Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o bezpieczeństwie morskim oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2015 r. poz. 611) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w ust. 1 w pkt 2 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

polskich morskich wodach wewnętrznych lub na polskim morzu terytorialnym w zakresie

przepisów rozdziału 3 oddziału 2 i rozdziału 5 z wyjątkiem art. 86 ust. 3, uwzględniając

postanowienia umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach morskich oraz stałych

platform wiertniczych przepisy ustawy stosuje się w zakresie w niej określonym.

”

;

2)

w art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisów ustawy w zakresie monitorowania i informacji o ruchu statków, z zastrzeżeniem

przypadków określonych w ustawie, nie stosuje się do

1)

statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia;

2)

statków rybackich o długości do 24 m;

3)

statków o wartości historycznej o długości do 45 m;

4)

jachtów morskich o długości do 24 m;

5)

paliwa na statkach o pojemności brutto (GT) poniżej 1000 jednostek oraz zapasów i

wyposażenia na wszystkich statkach.

”

;

3)

w art. 5

a)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

jachcie morskim - należy przez to rozumieć jacht rekreacyjny lub jacht komercyjny,

przeznaczony lub używany do celów sportowych lub rekreacyjnych na wodach morskich;

”

,

b)

po pkt 10 dodaje się pkt 10a-10c w brzmieniu

„

10a)

długości statku - należy przez to rozumieć 96% całkowitej długości kadłuba mierzonej

w płaszczyźnie wodnicy równoległej do płaszczyzny podstawowej na wysokości równej

85% wysokości bocznej lub długość mierzoną od przedniej krawędzi dziobnicy do osi

trzonu sterowego w płaszczyźnie tej wodnicy, jeżeli długość ta jest większa;

10b)

długości jachtu morskiego - należy przez to rozumieć długość kadłuba mierzoną między

skrajnymi punktami kadłuba na rufie i dziobie, z pominięciem części należących do

wyposażenia kadłuba, w szczególności: steru, bukszprytu i odbojnic; w przypadku gdy

tak określona długość jachtu morskiego wynosi 24 m albo powyżej, długość jachtu morskiego

określa się jak długość statku;

10c)

pasażerze - należy przez to rozumieć każdą osobę, z wyjątkiem

a)

kapitana i członków załogi lub innych osób zatrudnionych na statku lub wykonujących

zadania na statku dla jego potrzeb,

b)

dziecka w wieku poniżej jednego roku życia;

”

,

c)

pkt 24 otrzymuje brzmienie

„

24)

aaaMemorandum Paryskim - należy przez to rozumieć aaamiędzynarodowe aaaporozumienie

państw Europy i Kanady w sprawie regionalnego systemu portowej kontroli statków obcych

bander zawijających do ich portów, podpisane w Paryżu dnia 26 stycznia 1982 r. (Dz.

Urz. MIiR z 2014 r. poz. 61);

”

,

d)

w pkt 33 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. g w brzmieniu

„

g)

Konwencję o pracy na morzu, przyjętą przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji

Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 845), zwaną dalej „Konwencją

MLC”;

”

,

e)

w pkt 36 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 37 w brzmieniu

„

37)

stałej platformie wiertniczej - należy przez to rozumieć jednostkę górniczą, przeznaczoną

do wydobycia i przetwarzania węglowodorów, osadzoną na dnie morskim na stałe, stanowiącą

morską budowlę hydrotechniczną.

”

;

4)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze charakter wykonywanych

zadań administracji morskiej, liczbę statków o polskiej przynależności oraz liczbę

uznanych organizacji upoważnionych do wykonywania zadań administracji morskiej, może

powierzyć, w drodze umowy, uznanej organizacji wykonywanie określonych zadań administracji

morskiej.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, zawierana między ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej a uznaną organizacją określa w szczególności

1)

zakres zadań powierzonych uznanej organizacji;

2)

szczegółowe prawa i obowiązki stron umowy;

3)

warunki współpracy stron umowy.

3.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej wydaje uznanej organizacji upoważnienie do wykonywania określonych w umowie

zadań administracji morskiej.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może zawiesić upoważnienie uznanej

organizacji w przypadku

1)

stwierdzenia, że działanie uznanej organizacji stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa

żeglugi i środowiska morskiego, przy zastosowaniu kryteriów określonych w załączniku

nr 1 do decyzji Komisji z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie kryteriów stosowanych przy ustalaniu,

czy poziom skuteczności organizacji działającej w imieniu państwa bandery można uznać

za niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska naturalnego

(Dz. Urz. UE L 162 z 25.06.2009, str. 6);

2)

niespełnienia przez uznaną organizację kryteriów, o których mowa w załączniku nr 1

do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia

2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji

i przeglądów na statkach

(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 11, z późn. zm.);

3)

nieusunięcia przez uznaną organizację nieprawidłowości stwierdzonych w ramach nadzoru

organów administracji morskiej nad uznaną organizacją;

4)

braku statków o polskiej przynależności w rejestrze uznanej organizacji w okresie

ostatnich 2 lat.

5.

Przywrócenie upoważnienia następuje na wniosek uznanej organizacji po ustaniu przyczyn

powodujących jego zawieszenie oraz przeprowadzeniu audytu organów administracji morskiej

potwierdzającego ustanie tych przyczyn.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa upoważnienie uznanej organizacji

w przypadku utraty przez nią uznania Komisji Europejskiej.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje niezwłocznie Komisję Europejską

oraz właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, a także IMO, o zawieszeniu

albo cofnięciu upoważnienia uznanej organizacji, wraz z uzasadnieniem.

8.

Organy administracji morskiej sprawują nadzór nad uznanymi organizacjami upoważnionymi

do wykonywania zadań administracji morskiej. W ramach sprawowanego nadzoru organy

administracji morskiej

1)

przeprowadzają audyty centrali lub oddziału uznanej organizacji nie rzadziej niż co

2 lata;

2)

przeprowadzają inspekcje doraźne, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 3 ustawy;

3)

opiniują opracowane przez uznaną organizację projekty przepisów klasyfikacyjnych,

procedur nadzoru nad statkami oraz projekty zmian do takich przepisów i procedur.

9.

Uznana organizacja upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej przekazuje

corocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdanie z realizacji

zadań powierzonych umową.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej oraz

właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej sprawozdanie z czynności

wykonanych w ramach nadzoru, najpóźniej do dnia 31 marca w roku następującym po roku,

w którym czynności te przeprowadzono.

11.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalny zakres postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, zawieranej między ministrem

właściwym do spraw gospodarki morskiej a uznaną organizacją,

2)

szczegółowy sposób i tryb sprawowania nadzoru nad uznanymi organizacjami upoważnionymi

do wykonywania zadań administracji morskiej,

3)

szczegółowy zakres informacji zawartych w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 9

- mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa statków o polskiej przynależności

oraz właściwe wykonywanie powierzonych zadań przez uznane organizacje, a także postanowienia

umów międzynarodowych i rezolucji IMO A.739(18)

”

;

5)

w art. 9 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa co najmniej raz na 7 lat do

Sekretarza Generalnego Międzynarodowej Organizacji Morskiej wniosek o przeprowadzenie

audytu IMO zgodnie z przepisami IMO dotyczącymi systemu audytu państw członkowskich

IMO

2.

Urzędy, służby i inne podmioty realizujące zadania i obowiązki wynikające z rezolucji

IMO A.1070(28) Kodeks wdrażania instrumentów prawnych IMO

”

;

6)

w art. 11

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Statek może być używany

w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa w zakresie jego budowy,

stałych urządzeń i wyposażenia oraz warunkom życia i pracy na statku określonym w:”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wymagań określonych w Konwencji MLC, dotyczących warunków zakwaterowania i zaplecza

rekreacyjnego, mogą nie spełniać statki zbudowane przed dniem 20 sierpnia 2013 r.,

które spełniają wymagania określone w

1)

Konwencji nr 92 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (zrewidowanej w 1949 r.), przyjętej w Genewie dnia 18 czerwca 1949 r.

(Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 202);

2)

Konwencji nr 133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi

na statku (postanowienia uzupełniające), przyjętej w Genewie dnia 30 października 1970 r.

(Dz. U. z 1994 r. Nr 107, poz. 512).

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może uznać za obowiązujące przepisy

techniczne w zakresie budowy statków podlegających umowom międzynarodowym i stałych

platform wiertniczych, ich urządzeń i wyposażenia, wydawane przez organizację, w przypadku

gdy zapewniają one bezpieczeństwo tych statków i platform.

”

,

d)

w ust. 3

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa statków i stałych

platform wiertniczych oraz życia i zdrowia osób na tych statkach i platformach, może,

w drodze rozporządzenia:”,

-

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

uznać za obowiązujące przepisy uznanej organizacji, jeżeli spełnione są szczegółowe

warunki określone w przepisach wydanych na podstawie pkt 2;

2)

określić szczegółowe warunki i sposób uznawania przepisów technicznych wydanych przez

organizację za spełniające wymagania bezpieczeństwa, mając na uwadze posiadane uznanie

Komisji Europejskiej przez tę organizację;

”

;

7)

w art. 14

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Statek wyposażony w urządzenie systemu AIS utrzymuje je w działaniu ciągłym z wyjątkiem

przypadków, w których porozumienia międzynarodowe lub przepisy IMO stanowią o ochronie

informacji nawigacyjnej lub gdy kapitan statku uzna, że utrzymywanie urządzenia systemu

AIS w działaniu stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa lub ochrony statku.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się w ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, jeżeli statek znajduje się w obszarze obowiązkowego

systemu meldunkowego lub rozgraniczenia ruchu, kapitan statku o polskiej przynależności

niezwłocznie informuje o wyłączeniu urządzenia systemu AIS właściwy organ nadzorujący

ruch statków w tym obszarze oraz dokonuje odpowiedniego zapisu w dzienniku pokładowym

z podaniem przyczyny i czasu trwania wyłączenia tego urządzenia.

