaminu;

3)

nie przystąpiła do egzaminu w wyznaczonym terminie z przyczyn losowych i złożyła udokumentowany

wniosek o zwrot opłaty w terminie 7 dni od wyznaczonej daty egzaminu.

Informację o terminie i miejscu egzaminu oraz o wysokości opłaty wskazanej kwotowo

za przeprowadzenie egzaminu udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej Komendy

Głównej Państwowej Straży Pożarnej co najmniej na 60 dni przez terminem jego przeprowadzenia.

1.

Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy składa

do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wniosek o przyznanie prawa do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy co najmniej na 30 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu.

2.

Do wniosku dołącza się

1)

dokument potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 11b ust. 1 pkt 1;

2)

kwestionariusz osobowy;

3)

potwierdzenie wniesienia opłaty za przeprowadzenie egzaminu;

4)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 11c ust. 6.

3.

Kwestionariusz osobowy zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

6)

informację o wykształceniu;

7)

tytuł zawodowy, stopień lub tytuł naukowy;

8)

informację o zawodzie wyuczonym lub wykonywanym;

9)

informację o przebiegu pracy zawodowej;

10)

adres zamieszkania;

11)

adres do korespondencji, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu;

12)

inne informacje, jeżeli w ocenie osoby ubiegającej się o przyznanie prawa do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy mają one znaczenie dla oceny kwalifikacji.

4.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej sprawdza wniosek, a w razie konieczności

wzywa osobę ubiegającą się o przyznanie prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy do

uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wniosek niezłożony

lub nieuzupełniony w terminie pozostawia się bez rozpoznania.

5.

Nie później niż na 7 dni przed terminem egzaminu w Biuletynie Informacji Publicznej

Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej udostępnia się listę osób dopuszczonych

do egzaminu, zawierającą imię lub imiona i nazwisko oraz imię ojca każdej z tych osób.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przyznaje, w drodze powołania, prawo do

wykonywania zawodu rzeczoznawcy osobie, która spełnia wymagania określone w art. 11b

ust. 1.

1.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej prowadzi i aktualizuje wykaz rzeczoznawców,

który zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko;

2)

nazwisko rodowe;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

6)

numer uprawnień;

7)

datę wydania aktu powołania;

8)

tytuł zawodowy, stopień lub tytuł naukowy;

9)

informacje o udzieleniu upomnienia na piśmie;

10)

informację o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

11)

informacje o przyczynach zawieszenia prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

12)

informację o cofnięciu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy i przyczynach tego

cofnięcia;

13)

adres zamieszkania;

14)

wskazanie województwa właściwego dla miejsca zamieszkania lub państwo zamieszkania;

15)

adres do korespondencji, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu;

16)

datę przeprowadzenia egzaminu i datę sprawdzianu.

2.

Informacje o udzieleniu upomnienia na piśmie usuwa się z wykazu rzeczoznawców po upływie

dwóch lat od dnia jego udzielenia.

3.

W Biuletynie Informacji Publicznej Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej udostępnia

się informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7, 10 i 14, a w przypadku wyrażenia

zgody przez rzeczoznawcę - również adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu.

1.

Rzeczoznawca jest uprawniony do

1)

uzgadniania projektów budowlanych obiektów budowlanych i projektów urządzeń przeciwpożarowych,

o których mowa w art. 6b;

2)

uzgadniania projektów innych niż określone w art. 6b;

3)

sporządzania ekspertyz technicznych i innych opracowań technicznych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej;

4)

wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2a.

2.

Rzeczoznawca jest obowiązany do

1)

prowadzenia i przechowywania przez okres 5 lat ewidencji uzgodnionych projektów budowlanych

obiektów budowlanych oraz kopii zawiadomień o uzgodnieniu tych projektów, wraz z dowodami

ich wysłania;

2)

udostępniania dokumentów, o których mowa w pkt 1, na żądanie komendantowi wojewódzkiemu

Państwowej Straży Pożarnej właściwemu dla miejsca lokalizacji obiektu budowlanego

lub właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania rzeczoznawcy, Komendantowi Głównemu

Państwowej Straży Pożarnej lub osobom przez nich upoważnionym;

3)

zawiadamiania o zmianie swojego miejsca zamieszkania Komendanta Głównego Państwowej

Straży Pożarnej i komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej właściwych ze

względu na nowe i poprzednie miejsce zamieszkania w terminie 30 dni od dnia zmiany

miejsca zamieszkania;

4)

samodzielnego podnoszenia kwalifikacji zawodowych w zakresie znajomości przepisów

i stanu wiedzy technicznej dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

3.

Rzeczoznawca nie może uzgadniać opracowanych przez siebie projektów obiektów budowlanych

i projektów urządzeń przeciwpożarowych.

4.

Ewidencja uzgodnionych projektów zawiera

1)

imię lub imiona, nazwisko albo nazwę autora dokumentacji projektowej;

2)

rodzaj i nazwę projektu;

3)

nazwę i adres inwestycji lub obiektu budowlanego;

4)

datę uzgodnienia;

5)

datę wysłania zawiadomienia o uzgodnieniu projektu budowlanego;

6)

uwagi.

5.

W ewidencji uzgodnionych projektów nie zamieszcza się informacji o projekcie, któremu

na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych nadano klauzulę „tajne” albo

„ściśle tajne”.

1.

Samodzielne podnoszenie kwalifikacji zawodowych obejmuje w szczególności

1)

przygotowanie i wygłoszenie referatu na kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum

naukowym lub technicznym,

2)

opublikowanie jako autor lub współautor książki, artykułu lub tłumaczenia,

3)

udział w kongresach, zjazdach, konferencjach lub sympozjach naukowych lub technicznych,

4)

udział w warsztatach szkoleniowych i innych formach szkoleń,

5)

udział w internetowych programach edukacyjnych

- w zakresie wiedzy i umiejętności dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

2.

Samodzielne podnoszenie kwalifikacji zawodowych rzeczoznawca potwierdza uzyskaniem

pozytywnego wyniku ze sprawdzianu.

3.

Rzeczoznawca przystępuje do sprawdzianu najpóźniej w piątym roku po roku, w którym

został powołany do wykonywania zawodu rzeczoznawcy albo w którym uzyskał pozytywny

wynik z ostatniego sprawdzianu.

4.

W stosunku do rzeczoznawcy pełniącego funkcję członka komisji egzaminacyjnej okres,

o którym mowa w ust. 3, liczy się od kolejnego roku po roku zaprzestania pełnienia

przez niego tej funkcji.

5.

Sprawdzian przeprowadza komisja egzaminacyjna w formie pisemnej nie rzadziej niż 2

razy w roku, w odstępie co najmniej 3 miesięcy. Informację o terminie i miejscu sprawdzianu

udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej Komendy Głównej Państwowej Straży

Pożarnej co najmniej na 45 dni przed terminem jego przeprowadzenia.

6.

Rzeczoznawca zawiadamia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o zamiarze

przystąpienia do sprawdzianu co najmniej na 14 dni przed terminem sprawdzianu.

7.

Rzeczoznawca może realizować obowiązek samodzielnego podnoszenia kwalifikacji zawodowych

przez uczestnictwo w szkoleniach dla rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,

zwanych dalej „szkoleniami dla rzeczoznawców”.

8.

Rzeczoznawca, który w okresie od powołania do wykonywania zawodu rzeczoznawcy albo

uzyskania pozytywnego wyniku z ostatniego sprawdzianu uzyskał 20 punktów ze szkoleń

dla rzeczoznawców, uzyskuje pozytywny wynik ze sprawdzianu, jeżeli zawiadomi Komendanta

Głównego Państwowej Straży Pożarnej o ich uzyskaniu co najmniej na 14 dni przed terminem

sprawdzianu. W zawiadomieniu rzeczoznawca informuje o szkoleniach, w których brał

udział, podając ich nazwy, terminy, w których się odbyły, oraz liczby przypisanych

im punktów.

9.

Szkolenia dla rzeczoznawców prowadzą szkoły Państwowej Straży Pożarnej, ośrodki szkolenia

Państwowej Straży Pożarnej oraz instytuty badawcze Państwowej Straży Pożarnej.

10.

Jednostkę do organizacji szkolenia dla rzeczoznawców, spośród wymienionych w ust.

9, wyznacza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, określając jego zakres oraz

uzgadniając z jednostką program szkolenia i wymagania kwalifikacyjne wykładowców.

11.

Szkoleniom dla rzeczoznawców Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przypisuje

punkty, których liczba zależy od zakresu tematycznego i wymiaru czasowego szkolenia

jednak nie więcej niż 5 punktów za jedno szkolenie.

12.

Uczestnictwo i ukończenie szkolenia dla rzeczoznawców stwierdza zaświadczenie o jego

ukończeniu zawierające informację o liczbie punktów.

13.

Listę wydanych zaświadczeń jednostka organizująca szkolenie dla rzeczoznawców przesyła

niezwłocznie po jego zakończeniu do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

14.

Za szkolenia dla rzeczoznawców pobiera się opłatę.

15.

Opłata za szkolenie dla rzeczoznawców jest zależna od liczby jednostek godzinowych

zajęć i wynosi do 2% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku

kalendarzowym poprzedzającym szkolenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na

podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych za każdą jednostkę 45 minutową zajęć, przy czym opłata ta nie może przekroczyć łącznie

30% tej kwoty.

16.

Informację o wysokości opłaty za szkolenie dla rzeczoznawców podmioty, o których mowa

w ust. 9, zamieszczają na swojej stronie internetowej.

17.

Opłata za szkolenie dla rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stanowi

1)

w przypadku ośrodków szkolenia Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu wojewódzkiego,

o którym mowa w art. 19g pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

2)

w przypadku Szkoły Głównej Służby Pożarniczej - przychód, o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym;

3)

w przypadku szkół Państwowej Straży Pożarnej prowadzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - przychód, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

4)

w przypadku pozostałych szkół Państwowej Straży Pożarnej - przychód funduszu szkoły

Państwowej Straży Pożarnej, o którym mowa w art. 19g pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej;

5)

w przypadku instytutów badawczych Państwowej Straży Pożarnej - przychód, o którym

mowa w art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.

18.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zapewnia taką liczbę szkoleń dla rzeczoznawców,

która umożliwia rzeczoznawcom realizację obowiązku samodzielnego podnoszenia kwalifikacji

zawodowych w sposób, o którym mowa w ust. 7.

19.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór zawiadomienia, którym rzeczoznawca informuje Komendanta Głównego Państwowej Straży

Pożarnej o szkoleniach dla rzeczoznawców, w których brał udział,

2)

wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla rzeczoznawców,

3)

sposób i tryb wnoszenia opłaty za szkolenie dla rzeczoznawców

- kierując się zapewnieniem właściwego sposobu dokumentowania odbycia szkolenia przez

rzeczoznawcę, a także sprawności organizacji rekrutacji na szkolenia.

Rzeczoznawcy, który nie przystąpił do sprawdzianu w wymaganym terminie albo uzyskał

negatywny wynik ze sprawdzianu, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zawiesza

prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy, w drodze postanowienia. Na postanowienie

o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy nie przysługuje wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację pracy komisji egzaminacyjnej,

2)

sposób przeprowadzania egzaminu na rzeczoznawcę oraz sprawdzianu dla rzeczoznawców

oraz sposób ustalania wyniku z egzaminu lub sprawdzianu,

3)

sposób i tryb wnoszenia oraz zwrotu opłaty za przeprowadzenie egzaminu na rzeczoznawcę,

4)

wzór kwestionariusza osobowego,

5)

wzór aktu powołania do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

- mając na względzie zapewnienie przejrzystego procesu oceny przygotowania zawodowego

kandydata na rzeczoznawcę oraz uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego przebiegu

egzaminu i sprawdzianu.

1.

Rzeczoznawca podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody

wyrządzone w związku z

1)

uzgadnianiem projektów budowlanych oraz projektów urządzeń przeciwpożarowych;

2)

wykonywaniem ekspertyz technicznych lub innych opracowań technicznych z zakresu ochrony

przeciwpożarowej.

2.

Obowiązek ubezpieczenia nie dotyczy rzeczoznawców niewykonujących czynności, o których

mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz charakter czynności, których dotyczy

ubezpieczenie.

1.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców sprawuje Komendant Główny Państwowej Straży

Pożarnej przy pomocy komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej.

2.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców jest sprawowany w zakresie

1)

uzgadniania przez nich projektów budowlanych oraz projektów urządzeń przeciwpożarowych;

2)

wykonywania przez nich ekspertyz technicznych lub opinii, o których mowa w przepisach

dotyczących ochrony przeciwpożarowej;

3)

wywiązywania się przez nich z obowiązków, o których mowa w art. 6d ust. 2 oraz art.

11i ust. 2 pkt 1 i 3.

3.

Nadzór komendantów wojewódzkich Państwowej Straży Pożarnej nad działalnością rzeczoznawców

jest sprawowany w stosunku do obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie województwa

- w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz do rzeczoznawców zamieszkałych

na terenie województwa - w zakresie wywiązywania się przez nich z obowiązków, o których

mowa w art. 6d ust. 2 oraz art. 11i ust. 2 pkt 1 i 3.

4.

Nadzór nad działalnością rzeczoznawców, którzy zajmują stanowisko komendanta wojewódzkiego

Państwowej Straży Pożarnej, są zatrudnieni w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej

lub zamieszkują poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sprawuje Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej.

5.

W ramach sprawowania nadzoru Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej i komendanci

wojewódzcy Państwowej Straży Pożarnej mogą żądać od

1)

rzeczoznawcy wyjaśnień i dokumentów w zakresie objętym nadzorem;

2)

autora projektu budowlanego, którego uzgodnienie jest przedmiotem postępowania, od

organów administracji architektoniczno-budowlanej lub organów nadzoru budowlanego,

udostępnienia potwierdzonej kopii tego projektu.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, są obowiązane odpowiednio do złożenia

wyjaśnień oraz udostępnienia dokumentów lub potwierdzonej kopii projektu budowlanego

w terminie 14 dni od dnia doręczenia żądania.

7.

W ramach sprawowania nadzoru Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej lub komendant

wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej mogą przeprowadzać postępowanie wyjaśniające.

8.

Postępowania wyjaśniającego nie wszczyna się po upływie 6 miesięcy od dnia uzyskania

informacji o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy,

a postępowania administracyjnego po upływie 5 lat od

1)

dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, w przypadkach dotyczących

uzgodnienia przez rzeczoznawcę projektu budowlanego obiektu budowlanego;

2)

rozpoczęcia użytkowania urządzenia przeciwpożarowego realizowanego w przypadkach innych

niż określone w pkt 1.

9.

Z postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez komendanta wojewódzkiego Państwowej

Straży Pożarnej sporządza się protokół, który zawiera

1)

oznaczenie miejsca i daty rozpoczęcia i zakończenia postępowania wyjaśniającego;

2)

imiona i nazwiska osoby sporządzającej protokół oraz rzeczoznawcy, wobec którego wszczęto

postępowanie wyjaśniające;

3)

podstawę wszczęcia postępowania wyjaśniającego;

4)

zarzuty postawione rzeczoznawcy, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

5)

opis przebiegu postępowania wyjaśniającego, w tym informację o wyjaśnieniach oraz

dokumentach złożonych przez rzeczoznawcę, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

6)

ocenę zasadności zarzutów oraz innych okoliczności sprawy wraz ze wskazaniem, które

zarzuty zostały udokumentowane, a które odrzucone, oraz ze wskazaniem, jakie przepisy

prawa zostały naruszone przez rzeczoznawcę, wobec którego wszczęto postępowanie wyjaśniające;

7)

inne informacje istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania;

8)

wniosek w sprawie dalszego postępowania;

9)

datę sporządzenia oraz podpis osoby sporządzającej protokół.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy w ramach postępowania

wyjaśniającego komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca

lokalizacji obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą wykonywane przez rzeczoznawcę

czynności, lub dla jego miejsca zamieszkania może

1)

udzielić rzeczoznawcy upomnienia na piśmie, o czym niezwłocznie informuje Komendanta

Głównego Państwowej Straży Pożarnej;

2)

zawiadomić Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o stwierdzeniu nieprawidłowości

w działalności rzeczoznawcy i przekazać mu zebrany materiał dowodowy wraz z protokołem,

gdy z okoliczności sprawy wynika potrzeba skierowania rzeczoznawcy na powtórny egzamin

lub cofnięcia mu prawa do wykonywania zawodu.

1.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po otrzymaniu zawiadomienia o stwierdzeniu

nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy, prowadzi postępowanie wyjaśniające.

2.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może prowadzić postępowanie wyjaśniające

również w przypadku uzyskania w inny sposób informacji o nieprawidłowościach w działalności

rzeczoznawcy lub w przypadku wykonywania zawodu przez rzeczoznawcę, któremu zawieszono

prawo do wykonywania tego zawodu.

1.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w działalności rzeczoznawcy Komendant Główny

Państwowej Straży Pożarnej może

1)

udzielić rzeczoznawcy upomnienia na piśmie;

2)

skierować rzeczoznawcę na egzamin, o którym mowa w art. 11b ust. 2, w celu powtórnej

oceny przygotowania zawodowego do wykonywania zawodu rzeczoznawcy;

3)

cofnąć rzeczoznawcy prawo do wykonywania zawodu.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm..

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej kieruje rzeczoznawcę na egzamin w drodze

decyzji administracyjnej. Rzeczoznawcy skierowanemu na egzamin zawiesza się prawo

do wykonywania zawodu rzeczoznawcy.

4.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej cofa prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej cofa prawo do wykonywania zawodu rzeczoznawcy

1)

w przypadku gdy rzeczoznawca wykonuje zawód rzeczoznawcy, mimo zawieszenia prawa do

wykonywania tego zawodu;

2)

po upływie 2 lat od dnia zawieszenia mu prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy,

jeżeli w tym czasie nie ustały przyczyny tego zawieszenia;

3)

na wniosek rzeczoznawcy.

