Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Prezydium Naczelnej Rady

Kościoła.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym, uchwalanym przez

Synod Kościoła, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną i samodzielnie

zarządza swoimi sprawami.

1.

Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub świeckiej.

2.

Kościół, jako część składowa światowego nurtu zielonoświątkowego, jest członkiem Europejskiego

Stowarzyszenia Zielonoświątkowego i Światowego Stowarzyszenia Zielonoświątkowych Zborów

Bożych oraz uczestniczy w Światowej Konferencji Zielonoświątkowej.

3.

Wypełniając swoje funkcje Kościół współdziała z innymi kościołami i organizacjami

religijnymi w kraju i za granicą, może należeć do krajowych organizacji międzykościelnych,

a także międzynarodowych organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych.

4.

Państwo zapewnia Kościołowi, jego osobom prawnym i wyznawcom swobodę utrzymywania

stosunków i komunikowania się z podmiotami, o których mowa w ust. 2 i 3, a także z

innymi wspólnotami i instytucjami, organizacjami i osobami w kraju i za granicą.

1.

Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość;

2)

okręgi;

3)

zbory;

4)

seminaria i szkoły teologiczne;

5)

duszpasterstwa;

6)

misje;

7)

wydawnictwa;

8)

kościelne studia radiowe i telewizyjne;

9)

ośrodki kościelne.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła jako całości

a)

Synod Kościoła,

b)

Naczelna Rada Kościoła,

c)

Prezydium Naczelnej Rady Kościoła,

d)

Prezbiter Naczelny;

2)

dla okręgu - prezbiter okręgowy;

3)

dla zboru - pastor;

4)

dla seminarium i szkoły teologicznej - rektor;

5)

dla osób prawnych wymienionych w ust. 2 pkt 5-9 - dyrektor.

4.

W sprawach majątkowych Kościół jako całość reprezentuje Prezydium Naczelnej Rady Kościoła.

Do składania oświadczeń woli są uprawnieni: Prezbiter Naczelny, jego zastępca lub

członek Prezydium.

5.

Zmiana nazwy grup osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 2-9, może być dokonana

przepisami wewnętrznymi Kościoła. Zmiany te, na wniosek Naczelnej Rady Kościoła, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Naczelnej Rady Kościoła, uzyskać

osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

1.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2-9, nabywają

osobowość prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu przez władzę kościelną.

2.

Właściwym organem jest

1)

dla osób prawnych wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 2 i 4-9 - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

2)

dla zborów - wojewoda.

3.

Powiadomienie powinno zawierać nazwę kościelnej osoby prawnej, jej organów, siedzibę,

a w odniesieniu do okręgów i zborów - także ich zasięg terytorialny.

4.

Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ wymieniony w ust. 2 o

1)

zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej

granic;

2)

połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnych osób prawnych.

5.

Odpis powiadomienia, o którym mowa w ust. 3 i 4, z umieszczonym na nim potwierdzeniem

jego przyjęcia, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

6.

O powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcje organu osoby prawnej władza kościelna

powiadamia właściwy organ administracji rządowej. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko,

obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania danej osoby.

Jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej działają w ramach tych kościelnych

osób prawnych, które je powołały, lub wskazanych uchwałą Naczelnej Rady Kościoła.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Wydawnictwa kościelne, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-opiekuńcze,

szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz opiekuńczo-wychowawcze nieposiadające

osobowości prawnej działają w ramach kościelnych osób prawnych, które je powołały,

lub wskazanych uchwałą Naczelnej Rady Kościoła.

Przed utworzeniem jednostki organizacyjnej Kościoła poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej Naczelna Rada Kościoła zasięga opinii Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

1.

Kościół swobodnie organizuje i sprawuje kult publiczny.

2

Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej

lub samorządowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

4.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa za zmarłych mogą być sprawowane na

cmentarzach komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Prawem Wewnętrznym Kościoła wywołuje skutki

cywilne, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

2.

Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa

Prawo Wewnętrzne Kościoła.

1.

Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące

święta religijne niebędące dniami ustawowo wolnymi od pracy

1)

Wielki Piątek;

2)

Wniebowstąpienie Pańskie;

3)

drugi dzień Pięćdziesiątnicy.

2.

Zwolnienie od pracy lub nauki w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa w

ust. 1, następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach

prawa.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

(uchylony)

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one

charakter wyznaniowy i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach duchownych

i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach

i placówkach publicznych.

3

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

Pozostają w mocy wpisy do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych dokonane

na podstawie przepisów dotychczasowych, w szczególności nie jest wymagane uzupełnienie

listy osób zgłaszających.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów

misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz

osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.