”

;

8)

w art. 17

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Dla stacji atestacji, o których mowa w ust. 1, mających siedzibę na obszarze województw

1)

zachodniopomorskiego lub pomorskiego, w powiatach: kołobrzeskim, świdwińskim, drawskim,

wałeckim, koszalińskim, sławieńskim, szczecineckim, białogardzkim, słupskim, bytowskim,

człuchowskim, lęborskim oraz chojnickim - właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego

w Słupsku;

2)

zachodniopomorskiego, w powiatach: świnoujskim, polickim, gryfińskim, kamieńskim,

gryfickim, goleniowskim, stargardzkim, pyrzyckim, myśliborskim, choszczeńskim, łobeskim

oraz szczecińskim - właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego w Szczecinie;

3)

pomorskiego, w powiatach: puckim, wejherowskim, kartuskim, kościerskim, gdańskim,

starogardzkim, tczewskim, kwidzyńskim, malborskim, sztumskim, nowodworskim, gdyńskim

oraz sopockim - właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni.

1b.

Dla stacji atestacji, o których mowa w ust. 1, mających siedzibę na obszarze województw

1)

warmińsko-mazurskiego, mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego oraz podkarpackiego

- właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni;

2)

kujawsko-pomorskiego, łódzkiego, śląskiego, świętokrzyskiego oraz małopolskiego -

właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego w Słupsku;

3)

lubuskiego, wielkopolskiego, opolskiego, dolnośląskiego - właściwym jest Dyrektor

Urzędu Morskiego w Szczecinie.

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Uznania, odnowienia uznania i zmiany zakresu uznania dokonuje się w drodze decyzji,

po przeprowadzeniu kontroli polegającej na sprawdzeniu spełnienia wymagań w zakresie

bazy technicznej stacji atestacji, októrej mowa w ust. 1, oraz kwalifikacji jej personelu.

Potwierdzeniem uznania, odnowienia uznania i zmiany zakresu uznania jest świadectwo

uznania.

3.

Świadectwo uznania wydaje się na okres 5 lat na podstawie pozytywnych wyników kontroli.

Świadectwo podlega potwierdzeniu corocznie w okresie od trzech miesięcy przed upływem

daty rocznicowej świadectwa do trzech miesięcy po upływie tej daty.

”

,

c)

w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

szczegółowe warunki i tryb uznawania, odnowienia uznania i zmiany zakresu uznania

usług stacji atestacji, o których mowa w ust. 1,

”

;

9)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

Organ inspekcyjny wykonuje zadania organu administracji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada

2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1013/2006

i dyrektywę 2009/16/WE

(Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1).

”

;

10)

w art. 20

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

pośredniej - przeprowadzanej w celu potwierdzenia ważności certyfikatu, w okresie

trzech miesięcy przed lub trzech miesięcy po drugiej lub trzeciej dacie rocznicowej

certyfikatu, i zastępującej odpowiednio drugą lub trzecią inspekcję roczną, a w przypadku

statków niepodlegających inspekcjom rocznym przeprowadzanej między drugą a trzecią

datą rocznicową;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Typy i rodzaje statków nieobjętych umowami międzynarodowymi, niepodlegających poszczególnym

rodzajom inspekcji, określonym w ust. 1, określają, w zależności od ich pojemności

brutto (GT), długości, przeznaczenia i sposobu eksploatacji, przepisy wydane na podstawie

art. 23 ust. 4 i 5.

1b.

W ramach inspekcji państwa bandery organ inspekcyjny weryfikuje i zatwierdza plany,

instrukcje, poradniki i inne dokumenty wymagane dla statku przepisami wydanymi na

podstawie art. 86 ust. 3 lub umowami międzynarodowymi.

”

;

11)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

W ramach inspekcji państwa bandery

1)

statek pasażerski oraz statek inny niż pasażerski o pojemności brutto (GT) co najmniej

500 jednostek, uprawiający żeglugę międzynarodową, podlegają audytowi

a)

wstępnemu - przeprowadzanemu w celu wydania certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

lub dokumentu tymczasowego,

b)

pośredniemu - przeprowadzanemu w celu potwierdzenia ważności certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem,

c)

odnowieniowemu - przeprowadzanemu w celu wydania nowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

w związku z upływem okresu jego ważności,

d)

dodatkowemu - przeprowadzanemu w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu

zarządzania bezpieczeństwem w okresach między audytami;

2)

armator statku, o którym mowa w pkt 1, podlega audytowi

a)

wstępnemu - przeprowadzanemu w celu wydania dokumentu zgodności lub dokumentu tymczasowego,

b)

rocznemu - przeprowadzanemu w celu potwierdzenia ważności dokumentu zgodności, corocznie,

w okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po

upływie tej daty,

c)

odnowieniowemu - przeprowadzanemu w celu wydania nowego dokumentu zgodności w związku

z upływem okresu jego ważności,

d)

dodatkowemu - przeprowadzanemu w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu

zarządzania bezpieczeństwem w okresach między audytami.

2.

Audyt dodatkowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d oraz ust. 1 pkt 2 lit. d, może

być przeprowadzony również po zatrzymaniu statku, w celu weryfikacji wykrytych uchybień

oraz ustalenia przyczyn ich powstania.

3.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do stałych platform wiertniczych znajdujących

się w polskich obszarach morskich oraz przedsiębiorców odpowiedzialnych za ich eksploatację.

”

;

12)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

1.

W ramach inspekcji państwa bandery, w przypadku gdy jacht morski jest używany do żeglugi

morskiej zgodnie z opracowaną przez armatora instrukcją bezpieczeństwa jachtu morskiego,

organ inspekcyjny podczas inspekcji weryfikuje prawidłowość opracowania tej instrukcji.

2.

Instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego zawiera informacje dotyczące armatora jachtu

morskiego, rodzajów prowadzonej działalności i uprawianej żeglugi oraz związanego

z nimi ryzyka, systemu monitorowania stanu technicznego jachtu i jego wyposażenia,

kwalifikacji załogi i procedur postępowania, pozwalające na wdrożenie i utrzymywanie

tego systemu.

3.

Szczegółowe elementy, jakie zawiera instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego oraz

wytyczne dotyczące jej sporządzania oraz stosowania, określają przepisy wydane na

podstawie art. 23 ust. 5.

4.

Organ inspekcyjny sprawdza, czy używanie jachtu morskiego zgodnie z instrukcją bezpieczeństwa

jachtu morskiego zapobiega lub zmniejsza do akceptowalnego poziomu ryzyko wystąpienia

zagrożeń zidentyfikowanych w związku z prowadzoną działalnością lub uprawianą żeglugą.

”

;

13)

w art. 23

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ inspekcyjny wydaje, na podstawie pozytywnych wyników przeprowadzanych inspekcji

państwa bandery, odpowiednie certyfikaty lub karty bezpieczeństwa, określone na podstawie

ust. 4 i 5. W certyfikatach i kartach bezpieczeństwa ustala się okres ich ważności.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku niezgłoszenia statku do inspekcji zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1-4 lub

negatywnego wyniku inspekcji, certyfikat traci ważność.

”

,

c)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wydanie lub potwierdzenie ważności certyfikatu, karty bezpieczeństwa, dokumentu zgodności

lub dokumentu tymczasowego

”

,

d)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje, tryb i zakres przeprowadzania inspekcji jachtów morskich, w zależności od

rodzaju i długości jachtu oraz używania jachtu zgodnie z instrukcją bezpieczeństwa,

2)

elementy, jakie zawiera instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego, oraz wytyczne

dotyczące jej opracowania oraz stosowania,

3)

sposób weryfikowania przez organ inspekcyjny prawidłowości opracowania i sprawdzenia

wpływu stosowania instrukcji bezpieczeństwa jachtu morskiego na poziom ryzyka wystąpienia

zagrożeń zidentyfikowanych w związku z prowadzoną działalnością lub uprawianą żeglugą,

4)

wzór karty bezpieczeństwa jachtu morskiego

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa jachtów morskich, z uwzględnieniem

postanowień umów międzynarodowych oraz przepisów Unii Europejskiej w zakresie wymagań

dotyczących państwa bandery.

”

;

14)

w art. 26

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Podmiot upoważniony do przeprowadzania przeglądów technicznych jachtów komercyjnych

jest obowiązany posiadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone

w związku z prowadzeniem działalności w zakresie przeglądów technicznych.

2b.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia

oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę zakres realizowanych

zadań przez podmiot przeprowadzający przeglądy techniczne jachtów komercyjnych.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa upoważnienie, jeżeli podmiot nie

spełnia warunków, o których mowa w ust. 2 i 2a.

