Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 2015 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

§ 1.

Sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne.

§ 2.

Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie nienależącym do sądów administracyjnych,

sądów wojskowych oraz Sądu Najwyższego.

§ 3.

Sądy powszechne wykonują również inne zadania z zakresu ochrony prawnej, powierzone

w drodze ustaw.

§ 4.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sądach bez bliższego ich określenia, rozumie

się przez to sądy powszechne.

Do osób zatrudnionych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku asystenta

sędziego

1)

mają zastosowanie dotychczasowe wymogi dotyczące przystąpienia do egzaminu sędziowskiego;

2)

nie mają zastosowania art. 155ca i art. 155cb ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister Sprawiedliwości, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wyda

akty wykonawcze dostosowujące strukturę organizacyjną sądownictwa powszechnego do

kryteriów określonych w art. 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, w zakresie zmian w tej strukturze, wprowadzonych z dniem 1 stycznia

2013 r. W tym przypadku za rok kalendarzowy, o którym mowa w art. 10 § 1a i 1b ustawy

wskazanej w art. 1, przyjmuje się rok 2012.

2.

Minister Sprawiedliwości może powołać pełnomocników do podejmowania działań organizacyjnych

i administracyjnych związanych z utworzeniem sądów rejonowych.

§ 1.

Zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości wykonują sędziowie.

§ 2.

Zadania z zakresu ochrony prawnej, inne niż wymiar sprawiedliwości, wykonują w sądach

referendarze sądowi i starsi referendarze sądowi. Ilekroć w przepisach jest mowa o

referendarzach sądowych, rozumie się przez to także starszych referendarzy sądowych.

§ 2a.

Zadania, o których mowa w § 2, mogą wykonywać sędziowie, jeżeli ich wykonywanie przez

referendarzy sądowych nie jest możliwe.

§ 3.

(uchylony)

Przewidziane przepisami niniejszej ustawy wymogi dotyczące powołania na stanowisko

sędziego sądu rejonowego nie mają zastosowania do osób, o których mowa w art. 65 ust. 1-4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i

Prokuratury

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1230), z uwzględnieniem warunku określonego w art. 65 ust. 7 tej ustawy.

1.

Sądy rejonowe utworzone na podstawie aktów wykonawczych, o których mowa w art. 2 ust.

1, dla gmin stanowiących obszar właściwości miejscowej wydziałów zamiejscowych sądów

rejonowych, z dniem ich utworzenia stają się sądami właściwymi dla spraw, które wpłynęły

do tych wydziałów.

2.

Sprawy, o których mowa w ust. 1, podlegają przekazaniu do właściwego sądu na podstawie

zarządzenia prezesa sądu.

§ 1.

Sędziowie tworzą samorząd sędziowski.

§ 2.

Organami samorządu sędziowskiego są

1)

zgromadzenie ogólne sędziów apelacji;

2)

zgromadzenie ogólne sędziów okręgu;

3)

zebranie sędziów danego sądu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do postępowań w sprawach nieletnich wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, z wyłączeniem postępowań wykonawczych, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli zostały dokonane z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

1.

Minister Sprawiedliwości, dokonując po raz pierwszy po wejściu w życie ustawy zmian

w organizacji sądownictwa, polegających na dostosowaniu istniejącej struktury sądownictwa

do kryteriów wprowadzonych niniejszą ustawą, może przenieść w drodze decyzji sędziego

wydziału zamiejscowego sądu rejonowego, który w wyniku zmian wprowadzonych niniejszą

ustawą zostanie zniesiony, do sądu tworzonego w wyniku dostosowania struktury sądów

do kryteriów wprowadzonych niniejszą ustawą, bez jego zgody.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego.

Sędziowie Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, wojskowych i administracyjnych oraz

prokuratorzy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są nieobecni w pracy z powodu choroby,

zachowują prawo do wynagrodzenia na dotychczasowych zasadach, do dnia oznaczonego

w zaświadczeniu o niezdolności do pracy z powodu choroby.

§ 1.

W sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości obywatele biorą udział przez uczestnictwo ławników

w rozpoznawaniu spraw przed sądami w pierwszej instancji, chyba że ustawy stanowią

inaczej.

§ 2.

Przy rozstrzyganiu spraw ławnicy mają równe prawa z sędziami.

Do urzędników sądowych oraz innych pracowników wydziałów zamiejscowych sądów rejonowych,

które w wyniku zmian w organizacji sądownictwa, polegających na dostosowaniu istniejącej

struktury sądownictwa do kryteriów wprowadzonych niniejszą ustawą zostaną zniesione,

stosuje się art. 4a ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury

(Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 30 dni od

dnia ogłoszenia.

1.

Powoływanie na wolne stanowiska sędziego sądu powszechnego, o których obwieszczono

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych.

2.

Przepis art. 57aa § 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, ma zastosowanie do postępowań w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim, dotyczących stanowisk, o których obwieszczono po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Językiem urzędowym przed sądami jest język polski.

§ 2.

Osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim ma prawo do występowania

przed sądem w znanym przez nią języku i bezpłatnego korzystania z pomocy tłumacza.

§ 3.

O przyznaniu tłumacza osobie, o której mowa w § 2, orzeka sąd właściwy do rozpoznania

sprawy w pierwszej instancji. Wniosek o przyznanie tłumacza zgłoszony w toku sprawy

rozpoznaje sąd tej instancji, w której sprawa się toczy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 23, który wchodzi w życie z dniem 8 października 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 57 § 6 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 57 § 10 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa w linii prostej lub powinowactwa

w linii prostej albo w stosunku przysposobienia, małżonkowie oraz rodzeństwo nie mogą

być sędziami ani referendarzami sądowymi w tym samym wydziale sądu.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 57i § 4 ustawy, o której

mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie tego przepisu, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Nadzór nad działalnością sądów w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy, w trybie

określonym ustawami.

Do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych uprawnienia sędziów wizytatorów

w zakresie oceny kwalifikacji kandydatów na wolne stanowiska sędziowskie wykonują

sędziowie wyznaczeni przez prezesa właściwego sądu.

Działalność administracyjna sądów polega na

1)

zapewnieniu odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych oraz majątkowych funkcjonowania

sądu i wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3;

2)

zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, bezpośrednio związanego

z wykonywaniem przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8 ust.

5 i 6, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8 pkt 1, sprawuje

Minister Sprawiedliwości, na zasadach określonych w dziale I rozdziale 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm..

§ 1.

Wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8

pkt 2, sprawują prezesi sądów.

§ 2.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8

pkt 2, sprawuje Minister Sprawiedliwości przez służbę nadzoru, którą stanowią sędziowie

delegowani do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie art. 77.

Czynności z zakresu nadzoru administracyjnego nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której

sędziowie są niezawiśli.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2014 r.

§ 1.

Sąd rejonowy tworzy się dla jednej lub większej liczby gmin; w uzasadnionych przypadkach

może być utworzony więcej niż jeden sąd rejonowy w obrębie tej samej gminy.

§ 1a

Sąd rejonowy tworzy się dla obszaru jednej lub większej liczby gmin zamieszkałych

przez co najmniej 50 000 mieszkańców, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych, karnych

oraz rodzinnych i nieletnich wpływających do istniejącego sądu rejonowego z obszaru

tej gminy lub kilku gmin wynosi co najmniej 5000 w ciągu roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem

§ 1b-1d.

§ 1b

Sąd rejonowy może być utworzony dla jednej lub większej liczby gmin zamieszkałych

przez mniejszą niż 50 000 liczbę mieszkańców, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych,

karnych oraz rodzinnych i nieletnich wpływających do istniejącego sądu rejonowego

z obszaru tej gminy lub kilku gmin wynosi co najmniej 5000 w ciągu roku kalendarzowego.

§ 1c

Sąd rejonowy może być utworzony według kryteriów określonych w § 1b tylko wtedy, gdy

zmiana obszaru właściwości sądu rejonowego właściwego dla tej gminy lub gmin nie spowoduje,

że istniejący sąd rejonowy nie będzie spełniał kryteriów określonych w § 1a lub 1b.

§ 1d

Sąd rejonowy może zostać zniesiony, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych, karnych

oraz rodzinnych i nieletnich wpływających w ciągu kolejnych 3 lat nie przekracza 5000

w każdym roku kalendarzowym.

§ 2.

Sąd okręgowy tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch sądów rejonowych,

zwanego dalej „okręgiem sądowym”.

§ 3.

Sąd apelacyjny tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch okręgów sądowych,

zwanego dalej „obszarem apelacji”.

§ 1.

Sądy dzielą się na wydziały.

§ 2.

Wydziałem kieruje przewodniczący wydziału, którym jest prezes albo wiceprezes sądu

lub inny sędzia.

§ 2a.

Przewodniczącym wydziału ksiąg wieczystych oraz wydziału gospodarczego do spraw rejestru

zastawów jest referendarz sądowy. W wypadkach szczególnie uzasadnionych, biorąc pod

uwagę racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające

z obciążenia zadaniami, funkcję przewodniczącego wydziału ksiąg wieczystych można

powierzyć sędziemu.

§ 3.

Funkcję przewodniczącego wydziału w sądzie apelacyjnym i okręgowym powierza prezes

tego sądu, a w sądzie rejonowym, na wniosek prezesa tego sądu, prezes przełożonego

sądu okręgowego. Przed powierzeniem funkcji przewodniczącego wydziału prezes zasięga

opinii właściwego kolegium sądu. Negatywna opinia kolegium jest dla prezesa sądu wiążąca.

§ 3a.

Funkcję przewodniczącego wydziału powierza się na czas określony, nie dłuższy niż

trzy lata. Zwolnienie z funkcji przewodniczącego wydziału, przed upływem tego okresu,

może nastąpić po zasięgnięciu opinii kolegium właściwego sądu. Przed zasięgnięciem

opinii prezes sądu poucza o możliwości złożenia wyjaśnień na piśmie, w terminie siedmiu

dni od dnia otrzymania pouczenia. Posiedzenie kolegium odbywa się nie wcześniej niż

po wpłynięciu wyjaśnień lub bezskutecznym upływie terminu do ich złożenia.

§ 3b.

W przypadku łączenia funkcji przewodniczącego wydziału z funkcją prezesa albo wiceprezesa

sądu, funkcję przewodniczącego wydziału powierza się na okres odpowiadający kadencji

prezesa albo wiceprezesa sądu.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Prezes sądu może powierzyć sędziemu funkcję zastępcy przewodniczącego wydziału, jeżeli

przemawiają za tym wielkość lub zakres zadań wydziału. W wydziale ksiąg wieczystych

oraz w wydziale gospodarczym do spraw rejestrowych funkcję zastępcy przewodniczącego

powierza się referendarzowi sądowemu. Przepisy § 3 i 3a stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sąd rejonowy dzieli się na wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego.

§ 1a.

W sądzie rejonowym może zostać utworzony wydział

1)

rodzinny i nieletnich - do spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw;

2)

pracy, ubezpieczeń społecznych albo pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw odpowiednio

z zakresu prawa pracy lub z zakresu ubezpieczeń społecznych;

3)

gospodarczy - do spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw;

4)

ksiąg wieczystych - do prowadzenia ksiąg wieczystych.

§ 1b.

Rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych, spraw gospodarczych

oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego

na podstawie odrębnych ustaw lub prowadzenie ksiąg wieczystych, należących do właściwości

sądu rejonowego, w którym nie utworzono wydziału do tych spraw, Minister Sprawiedliwości

przekazuje innemu sądowi rejonowemu, w trybie określonym w art. 20.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 12,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r., z wyjątkiem art. 9 pkt 1-3 i art. 10-13,

które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1

Sąd okręgowy dzieli się na wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących leczenia osób uzależnionych od alkoholu oraz od

środków odurzających i psychotropowych, spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie

odrębnych ustaw oraz spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego oraz spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 4a.

W sądzie okręgowym może zostać utworzony wydział

1)

pracy, ubezpieczeń społecznych albo pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw odpowiednio

z zakresu prawa pracy lub z zakresu ubezpieczeń społecznych;

2)

gospodarczy - do spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw.

§ 4b.

Rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych oraz spraw gospodarczych

oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego

na podstawie odrębnych ustaw, należących do właściwości sądu okręgowego, w którym

nie utworzono odrębnego wydziału do tych spraw, Minister Sprawiedliwości przekazuje

innemu sądowi okręgowemu, działającemu na obszarze tej samej apelacji, w trybie określonym

w art. 20.

§ 5.

W Sądzie Okręgowym w Warszawie działają ponadto jako wydziały

1)

odrębna jednostka organizacyjna do spraw z zakresu ochrony konkurencji, regulacji

energetyki, telekomunikacji i transportu kolejowego (sąd ochrony konkurencji i konsumentów);

2)

odrębna jednostka organizacyjna do spraw rejestrowych powierzonych temu sądowi na

podstawie odrębnych przepisów;

3)

odrębna jednostka organizacyjna do spraw z zakresu ochrony wspólnotowych znaków towarowych

i wspólnotowych wzorów przemysłowych (sąd wspólnotowych znaków towarowych i wzorów

przemysłowych).

§ 6.

Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, wskazuje wydział sądu okręgowego rozpoznający

środki odwoławcze w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

(uchylony)

§ 1.

Sąd apelacyjny dzieli się na wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, jak również spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa

gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych

ustaw;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego oraz spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych;

3)

pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

§ 2.

(uchylony)

W sądach mogą być tworzone wydziały inne niż wymienione w art. 12, 16 lub art. 18.

Poza siedzibą sądu mogą być tworzone wydziały zamiejscowe, a poza siedzibą sądu okręgowego

także ośrodki zamiejscowe.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości tworzy i znosi wydziały oraz wydziały i ośrodki zamiejscowe

sądów w drodze zarządzenia, mając na względzie potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji

sądownictwa, w szczególności przez dostosowanie liczby, rodzaju i wielkości wydziałów

do obciążenia wpływem spraw, ekonomię postępowania sądowego oraz konieczność prawidłowego

wykonywania czynności nadzorczych, w celu zagwarantowania realizacji prawa obywatela

do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie; w zarządzeniu o utworzeniu wydziału

oraz wydziału lub ośrodka zamiejscowego należy określić jego siedzibę, obszar właściwości

oraz zakres spraw przekazanych do rozpoznawania.

§ 2.

W przypadku zniesienia wydziału lub ośrodka zamiejscowego sądu, pracownicy zatrudnieni

w zniesionej jednostce przechodzą do odpowiedniego sądu.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze

rozporządzeń

1)

tworzy i znosi sądy oraz ustala ich siedziby i obszary właściwości,

2)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy

lub ubezpieczeń społecznych z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów

okręgowych, działających na obszarze tej samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu

- rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

3)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych

spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego, należących do sądu gospodarczego

na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości lub części obszarów właściwości innych

sądów okręgowych, działających na obszarze tej samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu

- rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego, należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych,

4)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych z właściwości innych sądów okręgowych, działających na obszarze tej

samej apelacji,

5)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

6)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu prowadzenie ksiąg wieczystych z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

7)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw w elektronicznym postępowaniu

upominawczym z właściwości innych sądów rejonowych,

8)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie wniosków o nadanie klauzuli

wykonalności decyzjom wydanym przez Radę, Komisję Europejską, Europejski Bank Centralny,

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz wyrokom Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej z właściwości innych sądów rejonowych

- kierując się potrzebą zapewnienia racjonalnej organizacji sądownictwa, przez dostosowanie

liczby sądów, ich wielkości i obszarów właściwości do zakresu obciążenia wpływem spraw,

a także uwzględniając ekonomię postępowania sądowego, w celu zagwarantowania realizacji

prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie.

§ 1.

Organami sądów są

1)

w sądzie rejonowym - prezes sądu i dyrektor sądu, z zastrzeżeniem § 1a;

2)

w sądzie okręgowym - prezes sądu, kolegium sądu i dyrektor sądu;

3)

w sądzie apelacyjnym - prezes sądu, kolegium sądu i dyrektor sądu.

§ 1a

Dyrektora sądu powołuje się w sądzie rejonowym, w którym jest co najmniej dziesięć

stanowisk sędziowskich. W sądach rejonowych, w których nie powołano dyrektora sądu,

zadania dyrektora sądu wykonują dyrektorzy przełożonych sądów okręgowych.

§ 1b.

(uchylony)

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Prezes sądu jest zwierzchnikiem służbowym dyrektora sądu, z zastrzeżeniem art. 177

§ 4, wykonuje w stosunku do dyrektora sądu czynności z zakresu prawa pracy, z wyjątkiem

czynności zastrzeżonych dla Ministra Sprawiedliwości, oraz co najmniej raz w roku

określa potrzeby sądu konieczne dla zapewnienia warunków prawidłowego funkcjonowania

i sprawnego wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3, biorąc pod

uwagę przewidywany ich zakres; nie może jednak wydawać dyrektorowi sądu poleceń, dotyczących

kompetencji określonych w art. 31a § 1 pkt 1-3 i 5.

§ 1.

Prezes sądu

1)

kieruje sądem i reprezentuje sąd na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji

dyrektora sądu, a w szczególności

a)

kieruje działalnością administracyjną sądu, w zakresie wskazanym w art. 8 pkt 2,

b)

jest zwierzchnikiem służbowym sędziów, referendarzy sądowych oraz asystentów sędziów

danego sądu,

c)

powierza sędziom i referendarzom sądowym pełnienie funkcji i zwalnia z ich pełnienia,

chyba że ustawa stanowi inaczej;

2)

dokonuje analizy orzecznictwa w kierowanym sądzie pod względem poziomu jego jednolitości

i informuje sędziów o wynikach tej analizy, a w razie stwierdzenia istotnych rozbieżności

w orzecznictwie informuje o nich Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego;

3)

pełni inne czynności przewidziane w ustawie oraz przepisach odrębnych.

§ 1a.

(uchylony)

§ 2.

W zakresie kierowania działalnością administracyjną sądu, prezes sądu podlega prezesowi

sądu przełożonego oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

(uchylony)

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego w sądzie apelacyjnym, a prezes sądu okręgowego w sądzie okręgowym

i w sądach rejonowych, działających w okręgu sądowym, ustala, po zasięgnięciu opinii

kolegium właściwego sądu, najpóźniej do końca listopada każdego roku, podział czynności,

który obejmuje

1)

decyzje w przedmiocie przydziału sędziów i referendarzy sądowych do wydziałów sądu

oraz zakresu ich obowiązków,

2)

określenie zasad przydziału spraw poszczególnym sędziom i referendarzom sądowym, chyba

że zasady te określają przepisy odrębne,

3)

określenie zasad zastępstw sędziów i referendarzy sądowych

- przy uwzględnieniu specjalizacji sędziów w rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów

spraw, konieczności zapewnienia właściwego rozmieszczenia sędziów i referendarzy sądowych

w wydziałach sądu i równomiernego rozłożenia ich obowiązków oraz potrzeby zagwarantowania

sprawnego postępowania sądowego.

§ 2.

Do wydziału ksiąg wieczystych oraz wydziału gospodarczego do spraw rejestru zastawów

przydziela się wyłącznie referendarzy sądowych, chyba że nie jest to możliwe.

§ 3.

Jeżeli do wydziałów, o których mowa w § 2, przydzielono wyłącznie referendarzy sądowych,

czynności, do których referendarze nie są uprawnieni, włącza się do zakresu obowiązków

sędziów orzekających w innych wydziałach.

§ 4.

Prezes sądu może ustalić nowy podział czynności w całości lub w części w każdym czasie,

jeżeli przemawiają za tym względy, o których mowa w § 1.

§ 5.

Sędzia, w przypadku zmiany podziału czynności skutkującej zmianą zakresu jego obowiązków,

w szczególności przeniesieniem do innego wydziału sądu, może odwołać się do kolegium

sądu apelacyjnego, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania nowego zakresu obowiązków.

§ 6.

Kolegium sądu niezwłocznie podejmuje uchwałę uwzględniającą albo oddalającą odwołanie

sędziego, mając na uwadze względy, o których mowa w § 1. Przed podjęciem uchwały kolegium

wysłucha sędziego, jeżeli odwołanie zawiera taki wniosek i sędzia może stawić się

na posiedzenie kolegium. Do czasu podjęcia uchwały sędzia wykonuje obowiązki dotychczasowe.

§ 1.

Prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu, a w razie jego nieobecności - wyznaczony sędzia.

§ 2.

Jeżeli prezes sądu nie został powołany, funkcję prezesa sądu wykonuje, przez okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy, wiceprezes sądu. W sądzie, w którym powołano więcej

niż jednego wiceprezesa sądu, funkcję prezesa sądu wykonuje wiceprezes sądu najstarszy

służbą. Jeżeli w sądzie nie został powołany wiceprezes sądu, funkcję prezesa sądu,

przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, wykonuje najstarszy służbą sędzia pełniący

funkcję przewodniczącego wydziału w tym sądzie.

§ 3.

Liczbę wiceprezesów sądu apelacyjnego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

opinii prezesa tego sądu, biorąc pod uwagę liczbę stanowisk sędziowskich w tym sądzie,

liczbę nadzorowanych sądów okręgowych i rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich

i referendarskich w tych sądach.

§ 4.

Liczbę wiceprezesów sądu okręgowego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

opinii prezesa tego sądu oraz prezesa przełożonego sądu apelacyjnego, biorąc pod uwagę

liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tym sądzie, liczbę nadzorowanych

sądów rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tych sądach.

§ 5.

Liczbę wiceprezesów sądu rejonowego ustala prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii prezesa sądu rejonowego oraz opinii prezesa przełożonego sądu okręgowego, biorąc

pod uwagę liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w sądzie rejonowym.

§ 6.

W przypadku zmiany liczby stanowisk sędziowskich lub referendarskich w danym sądzie

lub liczby i wielkości nadzorowanych sądów okręgowych lub rejonowych, liczba wiceprezesów

danego sądu może być ustalona ponownie.

§ 1.

Prezesa sądu apelacyjnego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu apelacyjnego,

po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości przedstawia zgromadzeniu ogólnemu kandydata na prezesa, w

celu wydania opinii.

§ 3.

Jeżeli opinia nie zostanie wydana w terminie dwóch miesięcy od dnia przedstawienia

kandydata, Minister Sprawiedliwości może powołać prezesa sądu apelacyjnego bez opinii.

§ 4.

W razie wydania przez zgromadzenie ogólne negatywnej opinii o kandydacie, Minister

Sprawiedliwości może go powołać po uzyskaniu pozytywnej opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

Negatywna opinia Krajowej Rady Sądownictwa jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca.

§ 5.

Jeżeli Krajowa Rada Sądownictwa w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia

przez Ministra Sprawiedliwości zamiaru powołania prezesa, mimo negatywnej opinii zgromadzenia

ogólnego, nie wyda opinii, uważa się, że opinia jest pozytywna.

§ 6.

Wiceprezesa sądu apelacyjnego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów danego

sądu apelacyjnego, na wniosek prezesa tego sądu i po zasięgnięciu opinii kolegium

tego sądu.

§ 1.

Prezesa sądu okręgowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu okręgowego

albo sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu

i opinii prezesa przełożonego sądu apelacyjnego.

§ 2.

Do powołania prezesa sądu okręgowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 § 2-5.

§ 3.

Wiceprezesa sądu okręgowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów danego

sądu okręgowego, na wniosek prezesa tego sądu, po zasięgnięciu opinii kolegium tego

sądu i opinii prezesa przełożonego sądu apelacyjnego.

§ 1.

Prezesa sądu rejonowego powołuje prezes sądu apelacyjnego spośród sędziów sądu rejonowego

albo sądu okręgowego, po zasięgnięciu opinii zebrania sędziów danego sądu rejonowego

i prezesa przełożonego sądu okręgowego.

§ 2.

Do powołania prezesa sądu rejonowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 § 2-5,

z tym że termin do wydania opinii przez zebranie wynosi trzydzieści dni.

§ 3.

Wiceprezesa sądu rejonowego powołuje prezes sądu apelacyjnego spośród sędziów danego

sądu rejonowego, na wniosek prezesa tego sądu, po zasięgnięciu opinii kolegium i prezesa

przełożonego sądu okręgowego.

(utracił moc)

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego oraz prezes sądu okręgowego są powoływani na okres sześciu

lat i nie mogą być ponownie powołani do pełnienia funkcji prezesa lub wiceprezesa

sądu w tym sądzie przed upływem sześciu lat od zakończenia kadencji.

§ 2.

Wiceprezes sądu apelacyjnego oraz wiceprezes sądu okręgowego są powoływani na okres

sześciu lat i nie mogą być ponownie powołani do pełnienia tej samej funkcji w tym

sądzie przed upływem sześciu lat od zakończenia kadencji.

§ 3.

Prezes sądu rejonowego jest powoływany na okres czterech lat, najwyżej na dwie kolejne

kadencje, i nie może być powołany do pełnienia funkcji prezesa lub wiceprezesa sądu

rejonowego przed upływem czterech lat od zakończenia pełnienia tej funkcji.

§ 4.

Wiceprezes sądu rejonowego jest powoływany na okres czterech lat, najwyżej na dwie

kolejne kadencje.

§ 5.

W przypadku podziału sądu lub połączenia sądów, przy obejmowaniu funkcji prezesa lub

wiceprezesa w sądzie utworzonym wskutek podziału lub połączenia, do okresu kadencji

zalicza się okres pełnienia takiej samej funkcji w sądzie, który uległ podziałowi

lub połączeniu.

Przepisy ustaw wymienionych w art. 1-26 niniejszej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy

poniższe nie stanowią inaczej.

§ 1.

Prezes i wiceprezes sądu apelacyjnego oraz prezes i wiceprezes sądu okręgowego może

być odwołany przez Ministra Sprawiedliwości w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości.

§ 2.

Odwołanie prezesa albo wiceprezesa sądu apelacyjnego bądź prezesa albo wiceprezesa

sądu okręgowego następuje po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa. Zamiar

odwołania, wraz z pisemnym uzasadnieniem, Minister Sprawiedliwości przedstawia Krajowej

Radzie Sądownictwa w celu uzyskania opinii. Negatywna opinia Krajowej Rady Sądownictwa

jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca.

§ 3.

Jeżeli Krajowa Rada Sądownictwa, w terminie trzydziestu dni od przedstawienia zamiaru

odwołania prezesa albo wiceprezesa sądu apelacyjnego bądź prezesa albo wiceprezesa

sądu okręgowego, nie wyda opinii, uważa się, że opinia jest pozytywna.

§ 4.

W przypadku złożenia przez prezesa albo wiceprezesa sądu apelacyjnego bądź prezesa

albo wiceprezesa sądu okręgowego rezygnacji z pełnionej funkcji w toku kadencji, Minister

Sprawiedliwości odwołuje go bez zasięgania opinii, o której mowa w § 2.

§ 5.

Przepisy § 1-4 stosuje się do odwołania prezesa i wiceprezesa sądu rejonowego, z tym

że określone w tych przepisach uprawnienia i czynności Ministra Sprawiedliwości wykonuje

prezes sądu apelacyjnego.

Czynności procesowe dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

§ 1.

Kolegium sądu apelacyjnego składa się z pięciu członków, wybieranych przez zebranie

sędziów sądu apelacyjnego spośród sędziów tego sądu, a także z prezesa sądu apelacyjnego.

Wybory odbywają się w głosowaniu tajnym; do ważności wyborów wymagany jest udział

w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich członków zebrania.

§ 2.

Przewodniczącym kolegium sądu apelacyjnego jest prezes tego sądu, a w razie jego nieobecności

- najstarszy służbą członek kolegium.

§ 3.

Kadencja kolegium sądu apelacyjnego trwa trzy lata.

§ 4.

Uchwały zapadają większością głosów. Do podjęcia uchwał jest wymagana obecność co

najmniej połowy wszystkich członków kolegium sądu apelacyjnego. Prezes sądu nie bierze

udziału w podejmowaniu uchwał w przypadku wyrażania przez kolegium opinii w sprawach,

w których decyzje należą do jego kompetencji. W przypadku równej liczby głosów, przesądza

głos najstarszego służbą członka kolegium.

§ 5.

Głosowanie jest tajne, jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków

kolegium sądu apelacyjnego.

§ 6.

Kolegium sądu apelacyjnego zbiera się w zależności od potrzeb, nie rzadziej jednak

niż raz na kwartał. Posiedzenia kolegium zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej

inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.

§ 7.

W posiedzeniach kolegium sądu apelacyjnego uczestniczy z głosem doradczym dyrektor

sądu apelacyjnego w przypadku, o którym mowa w art. 29 § 1 pkt 3.

§ 8.

Kadencja członka kolegium wygasa przed jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego rezygnacji z członkostwa w kolegium.

§ 9.

W przypadkach, o których mowa w § 8, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych członków kolegium.

W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe, czy przepisy niniejszej ustawy,

stosuje się niniejszą ustawę.

§ 1.

Kolegium sądu apelacyjnego realizuje zadania określone w ustawie, a ponadto

1)

wyraża opinię o kandydatach do pełnienia w sądzie apelacyjnym funkcji kierownika szkolenia

oraz funkcji albo stanowiska rzecznika prasowego oraz wyraża opinię w sprawie zwolnienia

z pełnienia tych funkcji;

2)

rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji sądów;

3)

wyraża opinię o projekcie planu finansowego, o którym mowa w art. 178 § 1;

4)

wyraża opinię w sprawach osobowych sędziów;

5)

wypowiada się w przypadkach zachowań sędziów naruszających zasady etyki;

6)

wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prezesa sądu apelacyjnego, Krajową

Radę Sądownictwa oraz Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

(uchylony)

§ 1.