2.

Warszawskie Seminarium Teologiczne jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania

absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii. Tytuł ten jest równoważny z tytułem

zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,

a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te

szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej

2

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 15 ust. 2, przysługują świadczenia

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami

publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.

3.

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

15 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych

świadczenia

1

publicznych zakładów opieki zdrowotnej;

2)

ubezpieczenia społecznego oraz

3)

zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin

Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.

4.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii zielonoświątkowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby

wojskowej, w razie zaś ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,

stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.

2.

Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia

wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów.

3.

Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w

czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani

jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z Naczelną Radą Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności

niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia

- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w

niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki

wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się zbór i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami

służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Naczelna Rada Kościoła w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej.

1

Wiernym przebywającym w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w rozumieniu przepisów o

działalności leczniczej, w zakładach wychowawczo-opiekuńczych, poprawczych i karnych

oraz osobom tymczasowo aresztowanym zapewnia się prawo do wykonywania praktyk religijnych

oraz korzystania z posług religijnych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych

form wypoczynku.

3.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, kierownicy właściwych zakładów

zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

4.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w odpowiednio przystosowanych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji

prowadzonych przez administrację rządową lub samorządową.

5

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, minister właściwy do spraw zdrowia,

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego i Minister Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Kościoła, określą, w drodze rozporządzenia,

sposób organizowania nauczania kościelnego, nabożeństw i wykonywania innych praktyk

religijnych właściwych dla wyznania zielonoświątkowego dzieciom i młodzieży przebywającym

w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, w podmiotach leczniczych wykonujących działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne oraz korzystającym

ze zorganizowanego odpoczynku, uwzględniając zapewnienie dostępu wiernych do wykonywania

praktyk religijnych oraz korzystania z posług religijnych.

1.

Organizacjami zielonoświątkowymi w rozumieniu ustawy są organizacje założone za aprobatą

władzy kościelnej, która zatwierdza im opiekuna kościelnego. Działają one w łączności

z władzami Kościoła.

2.

Organizacje zielonoświątkowe mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką Kościoła

działalność społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą.

3.

Do organizacji zielonoświątkowych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z

tym że

1)

władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 1;

2)

wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga opinii władzy

kościelnej;

3)

w przypadku likwidacji organizacji zielonoświątkowej do jej majątku stosuje się odpowiednio

przepisy Prawa Wewnętrznego Kościoła.

Kościelne osoby prawne mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności

charytatywno-opiekuńczej.

1.

Kościelne osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne.

2.

Zbory mają prawo posiadania cmentarzy grzebalnych, poszerzania ich, zakładania i zarządzania

nimi.

3.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz zielonoświątkowe cmentarze wyznaniowe.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów

charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.

1.

Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz

swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określa porozumienie między

Naczelną Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

3.

Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie programów

radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w powszechnie

obowiązujących przepisach prawa.

Osoby prawne Kościoła mają prawo zakładania i prowadzenia własnych archiwów, muzeów

i zbiorów bibliotecznych.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz swobodnego

zarządzania swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości -

nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części

przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub

ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków;

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych emerytów

i wdów po nich;

3)

znajdują się w budynkach administracyjnych okręgów i Naczelnej Rady Kościoła.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty

skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2)

sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze

i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele

kultu, przywożone dla Kościoła i jego osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatowo-wychowawczą oraz na utrzymanie

duchownych i ich rodzin, a także komisji działających przy tych kościelnych osobach

prawnych.

2

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych,

w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościelne osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie

obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna

osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca

się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając termin

nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym

upływie tego terminu można zastosować środki określone w przepisach o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o

fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Naczelną

Radę Kościoła.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu

jej majątku zadecyduje Naczelna Rada Kościoła.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na własność Kościoła

jako całości.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić

wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych i ich rodzin, która w rozumieniu

ustawy nie jest działalnością gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, o ile nie narusza

to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich i jeżeli stanowiły własność

Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego.

2.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1, następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 oraz wpis prawa

własności w księdze wieczystej są wolne od podatków i opłat, z wyjątkiem opłat kancelaryjnych.

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy jednostek samorządu

terytorialnego

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym;

2)

w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego zborów działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednego

zboru.

2.

Przepis art. 35 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa

załącznik do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1.

Do postępowań w sprawie wydania pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wszczętych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Pozwolenia na przeprowadzenie zbiórki publicznej wydane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki zostały udzielone, niezbędny

do realizacji celu zbiórki i przedstawienia jej wyników.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.