Osoba, której w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w jej działalności lub wykonywania

zawodu rzeczoznawcy mimo zawieszenia prawa do jego wykonywania cofnięto prawo do wykonywania

zawodu rzeczoznawcy, nie może przystąpić do egzaminu przed upływem 3 lat od dnia cofnięcia

jej prawa do wykonywania zawodu rzeczoznawcy.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. z 2011 r. Nr 155, poz. 925, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

obywateli państw trzecich, jeżeli przysługuje im prawo podjęcia zatrudnienia lub samozatrudnienia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

”

;

2)

w art. 18

a)

ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Urząd Patentowy prowadzi w systemie teleinformatycznym aktualną listę rzeczników patentowych,

która zawiera

1)

imię lub imiona i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

wykształcenie;

4)

datę złożenia egzaminu kwalifikacyjnego albo datę wydania decyzji w sprawie uznania

kwalifikacji do wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawodu rzecznika

patentowego;

5)

datę wpisu na listę rzeczników patentowych i numer „Wiadomości Urzędu Patentowego”,

w którym ogłoszono o wpisie;

6)

numer wpisu na listę rzeczników patentowych;

7)

miejsce i formę wykonywania zawodu;

8)

adres zamieszkania;

9)

adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej lub numer telefonu;

10)

adnotacje o odpisach orzeczeń dyscyplinarnych;

11)

funkcje pełnione w organach samorządu;

12)

informacje o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu rzecznika patentowego;

13)

datę skreślenia z listy rzeczników patentowych i numer „Wiadomości Urzędu Patentowego”,

w którym ogłoszono o skreśleniu;

14)

adnotacje o wydaniu legitymacji rzecznika patentowego.

3.

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Patentowego udostępnia

się informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 5-7, 12 i 13, a w przypadku wyrażenia

zgody przez rzecznika patentowego również adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu.

4.

Wpisu na listę rzeczników patentowych i zmiany wpisu dokonuje się na wniosek zainteresowanego.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu

„

4a.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 10, 11, 13 i 14 oraz w art. 24 ust. 2 pkt

2-6, zmiany wpisu na liście rzeczników patentowych dokonuje się z urzędu.

4b.

Od wniosku o wpis na listę rzeczników patentowych albo o zmianę wpisu pobiera się

opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

4c.

Wysokość opłaty od wniosku o wpis na listę rzeczników patentowych nie może przekroczyć

3% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym

rok, w którym złożono wniosek o wpis, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm., zwanego dalej „przeciętnym wynagrodzeniem”, oraz 1,5% kwoty przeciętnego wynagrodzenia

od wniosku o zmianę wpisu.

”

;

3)

w art. 19d dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w postępowaniach, w których do doręczeń pism przeznaczonych

dla osoby świadczącej usługi transgraniczne stosuje się przepisy rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r.

dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych

w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie

Rady (WE) nr 1348/2000

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2007, str. 79, z późn. zm.).

”

;

4)

w art. 21

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

1)

w części dotyczącej wiedzy technicznej w zakresie wynalazków i wzorów użytkowych -

osoby, która zdała europejski egzamin kwalifikacyjny i jest wpisana na listę zawodowych

pełnomocników prowadzoną przez Europejski Urząd Patentowy;

2)

w części dotyczącej wiedzy prawnej w zakresie prawa cywilnego, prawa gospodarczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, postępowania

sądowoadministracyjnego i postępowania cywilnego - osoby, która zdała egzamin adwokacki

lub radcowski albo uzyskała uprawnienia adwokata lub radcy prawnego;

3)

w części dotyczącej wiedzy prawnej - osoby, która uzyskała stopień naukowy doktora

nauk prawnych w zakresie własności przemysłowej;

4)

w części dotyczącej wiedzy prawnej lub technicznej w zakresie odpowiadającym nabytej

praktyce - osoby, która przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6

lat przed złożeniem wniosku o zwolnienie z aplikacji wykonywała na podstawie umowy

o pracę lub umowy cywilnoprawnej, pod kierunkiem rzecznika patentowego, wymagające

wiedzy i praktyki rzecznikowskiej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem

pomocy w sprawach własności przemysłowej, w szczególności w kancelarii patentowej,

o której mowa w art. 5, kancelarii patentowej na terytorium innego państwa członkowskiego,

komórce organizacyjnej przedsiębiorcy, uczelni lub jednostki naukowej, wykonującej

zadania w zakresie ochrony własności przemysłowej;

5)

w części dotyczącej wiedzy prawnej lub technicznej w zakresie odpowiadającym wykonywanym

zadaniom - osoby, która przez okres co najmniej 4 lat w okresie nie dłuższym niż 6

lat przed złożeniem wniosku o zwolnienie z aplikacji była zatrudniona w Urzędzie Patentowym

na stanowisku eksperta.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, osoba ubiegająca się o zwolnienie z aplikacji

rzecznikowskiej jest obowiązana dołączyć odpowiednio: dokument potwierdzający wpis

na listę zawodowych pełnomocników prowadzoną przez Europejski Urząd Patentowy, zaświadczenie

o wpisie na listę adwokatów lub radców prawnych albo dokument potwierdzający uzyskanie

pozytywnego wyniku egzaminu adwokackiego lub radcowskiego, dokument potwierdzający

uzyskanie stopnia naukowego doktora nauk prawnych w zakresie własności przemysłowej,

dokumenty potwierdzające co najmniej 4-letni okres wykonywania na podstawie umowy

o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagających wiedzy i praktyki rzecznikowskiej czynności

bezpośrednio związanych ze świadczeniem pomocy w sprawach własności przemysłowej lub

dokumenty potwierdzające co najmniej 4-letni staż pracy oraz określające zakres wykonywanych

zadań na stanowisku eksperta w Urzędzie Patentowym.

”

;

5)

w art. 23a w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zatrudnienia w Urzędzie Patentowym, urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

gospodarki, sądzie administracyjnym, Europejskim Urzędzie Patentowym lub Urzędzie

Harmonizacji Rynku Wewnętrznego;

”

;

6)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór i sposób prowadzenia listy rzeczników patentowych, kierując się koniecznością

zapewnienia przejrzystości danych ujętych na liście;

2)

wzór legitymacji rzecznika patentowego, kierując się koniecznością zapewnienia identyfikacji

osoby uprawnionej do wykonywania zawodu oraz używającej tytułu zawodowego „rzecznik

patentowy”;

3)

wysokość opłat pobieranych przez Urząd Patentowy od wniosku o wpis oraz wniosku o

zmianę wpisu na liście rzeczników patentowych, uwzględniając rzeczywistą wysokość

kosztów związanych z dokonaniem lub ze zmianą wpisu.

”

;

7)

w art. 27 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Nabór na aplikację odbywa się raz w roku.

”

;

8)

w art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Aplikacja odbywa się pod kierunkiem patrona wyznaczonego w drodze uchwały przez Krajową

Radę Rzeczników Patentowych.

”

;

9)

w art. 28a

a)

w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Wysokość opłaty rocznej za aplikację nie może być wyższa niż dwukrotność przeciętnego

wynagrodzenia w roku poprzedzającym rok rozpoczęcia kolejnego roku aplikacji.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Rzeczników Patentowych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej za aplikację, kierując się

koniecznością zapewnienia aplikantom właściwego poziomu kształcenia.

”

;

10)

w art. 28b

a)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zadań rzecznika patentowego;

”

,

b)

ust. 3-5 otrzymują brzmienie

„

3.

Egzamin konkursowy przeprowadza się w formie pisemnej.

4.

Za przeprowadzenie egzaminu konkursowego pobierana jest od kandydatów opłata, której

wysokość nie może przekroczyć 20% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w roku poprzedzającym

rok przeprowadzenia tego egzaminu.

5.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Rzeczników Patentowych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za przeprowadzenie egzaminu konkursowego,

uwzględniając rzeczywiste koszty związane z przeprowadzeniem tego egzaminu.

”

;

11)

w art. 29 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, co najmniej na trzy miesiące przed terminem egzaminu

konkursowego, udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

Polskiej Izby Rzeczników Patentowych informację o możliwości składania przez zainteresowane

osoby wniosków o wpis na listę aplikantów oraz zakres tematyczny egzaminu, w tym wykaz

tytułów aktów prawnych, według stanu prawnego obowiązującego w dniu jego udostępnienia,

z których wybrane stanowią podstawę opracowania pytań z zakresu prawa, a także wykaz

literatury stanowiącej podstawę opracowania pytań z zakresu elementów wiedzy technicznej.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, na wniosek Krajowej Rady Rzeczników Patentowych,

Prezes Urzędu Patentowego zamieszcza w organie urzędowym Urzędu Patentowego „Wiadomości

Urzędu Patentowego”, a także udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej Urzędu Patentowego.

”

;

12)

w art. 31

a)

w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

postępowania administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania

cywilnego;

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Egzamin kwalifikacyjny składa się z trzech części pisemnych.

3.

Egzamin kwalifikacyjny polega na sporządzeniu przez zdającego

1)

dokumentacji zgłoszenia wynalazku do ochrony;

2)

pisma procesowego w postępowaniu administracyjnym, sądowoadministracyjnym lub cywilnym;

3)

opinii na podstawie przedstawionego stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia problemu

prawnego na podstawie opisanego przypadku (kazusu).

”

,

c)

uchyla się ust. 4;

13)

w art. 33

a)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, na podstawie uchwał Komisji Egzaminacyjnej stwierdzających

wyniki egzaminu konkursowego i egzaminu kwalifikacyjnego, udostępnia niezwłocznie

te wyniki w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Polskiej Izby

Rzeczników Patentowych.

”

,

b)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu

„

6a.

Członek Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, który brał udział w podjęciu uchwały,

w odniesieniu do której wniesiono odwołanie, nie może orzekać co do tego odwołania.

6b.

Od uchwały Krajowej Rady Rzeczników Patentowych w przedmiocie wyniku egzaminu konkursowego

i egzaminu kwalifikacyjnego służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni

od dnia doręczenia uchwały.

”

;

14)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

1.

Za przeprowadzenie egzaminu kwalifikacyjnego od osoby przystępującej do egzaminu jest

pobierana opłata, której wysokość nie może przekroczyć 30% kwoty przeciętnego wynagrodzenia

w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia tego egzaminu.

2.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Rzeczników Patentowych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za przeprowadzenie egzaminu kwalifikacyjnego,

uwzględniając rzeczywiste koszty związane z przeprowadzeniem tego egzaminu.

”

;

15)

w art. 37

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w przypadku wpisu na listę rzeczników patentowych;

”

,

b)

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

w przypadku niezłożenia wniosku o wpis na listę rzeczników patentowych w terminie,

o którym mowa w art. 20 ust. 1;

”

,

c)

po pkt 4 dodaje się pkt 4a i 4b w brzmieniu

„

4a)

w razie nieprzystąpienia do egzaminu kwalifikacyjnego w terminie wyznaczonym przez

Krajową Radę Rzeczników Patentowych;

4b)

w razie złożenia egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem negatywnym;

”

;

16)

w art. 44

a)

uchyla się ust. 2 i 3,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Nie można sprawować tej samej funkcji w organach samorządu dłużej niż przez dwie następujące

po sobie kadencje.

”

,

c)

w ust. 7 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 23a ust. 1.

”

;

17)

w art. 51 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

organizowanie aplikacji, w tym uchwalanie programu oraz regulaminu aplikacji i egzaminu

kwalifikacyjnego, a także wyznaczanie aplikantom patrona;

”

.

W ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. 2014 r. poz. 1446 oraz z 2015 r. poz. 397 i 774) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 36 dodaje się art. 36a w brzmieniu

„

Art. 36a.

1.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna występująca z wnioskiem o pozwolenie na

prowadzenie prac konserwatorskich, prac restauratorskich, badań konserwatorskich,

badań architektonicznych, przy zabytku wpisanym do rejestru lub badań archeologicznych

jest obowiązana zapewnić kierowanie tymi pracami oraz badaniami albo ich samodzielne

wykonywanie przez osoby spełniające wymagania, o których mowa w art. 37a ust. 1 i

2, art. 37b ust. 1 i 3, art. 37d ust. 1 albo art. 37e ust. 1.

2.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna występująca z wnioskiem o pozwolenie na

prowadzenie robót budowlanych przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru jest obowiązana

zapewnić kierowanie tymi robotami oraz wykonywanie nadzoru inwestorskiego przez osoby

spełniające wymagania, o których mowa w art. 37c.

”

;

2)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi w drodze

rozporządzenia

1)

tryb wydawania pozwoleń, o których mowa w art. 36 ust. 1;

2)

dane i informacje, które zawierają wnioski o wydanie pozwoleń, oraz dokumentację dołączaną

do wniosków niezbędną do ich rozpatrzenia;

3)

dane i informacje, które zawierają pozwolenia, oraz warunki, które mogą zostać w nich

zastrzeżone;

4)

elementy, które zawiera dokumentacja prac konserwatorskich i prac restauratorskich

prowadzonych przy zabytku ruchomym wpisanym do rejestru oraz dokumentacja badań archeologicznych.

2.

Tryb wydawania pozwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określa się, uwzględniając

właściwość organów do ich wydawania oraz konieczność zapewnienia sprawności prowadzonego

postępowania o wydanie pozwolenia, w tym sposób postępowania w przypadku, gdy wykonawca

podejmowanych działań jest wyłaniany w drodze postępowania o udzielenie zamówienia

publicznego.

3.

Dane, informacje i dokumentację, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, określa się, uwzględniając

potrzebę dokonania wszechstronnej oceny wpływu planowanych działań na zabytek, jednak

bez konieczności ponoszenia przez wnioskodawcę dodatkowych kosztów, konieczność wskazania

takich warunków prowadzenia tych działań, które zapewniają zachowanie zabytku w jak

najlepszym stanie, oraz wskazania

1)

imienia, nazwiska i adresu osoby lub nazwy, siedziby i adresu jednostki organizacyjnej,

które wystąpiły z wnioskiem lub

2)

imienia, nazwiska i adresu osoby kierującej, samodzielnie wykonującej albo sprawującej

nadzór inwestorski nad działaniami, o których mowa w art. 36 ust. 1.

4.

Elementy, o których mowa w ust. 1 pkt 4, określa się tak, aby poszczególne etapy prac

konserwatorskich i prac restauratorskich prowadzonych przy zabytku ruchomym wpisanym

do rejestru oraz badań archeologicznych były udokumentowane i uwzględniały wszystkie

okoliczności prowadzonych prac, a także obejmowały

1)

imię, nazwisko i adres osoby lub nazwę, siedzibę i adres jednostki organizacyjnej,

które sporządziły dokumentację,

2)

imię, nazwisko i adres lub nazwę, siedzibę i adres właściciela lub posiadacza zabytku,

lub

3)

imię i nazwisko autora zabytku.

”

;

3)

po art. 37 dodaje się art. 37a-37h w brzmieniu

„

Art. 37a.

1.

Pracami konserwatorskimi, pracami restauratorskimi lub badaniami konserwatorskimi,

prowadzonymi przy zabytkach wpisanych do rejestru kieruje osoba, która ukończyła studia

drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, w zakresie konserwacji i restauracji

dzieł sztuki lub konserwacji zabytków oraz która po rozpoczęciu studiów drugiego stopnia

lub po zaliczeniu szóstego semestru jednolitych studiów magisterskich, przez co najmniej

9 miesięcy brała udział w pracach konserwatorskich, pracach restauratorskich lub badaniach

konserwatorskich, prowadzonych przy zabytkach wpisanych do rejestru, inwentarza muzeum

będącego instytucją kultury lub zaliczanych do jednej z kategorii, o których mowa

w art. 64 ust. 1.

2.

W dziedzinach nieobjętych programem studiów wyższych, o których mowa w ust. 1, pracami

konserwatorskimi, pracami restauratorskimi lub badaniami konserwatorskimi, prowadzonymi

przy zabytkach wpisanych do rejestru kieruje osoba, która posiada

1)

świadectwo ukończenia szkoły średniej zawodowej oraz tytuł zawodowy albo wykształcenie

średnie i dyplom potwierdzający posiadanie kwalifikacji zawodowych w zawodach odpowiadających

danej dziedzinie lub

2)

dyplom mistrza w zawodzie odpowiadającym danej dziedzinie

- oraz która przez co najmniej 4 lata brała udział w pracach konserwatorskich, pracach

restauratorskich lub badaniach konserwatorskich, prowadzonych przy zabytkach wpisanych

do rejestru, inwentarza muzeum będącego instytucją kultury lub zaliczanych do jednej

z kategorii, o których mowa w art. 64 ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do osób, które samodzielnie wykonują prace konserwatorskie,

prace restauratorskie lub badania konserwatorskie, prowadzone przy zabytkach wpisanych

do rejestru.

Art. 37b.

1.

Pracami konserwatorskimi oraz pracami restauratorskimi, prowadzonymi przy zabytkach

będących parkami wpisanymi do rejestru albo innego rodzaju zorganizowaną zielenią

wpisaną do rejestru kieruje osoba, która ukończyła studia drugiego stopnia lub jednolite

studia magisterskie, których program obejmuje zajęcia lub grupy zajęć umożliwiające

nabycie wiedzy i umiejętności w tym zakresie, oraz która po rozpoczęciu studiów drugiego

stopnia lub po zaliczeniu szóstego semestru jednolitych studiów magisterskich, przez

co najmniej 9 miesięcy brała udział w pracach konserwatorskich lub pracach restauratorskich

prowadzonych przy tego rodzaju zabytkach wpisanych do rejestru, lub była zatrudniona

przy tych pracach w muzeum będącym instytucją kultury.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do osób, które samodzielnie wykonują prace konserwatorskie

oraz prace restauratorskie, prowadzone przy zabytkach będących parkami wpisanymi do

rejestru albo innego rodzaju zorganizowaną zielenią wpisaną do rejestru.

3.

Prace o charakterze technicznym w zakresie, o którym mowa w ust. 1, samodzielnie wykonuje

osoba, która posiada świadectwo ukończenia szkoły średniej zawodowej oraz tytuł zawodowy

albo wykształcenie średnie i dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodach

związanych z pielęgnacją zieleni, albo przez co najmniej 9 miesięcy brała udział w

tego rodzaju pracach prowadzonych przy zabytkach wpisanych do rejestru lub była zatrudniona

przy tych pracach w muzeum będącym instytucją kultury.

Art. 37c.

Robotami budowlanymi kieruje albo nadzór inwestorski wykonuje, przy zabytkach nieruchomych

wpisanych do rejestru osoba, która posiada uprawnienia budowlane określone przepisami

Prawa budowlanego oraz która przez co najmniej 18 miesięcy brała udział w robotach budowlanych prowadzonych

przy zabytkach nieruchomych wpisanych do rejestru lub inwentarza muzeum będącego instytucją

kultury.