”

;

15)

w art. 28

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „W przypadku zmiany przynależności

statku o długości co najmniej 24 m, z obcej na polską, dyrektor urzędu morskiego:”,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Izba morska, w ramach postępowania rejestrowego statku o obcej przynależności o długości

co najmniej 24 m, przed wpisem do polskiego rejestru okrętowego informuje właściwego

dyrektora urzędu morskiego o przyjęciu wniosku o dokonanie wpisu statku do rejestru,

w celu umożliwienia dyrektorowi urzędu morskiego dokonania czynności, o których mowa

w ust. 1 i 2. Wpisu statku do rejestru dokonuje się na podstawie decyzji dyrektora

urzędu morskiego stwierdzającej spełnienie przez statek warunków technicznych wymaganych

do wpisania statku do rejestru.

”

;

16)

w art. 36 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do obliczania udziału Rzeczypospolitej Polskiej w ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych

corocznie w regionie Memorandum Paryskiego bierze się pod uwagę wyłącznie zawinięcia

statków do polskich portów z wyłączeniem statków, które zawijały jedynie na kotwicowiska.

”

;

17)

po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu

„

Art. 41a.

1.

Organ inspekcyjny z powodu

1)

zakresu lub charakteru prac remontowych prowadzonych na statku lub

2)

braków w obsadzie załogi spowodowanych czasowym wyłączeniem statku z eksploatacji

- może stwierdzić brak możliwości przeprowadzenia inspekcji statku. Organ inspekcyjny

informuje o tym armatora, kapitana lub przedstawiciela kapitana statku podlegającego

inspekcji wskazując przyczynę braku możliwości przeprowadzenia inspekcji.

2.

Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku, o którym mowa w ust. 1

1)

zapewnia, aby w harmonogramie eksploatacyjnym statku przewidziany został czas wystarczający

na przeprowadzenie inspekcji;

2)

powiadamia organ inspekcyjny o gotowości statku do inspekcji co najmniej na 24 godziny

przed planowanym wyjściem statku z portu.

”

;

18)

w art. 43 ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

W przypadku gdy decyzja, o której mowa w ust. 6, podejmowana jest z powodu niespełniania

przez statek przepisów IMO

”

;

19)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej szczegółowe

informacje dotyczące liczby inspektorów inspekcji państwa portu, wymagane przepisami

Unii Europejskiej dotyczącymi funkcjonowania inspekcji państwa portu, w okresach określonych

tymi przepisami.

”

;

20)

po art. 61 dodaje się art. 61a w brzmieniu

„

Art. 61a.

Ilekroć w przepisach niniejszego rozdziału jest mowa o żegludze przybrzeżnej, należy

przez to rozumieć podróże po akwenie Morza Bałtyckiego i akwenach przyległych do 8°

długości geograficznej wschodniej.

”

;

21)

w art. 62 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Kwalifikacje członków załóg statków morskich muszą odpowiadać wymaganiom określonym

w

1)

Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz

pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202, z 1999 r. Nr 30, poz. 286 oraz z 2013 r. poz. 1092), zwanej dalej „Konwencją STCW”;

2)

Konwencji SOLAS;

3)

Konwencji MLC;

4)

przepisach ustawy.

2.

Kwalifikacje członków załóg statków morskich w zakresie ochrony żeglugi nieobjęte

Konwencją STCW regulują przepisy o ochronie żeglugi i portów morskich.

”

;

22)

w art. 64

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Obowiązek posiadania co najmniej wykształcenia średniego nie dotyczy osób ubiegających

się o najniższe dyplomy w żegludze krajowej i w rybołówstwie morskim.

3.

Obowiązek zdania egzaminu kwalifikacyjnego na poziomie operacyjnym przed Centralną

Morską Komisją Egzaminacyjną nie dotyczy osób posiadających dyplom ukończenia studiów

wyższych w uczelniach, o których mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, na kierunkach

i w specjalnościach wskazanych w certyfikacie uznania, o którym mowa w art. 75 ust.

8, potwierdzający uzyskanie zakładanych efektów kształcenia, jeżeli egzamin dyplomowy

spełnia warunki do uznania go za równoważny z egzaminem kwalifikacyjnym na poziomie

operacyjnym.

”

,

b)

dodaje się ust. 4-9 w brzmieniu

„

4.

Egzamin dyplomowy uznaje się za równoważny z egzaminem kwalifikacyjnym na poziomie

operacyjnym, jeżeli

1)

uczelnia zapewniła możliwość udziału przedstawiciela Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej

w składzie komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin;

2)

egzamin składa się z co najmniej 1 pytania z każdej funkcji wskazanej w wymaganiach

egzaminacyjnych na poziomie operacyjnym odpowiednim do kierunku i specjalności studiów,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 74 ust. 4;

3)

przewodniczącemu Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej przekazano informacje

dotyczące egzaminu dyplomowego.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb uznania egzaminu dyplomowego w uczelni, o której mowa w art. 74 ust.

2 pkt 1 lub 2, za równoważny z egzaminem kwalifikacyjnym na poziomie operacyjnym oraz

sposób rejestracji wyników tych egzaminów, mając na uwadze wymagania egzaminacyjne

określone na podstawie art. 74 ust. 4 oraz zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia

osób ubiegających się o dyplomy.

6.

Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa trzeciego uznanego przez

Komisję Europejską w zakresie szkolenia marynarzy i wydawania im dokumentów kwalifikacyjnych,

z którym minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zawarł porozumienie dotyczące

uznawania dyplomów i świadectw wydanych przez to państwo, może ubiegać się o dyplom

lub świadectwo, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1.

7.

Osoba, o której mowa w ust. 6, ubiegająca się o dyplom kapitana lub starszego mechanika,

musi ukończyć szkolenie na poziomie zarządzania w morskiej jednostce edukacyjnej oraz

zdać egzamin kwalifikacyjny na poziomie zarządzania i na dyplom kapitana lub dyplom

starszego mechanika przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.

8.

Obywatel państwa trzeciego innego niż państwo, o którym mowa w ust. 6, może ubiegać

się o dyplom lub świadectwo, jeżeli spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1, oraz

jeżeli

1)

w przypadku ubiegania się o świadectwo na poziomie pomocniczym - ukończył szkolenie

w morskiej jednostce edukacyjnej na poziomie pomocniczym i zdał egzamin na poziomie

pomocniczym przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną;

2)

w przypadku ubiegania się o dyplom na poziomie zarządzania - ukończył szkolenie w

morskiej jednostce edukacyjnej na poziomie operacyjnym i poziomie zarządzania oraz

zdał egzamin kwalifikacyjny na poziomie operacyjnym i poziomie zarządzania przed Centralną

Morską Komisją Egzaminacyjną;

3)

w przypadku ubiegania się o dyplom kapitana lub starszego mechanika - ukończył szkolenie

na poziomie operacyjnym i poziomie zarządzania w morskiej jednostce edukacyjnej oraz

zdał egzamin kwalifikacyjny na poziomie operacyjnym, poziomie zarządzania i na dyplom

kapitana lub dyplom starszego mechanika przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.

9.

W przypadku ubiegania się o dyplom lub świadectwo przez osobę, o której mowa w ust.

6 albo 8, weryfikacji posiadania i autentyczności dokumentów potwierdzających spełnianie

wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonuje morska jednostka edukacyjna,

w której osoba ta odbyła szkolenie.

”

;

23)

w art. 68 w pkt 2 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 3 i 4 w brzmieniu

„

3)

wzory zaświadczeń o pełnieniu wachty nawigacyjnej lub maszynowej, wzór zaświadczenia

o ukończeniu szkolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, wzory zaświadczeń potwierdzających

odbycie lub zaliczenie praktyki pływania,

4)

rodzaje uprawnień zawodowych wynikających z poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych

”

;

24)

po art. 68 dodaje się art. 68a w brzmieniu

„

Art. 68a.

1.

Dyplomy w żegludze przybrzeżnej wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa trzeciego będącego stroną Konwencji STCW, zgodnie z

przyjętą przez te państwa definicją żeglugi przybrzeżnej, uznaje się za równoważne

z dokumentami, o których mowa w art. 63 pkt 1, jeżeli zawarte zostało porozumienie

między ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej a państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz państwami trzecimi będącymi stronami Konwencji STCW określające

szczegółowy obszar uprawiania takiej żeglugi oraz inne warunki dotyczące tej żeglugi.

2.

W przypadku potwierdzania posiadania kwalifikacji wynikających z dyplomów w żegludze

przybrzeżnej, o których mowa w art. 67 ust. 1, w potwierdzeniu uznania dyplomu wskazuje

się obszary morskie, na których uprawiana jest żegluga przybrzeżna, zgodnie z porozumieniem,

o którym mowa w ust. 1.

”

;

25)

art. 69 otrzymuje brzmienie

„

Art. 69.

1.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach

komercyjnych, z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi,

są

1)

dokumenty kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 37a ust. 15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej albo

2)

dokumenty kwalifikacyjne, o których mowa w art. 63 pkt 1, 2 i 5.

2.

Oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1, członkowie załóg jachtów komercyjnych

muszą posiadać świadectwa przeszkolenia uzyskane, w zależności od stanowiska oraz

długości i rodzaju jachtu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 70 ust.

4.

”

;

26)

w art. 70

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

W celu uzyskania dyplomu lub świadectwa, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, niezbędne

jest ukończenie szkolenia lub przeszkolenia, a w przypadku dyplomu dodatkowo odbycie

praktyki pływania i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przed Centralną Morską Komisją

Egzaminacyjną.

3.