Kolegium sądu okręgowego składa się z ośmiu członków, wybieranych przez zgromadzenie

ogólne sędziów okręgu, w tym czterech sędziów sądu okręgowego i czterech sędziów sądów

rejonowych, działających w okręgu sądowym, a także z prezesa sądu okręgowego.

§ 2.

Do kolegium sądu okręgowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 28.

§ 1.

Kolegium sądu okręgowego realizuje zadania określone w ustawie, a ponadto

1)

wyraża opinię o kandydatach do pełnienia w sądzie okręgowym funkcji kierownika szkolenia

oraz funkcji albo stanowiska rzecznika prasowego oraz wyraża opinię w sprawie zwolnienia

z pełnienia tych funkcji;

2)

rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji sądów;

3)

wyraża opinię o projektach planów finansowych, o których mowa w art. 178 § 1;

4)

wyraża opinię w sprawach osobowych sędziów sądu okręgowego oraz sędziów sądów rejonowych,

działających w okręgu sądowym;

5)

wypowiada się w przypadkach zachowań sędziów naruszających zasady etyki;

6)

wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prezesa sądu okręgowego, prezesa

sądu apelacyjnego, Krajową Radę Sądownictwa oraz Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

W sprawach istotnych dla danego sądu rejonowego kolegium sądu okręgowego może zasięgnąć

opinii sędziów tego sądu, wyrażonej na zebraniu sędziów.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Dyrektor sądu

1)

kieruje działalnością administracyjną sądu, w zakresie wskazanym w art. 8 pkt 1;

2)

wykonuje zadania przypisane, na podstawie odrębnych przepisów, kierownikowi jednostki

w zakresie finansowym, gospodarczym, kontroli finansowej, gospodarowania mieniem Skarbu

Państwa oraz audytu wewnętrznego w tych obszarach;

3)

jest zwierzchnikiem służbowym i dokonuje czynności z zakresu prawa pracy oraz reprezentuje

sąd w tym zakresie wobec pracowników sądu, z wyłączeniem sędziów, referendarzy sądowych

oraz asystentów sędziów;

4)

określa, w porozumieniu z prezesem sądu, rozmieszczenie i liczbę poszczególnych stanowisk,

na których są zatrudniani pracownicy sądu, z wyłączeniem sędziów, referendarzy sądowych

oraz asystentów sędziów, w wydziałach sądu;

5)

reprezentuje Skarb Państwa w zakresie powierzonego mienia i zadań sądu;

6

dysponuje rachunkami depozytowymi Ministra Finansów, o których mowa w art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z zastrzeżeniem art. 83a ust. 2 tej ustawy.

§ 2.

Dyrektor sądu apelacyjnego sporządza roczne sprawozdanie z działalności sądów działających

na obszarze apelacji, w zakresie powierzonych mu zadań, na podstawie sprawozdań z

działalności sądów okręgowych lub rejonowych, sporządzonych przez dyrektorów tych

sądów, w zakresie powierzonych im zadań.

§ 3.

W terminie do końca kwietnia każdego roku dyrektor sądu apelacyjnego, za pośrednictwem

prezesa sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji,

przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości sprawozdanie za rok poprzedni.

§ 1.

Dyrektora sądu zatrudnia się na podstawie powołania. Dyrektora sądu powołuje Minister

Sprawiedliwości na wniosek prezesa danego sądu.

§ 2.

We wniosku, o którym mowa w § 1, prezes danego sądu przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości

kandydata do objęcia stanowiska, który został wyłoniony w drodze konkursu na pierwszym

miejscu według kolejności.

§ 3.

Przed powołaniem dyrektora sądu Minister Sprawiedliwości zasięga informacji o kandydacie

z Krajowego Rejestru Karnego.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

(uchylony)

§ 7.

W przypadku odmowy powołania na stanowisko dyrektora sądu kandydata, o którym mowa

w § 2

1)

Minister Sprawiedliwości wyznacza, spośród pracowników sądu, osobę pełniącą obowiązki

dyrektora sądu do czasu jego powołania;

2)

prezes sądu może złożyć wniosek o powołanie na stanowisko dyrektora sądu wyłonionego

w drodze konkursu kandydata z kolejnego miejsca albo ponownie zarządzić konkurs.

§ 8.

(uchylony)

§ 9.

Minister Sprawiedliwości może powołać zastępcę dyrektora sądu, jeżeli przemawiają

za tym szczególne względy, w tym wielkość sądu i rozmiar jego zadań. Przepisy § 1-3

i 7 stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Jeżeli nie powołano zastępcy dyrektora sądu, dyrektor sądu, po uzyskaniu zgody Ministra

Sprawiedliwości, wyznacza spośród pracowników sądu osobę upoważnioną do wykonywania

zadań dyrektora sądu w określonym czasie i zakresie.

§ 11.

(uchylony)

§ 1.

Na stanowisko dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu może być powołana osoba,

która spełnia następujące warunki

1)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

posiada tytuł zawodowy magistra albo tytuł równorzędny, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.;

3)

posiada wiedzę w zakresie zarządzania instytucjami publicznymi, finansów publicznych,

prowadzenia inwestycji i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa;

4)

posiada co najmniej pięcioletni staż pracy, w tym co najmniej dwuletni na stanowisku

kierowniczym;

5)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe;

6)

nie była karana zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi,

o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie

dyscypliny finansów publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 168 oraz z 2012 r. poz. 1529);

7)

nie jest przeciwko niej prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe.

§ 2.

W celu wyłonienia kandydatów na stanowiska, o których mowa w art. 32 § 1 i 9, konkurs

zarządza i przeprowadza prezes danego sądu apelacyjnego, okręgowego albo rejonowego.

§ 3.

Prezes danego sądu publikuje ogłoszenie o konkursie na wolne stanowisko dyrektora

sądu lub zastępcy dyrektora sądu w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim oraz w Biuletynie

Informacji Publicznej. Ogłoszenie powinno zawierać oznaczenie stanowiska, wymagane

kwalifikacje, wykaz niezbędnych dokumentów, miejsce i termin składania wniosków, zakres

konkursu i kryteria oceny.

§ 4.

Informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do konkursu, stanowią informację publiczną,

w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o konkursie.

§ 5.

Po upływie terminu do składania dokumentów, określonego w ogłoszeniu o konkursie,

prezes danego sądu niezwłocznie publikuje na stronie internetowej danego sądu oraz

na tablicy ogłoszeń w siedzibie danego sądu listę kandydatów, którzy spełniają wymagania

formalne określone w tym ogłoszeniu. Lista ta zawiera imię i nazwisko kandydata oraz

jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

§ 6.

Konkurs przeprowadza komisja konkursowa powołana przez prezesa danego sądu. Członkiem

komisji konkursowej może być wyłącznie osoba dająca rękojmię bezstronnego pełnienia

tej funkcji w interesie sądu. Komisji przewodniczy prezes danego sądu.

§ 7.

Do komisji konkursowej nie może być powołana osoba kandydująca na stanowisko, którego

konkurs dotyczy, albo osoba pozostająca z kandydatem w stosunku

1)

małżeństwa lub we wspólnym pożyciu;

2)

pokrewieństwa albo powinowactwa do trzeciego stopnia;

3)

przysposobienia, opieki lub kurateli;

4)

zależności służbowej;

5)

osobistym tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do jej obiektywizmu.

Powody wyłączające powołanie do komisji konkursowej trwają pomimo ustania małżeństwa,

przysposobienia, opieki lub kurateli.

§ 8.

W toku konkursu sprawdzeniu podlegają kwalifikacje, wiedza, predyspozycje oraz umiejętności

niezbędne do wykonywania zadań na stanowisku dyrektora sądu albo zastępcy dyrektora

sądu.

§ 9.

Członkowie komisji konkursowej mają obowiązek zachowania w tajemnicy uzyskanych w

czasie konkursu informacji dotyczących kandydatów.

§ 10.

Po przeprowadzeniu konkursu komisja konkursowa

1)

ustala wynik konkursu, wskazując kolejność kandydatów albo podając przyczyny nierozstrzygnięcia

konkursu;

2)

przekazuje dokumentację z przebiegu konkursu prezesowi danego sądu.

§ 11.

Informację o wyniku konkursu prezes sądu umieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej.

Informacja obejmuje imiona i nazwiska kandydatów biorących udział w konkursie oraz

ustalenia komisji, o których mowa w § 10 pkt 1.

§ 12.

W przypadku nierozstrzygnięcia konkursu prezes sądu ponownie zarządza konkurs, zawiadamiając

Ministra Sprawiedliwości. Przepis art. 32 § 7 pkt 1 stosuje się.

§ 13.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, sposób i tryb przeprowadzania konkursu,

2)

skład komisji konkursowej,

3)

kryteria oceny kwalifikacji, wiedzy, predyspozycji oraz umiejętności kandydatów na

stanowisko dyrektora sądu albo zastępcy dyrektora sądu,

4)

zakres informacji udostępnianych kandydatom i sposób ich udostępniania

- uwzględniając potrzebę zapewnienia obiektywności wyboru, sprawnego przeprowadzenia

konkursu, wszechstronnej oceny kwalifikacji kandydatów, powszechnego dostępu do konkursu

oraz jawności prac komisji konkursowej.

§ 1

Minister Sprawiedliwości może odwołać dyrektora sądu, jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów

apelacji negatywnie zaopiniuje sprawozdanie, o którym mowa w art. 31a § 2, w części

odnoszącej się do działalności danego sądu. Uchwała zgromadzenia zostaje podjęta po

wysłuchaniu dyrektora tego sądu.

§ 2.

Prezes sądu apelacyjnego przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości uchwałę zgromadzenia

ogólnego sędziów apelacji, o której mowa w § 1, wraz ze swoim stanowiskiem w przedmiocie

odwołania dyrektora sądu.

§ 3

Minister Sprawiedliwości może odwołać dyrektora sądu także na wniosek prezesa sądu

lub z własnej inicjatywy w przypadku stwierdzenia naruszenia przez dyrektora sądu

obowiązków.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości odwołuje zastępcę dyrektora sądu na wniosek właściwego dyrektora

sądu.

§ 1.

Dyrektorowi sądu i zastępcy dyrektora sądu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, którego

wysokość ustala Minister Sprawiedliwości.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może przyznać dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu

dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub zadań, a także nagrodę

za szczególne osiągnięcia w pracy.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu,

2)

sposób ustalania wysokości dodatku specjalnego oraz nagrody za szczególne osiągnięcia

w pracy, które mogą być przyznane dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu

- uwzględniając rodzaj i zakres powierzanych im zadań, w szczególności wielkość jednostki

organizacyjnej, w której zadania są wykonywane.

§ 1.

Ze stanowiskiem dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu nie można łączyć przynależności

do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

§ 2

Do dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7, art. 9-11 oraz art. 14a-18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach

sądów i prokuratury

(Dz. U. z 2011 r. Nr 109, poz. 639, z późn. zm.. Do ustalania uprawnień do dodatku za wieloletnią pracę i nagrody jubileuszowej stosuje

się zasady określone w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 1.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji składa się z sędziów sądu apelacyjnego, przedstawicieli

sędziów sądów okręgowych działających na obszarze apelacji, w liczbie odpowiadającej

liczbie sędziów sądu apelacyjnego, oraz przedstawicieli sędziów sądów rejonowych działających

na obszarze apelacji, w tej samej liczbie. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych

sądów okręgowych oraz liczbę przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających

w poszczególnych okręgach sądowych, ustala kolegium sądu apelacyjnego, proporcjonalnie

do liczby sędziów, odpowiednio, w danym sądzie okręgowym lub w sądach rejonowych działających

w danym okręgu.

§ 2.

Przewodniczącym zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji jest prezes sądu apelacyjnego.

W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego pełni najstarszy służbą

wiceprezes sądu apelacyjnego.

§ 3.

Członkowie zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji są obowiązani brać udział w posiedzeniach

zgromadzenia. Delegowanie na podstawie art. 77 nie zwalnia członka zgromadzenia od

tego obowiązku.

§ 4.

Sędziowie niebędący członkami zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji mogą brać udział

w posiedzeniach zgromadzenia, bez prawa głosu i wyboru.

§ 5.

Do podjęcia uchwał zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji jest wymagana obecność co

najmniej połowy wszystkich członków zgromadzenia. Uchwały zapadają bezwzględną większością

głosów. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 34 pkt 1, 2 i 4 i

art. 112 § 3, a ponadto jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków

zgromadzenia.

§ 6.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji zbiera się co najmniej raz w roku; posiedzenia

zgromadzenia zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej inicjatywy lub na wniosek

kolegium sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej liczby członków

zgromadzenia albo na wniosek Ministra Sprawiedliwości. O terminie zgromadzenia prezes

sądu apelacyjnego zawiadamia z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem, przedstawiając

planowany porządek obrad, a jeżeli w porządku obrad przewidziano ocenę kandydatów

na stanowiska sędziowskie, jednocześnie zarządza wyłożenie sporządzonych ocen kwalifikacji

kandydatów w sekretariacie prezesa sądu apelacyjnego oraz w sekretariatach prezesów

sądów okręgowych na obszarze apelacji, do zapoznania się przez członków zgromadzenia

ogólnego sędziów apelacji.

§ 7.

Przedstawicieli sędziów sądów okręgowych oraz przedstawicieli sędziów sądów rejonowych

wybierają, na okres trzech lat, zgromadzenia ogólne sędziów okręgu z obszaru apelacji.

§ 8.

Kadencja członka zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji wygasa w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego, o którym mowa w § 7, rezygnacji z członkostwa w zgromadzeniu.

§ 9.

W przypadkach, o których mowa w § 8, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych wybranych członków

zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji.

§ 10.

Jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów apelacji, utworzone na podstawie § 1, miałoby liczyć

więcej niż stu dwudziestu sześciu członków, jego funkcje wykonuje zgromadzenie przedstawicieli

sędziów apelacji, w skład którego wchodzi czterdziestu przedstawicieli sędziów sądu

apelacyjnego, czterdziestu przedstawicieli sędziów sądów okręgowych i czterdziestu

przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających na obszarze apelacji. Liczbę

przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów okręgowych oraz liczbę przedstawicieli

sędziów sądów rejonowych, działających w poszczególnych okręgach sądowych, ustala

kolegium sądu apelacyjnego, proporcjonalnie do liczby sędziów, odpowiednio, w danym

sądzie okręgowym i w poszczególnych sądach rejonowych, działających w danym okręgu.

§ 11.

Do zgromadzenia przedstawicieli sędziów apelacji stosuje się odpowiednio przepisy

§ 2-9, z tym że wyboru przedstawicieli sędziów sądu apelacyjnego dokonuje zebranie

sędziów danego sądu apelacyjnego.

§ 12.

Wybory przedstawicieli, o których mowa w § 7 i 11, odbywają się w głosowaniu tajnym.

Do ważności wyborów jest wymagany udział w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich

członków zgromadzenia lub zebrania.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji realizuje zadania określone w ustawach, a w szczególności

1

opiniuje kandydatów na stanowiska sędziów sądu apelacyjnego oraz sędziów sądów okręgowych,

działających na obszarze apelacji;

2)

wyraża opinię o kandydatach na prezesa sądu apelacyjnego;

3)

wyraża opinię o informacji rocznej o działalności sądów, o której mowa w art. 37h

§ 1, sporządzonej przez prezesa sądu apelacyjnego;

4)

wyraża opinię o rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 31a § 2.

§ 1.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu składa się z sędziów sądu okręgowego oraz przedstawicieli

sędziów sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym, w liczbie odpowiadającej

liczbie sędziów sądu okręgowego. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów

rejonowych ustala kolegium sądu okręgowego, proporcjonalnie do liczby sędziów w danym

sądzie.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Przewodniczącym zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu jest prezes sądu okręgowego.

W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego pełni najstarszy służbą

wiceprezes tego sądu.

§ 5.

Członkowie zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu są obowiązani brać udział w posiedzeniach

zgromadzenia. Delegowanie do pełnienia czynności na podstawie art. 77 nie zwalnia

członka zgromadzenia od tego obowiązku.

§ 6.

Sędziowie niebędący członkami zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu mogą brać udział

w posiedzeniu tego zgromadzenia, bez prawa głosu i wyboru.

§ 7.

Do podjęcia uchwał zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu jest wymagana obecność co

najmniej połowy wszystkich członków zgromadzenia. Uchwały zapadają bezwzględną większością

głosów. Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 24 § 1, art. 33 §

7 i art. 58 § 2, a ponadto jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych

członków zgromadzenia.

§ 8.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu zbiera się co najmniej raz w roku; posiedzenia

zgromadzenia zwołuje prezes sądu okręgowego z własnej inicjatywy lub na wniosek prezesa

sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej liczby członków zgromadzenia

albo na wniosek Ministra Sprawiedliwości. O terminie zgromadzenia prezes sądu okręgowego

zawiadamia z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem, przedstawiając planowany porządek

obrad, a jeżeli w porządku obrad przewidziano ocenę kandydatów na stanowiska sędziowskie,

jednocześnie zarządza wyłożenie sporządzonych ocen kwalifikacji kandydatów w sekretariacie

prezesa sądu okręgowego oraz w sekretariatach prezesów sądów rejonowych w okręgu sądowym,

do zapoznania się przez członków zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu.

§ 8a.

Przedstawicieli sędziów sądów rejonowych wybierają, na okres trzech lat, zebrania

sędziów sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym.

§ 8b.

Wybory przedstawicieli, o których mowa w § 8a, odbywają się w głosowaniu tajnym. Do

ważności wyborów jest wymagany udział w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich członków

zebrania.

§ 8c.

Kadencja członka zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu wygasa przed jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego, o którym mowa w § 8a, rezygnacji z członkostwa w zgromadzeniu.

§ 8d.

W przypadkach, o których mowa w § 8c, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych wybranych członków

zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu.

§ 9.

Jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, utworzone na podstawie § 1, miałoby liczyć

więcej niż stu dwudziestu sześciu członków, jego funkcje wykonuje zgromadzenie przedstawicieli

sędziów okręgu, w skład którego wchodzi sześćdziesięciu przedstawicieli sędziów sądu

okręgowego i sześćdziesięciu przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających

w okręgu sądowym. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów ustala kolegium

sądu okręgowego, proporcjonalnie do liczby sędziów w danym sądzie. Przepisy § 4-8d

stosuje się odpowiednio.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu realizuje zadania określone w ustawach, a ponadto

wysłuchuje informacji prezesa sądu okręgowego o działalności sądów oraz wyraża opinię

w tym zakresie.

§ 1.

Zebranie sędziów danego sądu składa się z wszystkich sędziów tego sądu. Zebraniu przewodniczy

prezes sądu. W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego zebrania

pełni najstarszy służbą wiceprezes sądu, a jeżeli w sądzie nie został powołany wiceprezes

sądu - najstarszy służbą przewodniczący wydziału w tym sądzie.

§ 2.

Zebranie sędziów danego sądu zwołuje prezes sądu z własnej inicjatywy lub na wniosek

jednej piątej liczby sędziów tego sądu.

§ 3.

Zebranie sędziów danego sądu realizuje zadania określone w ustawach, wysłuchuje informacji

prezesa sądu o działalności sądu oraz wyraża opinię w tym zakresie.

§ 4.

Do podjęcia uchwał zebrania sędziów danego sądu wymagana jest obecność co najmniej

połowy wszystkich członków zebrania. Uchwały zapadają bezwzględną większością głosów.

Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 25 § 1, a ponadto, jeżeli

żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zgromadzenia.

§ 1.

Czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego prezes sądu może powierzyć

sędziemu wizytatorowi, a także, z zastrzeżeniem art. 37c, wiceprezesowi sądu, przewodniczącemu

wydziału, a także, w uzasadnionych przypadkach, innemu wyznaczonemu sędziemu lub referendarzowi

sądowemu. Osoby sprawujące wewnętrzny nadzór administracyjny mają prawo wglądu w czynności

sądów, mogą żądać wyjaśnień oraz usunięcia uchybień oraz być obecne na rozprawie toczącej

się z wyłączeniem jawności.

§ 2.

Czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego, o których mowa w art.

37b § 1 pkt 2, prezes sądu może powierzyć inspektorowi do spraw biurowości.

§ 3.

Prezes sądu uchyla czynności administracyjne niezgodne z prawem, naruszające sprawność

postępowania sądowego lub z innych przyczyn niecelowe.

§ 4.

W przypadku stwierdzenia uchybienia w zakresie sprawności postępowania sądowego, prezes

sądu niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia powzięcia

wiadomości o uchybieniu, może zwrócić na nie uwagę na piśmie i żądać usunięcia skutków

tego uchybienia. Sędzia, którego dotyczy zwrócona uwaga, może w terminie siedmiu dni

złożyć prezesowi sądu pisemne zastrzeżenie. Przepis art. 108 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

W przypadku złożenia zastrzeżenia prezes sądu w terminie czternastu dni uchyla uwagę

albo przekazuje sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu, zawiadamiając sędziego

o sposobie rozpatrzenia zastrzeżenia.

§ 6.

Do akt osobowych sędziego dołącza się odpis pisma zawierającego stwierdzenie uchybienia

i zwrócenie uwagi, jednak nie wcześniej niż po bezskutecznym upływie terminu do złożenia

zastrzeżenia, a w przypadku jego złożenia - po uprawomocnieniu się uchwały sądu dyscyplinarnego

odmawiającej uwzględnienia zastrzeżenia. W takim przypadku do akt osobowych sędziego

dołącza się także odpis pisma obejmującego zastrzeżenie oraz odpis uchwały sądu dyscyplinarnego

odmawiającej uwzględnienia zastrzeżenia. Jeżeli zastrzeżenie sędziego zostało uwzględnione,

dokumentów dotyczących zwrócenia uwagi nie dołącza się do akt osobowych sędziego i

nie dokonuje się wzmianki w wykazie służbowym, o którym mowa w art. 67 § 1.

§ 7.

Po upływie pięciu lat od dnia zwrócenia uwagi, na wniosek sędziego, prezes sądu zarządza

usunięcie z akt osobowych sędziego dokumentów, o których mowa w § 6. Jednocześnie

z usunięciem dokumentów z akt osobowych, wszelkie dane dotyczące zwrócenia uwagi usuwa

się z wykazu służbowego, o którym mowa w art. 67 § 1. Jeżeli jednak w tym okresie

stwierdzono kolejne uchybienie w zakresie sprawności postępowania sądowego, skutkujące

zwróceniem uwagi lub wytknięto uchybienie w trybie art. 40 § 1, jest dopuszczalne

tylko jednoczesne usunięcie wszystkich dokumentów i danych.

§ 8.

Prezes sądu przełożonego niezwłocznie zawiadamia prezesa sądu podlegającego jego nadzorowi

o stwierdzonych uchybieniach w działaniu tego sądu. W razie stwierdzenia istotnych

uchybień w działaniu sądu, prezes tego sądu niezwłocznie zawiadamia o stwierdzonych

uchybieniach prezesa sądu przełożonego, a prezes sądu apelacyjnego - Ministra Sprawiedliwości;

równocześnie prezes sądu informuje o działaniach podjętych w celu usunięcia uchybień.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu apelacyjnego oraz sądów okręgowych i rejonowych, działających

na obszarze apelacji.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu okręgowego oraz sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym.

§ 3.

Prezes sądu rejonowego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu rejonowego.

§ 1.

Prezes sądu, w ramach wewnętrznego nadzoru administracyjnego, w szczególności

1)

bada sprawność postępowania w poszczególnych sprawach;

2)

kontroluje działalność sekretariatu wydziału;

3)

bada prawidłowość przydzielania sędziom i referendarzom sądowym spraw oraz równomiernego

obciążenia ich pracą.

§ 2.

Czynnościami z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanymi przez prezesa

sądu apelacyjnego i prezesa sądu okręgowego są ponadto

1)

wizytacja, obejmująca pełną działalność administracyjną sądu lub wydziału sądu;

2)

lustracja, obejmująca wybrane zagadnienia z działalności administracyjnej sądu lub

wydziału sądu.

§ 3.

Prezes sądu apelacyjnego, w ramach wewnętrznego nadzoru administracyjnego

1)

ustala kierunki wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanego przez prezesów

sądów działających na obszarze apelacji;

2)

koordynuje czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanego

przez prezesów sądów działających na obszarze apelacji;

3)

kontroluje wykonywanie obowiązków nadzorczych przez prezesów sądów działających na

obszarze apelacji oraz wydaje stosowne zarządzenia.

§ 1.

Wizytacje poszczególnych wydziałów sądów przeprowadza się co cztery lata.

§ 2.

Wizytacje wydziałów sądu apelacyjnego lub sądu okręgowego przeprowadzają sędziowie

wizytatorzy zajmujący stanowisko sędziego sądu apelacyjnego.

§ 3.

Wizytacje wydziałów sądu rejonowego przeprowadzają sędziowie wizytatorzy zajmujący

stanowisko sędziego sądu okręgowego.

§ 4.

Wizytacji wydziału sądu nie może przeprowadzać sędzia wizytator, będący małżonkiem,

krewnym albo powinowatym jednego z sędziów przydzielonych do wydziału lub pozostający

z jednym z sędziów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności sędziego wizytatora.

§ 5.

Ten sam sędzia wizytator nie może przeprowadzać dwóch kolejnych wizytacji tego samego

wydziału.

§ 6.

O planowanej wizytacji zawiadamia się prezesa sądu i przewodniczącego wydziału co

najmniej na trzydzieści dni przed przystąpieniem do jej przeprowadzenia.

§ 1.

Sędziego wizytatora powołuje prezes sądu apelacyjnego, na okres czterech lat, spośród

sędziów sądu apelacyjnego lub okręgowego. Przed powołaniem sędziego do pełnienia funkcji

wizytatora prezes sądu apelacyjnego zasięga opinii kolegium tego sądu. Negatywna opinia

kolegium jest dla prezesa wiążąca.

§ 2.

Kandydatów do pełnienia funkcji sędziów wizytatorów spośród sędziów sądu okręgowego

przedstawiają prezesi sądów okręgowych, działających na obszarze apelacji, po zasięgnięciu

opinii kolegium sądu okręgowego. Negatywna opinia kolegium jest dla prezesa wiążąca.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu, działającego

na obszarze apelacji, uwagę na piśmie, jeżeli stwierdzi uchybienia w zakresie kierowania

sądem albo sprawowania wewnętrznego nadzoru administracyjnego.

§ 2.

Prezes sądu apelacyjnego, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub nieracjonalności

podziału czynności ustalonego przez prezesa sądu okręgowego, wydaje zalecenie zmiany

podziału czynności. Zalecenie nie może jednak naruszać uchwały kolegium sądu apelacyjnego,

podjętej w trybie art. 22a § 6. Do ustalenia podziału czynności w wyniku zalecenia

prezesa sądu apelacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22a.

§ 3.

Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również prezesowi sądu okręgowego wobec

prezesa lub wiceprezesa sądu rejonowego, działającego w okręgu sądowym.

§ 1.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów obejmuje

analizę i ocenę prawidłowości oraz skuteczności wykonywania przez prezesów sądów wewnętrznego

nadzoru administracyjnego.

§ 2.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów obejmuje

ponadto wykonywanie czynności niezbędnych ze względu na wystąpienie uchybień w działalności

administracyjnej sądów, a także czynności koniecznych do wykonywania zadań związanych

z reprezentowaniem Rzeczypospolitej Polskiej przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka,

w zakresie spraw dotyczących działalności sądów.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, w ramach zewnętrznego nadzoru administracyjnego

1)

analizuje informacje roczne o działalności sądów, o których mowa w art. 37h § 1;

2)

ustala ogólne kierunki wewnętrznego nadzoru administracyjnego, wykonywanego przez

prezesów sądów apelacyjnych;

3)

kontroluje wykonywanie obowiązków nadzorczych przez prezesów sądów apelacyjnych oraz

wydaje stosowne zarządzenia.

§ 2.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności administracyjnej sądu lub

niewykonania przez prezesa sądu apelacyjnego zarządzeń, o których mowa w § 1 pkt 3,

Minister Sprawiedliwości może zarządzić

1)

przeprowadzenie lustracji sądu lub wydziału sądu;

2)

przeprowadzenie lustracji działalności nadzorczej prezesa sądu.

§ 3.

Zarządzając przeprowadzenie czynności, o których mowa w § 2, Minister Sprawiedliwości

wyznacza prezesowi sądu apelacyjnego zakres i termin ich przeprowadzenia. W uzasadnionych

przypadkach Minister Sprawiedliwości może zarządzić przeprowadzenie czynności przez

sędziów wizytatorów z obszaru innej apelacji.

§ 4.

W czynnościach, o których mowa w § 2, jako przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości,

może brać udział sędzia delegowany do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie

Sprawiedliwości.

§ 5

Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu uwagę na piśmie,

jeżeli stwierdzi uchybienia w kierowaniu sądem albo w sprawowaniu wewnętrznego nadzoru

administracyjnego.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego sporządza informację roczną o działalności sądów, działających

na obszarze apelacji, w zakresie powierzonych mu zadań, którą po zaopiniowaniu przez

zgromadzenie ogólne sędziów apelacji przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości, nie później

niż do końca kwietnia każdego roku.