Art. 37d.

1.

Badaniami architektonicznymi zabytków wpisanych do rejestru kieruje osoba, która

1)

ukończyła studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, na kierunku architektura

lub architektura i urbanistyka, lub

2)

ukończyła studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, których program

obejmował zajęcia lub grupy zajęć umożliwiające nabycie wiedzy i umiejętności w zakresie

prowadzenia badań architektonicznych w wymiarze co najmniej 60 godzin lub którym przypisano

co najmniej 6 punktów ECTS, lub

3)

ukończyła studia podyplomowe w zakresie prowadzenia badań architektonicznych

- oraz która po ukończeniu tych studiów przez co najmniej 6 miesięcy brała udział

w badaniach architektonicznych prowadzonych przy zabytkach nieruchomych wpisanych

do rejestru lub inwentarza muzeum będącego instytucją kultury.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do osób, które samodzielnie wykonują badania architektoniczne

zabytków wpisanych do rejestru.

Art. 37e.

1.

Badaniami archeologicznymi kieruje osoba, która ukończyła studia drugiego stopnia

lub jednolite studia magisterskie, w zakresie archeologii i przez co najmniej 12 miesięcy

brała udział w badaniach archeologicznych. Doświadczenie zawodowe może być nabyte

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do osób, które samodzielnie wykonują badania archeologiczne.

Art. 37f.

Przy ustalaniu udziału w pracach konserwatorskich, pracach restauratorskich, badaniach

konserwatorskich, robotach budowlanych lub badaniach architektonicznych, prowadzonych

przy zabytku wpisanym do rejestru uwzględnia się udział w tych pracach, badaniach

lub robotach, prowadzonych przy zabytkach niewpisanych do rejestru, o ile były one

prowadzone przed dniem 26 sierpnia 2011 r.

Art. 37g.

1.

Udział w pracach konserwatorskich, pracach restauratorskich, badaniach konserwatorskich,

robotach budowlanych lub badaniach architektonicznych, prowadzonych odpowiednio przy

zabytku wpisanym do rejestru, inwentarza muzeum będącego instytucją kultury lub zaliczanym

do jednej z kategorii, o których mowa w art. 64 ust. 1, oraz badaniach archeologicznych,

lub zatrudnienie przy tych pracach lub badaniach w muzeum będącym instytucją kultury,

potwierdzają świadectwa, w tym dotyczące odbytych praktyk zawodowych, oraz inne dokumenty

zaświadczające udział w tych pracach, badaniach lub robotach lub zatrudnienie przy

tych pracach wydane przez kierownika jednostki organizacyjnej, na rzecz której te

prace, badania lub roboty były wykonywane, albo przez osobę, pod której nadzorem były

wykonywane, w tym zakresy obowiązków na stanowiskach pracy w muzeum będącym instytucją

kultury, lub zaświadczenia wydane przez wojewódzkich konserwatorów zabytków.

2.

Udział w pracach konserwatorskich, pracach restauratorskich, badaniach konserwatorskich,

robotach budowlanych lub badaniach architektonicznych prowadzonych przed dniem 26

sierpnia 2011 r. przy zabytku niewpisanym do rejestru zabytków potwierdzają świadectwa,

inne dokumenty lub zaświadczenia, o których mowa w ust. 1.

Art. 37h.

1.

Wykształcenie i tytuły zawodowe, o których mowa w art. 37a, art. 37b, art. 37d i art.

37e, mogą być uzyskane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są one uznawane

za równorzędne z wykształceniem i tytułami zawodowymi uzyskanymi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Doświadczenie zawodowe, o którym mowa w art. 37a, art. 37b i art. 37d, może być nabyte

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o ile dotyczy prac konserwatorskich, prac

restauratorskich, badań konserwatorskich lub badań architektonicznych, prowadzonych

przy zabytkach wpisanych do inwentarza muzeum lub zaliczanych do jednej z kategorii,

o których mowa w art. 64 ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. 2015 r. poz. 487) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która

1)

ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym, obywatelstwo Konfederacji Szwajcarskiej albo

obywatelstwo innego państwa, jeżeli na podstawie i zasadach określonych w przepisach

prawa Unii Europejskiej przysługuje jej prawo podjęcia zatrudnienia lub samozatrudnienia

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub, na zasadach wzajemności, obywatelstwo

innego państwa;

2)

zna język polski;

3)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo

przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego;

5)

ukończyła studia wyższe;

6)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka polskiego

na język obcy oraz z języka obcego na język polski, zwany dalej „egzaminem na tłumacza

przysięgłego”.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, zwolnić kandydata na tłumacza przysięgłego

z wymogu posiadania wykształcenia określonego w ust. 1 pkt 5, w szczególności gdy

liczba tłumaczy przysięgłych określonego języka jest niewystarczająca dla ochrony

interesu społecznego i potrzeb wymiaru sprawiedliwości. Zwolnienie następuje na wniosek

kandydata na tłumacza przysięgłego złożony nie później niż 30 dni przed datą egzaminu.

”

;

2)

uchyla się art. 9;

3)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, zawiesić tłumacza przysięgłego w

wykonywaniu czynności tłumacza przysięgłego na okres 5 lat z powodu niewykonywania

takich czynności przez okres dłuższy niż 3 lata, licząc od dnia ostatniej czynności.

2.

Minister Sprawiedliwości zawiesza tłumacza przysięgłego, na jego wniosek, w drodze

decyzji, w wykonywaniu czynności tłumacza przysięgłego na okres wskazany we wniosku,

nie dłuższy jednak niż 5 lat.

3.

W okresie zawieszenia Minister Sprawiedliwości może, na uzasadniony wniosek tłumacza

przysięgłego, uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1 i 2.

”

;

4)

w art. 12 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

po upływie okresu zawieszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2.

”

;

5)

art. 21 otrzymuje brzmienie

„

Art. 21.

1.

Tłumacz przysięgły niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 8 ust. 2, art.

14, art. 15, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 albo wypełniający te obowiązki nienależycie

lub nierzetelnie podlega odpowiedzialności zawodowej.

2.

Z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec tłumacza przysięgłego mogą być orzeczone

następujące kary

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna nie niższa niż jedna dziesiąta kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym wydanie prawomocnego orzeczenia w sprawie

odpowiedzialności zawodowej tłumacza przysięgłego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm. i nie wyższa niż to wynagrodzenie;

4)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego na okres od 3 miesięcy

do roku;

5)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, z możliwością ubiegania

się o jego ponowne nadanie nie wcześniej niż po upływie 2 lat od pozbawienia i po

ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6.

”

;

6)

w art. 23 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

3 lata - w przypadku kar wymienionych w art. 21 ust. 2 pkt 3-5.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2014 r. poz. 94, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 79

a)

ust. 8 i 9 otrzymują brzmienie

„

8.

Komisja prowadzi rejestr agentów firm inwestycyjnych, z którymi firmy inwestycyjne

zawarły umowę, o której mowa w ust. 1.

9.

Komisja skreśla agenta firmy inwestycyjnej z rejestru, o którym mowa w ust. 8

1)

jeżeli narusza on przepisy ustawy lub przepisy wydane na jej podstawie, w szczególności

przepisy regulujące wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 2;

2)

niezwłocznie po otrzymaniu od firmy inwestycyjnej informacji o rozwiązaniu umowy,

o której mowa w ust. 1;

3)

jeżeli przestał on spełniać warunki, których spełnienie było podstawą wpisu do rejestru;

4)

jeżeli firma inwestycyjna utraciła uprawnienie do prowadzenia działalności maklerskiej.

”

,

b)

po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu

„

9a.

W sprawach, o których mowa w ust. 9, przepisy art. 130 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

2)

art. 81 otrzymuje brzmienie

„

Art. 81.

1.

Wniosek o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 79 ust. 8, składa firma inwestycyjna,

na rzecz której mają być wykonywane czynności, o których mowa w art. 79 ust. 2. Wniosek

zawiera

1)

w przypadku osoby fizycznej

a)

dane osobowe obejmujące imię i nazwisko, miejsce i adres zamieszkania, numer PESEL,

a w przypadku jego braku - serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

b)

oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej,

c)

opis dotychczasowego przebiegu pracy zawodowej lub prowadzonej działalności gospodarczej,

d)

oświadczenie o nieuznaniu prawomocnym orzeczeniem za winną popełnienia przestępstw

lub wykroczeń, o których mowa w ust. 4,

e)

zakres i sposób wykonywania czynności, jakie zostały powierzone na podstawie umowy,

o której mowa w art. 79 ust. 1, oraz miejsce jej wykonywania,

f)

wskazanie osoby lub osób z firmy inwestycyjnej odpowiedzialnych za nadzór nad agentem

firmy inwestycyjnej,

g)

opinię firmy inwestycyjnej, że dana osoba posiada odpowiedni poziom wiedzy i doświadczenia

zawodowego w zakresie usług pośrednictwa finansowego, obowiązujących przepisów prawa

oraz standardów działalności firm inwestycyjnych, chyba że agentem firmy inwestycyjnej

ma być osoba mająca prawo wykonywania zawodu maklera papierów wartościowych lub doradcy

inwestycyjnego;

2)

w przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej

a)

dane obejmujące firmę lub nazwę oraz siedzibę i adres,

b)

opis prowadzonej działalności gospodarczej,

c)

oświadczenie o wpisie do właściwego rejestru,

d)

dane osobowe osób kierujących działalnością podmiotu obejmujące imię i nazwisko, miejsce

i adres zamieszkania, numer PESEL, a w przypadku jego braku - serię i numer paszportu

lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

e)

oświadczenia osób kierujących działalnością podmiotu o nieuznaniu prawomocnym orzeczeniem

za winne popełnienia przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa w ust. 4,

f)

zakres i sposób wykonywania czynności, jakie zostały powierzone na podstawie umowy,

o której mowa w art. 79 ust. 1, oraz miejsce jej wykonywania,

g)

wskazanie osoby lub osób z firmy inwestycyjnej odpowiedzialnych za nadzór nad agentem

firmy inwestycyjnej,

h)

opinię firmy inwestycyjnej, że doświadczenie w zakresie obrotu instrumentami finansowymi

posiadane przez dany podmiot lub przez osoby kierujące jego działalnością oraz struktura

organizacyjna tego podmiotu gwarantują wykonywanie czynności, o których mowa w art.

79 ust. 2, w sposób prawidłowy, z dołożeniem należytej staranności.

2.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i d oraz pkt 2 lit. c i e, składa

się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

3.

W przypadku gdy agentem firmy inwestycyjnej ma być podmiot prowadzący działalność

gospodarczą nadzorowaną przez organ, z którym Komisja zawarła porozumienie, o którym

mowa w art. 20 ust. 2 ustawy o nadzorze, Komisja, po otrzymaniu wniosku, o którym

mowa w ust. 1, występuje do tego organu o przedstawienie opinii dotyczącej sytuacji

finansowej podmiotu, który ma zostać wpisany do rejestru oraz sposobu prowadzenia

działalności przez ten podmiot. Przedstawienie przez ten organ pozytywnej opinii o

1)

osobie fizycznej - jest uznawane za posiadanie przez nią odpowiedniego poziomu wiedzy

i doświadczenia zawodowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. g;

2)

osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej - jest

uznawane za posiadanie przez nią lub przez osoby kierujące jej działalnością doświadczenia

w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. h, oraz posiadanie przez tę osobę lub

jednostkę struktury organizacyjnej gwarantujących wykonywanie czynności, o których

mowa w art. 79 ust. 2, w sposób prawidłowy, z dołożeniem należytej staranności.

4.

Komisja odmawia wpisu do rejestru w przypadku, gdy osoba fizyczna, o której mowa w

ust. 1 pkt 1, lub osoba kierująca działalnością podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, została uznana prawomocnym orzeczeniem za winną popełnienia przestępstwa skarbowego,

przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstw lub wykroczeń określonych w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 oraz z 2015 r. poz. 1266 i 1505), przestępstw określonych w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie o ofercie publicznej lub przestępstw określonych w niniejszej ustawie.

5.

Komisja odmawia również dokonania wpisu do rejestru osoby fizycznej, o której mowa

w ust. 1 pkt 1, lub podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w przypadku gdy wykonywanie

przez tę osobę lub ten podmiot czynności, o których mowa w art. 79 ust. 2, mogłoby

doprowadzić do naruszenia bezpieczeństwa obrotu lub interesów klientów firmy inwestycyjnej.

W przypadku podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja odmawia dokonania wpisu

do rejestru także wtedy, gdy doświadczenie w zakresie obrotu instrumentami finansowymi

posiadane przez ten podmiot lub przez osoby kierujące jego działalnością oraz struktura

organizacyjna tego podmiotu nie gwarantują wykonywania czynności, o których mowa w

art. 79 ust. 2, w sposób prawidłowy, z dołożeniem należytej staranności.

6.

Firma inwestycyjna jest obowiązana do pisemnego informowania Komisji o

1)

każdorazowej zmianie danych objętych wnioskiem o wpis do rejestru, w terminie 7 dni

od dnia powzięcia informacji o tych zmianach;

2)

rozpoczęciu przez agenta firmy inwestycyjnej wykonywania czynności, o których mowa

w art. 79 ust. 2, w terminie 3 dni od dnia rozpoczęcia wykonywania tych czynności;

3)

rozwiązaniu umowy, o której mowa w art. 79 ust. 1, ze wskazaniem daty i przyczyn jej

rozwiązania, w terminie 7 dni od dnia rozwiązania umowy.

”

;

3)

w art. 81b w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący osobą fizyczną albo osoby zarządzające

lub prowadzące sprawy przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego nie zostali

uznani prawomocnym orzeczeniem za winnych popełnienia przestępstwa lub wykroczenia,

o których mowa w art. 81 ust. 4;

”

;

4)

w art. 82 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

oświadczenia osób wymienionych w pkt 1, z wyłączeniem wspólników oraz komplementariuszy

w spółce osobowej, że nie były uznane prawomocnym orzeczeniem za winne popełnienia

przestępstwa skarbowego, przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu,

obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstw

lub wykroczeń określonych w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstw określonych w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, przestępstw określonych w ustawie o ofercie publicznej lub przestępstw określonych

w niniejszej ustawie;

”

;

5)

w art. 119

a)

w ust. 4 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

oświadczenia osób, które będą kierować działalnością objętą wnioskiem, o nieuznaniu

prawomocnym orzeczeniem za winne popełnienia przestępstwa skarbowego, przestępstwa

przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi

i papierami wartościowymi, przestępstw lub wykroczeń określonych w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstw określonych w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, przestępstw określonych w ustawie o ofercie publicznej lub przestępstw określonych

w niniejszej ustawie.

”

,

b)

ust. 5a otrzymuje brzmienie

„

5a.

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, przepis art. 81 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

”

,

c)

uchyla się ust. 10;

6)

w art. 127 w ust. 1 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3)

która nie była uznana prawomocnym orzeczeniem za winną popełnienia przestępstwa skarbowego,

przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstw lub wykroczeń określonych w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstw określonych w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie o ofercie publicznej lub przestępstw określonych w niniejszej ustawie;

4)

która złożyła, z zastrzeżeniem art. 129 ust. 1b, 2 i 3, egzamin z wynikiem pozytywnym

odpowiednio przed komisją egzaminacyjną dla maklerów albo przed komisją egzaminacyjną

dla doradców.

”

;

7)

w art. 128

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Egzaminy na maklera i doradcę są sprawdzianem teoretycznego przygotowania kandydatów

z następujących dziedzin

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Egzamin na maklera przeprowadza komisja egzaminacyjna dla maklerów, a egzamin na doradcę

- komisja egzaminacyjna dla doradców. Sprawdziany umiejętności, o których mowa w art.

129 ust. 3, przeprowadzają odpowiednio komisja egzaminacyjna dla maklerów albo komisja

egzaminacyjna dla doradców.

”

,

c)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Przewodniczący komisji egzaminacyjnej kieruje jej pracami oraz wyznacza terminy egzaminów

albo sprawdzianów umiejętności, o których mowa w art. 129 ust. 3.

”

,

d)

w ust. 11 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

regulamin przeprowadzania egzaminów na maklera i doradcę oraz regulamin przeprowadzania

sprawdzianu umiejętności, o którym mowa w art. 129 ust. 3, uwzględniając konieczność

zapewnienia równego traktowania osób składających egzamin lub przystępujących do sprawdzianu

umiejętności, poufności egzaminu lub sprawdzianu umiejętności oraz ich sprawnej organizacji,

oraz

”

;

8)

w art. 129

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wpisu na listę maklerów albo na listę doradców dokonuje Komisja na wniosek zainteresowanego.

Osoby, które złożyły z wynikiem pozytywnym egzamin, zdały z wynikiem pozytywnym sprawdzian

umiejętności lub których uprawnienia do wykonywania zawodu zostały przez Komisję uznane,

składają wniosek w terminie 3 miesięcy odpowiednio od dnia złożenia egzaminu, zdania

sprawdzianu umiejętności lub uznania uprawnień do wykonywania zawodu.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Do wniosku dołącza się oryginały lub kopie dokumentów potwierdzających spełnienie

warunków, o których mowa

1)

w art. 127 ust. 1 pkt 3;

2)

odpowiednio w art. 127 ust. 1 pkt 4 lub w ust. 1b-3;

3)

w art. 127 ust. 1 pkt 2 - w przypadku osób, o których mowa w art. 127 ust. 2.

1b.

Wpis na listę maklerów albo na listę doradców bez konieczności składania egzaminu

mogą uzyskać osoby, które uzyskały dyplom ukończenia studiów wyższych realizowanych

na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1c.

1c.

Przewodniczący Komisji, po zasięgnięciu opinii komisji egzaminacyjnej dla maklerów

w odniesieniu do maklerów lub komisji egzaminacyjnej dla doradców w odniesieniu do

doradców, może zawrzeć z uczelniami, których jednostki organizacyjne są uprawnione

do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych lub doktora nauk prawnych

oraz prowadzą studia na kierunku studiów umożliwiających nabycie wiedzy z zakresu

dziedzin, o których mowa w art. 128 ust. 1 lub ust. 1 i 2, umowy, o których mowa w

art. 168b ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm..