Szkolenia i przeszkolenia, o których mowa w ust. 2, są prowadzone przez ośrodki uznane

i nadzorowane w zakresie spraw objętych postanowieniami Konwencji STCW oraz ustawy

przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, posiadające odpowiednią bazę

szkoleniową i wykwalifikowaną kadrę oraz certyfikat systemu zarządzania jakością.

”

,

b)

w ust. 5

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

ramowe programy szkoleń i przeszkoleń,

”

,

-

w pkt 5 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

wzory dokumentów stosowanych podczas prowadzenia audytów ośrodków szkolących załogi

jachtów komercyjnych

”

;

27)

w art. 71

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dokumenty, o których mowa w art. 63, art. 70 ust. 1 oraz art. 78 ust. 1, wydaje dyrektor

urzędu morskiego po złożeniu przez ubiegających się o uzyskanie tych dokumentów

1)

zaświadczenia o zdaniu odpowiedniego egzaminu albo dyplomu ukończenia studiów wyższych

w uczelniach, o których mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy egzamin

będący warunkiem uzyskania tego dyplomu został uznany za równoważny, zgodnie z art.

64 ust. 4;

2)

zaświadczeń o ukończeniu szkoleń i odbyciu praktyk pływania, jeżeli są wymagane;

3)

świadectwa przeszkolenia;

4)

potwierdzenia spełnienia wymagań, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Dyrektor urzędu morskiego w porozumieniu z przewodniczącym Centralnej Morskiej Komisji

Egzaminacyjnej może wyrazić zgodę na uzyskanie dokumentu, o którym mowa w art. 63

pkt 1 lub 2, przez osobę, której rodzaj praktyki pływania w danej specjalności nie

odpowiada ściśle określonym wymaganiom dotyczącym tej praktyki, których spełnienie

jest niezbędne do uzyskania tego dokumentu, jeżeli okres posiadanej praktyki pływania

jest nie krótszy od wymaganego i zachowany zostanie poziom bezpiecznego uprawiania

żeglugi.

1b.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się przy ubieganiu się o dyplom kapitana żeglugi wielkiej

na statkach o pojemności brutto (GT) 3000 jednostek i powyżej oraz starszego oficera

mechanika na statkach o mocy maszyn głównych 3000 kW i powyżej.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia jest ważne przez okres 5 lat od dnia ukończenia

szkolenia.

2b.

Dyplom ukończenia studiów wyższych w uczelniach, o których mowa w art. 74 ust. 2 pkt

1 lub 2, na kierunkach i w specjalnościach wskazanych w certyfikacie uznania, o którym

mowa w art. 75 ust. 8, potwierdzający ukończenie szkolenia na poziomie operacyjnym

lub na poziomie zarządzania, w przypadku gdy zdany egzamin będący warunkiem uzyskania

tego dyplomu został uznany za równoważny, zgodnie z art. 64 ust. 4, uznaje się za

zaświadczenie o ukończeniu takiego szkolenia, ważne przez okres 7 lat od dnia ukończenia

tych studiów.

”

,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Dyrektor urzędu morskiego przed wydaniem dokumentów, o których mowa w art. 63, art.

70 ust. 1 i art. 78 ust. 2, sprawdza autentyczność i ważność dokumentów określonych

w ust. 1.

”

;

28)

w art. 74

a)

w ust. 2 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

uznane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Morską jednostkę edukacyjną uznaje się, jeżeli jej programy szkoleń, baza szkoleniowa

oraz kwalifikacje kadry odpowiadają wymaganiom określonym w Konwencji STCW, a także

jeżeli posiada ważny certyfikat systemu zarządzania jakością oraz rejestruje szkolenia

i przeszkolenia w systemie kontrolno-informacyjnym dla portów polskich (PHICS).

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Morska jednostka edukacyjna może zostać uznana w zakresie możliwości przeprowadzania

egzaminów praktycznych, jeżeli jej baza szkoleniowa odpowiada wymaganiom określonym

w przepisach ustawy lub Konwencji STCW.

”

,

d)

dodaje się ust. 5-7 w brzmieniu

„

5.

W przypadku prowadzenia szkoleń na poziomie operacyjnym z wykorzystaniem książki praktyk,

zawierającej informacje i zadania dotyczące praktyki pływania stanowiącej integralną

część szkolenia, morska jednostka edukacyjna jest obowiązana do nadzorowania praktyki

pływania realizowanej zgodnie z tą książką i dokonania zaliczenia tej książki.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzory

książek praktyk w dziale pokładowym i dziale maszynowym, mając na uwadze potrzebę

zapewnienia integralności szkolenia teoretycznego i praktycznego na poziomie operacyjnym.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki prowadzenia poszczególnych szkoleń i przeszkoleń oraz szczegółowe warunki

przeprowadzania egzaminów praktycznych w morskich jednostkach edukacyjnych, mając

na uwadze konieczność zapewnienia wysokiego poziomu kształcenia kadr morskich zgodnie

z postanowieniami Konwencji STCW.

”

;

29)

w art. 75

a)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Uznanie, zmiana zakresu uznania oraz odnowienie ważności uznania podmiotów, o których

mowa w ust. 1, potwierdza się wydaniem certyfikatu uznania lub certyfikatu zmiany

zakresu uznania.

”

,

b)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a i 8b w brzmieniu

„

8a.

Potwierdzenie uznania, o którym mowa w ust. 8, wymaga formy pisemnej.

8b.

Za wydanie certyfikatów, o których mowa w ust. 8, pobiera się opłaty w wysokości określonej

w załączniku do ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

”

;

30)

w art. 76

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W audytach, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2, mogą uczestniczyć obserwatorzy i

eksperci wskazani przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Na listę wpisuje się osoby posiadające wiedzę z zakresu zagadnień objętych Konwencją

STCW, kwalifikacje i doświadczenie w zakresie prowadzenia audytów, podając ich imię

inazwisko.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Wydatki na wynagrodzenia oraz koszty przejazdu i pobytu audytorów i ekspertów ponoszone

wzwiązku z audytami, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2, są pokrywane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.

2b.

W przypadku audytów, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2, przeprowadzanych poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, morska jednostka edukacyjna zwraca ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki morskiej koszty przejazdu i pobytu audytorów i ekspertów w terminie

30 dni od dnia otrzymania sprawozdania z audytu.

”

,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Audytorom za przeprowadzenie audytu i ekspertom za uczestniczenie w audycie przysługuje

wynagrodzenie.

”

,

e)

w ust. 4

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

warunki i tryb uznawania, zmiany zakresu uznania, potwierdzania uznania, odnawiania,

zawieszania i cofania uznania morskich jednostek edukacyjnych,

”

,

po pkt 3 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 4 i 5 w brzmieniu

„

4)

wysokość wynagrodzenia i warunki wynagradzania członków zespołu audytującego oraz

ekspertów, w zależności od zakresu przeprowadzanego audytu,

5)

wzory dokumentów stosowanych przy przeprowadzaniu audytów morskich jednostek edukacyjnych

”

;

31)

w art. 77

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W skład Komisji wchodzą przewodniczący Komisji, dwóch zastępców przewodniczącego Komisji,

przewodniczący zespołów egzaminacyjnych, wiceprzewodniczący zespołów egzaminacyjnych

oraz egzaminatorzy członkowie zespołów egzaminacyjnych.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do przewodniczącego i zastępców

przewodniczącego Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, z późn. zm.. Z dniem powołania z przewodniczącym oraz zastępcą przewodniczącego Komisji zawiera

się umowę o pracę.

2b.

Do przewodniczącego i zastępców przewodniczącego Komisji stosuje się przepisy art. 21-24, art. 26, art. 28 i art. 42

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269, z 2014 r. poz. 1199 oraz z 2015 r. poz. 1220).

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Egzaminy mogą być przeprowadzane przez egzaminatorów wpisanych na listę egzaminatorów

prowadzoną przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Na listę wpisuje

się osoby posiadające wiedzę w zakresie Konwencji STCW z określonej funkcji objętej

egzaminem albo zagadnień dotyczących pilotażu morskiego oraz doświadczenie w zakresie

szkolenia. Na liście zamieszcza się imię i nazwisko egzaminatora oraz zakres uprawnień

egzaminacyjnych. Lista egzaminatorów podlega aktualizacji.

”

,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Egzaminatora skreśla się z listy egzaminatorów w przypadku

1)

wniosku egzaminatora o skreślenie z listy;

2)

śmierci egzaminatora;

3)

niespełniania przez egzaminatora co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w ust.

3;

4)

dopuszczenia się przez egzaminatora rażącego naruszenia przepisów dotyczących Komisji.

”

,

e)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Egzaminy przeprowadza zespół egzaminacyjny, wskazywany przez przewodniczącego Komisji

lub jego zastępcę. Członków zespołu egzaminacyjnego, w tym przewodniczącego zespołu

egzaminacyjnego i wiceprzewodniczącego zespołu egzaminacyjnego, wskazuje się spośród

osób wpisanych na listę egzaminatorów. Członkom zespołu egzaminacyjnego oraz obsłudze

administracyjnej egzaminu za udział w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.

”

,

f)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4d w brzmieniu

„

4a.

Egzaminy dla cudzoziemców Komisja może przeprowadzać w języku angielskim.

4b.

Egzaminy praktyczne Komisja może przeprowadzać w morskich jednostkach edukacyjnych

uznanych w zakresie możliwości przeprowadzania egzaminów praktycznych, mając na uwadze

wymagania egzaminacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 74 ust.