§ 2

Jeżeli z informacji, o której mowa w § 1, wynika, że prezes sądu apelacyjnego nie

podejmował w okresie sprawozdawczym niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia

uchybień w działalności administracyjnej sądów, Minister Sprawiedliwości odmawia przyjęcia

informacji rocznej i zawiadamia o tym prezesa, wskazując przyczyny odmowy.

§ 3.

Niewykonanie w terminie obowiązku, o którym mowa w § 1, jest równoznaczne z odmową

przyjęcia informacji.

§ 4.

Dwukrotna odmowa przyjęcia informacji przez Ministra Sprawiedliwości oznacza rażące

niewywiązywanie się przez prezesa z obowiązków służbowych, w rozumieniu art. 27 §

1 pkt 1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb sprawowania nadzoru administracyjnego nad

działalnością sądów, o której mowa w art. 8 pkt 2, a także sposób dokumentowania czynności

nadzorczych i sporządzania informacji rocznych o działalności sądów, mając na uwadze

zapewnienie sprawności i skuteczności nadzoru oraz zapewnienie prawidłowego wykonywania

czynności nadzorczych.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Sąd apelacyjny lub sąd okręgowy jako sąd odwoławczy, w razie stwierdzenia przy rozpoznawaniu

sprawy oczywistej obrazy przepisów, niezależnie od innych uprawnień, wytyka uchybienie

właściwemu sądowi. Przed wytknięciem uchybienia poucza się sędziego lub sędziów wchodzących

w skład sądu orzekającego w pierwszej instancji o możliwości złożenia na piśmie wyjaśnień

w terminie siedmiu dni. Stwierdzenie i wytknięcie uchybienia nie wpływa na rozstrzygnięcie

sprawy.

§ 2.

O wytknięciu uchybienia sąd apelacyjny lub sąd okręgowy, o którym mowa w § 1, zawiadamia

prezesa właściwego sądu, a w przypadkach poważniejszych uchybień - także Ministra

Sprawiedliwości.

§ 3.

Odpis postanowienia sądu apelacyjnego lub sądu okręgowego jako sądu odwoławczego,

zawierającego wytknięcie uchybienia, dołącza się do akt osobowych sędziego. Do akt

osobowych dołącza się także złożone przez sędziego wyjaśnienia.

§ 4.

Po upływie pięciu lat od wytknięcia uchybienia w trybie określonym w § 1, na wniosek

sędziego, prezes sądu zarządza usunięcie z akt osobowych sędziego dokumentów, o których

mowa w § 3. Jednocześnie z usunięciem dokumentów z akt osobowych wszelkie dane dotyczące

wytknięcia uchybienia usuwa się z wykazu służbowego, o którym mowa w art. 67 § 1.

Jeżeli jednak w tym okresie stwierdzono kolejną oczywistą obrazę przepisów przy rozpoznawaniu

sprawy przez sąd odwoławczy, skutkującą wytknięciem uchybienia, lub zwrócono uwagę

w trybie art. 37 § 4, dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie wszystkich dokumentów

i danych.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, wydaje,

w drodze rozporządzenia, regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych określający

wewnętrzną organizację i porządek funkcjonowania sądów, porządek czynności w sądach,

porządek urzędowania organów sądów i wykonywania zadań sędziów pełniących funkcje

kierownicze, tok czynności administracyjnych w sprawach należących do właściwości

sądów, dopuszczalne systemy i rozkład czasu urzędowania oraz szczegółowe warunki udostępniania

pomieszczeń dla uczestników postępowania, świadków i innych osób przebywających w

sądach. Wydając rozporządzenie, należy brać pod uwagę zasady sprawności, racjonalności,

ekonomicznego i szybkiego działania, uwzględniając potrzeby zapewnienia rzetelnego

wykonywania zadań powierzonych sądom.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności sądów

w sprawach z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach

międzynarodowych, w tym: uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do użytku za granicą,

sposób wykonywania czynności dotyczących osób korzystających z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych i konsularnych oraz czynności z udziałem tych osób, czynności związane

ze stawiennictwem przed sądami, tryb ustalania obywatelstwa, szczegółowy tryb występowania

o pomoc prawną i udzielania takiej pomocy sądom i innym organom państw obcych oraz

szczegółowy tryb występowania o wydanie osób ściganych lub skazanych oraz inne formy

współpracy w sprawach karnych.

§ 1.

Skargi i wnioski rozpatruje się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie

miesiąca od daty ich wpływu.

§ 2.

Skargi, w zakresie dotyczącym działalności sądów, w dziedzinie, w której sędziowie

są niezawiśli, nie podlegają rozpatrzeniu. Organ sądu, do którego taka skarga lub

wniosek zostały skierowane, zawiadamia skarżącego o przyczynach odmowy rozpatrzenia

skargi. Jeżeli jednak skarga dotyczy czynności sądu podlegającej zaskarżeniu w toku

instancji, organ ten jest obowiązany niezwłocznie przekazać skargę do akt sprawy,

której skarga dotyczy, zawiadamiając o tym skarżącego.

§ 3.

Skargi lub wnioski dotyczące treści czynności sądu jeszcze niedokonanych, należących

do dziedziny, o której mowa w § 2, podlegają niezwłocznemu przekazaniu do akt postępowania,

którego dotyczą.

§ 4.

Skargi lub wnioski zawierające treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane

za obelżywe pozostawia się bez rozpatrzenia, zawiadamiając o tym skarżącego lub wnioskodawcę,

z podaniem przyczyny pozostawienia skargi lub wniosku bez rozpatrzenia.

§ 1.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu,

jest prezes sądu.

§ 2.

Jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego,

organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Jeżeli skarga lub wniosek

dotyczą działalności sądu apelacyjnego i sądu okręgowego, organem właściwym do rozpatrzenia

jest prezes sądu apelacyjnego.

§ 3.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego

jest prezes sądu okręgowego, działalności prezesa sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego,

a działalności prezesa sądu apelacyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego, w terminie do końca kwietnia każdego roku, informuje Ministra

Sprawiedliwości o nieprawidłowościach stwierdzonych w wyniku rozpatrzenia skarg przez

prezesów sądów działających na obszarze apelacji.

§ 1.

Skarga dotycząca działalności sądów, skierowana do innych organów władzy publicznej,

podlega przekazaniu do rozpatrzenia organom, o których mowa w art. 41b § 1-3.

§ 2.

Jeżeli skarga lub wniosek dotyczy działalności administracyjnej sądu, organ właściwy

do ich rozpatrzenia, uznając skargę lub wniosek za uzasadniony, podejmuje lub zleca

czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów.

Skarga w zakresie w jakim zawiera wniosek o pociągnięcie sędziów do odpowiedzialności

dyscyplinarnej podlega niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu

albo zastępcy rzecznika dyscyplinarnego. Rzecznik, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności

podniesionych w skardze, może podjąć czynności dyscyplinarne z własnej inicjatywy.

O sposobie załatwienia skargi rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz organ,

który przekazał mu skargę. Przepisów art. 114 § 5-7 nie stosuje się.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i organizację przyjmowania i rozpatrywania

skarg i wniosków, dotyczących działalności sądów, mając na względzie konieczność zapewnienia

realizacji prawa do składania skarg i wniosków oraz rzetelności i wszechstronności

ich rozpatrywania.

§ 1.

Sądy wydają wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sądy rozpoznają i rozstrzygają sprawy w postępowaniu jawnym.

§ 3.

Rozpoznanie sprawy w postępowaniu niejawnym lub wyłączenie jawności postępowania jest

dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustaw.

§ 1.

Sąd może pełnić czynności poza swoją siedzibą, a w razie konieczności także poza obszarem

swojej właściwości, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości lub jeżeli przez

to nastąpi znaczne zmniejszenie kosztów.

§ 2.

(uchylony)

§ 1.

W przypadkach przewidzianych w ustawach sądy są obowiązane wykonywać poszczególne

czynności sądowe na żądanie innych sądów oraz innych organów.

§ 2.

Sądy są obowiązane udzielać pomocy sądowej również na żądanie sądów zagranicznych,

jeżeli wzajemność jest zapewniona; żądanie pomocy sądowej, skierowane przez Ministra

Sprawiedliwości, jest wiążące dla sądu wezwanego.

§ 3.

Sądy są obowiązane wykonywać czynności dowodowe, w zakresie przewidzianym w przepisach

o postępowaniu cywilnym, na wniosek organów orzekających w przypadkach innych niż

wymienione w § 1 i 2, jeżeli wniosek został skierowany przez Ministra Sprawiedliwości.

§ 4.

O wykonanie czynności wymienionych w § 3 należy zwrócić się do sądu rejonowego, w

którego obszarze właściwości czynność ma być wykonana.

§ 1.

Sędziego w jego czynnościach może zastąpić sędzia tego samego sądu, a także sędzia

innego sądu, delegowany na podstawie art. 77 § 1 lub 8.

§ 2.

Zastąpienie, o którym mowa w § 1, może nastąpić na podstawie zarządzenia przewodniczącego

wydziału lub prezesa sądu, wydanego na wniosek sędziego albo z urzędu, w celu zapewnienia

sprawności postępowania.

§ 1.

W składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu. Sędzia sądu niższego

nie może być przewodniczącym składu sądu. Minister Sprawiedliwości może jednak przyznać

sędziemu sądu rejonowego, delegowanemu do sądu okręgowego, prawo przewodniczenia w

sprawach rozpoznawanych przez ten sąd w pierwszej instancji, w składzie jednego sędziego

i dwóch ławników albo w składzie jednego sędziego.

§ 2.

W tym samym składzie sądu nie mogą brać udziału osoby, o których mowa w art. 6.

§ 1.

Prezes sądu może wyznaczyć sędziego dodatkowego do rozprawy, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo,

że będzie ona trwać czas dłuższy. W razie potrzeby można wyznaczyć dwóch sędziów dodatkowych;

w takim razie należy wskazać kolejność, w której będą oni wstępować do udziału w naradzie

i głosowaniu.

§ 2.

Sędzia dodatkowy bierze udział w naradzie i głosowaniu, jeżeli jeden z sędziów nie

może uczestniczyć w składzie sądu.

§ 1.

Sędzia przewodniczący składowi sądu może upomnieć osobę, która narusza powagę, spokój

lub porządek czynności sądowych, a po bezskutecznym upomnieniu może ją wydalić z sali

rozpraw.

§ 2.

Sąd może wydalić osobę biorącą udział w sprawie tylko wtedy, gdy mimo uprzedzenia

o skutkach prawnych jej nieobecności przy czynnościach sądowych nadal zachowuje się

w sposób określony w § 1.

§ 3.

Sąd może wydalić z sali rozpraw publiczność z powodu jej niewłaściwego zachowania.

§ 1.

W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia

sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może

ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10 000 złotych lub karą pozbawienia

wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej,

można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności

albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania.

§ 2.

Jeżeli czynu określonego w § 1 dopuścił się żołnierz w czynnej służbie wojskowej,

sąd - zamiast wymierzenia kary - zwraca się do właściwego dowódcy jednostki wojskowej,

który stosuje środki przewidziane w przepisach dotyczących żołnierzy; przepis ten

stosuje się odpowiednio do osoby odbywającej zasadniczą służbę w obronie cywilnej.

§ 1.

Postanowienie o ukaraniu karą porządkową jest natychmiast wykonalne. Od postanowienia

przysługuje zażalenie do sądu bezpośrednio przełożonego, a gdy zostało wydane przez

sąd apelacyjny - do Sądu Najwyższego. Ponadto do zażalenia stosuje się przepisy o

postępowaniu właściwe w sprawie, w której zastosowano karę porządkową. W razie wniesienia

zażalenia sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, może wstrzymać wykonanie kary

porządkowej.

§ 2.

Ukaranie karą porządkową nie uchyla odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej za ten

sam czyn.

§ 2a.

Do wykonania kary porządkowej grzywny stosuje się odpowiednio art. 206 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 3.

W razie nieuiszczenia kary porządkowej grzywny, zamienia się ją na karę pozbawienia

wolności do siedmiu dni, biorąc pod uwagę rodzaj przewinienia, warunki osobiste ukaranego

oraz stopień jego winy. Od postanowienia przysługuje zażalenie. Przepis § 1 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów i ławników należących do składu orzekającego oraz

do prokuratora, radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa biorących udział w sprawie,

a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się przepisy o prokuratorze.

§ 2.

Do obrońcy i pełnomocnika, będącego adwokatem lub aplikantem adwokackim, uprawnionym

do występowania przed sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2014 r. poz. 635, 993 i 1778), albo radcą prawnym lub aplikantem radcowskim, uprawnionym do występowania przed

sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 637, 993 i 1778), biorącego udział w sprawie nie stosuje się kary pozbawienia wolności, o której mowa

w art. 49 § 1 i w art. 50 § 3.

Sędziemu dokonującemu czynności sądowej jednoosobowo przysługują prawa przewodniczącego

oraz prawa sądu przewidziane w art. 48-50.

§ 1.

Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1 § 2 i 3 tworzy się akta. Akta

mogą być tworzone i przetwarzane także z wykorzystaniem technik informatycznych.

§ 2.

Akta sprawy przechowuje się w sądzie przez okres niezbędny ze względu na rodzaj i

charakter sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu

oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródła informacji.

§ 3.

Po okresie przechowywania w sądzie akta sprawy podlegają przekazaniu do właściwych

archiwów państwowych.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i zakres przesłanek

określonych w § 2 oraz warunki i tryb przechowywania i przekazywania akt, a także

warunki i tryb niszczenia akt po upływie okresu ich przechowywania.

§ 1.

Do budynków sądowych nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych

i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych

obowiązki służbowe wymagające posiadania broni.

§ 2.

Prezes sądu może zarządzić stosowanie środków zapewniających bezpieczeństwo w budynkach

sądowych oraz zapobiegających naruszaniu zakazu, o którym mowa w § 1. W takim przypadku

do ochrony budynków sądowych oraz osób w nich przebywających stosuje się przepisy

o ochronie osób i mienia.

Rada Ministrów przedkłada Sejmowi i Senatowi informację z wykonania ustawy oraz o

skutkach jej stosowania, po 2 latach obowiązywania ustawy, do dnia 31 grudnia 2017 r.

§ 1

Sędziów sądów powszechnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w terminie

miesiąca od dnia przesłania tego wniosku.

§ 2.

Sędziowie sądów powszechnych są powoływani na stanowiska

1)

sędziego sądu rejonowego;

2)

sędziego sądu okręgowego;

3)

sędziego sądu apelacyjnego.

§ 2a.

(uchylony)

§ 3.

Powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego. Zmiana miejsca służbowego

sędziego może być dokonana bez zmiany stanowiska w przypadkach i w trybie określonych

w art. 75.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2015 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 18, pkt 19, pkt 38, pkt 63 w zakresie art. 232a § 1, art. 1 pkt 104 w zakresie

art. 335, art. 1 pkt 112 lit. b i pkt 204 lit. a, art. 2, art. 12 pkt 3, art. 50,

art. 53 i art. 54, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 45 lit. c w zakresie art. 156 § 5 i 5a, art. 1 pkt 65 lit. b, pkt 79 lit.

b, pkt 88 oraz pkt 204 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 2 czerwca 2014 r.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa

powszechnego, potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, przydziela

nowe stanowiska sędziowskie poszczególnym sądom.

§ 2

W razie zwolnienia stanowiska sędziowskiego w sądzie działającym na obszarze danej

apelacji prezes sądu apelacyjnego, w terminie czternastu dni od dnia zwolnienia stanowiska,

zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości, w terminie nie

dłuższym niż trzydzieści dni od dnia otrzymania zawiadomienia, na podstawie kryteriów

wymienionych w § 1, przydziela stanowisko do danego albo innego sądu albo stanowisko

znosi.

§ 2a

W razie planowanego zwolnienia stanowiska sędziowskiego w sądzie działającym na obszarze

danej apelacji przez sędziego, który przechodzi w stan spoczynku po osiągnięciu wymaganego

wieku, prezes sądu apelacyjnego, nie później niż na pięć miesięcy przed zwolnieniem

stanowiska, zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości.

§ 3

O stanowisku sędziowskim, o którym mowa w § 2 albo 2a, Minister Sprawiedliwości niezwłocznie

obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

§ 4.

O wolnym stanowisku sędziowskim nie obwieszcza się, jeżeli jego obsadzenie następuje

w drodze przeniesienia służbowego sędziego równorzędnego sądu lub w trybie określonym

w art. 74.

§ 1.

Każdy, kto spełnia warunki do objęcia stanowiska sędziego sądu powszechnego, o którym

mowa w art. 55 § 2, może zgłosić swoją kandydaturę na jedno stanowisko sędziowskie

w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 56 § 3.

§ 2.

Zgłoszenia kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie oraz innych czynności w toku

postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim kandydat

dokonuje za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego to postępowanie,

zwanego dalej „systemem teleinformatycznym”, dostępnego na stronie internetowej Krajowej

Rady Sądownictwa.

§ 3.

Czynności w toku postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim dokonane przez kandydata bez zachowania formy przewidzianej ustawą nie

wywołują skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z ich dokonaniem.

§ 4.

System teleinformatyczny prowadzi Minister Sprawiedliwości. Administratorami danych

osobowych w systemie teleinformatycznym są: Minister Sprawiedliwości, prezesi właściwych

sądów oraz Krajowa Rada Sądownictwa, każde w zakresie zadań wykonywanych w postępowaniu

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 5.

Identyfikacja w systemie teleinformatycznym następuje za pomocą: podpisu potwierdzonego

profilem zaufanym ePUAP, podpisu weryfikowanego przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu

albo otrzymanego w sądzie identyfikatora wskazującego na tożsamość kandydata.

§ 6.

Zgłaszający swoją kandydaturę wypełnia w systemie teleinformatycznym kartę zgłoszenia

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, opatruje ją podpisem elektronicznym, o

którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 262 oraz z 2014 r. poz. 1662), nadanym przez ten system, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP albo podpisem

weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu, a następnie wnosi za pośrednictwem

systemu do prezesa właściwego sądu.

§ 7.

Zgłaszający swoją kandydaturę dołącza do karty zgłoszenia informację z Krajowego Rejestru

Karnego dotyczącą jego osoby i zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu

na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, z zastrzeżeniem art. 58 § 4a. Zgłaszający

urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. składa w postaci papierowej oświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1388), albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy. Do karty zgłoszenia

dołącza się również oświadczenie w przedmiocie zgody albo niewyrażenia zgody na wykorzystanie

dokumentów dotyczących zgłaszającego w innych postępowaniach w sprawie powołania do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 8.

Zawarte w karcie zgłoszenia oświadczenia: o korzystaniu z pełni praw cywilnych i obywatelskich, o toczącym się postępowaniu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

o ukaraniu w postępowaniu dyscyplinarnym, o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym

oraz o uprawomocnieniu się orzeczenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, z późn. zm., jak również oświadczenie, że nie toczy się wobec kandydata inne postępowanie w sprawie

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, kandydat składa pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres danych zawartych w karcie zgłoszenia na wolne stanowisko

sędziowskie, mając na względzie, aby dane te umożliwiały weryfikację w niezbędnym

zakresie spełnienia warunków wymaganych przez ustawę od kandydatów na stanowisko sędziowskie.

§ 10.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres i sposób przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych kandydatów do

objęcia urzędu sędziego oraz kwalifikacje wymagane od lekarzy i psychologów uprawnionych

do przeprowadzania tych badań i wydawania zaświadczeń o zdolności do pełnienia obowiązków

sędziego, jak również terminy wykorzystania wydawanych zaświadczeń w postępowaniu

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, mając na względzie

zapewnienie należytej oceny zdolności kandydatów do objęcia urzędu sędziego, uwzględniającej

charakter tego urzędu.

§ 1.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko sędziego sądu powszechnego,

sędziego sądu administracyjnego, sędziego sądu wojskowego albo też referendarza sądowego,

do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt stu spraw sądowych różnych kategorii,

w których rozpoznawaniu brał udział, a w przypadku mniejszej liczby spraw - wykaz

sygnatur akt wszystkich spraw.

§ 2.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko prokuratora albo

asesora prokuratorskiego, do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt stu spraw,

w których prowadził lub nadzorował postępowanie przygotowawcze, sporządził akt oskarżenia

lub środki zaskarżenia albo występował przed sądem lub składał pisma procesowe, a

w przypadku mniejszej liczby spraw − wykaz sygnatur akt wszystkich spraw.

§ 3.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonuje zawód adwokata lub radcy

prawnego albo zajmuje stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa, do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt stu spraw sądowych

różnych kategorii, w których występował w charakterze zastępcy procesowego, a jeżeli

występował w mniejszej liczbie spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich spraw, ze wskazaniem

sądów, w których sprawy te toczyły się lub toczą, a także odpisy wszystkich, jednak

nie więcej niż stu, opinii prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku ze

stosowaniem lub tworzeniem prawa; starszy radca i radca Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa dołączają ponadto opinię przełożonego.

§ 4.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonuje zawód notariusza, do karty

zgłoszenia dołącza wykaz stu aktów notarialnych obejmujących różne kategorie spraw,

a jeżeli sporządził mniejszą ich liczbę - wykaz wszystkich aktów.

§ 5.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który ma tytuł naukowy profesora lub stopień

naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych, do karty zgłoszenia dołącza wykaz publikacji

wraz z opiniami recenzentów, jeżeli były sporządzone, odpisy sporządzonych opinii

prawnych oraz charakterystykę osiągnięć w zakresie kształcenia kadr lub dorobku naukowego.

§ 6.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko asystenta sędziego,

do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur stu projektów orzeczeń lub uzasadnień w

sprawach różnych kategorii, a w przypadku mniejszej liczby projektów - wykaz sygnatur

wszystkich projektów, natomiast na żądanie prezesa sądu kandydat składa projekty orzeczeń

poświadczone przez sędziego, pod nadzorem którego wykonywał czynności.

§ 7.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie zajmujący stanowisko sędziego, prokuratora,

referendarza sądowego albo asystenta sędziego, który w okresie poprzedzającym obwieszczenie

był delegowany do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości

lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub przez

niego nadzorowanej, do karty zgłoszenia dołącza także opis wykonywanych w okresie

delegowania czynności wraz z opinią przełożonego.

§ 8.

Przepis § 7 stosuje się odpowiednio w przypadku delegowania do pełnienia

1)

czynności w Biurze Krajowej Rady Sądownictwa;

2)

czynności lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury;

3)

obowiązków w międzynarodowej sędziowskiej organizacji pozarządowej;

4)

obowiązków lub pełnienia określonej funkcji poza granicami państwa w ramach działań

podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe

działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje

międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską.

§ 9.

Przełożonym, o którym mowa w § 7, jest osoba kierująca jednostką, do której delegowanie

nastąpiło, a w przypadku podziału tej jednostki na departamenty, biura albo inne równorzędne

komórki organizacyjne − osoba kierująca taką komórką. Za przełożonego osoby kierującej

daną jednostką lub komórką organizacyjną uznaje się osobę sprawującą funkcję nadrzędną.

§ 10.

Do kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko prezesa lub

wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, stosuje się odpowiednio, stosownie

do zawodu wykonywanego przed powołaniem na to stanowisko, przepisy § 1-5 lub 7.

§ 11.

Do kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonywał więcej niż jeden z zawodów

wskazanych w przepisach § 1-6 i 10, stosuje się przepisy § 1-7, z tym że łączna liczba

zamieszczonych w wykazie sygnatur akt spraw lub odpisów opinii prawnych i innych dokumentów,

o których mowa w tych przepisach, nie może przekraczać dwustu.

§ 12.

Do karty zgłoszenia kandydat może dołączyć także inne dokumenty popierające jego kandydaturę,

w szczególności opinie i rekomendacje.

§ 1.

Dokumenty dołączane do karty zgłoszenia kandydat tworzy w systemie teleinformatycznym

i wnosi za pośrednictwem tego systemu, opatrując je podpisem elektronicznym, o którym

mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, nadanym przez ten system, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP albo podpisem

weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu.

§ 2.

Dokumenty mające w oryginale postać papierową kandydat zamieszcza w systemie teleinformatycznym

w postaci elektronicznych kopii, opatrując je podpisem elektronicznym, o którym mowa

w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, nadanym przez ten system, podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP albo podpisem

weryfikowanym przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu, co jednocześnie stanowi oświadczenie

o zgodności elektronicznej kopii dokumentu z oryginałem w postaci papierowej. Oświadczenie

to jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Prezes

właściwego sądu, któremu zgłoszono kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie, w

uzasadnionych przypadkach może wezwać kandydata do doręczenia w terminie trzech dni

oryginałów dokumentów. Obowiązek zamieszczenia w systemie teleinformatycznym elektronicznej

kopii dokumentu nie dotyczy oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, a także informacji, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

§ 3.

Prezes właściwego sądu, któremu zgłoszono kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie,

zamieszcza w systemie teleinformatycznym elektroniczne kopie dokumentów innych niż

zamieszczone przez kandydata, mających w oryginale postać papierową, wymaganych w

tym postępowaniu, opatrując je podpisem elektronicznym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, nadanym przez ten system. Obowiązek zamieszczenia w systemie teleinformatycznym

elektronicznej kopii dokumentu nie dotyczy oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, a także informacji, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

§ 4.

Ponowne zgłoszenie kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie może nastąpić nie wcześniej

niż po dniu zakończenia poprzednio rozpoczętego postępowania w sprawie powołania do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. Za dzień rozpoczęcia postępowania w sprawie

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim przyjmuje się dzień złożenia

karty zgłoszenia na dane stanowisko sędziowskie. Za dzień zakończenia postępowania

wobec kandydata w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

przyjmuje się dzień upływu wobec kandydata terminu do złożenia zastrzeżenia od pozostawienia

zgłoszenia bez rozpatrzenia albo dzień uprawomocnienia się wobec kandydata uchwały

Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie

1)

nieuwzględnienia zastrzeżenia od pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia albo

2)

umorzenia postępowania, albo

3)

nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, albo

4)

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu rejonowego zgłasza się prezesowi właściwego

sądu okręgowego, zaś na wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego oraz na wolne stanowisko

sędziego sądu apelacyjnego - prezesowi sądu apelacyjnego.

§ 2.

Czynności w stosunku do kandydata w toku postępowania w sprawie powołania do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziowskim prezes właściwego sądu dokonuje za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego.

§ 1.

Jeżeli zgłoszenie na wolne stanowisko sędziowskie nie spełnia wymogów formalnych,

o których mowa w art. 57 § 6 i 7 oraz art. 57a § 1-7, prezes właściwego sądu wzywa

kandydata do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni.

§ 2.

Jeżeli swoją kandydaturę zgłosiła osoba, która nie spełnia warunków do objęcia stanowiska

sędziego sądu powszechnego, o których mowa w art. 61 § 1 pkt 1 oraz 3-7 lub § 2-5

albo w art. 63 i art. 64 ustawy oraz art. 65 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1230 oraz z 2014 r. poz. 1071), albo zgłoszenie nastąpiło po upływie terminu, o którym mowa w art. 57 § 1, lub zgłoszenie

nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie albo wobec zgłaszającego kandydaturę

toczy się inne postępowanie w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim, właściwy prezes sądu zawiadamia zgłaszającego o pozostawieniu zgłoszenia

bez rozpatrzenia, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, podając przyczynę

pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia.

§ 3.

Osoba, której zgłoszenie pozostawiono bez rozpatrzenia może w terminie siedmiu dni

od zawiadomienia, o którym mowa w § 2, złożyć zastrzeżenie za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego. W razie nieuwzględnienia zastrzeżenia prezes właściwego sądu

niezwłocznie przekazuje je za pośrednictwem systemu teleinformatycznego wraz ze zgłoszeniem

Krajowej Radzie Sądownictwa. W przedmiocie pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia

rozstrzyga Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 1.

W razie cofnięcia zgłoszenia na wolne stanowisko sędziowskie prezes właściwego sądu

niezwłocznie przekazuje oświadczenie o cofnięciu zgłoszenia za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego do Krajowej Rady Sądownictwa. Nie wstrzymuje to podejmowania dalszych

czynności w stosunku do kandydatów, którzy zgłosili się na to samo wolne stanowisko

sędziowskie.

§ 2.

Doręczenia uznaje się za skuteczne z chwilą zalogowania się kandydata do systemu teleinformatycznego

lub po upływie czternastu dni od dnia umieszczenia pisma w systemie teleinformatycznym.

§ 1.

O zgłoszeniu każdego kandydata na wolne stanowisko sędziowskie prezes właściwego sądu

zawiadamia Ministra Sprawiedliwości przez udostępnienie karty zgłoszenia kandydata

w systemie teleinformatycznym.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego ma dostęp do zgromadzonych w systemie teleinformatycznym dokumentów

dotyczących wszystkich postępowań w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim w sądach rejonowych danego okręgu. Prezes sądu apelacyjnego ma dostęp

do zgromadzonych w systemie teleinformatycznym dokumentów dotyczących wszystkich postępowań

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim w sądach okręgowych

danej apelacji i w sądzie apelacyjnym.

Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim, zgromadzone w systemie teleinformatycznym są przechowywane przez okres

dwunastu miesięcy. Okres przechowywania dokumentów, które mogą być wykorzystane w

innych postępowaniach w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

dotyczących danego kandydata, wynosi siedem lat. Po upływie okresu przechowywania

dokumenty podlegają brakowaniu w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2014 r. poz. 822).

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, tryb

zakładania konta w systemie teleinformatycznym, sposób dostępu do konta, sposób korzystania

z systemu teleinformatycznego oraz podejmowania w nim czynności związanych z wnoszeniem

karty zgłoszenia i dołączonych dokumentów, szczegółowy tryb doręczeń i zawiadomień

elektronicznych, jak również sposób przechowywania, udostępniania i usuwania - po

zakończeniu postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

- zamieszczonych w systemie dokumentów, mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawności

postępowania dotyczącego objęcia stanowiska sędziowskiego, dostępność drogi elektronicznej

dla uczestników postępowania oraz potrzebę zabezpieczenia danych zgromadzonych w systemie,

w tym danych osobowych kandydatów.

§ 1.

Prezes sądu, któremu złożono kartę zgłoszenia, po stwierdzeniu spełniania przez kandydata

warunków oraz wymogów formalnych zgłoszenia, zarządza, w terminie nie dłuższym niż

siedem dni od dnia zgłoszenia, dokonanie oceny kwalifikacji kandydata przez wyznaczonego

sędziego.

§ 2.

W razie potrzeby prezes sądu może zlecić dokonanie oceny kwalifikacji więcej niż jednemu

sędziemu.

§ 3.

Oceny kwalifikacji kandydatów nie może dokonywać sędzia będący małżonkiem, krewnym

albo powinowatym chociażby jednego z kandydatów lub pozostający chociażby z jednym

z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności sędziego.

§ 4.

Prezes właściwego sądu zapoznaje kandydata z oceną kwalifikacji, zamieszczając ją

w systemie teleinformatycznym. Kandydat ma prawo do złożenia prezesowi sądu uwag do

oceny kwalifikacji w terminie siedmiu dni od daty zamieszczenia oceny kwalifikacji

w systemie teleinformatycznym.

§ 5.

Prezes sądu apelacyjnego przedstawia kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu

apelacyjnego albo sędziego sądu okręgowego wraz z oceną kwalifikacji oraz ewentualnymi

uwagami kandydata do zaopiniowania kolegium sądu apelacyjnego, a następnie zgromadzeniu

ogólnemu sędziów apelacji, które będzie opiniowało kandydaturę. Prezes sądu okręgowego

przedstawia kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu rejonowego wraz z oceną

kwalifikacji oraz ewentualnymi uwagami kandydata do zaopiniowania kolegium sądu okręgowego,

a następnie zgromadzeniu ogólnemu sędziów okręgu, które będzie opiniowało kandydaturę.

§ 1

Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego

sądu administracyjnego i sędziego sądu wojskowego obejmuje badanie poziomu merytorycznego

orzecznictwa oraz sprawności i efektywności podejmowanych czynności i organizowania

pracy przy rozpoznawaniu spraw lub wykonywaniu innych powierzonych zadań bądź funkcji,

z uwzględnieniem stopnia obciążenia wykonywanymi zadaniami i ich złożoności, realizacji

procesu doskonalenia zawodowego, a także kultury urzędowania, obejmującej kulturę

osobistą i kulturę organizacji pracy oraz poszanowania praw stron lub uczestników

postępowania przy rozpoznawaniu spraw lub wykonywaniu innych powierzonych zadań bądź

funkcji.

§ 2

Ocena kwalifikacji, o której mowa w § 1, jest dokonywana na podstawie badania akt

co najmniej dwudziestu spraw różnych kategorii, wybranych losowo spośród wymienionych

w wykazie, o którym mowa w art. 57a § 1, a ponadto akt co najmniej dziesięciu innych

spraw różnych kategorii spoza wykazu wybranych przez sędziego dokonującego oceny,

jak również na podstawie danych ewidencjonowanych w sądach, w tym na potrzeby statystyki

sądowej.

§ 3

Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, z urzędu obejmuje

badaniem także nieujęte w wykazie akta dziesięciu spraw niezakończonych, przydzielonych

kandydatowi do rozpoznania, w których od momentu pierwszej rejestracji upłynął najdłuższy

okres, a także akta wszystkich spraw, których referentem był kandydat, w których w

okresie ostatnich trzech lat poprzedzających zgłoszenie na wolne stanowisko sędziowskie

zmieniono lub uchylono orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania oraz

w których stwierdzono przewlekłość postępowania lub niezgodność z prawem prawomocnego

orzeczenia.

§ 4.

Jeżeli ze względu na szczególny zakres czynności kandydata, o którym mowa w § 1, lub

z innych przyczyn zbadanie liczby spraw wskazanej w § 2 i 3 nie jest możliwe, przyjmuje

się, z podaniem przyczyn, inną liczbę.

§ 5.

Jeżeli w okresie ostatnich trzech lat poprzedzających zgłoszenie kandydat, o którym

mowa w § 1, nie wykonywał zadań określonych w art. 1 § 2 i 3, przepis § 3 stosuje

się odpowiednio, z tym że badaniem obejmuje się okres trzech lat, w których zadania

te ostatnio były wykonywane.

§ 6.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się oceny pracy oraz

indywidualne plany rozwoju zawodowego sędziego, o których mowa w art. 106c, a także

odpisy znajdujących się w aktach osobowych sędziego prawomocnych wyroków orzekających

karę dyscyplinarną oraz dokumentów, dotyczących zwrócenia uwagi lub wytknięcia uchybienia,

o których mowa w art. 37 § 4 i art. 40 § 1 niniejszej ustawy, a także art. 65 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 499, z późn. zm..

§ 1.

Do oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko referendarza sądowego stosuje

się odpowiednio przepisy art. 57b.

§ 2.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpis zaświadczenia

o złożeniu wymaganego egzaminu, okresowe oceny, o których mowa w art. 148 § 2, odpisy

pism obejmujących przypadki prawomocnego wymierzenia kar porządkowych oraz prawomocnych

orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kary zostały uznane za niebyłe.

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko asystenta sędziego obejmuje badanie

jakości, sprawności, terminowości i prawidłowości dokonywanych czynności.

§ 2

Ocena kwalifikacji, o której mowa w § 1, jest dokonywana na podstawie badania wybranych

losowo co najmniej pięćdziesięciu projektów, o których mowa w art. 57a § 6. Przepis

art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpis zaświadczenia

o złożeniu wymaganego egzaminu, okresowe oceny, o których mowa w art. 148 § 2, pisemne

opinie i informacje uzyskane od prezesa sądu lub przewodniczącego wydziału sądu, w

którym kandydat był lub jest zatrudniony, jak również od sędziów, do których został

przydzielony, oraz odpisy pism obejmujących przypadki prawomocnego wymierzenia kar

porządkowych, chyba że kary zostały uznane za niebyłe.

§ 1

Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko prokuratora albo asesora prokuratorskiego

jest dokonywana pod względem prawidłowości i poziomu merytorycznego, jak również efektywności

wykonywania powierzonych obowiązków służbowych, z uwzględnieniem stopnia obciążenia

wykonywanymi zadaniami i ich złożoności, a także podnoszenia kwalifikacji zawodowych

i kultury urzędowania obejmującej kulturę osobistą oraz sposób zachowania wobec uczestników

postępowania i współpracowników. Przepisy art. 57b § 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji może objąć badaniem także akta spraw nieujęte

w wykazie oraz zwracać się do prezesów sądów lub jednostek organizacyjnych prokuratury

o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.

§ 2.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się okresowe oceny oraz

indywidualne plany rozwoju zawodowego prokuratora, o których mowa w art. 62g ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599, z późn. zm., opinie przełożonych, a także odpisy znajdujących się w aktach osobowych prokuratora

prawomocnych wyroków orzekających karę dyscyplinarną lub prawomocnych decyzji o wymierzeniu

kary porządkowej upomnienia, jak również odpisy prawomocnych decyzji prokuratora przełożonego,

zawierających wytknięcie uchybienia w razie oczywistej obrazy prawa, chyba że uprawniony

organ zarządził usunięcie tych wyroków lub decyzji z akt osobowych.

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza

albo zajmującego stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu

Państwa jest dokonywana w oparciu o badanie jakości, sprawności, rzetelności i terminowości

dokonywanych czynności bądź jakości i rzetelności sporządzonych opinii prawnych lub

innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa, a także

podnoszenia kwalifikacji zawodowych i kultury urzędowania obejmującej kulturę osobistą

oraz sposób zachowania wobec uczestników postępowania i współpracowników.

§ 2

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego albo zajmującego

stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa jest dokonywana

na podstawie badania akt co najmniej pięćdziesięciu spraw różnych kategorii lub opinii

prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa, wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 57a §

3. Przepis art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio. Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji

może objąć badaniem także akta spraw sądowych, w których kandydat występował w charakterze

zastępcy procesowego, a których nie ujęto w wykazie, oraz zwracać się do prezesów

sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.

§ 3

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód notariusza jest dokonywana na podstawie

badania co najmniej pięćdziesięciu aktów notarialnych obejmujących różne kategorie

spraw wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 57a §

4. Przepis art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio. Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji

może objąć badaniem także nieujęte w wykazie akty notarialne lub akta spraw sądowych,

w których rozpoznano środki odwoławcze na odmowę dokonania wpisu lub odmowę dokonania

czynności, oraz zwracać się do prezesów sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie

akt takich spraw.

§ 4.

Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego albo notariusza

dołącza się wykaz prawomocnych orzeczeń bądź decyzji o ukaraniu karą dyscyplinarną,

chyba że właściwy organ zarządził usunięcie wzmianki o ukaraniu lub odpisu orzeczenia

sądu dyscyplinarnego z akt osobowych kandydata.

§ 5.

Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego dołącza

się także wykaz ostrzeżeń udzielonych przez właściwe organy samorządu zawodowego oraz

zawiadomień o naruszeniu obowiązków procesowych dokonanych przez sąd lub prokuratora.

§ 6.

Do oceny kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko starszego radcy lub radcy Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa dołącza się protokoły okresowych ocen kwalifikacyjnych,

o których mowa w art. 42 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1150 i 1247), oraz odpisy prawomocnych orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kara została

uznana za niebyłą.

§ 7.

Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego albo notariusza

dołącza się protokoły wizytacji, kontroli lub ocen przeprowadzonych w trybie art. 36 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, art. 22 albo art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 164, 993 i 1585).

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata, mającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy

doktora habilitowanego nauk prawnych jest dokonywana z uwzględnieniem osiągnięć naukowych,

rodzaju i jakości publikacji, opinii recenzentów, jakości i rzetelności opinii prawnych

bądź innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa.

§ 2.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy prawomocnych

orzeczeń o udzieleniu kary dyscyplinarnej, chyba że kara uległa zatarciu.

Do oceny kwalifikacji kandydata, który zajmuje stanowisko prezesa lub wiceprezesa

Prokuratorii Generalnej, stosuje się odpowiednio, stosownie do zawodu wykonywanego

przed powołaniem na to stanowisko, przepisy art. 57b lub 57e-57g.

§ 1.

Przy ocenie kwalifikacji kandydata na wolne stanowisko sędziowskie uwzględnia się

predyspozycje osobowościowe kandydata do zawodu sędziego oraz przestrzeganie zasad

etyki wykonywanego zawodu.

§ 2

Prezes właściwego sądu zwraca się do organów sprawujących nadzór administracyjny nad

sądami, Prokuratora Generalnego, Prezesa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, organów

sprawujących nadzór nad działalnością notariuszy, organów samorządów zawodowych adwokatów

i radców prawnych, a w przypadku kandydata mającego tytuł naukowy profesora lub stopień

naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych do kierownika danej polskiej szkoły wyższej,

Polskiej Akademii Nauk, instytutu badawczego lub innej placówki naukowej o udzielenie

informacji lub nadesłanie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia oceny kwalifikacji

kandydata.

§ 3.

Do oceny kwalifikacji dołącza się informację o postępowaniach karnych, dyscyplinarnych

bądź wyjaśniających toczących się przeciwko kandydatowi.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i sposób dokonywania oceny kwalifikacji kandydata na wolne stanowisko

sędziowskie, mając na uwadze konieczność zachowania metodyki uwzględniającej specyfikę

wykonywanego przez kandydata zawodu lub zajmowanego stanowiska oraz potrzebę jej dostosowania

do zakresu analizy i kryteriów wskazanych w ustawie;

2)

sposób gromadzenia, poświadczania i przechowywania dokumentów, na podstawie których

jest dokonywana ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko asystenta sędziego,

mając na uwadze konieczność uzyskania materiału pozwalającego na rzetelną i kompleksową

ocenę kwalifikacji.

§ 1.

Jeżeli na wolne stanowisko sędziowskie zostanie zgłoszona więcej niż jedna kandydatura,

rozpatrzenie wszystkich kandydatur odbywa się na tym samym posiedzeniu zgromadzenia.

§ 2

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji albo zgromadzenie ogólne sędziów okręgu opiniuje

zgłoszonych kandydatów w drodze głosowania i przekazuje prezesowi odpowiednio sądu

apelacyjnego albo sądu okręgowego wszystkie zgłoszone kandydatury, ze wskazaniem liczby

uzyskanych głosów.

§ 2a

W opiniowaniu kandydatów przez kolegium lub zgromadzenie ogólne nie może brać udziału

osoba będąca małżonkiem, krewnym albo powinowatym chociażby jednego z kandydatów lub

pozostająca chociażby z jednym z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym,

że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności członka kolegium lub

zgromadzenia ogólnego.

§ 3.

W przypadku kandydatów do objęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego właściwy prezes

sądu zasięga od właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji informacji o każdym z kandydatów. Informacje o kandydacie do objęcia stanowiska

sędziowskiego uzyskuje się i sporządza w oparciu o dane zawarte w policyjnych systemach

informatycznych. Informacji nie zasięga się, jeżeli kandydat zajmuje stanowisko prokuratora.

§ 4

Prezes właściwego sądu przedstawia Krajowej Radzie Sądownictwa za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego kandydatury zaopiniowane w sposób określony w § 2 wraz z oceną

kwalifikacji i opinią właściwego kolegium sądu oraz informację uzyskaną od komendanta

wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji, o której mowa w § 3, jak

również inne dokumenty dotyczące danego postępowania w sprawie powołania do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziowskim, zgromadzone w systemie teleinformatycznym.

§ 4a

Wymóg dołączania informacji i zaświadczeń, o których mowa w art. 57 § 7, nie dotyczy

kandydatów zajmujących stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu administracyjnego,

sędziego sądu wojskowego albo stanowisko prokuratora.

§ 4b

Na żądanie Krajowej Rady Sądownictwa, przesłane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

prezes właściwego sądu niezwłocznie przesyła oryginały dokumentów, o których mowa

w art. 57aa § 2 i 3.

§ 5.

Przedstawiając informację, o której mowa w § 3, komendant wojewódzki Policji albo

Komendant Stołeczny Policji przekazuje prezesowi sądu wszystkie zebrane materiały

służące do sporządzenia informacji.

§ 6

O treści informacji uzyskanej od komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta

Stołecznego Policji prezes sądu zawiadamia kandydata za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

nie później niż w terminie przedstawienia kandydatury Krajowej Radzie Sądownictwa.

Przepis art. 57ad § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb sporządzania informacji

przez komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji o kandydacie

do objęcia stanowiska sędziowskiego, mając na względzie sprawność uzyskiwania informacji,

dbałość o ochronę dóbr osobistych kandydatów oraz innych praw i wolności chronionych

konstytucyjnie.

(uchylony)

Krajowa Rada Sądownictwa rozpatruje kandydatury na stanowiska sędziów sądów powszechnych,

w trybie określonym w odrębnej ustawie.

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł zawodowy

magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego;

5)

ukończył 29 lat;

6)

złożył egzamin sędziowski lub prokuratorski;

7

ukończył aplikację sędziowską w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz przez

okres co najmniej 18 miesięcy pracował na stanowisku referendarza sądowego lub asystenta

sędziego w pełnym wymiarze czasu pracy albo pracował w charakterze asesora prokuratorskiego

- co najmniej przez 3 lata przed wystąpieniem o powołanie na stanowisko sędziego.

§ 2.

Wymagania określone w § 1 pkt 6 i 7 nie dotyczą tego, kto przed powołaniem

1)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego lub sądu wojskowego;

2)

zajmował stanowisko prokuratora;

3)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

4)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez trzy lata;

5)

zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy w Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa - co najmniej przez trzy lata.

§ 3.

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto spełnia wymagania

określone w § 1 pkt 1-6, ukończył aplikację ogólną prowadzoną przez Krajową Szkołę

Sądownictwa i Prokuratury, aplikację notarialną, adwokacką lub radcowską i złożył

odpowiedni egzamin, oraz przez okres co najmniej pięciu lat był zatrudniony na stanowisku

referendarza sądowego w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 4

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto spełnia wymagania

określone w § 1 pkt 1-6 oraz

1)

ukończył aplikację ogólną prowadzoną przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury,

aplikację notarialną, adwokacką lub radcowską i złożył odpowiedni egzamin, oraz przez

okres co najmniej pięciu lat był zatrudniony na stanowisku asystenta sędziego w pełnym

wymiarze czasu pracy albo

2)

przez okres co najmniej sześciu lat był zatrudniony na stanowisku asystenta sędziego

w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 5.

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto zajmował stanowisko

asesora prokuratorskiego przez okres co najmniej trzech lat lub jedno ze stanowisk

określonych w § 2 pkt 2-4 w okresie pięciu lat przed zgłoszeniem na wolne stanowisko

sędziowskie.

§ 6.

Do okresu, o którym mowa w § 4, wlicza się okres zatrudnienia na stanowisku referendarza

sądowego w pełnym wymiarze czasu pracy.

§ 7

W przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy okres, o którym mowa w §

1 pkt 7 i § 3-6, podlega proporcjonalnemu wydłużeniu.

Profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w Polskiej

Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych

może być powołany na stanowisko sędziego sądu powszechnego, w niepełnym, nie mniejszym

niż połowa, wymiarze czasu pracy.

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany sędzia sądu rejonowego oraz

sędzia wojskowego sądu garnizonowego, który posiada co najmniej czteroletni okres

pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego lub sędziego wojskowego sądu garnizonowego

lub na stanowisku prokuratora.

§ 1a.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany również prokurator, który

posiada co najmniej czteroletni okres pracy na stanowisku prokuratora lub sędziego.

§ 2.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany także ten, kto spełnia wymagania

określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, jeżeli

1)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez sześć

lat;

1a)

zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa - co najmniej przez sześć lat;

2)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

3)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego lub sędziego wojskowego sądu okręgowego.

§ 3.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany ten, kto wykonywał zawód

lub zajmował stanowisko określone w § 2 w okresie 3 lat przed powołaniem.

(uchylony)

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany sędzia sądu powszechnego

i sądu wojskowego, który posiada co najmniej sześcioletni okres pracy na stanowisku

sędziego lub prokuratora, w tym co najmniej trzyletni okres pracy na stanowisku sędziego

sądu okręgowego, sędziego wojskowego sądu okręgowego lub prokuratora prokuratury okręgowej.

§ 1a.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany również prokurator, który

posiada co najmniej sześcioletni okres pracy na stanowisku prokuratora lub sędziego,

w tym co najmniej trzyletni okres pracy na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej,

prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, sędziego sądu okręgowego, sędziego wojskowego

sądu okręgowego lub prokuratora prokuratury apelacyjnej, Prokuratury Krajowej, Prokuratury

Generalnej, Naczelnej Prokuratury Wojskowej lub prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej

- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

§ 2.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany także ten, kto spełnia

wymagania określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, jeżeli

1)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza co najmniej przez osiem lat;

1a)

zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa - co najmniej przez osiem lat;

2)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

3)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego.

§ 3.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany ten, kto wykonywał zawód

lub zajmował stanowisko określone w § 2 w okresie 3 lat przed powołaniem.

(uchylony)

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego nawiązuje się po doręczeniu mu aktu powołania.

§ 2.

Sędzia powinien zgłosić się w celu objęcia pierwszego stanowiska w ciągu czternastu

dni od dnia otrzymania aktu powołania.

§ 3.

W razie nieusprawiedliwionego nieobjęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego w terminie

określonym w § 2, powołanie traci moc; okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

(uchylony)

(uchylony)

Przy powołaniu sędzia składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

według następującej roty

aaa„Ślubuję uroczyście jako sędzia sądu powszechnego służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość

wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy

prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”;

składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego prowadzi dla każdego sędziego sądu rejonowego i sędziego sądu

okręgowego, sprawującego urząd w okręgu sądowym, osobny wykaz służbowy zawierający

podstawowe dane dotyczące jego stosunków służbowych i osobistych w zakresie mającym

wpływ na pełnienie urzędu sędziego, a także dane na temat odbytych szkoleń i form

doskonalenia zawodowego oraz innych okoliczności wskazujących na specjalizację w poszczególnych

dziedzinach prawa lub rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów spraw. Prezes sądu apelacyjnego

prowadzi taki wykaz dla sędziów sądu apelacyjnego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór wykazów służbowych

oraz sposób ich prowadzenia, na podstawie akt osobowych prowadzonych dla sędziego,

dokumentów oraz innych informacji, stwierdzających dane zamieszczane w wykazie.

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu.

Zrzeczenie się urzędu jest skuteczne po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia na

ręce Ministra Sprawiedliwości oświadczenia, chyba że na wniosek sędziego Minister

Sprawiedliwości określi inny termin. O zrzeczeniu się urzędu przez sędziego Minister

Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa i Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 2.

Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne

orzeczenie sądu skazujące na środek karny pozbawienia praw publicznych lub zakazu

zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska

sędziego; stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 3.

Stosunek służbowy sędziego wygasa z dniem utraty przez niego obywatelstwa polskiego.

§ 1.

Sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 67 roku życia albo z dniem osiągnięcia

wieku określonego w § 1a, chyba że nie później niż na sześć miesięcy przed ukończeniem

tego wieku oświadczy Ministrowi Sprawiedliwości wolę dalszego zajmowania stanowiska

i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia,

do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na

stanowisko sędziowskie.

§ 1a.

Wiek, którego osiągnięcie powoduje przejście sędziego w stan spoczynku, dla kobiet

urodzonych do dnia 30 września 1973 r. i mężczyzn urodzonych do dnia 30 września 1953 r.

jest równy najniższemu wiekowi emerytalnemu określonemu odpowiednio w art. 24 ust. 1a pkt 61-84, art. 24 ust. 1b i art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, z późn. zm..

§ 2.

Sędzia przechodzi na swój wniosek w stan spoczynku, z zachowaniem prawa do uposażenia

określonego w art. 100 § 2, po ukończeniu 55 lat przez kobietę, jeżeli przepracowała

na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 25 lat, a 60 lat przez mężczyznę,

jeżeli przepracował na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 30 lat.

§ 2a.

Przepis § 2 stosuje się do sędziego, który wymagane warunki spełnił do dnia 31 grudnia

2017 r.

§ 3.

W razie złożenia przez sędziego oświadczenia i przedstawienia zaświadczenia, o których

mowa w § 1, sędzia może zajmować stanowisko nie dłużej niż do ukończenia 70 roku życia.

Sędzia ten może w każdym czasie przejść w stan spoczynku, składając odpowiednie oświadczenie

Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 1.

Sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego

kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza

orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków

sędziego.

§ 2.

Z żądaniem przeniesienia w stan spoczynku oraz zbadania niezdolności do pełnienia

obowiązków przez sędziego i wydania orzeczenia, może wystąpić zainteresowany sędzia

lub właściwe kolegium sądu. W przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego

i apelacyjnego z wnioskiem może wystąpić także Minister Sprawiedliwości.

§ 3.

Orzeczenie w sprawie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, o którym

mowa w § 1 i 2, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych doręcza zainteresowanemu

sędziemu oraz odpowiednio prezesowi sądu okręgowego albo apelacyjnego, a w przypadku

sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego albo apelacyjnego orzeczenie doręcza

się także Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3a.

Od orzeczenia lekarza orzecznika, o którym mowa w § 1 i 2, zainteresowanemu sędziemu

lub kolegium właściwego sądu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 4.

Koszty badania i wydania orzeczenia pokrywa Skarb Państwa.

§ 1.

Sędzia może być przeniesiony w stan spoczynku, na wniosek kolegium właściwego sądu,

jeżeli z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia nie pełnił służby

przez okres roku. Do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej przerwy w pełnieniu

służby z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, jeżeli okres

czynnej służby nie przekroczył 30 dni.

§ 2.

Sędzia może być przeniesiony w stan spoczynku, jeżeli bez uzasadnionej przyczyny nie

poddał się badaniu, o którym mowa w art. 70 § 2, jeżeli z żądaniem badania wystąpiło

kolegium sądu albo Minister Sprawiedliwości.

§ 3.

Sędzia może być również przeniesiony w stan spoczynku, na wniosek Ministra Sprawiedliwości,

w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, jeżeli nie został

przeniesiony do innego sądu.

O rozwiązaniu stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 1, lub o wygaśnięciu

stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 2, albo o przejściu sędziego w stan

spoczynku na podstawie art. 69, sędziego zawiadamia Minister Sprawiedliwości.

§ 1.

W sprawach przeniesienia sędziego w stan spoczynku, o których mowa w art. 70 i 71,

podejmuje decyzję Krajowa Rada Sądownictwa, na wniosek sędziego, kolegium właściwego

sądu albo Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

Od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, o których mowa w art. 70 i 71, przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 3.

Odwołanie wnosi się, za pośrednictwem Krajowej Rady Sądownictwa, w terminie miesiąca

od doręczenia skarżącemu decyzji. Odwołanie przysługuje sędziemu i prezesowi właściwego

sądu, a w sprawach, w których wniosek został złożony przez kolegium sądu albo przez

Ministra Sprawiedliwości - także temu kolegium albo Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 1.

Sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, o których mowa w art. 71 § 3, ma

prawo powrócić na stanowisko zajmowane poprzednio albo otrzymać stanowisko równorzędne

poprzednio zajmowanemu, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan

spoczynku.

§ 1a.

Sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, o których mowa w art. 70 § 1 i art.

71 § 1, ma prawo powrotu na stanowisko zajmowane poprzednio albo stanowisko równorzędne

poprzednio zajmowanemu, jeżeli przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny,

ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane przez lekarza

orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 2.

W celu wykonania prawa, o którym mowa w § 1 i 1a, sędzia zgłasza Krajowej Radzie Sądownictwa

zamiar powrotu na stanowisko zajmowane poprzednio albo wniosek o wyznaczenie stanowiska

równorzędnego, jeżeli powrót na stanowisko zajmowane poprzednio nie jest możliwy z

przyczyn, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1. Krajowa Rada Sądownictwa w terminie

miesiąca wydaje w tej sprawie decyzję. W razie decyzji negatywnej sędziemu przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko za jego zgodą.

§ 2.

Zgoda sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadkach

1)

zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu;

2)

niedopuszczalności zajmowania stanowiska sędziego w danym sądzie, wskutek zawarcia

między sędziami związku małżeńskiego albo powstania powinowactwa, o którym mowa w

art. 6;

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska, na podstawie orzeczenia sądu dyscyplinarnego,

wydanego na wniosek kolegium właściwego sądu lub Krajowej Rady Sądownictwa;

4)

przeniesienia w wyniku kary dyscyplinarnej.

§ 3.

O przeniesieniu sędziego w przypadkach określonych w § 1 i 2, wydaje decyzję Minister

Sprawiedliwości, z tym że przeniesienie sędziego z przyczyn wymienionych w § 2 pkt

1 może nastąpić, jeżeli uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego

nie jest możliwe.

§ 4.

W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2, od decyzji Ministra Sprawiedliwości

sędziemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

W razie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe sędziemu nie przysługuje ekwiwalent

pieniężny za dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Sędzia zachowuje prawo do

wykorzystania tego urlopu w czasie pełnienia służby w miejscu, do którego przeniesienie

nastąpiło.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w przypadku awansowania sędziego na wyższe stanowisko

sędziowskie.

W razie przeniesienia sędziego do innej miejscowości, przysługuje mu zwrot kosztów

przeniesienia, z wyjątkiem przypadku, gdy przeniesienie nastąpiło w drodze dyscyplinarnej

lub na wniosek sędziego. Sędziemu przenoszonemu na jego wniosek Minister Sprawiedliwości,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać zwrot kosztów przeniesienia.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków

sędziego lub czynności administracyjnych

1)

w innym sądzie równorzędnym lub niższym, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach także

w sądzie wyższym, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego

oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów,

2)

w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej,

3)

w Sądzie Najwyższym - na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego,

4)

w sądzie administracyjnym - na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

- na czas określony, nie dłuższy niż 2 lata, albo na czas nieokreślony.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, na wniosek Przewodniczącego

Krajowej Rady Sądownictwa do pełnienia czynności w Biurze tej Rady.

§ 2a.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia czynności

lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

§ 2b.

Sędzia nie może łączyć funkcji orzekania z wykonywaniem czynności administracyjnych

w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego na jego wniosek do pełnienia obowiązków

w międzynarodowej sędziowskiej organizacji pozarządowej.