”

,

c)

ust. 2-4 otrzymują brzmienie

„

2.

Wpis na listę maklerów lub na listę doradców bez konieczności składania egzaminu mogą

uzyskać osoby, których kwalifikacje zostały uznane na zasadach określonych w ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. Nr 63, poz. 394, z 2013 r. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 1004).

3.

Wpis na listę maklerów lub na listę doradców bez konieczności składania egzaminu mogą

również uzyskać osoby nieposiadające uprawnień, o których mowa w ust. 2, o ile posiadają

nadany przez zagraniczną instytucję tytuł, odpowiadający pod względem wymaganej do

jego uzyskania wiedzy oraz podstawowych zasad jego wykonywania zawodowi odpowiednio

maklera lub doradcy oraz o ile ich kwalifikacje, stwierdzone w wyniku przeprowadzonego

sprawdzianu umiejętności, gwarantują, że będą one wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w sposób należyty.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

wykaz nadawanych przez określone zagraniczne instytucje tytułów uprawniających do

ubiegania się, zgodnie z ust. 3, o wpis na listę maklerów lub listę doradców bez konieczności

składania egzaminu, uwzględniając konieczność zapewnienia, aby zakres wiedzy, którą

należy się wykazać w celu uzyskania danego tytułu, był zbliżony do zakresu tematycznego

obowiązującego na egzaminie odpowiednio dla maklerów lub dla doradców.

”

,

d)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność odpowiedniego wykazania

przez osoby składające wniosek spełnienia określonych w ustawie warunków dokonania

wpisu na listę maklerów lub na listę doradców oraz zapewnienia Komisji możliwości

weryfikacji spełnienia przez te osoby tych warunków.

”

;

9)

w art. 131 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

na skutek uznania prawomocnym orzeczeniem za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego,

przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstw lub wykroczeń określonych w art. 305, art. 307 lub art. 308 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności

przemysłowej, przestępstw określonych w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, ustawie o ofercie publicznej lub przestępstw określonych w niniejszej ustawie;

”

;

10)

w art. 148 w ust. 1 w pkt 2 lit. h otrzymuje brzmienie

„

h)

stowarzyszeń i organizacji zrzeszających maklerów, doradców, emitentów zdematerializowanych

papierów wartościowych albo banki powiernicze,

”

.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 35 ust. 4, art. 97 ust. 1, art. 110,

art. 116 ust. 7 oraz art. 137 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc

do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 97 ust.

1, art. 110, art. 116 ust. 7, art. 137 ust. 7 oraz art. 152a ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24

miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 69 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż

przez 30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Osoby, o których mowa w art. 15 ust. 3, 4 i 5, zwane dalej „osobami ubiegającymi się”,

są obowiązane do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym.

2.

Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym

uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu

i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje

osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za

niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze.

3.

Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu

rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w

trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby.

4.

Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający

to badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej

osoby ubiegającej się.

1.

Badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który posiada

1)

co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie,

2)

specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej,

medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny

kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej,

3)

dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających

się,

4)

wpis do rejestru lekarzy upoważnionych

- zwany „lekarzem upoważnionym”.

2.

Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr lekarzy upoważnionych,

który zawiera

1)

imię lub imiona, nazwisko lekarza upoważnionego,

2)

datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,

3)

numer prawa wykonywania zawodu,

4)

adres miejsca wykonywania badań lekarskich, opcjonalnie adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu

- oraz wystawia zaświadczenie o wpisie do rejestru.

3.

Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, lekarz uzyskuje po ukończeniu

z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań lekarskich i wydawania

orzeczeń lekarskich osobom ubiegającym się.

1.

Badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który posiada

1)

dyplom magistra psychologii lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej ze specjalizacją

filozoficzno-psychologiczną uzyskany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim do dnia

1 października 1981 r. lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej w zakresie psychologii

uzyskany w Akademii Teologii Katolickiej do dnia 31 grudnia 1992 r.,

2)

co najmniej pięcioletni staż pracy w zawodzie, przy czym co najmniej 3 lata w ostatnim

pięcioleciu był zatrudniony na stanowisku psychologa,

3)

dodatkowe kwalifikacje z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających

się,

4)

wpis do rejestru psychologów upoważnionych

- zwany „psychologiem upoważnionym”.

2.

Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr psychologów upoważnionych

zawierający

1)

imię lub imiona, nazwisko psychologa upoważnionego,

2)

datę wpisu do rejestru i numer tego wpisu,

3)

adres miejsca wykonywania badań psychologicznych, opcjonalnie adres poczty elektronicznej

lub numer telefonu

- oraz wystawia zaświadczenia o wpisie do rejestru.

3.

Dodatkowe kwalifikacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, psycholog uzyskuje po ukończeniu

z wynikiem pozytywnym szkolenia z zakresu przeprowadzania badań psychologicznych i

wydawania orzeczeń psychologicznych osobom ubiegającym się. Programy szkoleń zatwierdza

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Lekarz upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń lekarskich w przypadkach

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu,

2)

ograniczenia w wykonywaniu określonych czynności medycznych,

3)

utraty prawa wykonywania zawodu

- określonych w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2015 r. poz. 464).

2.

Psycholog upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń psychologicznych w przypadku

1)

zakazu wykonywania zawodu orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu;

2)

pozbawienia praw publicznych prawomocnym wyrokiem sądu.

3.

Utrata uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowi podstawę do skreślenia lekarza

upoważnionego albo psychologa upoważnionego z rejestru lekarzy upoważnionych albo

rejestru psychologów upoważnionych.

1.

Badania lekarskie i psychologiczne prowadzi się na koszt osoby ubiegającej się.

2.

Maksymalna opłata za badanie lekarskie lub maksymalna opłata za badanie psychologiczne

wynoszą odpowiednio 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym przeprowadzenie badania, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm..

1.

Lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wyników badań, o których

mowa w art. 15a ust. 2.

2.

Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia

stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust.

1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia,

o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.

3.

Lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2,

w formie karty badania lekarskiego.

4.

Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią

załączniki do karty badania lekarskiego.

1.

Psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań,

o których mowa w art. 15a ust. 3 lub 4.

2.

Oryginał orzeczenia psychologicznego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia

stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust.

1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia,

o którym mowa w art. 15 ust. 4 zdanie drugie.

3.

Dokumentację badań psychologicznych stanowią wyniki badań przeprowadzonych przez psychologa

upoważnionego w zakresie określonym w art. 15a ust. 3 lub 4; kopia orzeczenia psychologicznego

stanowi załącznik do dokumentacji.

1.

Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.

2.

Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji

właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.

3.

Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego

z podmiotów odwoławczych, którymi są

1)

wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia

lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - instytuty badawcze w dziedzinie

medycyny pracy;

2)

jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

4.

Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje

je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania

odwołania.

5.

Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.

6.

Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się.

7.

Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

1.

Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych

orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu

na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

2.

Kontrolę przeprowadzają odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony,

posiadający pisemne upoważnienie właściwego wojewody, zwani dalej „osobami upoważnionymi”.

3.

Upoważnienie zawiera

1)

datę wydania upoważnienia;

2)

numer upoważnienia;

3)

imię i nazwisko oraz numer dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby upoważnionej;

4)

powołanie podstawy prawnej kontroli;

5)

nazwę i adres podmiotu kontrolowanego;

6)

zakres kontroli;

7)

miejsce i termin przeprowadzenia kontroli.

4.

Osoby upoważnione przy wykonywaniu czynności kontrolnych, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń, w których są wykonywane badania;

2)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz dokumentacji odpowiednio od lekarza upoważnionego

lub psychologa upoważnionego wykonującego badania albo od kierownika podmiotu wykonującego

badania;

3)

udziału w czynnościach związanych z przeprowadzaniem badań;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

zabezpieczania dowodów.

5.

Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności są przedmiotem

kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik

tego podmiotu są obowiązani do

1)

niezwłocznego przedstawiania na żądanie osoby upoważnionej wszelkich dokumentów i

materiałów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania

wyjaśnień;

2)

zapewnienia warunków i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli,

w szczególności udostępniania, w miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z odpowiednim

wyposażeniem;

3)

sporządzenia na żądanie osoby upoważnionej niezbędnych do kontroli odpisów, kserokopii

lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień i obliczeń opartych na dokumentach.

1.

Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę oraz adres siedziby;

2)

adres miejsca wykonywania badań;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób upoważnionych;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób upoważnionych;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz

o przyczynie tej odmowy.

2.

Protokół podpisują osoby upoważnione oraz odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog

upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane

w podmiocie leczniczym - również kierownik tego podmiotu.

3.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, odpowiednio lekarz upoważniony

lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania

były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik tego podmiotu zgłosi umotywowane

zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych w protokole,

osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić

protokół.

4.

Zgłoszenie zastrzeżeń, o których mowa w ust. 3, nie stanowi przeszkody do podpisania

protokołu przez osoby upoważnione.

5.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden egzemplarz

przekazuje się odpowiednio lekarzowi upoważnionemu albo psychologowi upoważnionemu,

których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie

leczniczym - kierownikowi tego podmiotu.

6.

Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności były przedmiotem

kontroli, a jeżeli badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownik

tego podmiotu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia

zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych

w protokole.

7.

Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu

lub psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a jeżeli

badania były wykonywane w podmiocie leczniczym - również kierownikowi tego podmiotu,

w wystąpieniu pokontrolnym, zalecenia pokontrolne nakazujące usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.

8.

W przypadku nieusunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie, o którym mowa

w ust. 7, wojewoda składa wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego

rejestr o wykreślenie z rejestru lekarzy upoważnionych lub z rejestru psychologów

upoważnionych odpowiednio lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego, których

czynności były przedmiotem kontroli.

W sprawach dotyczących sposobu postępowania z dokumentacją związaną z badaniami psychologicznymi,

o których mowa w art. 15a ust. 3 i 4, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1184).

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i formę prowadzenia szkoleń pozwalających na uzyskanie dodatkowych kwalifikacji,

o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 3 i art. 15c ust. 1 pkt 3;

2)

jednostki uprawnione do prowadzenia szkoleń, o których mowa w pkt 1;

3)

sposób oceny stanu narządu wzroku;

4)

wzory

a)

orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 15f ust. 1 i art. 15h ust. 7,

b)

karty badania lekarskiego, o której mowa w art. 15f ust. 3,

c)

orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 15g ust. 1 i art. 15h ust. 7,

d)

zaświadczenia o wpisie do rejestru lekarzy upoważnionych i zaświadczenia o wpisie

do rejestru psychologów upoważnionych,

e)

pieczęci używanych przez lekarza upoważnionego lub psychologa upoważnionego

- mając na względzie właściwe przygotowanie lekarzy upoważnionych i psychologów upoważnionych,

sprawny obieg dokumentacji oraz jednolitość stosowanych wzorów.

1.

Organem koncesyjnym, właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany, ograniczenia

zakresu działalności gospodarczej lub formy usług oraz cofania koncesji na działalność

gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

2.

Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny zasięga opinii komendanta wojewódzkiego

Policji, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy,

a przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1, innych niż udzielenie koncesji,

organ koncesyjny może zasięgnąć opinii tego komendanta.

W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 614, z późn. zm. w art. 12 w ust. 2 w pkt 4 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

skreślenia maklera papierów wartościowych lub doradcy inwestycyjnego z listy albo

zawieszenia jego uprawnień do wykonywania zawodu,

”

.

Do czasu powołania dyrektora wyłonionego w trybie przepisów art. 15 lub art. 16 albo

do czasu powierzenia zarządzania instytucją kultury osobie fizycznej lub prawnej w

trybie przepisów art. 15a organizator może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora

wyznaczonej osobie na okres nie dłuższy niż do końca sezonu artystycznego następującego

po sezonie, w trakcie którego dyrektor został odwołany albo akt jego powołania wygasł

- w przypadku instytucji artystycznej oraz na okres nie dłuższy niż rok - w przypadku

instytucji kultury innej niż instytucja artystyczna.

W ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2015 r. poz. 196 i 1272) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 1 po pkt 17 dodaje się pkt 17a w brzmieniu

„

17a)

zakładem - jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących

bezpośrednio do wykonywania działalności określonej w art. 2 ust. 1 albo art. 86,

w tym wyrobiska górnicze, obiekty budowlane, urządzenia oraz instalacje;

”

;

2)

w art. 50

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoby wykonujące czynności polegające na wykonywaniu, dozorowaniu i kierowaniu pracami

geologicznymi, z wyjątkiem badań geofizycznych innych niż badania sejsmiczne i geofizyki

wiertniczej, są obowiązane posiadać kwalifikacje w zawodzie geolog określone ustawą.

”

,

b)

w ust. 2

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Ustala się następujące kategorie kwalifikacji w zawodzie geolog w zakresie czynności

polegających na wykonywaniu, dozorowaniu i kierowaniu pracami geologicznymi

”

,

-

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

kategoria IX - kierowanie i wykonywanie w terenie badań sejsmicznych i geofizyki wiertniczej,

także przy użyciu środków strzałowych, wraz z projektowaniem i dokumentowaniem tych

badań;

”

,

-

uchyla się pkt 10-12,

-

dodaje się pkt 13 w brzmieniu

„

13)

kategoria XIII - wykonywanie czynności dozoru geologicznego nad pracami geologicznymi,

z wyjątkiem badań wymienionych w pkt 9, a także kierowanie w terenie robotami geologicznymi

wykonywanymi poza granicami obszaru górniczego, wykonywanymi bez użycia środków strzałowych

albo gdy projektowana głębokość wyrobiska nie przekracza 100 m.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Kwalifikacje określone w ust. 2 pkt 1-8 upoważniają do wykonywania i kierowania pracami

geologicznymi dotyczącymi regionalnych badań budowy geologicznej kraju oraz otworów

wiertniczych do rozpoznawania budowy głębokiego podłoża, niezwiązanych z dokumentowaniem

złóż kopalin.

”

;

3)

art. 51 i art. 52 otrzymują brzmienie

„

Art. 51.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji w zawodzie geolog w zakresie wykonywania, dozorowania

i kierowania pracami geologicznymi w

1)

kategoriach I-IX następuje w drodze świadectwa wydanego przez ministra właściwego

do spraw środowiska;

2)

kategorii XIII następuje w drodze świadectwa wydanego przez marszałka województwa

a)

dolnośląskiego - dla osób zamieszkałych lub wykonujących czynności, o których mowa

w art. 50 ust. 2 pkt 13, na terenie województw: dolnośląskiego, lubuskiego, opolskiego

i wielkopolskiego,

b)

małopolskiego - dla osób zamieszkałych lub wykonujących czynności, o których mowa

w art. 50 ust. 2 pkt 13, na terenie województw: małopolskiego, podkarpackiego, śląskiego

i świętokrzyskiego,

c)

mazowieckiego - dla osób zamieszkałych lub wykonujących czynności, o których mowa

w art. 50 ust. 2 pkt 13, na terenie województw: lubelskiego, łódzkiego, mazowieckiego

i podlaskiego,

d)

pomorskiego - dla osób zamieszkałych lub wykonujących czynności, o których mowa w

art. 50 ust. 2 pkt 13, na terenie województw: kujawsko-pomorskiego, pomorskiego, warmińsko-mazurskiego

i zachodniopomorskiego.

Art. 52.

1.

O stwierdzenie posiadania kwalifikacji w zawodzie geolog w kategorii I-IX może ubiegać

się osoba, która posiada dyplom ukończenia studiów wyższych pierwszego lub drugiego

stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, których program umożliwia nabycie wiedzy

i umiejętności w zakresie nauk geologicznych, oraz odbyła praktykę zawodową, odpowiednią

do poziomu kształcenia i kierunku ukończonych studiów wyższych, zwaną dalej „praktyką”,

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. a.

2.

O stwierdzenie posiadania kwalifikacji w zawodzie geolog w kategorii XIII może ubiegać

się osoba, która posiada co najmniej świadectwo dojrzałości oraz świadectwo ukończenia

szkoły nadające prawo używania tytułu zawodowego lub dyplom uzyskania tytułu zawodowego

albo dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, w zawodach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. a, lub dyplom ukończenia studiów wyższych

pierwszego lub drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, których program

umożliwia nabycie wiedzy i umiejętności w zakresie nauk geologicznych, oraz odbyła

praktykę, określone w tych przepisach.

3.

Zakres ukończonych studiów wyższych, o których mowa w ust. 1 i 2, potwierdza się na

podstawie

1)

nazw kierunków studiów lub

2)

nazw specjalności, lub

3)

wykazu przedmiotów lub efektów kształcenia, określonych w suplemencie do dyplomu,

z tym że studiami umożliwiającymi nabycie wiedzy i umiejętności w zakresie nauk geologicznych

są te studia, które obejmowały co najmniej dwie nauki geologiczne w zakresie wnioskowanej

kategorii, pozwalające na uzyskanie przynajmniej 6 punktów ECTS lub obejmujących przynajmniej

60 godzin kształcenia.

4.

Praktyką jest udział w

1)

wykonywaniu dozoru prac geologicznych lub wykonywaniu prac kartografii geologicznej,

lub wykonywaniu w terenie badań geofizycznych, lub kierowaniu w terenie robotami geologicznymi;

2)

sporządzaniu projektów robót geologicznych i dokumentacji geologicznych lub projektowaniu

i dokumentowaniu prac kartografii geologicznej albo badań geofizycznych.

5.

Praktykę można rozpocząć w przypadku osób ubiegających się o stwierdzenie posiadania

kwalifikacji w zawodzie geolog w

1)

kategorii I-IX - po zaliczeniu czwartego semestru studiów wyższych pierwszego stopnia

lub jednolitych studiów magisterskich, o których mowa w ust. 1, lub po rozpoczęciu

studiów wyższych drugiego stopnia, o których mowa w ust. 1;

2)

kategorii XIII - po uzyskaniu świadectwa ukończenia szkoły nadającego prawo używania

tytułu zawodowego lub dyplomu uzyskania tytułu zawodowego albo dyplomu potwierdzającego

kwalifikacje zawodowe, w zawodach określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

69 ust. 1 pkt 1 lit. a lub po zaliczeniu czwartego semestru studiów wyższych pierwszego

stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, o których mowa w ust. 2, lub po rozpoczęciu

studiów wyższych drugiego stopnia, o których mowa w ust. 2.