4.

4c.

Na egzaminie mogą być wykorzystywane pytania egzaminacyjne pochodzące z banku pytań

egzaminacyjnych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

Pytania egzaminacyjne pochodzące z banku pytań egzaminacyjnych stanowią informację

publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 782 i 1662 oraz z 2015 r. poz. 1240).

4d.

Komisja przygotowuje lub weryfikuje pytania egzaminacyjne wykorzystywane na egzaminach

oraz rekomenduje je do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.

”

,

g)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej finansuje z budżetu państwa, z części,

której jest dysponentem, działalność Komisji, w szczególności wynagrodzenia przewodniczącego

i zastępców przewodniczącego Komisji, tworzenie i utrzymywanie banku pytań egzaminacyjnych

oraz wyposażenie techniczne Komisji.

”

,

h)

po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu

„

9a.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania egzaminu

zapewnia obsługę administracyjną i finansowo-księgową, w tym obsadę osobową sekretariatów

Komisji w urzędach morskich, oraz środki na korzystanie z infrastruktury egzaminacyjnej.

”

,

i)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, którym odpowiadają kandydaci na przewodniczącego Komisji i jego

zastępców oraz egzaminatorów,

2)

sposób sporządzania i aktualizacji listy egzaminatorów, w tym skreślania egzaminatorów

z tej listy,

3)

sposób funkcjonowania banku pytań egzaminacyjnych,

4)

sposób, tryb i terminy przeprowadzania weryfikacji pytań egzaminacyjnych przez Komisję,

5)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych,

6)

wysokość i szczegółowe warunki wynagradzania członków zespołu egzaminacyjnego i obsługi

administracyjnej egzaminu

- mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwego poziomu wyszkolenia i sprawnego

przeprowadzania egzaminów oraz zapewnienia wysokiego poziomu kształcenia kadr morskich,

w szczególności zgodnie z postanowieniami Konwencji STCW, a także liczbę osób przystępujących

do egzaminu lub czas jego przeprowadzania.

”

;

32)

art. 78 otrzymuje brzmienie

„

Art. 78.

1.

Wymagane przepisami międzynarodowymi w zakresie gospodarki morskiej dodatkowe szkolenia

odbywają się w morskich jednostkach edukacyjnych. Potwierdzeniem ukończenia szkolenia

jest świadectwo przeszkolenia.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, ramowe

programy dodatkowych szkoleń, o których mowa w ust. 1, szczegółowe warunki wstępne

oraz warunki zaliczeń tych szkoleń, a także wzory dokumentów potwierdzających ukończenie

szkolenia, mając na uwadze przepisy międzynarodowe w zakresie dodatkowych szkoleń

oraz potrzeby właściwego przygotowania do pracy.

”

;

33)

w art. 82 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Dyrektorzy urzędów morskich, za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie,

do dnia 31 marca każdego roku przekazują Komisji Europejskiej w postaci elektronicznej

zanonimizowane dane statystyczne dotyczące dokumentów kwalifikacyjnych wydawanych

przez administrację morską, zarejestrowanych do dnia 31 grudnia poprzedniego roku,

w zakresie

1)

dyplomów, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza, datę urodzenia

marynarza, obywatelstwo marynarza, płeć marynarza, numer dyplomu, uprawnienia wynikające

z dyplomu, datę wydania lub datę ostatniego odnowienia, datę ważności, status dyplomu

i ograniczenia;

2)

świadectw, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza, datę urodzenia

marynarza, obywatelstwo marynarza, płeć marynarza, numer świadectwa, uprawnienia wynikające

ze świadectwa, datę wydania lub datę ostatniego odnowienia, datę ważności i status

świadectwa;

3)

potwierdzeń uznania, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza,

datę urodzenia marynarza, obywatelstwo marynarza, płeć marynarza, administrację wydającą

potwierdzany dyplom, numer oryginalnego dyplomu, numer potwierdzenia uznania, uprawnienia

wynikające z dyplomu, datę wydania lub datę ostatniego odnowienia, datę ważności,

status potwierdzenia uznania i ograniczenia.

”

;

34)

w art. 86 po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3c w brzmieniu

„

3a.

W przypadku gdy cechy konstrukcyjne statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych

przepisami wydanymi na podstawie ust. 3 lub gdy jest to uzasadnione ze względu na

rejon lub warunki żeglugi możliwe jest, na wniosek armatora, zwolnienie statku z obowiązku

spełniania tych wymagań albo wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych

w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku, pod warunkiem że poziom bezpieczeństwa

żeglugi nie zostanie zmniejszony.

3b.

Zwolnienie statku z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na

podstawie ust. 3 lub wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie

wyposażenia i konstrukcji statku lub odmowa wydania zwolnienia lub wyrażenia zgody

na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku następuje,

w drodze decyzji, właściwego dyrektora urzędu morskiego.

3c.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb zwolnienia statku z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami

wydanymi na podstawie ust. 3 lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych

w zakresie wyposażenia i konstrukcji statku oraz szczegółowe warunki eksploatacyjne,

których spełnianie uzasadnia zastosowanie zwolnień lub środków równoważnych, mając

na uwadze potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa żeglugi.

”

;

35)

w art. 87 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Kapitan statku, w tym także statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia, statku

rybackiego o długości do 24 m, statku o wartości historycznej o długości do 45 m,

jachtu morskiego oraz statku żeglugi śródlądowej, jest obowiązany zgłosić kapitanowi

portu wejście lub wyjście z portu wraz z informacją dotyczącą identyfikacji statku,

celu podróży, portu zawinięcia oraz liczby osób na pokładzie, zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 84 ust. 2.

”

;

36)

w art. 88 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

mają wpływ na bezpieczeństwo statku, takich jak: kolizja, pożar, wejście na mieliznę,

uszkodzenia lub wadliwe działanie urządzeń statku, zalanie lub przesunięcie ładunku,

uszkodzenia kadłuba lub elementów konstrukcyjnych statku;

”

;

37)

art. 100 otrzymuje brzmienie

„

Art. 100.

1.

Przed rozpoczęciem załadunku oleju luzem, w rozumieniu załącznika 1 do Konwencji MARPOL,

a także przed rozpoczęciem bunkrowania paliwa na statek, załadowca jest obowiązany

dostarczyć kapitanowi kartę danych bezpieczeństwa, zwaną dalej „kartą MSDS”, zawierającą

istotne dane dotyczące charakterystyki bezpieczeństwa danego produktu olejowego.

2.

Karta MSDS zawiera informacje określone w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia

2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń

w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego

dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie

Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji

91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

3.

Przy wypełnianiu karty MSDS mają zastosowanie zalecenia IMO zawarte w rezolucji MSC.286(86)

z dnia 5 czerwca 2009 r.

”

;

38)

w art. 107

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Usługi pilotowe w pilotażu obowiązkowym lub dobrowolnym w rejonie pilotowym oraz w

pilotażu dobrowolnym na morzu terytorialnym i pozostałych obszarach Morza Bałtyckiego

(pilotażu pełnomorskim) mogą być wykonywane wyłącznie przez osoby posiadające wiedzę

i doświadczenie w zakresie pilotowania statków morskich potwierdzone odpowiednim dokumentem

kwalifikacyjnym.

”

,

b)

ust. 6-9 otrzymują brzmienie

„

6.

Szkolenie pilotów morskich, kandydatów na pilotów morskich i praktykę pilotową prowadzi

stacja pilotowa lub ośrodek szkolenia pilotów morskich, uznane przez ministra właściwego

do spraw gospodarki morskiej.

7.

Naboru kandydatów na szkolenia na pilotów morskich i praktyki pilotowe dokonuje właściwy

dyrektor urzędu morskiego w porozumieniu ze stacją pilotową i organizacją społeczno-zawodową

pilotów, uwzględniając natężenie ruchu statków oraz stan osobowy pilotów morskich

w danym rejonie.

8.

Stację pilotową lub ośrodek szkolenia pilotów morskich uznaje się w zakresie szkolenia

pilotów morskich, jeżeli ich program szkolenia, baza szkoleniowa oraz kwalifikacje

kadry zapewniają należyte wyszkolenie pilotów morskich.

9.

Uznania, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się na okres 4 lat, po przeprowadzeniu audytu.

Uznanie potwierdza się wydaniem certyfikatu uznania.

”

;

39)

w art. 107a

a)

uchyla się ust. 2,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Za przeprowadzenie audytów, z wyjątkiem audytów dodatkowych, pobiera się opłaty w

wysokości 50% kwoty określonej w pkt 11.1 i 11.4 części III „Opłaty za egzaminy i

audyty” załącznika do ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

”

,

c)

dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Za wydanie certyfikatu, o którym mowa w art. 107 ust. 9, pobiera się opłatę w wysokości

określonej w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

”

;

40)

art. 107b otrzymuje brzmienie

„

Art. 107b.

1.

Kwalifikacje pilotów morskich w zakresie ochrony żeglugi regulują przepisy o ochronie

żeglugi i portów morskich.

2.

Nadzór nad pilotażem w rejonie pilotowym w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa

morskiego sprawuje dyrektor urzędu morskiego właściwy dla tego rejonu, prowadząc w

szczególności listę pilotów.

3.