§ 3a.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków

lub pełnienia określonej funkcji poza granicami państwa w ramach działań podejmowanych

przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające

na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje międzynarodowe,

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, zgodnie z kwalifikacjami sędziego, na

czas określony, nie dłuższy niż cztery lata, z możliwością ponownego delegowania na

kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat.

§ 4.

Sędzia delegowany na podstawie § 1 pkt 2, na czas nieokreślony, może być odwołany

z delegowania, względnie z niego ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem. W pozostałych

przypadkach delegowania sędziego, odwołanie lub ustąpienie sędziego następuje bez

zachowania okresu uprzedzenia.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Jeżeli delegowanie sędziego następuje do innej miejscowości, niż miejscowość w której

znajduje się miejsce służbowe sędziego, niebędącej miejscem jego stałego zamieszkania,

sędziemu delegowanemu w okresie delegowania, jako pracownikowi w podróży służbowej,

przysługują następujące należności, rekompensujące niedogodności wynikające z delegowania

poza stałe miejsce pełnienia służby

1)

prawo do nieodpłatnego zakwaterowania, w warunkach odpowiadających godności urzędu

albo zwrot kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, w jednej z następujących form

a)

zwrotu kosztów faktycznie poniesionych - w wysokości określonej w fakturze,

b)

miesięcznego ryczałtu - w kwocie nie wyższej niż 78% podstawy ustalenia wynagrodzenia

zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c;

2)

zwrot kosztów pierwszego przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do miejsca delegowania,

zwrot kosztów ostatniego przejazdu z miejsca delegowania do miejsca stałego zamieszkania

oraz zwrot kosztów przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w tygodniu do miejsca

stałego zamieszkania i z powrotem na warunkach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 77

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 i 1662) według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze kraju;

3)

ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej, o którym mowa

w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

4)

diety, o których mowa w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności

przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce

sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

5)

zwrot kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów, stanowiących własność pracownika,

do celów służbowych, o którym mowa w przepisach w sprawie warunków ustalania oraz

sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych,

motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy;

6)

zwrot kosztów codziennych dojazdów do miejscowości delegowania, o których mowa w §

6b.

§ 6a.

Świadczenia i należności, o których mowa w § 6 pkt 1 i 2, nie przysługują w wypadkach,

gdy odległość od miejscowości w której sędzia delegowany ma miejsce stałego zamieszkania

do miejscowości delegowania nie przekracza 60 km, chyba że organ powołany do kierowania

jednostką do której delegowanie następuje, na wniosek sędziego delegowanego uzna,

że nie jest celowy codzienny dojazd sędziego delegowanego do miejscowości delegowania.

§ 6b.

Sędzia delegowany, o którym mowa w § 6a, któremu nie przysługują świadczenia i należności,

o których mowa w § 6 pkt 1 i 2, ma prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów do

miejscowości delegowania w wysokości nie wyższej niż równowartość przejazdu środkami

komunikacji kolejowej lub innym środkiem komunikacji publicznej, z uwzględnieniem

przysługującej sędziemu delegowanemu ulgi na dany środek transportu, bez względu na

to, z jakiego tytułu ulga ta przysługuje.

§ 7.

W razie delegowania sędziego do sądu równorzędnego, sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny

wizytatora sądu okręgowego.

§ 7a.

(utracił moc)

§ 7b.

(utracił moc)

§ 8.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu rejonowego, sędziego sądu okręgowego

albo sędziego sądu apelacyjnego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie równorzędnym

lub niższym na obszarze apelacji, po uzyskaniu zgody sędziego i kolegium sądu okręgowego

właściwego ze względu na siedzibę sądu, do którego ma nastąpić delegowanie, na nieprzerwany

okres, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy w ciągu roku.

§ 9.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego

sądu rejonowego albo sędziego sądu okręgowego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie

wyższym, po uzyskaniu zgody sędziego i kolegium sądu, do którego ma nastąpić delegowanie,

mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr oraz potrzeby wynikające z obciążenia

zadaniami poszczególnych sądów działających na obszarze apelacji; łączny okres delegowania

nie może przekroczyć 14 dni w ciągu roku.

§ 10.

Aktu delegowania nie dołącza się do akt spraw sądowych.

Sędziemu, delegowanemu do wykonania czynności służbowych w innej miejscowości niż

miejscowość w której znajduje się jego miejsce służbowe lub miejsce delegowania, o

którym mowa w art. 77 § 1-3a, przysługują należności, określone w przepisach w sprawie

wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu

w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju.

§ 1.

Sędziemu delegowanemu do pełnienia czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości mogą

być powierzane obowiązki na stanowiskach urzędniczych, z wyłączeniem stanowiska dyrektora

generalnego urzędu.

§ 1a.

Obowiązki, o których mowa w § 1, mogą być powierzane sędziemu delegowanemu do pełnienia

czynności w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

§ 1b.

Do Ministerstwa Sprawiedliwości albo Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury może

być delegowany jedynie sędzia wyróżniający się wysokim poziomem wiedzy prawniczej

oraz wykazujący znajomość problematyki w zakresie powierzanych mu obowiązków.

§ 2.

Sędzia delegowany do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości

lub Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a także do prowadzenia zajęć szkoleniowych

w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego

przysługującego mu na zajmowanym stanowisku sędziowskim oraz dodatku za długoletnią

pracę. W okresie delegowania sędzia otrzymuje dodatek funkcyjny, określony w rozporządzeniu

wydanym na podstawie art. 91 § 8.

§ 3.

Ponadto w okresie delegowania, ze względu na charakter pracy i zakres wykonywanych

zadań, sędziemu może być przyznany przez Ministra Sprawiedliwości dodatek specjalny

w kwocie nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego.

Dodatek przyznaje się na czas określony, a w indywidualnych przypadkach - także na

czas nieokreślony.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek ten może przekraczać wysokość, o której

mowa w § 3.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa określi,

w drodze rozporządzenia, tryb i szczegółowe warunki delegowania sędziów do pełnienia

obowiązków w Ministerstwie Sprawiedliwości, a także pełnienia czynności administracyjnych

lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz

tryb i szczegółowe warunki realizacji prawa do nieodpłatnego zakwaterowania i zwrotu

kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, w tym maksymalną wysokość zwrotu kosztów

faktycznie poniesionych oraz wysokość miesięcznego ryczałtu, z uwzględnieniem możliwości

zróżnicowania jego wysokości w zależności od miejscowości delegowania, a także tryb,

szczegółowe warunki i zakres innych świadczeń, mając na względzie zakres świadczeń

przysługujących pracownikom odbywającym podróże służbowe oraz czasowo przenoszonym.

§ 1.

Sędzia delegowany na podstawie art. 77 § 3a ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego

przysługującego mu na zajmowanym stanowisku sędziowskim oraz dodatku za długoletnią

pracę, a także do świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych, jeżeli zdarzenie powodujące powstanie prawa do tych świadczeń zaistniało

w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. W okresie delegowania

do pełnienia funkcji sędzia otrzymuje dodatek funkcyjny, określony w rozporządzeniu

wydanym na podstawie art. 91 § 8.

§ 2.

Sędziemu delegowanemu w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa

przysługują, wypłacane w walucie polskiej lub obcej

1)

dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z pełnieniem obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa, ustalany odpowiednio do warunków i zakresu ich

pełnienia;

2)

w przypadku powierzenia pełnienia obowiązków lub funkcji pociągających za sobą zmianę

miejsca pobytu trwającą co najmniej rok

a)

jednorazowy dodatek adaptacyjny,

b)

pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej sędziego delegowanego i każdego przenoszącego

się z nim członka rodziny, w tym przewozu ich mienia, niezależnie od terminów ich

faktycznego przesiedlenia,

c)

pokrycie, raz na dwa lata, kosztów przejazdu sędziego delegowanego oraz członków jego

rodziny przebywających z nim na stałe poza granicami państwa, z miejsca delegacji

do miejsca stałego zamieszkania na urlop wypoczynkowy i z powrotem;

3)

zwrot kosztów podróży w związku z rozpoczęciem i zakończeniem pełnienia obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa, podróży służbowej na terytorium obcego państwa

poza miejscem delegowania, przejazdu z miejsca delegowania do kraju i z powrotem w

uzasadnionych przypadkach służbowych lub losowych;

4)

zwrot kosztów leczenia, gdy delegacja następuje do państwa niebędącego członkiem Unii

Europejskiej;

5)

pokrycie kosztów zamieszkania w miejscu delegacji do wysokości udokumentowanych wydatków,

nieprzekraczających wysokości ustalonego limitu.

§ 3.

Sumę należności, o których mowa w § 2, zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych otrzymanych

przez sędziego delegowanego od strony zagranicznej na pokrycie kosztów związanych

z wykonywaniem przez niego obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. Należności

te nie przysługują, jeżeli sędzia delegowany nie ponosi kosztów, na pokrycie których

są one przeznaczone.

§ 4.

Wydatki związane z delegacją sędziów poza granice państwa są pokrywane z budżetu państwa

ze środków pozostających w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości.

§ 5.

Wydatki, o których mowa w § 4, mogą być również pokrywane w całości lub w części ze

środków przeznaczonych na ten cel przez organizację międzynarodową, którymi dysponowanie

powierzono Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 6.

Do wydatków, o których mowa w § 4, nie zalicza się wynagrodzenia zasadniczego sędziego

oraz dodatku za długoletnią pracę przysługujących na zajmowanym stanowisku sędziowskim,

do których sędzia zachowuje prawo w czasie delegacji do pełnienia obowiązków lub funkcji

poza granicami państwa.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb, wysokość i szczegółowe warunki przyznawania i wypłaty

należności, o których mowa w § 2, limity, do wysokości których podlegają zwrotowi

koszty zamieszkania, oraz walutę, w której należności takie są wypłacane, uwzględniając

zakres ich przyznawania zależnie od miejsca pełnienia obowiązków i powierzonej sędziemu

funkcji, a także potrzebę zapewnienia warunków do prawidłowego ich wykonywania oraz

konieczność pokrycia zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem tych obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa oraz z sytuacjami szczególnymi, w tym zdarzeniami

losowymi.

Sędzia nie może, powołując się na zasadę niezawisłości sędziowskiej, uchylić się od

wykonania poleceń w zakresie czynności administracyjnych, jeżeli z mocy przepisów

ustawy należą do obowiązków sędziowskich, a także poleceń dotyczących sprawności postępowania

sądowego; może jednak domagać się wydania polecenia na piśmie.

§ 1.

Sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia

właściwego sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania w razie ujęcia sędziego

na gorącym uczynku przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne do zapewnienia

prawidłowego toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko czynności niecierpiące

zwłoki.

§ 2.

O zatrzymaniu sędziego niezwłocznie powiadamia się prezesa sądu apelacyjnego właściwego

ze względu na miejsce zatrzymania. Może on nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego

sędziego. O fakcie zatrzymania sędziego prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia

Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości i Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 2a.

Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli

nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo

radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.

§ 2b.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie

odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia.

§ 2c.

Sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego

przestępstwa. Uchwała zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej wraz z uzasadnieniem.

§ 2d.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej w terminie czternastu dni od dnia jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego,

z zastrzeżeniem art. 80a § 1 .

§ 2e.

Przed wydaniem uchwały sąd dyscyplinarny wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, a także

sędziego, przedstawiciela organu lub osobę, którzy wnieśli o zezwolenie, jeżeli się

stawią. Ich niestawiennictwo nie wstrzymuje rozpoznania wniosku.

§ 2f.

Sędzia, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów, które zostały

załączone do wniosku. Jednak prokurator, kierując wniosek do sądu dyscyplinarnego,

może zastrzec, że dokumenty te lub ich część nie mogą być sędziemu udostępnione z

uwagi na dobro postępowania przygotowawczego.

§ 2g.

Jeżeli prokurator złożył zastrzeżenie, o którym mowa w § 2f, przewodniczący sądu dyscyplinarnego

niezwłocznie kieruje sprawę na posiedzenie. Sąd dyscyplinarny może odmówić sędziemu

wglądu do dokumentów dołączonych do wniosku.

§ 2h

Jeżeli prokurator składając wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej wnosi jednocześnie o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie sędziego, uchwała

zezwalająca na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej obejmuje również

zezwolenie na zatrzymanie sędziego i zastosowanie tymczasowego aresztowania, chyba

że sąd dyscyplinarny postanowi inaczej.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Orzekając w sprawie, o której mowa w § 1, sąd dyscyplinarny może poprzestać na oświadczeniu

sędziego, że wnosi o wydanie uchwały o zezwoleniu na pociągnięcie go do odpowiedzialności

karnej.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

Za wykroczenia sędzia odpowiada wyłącznie dyscyplinarnie.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim.

§ 2.

Sędzia powinien w służbie i poza służbą strzec powagi stanowiska sędziego i unikać

wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności sędziego lub osłabiać zaufanie do

jego bezstronności.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Sędzia jest obowiązany stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

§ 2.

Po objęciu pierwszego stanowiska sędziowskiego sędzia odbywa trzymiesięczne szkolenie

z zakresu metodyki pracy sędziego, organizowane przez Krajową Szkołę Sądownictwa i

Prokuratury. Z obowiązku tego jest zwolniony sędzia, który ukończył aplikację sędziowską.

§ 3.

Sędzia jest obowiązany uczestniczyć, w miarę możliwości corocznie, w szkoleniu i doskonaleniu

zawodowym organizowanym przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury lub innych

formach doskonalenia zawodowego, w celu uzupełnienia specjalistycznej wiedzy i umiejętności

zawodowych.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego, nie później niż do końca października każdego roku, przekazuje

Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury informację o potrzebach szkoleniowych

sędziów sądów działających na obszarze apelacji.

Sędziemu, za jego zgodą, może zostać powierzony obowiązek sprawowania patronatu nad

przebiegiem praktyk i staży aplikantów w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

Czas pracy sędziego jest określony wymiarem jego zadań.

§ 1.

Sędzia na rozprawie i posiedzeniu z udziałem stron, odbywającym się w budynku sądu,

używa stroju urzędowego. Strojem urzędowym sędziego jest toga, a sędziego przewodniczącego

na rozprawie lub posiedzeniu - także nakładany na kołnierz togi łańcuch z wizerunkiem

orła. Jeżeli w posiedzeniu uczestniczy małoletni sędzia może zaniechać używania stroju

urzędowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego sędziów, uwzględniając uroczysty charakter

stroju, odpowiedni dla powagi sądu i utrwalonej tradycji.

§ 3.

Sędzia otrzymuje legitymację służbową, wymieniającą zajmowane przez niego stanowisko

i miejsce służbowe. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji

służbowej sędziego.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął

wiadomość ze względu na swój urząd, poza jawną rozprawą sądową.

§ 2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.

§ 3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy sędzia składa zeznania jako świadek przed

sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo takiemu ważnemu interesowi

prywatnemu, który nie jest sprzeczny z celami wymiaru sprawiedliwości. W tych przypadkach

od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić sędziego Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

Wobec osoby pełniącej urząd na stanowisku sędziego postępowania sprawdzającego przewidzianego

w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228 oraz z 2015 r. poz. 21) nie przeprowadza się. Przed przystąpieniem do pełnienia obowiązków sędzia zapoznaje

się z przepisami o ochronie informacji niejawnych i składa oświadczenie o znajomości

tych przepisów. Informacje niejawne mogą być udostępnione sędziemu tylko w zakresie

niezbędnym do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, pełnienia powierzonej funkcji

lub wykonywania powierzonych czynności.

§ 1.

Sędzia nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku

dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w łącznym wymiarze nieprzekraczającym

pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, jeżeli

wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków sędziego.

§ 2.

Sędziemu nie wolno także podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które

przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków sędziego, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności

lub przynieść ujmę godności urzędu sędziego.

§ 3.

Sędzia nie może

1)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;

2)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;

3)

być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego;

5)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem bądź pełnomocnikiem

w prowadzeniu takiej działalności.

§ 4.

O zamiarze podjęcia dodatkowego zatrudnienia, o którym mowa w § 1, a także o podjęciu

innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, sędzia sądu apelacyjnego oraz sędzia sądu

okręgowego zawiadamia prezesa właściwego sądu, a prezesi tych sądów - Ministra Sprawiedliwości.

Sędzia sądu rejonowego kieruje zawiadomienie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, do

prezesa właściwego sądu okręgowego.

§ 5.

Prezes właściwego sądu w stosunku do sędziego, a Minister Sprawiedliwości w stosunku

do prezesa sądu apelacyjnego i prezesa sądu okręgowego wydaje decyzję o sprzeciwie

wobec zamiaru podjęcia zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym

lub naukowym w szkole wyższej, jeżeli uzna, że będzie ono przeszkadzało w pełnieniu

obowiązków sędziego oraz wobec podejmowania lub kontynuowania innego zajęcia, które

przeszkadza w pełnieniu obowiązków sędziego, osłabia zaufanie do jego bezstronności

lub przynosi ujmę godności urzędu sędziego.

§ 6.

Jeżeli prezes sądu sprzeciwił się podjęciu przez sędziego dodatkowego zatrudnienia

lub zajęcia, o których mowa w § 4, sprawę, na wniosek sędziego, rozstrzyga kolegium

właściwego sądu.

§ 1.

Sędziowie są obowiązani do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie

o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego

§ 1a.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w dwóch egzemplarzach.

§ 2.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, sędziowie składają właściwemu terytorialnie prezesowi

sądu apelacyjnego.

§ 3.

Analizy danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w § 1, dokonuje właściwe kolegium

sądu apelacyjnego w terminie do końca czerwca każdego roku i przedstawia jej wyniki

zgromadzeniu ogólnemu sędziów apelacji.

§ 4.

Prezesi sądów apelacyjnych składają oświadczenie, o którym mowa w § 1, Krajowej Radzie

Sądownictwa, która dokonuje analizy zawartych w nim danych w terminie do dnia 30 czerwca

każdego roku.

§ 5.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się przed objęciem urzędu sędziego, a następnie

co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a także

w dniu opuszczenia urzędu.

§ 6.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w § 1, stanowią tajemnicę prawnie

chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli

tajności „zastrzeżone” określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba

że sędzia, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. W szczególnie

uzasadnionych przypadkach podmiot uprawniony, zgodnie z § 2 lub § 4, do odebrania

oświadczenia może je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie.

§ 7.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, przechowuje się przez sześć lat.

§ 8.

Jeden egzemplarz oświadczenia o stanie majątkowym podmiot uprawniony do odebrania

oświadczenia zgodnie z § 2 lub § 4 przekazuje do urzędu skarbowego właściwego ze względu

na miejsce zamieszkania sędziego. Właściwy urząd skarbowy jest uprawniony do analizy

danych zawartych w oświadczeniu, w tym również do porównania jego treści z treścią

uprzednio złożonych oświadczeń oraz rocznych zeznań podatkowych (PIT). Jeżeli wynik

analizy budzi uzasadnione wątpliwości co do legalności pochodzenia majątku ujawnionego

w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje sprawę do właściwego postępowania, prowadzonego

na podstawie odrębnych przepisów.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 87 § 1, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby

pełniące funkcje publiczne.

§ 1.

Żądania, wystąpienia i zażalenia w sprawach związanych z pełnionym urzędem sędzia

może wnosić tylko w drodze służbowej. W takich sprawach sędzia nie może zwracać się

do instytucji i osób postronnych ani podawać tych spraw do wiadomości publicznej.

§ 2.

W sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego sędziemu przysługuje droga sądowa.

Sędzia sądu rejonowego i sędzia sądu okręgowego jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

prezesa sądu okręgowego, sędzia sądu apelacyjnego i prezes sądu okręgowego - prezesa

sądu apelacyjnego, a prezes sądu apelacyjnego - Ministra Sprawiedliwości o toczącej

się sprawie sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

§ 1.

Wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje

staż pracy lub pełnione funkcje.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 1c.

Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne

wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem § 1d.

§ 1d.

Jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1c, jest niższe od przeciętnego

wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę

ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości.

§ 2.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala

się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której

mowa w § 1c. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich

oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w

poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy.

§ 2a.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 4a.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

W związku z pełnioną funkcją sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny.

§ 7.

Wynagrodzenie sędziów różnicuje ponadto dodatek za długoletnią pracę, wynoszący, począwszy

od szóstego roku pracy, 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym roku

o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, funkcje z tytułu których przysługują sędziom dodatki funkcyjne

oraz sposób ustalania tych dodatków, biorąc pod uwagę rodzaj funkcji, wielkość jednostki

organizacyjnej oraz zakres obowiązków.

§ 9.

Od wynagrodzenia sędziów nie odprowadza się składek na ubezpieczenie społeczne.

§ 10.

W razie rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w sposób, o którym

mowa w art. 68, od wynagrodzenia wypłaconego sędziemu w okresie służby, od którego

nie odprowadzano składki na ubezpieczenie społeczne, przekazuje się składkę do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, przewidzianą za ten okres w przepisach o ubezpieczeniu społecznym.

§ 11.

Składka na ubezpieczenie społeczne, o której mowa w § 10, podlega waloryzacji

1)

za okres do 31 grudnia 1998 r. wskaźnikiem wzrostu płac wynikającym ze wzrostu prognozowanego

przeciętnego wynagrodzenia, określanego corocznie w ustawie budżetowej, które stanowiło

podstawę do ustalania środków i limitów na wynagrodzenia sędziów;

2)

za okres od 1 stycznia 1999 r. wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 12.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie § 11 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 121).

§ 13.

Składki, o której mowa w § 10, nie przekazuje się, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu

w związku z powołaniem na stanowisko prokuratorskie. Jeżeli stosunek służbowy prokuratora

ulega następnie rozwiązaniu lub wygaśnięciu w sposób, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, składkę należną za okres służby na stanowisku sędziowskim przekazuje się na zasadach

określonych w § 10-12.

§ 1.

Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie rejonowym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze

w stawce pierwszej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie okręgowym przysługuje

wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, a jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał

już wynagrodzenie w stawce czwartej albo piątej - przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze

w stawce, odpowiednio, piątej albo szóstej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie

apelacyjnym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, a jeżeli na niższym

stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce siódmej albo ósmej - przysługuje

mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, ósmej albo dziewiątej.

§ 2.

Jeżeli przed objęciem stanowiska sędziowskiego sędzia zajmował inne, odpowiednio równorzędne,

stanowisko sędziowskie lub prokuratorskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu

wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu

na stanowisku zajmowanym poprzednio.

§ 3.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie

kolejnych pięciu lat pracy na danym stanowisku sędziowskim.

§ 4.

Do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres powierzenia

pełnienia czynności sędziowskich na stanowisku asesora sądowego.

§ 5.

Sędziemu, któremu z chwilą objęcia stanowiska w sądzie okręgowym przysługiwało wynagrodzenie

zasadnicze w stawce czwartej albo piątej, a także sędziemu, któremu z chwilą objęcia

stanowiska w sądzie apelacyjnym przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej

albo ósmej, do okresu pracy niezbędnego do uzyskania wynagrodzenia w stawce bezpośrednio

wyższej zalicza się okres pracy na stanowisku bezpośrednio niższym, w którym sędziemu

przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, trzeciej albo czwartej,

szóstej albo siódmej.

§ 6.

Okres pracy, o którym mowa w § 3, ulega wydłużeniu o trzy lata w razie ukarania sędziego

w tym czasie karą dyscyplinarną, dwukrotnego wytknięcia uchybienia, o którym mowa

w art. 40, lub dwukrotnego zwrócenia uwagi w trybie określonym w art. 37 § 4.

§ 1.

Sędziemu przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze

1)

sześciu dni roboczych - po dziesięciu latach pracy;

2)

dwunastu dni roboczych - po piętnastu latach pracy.

§ 2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: asesorów, sędziów i

prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa na stanowiskach: prezesa, wiceprezesa,

starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, a także okresy wykonywania

zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach

władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy zatrudnienia,

jeżeli z tego tytułu przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

§ 3.

Sędziemu przysługuje gratyfikacja jubileuszowa w wysokości

1)

po dwudziestu latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po dwudziestu pięciu latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po trzydziestu latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po trzydziestu pięciu latach pracy - 250% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po czterdziestu latach pracy - 350% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po czterdziestu pięciu latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

§ 4.

Do okresu pracy uprawniającego do gratyfikacji jubileuszowej wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych

przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

§ 5.

Gratyfikację jubileuszową wypłaca się niezwłocznie po nabyciu przez sędziego prawa

do gratyfikacji, a jeżeli w aktach osobowych sędziego brak jest dokumentów potwierdzających

upływ okresów, o których mowa w § 4 - niezwłocznie po wykazaniu przez sędziego nabycia

prawa do gratyfikacji; podstawę ustalenia wysokości gratyfikacji jubileuszowej stanowi

wynagrodzenie przysługujące sędziemu w dniu nabycia prawa do gratyfikacji, obliczone

według przepisów dotyczących obliczania ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

Przy ustalaniu wysokości gratyfikacji jubileuszowej uwzględnia się obniżenie wysokości

wynagrodzenia, o którym mowa w art. 129 § 3.

§ 1.

Sędziemu można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia.

§ 2.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy i nie może być

udzielony, jeżeli sędzia nie pełnił służby przez okres roku z powodu choroby.

§ 3.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Minister Sprawiedliwości.

§ 1

W okresie nieobecności w pracy z powodu choroby sędzia otrzymuje 80% wynagrodzenia,

nie dłużej jednak niż przez okres roku.

§ 1a

Jeżeli nieobecność sędziego w pracy nastąpiła z powodu

1)

wypadku przy pracy albo w drodze do pracy lub z pracy,

2)

choroby przypadającej w okresie ciąży,

3)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego,

4)

choroby spowodowanej przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu

zabronionego, w związku z wykonywaniem czynności sędziego, stwierdzonego orzeczeniem

wydanym przez uprawniony organ,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów

- sędzia zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia.

§ 1b

W razie ujawnienia u sędziego choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że powstała

w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania czynności sędziego,

prezes danego sądu kieruje sędziego do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z urzędu lub na wniosek sędziego. Od orzeczenia lekarza orzecznika sędziemu przysługuje

sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w ciągu 14 dni od

dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 1c

Za chorobę powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych

występujących w miejscu wykonywania czynności sędziego.

§ 1d

Koszty badania i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika oraz komisję lekarską

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

W razie niemożności wykonywania pracy z innych przyczyn, uprawniających do uzyskania

świadczeń, określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego,

sędziemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego, przez okres przewidziany w tych przepisach.

§ 2a

Okres nieobecności w pracy z powodu choroby oraz niemożności wykonywania pracy, o

której mowa w § 2, stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawiane zgodnie z przepisami

art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 159), z tym że w przypadku

1)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do pracy wskutek poddania się zabiegowi

pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

3)

urlopu macierzyńskiego - zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku, określające

przewidywaną datę porodu - za okres przed porodem, odpis skrócony aktu urodzenia dziecka

lub jego kopia - za okres po porodzie;

4)

konieczności osobistego sprawowania przez sędziego opieki nad dzieckiem w wieku do

ukończenia przez nie 8 lat z powodu nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola

lub szkoły, do których dziecko uczęszcza - oświadczenie sędziego.

§ 2b

Sędzia jest obowiązany dostarczyć prezesowi sądu zaświadczenie lekarskie, decyzję,

odpis skrócony aktu urodzenia dziecka lub jego kopię w terminie siedmiu dni od dnia

ich otrzymania.

§ 2c

Sędzia jest obowiązany złożyć prezesowi sądu oświadczenie o wystąpieniu okoliczności,

o których mowa w § 2a pkt 4, w terminie siedmiu dni od dnia ich zaistnienia.

§ 2d

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 2b i 2c, nieobecność uznaje

się za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji, odpisu

skróconego aktu urodzenia dziecka lub jego kopii lub niezłożenie oświadczenia nastąpiło

z przyczyn niezależnych od sędziego.

§ 3.

Za inną usprawiedliwioną nieobecność w pracy sędziemu przysługuje wynagrodzenie.

§ 4.

W przypadkach, w których pracownikom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu przysługują

zasiłki niezależnie od prawa do wynagrodzenia, sędziemu przysługuje świadczenie pieniężne

w wysokości zasiłku z ubezpieczenia społecznego.

§ 1.

Sędziemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, doznał stałego lub

długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

§ 2.

Członkom rodziny sędziego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej,

przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje również w razie

śmierci w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej sędziego w stanie spoczynku,

który zmarł uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego wskutek

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

§ 3.

Jednorazowe odszkodowanie i jego zwiększenie, a także jednorazowe odszkodowanie dla

członków rodziny sędziego lub sędziego w stanie spoczynku, ustala się na zasadach

i w wysokości określonej w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322, z późn. zm..

§ 4.

Odszkodowanie przewidziane w niniejszym artykule przysługuje niezależnie od innych

świadczeń określonych w ustawie.

§ 5.

Skarb Państwa pokrywa koszty skutków wypadków przy pracy lub chorób zawodowych, związane

ze świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych, na które

sędzia został skierowany przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

na wniosek lekarza prowadzącego, a nierefundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia na

podstawie odrębnych przepisów. Skarb Państwa pokrywa także koszty przedmiotów ortopedycznych

w wysokości udziału własnego ubezpieczonego, określonego w przepisach o ubezpieczeniu

zdrowotnym.

§ 1.