6.

Do okresu praktyki zalicza się praktykę objętą programem kształcenia na studiach wyższych,

o których mowa w ust. 1 i 2, pod warunkiem że jest prowadzona na podstawie umowy dotyczącej

praktyki, zawartej między uczelnią a przedsiębiorstwem geologicznym lub górniczym.

7.

Praktykę odbywa się pod nadzorem osób uprawnionych do wykonywania takich samych czynności

objętych kwalifikacjami, o których stwierdzenie posiadania ubiega się osoba odbywająca

praktykę.

8.

Praktyką jest także udział osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym organ administracji

geologicznej w sprawdzaniu, ocenie, przyjmowaniu lub zatwierdzaniu projektów robót

geologicznych i dokumentacji geologicznych. W stosunku do tych osób przepisu ust.

7 nie stosuje się.

”

;

4)

art. 53-60 otrzymują brzmienie

„

Art. 53.

1.

Osoby wykonujące czynności

1)

kierownika i zastępcy kierownika ruchu zakładu górniczego albo zakładu oraz kierownika

i zastępcy kierownika działu ruchu zakładu górniczego albo zakładu w

a)

podziemnych zakładach górniczych,

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną,

c)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

d)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1,

e)

odkrywkowych zakładach górniczych,

f)

zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi,

g)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową,

h)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową,

i)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla,

j)

zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86,

2)

w wyższym dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu w

a)

podziemnych zakładach górniczych,

b)

odkrywkowych zakładach górniczych,

c)

zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi,

d)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla,

e)

zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86,

3)

w dozorze ruchu podziemnego zakładu górniczego,

4)

mierniczego górniczego,

5)

geologa górniczego,

6)

geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych,

7)

kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

8)

specjalistyczne w ruchu zakładu górniczego

- są obowiązane posiadać kwalifikacje określone ustawą.

2.

Osoby wykonujące niewymienione w ust. 1 pkt 2 i 3 czynności w wyższym dozorze ruchu

oraz w dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu są obowiązane posiadać określane

przez pracodawcę przygotowanie zawodowe i doświadczenie zawodowe do wykonywania tych

czynności.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób wykonujących czynności w wyższym dozorze ruchu

w specjalności

1)

mierniczej w

a)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

c)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

- które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o

których mowa w art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a;

2)

mierniczej w

a)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową

- które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o

których mowa w art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a albo b;

3)

geologicznej w

a)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

c)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

- które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o

których mowa w art. 58 ust. 2 pkt 4 lit. a;

4)

geologicznej w

a)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową

- które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o

których mowa w art. 58 ust. 2 pkt 4 lit. a albo b.

4.

Osobami wykonującymi czynności kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym są

1)

kierownik jednostki ratownictwa górniczego i jego zastępca, kierownik okręgowej stacji

ratownictwa górniczego i jego zastępca, kierownik dyżurujących zawodowych zastępów

ratowniczych oraz kierownik zawodowych pogotowi specjalistycznych - w podmiotach wykonujących

czynności dla podziemnych zakładów górniczych;

2)

kierownik jednostki ratownictwa górniczego i jego zastępca, kierownik oddziału terenowego

jednostki ratownictwa górniczego oraz kierownik zawodowych pogotowi specjalistycznych

- w podmiotach wykonujących czynności dla zakładów górniczych innych niż podziemne

zakłady górnicze.

5.

Osobami wykonującymi czynności specjalistyczne w ruchu zakładu górniczego są

1)

w podziemnych zakładach górniczych

a)

górnik strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych,

c)

sygnalista szybowy,

d)

maszynista maszyn wyciągowych,

e)

rewident urządzeń wyciągowych,

f)

operator maszyn do robót strzałowych oraz pojazdów do przewozu osób lub środków strzałowych

pod ziemią,

g)

maszynista: lokomotyw pod ziemią, kolejek podwieszanych pod ziemią lub kolejek spągowych

pod ziemią,

h)

rewident urządzeń systemów łączności, alarmowania i bezpieczeństwa,

i)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu do 1 kV pod ziemią,

j)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu powyżej 1 kV pod ziemią;

2)

w odkrywkowych zakładach górniczych

a)

strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych;

3)

w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, w zakładach

wykonujących roboty geologiczne w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego

składowania dwutlenku węgla oraz w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

dwutlenku węgla

a)

strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych,

c)

operator agregatów cementacyjnych, zasobników oraz urządzeń do intensyfikacji wydobycia

ropy naftowej i gazu ziemnego albo składowania dwutlenku węgla,

d)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu do 1 kV,

e)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu powyżej 1 kV.

Art. 54.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-7, wymaga posiadania

następujących kwalifikacji w zakresie przygotowania zawodowego

1)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-6 - znajomości, w stopniu niezbędnym do wykonywania tych czynności,

przepisów prawa geologicznego i górniczego oraz innych przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego albo zakładu oraz w

przypadku

a)

czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-3 - zagadnień związanych z prowadzeniem

ruchu określonego rodzaju zakładów górniczych albo zakładów oraz występujących w nich

zagrożeń,

b)

czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 4 - zagadnień związanych z wykonywaniem

czynności mierniczego górniczego, czynności kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach

górniczych wydobywa

jących kopaliny bez użycia środków strzałowych, czynności kierownika działu mierniczego

w zakładach górniczych albo zakładach oraz czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności

mierniczej w zakładach górniczych albo zakładach,

c)

czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 5 - zagadnień związanych z wykonywaniem

czynności geologa górniczego, czynności kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach

górniczych wydobywających kopaliny bez użycia środków strzałowych, czynności kierownika

ruchu w zakładach górniczych wydobywających wody lecznicze, wody termalne i solanki,

czynności kierownika działu geologicznego w zakładach górniczych albo zakładach oraz

czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach górniczych

albo zakładach,

d)

czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 6 - zagadnień związanych z wykonywaniem

czynności geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych, czynności kierownika

działu tąpań w podziemnych zakładach górniczych oraz czynności w wyższym dozorze ruchu

w specjalności geofizycznej w podziemnych zakładach górniczych, a także czynności

kierownika działu geofizyka i technika strzałowa w zakładach wykonujących roboty geologiczne

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów, lub służące poszukiwaniu

lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody podziemne będące kopalinami,

oraz czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności geofizyka i technika strzałowa

w zakładach wykonujących roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu

złóż węglowodorów, lub służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych

niż węglowodory oraz wody podziemne będące kopalinami;

2)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, znajomości

a)

przepisów określających zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego oraz prowadzenia

akcji ratowniczych i wykonywania prac profilaktycznych w zakładzie górniczym,

b)

organizacji i zadań ratownictwa górniczego,

c)

wyposażenia jednostek ratownictwa górniczego,

d)

metod prowadzenia akcji ratowniczych i wykonywania prac profilaktycznych,

e)

metod prowadzenia szkoleń i ćwiczeń ratowniczych,

f)

zasad udzielania pomocy przedmedycznej,

g)

działalności pogotowi specjalistycznych;

3)

posiadania tytułu zawodowego lub kwalifikacji zawodowych w zawodach wymienionych w

przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. b, ukończenia określonych

w tych przepisach studiów wyższych lub ukończenia określonych w tych przepisach studiów

podyplomowych;

4)

w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1

lit. b

a)

posiadania odpowiednich kwalifikacji w zawodzie lub odpowiednich uprawnień zawodowych,

b)

złożenia określonych w tych przepisach egzaminów uzupełniających.

Art. 55.

1.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-7, wymaga posiadania

kwalifikacji w zakresie doświadczenia zawodowego, którymi jest odbycie, również przed

uzyskaniem kwalifikacji w zakresie przygotowania zawodowego, o których mowa w art.

54 pkt 3 lub 4, praktyki

1)

w zakresie obejmującym czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-3 albo ust.

2, lub w ruchu zakładu górniczego albo zakładu,

2)

mierniczej,

3)

geologicznej,

4)

geofizycznej,

5)

ratowniczej

- określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. b, czasem

jej trwania oraz rodzajem wykonywanych czynności.

2.

Praktyką w zakresie obejmującym czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-3

albo ust. 2, lub w ruchu zakładu górniczego albo zakładu jest wykonywanie na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej czynności w dziale ruchu lub specjalności technicznej

w

1)

zakładach górniczych prowadzących działalność tą samą metodą lub

2)

zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, lub

3)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1, lub

4)

podmiotach wykonujących w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone im czynności

w ruchu zakładu górniczego prowadzącego działalność tą samą metodą albo zakładu.

3.

Praktyką mierniczą jest wykonywanie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej

czynności w zakresie miernictwa górniczego w

1)

zakładzie górniczym lub

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego.

4.

Praktyką geologiczną jest wykonywanie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej

czynności w zakresie geologii górniczej w

1)

zakładzie górniczym lub

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego.

5.

Praktyką geofizyczną jest wykonywanie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej

czynności w zakresie geofizyki górniczej w

1)

zakładzie górniczym albo zakładzie lub

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego albo zakładu.

6.

Praktyką ratowniczą jest wykonywanie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej

czynności

1)

w służbach ratownictwa górniczego przedsiębiorcy w określonym w art. 53 ust. 4 rodzaju

zakładu górniczego lub

2)

na stanowisku ratownika górniczego w określonym w art. 53 ust. 4 rodzaju zakładu górniczego,

lub

3)

na stanowisku zawodowego ratownika górniczego w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym, wykonujących czynności ratownictwa górniczego dla określonego

w art. 53 ust. 4 rodzaju zakładu górniczego, lub

4)

na stanowisku kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

wykonujących czynności ratownictwa górniczego dla określonego w art. 53 ust. 4 rodzaju

zakładu górniczego.

7.

Praktyką w zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale jest również udział osób zatrudnionych

w urzędzie obsługującym organ nadzoru górniczego lub inny organ nadzoru i kontroli

warunków pracy w wykonywaniu nadzoru i kontroli nad czynnościami określonymi w art.

53.

Art. 56.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 5, wymaga

1)

ukończenia szkoły

a)

ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej dającej wykształcenie średnie albo

b)

ponadpodstawowej i posiadania tytułu zawodowego, albo

c)

ponadgimnazjalnej i posiadania kwalifikacji w zawodzie;

2)

odbycia praktyki, określonej, w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt

1 lit. c, stażem pracy lub okresem szkolenia praktycznego na stanowisku oraz rodzajem

wykonywanych czynności;

3)

posiadania aktualnego zaświadczenia o odbyciu kursu specjalistycznego lub aktualnych

zaświadczeń o odbyciu kursów specjalistycznych określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. c;

4)

posiadania dodatkowych kwalifikacji określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. c - w przypadku osób wykonujących czynności wymienione w

art. 53 ust. 5

a)

pkt 1 lit. i oraz j,

b)

pkt 3 lit. d oraz e;

5)

posiadania aktualnego orzeczenia psychologicznego wydawanego na podstawie wyniku badań

psychologicznych prowadzonych w ramach służby medycyny pracy, obejmujących zagadnienia

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. c - w przypadku

osób wykonujących czynności wymienione w art. 53 ust. 5

a)

pkt 1 lit. c-j,

b)

pkt 3 lit. c-e;

6)

posiadania aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak

zaburzeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych

przeznaczonych do użytku cywilnego

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1100) - w przypadku osób wykonujących czynności wymienione w art. 53 ust. 5

a)

pkt 1 lit. a oraz b,

b)

pkt 2,

c)

pkt 3 lit. a oraz b;

7)

posiadania minimalnego wieku określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 69

ust. 1 pkt 1 lit. c.

Art. 57.

1.

Zakres ukończonych studiów wyższych potwierdza się na podstawie

1)

nazw kierunków studiów lub

2)

nazw specjalności, lub

3)

wykazu przedmiotów lub efektów kształcenia, określonych w suplemencie do dyplomu.

2.

Złożenie egzaminów uzupełniających potwierdza się zaświadczeniem wydanym przez uczelnię

realizującą program studiów w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie

art. 69 ust. 1 pkt 1 lit. b.

Art. 58.

1.

Wykonywanie czynności

1)

kierowników działów ruchu: górniczego, techniki strzałowej, tąpań, wentylacji, energomechanicznego

oraz energomechanicznego do spraw obiektów podstawowych w

a)

podziemnych zakładach górniczych wydobywających

-

węgiel kamienny lub

-

rudy metali, lub

-

kopaliny inne niż węgiel kamienny i rudy metali, lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną, lub

c)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

d)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

-

pkt 1 lub 5 lub

-

pkt 2 lub 5, lub

-

pkt 3 lub 5, lub

-

pkt 4 lub 5,

2)

w wyższym dozorze ruchu oraz w dozorze ruchu w specjalnościach: górniczej, geofizycznej,

górnicze wyciągi szybowe, mechanicznej - maszyn i urządzeń dołowych, elektrycznej

- maszyn i urządzeń dołowych, elektrycznej - teletechnicznej i automatyki, mierniczej

oraz geologicznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających

a)

węgiel kamienny lub

b)

rudy metali, lub

c)

kopaliny inne niż węgiel kamienny i rudy metali,

3)

kierownika ruchu i kierowników działów ruchu: górniczego oraz energomechanicznego

oraz w wyższym dozorze ruchu w specjalnościach: górniczej, mierniczej oraz geologicznej

w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

a)

węgiel brunatny lub

b)

kopaliny z użyciem środków strzałowych, lub

c)

kopaliny bez użycia środków strzałowych,

4)

kierownika ruchu w

a)

zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi

-

węglowodory lub

-

kopaliny inne niż węglowodory, lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową, lub

c)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową, lub

d)

zakładach wykonujących roboty geologiczne

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu wód podziemnych lub wykonywane w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, lub

-

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

5)

kierowników działów ruchu: górniczego oraz energomechanicznego w zakładach górniczych

a)

wydobywających otworami wiertniczymi

-

węglowodory lub

-

kopaliny inne niż węglowodory, lub

b)

prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji metodą otworową, lub

c)

prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową,

6)

kierowników działów ruchu: wiertniczego oraz energomechanicznego w zakładach wykonujących

roboty geologiczne

a)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

b)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

c)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu wód podziemnych lub wykonywane w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, lub

d)

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

7)

w wyższym dozorze ruchu w specjalnościach: górniczej, mierniczej oraz geologicznej

w zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi

a)

węglowodory lub

b)

kopaliny inne niż węglowodory,

8)

w wyższym dozorze ruchu w specjalnościach: wiertniczej, mierniczej oraz geologicznej

w zakładach wykonujących roboty geologiczne

a)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

b)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

c)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu wód podziemnych lub wykonywane w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, lub

d)

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

9)

kierownika działu geofizyka i technika strzałowa oraz czynności w wyższym dozorze

ruchu w specjalności geofizyka i technika strzałowa w zakładach wykonujących roboty

geologiczne

a)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

b)

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

c)

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

10)

kierownika działu ochrony środowiska w

a)

podziemnych zakładach górniczych lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną, lub

c)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

d)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1, lub

e)

odkrywkowych zakładach górniczych, lub

f)

zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi

-

węglowodory lub

-

kopaliny inne niż węglowodory, lub

g)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową, lub

h)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową, lub

i)

zakładach wykonujących roboty geologiczne

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu wód podziemnych lub wykonywane w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, lub

-

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

11)

w wyższym dozorze ruchu w specjalnościach: budowlanej oraz ochrona środowiska w

a)

podziemnych zakładach górniczych lub

b)

odkrywkowych zakładach górniczych, lub

c)

zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi

-

węglowodory lub

-

kopaliny inne niż węglowodory, lub

d)

zakładach wykonujących roboty geologiczne

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz wody

podziemne będące kopalinami, lub

-

służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu wód podziemnych lub wykonywane w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, lub

-

w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

12)

w dozorze ruchu w specjalnościach: budowlanej oraz ochrona środowiska w podziemnych

zakładach górniczych

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania tych czynności, w drodze

świadectwa wydanego przez dyrektora okręgowego urzędu górniczego.

2.

Wykonywanie czynności

1)

kierownika ruchu w

a)

podziemnych zakładach górniczych wydobywających

-

węgiel kamienny lub

-

rudy metali, lub

-

kopaliny inne niż węgiel kamienny i rudy metali, lub

b)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną, lub

c)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

d)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

-

pkt 1 lub 5 lub

-

pkt 2 lub 5, lub

-

pkt 3 lub 5, lub

-

pkt 4 lub 5,

2)

kierownika ruchu oraz kierowników działów ruchu: górniczego, energomechanicznego oraz

ochrony środowiska, a także czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalnościach: górniczej,

mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz ochrona środowiska - w zakładach górniczych

prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla,

3)

mierniczego górniczego w

a)

zakładach górniczych, zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, albo

b)

zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących

roboty geologiczne, o których mowa w art. 86,

4)

geologa górniczego w

a)

zakładach górniczych, zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, albo

b)

zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących

roboty geologiczne, o których mowa w art. 86,

5)

geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych,

6)

kierownika jednostki ratownictwa górniczego albo kierownika okręgowej stacji ratownictwa

górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących

czynności dla podziemnych zakładów górniczych,

7)

kierownika jednostki ratownictwa górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym, wykonujących czynności dla zakładów górniczych innych niż

podziemne zakłady górnicze

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania tych czynności, w drodze

świadectwa wydanego przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Wykonywanie czynności kierownika działu mierniczego w

1)

podziemnych zakładach górniczych lub

2)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną, lub

3)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

4)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a.

4.

Wykonywanie czynności kierownika działu mierniczego w

1)

odkrywkowych zakładach górniczych lub

2)

zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, lub

3)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową, lub

4)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową, lub

5)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla, lub

6)

zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a albo b.

5.

Wykonywanie czynności kierownika działu geologicznego w

1)

podziemnych zakładach górniczych lub

2)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną, lub

3)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

lub

4)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a.

6.

Wykonywanie czynności kierownika działu geologicznego w

1)

odkrywkowych zakładach górniczych lub

2)

zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, lub

3)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą otworową, lub

4)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową, lub

5)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla, lub

6)

zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86

- wymaga stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a albo b.

7.

