Ustawa z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług

Ustawa określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów i usług oraz skutki

nieprzestrzegania jej uregulowań.

Przepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie między osobami

fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do informowania o cenach

uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

cena - wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany

zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;

2)

cena jednostkowa towaru (usługi) - cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (usługi),

którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o

miarach;

3)

przedsiębiorca - podmiot, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.;

4)

towar - rzecz, również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;

5)

usługa - czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach wydanych na podstawie

przepisów o statystyce publicznej.

2.

W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na

podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem

od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę

taryfową.

1.

W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę

jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający

porównanie cen. W przypadku obniżki ceny uwidacznia się także informację o przyczynie

wprowadzenia obniżki.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług),

2)

wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej

towarów (usług)

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając

przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne

ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru (usługi).

W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny za oferowany towar lub usługę

konsument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po cenie dla niego najkorzystniejszej.

1.

Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4, wojewódzki

inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do

wysokości 20 000 zł.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej

trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie

tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada

na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł.

3.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków

oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu.

1.

Przedsiębiorca uiszcza karę pieniężną na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu

Inspekcji Handlowej, wskazany przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej,

w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.

2.

Nie wydaje się decyzji, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania obowiązku, o którym

mowa w art. 4, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym stwierdzono naruszenie

tego obowiązku.

3.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm..

2.

Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2013 r. poz. 482, z późn. zm. w art. 137 uchyla się § 1.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. w art. 23 w ust. 1 uchyla się pkt 25.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 uchyla się pkt 14a.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym

Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych

maksymalnych.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 851) w art. 16 w ust. 1 uchyla się pkt 32.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm. w art. 2 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków

cywilnoprawnych.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 743, z późn. zm. w art. 8 w ust. 2 uchyla się pkt 11.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 oraz z 2014 r. poz. 486 i 805) po art. 11a dodaje się art. 11b i art. 11c w brzmieniu

„

Art. 11b.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym

Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

Art. 11c.

Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych

maksymalnych.

”

.

W ustawie z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. z 2014 r. poz. 333) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 4a i 4b w brzmieniu

„

4a)

zakazie okresowego podwyższania cen na towary lub usługi określonego rodzaju;

4b)

nakazie stosowania cen ustalonych na towary lub usługi mające podstawowe znaczenie

dla kosztów utrzymania konsumentów;

”

;

2)

w art. 27 w ust. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a i 5b w brzmieniu

„

5a)

wbrew zakazowi określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 4a podwyższa ceny na towary lub usługi,

5b)

wbrew nakazowi określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 4b stosuje ceny inne niż ustalone

na towary lub usługi,

”

.

W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym

(Dz. U. Nr 113, poz. 985, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

swobody uzgadniania cen przez strony umowy, poprzez zakazanie okresowego podwyższania

cen na towary lub usługi określonego rodzaju albo nakazanie stosowania cen ustalonych

na towary lub usługi mające podstawowe znaczenie dla kosztów utrzymania konsumentów,

”

;

2)

w art. 22 w ust. 3 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

właściwego wojewodę - w przypadku stosowania ograniczenia określonego w art. 21 pkt

3 do szkół, z wyłączeniem szkół wyższych, oraz stosowania ograniczeń określonych w

art. 21 pkt 1, 1a, 2 i 5, jeżeli stan wyjątkowy wprowadzono na obszarze jednego województwa

lub jego części.

”

;

3)

w art. 23 w ust. 1 po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu

„

11a)

wbrew zakazowi określonemu w art. 21 pkt 1a podwyższa ceny na towary lub usługi określonego

rodzaju albo nie stosuje się do nakazu stosowania cen w wysokości ustalonej na towary

lub usługi określonego rodzaju,

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego

Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 156, poz. 1301, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 24

a)

w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

swobody uzgadniania cen przez strony umowy, poprzez zakazanie okresowego podwyższania

cen na towary lub usługi określonego rodzaju albo nakazanie stosowania cen ustalonych

na towary lub usługi mające podstawowe znaczenie dla kosztów utrzymania konsumentów,

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

Radę Ministrów - w przypadku ograniczeń określonych w ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 7,

”

;

2)

w art. 33 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

wbrew zakazowi określonemu w art. 24 ust. 1 pkt 1a podwyższa ceny na towary lub usługi

określonego rodzaju albo nie stosuje się do nakazu stosowania cen w wysokości ustalonej

na towary lub usługi określonego rodzaju,

”

.

W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm. w art. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

cenie - należy przez to rozumieć cenę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach

towarów i usług

(Dz. U. poz. 915);

”

.

W ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. Nr 147, poz. 1033, z późn. zm. w art. 37 uchyla się ust. 6.

W ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368 oraz z 2014 r. poz. 423) po art. 50 dodaje się art. 50a i art. 50b w brzmieniu

„

Art. 50a.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich.

W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach

pasażerskich.

3.

Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich

przewozach pasażerskich.

Art. 50b.

Ceny, o których mowa w art. 50a, mają charakter cen maksymalnych.

”

.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy mają zastosowanie

przepisy dotychczasowe.

2.

Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania

obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy wymienionej w art. 26, upłynęło 5 lat

licząc od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy naruszył przepisy

ustawy wymienionej w art. 26, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy stosował ceny urzędowe

lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem przepisów ustawy wymienionej w art. 26 i

w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 8 ustawy wymienionej w art. 26

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych odpowiednio na podstawie

art. 11b ustawy wymienionej w art. 15 oraz na podstawie art. 50a ustawy wymienionej

w art. 21.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy wymienionej

w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 4 ust. 2, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2015 r.

Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 385).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych przewozach pasażerskich.

W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada powiatu może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie zbiorowym

w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w powiatowych przewozach

pasażerskich.

3.

Sejmik województwa może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie

zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w wojewódzkich

przewozach pasażerskich.

Ceny, o których mowa w art. 50a, mają charakter cen maksymalnych.