Oceny uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową,

a także ustalenia związku śmierci sędziego lub sędziego w stanie spoczynku z takim

wypadkiem lub chorobą dokonuje, w formie orzeczenia, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych. Koszty badania i wydania orzeczenia pokrywa Skarb Państwa ze środków

pozostających w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

Orzeczenie, o którym mowa w § 1, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

doręcza zainteresowanemu sędziemu albo członkom rodziny zmarłego sędziego, albo zmarłego

sędziego w stanie spoczynku oraz prezesowi sądu apelacyjnego właściwemu do wydania

decyzji, o której mowa w § 4, lub Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Jednorazowe odszkodowanie przyznaje się na wniosek sędziego, a w razie śmierci sędziego

lub sędziego w stanie spoczynku - na wniosek uprawnionych członków jego rodziny. Z

wnioskiem o przyznanie świadczenia może również wystąpić kolegium właściwego sądu.

§ 4.

Jednorazowe odszkodowanie przyznaje lub odmawia przyznania oraz ustala jego wysokość,

w drodze decyzji, a także świadczenie to wypłaca

1)

prezes właściwego sądu apelacyjnego - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

sędziego sądu rejonowego, okręgowego i apelacyjnego;

2)

Minister Sprawiedliwości - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prezesa

sądu apelacyjnego oraz sędziego delegowanego do wykonywania czynności w Ministerstwie

Sprawiedliwości.

§ 5.

Decyzję, o której mowa w § 4, prezes sądu apelacyjnego lub Minister Sprawiedliwości

wydaje w ciągu 14 dni od dnia

1)

otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika;

2)

wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

§ 6.

Jednorazowe odszkodowanie wypłaca się z urzędu w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji,

o której mowa w § 4.

§ 7.

Od decyzji, o której mowa w § 4, sędziemu lub uprawnionym członkom rodziny sędziego

lub sędziego w stanie spoczynku, przysługuje odwołanie do sądu okręgowego - sądu pracy

i ubezpieczeń społecznych. Do postępowania w tych sprawach stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.

§ 8.

W zakresie nieuregulowanym ustawą, do wypadków przy pracy i chorób zawodowych sędziego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pracowników określone w ustawie, o której

mowa w art. 94a § 3.

§ 1.

Prezes sądu, oraz na jego wniosek Zakład Ubezpieczeń Społecznych, są uprawnieni do

kontrolowania prawidłowości wykorzystywania przez sędziego zwolnienia lekarskiego

od pracy z powodu choroby zgodnie z jego celem.

§ 2.

Na wniosek prezesa sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do kontrolowania

prawidłowości i zasadności udzielenia sędziom zwolnienia lekarskiego od pracy z powodu

choroby.

§ 3.

Sędzia wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową, w tym

w sposób określony w art. 86 § 1 i 2, lub wykorzystujący zwolnienie lekarskie od pracy

z powodu choroby niezgodnie z jego celem traci prawo do wynagrodzenia za cały okres

tego zwolnienia.

§ 4.

Sędzia traci prawo do wynagrodzenia w razie odmowy poddania się badaniom kontrolnym

lub w razie niedostarczenia dokumentacji medycznej lekarzowi orzecznikowi Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych od dnia następującego po upływie wyznaczonego terminu badania

lub po upływie wyznaczonego terminu dostarczenia dokumentacji medycznej. Utratę wynagrodzenia

stwierdza prezes sądu.

§ 5.

Koszty postępowań kontrolnych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

§ 6.

W zakresie dotyczącym kontrolowania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

kontrolowania prawidłowości zwolnienia lekarskiego, zasad utraty prawa do wynagrodzenia,

o których mowa w § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

§ 1.

Sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego w stosunku do sędziego sądu rejonowego oraz sędziego sądu okręgowego,

prezes sądu apelacyjnego w stosunku do sędziego tego sądu, a Minister Sprawiedliwości

w stosunku do prezesa sądu okręgowego i prezesa sądu apelacyjnego, w uzasadnionych

przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie sędziego w innej miejscowości.

§ 3.

W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu przysługuje zwrot kosztów przejazdu

z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy

ustalaniu wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju. Zwrot kosztów jednak nie przysługuje, jeżeli zmiana miejsca służbowego

nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 109 § 1 pkt 4

oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe

ze względu na powagę stanowiska.

§ 1.

Sędziemu może być przyznana, jako pożyczka, pomoc finansowa na zaspokojenie jego potrzeb

mieszkaniowych.

§ 2.

Środki na pomoc finansową, o której mowa w § 1, stanowią do 6% rocznego funduszu wynagrodzeń

osobowych sędziów.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób planowania i wykorzystywania środków na zaspokojenie

potrzeb mieszkaniowych sędziów oraz warunki przyznawania pomocy, o której mowa w §

1, z uwzględnieniem zaangażowania środków własnych sędziego, udziału kolegiów sądów

w przyznawaniu pomocy oraz zasady racjonalności gospodarowania środkami oraz przy

przyjęciu zasady, że w razie rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego

w sposób, o którym mowa w art. 68, pożyczka podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem

w wysokości obowiązującej przy powszechnie dostępnych kredytach bankowych.

§ 1.

W razie powołania sędziego do niezawodowej służby wojskowej, jego prawa i obowiązki

służbowe ulegają zawieszeniu na czas trwania służby. Sędzia zachowuje jednak swoje

stanowisko i prawo do wynagrodzenia, a czas służby wojskowej wlicza się do okresu

stosunku służbowego na stanowisku sędziego.

§ 2.

Inne szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem służbowym sędziego powołanego do

czynnej służby wojskowej i zwolnionego z tej służby normują przepisy o powszechnym

obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej lub przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych.

§ 3.

Sędzia powołany do niezawodowej służby wojskowej odbywa ją w organach sądownictwa

wojskowego.

§ 1.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła albo senatora, albo radnego udziela się urlopu

bezpłatnego na czas kampanii wyborczej.

§ 2.

Sędzia, który został mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach

państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej lub w

organach organizacji międzynarodowych oraz ponadnarodowych działających na podstawie

umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, jest obowiązany

zrzec się niezwłocznie swojego urzędu, chyba że przechodzi w stan spoczynku.

§ 3.

Sędzia, który zrzekł się urzędu z przyczyn określonych w § 2, może powrócić na urząd

sędziego i poprzednio zajmowane stanowisko, jeżeli przerwa w pełnieniu obowiązków

sędziego nie przekracza dziewięciu lat, chyba że pełnił funkcje sędziowskie lub prokuratorskie

w międzynarodowych lub ponadnarodowych organach sądowych.

§ 4.

W przypadku przewidzianym w § 3, Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie byłego sędziego

na urząd sędziego, chyba że nie spełnia on warunków wymaganych do powołania na urząd

sędziego. Po powołaniu na urząd, sędziemu wyznacza się poprzednio zajmowane stanowisko

i miejsce służbowe, niezależnie od liczby stanowisk sędziowskich w danym sądzie.

§ 5.

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 4, zainteresowanemu służy skarga do Sądu Najwyższego.

§ 6.

Przepisów § 2-5 nie stosuje się do powołania sędziego na stanowisko podsekretarza

stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W takim przypadku, na okres pełnienia tego

stanowiska, sędziego deleguje się do Ministerstwa Sprawiedliwości na zasadach określonych

w art. 77 § 1.

Sędzia w stanie spoczynku może używać dotychczasowego tytułu z dodaniem wyrazów „w

stanie spoczynku”.

§ 1.

Sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów

lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 67 lat

albo do osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 69 § 1a, uposażenie w wysokości wynagrodzenia

pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.

§ 2.

Sędziemu przechodzącemu lub przeniesionemu w stan spoczynku z powodu wieku, choroby

lub utraty sił przysługuje uposażenie w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego i

dodatku za wysługę lat, pobieranych na ostatnio zajmowanym stanowisku.

§ 3.

Uposażenie, o którym mowa w § 1 i 2, podwyższa się stosownie do zmian wysokości wynagrodzeń

zasadniczych sędziów czynnych zawodowo.

§ 4.

Sędziemu przechodzącemu w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

§ 4a.

W przypadku, o którym mowa w § 1, sędzia w stanie spoczynku otrzymuje jednorazową

odprawę z chwilą osiągnięcia wieku 67 lat albo wieku, o którym mowa w art. 69 § 1a.

§ 4b.

Sędziemu, który powrócił na stanowisko poprzednio zajmowane albo stanowisko równorzędne

poprzednio zajmowanemu w trybie art. 74 § 1a, w razie przejścia lub przeniesienia

w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w kwocie stanowiącej różnicę między

wysokością odprawy wyliczonej na dzień przejścia lub przeniesienia w stan spoczynku

a wysokością odprawy wypłaconej. W przypadku, o którym mowa w § 1, odprawa przysługuje

z chwilą osiągnięcia wieku 67 lat albo wieku, o którym mowa w art. 69 § 1a.

§ 5.

Z tytułu pracy na stanowisku sędziego nie przysługuje prawo do emerytury lub renty

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art.

91 § 10.

§ 6.

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie, z zastrzeżeniem

§ 7.

§ 6a.

Jeżeli zbieg praw, o którym mowa w § 6, dotyczy sędziego przechodzącego lub przeniesionego

w stan spoczynku zgodnie z § 2, który jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego,

środki zgromadzone na rachunku w tym funduszu otwarty fundusz emerytalny przekazuje

za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na dochody budżetu państwa.

§ 6b.

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do uposażenia rodzinnego,

na wniosek uprawnionego wypłaca się uposażenie w stanie spoczynku albo uposażenie

rodzinne.

§ 7.

Jeżeli zbieg praw, o którym mowa w § 6, dotyczy sędziego w stanie spoczynku, który

do chwili przejścia w stan spoczynku był zatrudniony na podstawie powołania na stanowisko

sędziowskie w niepełnym wymiarze czasu pracy stosownie do art. 62, wypłaca się emeryturę

oraz uposażenie, z tym jednak, że wypłatę uposażenia ogranicza się w taki sposób,

aby suma emerytury i uposażenia nie przekraczała wysokości całego uposażenia sędziego

w stanie spoczynku, jakie by otrzymywał, gdyby nie został powołany w połowie wymiaru

czasu pracy.

§ 8.

Wynagrodzenie z tytułu pracy na stanowisku sędziego oraz uposażenie przysługujące

w stanie spoczynku jest osiąganiem przychodu powodującym zawieszenie prawa do emerytury

lub renty albo zmniejszenie tych świadczeń, w rozumieniu przepisów o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes właściwego sądu i sędzia uprawniony

do świadczeń z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych są obowiązani do powiadamiania organu

rentowego o osiąganiu wynagrodzenia albo uposażenia i jego wysokości, na zasadach

i w terminach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

§ 1.

W razie śmierci sędziego jego rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna na zasadach

przewidzianych w Kodeksie pracy dla rodzin pracowników, z tym że do okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość

odprawy, wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia na stanowiskach asesora sądowego

lub sędziego.

§ 2.

W razie śmierci sędziego albo sędziego w stanie spoczynku lub członka jego rodziny,

osobie, która pokryła koszty pogrzebu, przysługuje świadczenie pieniężne w wysokości

i na zasadach określonych dla zasiłku pogrzebowego z ubezpieczenia społecznego.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w razie śmierci osoby pobierającej uposażenie

rodzinne albo członka rodziny tej osoby.

§ 4.

W razie zbiegu prawa do świadczenia, o którym mowa w § 2 i 3, z prawem do zasiłku

pogrzebowego z ubezpieczenia społecznego, przysługuje prawo do jednego ze świadczeń,

wybranego przez uprawnionego.

§ 1.

W razie śmierci sędziego albo sędziego w stanie spoczynku, członkom jego rodziny,

spełniającym warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przysługuje uposażenie rodzinne w wysokości

1)

dla jednej osoby uprawnionej - 85%,

2)

dla dwóch osób uprawnionych - 90%,

3)

dla trzech lub więcej osób uprawnionych - 95%

- podstawy wymiaru.

§ 2.

Podstawę wymiaru uposażenia rodzinnego przysługującego rodzinie stanowi

1)

w przypadku rodziny zmarłego sędziego w stanie spoczynku - uposażenie, jakie przysługiwało

w chwili śmierci zmarłemu sędziemu w stanie spoczynku, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

w przypadku rodziny zmarłego sędziego albo zmarłego sędziego w stanie spoczynku przeniesionego

na podstawie art. 100 § 1 - uposażenie, jakie przysługiwałoby mu w chwili śmierci

zgodnie z art. 100 § 2.

§ 3.

Do uposażenia, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 100 § 3.

§ 4.

W razie zbiegu prawa do uposażenia rodzinnego z prawem do emerytury lub renty, na

wniosek uprawnionego, przysługuje albo uposażenie rodzinne, albo emerytura lub renta.

§ 5.

Do uposażenia rodzinnego przysługuje dodatek dla sierot zupełnych w wysokości i na

zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb ustalania i wypłacania uposażeń

oraz uposażeń rodzinnych sędziom w stanie spoczynku i członkom ich rodzin oraz terminy

przekazania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w art. 91 §

10 i 11, mając na względzie w szczególności konieczność zapewnienia osobom uprawnionym

ciągłości źródeł utrzymania oraz udogodnień w odbiorze uposażeń i uposażeń rodzinnych.

§ 1.

Sędzia w stanie spoczynku jest obowiązany dochować godności sędziego.

§ 2.

Za uchybienie godności sędziego po przejściu w stan spoczynku oraz uchybienie godności

urzędu sędziego w okresie pełnienia służby sędzia w stanie spoczynku odpowiada dyscyplinarnie.

§ 3.

Do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio

przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów, z tym że zamiast kar przewidzianych

dla sędziów sąd dyscyplinarny orzeka kary

1)

upomnienia;

2)

nagany;

3)

zawieszenia podwyższenia uposażenia, o którym mowa w art. 100 § 3, na okres od roku

do trzech lat;

4)

pozbawienia prawa do stanu spoczynku wraz z prawem do uposażenia.

§ 4.

Skazanie sędziego w stanie spoczynku prawomocnym wyrokiem sądu na pozbawienie praw

publicznych za przestępstwo popełnione po przejściu w stan spoczynku, jak również

przed przejściem w stan spoczynku, lub prawomocne orzeczenie kary wydalenia ze służby,

za przewinienie popełnione, w tym przed przejściem w stan spoczynku, powoduje utratę

uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia sędziego oraz uposażenia rodzinnego członków

jego rodziny.

§ 5.

W razie orzeczenia kary wymienionej w § 3 pkt 4, lub w przypadkach przewidzianych

w § 4, sędzia pozbawiony prawa do stanu spoczynku i uposażenia albo członek jego rodziny

pozbawiony prawa do uposażenia rodzinnego nabywa prawo do emerytury lub renty, jeżeli

spełnia warunki określone w przepisach o ubezpieczeniu społecznym.

§ 1.

Do sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio przepisy art. 84 § 3 i art.

86. Do sędziów w stanie spoczynku, którym powierzono pełnienie funkcji wizytatora,

stosuje się odpowiednio także przepisy art. 77 § 1, 6-6b i 8, art. 79, art. 82-83,

art. 85, art. 87-90 oraz art. 94a i 94b.

§ 2.

Sędziemu, który przeszedł w stan spoczynku w trybie art. 69 § 1 i 2, oraz sędziemu

przeniesionemu w stan spoczynku w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów

sądowych można powierzyć, za jego zgodą, pełnienie funkcji wizytatora w Ministerstwie

Sprawiedliwości lub sądzie. W takim przypadku sędziemu w stanie spoczynku przysługuje

dodatek funkcyjny w wysokości przewidzianej dla sędziego wizytatora. Do powierzenia

funkcji wizytatora w sądzie stosuje się odpowiednio przepisy art. 37d § 1 i 2. Pełnienie

funkcji wizytatora w Ministerstwie Sprawiedliwości powierza Minister Sprawiedliwości,

na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.

§ 3.

Powierzenie sędziemu w stanie spoczynku funkcji wizytatora oraz zgoda na pełnienie

tej funkcji przez sędziego w stanie spoczynku mogą zostać cofnięte, z zachowaniem

miesięcznego uprzedzenia.

§ 4.

Możliwość pełnienia funkcji wizytatora jest wyłączona w przypadku ubiegania się przez

sędziego w stanie spoczynku o mandat posła, senatora albo radnego bądź pełnienia przez

niego funkcji, o których mowa w art. 98 § 2.

W razie utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w przypadkach, o których

mowa w art. 104 § 5, stosuje się odpowiednio przepisy art. 91 § 10 i 11.

§ 1.

Efektywność pracy oraz kompetencje zawodowe sędziego w zakresie metodyki pracy i kultury

urzędowania, jak również specjalizacji w rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów spraw

oraz pełnieniu poszczególnych funkcji, podlegają ocenie (ocena pracy sędziego).

§ 2.

Oceny pracy sędziego dokonuje się z punktu widzenia

1)

sprawności i efektywności podejmowanych czynności i organizowania pracy przy rozpoznawaniu

spraw lub wykonywaniu innych powierzonych zadań bądź funkcji;

2)

kultury urzędowania, obejmującej kulturę osobistą i kulturę organizacji pracy, oraz

poszanowania praw stron lub uczestników postępowania przy rozpoznawaniu spraw lub

wykonywaniu innych powierzonych zadań bądź funkcji;

3)

sposobu formułowania wypowiedzi przy wydawaniu i uzasadnianiu orzeczeń;

4)

procesu doskonalenia zawodowego.

§ 3.

Zakres oceny pracy sędziego nie może wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie są niezawiśli.

§ 4.

Przy dokonywaniu oceny pracy sędziego uwzględnia się rodzaj i stopień zawiłości przydzielonych

sędziemu spraw lub powierzonych zadań bądź funkcji, obciążenie pracą oraz warunki

pracy w całym okresie objętym oceną.

Ocenę pracy sędziego przeprowadza się w ramach wizytacji wydziału sądu, o której mowa

w art. 37c.

§ 1.

Prezes sądu zapoznaje sędziego z oceną jego pracy, w tym w szczególności z jej wynikami

i ich podsumowaniem, opracowując na tej podstawie indywidualny plan rozwoju zawodowego

sędziego.

§ 2.

Indywidualny plan rozwoju zawodowego sędziego sporządza się na okres nie krótszy niż

cztery lata.

§ 3.

Sędzia, w terminie dwóch tygodni od zapoznania się z oceną pracy, ma prawo zgłosić

pisemne uwagi wraz z uzasadnieniem. Uwagi rozpatruje i dokonuje ostatecznego podsumowania

wyników oceny pracy sędziego prezes sądu przełożonego, a w przypadku sędziego sądu

apelacyjnego - prezes innego sądu apelacyjnego.

§ 4.

Prezes sądu zapoznaje sędziego z ostatecznym podsumowaniem wyników oceny jego pracy

i w razie potrzeby dokonuje na tej podstawie zmiany indywidualnego planu rozwoju zawodowego

sędziego w niezbędnym zakresie.

§ 5.

W przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu czynności, o których mowa w §

1 i 4, dokonuje prezes sądu przełożonego. Uwagi, o których mowa w § 3, rozpatruje

i dokonuje ostatecznego podsumowania wyników oceny pracy sędziego pełniącego funkcję

1)

prezesa sądu rejonowego - prezes przełożonego sądu apelacyjnego;

2)

prezesa sądu okręgowego - prezes innego sądu apelacyjnego.

§ 1.

Prezes sądu, a w przypadku prezesa sądu - prezes sądu przełożonego, podejmuje działania

w celu umożliwienia realizacji indywidualnego planu rozwoju sędziego.

§ 2.

Sędzia ma obowiązek uczestniczyć w opracowaniu i realizacji własnego indywidualnego

planu rozwoju zawodowego.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wzór arkusza oceny pracy sędziego, w tym podsumowania jej wyników, mając na względzie

konieczność sprawnego i rzetelnego dokonania oceny oraz dostosowania metodyki jej

przeprowadzania do zakresu analizy pracy sędziego;

2)

wzór arkusza indywidualnego planu rozwoju zawodowego sędziego, mając na uwadze konieczność

uwzględniania w takim planie indywidualnych predyspozycji sędziego, a także potrzeb

wymiaru sprawiedliwości w zakresie stałego podnoszenia jakości wykonywania przez sędziów

powierzonych im obowiązków.

Informacje dotyczące oceny pracy, opracowania i realizacji indywidualnego planu rozwoju

zawodowego sędziego stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej

dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”, określonej w przepisach

o ochronie informacji niejawnych, chyba że sędzia, którego dotyczą, wyraził pisemną

zgodę na ich ujawnienie.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do sędziego pełniącego funkcję prezesa

sądu apelacyjnego - przez czas trwania kadencji.

§ 1.

Za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia

godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne), sędzia odpowiada dyscyplinarnie.

§ 2.

Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,

jeżeli przez nie uchybił obowiązkowi piastowanego wówczas urzędu państwowego lub okazał

się niegodnym urzędu sędziego.

§ 1.

Po upływie trzech lat od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego.

§ 2.

W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa

w § 1, przedawnienie dyscyplinarne następuje z upływem pięciu lat od chwili czynu.

Jeżeli jednak przed upływem terminu, o którym mowa w § 1, sprawa nie została prawomocnie

zakończona, sąd dyscyplinarny orzeka o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, umarzając

postępowanie w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej.

§ 3.

W zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenie przedawnienie dyscyplinarne

następuje jednocześnie z przedawnieniem przewidzianym dla wykroczeń.

§ 4.

Jeżeli jednak przewinienie dyscyplinarne zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie

dyscyplinarne nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach

Kodeksu karnego.

§ 1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

usunięcie z zajmowanej funkcji;

4)

przeniesienie na inne miejsce służbowe;

5)

złożenie sędziego z urzędu.

§ 2.

Sąd może podać prawomocne orzeczenie dyscyplinarne do wiadomości publicznej.

§ 3.

Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 3 lub 4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości

awansowania na wyższe stanowisko sędziowskie przez okres pięciu lat, niemożność udziału

w tym okresie w kolegium sądu, orzekania w sądzie dyscyplinarnym oraz uzyskania utraconej

funkcji.

§ 4.

Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 5 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego

powołania ukaranego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 5.

W przypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi, sąd dyscyplinarny

może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 1.

Sądami dyscyplinarnymi w sprawach dyscyplinarnych sędziów są

1)

w pierwszej instancji - sądy apelacyjne;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy.

§ 2

Sądy dyscyplinarne są ponadto właściwe do orzekania w sprawach, o których mowa w art.

37 § 5, art. 75 § 2 pkt 3 oraz w art. 80.

§ 3.

Do rozpoznania spraw wymienionych w § 1 i 2 właściwy miejscowo jest sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego pełni służbę sędzia objęty postępowaniem. Jeżeli jednak sprawa dotyczy

sędziego sądu apelacyjnego albo sędziego sądu okręgowego, właściwy jest inny sąd dyscyplinarny

wyznaczony, na wniosek rzecznika dyscyplinarnego, przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 4.

Sądy dyscyplinarne orzekają w składzie trzech sędziów. Do orzekania w sądzie dyscyplinarnym

są uprawnieni wszyscy sędziowie danego sądu dyscyplinarnego, z wyjątkiem prezesa sądu,

wiceprezesów sądu oraz rzecznika dyscyplinarnego.

§ 5.

Sąd dyscyplinarny pierwszej instancji może orzekać na sesjach wyjazdowych w sądzie

okręgowym, na obszarze właściwości którego obwiniony zajmuje stanowisko sędziego,

chyba że sprzeciwia się temu dobro wymiaru sprawiedliwości.

Skład sądu dyscyplinarnego wyznacza się w drodze losowania, z listy wszystkich sędziów

danego sądu, z tym że w składzie sądu zasiada przynajmniej jeden sędzia stale orzekający

w sprawach karnych. Składowi sądu dyscyplinarnego przewodniczy sędzia stale orzekający

w sprawach karnych, najstarszy służbą.

§ 1.

Uprawnionym oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym, w sprawach sędziów sądów apelacyjnych,

a także prezesów oraz wiceprezesów sądów okręgowych, jest rzecznik dyscyplinarny,

w sprawach zaś pozostałych sędziów - zastępca rzecznika dyscyplinarnego.

§ 2.

Rzecznika dyscyplinarnego wybiera, spośród kandydatów zgłoszonych przez zgromadzenia

ogólne sędziów apelacji, Krajowa Rada Sądownictwa. Rzecznik dyscyplinarny działa przy

Krajowej Radzie Sądownictwa. Kadencja rzecznika dyscyplinarnego trwa cztery lata.

§ 3.

Zgromadzenia wymienione w § 2 wybierają spośród sędziów sądu apelacyjnego po jednym

kandydacie na rzecznika dyscyplinarnego i wybranych kandydatów zgłaszają Krajowej

Radzie Sądownictwa, najpóźniej na trzy miesiące przed upływem kadencji rzecznika dyscyplinarnego

albo w ciągu miesiąca po jego ustąpieniu.

§ 4.

Zastępców rzecznika dyscyplinarnego wybierają dla każdej apelacji kolegia sądów apelacyjnych,

a dla każdego okręgu kolegia sądów okręgowych spośród sędziów danego sądu. Kadencja

zastępców rzecznika trwa dwa lata.

§ 5.

Rzecznik dyscyplinarny i jego zastępcy są związani wskazaniem organu uprawnionego,

w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

§ 6.

Rzecznik dyscyplinarny jest uprawniony do przejęcia każdej sprawy prowadzonej przez

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli uzna to za uzasadnione interesem wymiaru

sprawiedliwości.

§ 7.

W razie niemożności prowadzenia sprawy przez właściwego zastępcę rzecznika dyscyplinarnego,

rzecznik dyscyplinarny wyznaczy do jej prowadzenia zastępcę rzecznika dyscyplinarnego

z innego okręgu.

§ 8.

W razie przeszkód w pełnieniu obowiązków przez rzecznika dyscyplinarnego, jego obowiązki

przejmuje najstarszy służbą sędziowską zastępca rzecznika dyscyplinarnego, do czasu

ustania przeszkody.

§ 9.

Do zastępców rzecznika dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy o rzeczniku

dyscyplinarnym.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów lub adwokatów.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, adwokatów lub radców prawnych.

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne na żądanie Ministra Sprawiedliwości,

prezesa sądu apelacyjnego lub okręgowego oraz kolegium sądu apelacyjnego lub okręgowego,

Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności

koniecznych do ustalenia znamion przewinienia, a także złożeniu wyjaśnień przez sędziego,

chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.

§ 2.

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzą podstawy do

wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie

dyscyplinarne i przedstawia sędziemu na piśmie zarzuty. Jednocześnie w sprawach, o

których mowa w art. 110 § 3 zdanie drugie, rzecznik dyscyplinarny zwraca się do Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego o wyznaczenie właściwego sądu dyscyplinarnego do rozpoznania

sprawy w pierwszej instancji. Wyznaczenie tego sądu powinno nastąpić w terminie siedmiu

dni.

§ 3.

Po przedstawieniu zarzutów obwiniony, w terminie czternastu dni, może złożyć wyjaśnienia

i zgłosić wnioski o przeprowadzenie dowodów.

§ 4.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 3, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do właściwego sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne określenie

czynu, który jest przedmiotem postępowania, oraz uzasadnienie.

§ 5.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

na żądanie uprawnionego organu, wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Odpis

postanowienia doręcza się organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania,

kolegium odpowiednio sądu okręgowego lub apelacyjnego i obwinionemu.

§ 6.

W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 5, lub

postanowienia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, obwinionemu, organowi, który

złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i właściwemu kolegium służy

zażalenie do sądu dyscyplinarnego.

§ 7.

Zażalenie powinno być rozpoznane w terminie dwóch tygodni od dnia wniesienia zażalenia

do sądu.

§ 1.

Po wpłynięciu wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej prezes sądu dyscyplinarnego

wyznacza rozprawę.

§ 2.

Pomiędzy wpływem wniosku a terminem rozprawy nie powinno upłynąć więcej niż miesiąc.

§ 3.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania

sprawy.

§ 1.

Postępowanie dyscyplinarne jest jawne.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może wyłączyć jawność postępowania dyscyplinarnego ze względu na

moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę

życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny.

§ 3.

W razie wyłączenia jawności postępowania dyscyplinarnego orzeczenie ogłaszane jest

publicznie.

Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie, oprócz objętego wnioskiem o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej, sąd może wydać co do tego przewinienia wyrok tylko za zgodą

rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy; w razie braku zgody rzecznik

dyscyplinarny prowadzi w tym zakresie odrębne postępowanie dyscyplinarne.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, adwokaturze lub jako

radca prawny albo notariusz, sąd przesyła wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej

Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny z urzędu rozpoznaje

sprawę w zakresie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej

i wydaje uchwałę, o której mowa w art. 80 § 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania

dyscyplinarnego.

§ 1.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko sędziemu, sąd lub prokurator

przesyła akta sprawy właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne

nie było wszczęte, rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne, choćby

w postępowaniu karnym został wydany wyrok uniewinniający.

§ 2.

Jeżeli przeciwko sędziemu zapadł prawomocny wyrok pociągający za sobą, w myśl ustawy,

utratę stanowiska, sąd dyscyplinarny zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, który

zarządza złożenie ukaranego sędziego z urzędu, chociażby wykonano już wyrok dyscyplinarny

skazujący na karę łagodniejszą niż złożenie z urzędu.