Powierzenie wykonywania czynności

1)

w kierownictwie i dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu, niewymienionych w

ust. 1 lub 2, następuje po sprawdzeniu przez pracodawcę spełnienia wymagań określonych

a)

w art. 54 pkt 1, 3 i 4, art. 55 ust. 1 pkt 1-4, ust. 2-5 i 7 albo

b)

na podstawie art. 53 ust. 2;

2)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności

a)

mierniczej w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie

substancji metodą podziemną, zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą podziemną lub zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2

ust. 1 - osobom, które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a,

b)

mierniczej w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie

substancji metodą otworową lub zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą otworową - osobom, które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji

do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. a albo b,

c)

geologicznej w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie

substancji metodą podziemną, zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą podziemną lub zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2

ust. 1 - osobom, które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a,

d)

geologicznej w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie

substancji metodą otworową lub zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą otworową - osobom, które uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji

do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a albo b

- następuje na podstawie świadectwa stwierdzającego posiadanie tych kwalifikacji;

3)

specjalistycznych w ruchu zakładu górniczego następuje po sprawdzeniu przez pracodawcę

spełnienia wymagań, o których mowa w art. 56.

8.

W przypadkach określonych w ust. 7 pkt 1 i 3 pracodawca wystawia zaświadczenie o spełnieniu

wymagań określonych w tych przepisach i przechowuje je w aktach osobowych pracownika.

Art. 59.

1.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

1)

kierownika ruchu zakładu górniczego albo zakładu,

2)

kierowników działów ruchu zakładu górniczego albo zakładu,

3)

kierownika jednostki ratownictwa górniczego oraz kierownika okręgowej stacji ratownictwa

górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących

czynności dla podziemnych zakładów górniczych,

4)

kierownika jednostki ratownictwa górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym, wykonujących czynności dla zakładów górniczych innych niż

podziemne zakłady górnicze

- stanowi równocześnie stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

zastępców tych osób.

2.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności mierniczego górniczego

w

1)

zakładach górniczych, zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, stanowi

równocześnie stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

kopaliny bez użycia środków strzałowych,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu mierniczego w zakładach górniczych, zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 oraz zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności mierniczej w zakładach górniczych, zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 oraz zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86;

2)

zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących

roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, stanowi równocześnie stwierdzenie posiadania

kwalifikacji do wykonywania czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

kopaliny bez użycia środków strzałowych,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu mierniczego w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których

mowa w art. 86,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności mierniczej w zakładach górniczych innych niż

podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których

mowa w art. 86.

3.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności geologa górniczego w

1)

zakładach górniczych, zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, stanowi

równocześnie stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w

-

odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny bez użycia środków strzałowych,

-

zakładach górniczych wydobywających wody lecznicze, wody termalne i solanki,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geologicznego w zakładach górniczych, zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 oraz zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach górniczych, zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 oraz zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86;

2)

zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących

roboty geologiczne, o których mowa w art. 86, stanowi równocześnie stwierdzenie posiadania

kwalifikacji do wykonywania czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w

-

odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny bez użycia środków strzałowych,

-

zakładach górniczych wydobywających wody lecznicze, wody termalne i solanki,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geologicznego w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których

mowa w art. 86,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze oraz zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których

mowa w art. 86.

4.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności geofizyka górniczego

w podziemnych zakładach górniczych stanowi równocześnie stwierdzenie posiadania kwalifikacji

do wykonywania czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności geofizycznej w podziemnych

zakładach górniczych.

Art. 60.

1.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności kierownika ruchu

zakładu górniczego albo zakładu określonych w art. 58 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2

pkt 1 i 2 oraz kwalifikacje w zakresie przygotowania zawodowego, o którym mowa w art.

54 pkt 3 i 4, i kwalifikacje w zakresie doświadczenia zawodowego, o którym mowa w

art. 55, wymagane od kierownika określonego w art. 58 ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6, 9 i 10

oraz ust. 2 pkt 2 działu ruchu zakładu górniczego albo zakładu może wykonywać czynności

kierownika tego działu.

2.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności kierownika określonego

w art. 58 ust. 1 pkt 1, 3, 5, 6, 9 i 10 oraz ust. 2 pkt 2 działu ruchu, w określonej

w art. 58 ust. 1 pkt 2, 3, 7-9 i 11 oraz ust. 2 pkt 2 specjalności w wyższym dozorze

ruchu zakładu górniczego albo zakładu albo w określonej w art. 58 ust. 1 pkt 2 i 12

specjalności w dozorze ruchu podziemnego zakładu górniczego może wykonywać czynności

na stanowisku obejmującym więcej niż jeden z tych rodzajów czynności.

3.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności kierownika ruchu

zakładu górniczego, czynności kierownika działu ruchu lub czynności w wyższym dozorze

ruchu w zakładach górniczych wydobywających węglowodory otworami wiertniczymi lub

w zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi kopaliny inne niż węglowodory

może wykonywać te czynności w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny

lecznicze.

4.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności kierownika działu

ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

1)

węgiel brunatny lub

2)

kopaliny z użyciem środków strzałowych, lub

3)

kopaliny bez użycia środków strzałowych

- może wykonywać czynności kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu zakładu górniczego

w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny na podstawie koncesji

udzielonej przez starostę.

5.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności w wyższym dozorze

ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

1)

węgiel brunatny lub

2)

kopaliny z użyciem środków strzałowych, lub

3)

kopaliny bez użycia środków strzałowych

- może wykonywać czynności kierownika i zastępcy kierownika ruchu zakładu górniczego

oraz kierownika i zastępcy kierownika działu ruchu zakładu górniczego w odkrywkowych

zakładach górniczych wydobywających kopaliny na podstawie koncesji udzielonej przez

starostę.

6.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności geofizyka górniczego

w podziemnych zakładach górniczych może wykonywać czynności

1)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu tąpań w podziemnych zakładach górniczych,

jeżeli odbyła praktykę wymaganą dla tych czynności;

2)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geofizyka i technika strzałowa w zakładach

wykonujących roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów,

lub służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz

wody podziemne będące kopalinami, jeżeli odbyła praktykę wymaganą dla tych czynności;

3)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geofizyka i technika strzałowa w zakładach

wykonujących roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów,

lub służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz

wody podziemne będące kopalinami, jeżeli odbyła praktykę wymaganą dla tych czynności.

”

;

5)

w art. 61

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji, o których mowa w art. 50 oraz art. 58 ust. 1

i 2, następuje na wniosek osoby ubiegającej się o stwierdzenie posiadania kwalifikacji,

zwanej dalej „kandydatem”, po przeprowadzeniu egzaminu.

”

,

b)

w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

w przypadkach określonych w przepisach rozdziału 1 albo 2

a)

studia podyplomowe ukończone przez kandydata,

b)

posiadane przez kandydata: tytuł zawodowy lub kwalifikacje zawodowe w zawodzie, lub

kwalifikacje w zawodzie, lub uprawnienia zawodowe,

c)

złożone przez kandydata egzaminy uzupełniające;

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego określenie

kwalifikacji, o których stwierdzenie posiadania ubiega się kandydat, następuje z uwzględnieniem

art. 58 ust. 1 lub 2.

”

,

d)

w ust. 3 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

odpis albo uwierzytelnioną kopię dokumentów potwierdzających dane określone w ust.

2 pkt 6a;

”

;

6)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

Organ właściwy do stwierdzenia posiadania kwalifikacji

1)

dopuszcza kandydata do egzaminu po ustaleniu, że kandydat spełnia wymagania dla określonej

we wniosku kategorii kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami

geologicznymi albo posiada wymagane kwalifikacje w zakresie przygotowania zawodowego,

o którym mowa w art. 54 pkt 3 i 4, oraz kwalifikacje w zakresie doświadczenia zawodowego,

o którym mowa w art. 55;

2)

odmawia, w drodze decyzji, dopuszczenia do egzaminu, w przypadku ustalenia, że kandydat

nie spełnia wymagań dla określonej we wniosku kategorii kwalifikacji do wykonywania,

dozorowania i kierowania pracami geologicznymi albo nie posiada wymaganych kwalifikacji

w zakresie przygotowania zawodowego, o którym mowa w art. 54 pkt 3 i 4, oraz kwalifikacji

w zakresie doświadczenia zawodowego, o którym mowa w art. 55.

”

;

7)

art. 64 otrzymuje brzmienie

„

Art. 64.

Podczas egzaminu sprawdzeniu podlega w przypadku

1)

kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi - znajomość

przez kandydata przepisów prawa geologicznego i górniczego w kategorii I-IX oraz XIII, prawa wodnego w kategorii IV i V, prawa budowlanego w kategorii VI i VII oraz prawa ochrony środowiska w kategorii I-IX, a także posiadanie

przez kandydata umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy zawodowej - w zakresie

niezbędnym do wykonywania czynności objętych kwalifikacjami;

2)

kwalifikacji w zakresie górnictwa - posiadanie przez kandydata wymaganych kwalifikacji

w zakresie przygotowania zawodowego, o którym mowa w art. 54 pkt 1;

3)

kwalifikacji w zakresie ratownictwa górniczego - posiadanie przez kandydata wymaganych

kwalifikacji w zakresie przygotowania zawodowego, o którym mowa w art. 54 pkt 2.

”

;

8)

w art. 65 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Kandydat, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, może przystąpić do ponownego egzaminu

w przypadku

1)

kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego - nie wcześniej niż po

upływie 6 miesięcy od dnia, w którym przeprowadzono egzamin;

2)

kwalifikacji w zakresie geologii - w najbliższym możliwym terminie ustalonym przez

organ administracji geologicznej.

”

;

9)

art. 69 otrzymuje brzmienie

„

Art. 69.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania

a)

dotyczące wykształcenia, kwalifikacji zawodowych w poszczególnych zawodach oraz odpowiadającego

im zakresu i wymiaru praktyki, o której mowa w art. 52 ust. 4, dla poszczególnych

kategorii kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi,

b)

dotyczące kwalifikacji w zakresie przygotowania zawodowego, o którym mowa w art. 54

pkt 3 i 4, oraz w zakresie doświadczenia zawodowego, o którym mowa w art. 55, które

są obowiązane posiadać osoby wykonujące czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1

pkt 1-7,

c)

w zakresie określonym w art. 56 pkt 2-4 i 7, które są obowiązane spełniać osoby wykonujące

czynności, o których mowa w art. 53 ust. 5, w tym okresy ważności zaświadczeń o odbyciu

kursów specjalistycznych, oraz zagadnienia objęte badaniami psychologicznymi, o których

mowa w art. 56 pkt 5;

2)

wymagania dotyczące ustalania składów komisji egzaminacyjnych i zespołów egzaminacyjnych;

3)

wysokość wynagrodzenia przysługującego osobom wchodzącym w skład komisji egzaminacyjnych;

4)

wzór świadectwa stwierdzającego posiadanie kwalifikacji.

2.

Określając wymagania, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska

uwzględnia klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego oraz kieruje się odpowiednio

potrzebą zapewnienia prawidłowego wykonywania czynności zawodowych, a dodatkowo w

przypadku kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego - potrzebą zapewnienia

wysokiego poziomu bezpieczeństwa w zakładach górniczych albo zakładach, a także adekwatności

przygotowania zawodowego i doświadczenia zawodowego do usytuowania w schemacie organizacyjnym

zakładu górniczego, zakładu albo podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym

oraz adekwatności zakresu zagadnień objętych badaniami psychologicznymi oraz pozostałych

wymagań do wykonywanych czynności specjalistycznych, oraz rodzaju zagrożeń związanych

z wykonywaniem czynności w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego, a także zapewnienia

adekwatności składów komisji egzaminacyjnych i zespołów egzaminacyjnych do zakresu

wymagań podlegających sprawdzeniu podczas egzaminu, ustalenia wynagrodzenia odpowiadającego

nakładowi pracy osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych, komunikatywności

treści oraz wzorów świadectw stwierdzających posiadanie kwalifikacji.

”

;

10)

w art. 70 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wykaz osób, którym stwierdzono posiadanie kwalifikacji określonych w art. 50 oraz

art. 58 ust. 1 i 2, zamieszcza się i aktualizuje na stronach Biuletynu Informacji

Publicznej urzędów obsługujących organy właściwe do stwierdzenia ich posiadania.

”

;

11)

w art. 112 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Szkolenie osób, o których mowa w art. 53 ust. 5, oraz osób kierownictwa i dozoru ruchu

podziemnego zakładu górniczego odbywa się na podstawie programów szkolenia zatwierdzanych,

w drodze decyzji, przez właściwe organy nadzoru górniczego. Odmowa zatwierdzenia następuje,

jeżeli program szkolenia nie zapewnia przekazania osobom szkolonym niezbędnych informacji

dotyczących prawidłowego wykonywania czynności specjalistycznych w ruchu zakładu górniczego.

”

;

12)

w art. 181 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

”

.

W ustawie z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1238) art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 35 ust. 4, art. 97 ust. 1, art. 110,

art. 116 ust. 7 oraz art. 137 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc

do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 97 ust.

1, art. 110, art. 116 ust. 7, art. 137 ust. 7 oraz art. 152a ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24

miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 69 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż

przez 30 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

”

.

Na potrzeby rozliczeń transakcji, o których mowa w art. 14 ust. 2c, giełdowa izba

rozrachunkowa, Krajowy Depozyt, a także spółka, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie

czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, mogą być stronami tych transakcji.

1.

Osoby, które ukończyły szkolenie specjalistów ochrony przeciwpożarowej na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, mogą wykonywać czynności,

o których mowa w art. 4 ust. 2a tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do

czasu utraty ważności zaświadczenia o ukończeniu tego szkolenia.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, których zaświadczenie o ukończeniu szkolenia specjalistów

ochrony przeciwpożarowej utraciło ważność po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

nabywają uprawnienia inspektora ochrony przeciwpożarowej i mogą wykonywać czynności,

o których mowa w art. 4 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, przez rok od dnia utraty ważności zaświadczenia o ukończeniu szkolenia specjalistów

ochrony przeciwpożarowej.

3.

Zaświadczenia o stwierdzeniu posiadania wymaganego przygotowania zawodowego i powołania

do sprawowania funkcji rzeczoznawcy i akty powołania na rzeczoznawcę, wydane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują ważność.

4.

Osoby, które posiadają dokumenty, o których mowa w ust. 3, mogą wykonywać zawód rzeczoznawcy

do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o którym mowa w art. 6 ust. 7 ustawy zmienianej

w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile ich prawo do sprawowania funkcji

rzeczoznawcy nie jest zawieszone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Do osób,

których prawo do sprawowania funkcji rzeczoznawcy w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy jest zawieszone, stosuje się przepis art. 11s pkt 2 ustawy zmienianej w art.

2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Do postępowań w sprawie nadzoru nad działalnością rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń

przeciwpożarowych, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 2 i niezakończonych

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Strażacy Państwowej Straży Pożarnej, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

posiadają ukończone szkolenie podstawowe, o którym mowa w art. 16a ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, otrzymują pierwszy stopień podoficerski po ukończeniu

szkolenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 16a ust. 4 tej ustawy, w brzmieniu

dotychczasowym.

2.

Szkolenia uzupełniające, o których mowa w art. 16a ust. 4 ustawy zmienianej w art.

2, w brzmieniu dotychczasowym, prowadzi się do czasu wyczerpania potrzeb szkoleniowych,

nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r. na podstawie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 16a ust. 6 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Pracownicy Inspekcji dokonujący kontroli otrzymują legitymacje służbowe.

2.

Legitymacje służbowe wydaje

1)

wojewoda - wojewódzkiemu inspektorowi i jego zastępcy;

2)

wojewódzki inspektor - pracownikom wojewódzkiego inspektoratu jakości handlowej artykułów

rolno-spożywczych;

3)

dyrektor generalny Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych

- pracownikom Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

3.

W przypadku utraty legitymacji służbowej pracownik jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

o tym organ, który wydał legitymację.

4.

Organ, który wydał legitymację, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, unieważnia

utraconą legitymację służbową oraz wydaje nową.

5.

Legitymacja służbowa podlega wymianie w przypadku

1)

zmiany imienia lub nazwiska pracownika;

2)

uszkodzenia lub zniszczenia;

3)

zmiany stanowiska pracownika.

6.

Z chwilą rozwiązania stosunku pracy legitymacja służbowa podlega zwrotowi organowi,

który ją wydał.

7.

Minister właściwy do spraw rynków rolnych określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

służbowej pracowników Inspekcji dokonujących kontroli, mając na względzie możliwość

identyfikacji pracownika Inspekcji i jego stanowiska służbowego.

1.

Tłumacz przysięgły niewypełniający obowiązków, o których mowa w art. 8 ust. 2, art.

14, art. 15, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 albo wypełniający te obowiązki nienależycie

lub nierzetelnie podlega odpowiedzialności zawodowej.

2.

Z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec tłumacza przysięgłego mogą być orzeczone

następujące kary

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna nie niższa niż jedna dziesiąta kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym wydanie prawomocnego orzeczenia w sprawie

odpowiedzialności zawodowej tłumacza przysięgłego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 748, z późn. zm. i nie wyższa niż to wynagrodzenie;

4)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego na okres od 3 miesięcy

do roku;

5)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, z możliwością ubiegania

się o jego ponowne nadanie nie wcześniej niż po upływie 2 lat od pozbawienia i po

ponownym złożeniu egzaminu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6.

1.

Strażacy Państwowej Straży Pożarnej, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

nie spełniają wymagań kwalifikacyjnych określonych w art. 36 ust. 3-5 ustawy zmienianej

w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zachowują prawo do zajmowania dotychczasowych

stanowisk służbowych.

2.

Wymagania kwalifikacyjne do zajmowania stanowisk służbowych, o których mowa w art.

36 ust. 3-5 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym, nabyte przez strażaków

Państwowej Straży Pożarnej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się

za równorzędne z wymaganiami kwalifikacyjnymi określonymi w art. 36 ust. 3 lub 4 ustawy

zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 53 ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

4.