Nadzór nad pilotażem pełnomorskim w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa

morskiego sprawuje Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni lub Dyrektor Urzędu Morskiego

w Szczecinie właściwy ze względu na port przeznaczenia lub port wyjścia statku korzystającego

z pilotażu pełnomorskiego.

4.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego, jeżeli wymagają tego warunki bezpieczeństwa morskiego,

wprowadza na obszarze portów morskich lub morskich wód wewnętrznych, w drodze zarządzenia,

pilotaż obowiązkowy, określając warunki korzystania z usług pilota i zwolnienia z

pilotażu obowiązkowego.

5.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej, ze względu na utrudnienia nawigacyjne, może wprowadzić, w drodze zarządzenia,

pilotaż obowiązkowy na morzu terytorialnym, określając warunki korzystania z usług

pilota i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego, kierując się względami bezpieczeństwa

żeglugi.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne pilota morskiego,

2)

warunki wymagane do uzyskania szczególnych uprawnień pilotowych,

3)

warunki wymagane do uzyskania i odnawiania dokumentów kwalifikacyjnych i dokumentów

potwierdzających szczególne uprawnienia pilotowe oraz wzory tych dokumentów,

4)

wymagania egzaminacyjne dla uzyskania oraz odnowienia dokumentu stwierdzającego uzyskanie

kwalifikacji pilota morskiego,

5)

wymagania egzaminacyjne dla uzyskania zwolnienia z pilotażu obowiązkowego,

6)

programy szkoleń pilotów morskich, kandydatów na pilotów morskich i praktyk pilotowych,

7)

warunki i tryb naboru na szkolenia na pilotów morskich i praktyki pilotowe,

8)

warunki i tryb uznawania, odnawiania, zawieszania, cofania uznania oraz przeprowadzania

audytów stacji pilotowych i ośrodków szkolenia pilotów morskich oraz wymagania dotyczące

wyposażenia bazy szkoleniowej oraz kwalifikacji kadry,

9)

sposób sprawowania nadzoru nad pilotażem przez dyrektora urzędu morskiego, w tym zakres

danych umieszczanych na liście pilotów

- mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na obszarze portów

morskich, morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i pozostałych akwenach Morza

Bałtyckiego oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych.

”

;

41)

w art. 110

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku gdy jacht komercyjny odpłatnie udostępniony bez załogi jest używany do

działalności określonej w art. 5 pkt 9 lit. a-e, stosuje się do niego przepisy odnoszące

się do jachtu komercyjnego odpłatnie udostępnianego wraz z załogą.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Armator lub kapitan jachtu komercyjnego innego niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany

bez załogi jest obowiązany posiadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej prowadzącego

jacht oraz ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków obejmujące wszystkie osoby

znajdujące się na jachcie.

”

,

c)

dodaje się ust. 5-7

„

5.

W przypadku gdy cechy konstrukcyjne jachtu morskiego nie pozwalają na zastosowanie

wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie ust. 4 lub gdy jest to uzasadnione

ze względu na rejon lub warunki żeglugi możliwe jest, na wniosek armatora, zwolnienie

jachtu z obowiązku spełniania tych wymagań albo

wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i konstrukcji

jachtu, pod warunkiem że poziom bezpieczeństwa żeglugi nie zostanie zmniejszony.

6.

Zwolnienie jachtu morskiego z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami

wydanymi na podstawie ust. 4 lub wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych

w zakresie wyposażenia i konstrukcji jachtu morskiego lub odmowę wydawania zwolnienia

lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie wyposażenia i

konstrukcji jachtu morskiego następuje, w drodze decyzji, właściwego dyrektora urzędu

morskiego.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb zwolnienia jachtu morskiego z wymagań określonych przepisami wydanymi

na podstawie ust. 4 lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych w zakresie

wyposażenia i konstrukcji oraz szczegółowe warunki eksploatacyjne, których spełnianie

uzasadnia zastosowanie zwolnień lub środków równoważnych, mając na uwadze potrzebę

zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa żeglugi.

”

;

42)

art. 114 otrzymuje brzmienie

„

Art. 114.

Kto uzyska wiadomość o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek niezwłocznego

poinformowania o tym Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, organów administracji

morskiej, jednostek Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej

lub Policji.

”

;

43)

w art. 121

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej działa rada, będąca jego organem

opiniodawczo-doradczym w sprawach związanych z poszukiwaniem i ratowaniem życia na

morzu oraz zwalczaniem zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego, zwana dalej

„Radą SAR”.

2.

W skład Rady SAR wchodzą przedstawiciele jednostek organizacyjnych wymienionych w

art. 118 ust. 1, przedstawiciel ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej,

przedstawiciel ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Przewodniczący

Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich oraz dyrektor Służby SAR.

”

,

b)

w ust. 6 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

opiniowanie propozycji rodzajów oraz ilości sił i środków przydatnych do akcji poszukiwawczych

i ratowniczych podejmowanych we współdziałaniu ze Służbą SAR oraz opiniowanie projektów

Planu SAR oraz krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska morskiego;

”

;

44)

w art. 127 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

armator lub kapitan jachtu komercyjnego innego niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany

bez załogi, który nie posiada ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej prowadzącego

jacht ani ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków obejmującego wszystkie

osoby znajdujące się na jachcie, zgodnie z art. 110 ust. 3;

”

;

45)

art. 130 otrzymuje brzmienie

„

Art. 130.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 126-128, wymierza dyrektor urzędu morskiego

w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

”

;

46)

po art. 130 dodaje się art. 130a w brzmieniu

„

Art. 130a.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

3.

W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może

zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu

egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano

naruszenia przepisów.

4.

Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza

zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.

5.

Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez

organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji

bankowej przez bank albo gwarancji ubezpieczeniowej przez zakład ubezpieczeń mający

siedzibę w Polsce.

6.

Kary pieniężne nieuiszczone w wyznaczonym terminie podlegają, wraz z odsetkami za

zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

7.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

”

;

47)

załącznik do ustawy otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. o izbach morskich

(Dz. U. z 2015 r. poz. 735) w art. 21 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przekazać izbie morskiej, na jej żądanie, materiał dotyczący wypadku oraz

”

.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2013 r. poz. 758 i 1014 oraz z 2014 r. poz. 1554) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Statek, o którym mowa w art. 73, wpisuje się do rejestru okrętowego na wniosek właściciela

lub wszystkich współwłaścicieli, a w przypadku statków zmieniających przynależność

z obcej na polską, o długości 24 m lub powyżej, dodatkowo po przedstawieniu decyzji

dyrektora urzędu morskiego o spełnieniu przez statek warunków technicznych wymaganych

do uzyskania wpisu do rejestru.

”

;

2)

art. 227 otrzymuje brzmienie

„

Art. 227.

Usługa pilotowa może być świadczona tylko przez pilota wpisanego na listę pilotów

prowadzoną przez właściwego dyrektora urzędu morskiego. Na liście pilotów mogą znajdować

się osoby posiadające ważne dokumenty potwierdzające kwalifikacje i uprawnienia pilotowe.

”

;

3)

w art. 229

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Świadczenie usług pilotowych w pilotażu obowiązkowym lub dobrowolnym w rejonach pilotowych

oraz w pilotażu dobrowolnym na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego

(pilotażu pełnomorskim) organizują i koordynują stacje pilotowe.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Stacja pilotowa jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych

przeznaczonym do świadczenia usług pilotowych przez osoby posiadające kwalifikacje

pilota morskiego, w określonej części polskich morskich wód wewnętrznych oraz na redach

portów morskich (rejonie pilotowym) lub na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach

Morza Bałtyckiego.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Stację pilotową tworzy i likwiduje, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej, w przypadku

1)

pilotażu w rejonie pilotowym - na wniosek dyrektora urzędu morskiego właściwego dla

określonego rejonu pilotowego,

2)

pilotażu pełnomorskiego - na wniosek Dyrektora Urzędu Morskiego w Gdyni lub Dyrektora

Urzędu Morskiego w Szczecinie właściwego ze względu na port przeznaczenia lub port

wyjścia statku korzystającego z pilotażu pełnomorskiego

- określając wymagania, jakie musi spełniać stacja pilotowa, mając na uwadze określony

rejon pilotowy oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi w tym rejonie lub

na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego, a także potrzebę

zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich

(Dz. U. Nr 171, poz. 1055 oraz z 2013 r. poz. 852) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Przepisy ustawy w zakresie wymagań odnoszących się do obiektu portowego stosuje się

do stałych platform wiertniczych, rozumianych jako jednostki górnicze przeznaczone

do wydobycia i przetwarzania węglowodorów, osadzone na dnie morskim na stałe, stanowiące

morską budowlę hydrotechniczną, znajdujących się w polskich obszarach morskich.

”

;

2)

w art. 4

a)

w pkt 1 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

zatwierdzania oceny stanu ochrony obiektu portowego oraz poprawek do tej oceny, o

których mowa w art. 20 ust. 4a pkt 1,

”

,

b)

w pkt 8 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

opracowania oceny stanu ochrony portu lub obiektu portowego oraz zatwierdzania poprawek

do oceny stanu ochrony obiektu portowego w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust.