§ 1.

Od wydanych w pierwszej instancji wyroków sądu dyscyplinarnego oraz postanowień i

zarządzeń zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu i

rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 2.

Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie dwóch miesięcy od dnia jego wpłynięcia

do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji kasacja nie przysługuje.

§ 1.

Jeżeli orzeczona została kara złożenia sędziego z urzędu, a sąd dyscyplinarny wcześniej

nie zawiesił sędziego w czynnościach służbowych, wyrok wywołuje zawieszenie sędziego

w czynnościach służbowych, z jednoczesnym obniżeniem do 50% jego wynagrodzenia na

czas trwania zawieszenia. Art. 129 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Przewodniczący sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przesyła odpis prawomocnego

wyroku sądu dyscyplinarnego Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości,

a ponadto - prezesowi właściwego sądu i kolegium tego sądu.

§ 3.

Wykonanie wyroku należy do Ministra Sprawiedliwości co do kar wymienionych w art.

109 § 1 pkt 4 i 5, a co do kar wymienionych w art. 109 § 1 pkt 3 - do prezesa sądu

okręgowego oraz do prezesa sądu apelacyjnego w stosunku do sędziów tego sądu.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt osobowych

obwinionego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 109 § 1 pkt 14 Minister Sprawiedliwości zarządza usunięcie odpisu wyroku z

akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego wyroku skazującego.

W takim przypadku dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego

odpisów wszystkich wyroków skazujących.

Krajowa Rada Sądownictwa, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego i Minister Sprawiedliwości

mogą wystąpić o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

§ 1.

Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionego może nastąpić, jeżeli

umorzenie postępowania lub wydanie wyroku nastąpiło wskutek przestępstwa albo jeżeli

w ciągu pięciu lat od umorzenia lub od wydania wyroku wyjdą na jaw nowe okoliczności

lub dowody, które mogły uzasadniać skazanie lub wymierzenie kary surowszej.

§ 2.

Wznowienie postępowania na korzyść skazanego może nastąpić także po jego śmierci,

jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogłyby uzasadniać uniewinnienie

lub wymierzenie kary łagodniejszej.

§ 3.

W razie śmierci skazanego, wniosek o wznowienie postępowania mogą złożyć jego małżonek,

krewni w linii prostej, rodzeństwo, przysposabiający lub przysposobiony oraz rzecznik

dyscyplinarny.

Rozstrzygnięcia zapadające w toku postępowania dyscyplinarnego wymagają z urzędu uzasadnienia

na piśmie i doręczenia ich stronom. Wyroki oraz postanowienia i zarządzenia zamykające

drogę do wydania wyroku doręcza się także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi

Sprawiedliwości.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny może zawiesić w czynnościach służbowych sędziego, przeciwko któremu

wszczęto postępowanie dyscyplinarne lub o ubezwłasnowolnienie, a także jeżeli wydaje

uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

§ 2.

Jeżeli sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, z urzędu zawiesza

sędziego w czynnościach służbowych.

§ 3.

Sąd dyscyplinarny, zawieszając sędziego w czynnościach służbowych, obniża w granicach

od 25% do 50% wysokość jego wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia; nie dotyczy

to osób, w stosunku do których wszczęto postępowanie o ubezwłasnowolnienie.

§ 4.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,

dokonuje się wyrównania wszystkich składników wynagrodzenia do pełnej wysokości.

§ 1.

Jeżeli sędziego zatrzymano z powodu schwytania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa

umyślnego albo jeżeli ze względu na rodzaj czynu dokonanego przez sędziego powaga

sądu lub istotne interesy służby wymagają natychmiastowego odsunięcia go od wykonywania

obowiązków służbowych, prezes sądu albo Minister Sprawiedliwości mogą zarządzić natychmiastową

przerwę w czynnościach służbowych sędziego aż do czasu wydania uchwały przez sąd dyscyplinarny,

nie dłużej niż na miesiąc.

§ 2.

Jeżeli sędzia, o którym mowa w § 1, pełni funkcję prezesa sądu, zarządzenie przerwy

w czynnościach służbowych należy do Ministra Sprawiedliwości.

§ 3.

O wydaniu zarządzenia, o którym mowa w § 1, prezes sądu albo Minister Sprawiedliwości,

w terminie trzech dni od dnia jego wydania, zawiadamia sąd dyscyplinarny, który niezwłocznie,

nie później niż przed upływem terminu, na który przerwa została zarządzona, wydaje

uchwałę o zawieszeniu sędziego w czynnościach służbowych albo uchyla zarządzenie o

przerwie w wykonywaniu tych czynności. Sąd dyscyplinarny zawiadamia sędziego o posiedzeniu,

jeżeli uzna to za celowe.

§ 1.

W przypadkach przewidzianych w art. 37 § 4a lub w art. 75 § 2 pkt 3 oraz w sprawie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych

lub uchylenia zarządzenia o przerwie w wykonywaniu czynności, o której mowa w art.

130 § 1, sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego.

Wysłuchuje także sędziego, jeżeli stawił się na posiedzenie.

§ 2.

Na uchwałę odmawiającą uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75 § 2 pkt 3, przysługuje

zażalenie Krajowej Radzie Sądownictwa oraz kolegium sądu, które złożyło wniosek.

§ 3.

Na uchwałę odmawiającą uwzględnienia zastrzeżenia, o którym mowa w art. 37 § 4a , sędziemu przysługuje zażalenie.

§ 4.

Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziemu przysługuje zażalenie,

a rzecznikowi dyscyplinarnemu - także na uchwałę o uchyleniu zarządzenia o przerwie

w wykonywaniu czynności, o której mowa w art. 130 § 2; zażalenie nie wstrzymuje wykonania

uchwały.

§ 5.

Zażalenie rozpoznaje sąd dyscyplinarny drugiej instancji, a w przypadkach, o których

mowa w § 3, ten sam sąd dyscyplinarny w innym równorzędnym składzie.

Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego, chyba że sąd dyscyplinarny uchylił je wcześniej.

§ 1.

Okres zawieszenia w czynnościach służbowych stanowi okres zatrudnienia, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

§ 2.

W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych sędzia nie nabywa prawa do urlopu

wypoczynkowego. Przepisy art. 155 stosuje się odpowiednio.

Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.

§ 1.

W sądach rejonowych i okręgowych do wykonywania określonych w ustawach czynności należących

do sądów w zakresie ochrony prawnej zatrudniani są referendarze sądowi i starsi referendarze

sądowi, zwani dalej „referendarzami”.

§ 2.

W sądach działają kuratorzy sądowi (kuratorzy rodzinni i kuratorzy dla dorosłych),

którzy stanowią służbę kuratorską i wykonują czynności o charakterze wychowawczo-resocjalizacyjnym

i profilaktycznym oraz inne czynności określone w przepisach szczególnych.

§ 3.

W sądach są zatrudniani urzędnicy i inni pracownicy sądowi.

§ 4.

W sądach mogą być zatrudniani asystenci sędziów.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, organizację i zakres działania

sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, a także kategorie

pracowników sądowych obowiązanych do noszenia stroju urzędowego lub oznak i warunki

ich przydziału.

§ 2.

Referendarze i asystenci sędziów podlegają okresowym ocenom, obejmującym jakość i

terminowość wykonywania zadań, kulturę urzędowania, efektywność wykorzystania czasu

pracy oraz realizację doskonalenia zawodowego.

§ 2a.

Okresową ocenę sporządza się na piśmie i niezwłocznie zapoznaje z nią referendarza

albo asystenta sędziego. Referendarz oraz asystent sędziego, w terminie siedmiu dni

od zapoznania z oceną, ma prawo zgłosić sprzeciw do prezesa sądu. Sprzeciw rozpatruje

się w terminie czternastu dni.

§ 2b.

W razie uwzględnienia sprzeciwu okresową ocenę zmienia się albo sporządza się po raz

drugi. Od oceny sporządzonej po raz drugi przysługuje sprzeciw na zasadach określonych

w § 2a.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria oraz

szczegółowy sposób dokonywania okresowych ocen referendarzy i asystentów sędziów,

mając na uwadze konieczność dostosowania metodyki ich przeprowadzania do zakresu analizy

i kryteriów wskazanych w § 2, oraz zapewnienia sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia

oceny.

§ 1.

Na stanowisko referendarza sądowego może być mianowany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra prawa lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4)

ukończył 24 lata;

5)

ukończył aplikację ogólną prowadzoną przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury

lub zdał egzamin sędziowski, prokuratorski, notarialny, adwokacki lub radcowski.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Nabór kandydatów organizuje się w drodze konkursu, który ma na celu wyłonienie kandydata

o największej wiedzy i najwyższych umiejętnościach, predyspozycjach i zdolnościach

ogólnych, niezbędnych do wykonywania obowiązków referendarza. Przepisy art. 155a §

2, 3 i 5 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb

przeprowadzania konkursu, o którym mowa w § 1, w szczególności skład komisji konkursowych

oraz sposób i tryb ich działania, etapy i przebieg konkursu, a także zakres i sposób

udostępniania informacji kandydatowi, mając na uwadze właściwy dobór kadry referendarzy

w sądach.

§ 1.

Na stanowisko starszego referendarza sądowego może być mianowany referendarz, który

zajmował stanowisko referendarza sądowego przez co najmniej dziesięć lat, nie był

karany za przewinienia dyscyplinarne i uzyskiwał pozytywne okresowe oceny.

§ 2.

Stosunek pracy z referendarzem nawiązuje się na podstawie mianowania, z dniem określonym

w akcie mianowania.

§ 3.

Referendarza mianuje i rozwiązuje z nim stosunek pracy prezes sądu apelacyjnego. Przed

mianowaniem prezes sądu apelacyjnego zasięga informacji z Krajowego Rejestru Karnego

oraz zwraca się do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje o kandydacie do objęcia stanowiska

referendarza sądowego uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla informacji

o kandydacie do objęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego.

§ 4.

Przed podjęciem pracy referendarz sądowy składa ślubowanie wobec prezesa sądu okręgowego

według następującej roty

aaa„Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku referendarza służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, sumiennie i starannie wykonywać obowiązki urzędowe, przestrzegać prawa,

kierować się zasadami godności i uczciwości oraz dochować tajemnicy prawnie chronionej.”;

składający ślubowanie może dodać zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

§ 1.

W zakresie wykonywanych obowiązków referendarz jest niezależny co do treści wydawanych

orzeczeń i zarządzeń określonych w ustawach.

§ 2.

Referendarze zatrudnieni na obszarze tego samego sądu okręgowego co najmniej raz w

roku odbywają zebranie referendarzy okręgu. Zebranie zwołuje prezes sądu okręgowego.

§ 3.

Zebranie referendarzy okręgu zajmuje stanowisko we wszystkich sprawach istotnych dla

wykonywania zadań przez referendarzy, wybiera na okres kadencji przedstawiciela, reprezentuje

referendarzy okręgu wobec organów sądu okręgowego. Przewodniczącym zebrania referendarzy

okręgu jest referendarz najstarszy wiekiem.

§ 1.

Referendarz może zostać przeniesiony na inne miejsce służbowe tylko za jego zgodą.

Przeniesienia na inne miejsce służbowe na obszarze danej apelacji dokonuje prezes

sądu apelacyjnego, a poza obszar apelacji - Minister Sprawiedliwości.

§ 2.

Zgoda referendarza na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadku

1)

zniesienia stanowiska w wyniku zmiany w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału albo przeniesienia siedziby sądu;

2)

niedopuszczalności zajmowania stanowiska referendarza w danym sądzie wskutek zawarcia

związku małżeńskiego albo powstania stosunku powinowactwa, o którym mowa w art. 6;

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska referendarza, na wniosek kolegium właściwego

sądu okręgowego.

§ 3.

Do przeniesienia referendarza na inne miejsce służbowe przepis art. 76 stosuje się

odpowiednio.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować referendarza, za jego zgodą, do pełnienia

czynności referendarza w innym sądzie na obszarze danej apelacji, na czas określony.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza, za jego zgodą

1)

do pełnienia czynności referendarza w innym sądzie na obszarze innej apelacji,

2)

do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej

- na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. Przepis

art. 78 § 1b stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, delegowanie referendarza do pełnienia

czynności referendarza w innym sądzie może nastąpić nawet bez jego zgody, na okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie referendarza bez jego zgody może być powtórzone

nie wcześniej niż po upływie trzech lat.

§ 7.

W okresie delegowania, w przypadkach wskazanych w § 4-6, referendarz ma prawo do wynagrodzenia

zasadniczego, przysługującego na jego stanowisku, oraz dodatku za długoletnią pracę;

przepisy art. 77 § 4 i 6 oraz art. 78 § 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 8.

W przypadku delegowania referendarza do innego sądu bez jego zgody lub na okres dłuższy

niż 6 miesięcy, referendarzowi przysługuje dodatek w wysokości 10% wynagrodzenia zasadniczego.

W przypadku delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej

podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej referendarzowi

przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania wysokości dodatku funkcyjnego stosuje

się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących sędziom.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza, za zgodą referendarza i zgodnie

z jego kwalifikacjami, do pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa,

w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe

oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym

umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata. Delegowanie może zostać powtórzone

na kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat. Przepisy art. 78a stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Rozwiązanie stosunku pracy z referendarzem może nastąpić w drodze wypowiedzenia w

przypadku

1)

uzyskania dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej okresowej oceny;

2)

zniesienia sądu lub jego reorganizacji, powodującej utratę możliwości dalszego zatrudnienia

referendarza;

3)

uznania przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego

do pełnienia obowiązków referendarza;

4)

(uchylony)

5)

skazania referendarza za przestępstwo inne niż wymienione w § 16.

§ 11.

W przypadku rozwiązania stosunku pracy z referendarzem na podstawie § 10 pkt 2, w

okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym lub reorganizowanym sądzie a podjęciem

pracy lub działalności gospodarczej, referendarzowi przysługuje świadczenie pieniężne

ze środków budżetu państwa przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, obliczone jak

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy; świadczenie to nie przysługuje referendarzowi,

który nabył prawo do emerytury.

§ 12.

Referendarz może wypowiedzieć stosunek pracy.

§ 13.

Okres wypowiedzenia wynosi trzy miesiące.

§ 14.

Stosunek pracy z referendarzem może być rozwiązany za porozumieniem stron.

§ 15.

W przypadku wszczęcia przeciwko referendarzowi postępowania karnego lub postępowania

dyscyplinarnego prezes sądu apelacyjnego może zawiesić referendarza w czynnościach

służbowych, z obniżeniem na czas trwania zawieszenia wysokości wynagrodzenia w granicach

od 25% do 50%. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne lub postępowanie karne zostało umorzone

lub zakończyło się uniewinnieniem, referendarzowi wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.

§ 16.

W przypadku utraty obywatelstwa polskiego lub skazania za umyślnie popełnione przestępstwo

ścigane z urzędu lub przestępstwo skarbowe, stosunek pracy z referendarzem rozwiązuje

się bez wypowiedzenia. Stosunek pracy z referendarzem może być rozwiązany bez wypowiedzenia

z przyczyn określonych w art. 53 Kodeksu pracy.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze referendarza sądowego wynosi 75% wynagrodzenia zasadniczego

w stawce pierwszej sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu

ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku referendarza sądowego

wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego

sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu

ubezpieczenia społecznego, a po dalszych siedmiu latach pracy - do wysokości 75% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego.

§ 2.

Wynagrodzenie zasadnicze starszego referendarza sądowego wynosi 85% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku starszego

referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 85% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego.

§ 2a.

W przypadku nieuzyskania przez referendarza pozytywnej okresowej oceny, okresy pracy

wskazane w § 1 i 2 ulegają wydłużeniu o trzy lata.

§ 2b.

Poza wynagrodzeniem zasadniczym referendarzowi przysługuje dodatek za długoletnią

pracę, o którym mowa w art. 91 § 7, oraz gratyfikacja jubileuszowa, na zasadach określonych

w art. 92 § 3-5, a także jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku

z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, na zasadach określonych

w przepisach o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 2c.

W związku z pełnioną funkcją referendarzowi przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania

wysokości dodatku funkcyjnego stosuje się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących

sędziom.

§ 2d.

Czas pracy referendarza wynosi 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie

pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

3 miesięcy.

§ 2e.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami sądu wynikającymi z obciążenia zadaniami lub

organizacją pracy wydziału, wobec referendarzy może być stosowany równoważny lub zadaniowy

czas pracy.

§ 2f.

Dobowy czas pracy w systemie równoważnego czasu pracy nie może przekraczać 12 godzin

w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

§ 2g.

Stosowanie systemów czasu pracy, o których mowa w § 2e, wprowadza prezes sądu w drodze

zarządzenia. W zarządzeniu wskazuje się wydziały sądu lub referendarzy, objętych danym

systemem czasu pracy. Zarządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia podania

go do wiadomości referendarza.

§ 2h.

W zarządzeniu wprowadzającym stosowanie systemu zadaniowego czasu pracy prezes sądu

określa także normy pracy dotyczące powierzonych referendarzom zadań, biorąc pod uwagę

obowiązujący referendarzy czas pracy. Normy pracy ustala się uwzględniając obciążenie

zadaniami, stopień złożoności powierzonych zadań oraz stosowane rozwiązania w zakresie

organizacji pracy.

§ 2i.

Normy pracy, o których mowa w § 2h, prezes sądu może określić także dla referendarzy

objętych podstawowym lub równoważnym systemem czasu pracy.

§ 2j.

Rozkład czasu pracy referendarzy oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia

określa prezes sądu. Na pisemny wniosek referendarza uzasadniony ważnymi względami

rodzinnymi lub osobistymi prezes sądu może ustalić indywidualny rozkład jego czasu

pracy w ramach systemu czasu pracy, którym jest objęty.

§ 2k.

Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby sądu, prezes sądu lub przewodniczący wydziału

może polecić referendarzowi wykonywanie pracy poza obowiązującym go czasem pracy,

a w wyjątkowych wypadkach także w niedzielę i święta.

§ 2l.

Referendarzowi sądowemu za pracę wykonywaną poza obowiązującym go czasem pracy przysługuje

według jego wyboru czas wolny w tym samym wymiarze albo wynagrodzenie, bez dodatków,

o których mowa w art. 151. Za pracę wykonaną ponad obowiązujący referendarza sądowego czas pracy w niedzielę

lub święto przysługuje inny dzień wolny. Przepis art. 151 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Przepisy art. 45 § 1, art. 82a, art. 87-89, art. 92 § 1 i 2, art. 93 oraz art. 97

§ 1 i 2 stosuje się odpowiednio do referendarzy, z tym że urlopu, o którym mowa w

art. 93, udziela prezes sądu apelacyjnego.

§ 4.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do referendarzy stosuje się odpowiednio przepisy

o pracownikach sądów i prokuratury.

Referendarz może przystąpić do egzaminu sędziowskiego po przepracowaniu 3 lat na stanowisku

referendarza lub asystenta sędziego. Wniosek o dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego

referendarz zgłasza Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury na miesiąc

przed przeprowadzeniem egzaminu, uiszczając wymaganą opłatę.

§ 1.

Za naruszenie swoich obowiązków, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa

i uchybienie godności stanowiska, referendarz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną.

§ 2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

nagana z ostrzeżeniem;

3)

nagana z obniżeniem wynagrodzenia zasadniczego o 10% na okres dwóch lat;

4)

wydalenie z pracy.

§ 3.

W sprawach dyscyplinarnych referendarzy orzekają komisje dyscyplinarne.

§ 4.

Komisje dyscyplinarne powołują prezesi sądów okręgowych do rozpatrywania w pierwszej

instancji spraw dyscyplinarnych referendarzy zatrudnionych w okręgu sądowym.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości powołuje komisję dyscyplinarną do rozpatrywania spraw dyscyplinarnych

referendarzy w drugiej instancji.

§ 6.

Do składu komisji dyscyplinarnych, o których mowa w § 4 i 5, powołuje się referendarzy.

§ 7.

Za przewinienia mniejszej wagi referendarz ponosi odpowiedzialność porządkową. Karą

porządkową wymierzaną przez prezesa sądu jest upomnienie.

§ 8.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej i porządkowej

referendarzy stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej i

porządkowej urzędników państwowych mianowanych.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Minister Sprawiedliwości przydziela nowe stanowiska referendarza sądowego poszczególnym

sądom, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego i

potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.

§ 2.

W razie zwolnienia stanowiska referendarza sądowego w sądach działających na obszarze

danej apelacji, prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości,

który, w oparciu o kryteria wymienione w § 1, przydziela stanowisko do danego albo

innego sądu albo je znosi.

§ 1.

Kuratorzy sądowi pełnią swoje czynności zawodowo (kuratorzy zawodowi) albo społecznie

(kuratorzy społeczni).

§ 2.

Zasady organizacji służby kuratorskiej i wykonywania obowiązków przez kuratorów sądowych

oraz status kuratorów sądowych określa odrębna ustawa.

§ 1.

Asystent sędziego wykonuje czynności zmierzające do przygotowania spraw sądowych do

rozpoznania oraz czynności z zakresu działalności administracyjnej sądów, o której

mowa w art. 8 pkt 2.

§ 2.

Na stanowisku asystenta sędziego może byś zatrudniony ten, kto

1)

jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4)

ukończył 24 lata.

5)

(uchylony)

§ 2a.

Nabór kandydatów następuje w drodze konkursu, który ma na celu wyłonienie kandydata

o największej wiedzy i najwyższych kwalifikacjach, predyspozycjach i zdolnościach

ogólnych, niezbędnych do wykonywania obowiązków asystenta sędziego.

§ 3.

Prezes sądu przed zatrudnieniem asystenta sędziego zasięga informacji o kandydacie

z Krajowego Rejestru Karnego.

§ 3a.

(uchylony)

§ 4.

Asystentowi sędziego przysługuje wynagrodzenie zasadnicze. Poza wynagrodzeniem zasadniczym

asystentowi sędziego przysługuje dodatek za wieloletnią pracę, nagrody jubileuszowe

oraz jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na

rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, na zasadach określonych w przepisach

o pracownikach sądów i prokuratury. Na zasadach określonych w przepisach o pracownikach

sądów i prokuratury asystentowi sędziego mogą być przyznane

1)

dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub powierzenia dodatkowych

zadań;

2)

nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób

wykonywania czynności przez asystentów sędziów, mając na uwadze zasady sprawności,

racjonalności, ekonomicznego i szybkiego działania, zapewniając rzetelne wykonywanie

powierzonych zadań.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

zasadniczego asystentów sędziów, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter czynności wykonywanych

przez asystentów sędziów oraz poziom wynagrodzeń urzędników sądów.

§ 7

Asystent sędziego po przepracowaniu pięciu lat na tym stanowisku może przystąpić do

egzaminu sędziowskiego. Asystent sędziego, który ukończył aplikację ogólną prowadzoną

przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury lub złożył egzamin notarialny, adwokacki

lub radcowski może przystąpić do egzaminu sędziowskiego po przepracowaniu czterech

lat na stanowisku asystenta sędziego lub referendarza sądowego. Wniosek o dopuszczenie

do egzaminu sędziowskiego asystent sędziego zgłasza Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa

i Prokuratury na miesiąc przed przeprowadzeniem egzaminu, uiszczając wymaganą opłatę.

§ 8.

Do asystentów sędziów stosuje się odpowiednio przepis art. 82a § 1.

§ 9.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do asystentów sędziów stosuje się odpowiednio

przepisy o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 1.

Konkurs, o którym mowa w art. 155 § 2a, organizuje właściwy prezes sądu, określony

w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury, zwany dalej „prezesem”.

§ 2.

Prezes informuje o konkursie przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym

w siedzibie sądu, we właściwym ze względu na siedzibę sądu urzędzie pracy, w Biuletynie

Informacji Publicznej oraz może poinformować w inny sposób, w szczególności przez

umieszczenie ogłoszenia w prasie.

§ 3.

Konkurs przeprowadza komisja konkursowa powołana przez prezesa.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Komisja konkursowa po przeprowadzeniu konkursu, w oparciu o jego wyniki, może wyłonić

rezerwową listę kandydatów na wypadek zaistnienia możliwości zatrudnienia większej

liczby osób lub rezygnacji kandydata.

§ 6.

Warunkiem ubiegania się o zatrudnienie w sądzie jest złożenie przez osobę ubiegającą

się o przyjęcie na stanowisko asystenta sędziego oświadczenia, że nie jest prowadzone

przeciwko niej postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania konkursu, o którym

mowa w art. 155 § 2a, w szczególności skład komisji konkursowych oraz sposób i tryb

ich działania, etapy i przebieg konkursu, a także zakres i sposób udostępniania informacji

kandydatowi, mając na uwadze właściwy dobór kadry asystentów w sądach.

(uchylony)

Prezes sądu zatrudnia na stanowisku asystenta sędziego osobę, która ukończyła aplikację

ogólną prowadzoną przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, została zakwalifikowana

w trybie art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i

Prokuratury i zgłosiła się w terminie wskazanym w art. 29a ust. 4 tej ustawy w celu podjęcia

zatrudnienia. Przepisu art. 155 § 2a nie stosuje się.

§ 1.

W okresie pierwszych dwóch lat pracy asystent sędziego odbywa staż asystencki organizowany

przez prezesa sądu apelacyjnego.

§ 2.

Do czasu ukończenia stażu asystenckiego asystenta sędziego zatrudnia się na podstawie

umowy o pracę na czas określony, z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym

wypowiedzeniem.

§ 3.

Z obowiązku odbycia stażu asystenckiego są zwolnione osoby, które ukończyły aplikację

ogólną lub zdały egzamin sędziowski, prokuratorski, notarialny, adwokacki lub radcowski.

§ 1.

Staż asystencki trwa 12 miesięcy i ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie

do wykonywania czynności asystenta sędziego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizacji i trybu odbywania stażu asystenckiego,

harmonogram zajęć praktycznych i teoretycznych, zakres programowy stażu asystenckiego

oraz wzór dokumentu potwierdzającego odbycie stażu asystenckiego, mając na względzie

konieczność zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu przygotowania do wykonywania

czynności na stanowisku asystenta sędziego.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości przydziela nowe stanowiska asystenta sędziego poszczególnym

sądom, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego i

potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.

§ 2.

W razie zwolnienia stanowiska asystenta sędziego w sądach działających na obszarze

danej apelacji, prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości,

który, w oparciu o kryteria wymienione w § 1, przydziela stanowisko do danego albo

innego sądu albo je znosi.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą, do pełnienia

czynności asystenta sędziego w innym sądzie na obszarze danej apelacji, na czas określony,

nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą

1)

do pełnienia czynności asystenta sędziego w innym sądzie na obszarze innej apelacji,

2)

do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej

- na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. Przepis

art. 78 § 1b stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, delegowanie asystenta sędziego

do pełnienia czynności w innym sądzie może nastąpić nawet bez jego zgody, na okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie asystenta sędziego bez jego zgody może

być powtórzone nie wcześniej niż po upływie trzech lat.

§ 4.

W okresie delegowania, w przypadkach wskazanych w § 1-3, asystent sędziego ma prawo

do wynagrodzenia zasadniczego, przysługującego na jego stanowisku, oraz dodatku za

wieloletnią pracę; przepisy art. 77 § 4 i 6 oraz art. 78 § 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

W razie delegowania asystenta sędziego do innego sądu bez jego zgody lub na okres

dłuższy niż sześć miesięcy, asystentowi sędziego przysługuje dodatek w wysokości 10%

wynagrodzenia zasadniczego. W razie delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości lub

innej jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego

nadzorowanej asystentowi sędziego przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania wysokości

dodatku funkcyjnego stosuje się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących pracownikom

sądów i prokuratury.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za zgodą asystenta i zgodnie

z jego kwalifikacjami, do pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa,

w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe

oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym

umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata. Delegowanie może zostać powtórzone

na kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat. Przepisy art. 78a stosuje się odpowiednio.

Zasady zatrudniania urzędników i innych pracowników sądowych oraz ich obowiązki i

prawa określają odrębne przepisy.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego ustanawia biegłych sądowych i prowadzi ich listę.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb ustanawiania biegłych

sądowych, pełnienia przez nich czynności oraz zwalniania ich z funkcji. W tym samym

trybie Minister Sprawiedliwości może również określić szczegółowe zasady powoływania

i działania zespołów biegłych sądowych.

§ 1.

Ławnikiem może być wybrany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył 30 lat;

4)

jest zatrudniony, prowadzi działalność gospodarczą lub mieszka w miejscu kandydowania

co najmniej od roku;

5)

nie przekroczył 70 lat;

6)

jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków ławnika;

7)

posiada co najmniej wykształcenie średnie.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy ławnikiem powinna być wybrana osoba

wykazująca szczególną znajomość spraw pracowniczych.

§ 1.

Ławnikami nie mogą być

1)

osoby zatrudnione w sądach powszechnych i innych sądach oraz w prokuraturze;

2)

osoby wchodzące w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy

na drogę postępowania sądowego;

3)

funkcjonariusze Policji oraz inne osoby zajmujące stanowiska związane ze ściganiem

przestępstw i wykroczeń;

4)

adwokaci i aplikanci adwokaccy;

5)

radcy prawni i aplikanci radcowscy;

6)

duchowni;

7)

żołnierze w czynnej służbie wojskowej;

8)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

9)

radni gminy, powiatu i województwa.