Strażacy Państwowej Straży Pożarnej, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy ukończyli przeszkolenie zawodowe przygotowujące do zajmowania stanowisk związanych

z kierowaniem działaniami ratowniczymi lub rozpoczęli to przeszkolenie na podstawie

dotychczasowych przepisów i ukończą je po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy spełniają

wymagania określone w art. 36 ust. 4 i art. 53 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Wartość odpowiadającą niezamortyzowanej części wartości początkowej podlegających

amortyzacji aktywów trwałych otrzymanych nieodpłatnie lub sfinansowanych z dotacji,

których wartość zwiększyła przed dniem 1 stycznia 2012 r. fundusz instytucji kultury,

podlega przeniesieniu na rozliczenia międzyokresowe przychodów, o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm..

2.

Wartość odpowiadającą niezamortyzowanej części wartości początkowej podlegających

amortyzacji aktywów trwałych ustala się na dzień 31 grudnia 2014 r.

3.

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, następuje nie później niż na dzień 31 grudnia

2015 r.

4.

Rozliczenie wartości przychodów przeniesionych, na podstawie ust. 1, następuje zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

5.

Rozliczenie, o którym mowa w ust. 4, ma zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonanych

od dnia 1 stycznia 2015 r.

1.

Osoba zatrudniona w muzeum w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku

starszego konserwatora, która spełniała wymagania kwalifikacyjne uprawniające do zajmowania

tego stanowiska na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowuje nabyte uprawnienia

do zajmowania tego stanowiska.

2.

Do wniosków o stwierdzenie posiadania dorobku zawodowego wymaganego na stanowisku

kustosza dyplomowanego i kustosza złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

3.

Komisja kwalifikacyjna działająca na podstawie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 32 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, staje

się komisją kwalifikacyjną, o której mowa w art. 33d ust. 1 ustawy zmienianej w art.

5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające zdolność fizyczną i psychiczną

do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej wydane przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art.

6 zachowują ważność do czasu upływu terminów w nich wskazanych.

1.

Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych lekarzy lub upoważnionych

psychologów przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 7, zachowują ważność.

2.

Lekarze i psychologowie, którzy nabyli uprawnienia do wydawania orzeczeń, o których

mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy zmienianej w art. 7, na podstawie dotychczasowych przepisów,

zachowują je.

3.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dotyczące nabycia uprawnień do wydawania orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3-5

ustawy zmienianej w art. 7, prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów.

4.

Dotychczasowy rejestr lekarzy upoważnionych i rejestr psychologów upoważnionych stają

się rejestrami, o których mowa w art. 15b ust. 2 i art. 15c ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Komendant wojewódzki Policji, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, dostosuje prowadzony na podstawie dotychczasowych przepisów rejestr lekarzy

upoważnionych i rejestr psychologów upoważnionych do wymogów określonych w ustawie

zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jeżeli informacje zawarte

w tych rejestrach nie zawierają wszystkich danych, o których mowa w art. 15b ust.

2 i art. 15c ust. 2 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

komendant wojewódzki Policji wzywa lekarza lub psychologa wpisanych do odpowiedniego

rejestru do uzupełnienia wymaganych danych w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.

Po bezskutecznym upływie tego terminu komendant wojewódzki Policji wykreśla lekarza

lub psychologa z rejestru.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór i sposób prowadzenia listy rzeczników patentowych, kierując się koniecznością

zapewnienia przejrzystości danych ujętych na liście;

2)

wzór legitymacji rzecznika patentowego, kierując się koniecznością zapewnienia identyfikacji

osoby uprawnionej do wykonywania zawodu oraz używającej tytułu zawodowego „rzecznik

patentowy”;

3)

wysokość opłat pobieranych przez Urząd Patentowy od wniosku o wpis oraz wniosku o

zmianę wpisu na liście rzeczników patentowych, uwzględniając rzeczywistą wysokość

kosztów związanych z dokonaniem lub ze zmianą wpisu.

1.

Zezwolenia i decyzje wydane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu

dotychczasowym, zachowują ważność.

2.

Zezwolenia wydane na podstawie art. 38 ust. 1 oraz art. 50b ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność pod warunkiem przekazania

regulaminów i procedur, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 3a-3c, oraz listy osób

i regulacji wewnętrznych, o których mowa odpowiednio w art. 39 ust. 2 pkt 4 oraz art.

41a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Przekazanie

następuje najpóźniej w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

W przypadku postępowań wszczętych na podstawie art. 38 ust. 1 oraz art. 50b ust. 1

pkt 2 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wnioskodawca jest obowiązany do przekazania

regulaminów i procedur, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt 3a-3c, oraz listy osób

i regulacji wewnętrznych, o których mowa odpowiednio w art. 39 ust. 2 pkt 4 oraz art.

41a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie

14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Maklerów giełd towarowych wpisanych na listę maklerów giełd towarowych do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, na podstawie art. 27 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu

dotychczasowym, uznaje się za osoby spełniające wymogi określone w art. 41a ust. 1

pkt 1 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

Postępowania dotyczące przystąpienia do egzaminu przed komisją egzaminacyjną dla maklerów

giełd towarowych, począwszy od zakwalifikowania kandydata do tego egzaminu przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, a także postępowania dotyczące wpisu na listę maklerów

giełd towarowych oraz skreślenia z tej listy lub zawieszenia uprawnień maklera giełd

towarowych do wykonywania zawodu są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów

i zakończą się najpóźniej w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

6.

Opłaty egzaminacyjne wniesione przez osoby, które nie przystąpią do egzaminu, o którym

mowa w ust. 5, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

podlegają zwrotowi.

7.

Osoby, wobec których postępowania dotyczące wpisu na listę maklerów giełd towarowych

zostały zakończone wpisem na listę maklerów giełd towarowych stosownie do przepisu

ust. 5, uznaje się za osoby spełniające wymogi określone w art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

8.

Nie uznaje się za osoby spełniające wymogi określone w art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, osób, wobec których

1)

ma zastosowanie art. 32 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym,

2)

Komisja Nadzoru Finansowego wydała decyzję o zawieszeniu uprawnień maklera giełd towarowych

do wykonywania zawodu na podstawie art. 32 ust. 1-3 ustawy zmienianej w art. 9, w

brzmieniu dotychczasowym

- przez okres wynikający z tych przepisów.

9.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej określony w art. 53 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, spoczywa nadal po wejściu w życie niniejszej

ustawy na osobach wpisanych na listę maklerów giełd towarowych oraz osobach, o których

mowa w art. 53 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

10.

Postępowania w sprawach wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, prowadzone przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych na podstawie

art. 7 ust. 1 i 4, art. 8, art. 14 i art. 24 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu

dotychczasowym, przejmuje minister właściwy do spraw gospodarki.

11.

Dokumentację w sprawach, o których mowa w ust. 10, prowadzonych dotychczas przez ministra

właściwego do spraw instytucji finansowych, minister ten przekaże ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki do dnia wejścia w życie art. 9 niniejszej ustawy.

12.

Umowy o prowadzenie rachunku pieniężnego, do których ma zastosowanie art. 38b ust.

6 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, zostaną dostosowane do art.

38b ust. 6 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie miesiąca od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

13.

Do postępowań egzekucyjnych lub upadłościowych wszczętych wobec towarowych domów maklerskich,

którym zostały powierzone środki pieniężne w związku ze świadczeniem przez nie usług

brokerskich, i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje

się art. 38g ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do pracowników instytucji kultury stosuje się

przepisy Kodeksu pracy.

2.

Osoba zatrudniona w instytucji kultury do wykonywania pracy polegającej na tworzeniu,

opracowywaniu lub artystycznym wykonywaniu utworów w dziedzinie teatru, muzyki, tańca,

filmu lub innych sztuk audiowizualnych jest pracownikiem artystycznym.

1.

Uprawnienia do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej określonego w przepisach wydanych na podstawie

art. 12b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 10, w brzmieniu dotychczasowym, uprawniają

do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapew

nienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej o odpowiedniej specjalności

określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 10, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przez czas określony w dotychczasowym

uprawnieniu.

2.

Do zakresów szkoleń i zakresów egzaminów rozpoczętych przed dniem wejścia w życie

art. 10 stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Do aplikacji rzecznikowskiej rozpoczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe z wyjątkiem przepisów dotyczących

wysokości opłaty rocznej za aplikację oraz za przeprowadzenie egzaminu kwalifikacyjnego,

do których stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Opłata roczna za aplikację w wysokości określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 28a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

obowiązuje od roku szkoleniowego, który rozpocznie się po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Do zakresu, trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu kwalifikacyjnego dla osób, które

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy odbywają aplikację rzecznikowską, stosuje

się przepisy ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że egzamin

nie obejmuje części ustnej.

4.

Lista rzeczników patentowych prowadzona na podstawie dotychczasowych przepisów staje

się listą, o której mowa w art. 18 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 12, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

5.

Rzecznik patentowy albo aplikant rzecznikowski zatrudnieni w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw gospodarki w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy są

obowiązani powiadomić o tym Krajową Radę Rzeczników Patentowych, w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy; przepisy art. 23a ust. 3 i 4 ustawy zmienianej

w art. 12 stosuje się odpowiednio.

1.

Instytucja kultury tworzy

1)

fundusz instytucji kultury;

2)

fundusz rezerwowy.

2.

Fundusz instytucji kultury odzwierciedla wartość mienia wydzielonego dla instytucji

kultury w momencie jej utworzenia i ulega zwiększeniu o wartość niepodlegających amortyzacji

aktywów trwałych sfinansowanych z dotacji lub otrzymanych nieodpłatnie oraz zmniejszeniu

o wartość niepokrytej straty netto, o której mowa w ust. 3.

3.

Fundusz rezerwowy tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy i przeznacza

się na pokrycie strat instytucji kultury.

4.

W przypadku gdy strata netto jest wyższa niż fundusz rezerwowy, pozostałą jej część

pokrywa się z funduszu instytucji kultury.

5.

Roczne sprawozdanie finansowe instytucji kultury zatwierdza organizator. W przypadku

samorządowej instytucji kultury roczne sprawozdanie finansowe zatwierdza organ wykonawczy

jednostki samorządu terytorialnego.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskały uprawnienia w

zakresie kierowania pracami konserwatorskimi lub ich samodzielnego wykonywania albo

kierowania robotami budowlanymi lub wykonywania nadzoru inwestorskiego na podstawie

dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia.

2.

Do postępowań w sprawach wydawania pozwoleń, w zakresie ustalania kwalifikacji niezbędnych

do kierowania i samodzielnego wykonywania prac konserwatorskich, prac restauratorskich,

badań konserwatorskich i architektonicznych, kierowania robotami budowlanymi oraz

wykonywania nadzoru inwestorskiego przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków,

a także kierowania i samodzielnego wykonywania badań archeologicznych, wszczętych

na podstawie ustawy zmienianej w art. 13 i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 13, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Nie ujawnia się

1)

wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu

działalności artystycznej lub twórczej,

2)

danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu

działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi

- jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm., a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.

1.

Do wniosków o wpis na listę maklerów papierów wartościowych lub na listę doradców

inwestycyjnych, złożonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 15 i nierozpatrzonych

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 15 w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Postępowania w sprawie wpisu do rejestru agentów firm inwestycyjnych, o którym mowa

w art. 79 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte

na podstawie ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu dotychczasowym i niezakończone

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych,

i nie mogą zakończyć się później niż w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 2, podlega zamknięciu po upływie trzech miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zamknięty rejestr zachowuje znaczenie dokumentu.

4.

Uznaje się, że wpisane do rejestru, o którym mowa w ust. 2, w dniu jego zamknięcia

1)

osoby fizyczne - posiadają odpowiedni poziom wiedzy i doświadczenia zawodowego w zakresie,

o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą;

2)

osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej - posiadają

doświadczenie w zakresie, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy zmienianej

w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz że doświadczenie takie posiadają

osoby kierujące ich działalnością, a także, że doświadczenie to oraz struktura organizacyjna

tych osób lub jednostek gwarantują wykonywanie czynności, o których mowa w art. 79

ust. 2 ustawy zmienianej w art. 15, w sposób prawidłowy z dołożeniem należytej staranności.

5.

Do wniosków o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 79 ust. 8 ustawy zmienianej w

art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, składanych po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy przez podmioty, o których mowa w

1)

ust. 4 pkt 1 - nie dołącza się opinii, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit.

g ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;

2)

ust. 4 pkt 2 - nie dołącza się opinii, o których mowa w art. 81 ust. 1 pkt 2 lit.

h ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

6.

Do osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej wpisanej

do rejestru, o którym mowa w ust. 2, której struktura organizacyjna zmieniła się po

wejściu w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisów ust. 4 pkt 2 oraz ust.

5 pkt 2.

7.

Od dnia następującego po dniu ogłoszenia niniejszej ustawy nie przeprowadza się egzaminu

na agenta firmy inwestycyjnej. W razie wyznaczenia egzaminu na dzień przypadający

po dniu jej ogłoszenia, wniesione opłaty egzaminacyjne podlegają zwrotowi w terminie

90 dni od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

8.

Komisja Nadzoru Finansowego w rejestrze, o którym mowa w art. 79 ust. 8 ustawy zmienianej

w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uwzględni podmioty wpisane do rejestru,

o którym mowa w ust. 2, jeżeli zgodnie z danymi zawartymi w tym rejestrze lub informacjami

przekazanymi zgodnie z art. 81 ust. 8 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu

dotychczasowym, mają one, na dzień zamknięcia rejestru, o którym mowa w ust. 2, zawarte

z firmami inwestycyjnymi umowy, o których mowa w art. 79 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 15.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości, wojewódzki

inspektor przekazuje pisemnie jednostce kontrolowanej zalecenia pokontrolne i wzywa

ją do usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie.

1.

Kwalifikacje

1)

kategorii IV i VI stwierdzone na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 17,

w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1238), stają się kwalifikacjami kategorii IV i VI określonymi w przepisach ustawy zmienianej

w art. 17, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy -

Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw;

2)

kategorii IX stwierdzone na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu

dotychczasowym, stają się kwalifikacjami kategorii IX określonymi w przepisach ustawy

zmienianej w art. 17, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Osoby, które na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu dotychczasowym,

uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji kategorii XI lub XII, mogą wykonywać

czynności kategorii XIII określone w przepisach ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Rzecz ruchoma o wartości historycznej, artystycznej lub naukowej wypożyczana z zagranicy

na wystawę czasową organizowaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwana dalej

„rzeczą ruchomą”, może zostać objęta ochroną prawną, jeżeli

1)

jej przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej leży w interesie publicznym;

2)

nie znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jej przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zgodny z prawem;

4)

nie została wywieziona z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezgodnie z prawem;

5)

zorganizowanie wystawy czasowej bez objęcia tej rzeczy ochroną prawną nie byłoby możliwe

lub skutkowałoby nieproporcjonalnie wysokimi kosztami jej wystawienia w stosunku do

kosztów zorganizowania wystawy;

6)

wystawa czasowa będzie organizowana przez

a)

instytucję kultury w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej lub

b)

muzeum niebędące instytucją kultury, wpisane do wykazu, o którym mowa w art. 5b ust.

1

- zwane dalej „organizatorem wystawy”.

2.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej obejmuje okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia

jej wwiezienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej ustaje

1)

gdy upłynął okres, w jakim rzecz ruchoma była objęta ochroną prawną, określony w ewidencji,

o której mowa w art. 31e ust. 1;

2)

z dniem wywiezienia rzeczy ruchomej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jeżeli rzecz ruchoma nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4.

4.

Ochrona prawna rzeczy ruchomej ustaje z mocą od dnia jej wwiezienia na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, gdy rzecz ruchoma objęta ochroną prawną nie spełnia warunków,

o których mowa w ust. 1 pkt 3 lub 4.

5.

Rzecz ruchoma objęta ochroną prawną nie podlega

1)

zajęciu w celu zabezpieczenia w postępowaniu cywilnym i administracyjnym;

2)

egzekucji w sądowym i administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym;

3)

zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym

oraz roszczeń o naprawienie szkody w postępowaniu karnym.

1.

Organizator wystawy składa ministrowi właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego wniosek o objęcie ochroną prawną rzeczy ruchomej, zwany dalej „wnioskiem”,

co najmniej na 6 miesięcy przed planowanym wwiezieniem tej rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

W przypadku stwierdzenia uchybień formalnych wniosku minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego wzywa organizatora wystawy do uzupełnienia wniosku

w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania

wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udostępnia na

stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej treść wniosku oraz określa

termin, w którym osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające

osobowości prawnej mogą zgłaszać zastrzeżenia co do spełnienia przez wskazaną we wniosku

rzecz ruchomą warunków, o których mowa w art. 31a ust. 1 pkt 2, 3 lub 4, nie krótszy

jednak niż 30 dni od dnia udostępnienia treści wniosku.

4.

Do zastrzeżenia dołącza się dokumenty uprawdopodobniające niespełnienie przez rzecz

ruchomą warunków, o których mowa w art. 31a ust. 1 pkt 2, 3 lub 4.

5.

W przypadku zgłoszenia zastrzeżenia minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego wzywa organizatora wystawy do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie,

nie krótszym jednak niż 7 dni i nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wezwania,

pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Treść uzupełnionego wniosku udostępnia

się na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po upływie terminów,

o których mowa w ust. 2, 3 lub 5, zasięga opinii państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej

w zakresie muzealnictwa i ochrony zbiorów w sprawie spełniania warunków, o których

mowa w art. 31a ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego udostępnia na

stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej informację o objęciu rzeczy

ruchomej ochroną prawną albo informację o nieobjęciu rzeczy ruchomej ochroną prawną.

8.

W sprawach o objęcie rzeczy ruchomej ochroną prawną nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm..

9.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku oraz dokumenty dołączane do wniosku, uwzględniając umożliwienie

skutecznej identyfikacji rzeczy ruchomej, w tym konieczność podania imienia i nazwiska

autora tej rzeczy, a także konieczność podania nazwy, siedziby i adresu organizatora

wystawy oraz imienia, nazwiska i adresu lub nazwy, siedziby i adresu właściciela lub

posiadacza rzeczy ruchomej, oraz umożliwienie dokonania oceny spełnienia warunków

określonych w art. 31a ust. 1.

1.