4a pkt 2,

”

;

3)

w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

PFSO jest obowiązany informować regionalny punkt kontaktowy i właściwego oficera ochrony

portu o zdarzeniach i przesłankach mogących wpłynąć na ochronę obiektu portowego i

portu, w tym w szczególności o wystąpieniu sytuacji zagrożenia lub prawdopodobieństwie

wystąpienia sytuacji zagrożenia, które mogą wpływać na zmianę poziomu ochrony w obiekcie

portowym lub porcie.

”

;

4)

w art. 20 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Poprawki do oceny stanu ochrony obiektu portowego zatwierdza

1)

minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jeżeli wprowadzone poprawki obejmują

zmianę

a)

nazwy obiektu portowego,

b)

przedmiotu działalności obiektu portowego,

c)

własności obiektu portowego,

d)

podmiotu zarządzającego obiektem portowym,

e)

lokalizacji i granic obiektu portowego;

2)

dyrektor właściwego urzędu morskiego - w przypadku poprawek innych niż wymienione

w pkt 1.

”

;

5)

w art. 26 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

zakazać statkowi cumowania przy obiekcie portowym nieposiadającym potwierdzenia zgodności

obiektu portowego.

”

;

6)

w art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa

grożącego statkom, obiektom portowym i portom oraz związanej z nimi infrastrukturze,

powstałego na skutek użycia statku lub obiektu pływającego jako środka ataku terrorystycznego,

w przypadku, gdy siły i środki Straży Granicznej przewidziane w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1402, z późn. zm. są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające, Minister Obrony Narodowej

może wydać decyzję o zastosowaniu na polskich obszarach morskich niezbędnych środków,

do zatopienia tego statku lub obiektu pływającego włącznie.

”

.

W ustawie z dnia 31 sierpnia 2012 r. o Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich

(Dz. U. poz. 1068) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 w ust. 2 w pkt 2 po lit. c dodaje się przecinek i dodaje się lit. d w brzmieniu

„

d)

statki i obiekty pływające wchodzące w skład zespołu holowniczego, inne niż statek

holujący

”

;

2)

w art. 49 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

środkami rejestracji obrazu lub dźwięku albo materiałami lub informacjami mogącymi

pomóc w ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku lub incydentu morskiego

”

;

3)

w art. 51 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

nie udostępnia Komisji, na jej żądanie, środków, materiałów lub informacji, o których

mowa w art. 49 i art. 50,

”

.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 8 ust. 3, art. 17 ust.

7, art. 68, art. 76 ust. 4, art. 77 ust. 10, art. 78 ust. 2 i art. 107b ust. 5 ustawy

zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

odpowiednio na podstawie art. 8 ust. 11, art. 17 ust. 7, art. 68, art. 76 ust. 4,

art. 77 ust. 10, art. 78 ust. 2 i art. 107b ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4.

1.

Dokumenty wydane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 zachowują ważność

przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Zaświadczenia, o których mowa w art. 71 ust. 2a i 2b ustawy zmienianej w art. 1, w

brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wydane przed dniem 1 stycznia 2017 r. zachowują

ważność odpowiednio do dnia 1 stycznia 2022 r. w przypadku zaświadczeń, o których

mowa w art. 71 ust. 2a, oraz do dnia 1 stycznia 2024 r. w przypadku zaświadczeń, o

których mowa w art. 71 ust. 2b.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze charakter wykonywanych

zadań administracji morskiej, liczbę statków o polskiej przynależności oraz liczbę

uznanych organizacji upoważnionych do wykonywania zadań administracji morskiej, może

powierzyć, w drodze umowy, uznanej organizacji wykonywanie określonych zadań administracji

morskiej.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, zawierana między ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej a uznaną organizacją określa w szczególności

1)

zakres zadań powierzonych uznanej organizacji;

2)

szczegółowe prawa i obowiązki stron umowy;

3)

warunki współpracy stron umowy.

3.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej wydaje uznanej organizacji upoważnienie do wykonywania określonych w umowie

zadań administracji morskiej.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może zawiesić upoważnienie uznanej

organizacji w przypadku

1)

stwierdzenia, że działanie uznanej organizacji stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa

żeglugi i środowiska morskiego, przy zastosowaniu kryteriów określonych w załączniku

nr 1 do decyzji Komisji z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie kryteriów stosowanych przy ustalaniu,

czy poziom skuteczności organizacji działającej w imieniu państwa bandery można uznać

za niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa i środowiska naturalnego

(Dz. Urz. UE L 162 z 25.06.2009, str. 6);

2)

niespełnienia przez uznaną organizację kryteriów, o których mowa w załączniku nr 1

do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 z dnia 23 kwietnia

2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji

i przeglądów na statkach

(Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 11, z późn. zm.);

3)

nieusunięcia przez uznaną organizację nieprawidłowości stwierdzonych w ramach nadzoru

organów administracji morskiej nad uznaną organizacją;

4)

braku statków o polskiej przynależności w rejestrze uznanej organizacji w okresie

ostatnich 2 lat.

5.

Przywrócenie upoważnienia następuje na wniosek uznanej organizacji po ustaniu przyczyn

powodujących jego zawieszenie oraz przeprowadzeniu audytu organów administracji morskiej

potwierdzającego ustanie tych przyczyn.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa upoważnienie uznanej organizacji

w przypadku utraty przez nią uznania Komisji Europejskiej.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje niezwłocznie Komisję Europejską

oraz właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, a także IMO, o zawieszeniu

albo cofnięciu upoważnienia uznanej organizacji, wraz z uzasadnieniem.

8.

Organy administracji morskiej sprawują nadzór nad uznanymi organizacjami upoważnionymi

do wykonywania zadań administracji morskiej. W ramach sprawowanego nadzoru organy

administracji morskiej

1)

przeprowadzają audyty centrali lub oddziału uznanej organizacji nie rzadziej niż co

2 lata;

2)

przeprowadzają inspekcje doraźne, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 3 ustawy;

3)

opiniują opracowane przez uznaną organizację projekty przepisów klasyfikacyjnych,

procedur nadzoru nad statkami oraz projekty zmian do takich przepisów i procedur.

9.

Uznana organizacja upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej przekazuje

corocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdanie z realizacji

zadań powierzonych umową.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej oraz

właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej sprawozdanie z czynności

wykonanych w ramach nadzoru, najpóźniej do dnia 31 marca w roku następującym po roku,

w którym czynności te przeprowadzono.

11.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalny zakres postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, zawieranej między ministrem

właściwym do spraw gospodarki morskiej a uznaną organizacją,

2)

szczegółowy sposób i tryb sprawowania nadzoru nad uznanymi organizacjami upoważnionymi

do wykonywania zadań administracji morskiej,

3)

szczegółowy zakres informacji zawartych w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 9

- mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa statków o polskiej przynależności

oraz właściwe wykonywanie powierzonych zadań przez uznane organizacje, a także postanowienia

umów międzynarodowych i rezolucji IMO A.739(18)

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Upoważnienia do wykonywania zadań administracji morskiej wydane na podstawie przepisów

dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

1.

W latach 2016-2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi 2,84 mln zł, z tym że w

1)

2016 r. - 0,255 mln zł;

2)

2017 r. - 0,26 mln zł;

3)

2018 r. - 0,267 mln zł;

4)

2019 r. - 0,274 mln zł;

5)

2020 r. - 0,28 mln zł;

6)

2021 r. - 0,287 mln zł;

7)

2022 r. - 0,294 mln zł;

8)

2023 r. - 0,30 mln zł;

9)

2024 r. - 0,308 mln zł;

10)

2025 r. - 0,315 mln zł.

2.

W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące,

polegające na obniżeniu kosztów funkcjonowania Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej

i przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego poziomu szkolenia kadr morskich oraz bezpieczeństwa

żeglugi.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 2, jest minister

właściwy do spraw gospodarki morskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1

1)

pkt 27 lit. c, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2)

pkt 28 lit. b w zakresie rejestrowania szkoleń przez morską jednostkę edukacyjną w

systemie kontrolno-informacyjnym dla portów polskich (PHICS) oraz art. 1 pkt 31 lit.

g w zakresie zapewnienia środków na wynagrodzenia dla przewodniczącego Komisji i zastępców

przewodniczącego Komisji, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.;

3)

pkt 33, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Organ inspekcyjny wykonuje zadania organu administracji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada

2013 r. w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1013/2006

i dyrektywę 2009/16/WE

(Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1).

1.

W ramach inspekcji państwa bandery

1)

statek pasażerski oraz statek inny niż pasażerski o pojemności brutto (GT) co najmniej

500 jednostek, uprawiający żeglugę międzynarodową, podlegają audytowi

a)

wstępnemu - przeprowadzanemu w celu wydania certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

lub dokumentu tymczasowego,

b)

pośredniemu - przeprowadzanemu w celu potwierdzenia ważności certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem,

c)

odnowieniowemu - przeprowadzanemu w celu wydania nowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

w związku z upływem okresu jego ważności,

d)

dodatkowemu - przeprowadzanemu w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu

zarządzania bezpieczeństwem w okresach między audytami;

2)

armator statku, o którym mowa w pkt 1, podlega audytowi

a)

wstępnemu - przeprowadzanemu w celu wydania dokumentu zgodności lub dokumentu tymczasowego,

b)

rocznemu - przeprowadzanemu w celu potwierdzenia ważności dokumentu zgodności, corocznie,

w okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po

upływie tej daty,

c)

odnowieniowemu - przeprowadzanemu w celu wydania nowego dokumentu zgodności w związku

z upływem okresu jego ważności,

d)

dodatkowemu - przeprowadzanemu w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu

zarządzania bezpieczeństwem w okresach między audytami.