§ 2.

Nie można być ławnikiem jednocześnie w więcej niż jednym sądzie.

§ 1.

Ławników do sądów okręgowych oraz do sądów rejonowych wybierają rady gmin, których

obszar jest objęty właściwością tych sądów - w głosowaniu tajnym.

§ 2.

Wybory przygotowują gminy jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej.

§ 1.

Liczbę ławników wybieranych przez poszczególne rady gmin do wszystkich sądów działających

na obszarze właściwości sądu okręgowego, w tym także liczbę ławników do orzekania

w sprawach z zakresu prawa pracy, ustala kolegium sądu okręgowego; liczbę ławników

do poszczególnych sądów rejonowych ustala się po zasięgnięciu opinii prezesów tych

sądów.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego podaje liczbę ławników do wiadomości poszczególnym radom gmin

najpóźniej na trzydzieści dni przed upływem terminu zgłaszania kandydatów.

§ 1.

Kandydatów na ławników mogą zgłaszać radom gmin prezesi właściwych sądów, stowarzyszenia,

inne organizacje społeczne i zawodowe, zarejestrowane na podstawie przepisów prawa,

z wyłączeniem partii politycznych, oraz co najmniej pięćdziesięciu obywateli mających

czynne prawo wyborcze, zamieszkujących stale na terenie gminy dokonującej wyboru,

w terminie do dnia 30 czerwca ostatniego roku kadencji.

§ 2.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia dołącza się następujące

dokumenty

1)

informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą zgłaszanej osoby;

2)

oświadczenie kandydata, że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

3)

oświadczenie kandydata, że nie jest lub nie był pozbawiony władzy rodzicielskiej,

a także, że władza rodzicielska nie została mu ograniczona ani zawieszona;

4

zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, wystawione przez lekarza, o którym mowa

w art. 55 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm., stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania funkcji ławnika;

5)

dwa zdjęcia zgodne z wymogami stosowanymi przy składaniu wniosku o wydanie dowodu

osobistego.

§ 3.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia przez stowarzyszenie,

inną organizację społeczną lub zawodową, zarejestrowaną na podstawie przepisów prawa,

dołącza się również aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo odpis lub zaświadczenie

potwierdzające wpis do innego właściwego rejestru lub ewidencji dotyczące tej organizacji.

§ 4.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia przez obywateli

dołącza się również listę osób zawierającą imię (imiona), nazwisko, numer ewidencyjny

PESEL, miejsce stałego zamieszkania i własnoręczny podpis każdej z pięćdziesięciu

osób zgłaszających kandydata.

§ 5.

Dokumenty wymienione w § 2 pkt 1-4 powinny być opatrzone datą nie wcześniejszą niż

trzydzieści dni przed dniem zgłoszenia, a dokumenty wymienione w § 3 nie wcześniejszą

niż trzy miesiące przed dniem zgłoszenia.

§ 6.

Osobą uprawnioną do składania wyjaśnień w sprawie zgłoszenia kandydata na ławnika

przez obywateli jest osoba, której nazwisko zostało umieszczone jako pierwsze na liście,

o której mowa w § 4.

§ 7.

Koszt opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz opłaty za badanie

lekarskie i za wystawienie zaświadczenia lekarskiego ponosi kandydat na ławnika.

§ 8.

Koszt opłaty za wydanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego albo odpisu

lub zaświadczenia z innego właściwego rejestru lub ewidencji ponosi podmiot, którego

dotyczy odpis lub zaświadczenie.

§ 9.

Rady gmin zasięgają od komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji informacji o kandydatach na ławników. Informacje o kandydacie na ławnika uzyskuje

się i sporządza na zasadach określonych dla informacji o kandydacie do objęcia stanowiska

sędziowskiego.

§ 10.

Zgłoszenia kandydatów, które wpłynęły do rady gminy po upływie terminu, o którym mowa

w § 1, a także zgłoszenia, które nie spełniają wymagań formalnych, o których mowa

w § 2-5, pozostawia się bez dalszego biegu. Przywrócenie terminu do zgłoszenia kandydatów

jest niedopuszczalne. Pozostawienie zgłoszenia bez dalszego biegu rada gminy stwierdza

w drodze uchwały.

§ 11.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób postępowania z dokumentami złożonymi radom gmin przy

zgłaszaniu kandydatów na ławników, wzór karty zgłoszenia oraz sposób jego udostępniania,

mając na uwadze potrzebę udokumentowania przez podmioty zgłaszające spełnianie przez

kandydatów na ławników wymogów określonych w ustawie, a także zapewnienia wyboru kandydatów

o najwyższych walorach etycznych i intelektualnych, umożliwienia rzetelnej weryfikacji

zgłoszeń i przejrzystości działań związanych ze zgłaszaniem kandydatów na ławników,

a przez określenie wzoru karty zgłoszenia i sposobu jego udostępniania - potrzebę

ujednolicenia procedury zgłaszania, ułatwienia dostępu do wzoru i rozpatrywania zgłoszeń.

§ 1.

Wybory ławników odbywają się najpóźniej w październiku roku kalendarzowego, w którym

upływa kadencja dotychczasowych ławników.

§ 2.

Przed przystąpieniem do wyborów rada gminy powołuje zespół, który przedstawia na sesji

rady gminy swoją opinię o zgłoszonych kandydatach, w szczególności w zakresie spełnienia

przez nich wymogów określonych w ustawie.

§ 1.

Listę wybranych ławników wraz z dokumentami, o których mowa w art. 162 § 2-4, rady

gmin, które dokonały ich wyboru, przesyłają prezesom właściwych sądów, najpóźniej

do końca października. Spośród ławników znajdujących się na liście wybranych ławników

rady gmin wskazują ławników do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy.

§ 2.

Prezes sądu wręcza ławnikom zawiadomienie o wyborze i odbiera od nich ślubowanie według

roty ustalonej dla sędziów, z odpowiednią zmianą.

§ 3.

Po odebraniu ślubowania prezes sądu wpisuje ławnika na listę ławników, którzy mogą

być wyznaczani do orzekania, i wydaje mu legitymację.

§ 1.

Kadencja ławników sądów okręgowych i rejonowych trwa cztery lata kalendarzowe następujące

po roku, w którym dokonano wyborów, jednak mandat ławnika wybranego dodatkowo wygasa

z upływem kadencji ogółu ławników.

§ 2.

Po upływie kadencji ławnik może brać udział jedynie w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej

wcześniej z jego udziałem, do czasu jej zakończenia.

§ 1.

Mandat ławnika wygasa w razie prawomocnego skazania za przestępstwo bądź wykroczenie,

w tym również za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Rada gminy, która wybrała

ławnika, stwierdza wygaśnięcie mandatu z tego powodu i informuje o tym prezesa właściwego

sądu.

§ 2.

Rada gminy, która wybrała ławnika, może go odwołać na wniosek prezesa właściwego sądu,

w razie

1)

(uchylony)

2)

niewykonywania obowiązków ławnika;

3)

zachowania godzącego w powagę sądu;

4)

niezdolności do wykonywania obowiązków ławnika.

§ 2a.

Wniosek, o którym mowa w § 2, jest składany łącznie z opiniami właściwej rady ławniczej

oraz kolegium właściwego sądu okręgowego albo z oświadczeniem prezesa właściwego sądu,

że taka opinia lub takie opinie nie zostały wydane w terminie 21 dni od dnia doręczenia

wniosku do zaopiniowania. W przypadku braku opinii prezes właściwego sądu przedkłada

radzie gminy wraz z wnioskiem potwierdzenie jego doręczenia podmiotowi uprawnionemu

do wydania opinii. Niewydanie opinii w terminie uważa się za niezgłoszenie uwag do

wniosku. Przepis art. 31 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2b.

Przed podjęciem uchwały w sprawie wniosku o odwołanie ławnika przewodniczący rady

gminy umożliwia wysłuchanie ławnika i jego udział w posiedzeniu właściwej komisji

i w sesji rady gminy, na których taki wniosek będzie opiniowany i rozpoznawany. O

terminach posiedzenia komisji i sesji rady gminy ławnik jest powiadamiany na piśmie,

co najmniej z siedmiodniowym wyprzedzeniem, w trybie i w sposób przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego.

§ 2c.

W sprawach, o których mowa w § 2b, ławnik działa osobiście, a w razie niemożności

osobistego stawiennictwa może działać przez pełnomocnika.

§ 3.

Przed upływem kadencji mandat ławnika wygasa z dniem doręczenia mu zawiadomienia prezesa

sądu o skreśleniu z listy ławników wskutek zrzeczenia się mandatu z ważnych przyczyn

lub odwołania ławnika przez radę gminy.

§ 1.

W czasie trwania kadencji nie powołuje się ławnika do pełnienia obowiązków w przypadku

1)

ujawnienia okoliczności, które nie pozwalały na jego wybór;

2)

wszczęcia postępowania o odwołanie ławnika - do czasu podjęcia przez radę gminy uchwały

w przedmiocie odwołania;

3)

wszczęcia przeciwko ławnikowi postępowania o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe - do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

§ 2.

W razie zniesienia sądu, ośrodka zamiejscowego lub wydziału zamiejscowego - ławnicy

tych jednostek stają się ławnikami sądów, które przejmują kompetencje zniesionych

jednostek.

W razie potrzeby, zwłaszcza z powodu zmniejszenia się w czasie kadencji liczby ławników,

rada gminy na wniosek prezesa sądu okręgowego dokonuje uzupełnienia listy, wybierając

nowych ławników w sposób określony w ustawie.

§ 1.

W zakresie orzekania ławnicy są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom.

§ 2.

Ławnik nie może przewodniczyć na rozprawie i naradzie ani też wykonywać czynności

sędziego poza rozprawą, chyba że ustawy stanowią inaczej.

§ 3.

Do ławników przepis art. 85 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Ławnik może być wyznaczony do udziału w rozprawach do dwunastu dni w ciągu roku; liczba

tych dni może być zwiększona przez prezesa sądu tylko z ważnych przyczyn, a zwłaszcza

w przypadku konieczności zakończenia rozprawy z udziałem tego ławnika.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Wyznaczając ławnika do udziału w rozprawie, zawiadamia się o tym jednocześnie pracodawcę

zatrudniającego ławnika.

§ 1.

Prezes sądu może wyznaczyć ławnika dodatkowego do rozprawy, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo,

że będzie ona trwać czas dłuższy. W razie potrzeby można wyznaczyć dwóch ławników

dodatkowych; w takim razie należy wskazać kolejność, w której będą oni wstępować do

udziału w naradzie i głosowaniu.

§ 2.

Ławnik dodatkowy bierze udział w naradzie i głosowaniu, jeżeli jeden z ławników nie

może uczestniczyć w składzie sądu.

§ 1.

Pracodawca zatrudniający ławnika jest obowiązany zwolnić go od pracy na czas wykonywania

czynności w sądzie.

§ 2.

Za czas zwolnienia od pracy ławnik zachowuje prawo do świadczeń wynikających ze stosunku

pracy, z wyjątkiem prawa do wynagrodzenia.

§ 3.

Ławnik otrzymuje rekompensatę pieniężną za czas wykonywania czynności w sądzie, którymi

są: udział w rozprawie lub posiedzeniu, uczestnictwo w naradzie nad wyrokiem, sporządzenie

uzasadnienia lub uczestnictwo w posiedzeniu rady ławniczej, jeżeli został do niej

wybrany.

§ 4.

Wysokość rekompensaty dla ławników biorących udział w rozpoznawaniu spraw w sądach

powszechnych, za jeden dzień pełnienia obowiązków ławnika, wynosi 1,9% podstawy ustalenia

wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Koszty wypłaty rekompensaty, o której mowa w § 3, ponosi Skarb Państwa.

Ławnicy zamieszkali poza siedzibą sądu otrzymują diety oraz zwrot kosztów przejazdu

i noclegu według zasad ustalonych w tym zakresie dla sędziów.

§ 1.

Należności, o których mowa w art. 172 § 3 i art. 173, przyznaje prezes właściwego

sądu.

§ 2.

Od decyzji prezesa sądu rejonowego przysługuje odwołanie do prezesa sądu okręgowego,

a gdy decyzję w pierwszej instancji wydał prezes sądu okręgowego lub prezes sądu apelacyjnego

- do Ministra Sprawiedliwości.

§ 1.

Ławnicy każdego sądu wybierają ze swego grona radę ławniczą, jej przewodniczącego

i zastępców.

§ 2.

Do zadań rady ławniczej należy w szczególności podnoszenie poziomu pracy ławników

i ich reprezentowanie oraz pobudzanie działalności wychowawczej ławników w społeczeństwie.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyboru, skład i

strukturę organizacyjną, tryb działania oraz szczegółowe zadania rady ławniczej, uwzględniając

obligatoryjny charakter rady ławniczej jako samorządu ławniczego, reprezentującego

ławników w danym sądzie, zakres współpracy z prezesem sądu, potrzebę uwzględnienia

w jej strukturze przewodniczącego i zastępców oraz określenia ich zadań.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości przetwarza dane osobowe sędziów, sędziów w stanie spoczynku,

referendarzy, asystentów sędziów, dyrektorów sądów oraz ich zastępców, kuratorów sądowych,

a także pozostałych urzędników i innych pracowników sądowych, biegłych sądowych oraz

ławników w zakresie niezbędnym do prawidłowego realizowania obowiązków i praw pracodawcy

wynikających ze stosunku pracy bądź innych stosunków służbowych lub realizacji zadań

z zakresu nadzoru administracyjnego nad działalnością administracyjną sądów.

§ 2.

Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w § 1, przepis art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych

osobowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 i 1662) stosuje się odpowiednio.

§ 3

Minister Sprawiedliwości wymienia dane dotyczące sędziów w stanie spoczynku, w zakresie

określonym w art. 68a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w ramach Systemu Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego,

o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września

2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji

systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1, z późn. zm.), za pośrednictwem punktu kontaktowego prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

§ 1.

Dochody i wydatki sądów powszechnych stanowią w budżecie państwa odrębną część.

§ 2.

(uchylony)

§ 1.

Dysponentem części budżetowej odpowiadającej sądom powszechnym jest Minister Sprawiedliwości.

§ 2.

Dyrektor sądu apelacyjnego wykonuje zadania i kompetencje dysponowania budżetem sądów

na obszarze apelacji oraz sprawuje kontrolę gospodarki finansowej i gospodarowania

mieniem Skarbu Państwa przez te sądy.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

W zakresie, o którym mowa w § 2, dyrektor sądu apelacyjnego podlega bezpośrednio Ministrowi

Sprawiedliwości, a dyrektorzy sądów okręgowych i rejonowych - dyrektorowi przełożonego

sądu apelacyjnego.

§ 1.

Projekty planów finansowych oraz plany finansowe dla sądów na obszarze apelacji opracowują

dyrektorzy sądów apelacyjnych na podstawie projektów przygotowanych przez dyrektorów

sądów okręgowych i dyrektorów sądów rejonowych, według zasad określonych w przepisach

o finansach publicznych, uwzględniając zakres realizowanych przez sądy zadań, o których

mowa w art. 1 § 2 i 3.

§ 2.

Projekty, o których mowa w § 1, dyrektorzy sądów apelacyjnych przedkładają Krajowej

Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Krajowa Rada Sądownictwa w ciągu miesiąca od otrzymania projektu składa Ministrowi

Sprawiedliwości wniosek o opracowanie projektu planu dochodów i wydatków sądów powszechnych

wraz ze swymi uwagami i zastrzeżeniami.

§ 4.

Projekt planów dochodów i wydatków sądów powszechnych sporządzony w trybie określonym

w przepisach § 1-3 Minister Sprawiedliwości przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

finansów publicznych w celu włączenia tego projektu do projektu ustawy budżetowej,

na zasadach określonych art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

§ 5.

W zakresie wykonywania budżetu w części odpowiadającej sądom powszechnym Ministrowi

Sprawiedliwości przysługują uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 1.

Organem kierującym gospodarką finansową sądu jest dyrektor sądu.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Działalność inwestycyjną sądu prowadzą

1)

dla sądu apelacyjnego i sądów rejonowych działających na obszarze apelacji, w których

powołano dyrektora sądu - dyrektor sądu apelacyjnego;

2)

dla sądu okręgowego oraz sądów rejonowych działających w okręgu sądowym, w których

nie powołano dyrektora sądu - dyrektor sądu okręgowego.

§ 4.

Dyrektor sądu apelacyjnego może przekazać dyrektorowi jednego sądu okręgowego wykonywanie

zadań inwestycyjnych innego sądu okręgowego lub sądów rejonowych.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia gospodarki finansowej

i działalności inwestycyjnej sądów, w tym

1)

zasady dysponowania środkami budżetu sądownictwa, ustanawiania dysponentów środków

oraz określenie ich zadań i kompetencji,

2)

zasady i tryb opracowywania planów finansowych sądów,

3)

zasady i tryb dokonywania zmian w planach finansowych sądów,

4)

uruchamianie środków budżetowych,

5)

rachunki bankowe sądów,

6)

rozliczenia w okresie przejściowym po zakończeniu roku budżetowego,

7)

tryb pobierania dochodów i dokonywania wydatków sądów,

8)

sprawozdawczość budżetową i finansową,

9)

prowadzenie działalności inwestycyjnej sądów

- z uwzględnieniem konieczności prawidłowego gospodarowania środkami publicznymi i

wymogów wynikających z przepisów o finansach publicznych.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powierzyć jednostce utworzonej na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych określone zadania z zakresu działalności administracyjnej sądów, dotyczące

1)

realizacji zadań z zakresu informatyzacji sądów oraz obsługi informatycznej sądów;

2)

prowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego.

§ 2.

Jednostka, o której mowa w § 1, może otrzymywać dotacje z budżetu państwa z części

budżetowej odpowiadającej sądom powszechnym na realizację zadań wymienionych w § 1.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Sądy utworzone na podstawie ustawy wymienionej w art. 211 są sądami powszechnymi w

rozumieniu ustawy.

Istniejące w dniu wejścia w życie ustawy ośrodki zamiejscowe i wydziały zamiejscowe

sądów okręgowych stają się, odpowiednio, ośrodkami zamiejscowymi albo wydziałami zamiejscowymi

odpowiednich sądów okręgowych w rozumieniu ustawy.

§ 1.

Z dniem wejścia w życie ustawy sędziowie sądów powszechnych otrzymują stawkę podstawową

wynagrodzenia zasadniczego przysługującą na zajmowanym stanowisku oraz dodatek za

długoletnią pracę, według zasad określonych w art. 91 § 7.

§ 2.

Z dniem 1 stycznia 2003 r. sędziowie, którzy przepracowali na zajmowanym stanowisku

co najmniej siedem lat, otrzymują stawkę pierwszą awansową wynagrodzenia zasadniczego.

§ 3.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. sędziowie, którzy przepracowali na danym stanowisku sędziowskim

co najmniej czternaście lat, otrzymują drugą stawkę awansową wynagrodzenia zasadniczego.

§ 4.

Sędziemu, który na podstawie § 2 otrzymał stawkę pierwszą awansową wynagrodzenia zasadniczego,

a z dniem 1 stycznia 2004 r. nie spełniał warunku, o którym mowa w § 3, do okresu

wymaganego zgodnie z art. 91 § 4 dla uzyskania stawki drugiej awansowej wynagrodzenia

zasadniczego zalicza się pełny okres pracy powyżej 7 lat na zajmowanym stanowisku

sędziowskim.

§ 5.

Przepisy § 1-3 stosuje się przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych

dla potrzeb ustalania uposażenia sędziów sądów wojskowych według zasad określonych

w art. 70 § 3 ustawy, o której mowa w art. 190 zdanie wstępne.

Sędziowie Sądu Najwyższego spełniający warunki do przejścia na emeryturę w dniu 30

czerwca 1990 r. na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych, o Sądzie Najwyższym, o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, o Trybunale

Konstytucyjnym, o ustroju sądów wojskowych i Prawo o notariacie

(Dz. U. Nr 73, poz. 436), nabyli prawo do uposażenia sędziów w stanie spoczynku obliczanego od wynagrodzenia

przysługującego sędziom Sądu Najwyższego.

§ 1.

Sędziów, którzy przed dniem 1 stycznia 1998 r. przeszli na emerytury lub renty i nabyli

prawo do uposażenia, uważa się za sędziów w stanie spoczynku w rozumieniu ustawy,

chyba że utracili uprawnienie do tego uposażenia.

§ 2.

Uposażenia sędziów w stanie spoczynku z dniem wejścia w życie ustawy ustala się w

wysokości 75% sumy wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat, jakie otrzymywałby

sędzia w chwili przejścia na emeryturę lub rentę albo w stan spoczynku, przy zastosowaniu

zasad określonych w art. 198 § 1.

§ 3.

Przepisy art. 100 § 2-8 niniejszej ustawy mają zastosowanie do byłych sędziów, którzy

nabyli prawo do emerytury lub renty przed dniem 1 stycznia 1998 r., jeżeli prawo to

nabyli zajmując stanowisko sędziego. Przy ustalaniu wysokości uposażenia uwzględnia

się wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za wysługę lat, które pobierałby sędzia

w dniu 1 stycznia 1998 r., z zastosowaniem przepisu § 2.

§ 4.

Uposażenia rodzinne po zmarłych sędziach albo sędziach w stanie spoczynku, do których

prawo powstało po dniu 1 stycznia 1999 r., z dniem wejścia w życie ustawy podwyższa

się, przy zastosowaniu zasad określonych w art. 102.

§ 5.

Wysokość uposażeń sędziów w stanie spoczynku oraz byłych sędziów, o których mowa w

§ 3, a także wysokość uposażeń rodzinnych ustala się w terminach i na zasadach określonych

w art. 198 § 2 i 3, przy przyjęciu okresu pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku

sędziowskim w dniu przejścia w stan spoczynku albo na emeryturę lub rentę, względnie

w dniu śmierci sędziego, po którym przysługuje prawo do uposażenia rodzinnego.

§ 1.

Kadencje prezesów i wiceprezesów sądów okręgowych oraz apelacyjnych, rozpoczęte przed

dniem wejścia w życie ustawy, wynoszą sześć lat i liczą się od ich rozpoczęcia, chyba

że w ciągu sześciu tygodni po upływie okresu, na który zostali powołani do pełnienia

funkcji, właściwe zgromadzenie sędziów wyrazi sprzeciw. Kadencje prezesów i wiceprezesów,

którzy pełnią jedną z tych funkcji kolejno po raz drugi, kończą się z upływem okresu,

na który zostali powołani.

§ 2.

W ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie ustawy zgromadzenia ogólne sędziów dostosują swój skład do stanu zgodnego z ustawą. Kadencje zgromadzeń

ogólnych sędziów trwają do końca kadencji prezesów sądów.

§ 3.

W ciągu miesiąca od rozpoczęcia nowej kadencji zgromadzeń ogólnych sędziów zostaną

przeprowadzone wybory członków kolegiów sądów, zgodnie z ustawą.

§ 4.

Do aplikacji sądowej oraz do aplikacji w sądzie wojskowym i do asesury oraz do asesury

w sądzie wojskowym rozpoczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe. Asesorzy sądowi i asesorzy sądów wojskowych, mianowani przed dniem

wejścia w życie ustawy, mogą być asesorami przez okres przekraczający trzy lata, do

ukończenia wieku wymaganego do powołania na stanowisko sędziego sądu rejonowego albo

sędziego sądu wojskowego.

§ 1.

W okresie do dnia 31 grudnia 2003 r. na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być

powołany ten, kto spełnia wymagania określone w art. 61, z tym że wymagany wiek wynosi

ukończone 28 lat, a wymagany okres pracy w charakterze asesora sądowego i prokuratorskiego

wynosi dwa lata.

§ 2.

W okresie, o którym mowa w § 1, na stanowisko sędziego sądu wojskowego może być powołany

ten, kto spełnia warunki określone w art. 22 ustawy wymienionej w art. 190, z tym

że wymagany wiek wynosi ukończone 28 lat, a wymagany staż na stanowisku asesora wynosi

dwa lata.

§ 1.

Dyrektorzy, o których mowa w art. 21 § 2 zostaną zatrudnieni z dniem 1 stycznia 2002 r.

§ 2.

Do czasu zatrudnienia dyrektorów sądów apelacyjnych, okręgowych lub kierowników oddziałów

finansowych sądów rejonowych ich obowiązki wykonują odpowiednio prezesi sądów apelacyjnych,

okręgowych lub rejonowych.

§ 1.

W sprawach przewinień dyscyplinarnych sędziów popełnionych przed wejściem w życie

ustawy stosuje się przepisy tej ustawy z wyjątkiem art. 108, z zastrzeżeniem § 2-5.

§ 2.

Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny powołane na podstawie przepisów dotychczasowych

działają do zakończenia postępowania w sprawach, o których mowa w § 3 i 4.

§ 3.

Do spraw należących do właściwości sądów dyscyplinarnych niezakończonych w pierwszej

instancji do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

§ 4.

W sprawach, o których mowa w § 2, w których zostały wniesione środki odwoławcze, orzeka

w drugiej instancji Wyższy Sąd Dyscyplinarny, według przepisów dotychczasowych.

§ 5.

W razie uchylenia orzeczenia przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny i przekazania sprawy do

ponownego rozpoznania, stosuje się przepisy ustawy.

§ 6.

Akta spraw dyscyplinarnych prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów przechowuje

Sąd Najwyższy.

§ 7.

Przepisy § 1-6 stosuje się również w sprawach przewinień dyscyplinarnych sędziów sądów

wojskowych.

Referendarze sądowi do dnia 31 grudnia 2002 r. zachowują wynagrodzenie ustalone na

podstawie przepisów dotychczasowych.

W okresie do 31 grudnia 2004 r. na stanowisko referendarza sądowego może być mianowany

także ten, kto spełnia wymagania określone w art. 149 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5, i ukończył

wyższe studia administracyjne.

§ 1.

Z dniem wejścia w życie ustawy prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury otrzymują stawkę podstawową wynagrodzenia

zasadniczego przysługującą na zajmowanym stanowisku oraz dodatek za długoletnią pracę

według zasad określonych w art. 62 ust. 1g ustawy, o której mowa w art. 185 zdanie

wstępne.

§ 2.

Z dniem 1 stycznia 2003 r. prokuratorzy, którzy przepracowali na zajmowanym stanowisku

co najmniej siedem lat, otrzymują stawkę pierwszą awansową wynagrodzenia zasadniczego.

§ 3.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. prokuratorzy, którzy przepracowali na danym stanowisku

prokuratorskim co najmniej czternaście lat, otrzymują drugą stawkę awansową wynagrodzenia

zasadniczego.

§ 4.

Prokuratorowi, który na podstawie § 2 otrzymał stawkę pierwszą awansową wynagrodzenia

zasadniczego, a z dniem 1 stycznia 2004 r. nie spełniał warunku, o którym mowa w §

3, do okresu wymaganego zgodnie z art. 62 ust. 1d ustawy, o której mowa w art. 185

zdanie wstępne, dla uzyskania stawki drugiej awansowej wynagrodzenia zasadniczego,

zalicza się pełny okres pracy powyżej siedmiu lat na zajmowanym stanowisku prokuratorskim.

§ 5.

Przepisy § 1-3 stosuje się przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia prokuratorów powszechnych

jednostek organizacyjnych prokuratury dla potrzeb ustalania uposażenia prokuratorów

wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury według zasad określonych w art. 116

ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 185 zdanie wstępne.

§ 6.

Przepisy art. 200 stosuje się odpowiednio do prokuratorów, byłych prokuratorów, uposażenia

prokuratorów w stanie spoczynku i do uposażenia rodzinnego po zmarłych prokuratorach

albo prokuratorach w stanie spoczynku.

§ 7.

Przepis art. 201 § 4 stosuje się do aplikacji prokuratorskiej oraz do asesury prokuratorskiej.

§ 1.

Sędziowie, którzy na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskali zgodę Krajowej Rady

Sądownictwa na dalsze zajmowanie stanowiska pomimo ukończenia 65 roku życia, przechodzą

w stan spoczynku z upływem okresu, na który Krajowa Rada Sądownictwa wyraziła zgodę.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do prokuratorów, którzy uzyskali zgodę Prokuratora

Generalnego na dalsze zajmowanie stanowiska.

§ 3.

W sprawach dotyczących wyrażenia zgody, o której mowa w § 1 i 2 niezakończonych w

chwili wejścia w życie ustawy, przepis art. 69 § 3 zdanie drugie stosuje się.

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

§ 1.

Traci moc ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751, 752 i 753, Nr 121, poz. 769, Nr 124, poz. 782 i Nr 133, poz. 882, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 160, poz. 1064 i Nr 162, poz. 1118 i 1125, z 1999 r. Nr 20, poz. 180, Nr 60, poz. 636, Nr 75, poz. 853, Nr 83, poz. 931 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 551, Nr 50, poz. 580, Nr 56, poz. 678, Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314 i 1319).

§ 2.

Zachowują moc akty prawne wydane w celu wykonania ustawy, o której mowa w § 1, o ile

nie są sprzeczne z ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 91 § 2a, art. 151 § 1, art. 178, art. 193 i art. 195 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2002 r.;

2)

art. 13 § 2 pkt 4, art. 91 § 2, 3 i 4, art. 176, art. 177 i art. 179 § 1-4, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.