Organizator wystawy zawiadamia niezwłocznie ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego o wwiezieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywiezieniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy ruchomej objętej ochroną

prawną.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór zawiadomienia o wwiezieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną oraz wzór zawiadomienia o wywiezieniu z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną, uwzględniając umożliwienie

skutecznej identyfikacji tej rzeczy, w tym konieczność podania imienia i nazwiska

autora tej rzeczy, a także konieczność podania nazwy, siedziby i adresu organizatora

wystawy oraz imienia, nazwiska i adresu lub nazwy, siedziby i adresu właściciela lub

posiadacza rzeczy ruchomej.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania

1)

prawa do dodatku za wieloletnią pracę i jego wypłacania,

2)

wysokości dodatku funkcyjnego i jego wypłacania,

3)

wysokości dodatku specjalnego i jego wypłacania,

4)

prawa do ekwiwalentu pieniężnego i jego wysokości,

5)

prawa do nagrody jubileuszowej i jej wypłacania,

6)

prawa do jednorazowej odprawy pieniężnej przysługującej w związku z przejściem na

emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jej wypłacania

- mając na uwadze charakter pracy wykonywanej przez pracowników instytucji kultury,

warunki w jakich jest ona wykonywana, zakres, złożoność zadań oraz odpowiedzialność

tych pracowników, możliwość pozostawania przez pracowników równocześnie w więcej niż

jednym stosunku pracy, określenie wysokości dodatku w odniesieniu do wysokości wynagrodzenia

zasadniczego, określenie terminu wypłacania dodatku, nagrody oraz odprawy, koszty

ponoszone przez pracownika związane z zakupem lub utrzymaniem w należytym stanie rzeczy,

o których mowa w art. 31a ust. 2.

2.

W przypadku gdy w instytucji kultury nie jest zawarty układ zbiorowy pracy, warunki

wynagradzania za pracę oraz stanowiska pracy w tej instytucji określa jej dyrektor

w regulaminie wynagradzania.

3.

Zasady wynagradzania za pracę pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury i przyznawania

im innych świadczeń związanych z pracą określone w ustawie obowiązują do czasu objęcia

ich układem zbiorowym pracy lub regulaminem wynagradzania.

W przypadku uzyskania informacji o niespełnieniu warunków, o których mowa w art. 31a

ust. 1 pkt 3 lub 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

po zasięgnięciu opinii państwowej instytucji kultury wyspecjalizowanej w zakresie

muzealnictwa i ochrony zbiorów w sprawie niespełnienia tych warunków, niezwłocznie

informuje organizatora wystawy o ustaniu ochrony prawnej rzeczy ruchomej.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego prowadzi i aktualizuje

ewidencję rzeczy ruchomych objętych ochroną prawną prowadzoną w formie kart ewidencyjnych.

2.

Ewidencja zawiera

1)

określenie rzeczy ruchomej objętej ochroną prawną, w tym imię i nazwisko autora tej

rzeczy;

2)

wskazanie planowanego terminu jej wwiezienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywiezienia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

imię, nazwisko i adres lub nazwę, siedzibę i adres właściciela lub posiadacza wypożyczającego

rzecz ruchomą objętą ochroną prawną;

4)

dane dotyczące wystawy czasowej, na której będzie eksponowana rzecz ruchoma objęta

ochrona prawną, w tym nazwę, siedzibę i adres organizatora wystawy;

5)

wskazanie okresu, w jakim rzecz ruchoma jest objęta ochroną prawną;

6)

informację o ustaniu ochrony prawnej rzeczy ruchomej z przyczyn określonych w art.

31a ust. 3 pkt 3.

3.

W Biuletynie Informacji Publicznej udostępnia się informacje określone w ust. 2 pkt

1 i 3-6.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór karty ewidencyjnej, uwzględniając zakres danych objętych ewidencją,

w tym potrzebę umożliwienia skutecznej identyfikacji rzeczy ruchomej objętej ochroną

prawną.

1.

Pracownicy zatrudnieni w muzeach na stanowiskach, na których realizuje się zadania

związane z

1)

gromadzeniem i naukowym opracowywaniem zbiorów,

2)

urządzaniem wystaw i udostępnianiem zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych,

3)

organizowaniem badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych,

4)

prowadzeniem działalności edukacyjnej, artystycznej, upowszechniającej kulturę lub

wydawniczej

- tworzą zawodową grupę muzealników.

2.

Pracowników, którzy tworzą zawodową grupę muzealników, zatrudnia się na stanowiskach

kustosza dyplomowanego, kustosza, adiunkta i asystenta.

3.

Pracownik należący do zawodowej grupy muzealników, któremu powierzono zadanie z zakresu

urządzania wystawy, polegające na autorskim opracowaniu i zorganizowaniu wystawy oraz

merytorycznym nadzorze nad wystawą pełni funkcję kuratora wystawy.

1.

Decyzje, świadectwa, zaświadczenia oraz inne dokumenty dotyczące kwalifikacji w zakresie

geologii, górnictwa i ratownictwa górniczego oraz ograniczeń dotyczących ich wykonywania,

wydane przed dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy, zachowują moc przez

okres, na jaki zostały wydane.

2.

Pozostają w mocy uprawnienia do wykonywania czynności, nabyte przed dniem wejścia

w życie art. 17 niniejszej ustawy łącznie ze stwierdzeniem posiadania kwalifikacji,

o których mowa w ust. 1.

1.

Na stanowisku kustosza dyplomowanego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

stopień naukowy doktora w dziedzinie związanej z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów

lub stopień doktora sztuki w tej dziedzinie;

2)

dorobek zawodowy w zakresie działalności muzealniczej;

3)

co najmniej 3-letni staż pracy w muzeach lub w znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej podmiotach, które prowadzą działalność muzealniczą.

2.

Na stanowisku kustosza może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów;

2)

dyplom ukończenia studiów podyplomowych związanych z zakresem gromadzonych w muzeum

zbiorów lub dorobek zawodowy w zakresie działalności muzealniczej;

3)

co najmniej 2-letni staż pracy w muzeach lub w podmiotach, o których mowa w ust. 1

pkt 3.

3.

Na stanowisku adiunkta może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów.

4.

Na stanowisku asystenta może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów.

1.

W muzeach mogą być zatrudnieni specjaliści w zawodach dotyczących działalności muzealniczej

realizujący zadania związane z

1)

przechowywaniem i katalogowaniem gromadzonych zbiorów;

2)

zabezpieczaniem i konserwacją zbiorów, w tym zabytków nieruchomych oraz nieruchomych

obiektów kultury materialnej i przyrody;

3)

zapewnieniem właściwych warunków zwiedzania muzeum i korzystania ze zbiorów.

2.

Specjalistów zatrudnia się na stanowiskach

1)

starszego konserwatora;

2)

konserwatora;

3)

adiunkta konserwatorskiego;

4)

starszego asystenta konserwatorskiego;

5)

asystenta konserwatorskiego;

6)

starszego dokumentalisty;

7)

dokumentalisty;

8)

młodszego dokumentalisty;

9)

starszego renowatora;

10)

renowatora;

11)

renowatora przyuczonego;

12)

młodszego renowatora;

13)

przewodnika muzealnego.

1.

Na stanowisku starszego konserwatora może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom

ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich odpowiadających

danej specjalności oraz co najmniej 6-letni staż pracy.

2.

Na stanowisku konserwatora może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 5-letni staż pracy.

3.

Na stanowisku adiunkta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów oraz posiada co najmniej 5-letni staż pracy albo

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 3-letni staż pracy.

4.

Na stanowisku starszego asystenta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która

posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów oraz co najmniej 3-letni staż pracy albo

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej roczny staż pracy.

5.

Na stanowisku asystenta konserwatorskiego może być zatrudniona osoba, która posiada

1)

dyplom ukończenia studiów pierwszego stopnia związanych z zakresem gromadzonych w

muzeum zbiorów lub

2)

dyplom ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów.

6.

Na stanowisku starszego dokumentalisty może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom

ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych

z zakresem gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej 2-letni staż pracy.

7.

Na stanowisku dokumentalisty może być zatrudniona osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich związanych z zakresem

gromadzonych w muzeum zbiorów oraz co najmniej roczny staż pracy.

8.

Na stanowisku starszego renowatora może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie

średnie oraz co najmniej 3-letni staż pracy.

9.

Na stanowisku renowatora może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie średnie

oraz co najmniej roczny staż pracy.

10.

Na stanowisku renowatora przyuczonego może być zatrudniona osoba, która posiada wykształcenie

średnie lub zasadnicze zawodowe oraz co najmniej 2-letni staż pracy.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy uzyskały stwierdzenie

posiadania kwalifikacji osób kierownictwa lub dozoru ruchu w podziemnych zakładach

górniczych, niezależnie od rodzaju wydobywanej kopaliny, mogą wykonywać czynności

osób kierownictwa tego samego szczebla lub w tym samym dziale ruchu lub czynności

osób dozoru ruchu tego samego szczebla w tej samej specjalności technicznej w

1)

zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

metodą podziemną;

2)

zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną;

3)

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

17.

2.

Osoby, które na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu dotychczasowym,

uzyskały stwierdzenie posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

1)

mierniczego górniczego w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność

określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 17, mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

kopaliny bez użycia środków strzałowych,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu mierniczego w zakładach górniczych oraz

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

17,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności mierniczej w zakładach górniczych oraz zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 17;

2)

mierniczego górniczego w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze,

mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

kopaliny bez użycia środków strzałowych,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu mierniczego w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności mierniczej w zakładach górniczych innych niż

podziemne zakłady górnicze;

3)

geologa górniczego w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność

określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 17, mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w

-

odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny bez użycia środków strzałowych,

-

zakładach górniczych wydobywających wody lecznicze, wody termalne i solanki,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geologicznego w zakładach górniczych oraz

zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

17,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach górniczych oraz zakładach

prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 17;

4)

geologa górniczego w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze, mogą

wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu w

-

odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny bez użycia środków strzałowych,

-

zakładach górniczych wydobywających wody lecznicze, wody termalne i solanki,

b)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geologicznego w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze,

c)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach górniczych innych

niż podziemne zakłady górnicze;

5)

geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych, mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu tąpań w podziemnych zakładach górniczych,

jeżeli odbyły praktykę wymaganą dla tych czynności,

b)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geofizycznej w podziemnych zakładach górniczych,

c)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geofizyka i technika strzałowa w zakładach

wykonujących roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów

lub służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz

wody podziemne będące kopalinami, jeżeli odbyły praktykę wymaganą dla tych czynności,

d)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geofizyka i technika strzałowa w zakładach

wykonujących roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż węglowodorów

lub służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin innych niż węglowodory oraz

wody podziemne będące kopalinami, jeżeli odbyły praktykę wymaganą dla tych czynności.

3.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy uzyskały stwierdzenie

posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności

1)

mierniczego górniczego, mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu mierniczego w zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86 ustawy zmienianej w art. 17,

b)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności mierniczej w zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86 ustawy zmienianej w art. 17,

c)

mierniczego górniczego w zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa

w art. 86 ustawy zmienianej w art. 17;

2)

geologa górniczego, mogą wykonywać czynności

a)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu geologicznego w zakładach wykonujących

roboty geologiczne, o których mowa w art. 86 ustawy zmienianej w art. 17,

b)

w wyższym dozorze ruchu w specjalności geologicznej w zakładach wykonujących roboty

geologiczne, o których mowa w art. 86 ustawy zmienianej w art. 17,

c)

geologa górniczego w zakładach wykonujących roboty geologiczne, o których mowa w art.

86 ustawy zmienianej w art. 17.

4.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy uzyskały stwierdzenie

posiadania kwalifikacji do wykonywania czynności osób średniego lub niższego dozoru

ruchu w zakładach górniczych albo zakładach, mogą wykonywać czynności osób dozoru

ruchu inne niż czynności wyższego dozoru ruchu, w rodzaju zakładu górniczego albo

zakładu oraz w specjalności technicznej, określonych w decyzji albo świadectwie, stwierdzających

posiadanie kwalifikacji.

5.

Osoby, które na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu dotychczasowym,

wykonywały czynności osób średniego lub niższego dozoru ruchu w zakładach górniczych

albo zakładach, niewymagające stwierdzenia posiadania kwalifikacji do wykonywania

tych czynności, mogą wykonywać te czynności jako czynności osób dozoru ruchu inne

niż czynności wyższego dozoru ruchu, w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w tym samym rodzaju zakładu górniczego albo zakładu oraz

w tej samej specjalności technicznej.

6.

Praktyka w średnim lub niższym dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu, odbyta

przed dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy, jest równoznaczna z praktyką

w dozorze ruchu w rozumieniu przepisów ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wymaganą dla stwierdzenia posiadania kwalifikacji albo wykonywania

czynności w wyższym dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu.

7.

Orzeczenia psychologiczne stwierdzające brak istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego,

dotyczące osób wykonujących czynności, o których mowa w art. 53 ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 17, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pozostają w mocy do dnia upływu okresów

przeprowadzania tych badań, określonych w przepisach dotychczasowych.

1.

Posiadanie kwalifikacji wymaganych na poszczególnych stanowiskach w muzeach stwierdza

pracodawca na podstawie świadectw pracy, dyplomów poświadczających zdobyte wykształcenie,

świadectw lub zaświadczeń o ukończeniu kursów, szkoleń specjalistycznych, praktyk

zawodowych, a w przypadku stanowiska kustosza dyplomowanego i kustosza - także zaświadczenia

o posiadaniu dorobku zawodowego.

2.

Do stażu pracy zalicza się okresy zatrudnienia na stanowiskach, na których realizuje

się zadania związane z działalnością muzealniczą, naukową, upowszechnianiem kultury

lub ochroną zabytków i opieką nad zabytkami w

1)

muzeach, instytucjach kultury innych niż muzea, archiwach, uczelniach, instytutach

naukowych, instytutach badawczych, urzędach administracji publicznej, państwowych

lub samorządowych jednostkach organizacyjnych;

2)

podmiotach znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które prowadzą

działalność taką jak podmioty, o których mowa w pkt 1.

1.

Posiadanie dorobku zawodowego wymaganego na stanowisku kustosza dyplomowanego i kustosza

stwierdza minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na

wniosek zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii komisji kwalifikacyjnej.

2.

Do dorobku zawodowego zalicza się

1)

autorstwo lub współautorstwo publikacji naukowych, popularnonaukowych i informacyjnych;

2)

autorstwo lub współautorstwo projektów wystawienniczych lub kierowanie tymi projektami,

lub inne formy udziału w tych projektach;

3)

prowadzenie badań naukowych i prac dokumentacyjnych;

4)

uczestnictwo w krajowych lub międzynarodowych programach badawczych;

5)

udział w krajowych lub międzynarodowych konferencjach naukowych lub udział w pracach

komitetów organizacyjnych takich konferencji;

6)

otrzymane nagrody i wyróżnienia;

7)

kierowanie projektami organizowanymi we współpracy z innymi instytucjami krajowymi

lub zagranicznymi, które realizują zadania związane z działalnością kulturalną;

8)

udział w pracach komitetów redakcyjnych i rad naukowych czasopism;

9)

członkostwo w krajowych lub międzynarodowych organizacjach lub towarzystwach naukowych,

muzealnych, konserwatorskich i innych o charakterze twórczym;

10)

osiągnięcia w zakresie dydaktyki, edukacji i upowszechniania wiedzy;

11)

osiągnięcia w dziedzinie konserwacji zbiorów;

12)

udział w stażach w instytucjach krajowych lub zagranicznych lub kierowanie takimi

stażami.

1.

Do wniosku o stwierdzenie posiadania dorobku zawodowego wymaganego na stanowisku kustosza

dyplomowanego albo kustosza dołącza się dokumenty potwierdzające ten dorobek.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wydaje zainteresowanemu

zaświadczenie o posiadaniu albo braku posiadania dorobku zawodowego wymaganego na

stanowisku kustosza dyplomowanego albo kustosza.

1.

Komisja kwalifikacyjna jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w sprawach opiniowania wniosków o stwierdzenie

posiadania dorobku zawodowego.

2.

Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw Muzeów, spośród

osób wyróżniających się wiedzą merytoryczną, osiągnięciami zawodowymi oraz dorobkiem

w zakresie działalności muzealniczej.

3.

Komisja kwalifikacyjna składa się z 5 członków.

4.

Członkowie komisji kwalifikacyjnej wybierają ze swojego składu przewodniczącego komisji,

który kieruje jej pracami.

5.

Komisja kwalifikacyjna działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Za przeprowadzenie egzaminu kwalifikacyjnego od osoby przystępującej do egzaminu jest

pobierana opłata, której wysokość nie może przekroczyć 30% kwoty przeciętnego wynagrodzenia

w roku poprzedzającym rok przeprowadzenia tego egzaminu.

2.

Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Rzeczników Patentowych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za przeprowadzenie egzaminu kwalifikacyjnego,

uwzględniając rzeczywiste koszty związane z przeprowadzeniem tego egzaminu.

1.

Do postępowań w sprawie stwierdzenia posiadania kwalifikacji, wszczętych na podstawie

przepisów ustawy zmienianej w art. 17 i niezakończonych do dnia wejścia w życie art.

17 niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 17, w brzmieniu

dotychczasowym.

2.

Z dniem wejścia w życie art. 17 niniejszej ustawy umarza się postępowania o stwierdzenie

posiadania kwalifikacji

1)

kategorii X, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 10 ustawy zmienianej w art. 17, w

brzmieniu dotychczasowym;

2)

kategorii XI, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 11 ustawy zmienianej w art. 17,

w brzmieniu dotychczasowym, dla osób, które

a)

złożyły także wniosek o stwierdzenie posiadania kwalifikacji kategorii XII albo

b)

posiadają stwierdzone kwalifikacje kategorii XII;

3)

kategorii XII, o których mowa w art. 50 ust. 2 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 17,

w brzmieniu dotychczasowym, dla osób, które posiadają stwierdzone kwalifikacje kategorii

XI;

4)

wszczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r.

3.

Wnioski o stwierdzenie posiadania kwalifikacji kategorii XI lub XII, o których mowa

w art. 50 ust. 2 pkt 11 i 12 ustawy zmienianej w art. 17, złożone przed dniem wejścia

w życie art. 17 niniejszej ustawy, traktuje się jako wnioski o stwierdzenie posiadania

kwalifikacji kategorii XIII, o której mowa w art. 50 ust. 2 pkt 13 ustawy zmienianej

w art. 17, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.