2.

Audyt dodatkowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d oraz ust. 1 pkt 2 lit. d, może

być przeprowadzony również po zatrzymaniu statku, w celu weryfikacji wykrytych uchybień

oraz ustalenia przyczyn ich powstania.

3.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do stałych platform wiertniczych znajdujących

się w polskich obszarach morskich oraz przedsiębiorców odpowiedzialnych za ich eksploatację.

1.

W ramach inspekcji państwa bandery, w przypadku gdy jacht morski jest używany do żeglugi

morskiej zgodnie z opracowaną przez armatora instrukcją bezpieczeństwa jachtu morskiego,

organ inspekcyjny podczas inspekcji weryfikuje prawidłowość opracowania tej instrukcji.

2.

Instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego zawiera informacje dotyczące armatora jachtu

morskiego, rodzajów prowadzonej działalności i uprawianej żeglugi oraz związanego

z nimi ryzyka, systemu monitorowania stanu technicznego jachtu i jego wyposażenia,

kwalifikacji załogi i procedur postępowania, pozwalające na wdrożenie i utrzymywanie

tego systemu.

3.

Szczegółowe elementy, jakie zawiera instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego oraz

wytyczne dotyczące jej sporządzania oraz stosowania, określają przepisy wydane na

podstawie art. 23 ust. 5.

4.

Organ inspekcyjny sprawdza, czy używanie jachtu morskiego zgodnie z instrukcją bezpieczeństwa

jachtu morskiego zapobiega lub zmniejsza do akceptowalnego poziomu ryzyko wystąpienia

zagrożeń zidentyfikowanych w związku z prowadzoną działalnością lub uprawianą żeglugą.

1.

Organ inspekcyjny z powodu

1)

zakresu lub charakteru prac remontowych prowadzonych na statku lub

2)

braków w obsadzie załogi spowodowanych czasowym wyłączeniem statku z eksploatacji

- może stwierdzić brak możliwości przeprowadzenia inspekcji statku. Organ inspekcyjny

informuje o tym armatora, kapitana lub przedstawiciela kapitana statku podlegającego

inspekcji wskazując przyczynę braku możliwości przeprowadzenia inspekcji.

2.

Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku, o którym mowa w ust. 1

1)

zapewnia, aby w harmonogramie eksploatacyjnym statku przewidziany został czas wystarczający

na przeprowadzenie inspekcji;

2)

powiadamia organ inspekcyjny o gotowości statku do inspekcji co najmniej na 24 godziny

przed planowanym wyjściem statku z portu.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej szczegółowe

informacje dotyczące liczby inspektorów inspekcji państwa portu, wymagane przepisami

Unii Europejskiej dotyczącymi funkcjonowania inspekcji państwa portu, w okresach określonych

tymi przepisami.

Ilekroć w przepisach niniejszego rozdziału jest mowa o żegludze przybrzeżnej, należy

przez to rozumieć podróże po akwenie Morza Bałtyckiego i akwenach przyległych do 8°

długości geograficznej wschodniej.

1.

Dyplomy w żegludze przybrzeżnej wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego

Unii Europejskiej lub państwa trzeciego będącego stroną Konwencji STCW, zgodnie z

przyjętą przez te państwa definicją żeglugi przybrzeżnej, uznaje się za równoważne

z dokumentami, o których mowa w art. 63 pkt 1, jeżeli zawarte zostało porozumienie

między ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej a państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz państwami trzecimi będącymi stronami Konwencji STCW określające

szczegółowy obszar uprawiania takiej żeglugi oraz inne warunki dotyczące tej żeglugi.

2.

W przypadku potwierdzania posiadania kwalifikacji wynikających z dyplomów w żegludze

przybrzeżnej, o których mowa w art. 67 ust. 1, w potwierdzeniu uznania dyplomu wskazuje

się obszary morskie, na których uprawiana jest żegluga przybrzeżna, zgodnie z porozumieniem,

o którym mowa w ust. 1.

1.

Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach

komercyjnych, z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi,

są

1)

dokumenty kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 37a ust. 15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej albo

2)

dokumenty kwalifikacyjne, o których mowa w art. 63 pkt 1, 2 i 5.

2.

Oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 1, członkowie załóg jachtów komercyjnych

muszą posiadać świadectwa przeszkolenia uzyskane, w zależności od stanowiska oraz

długości i rodzaju jachtu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 70 ust.

4.

1.

Wymagane przepisami międzynarodowymi w zakresie gospodarki morskiej dodatkowe szkolenia

odbywają się w morskich jednostkach edukacyjnych. Potwierdzeniem ukończenia szkolenia

jest świadectwo przeszkolenia.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, ramowe

programy dodatkowych szkoleń, o których mowa w ust. 1, szczegółowe warunki wstępne

oraz warunki zaliczeń tych szkoleń, a także wzory dokumentów potwierdzających ukończenie

szkolenia, mając na uwadze przepisy międzynarodowe w zakresie dodatkowych szkoleń

oraz potrzeby właściwego przygotowania do pracy.

1.

Przed rozpoczęciem załadunku oleju luzem, w rozumieniu załącznika 1 do Konwencji MARPOL,

a także przed rozpoczęciem bunkrowania paliwa na statek, załadowca jest obowiązany

dostarczyć kapitanowi kartę danych bezpieczeństwa, zwaną dalej „kartą MSDS”, zawierającą

istotne dane dotyczące charakterystyki bezpieczeństwa danego produktu olejowego.

2.

Karta MSDS zawiera informacje określone w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia

2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń

w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego

dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie

Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji

91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

(Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).

3.

Przy wypełnianiu karty MSDS mają zastosowanie zalecenia IMO zawarte w rezolucji MSC.286(86)

z dnia 5 czerwca 2009 r.

1.

Kwalifikacje pilotów morskich w zakresie ochrony żeglugi regulują przepisy o ochronie

żeglugi i portów morskich.

2.

Nadzór nad pilotażem w rejonie pilotowym w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa

morskiego sprawuje dyrektor urzędu morskiego właściwy dla tego rejonu, prowadząc w

szczególności listę pilotów.

3.

Nadzór nad pilotażem pełnomorskim w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa

morskiego sprawuje Dyrektor Urzędu Morskiego w Gdyni lub Dyrektor Urzędu Morskiego

w Szczecinie właściwy ze względu na port przeznaczenia lub port wyjścia statku korzystającego

z pilotażu pełnomorskiego.

4.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego, jeżeli wymagają tego warunki bezpieczeństwa morskiego,

wprowadza na obszarze portów morskich lub morskich wód wewnętrznych, w drodze zarządzenia,

pilotaż obowiązkowy, określając warunki korzystania z usług pilota i zwolnienia z

pilotażu obowiązkowego.

5.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego, w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej, ze względu na utrudnienia nawigacyjne, może wprowadzić, w drodze zarządzenia,

pilotaż obowiązkowy na morzu terytorialnym, określając warunki korzystania z usług

pilota i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego, kierując się względami bezpieczeństwa

żeglugi.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania kwalifikacyjne pilota morskiego,

2)

warunki wymagane do uzyskania szczególnych uprawnień pilotowych,

3)

warunki wymagane do uzyskania i odnawiania dokumentów kwalifikacyjnych i dokumentów

potwierdzających szczególne uprawnienia pilotowe oraz wzory tych dokumentów,

4)

wymagania egzaminacyjne dla uzyskania oraz odnowienia dokumentu stwierdzającego uzyskanie

kwalifikacji pilota morskiego,

5)

wymagania egzaminacyjne dla uzyskania zwolnienia z pilotażu obowiązkowego,

6)

programy szkoleń pilotów morskich, kandydatów na pilotów morskich i praktyk pilotowych,

7)

warunki i tryb naboru na szkolenia na pilotów morskich i praktyki pilotowe,

8)

warunki i tryb uznawania, odnawiania, zawieszania, cofania uznania oraz przeprowadzania

audytów stacji pilotowych i ośrodków szkolenia pilotów morskich oraz wymagania dotyczące

wyposażenia bazy szkoleniowej oraz kwalifikacji kadry,

9)

sposób sprawowania nadzoru nad pilotażem przez dyrektora urzędu morskiego, w tym zakres

danych umieszczanych na liście pilotów

- mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na obszarze portów

morskich, morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i pozostałych akwenach Morza

Bałtyckiego oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych.

Kto uzyska wiadomość o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek niezwłocznego

poinformowania o tym Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, organów administracji

morskiej, jednostek Marynarki Wojennej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej

lub Policji.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 126-128, wymierza dyrektor urzędu morskiego

w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw gospodarki morskiej.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

3.

W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może

zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu

egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano

naruszenia przepisów.

4.

Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza

zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.

5.

Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez

organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji

bankowej przez bank albo gwarancji ubezpieczeniowej przez zakład ubezpieczeń mający

siedzibę w Polsce.

6.

Kary pieniężne nieuiszczone w wyznaczonym terminie podlegają, wraz z odsetkami za

zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

7.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

Usługa pilotowa może być świadczona tylko przez pilota wpisanego na listę pilotów

prowadzoną przez właściwego dyrektora urzędu morskiego. Na liście pilotów mogą znajdować

się osoby posiadające ważne dokumenty potwierdzające kwalifikacje i uprawnienia pilotowe.