Rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie nabywania uprawnień przewodnika górskiego

Rozporządzenie określa

1)

właściwość terytorialną marszałków województwa powołujących komisje egzaminacyjne

dla przewodników górskich, zwanych dalej „komisjami egzaminacyjnymi”;

2)

skład komisji egzaminacyjnych, kwalifikacje, sposób powoływania i odwoływania członków

komisji egzaminacyjnych, procedurę egzaminowania kandydatów na przewodników górskich

oraz wzór świadectwa wydawanego przez komisje egzaminacyjne;

3)

konieczne elementy wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego oraz dokumenty

załączane do wniosku;

4)

programy szkolenia kandydatów na przewodników górskich, w tym program podstawowego

szkolenia specjalistycznego, oraz programy uzupełniającego szkolenia dla przewodników

górskich poszczególnych klas;

5)

warunki uzyskiwania poszczególnych klas przewodników górskich, obszary uprawnień przewodników

górskich i stopień trudności tras oraz wycieczek prowadzonych przez przewodników górskich

posiadających uprawnienia określonej klasy;

6)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień przewodnika górskiego, a także

sposób noszenia identyfikatorów podczas wykonywania zadań przewodnika górskiego.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

warunkach zimowych - należy przez to rozumieć występowanie przez większą część wycieczki

lokalnych zalodzeń, głębokiego lub świeżego śniegu, a w przypadku obszaru Tatr - warunki,

w których występuje pokrywa śnieżna (ciągła lub płaty) i istnieje możliwość wystąpienia

zagrożenia lawinowego, zaś bezpieczne poruszanie się w terenie górskim wymaga użycia

odpowiedniego sprzętu;

2)

warunkach letnich - należy przez to rozumieć stan, w którym nie występują warunki

zimowe;

3)

stowarzyszeniu zrzeszającym przewodników górskich - należy przez to rozumieć stowarzyszenie

w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm., którego celem jest zrzeszanie przewodników górskich i działalność na ich rzecz.

1.

Określa się następujące obszary uprawnień przewodników górskich

1)

beskidzkich - obszar określony w § 5 ust. 1;

2)

tatrzańskich - obszar określony w § 5 ust. 2;

3)

sudeckich - obszar określony w § 5 ust. 3.

2.

Nabycie uprawnień przewodnika górskiego na dany obszar uprawnień oznacza nabycie uprawnień

klasy III.

1.

Warunkiem uzyskania uprawnień przewodnika górskiego klasy III na danym obszarze uprawnień

jest wykazanie się wiadomościami i umiejętnościami w zakresie określonym programem

szkolenia, niezbędnymi do prowadzenia wycieczek na tym obszarze uprawnień.

2.

Przewodnik górski klasy III może ubiegać się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego

klasy II na danym obszarze uprawnień po spełnieniu łącznie następujących warunków

1)

posiadanie co najmniej dwuletniego stażu przewodnika górskiego klasy III na odpowiednim

obszarze uprawnień;

2)

prowadzenie na danym obszarze uprawnień w klasie III wycieczek co najmniej przez 30

dni, a w przypadku przewodnika górskiego tatrzańskiego - co najmniej przez 90 dni;

3)

wykazanie się wiadomościami i umiejętnościami z zakresu przedmiotów określonych w

programie szkolenia uzupełniającego dla przewodników górskich ubiegających się o uzyskanie

uprawnień przewodnika górskiego klasy II na danym obszarze uprawnień;

4)

złożenie oświadczenia o wykazie odbytych przejść przez obszary górskie w okresie,

w którym posiadał on uprawnienia przewodnika górskiego klasy III, obejmującym także

przejścia w warunkach zimowych, a w przypadku przewodników tatrzańskich obejmującym

dodatkowo przejścia skalne wielowyciągowe, przejścia lodowe i skalno-lodowe; wymagane

parametry odbytych przejść przez obszary górskie określi minister właściwy do spraw

turystyki w konsultacji ze stowarzyszeniami zrzeszającymi przewodników górskich; parametry

te będą opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu ministra właściwego

do spraw turystyki.

3.

Przewodnik górski klasy II może ubiegać się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego

klasy I na danym obszarze uprawnień po spełnieniu łącznie następujących warunków

1)

posiadanie co najmniej trzyletniego stażu przewodnika górskiego klasy II na odpowiednim

obszarze uprawnień;

2)

prowadzenie na danym obszarze uprawnień w klasie II wycieczek w warunkach letnich

i zimowych co najmniej przez 50 dni, a w przypadku przewodnika górskiego tatrzańskiego

- co najmniej przez 90 dni;

3)

wykazanie się wiadomościami i umiejętnościami z zakresu przedmiotów określonych w

programie szkolenia uzupełniającego dla przewodników górskich ubiegających się o uzyskanie

uprawnień przewodnika górskiego klasy I na danym obszarze uprawnień;

4)

złożenie oświadczenia o wykazie odbytych przejść przez obszary górskie w okresie,

w którym posiadał on uprawnienia przewodnika górskiego klasy II, obejmującym także

przejścia w warunkach zimowych, a w przypadku przewodników tatrzańskich obejmującym

dodatkowo przejścia skalne wielowyciągowe, przejścia lodowe i skalno-lodowe; wymagane

parametry odbytych przejść przez obszary górskie określi minister właściwy do spraw

turystyki w konsultacji ze stowarzyszeniami zrzeszającymi przewodników górskich; parametry

te będą opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu ministra właściwego

do spraw turystyki.

1.

Obszar uprawnień przewodnika górskiego beskidzkiego jest ograniczony

1)

od północy drogami: Cieszyn - Bielsko Biała (droga S1) - Andrychów - Wadowice - Kalwaria

Zebrzydowska - Głogoczów (droga nr 69 oraz droga nr 52) - Myślenice (droga nr 7) -

Gdów (droga nr 967) - Tymowa (droga nr 966) - Nowy Sącz (droga nr 75) - Gorlice (droga

nr 28) - Dukla (droga nr 993) - Miejsce Piastowe (droga nr 19) - Sanok - Mrzygłód

- Tyrawa Wołoska - Kuźmina (droga nr 28) - Wojtkowa (droga nr 890) - Grąziowa - Trójca

- Posada Rybotycka - Rybotycze - Huwniki do granicy Rzeczypospolitej Polskiej (drogi

lokalne);

2)

od wschodu i zachodu: granicą Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

od południa: granicą Rzeczypospolitej Polskiej oraz granicą Tatrzańskiego Parku Narodowego.

2.

Obszar uprawnień przewodnika górskiego tatrzańskiego jest ograniczony

1)

od północy: doliną rzeki Orawy - linią łączącą Przełęcz Spytkowicką, Chabówkę i Przełęcz

Sieniawską - doliną rzeki Lepietnicy do jej ujścia do Czarnego Dunajca i dalej do

Dunajca - doliną rzeki Dunajec - przełęczą Krośnicką - rzeką Krośnicą do jej ujścia

do Dunajca - rzeką Dunajec do ujścia rzeki Grajcarek - rzeką Grajcarek - potokiem

Biała Woda - przełęczą Rozdziela;

2)

od wschodu, południa i zachodu: granicą Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Obszar uprawnień przewodnika górskiego sudeckiego jest ograniczony

1)

od wschodu, północy, zachodu od granicy Rzeczypospolitej Polskiej drogami: Paczków

- Ząbkowice Śląskie (droga nr 382) - Niemcza - Jordanów (droga nr 8) - Sobótka - Tworzyjanów

(droga lokalna) - Świdnica - Świebodzice (droga nr 35) - Dobromierz (droga nr 34)

- Bolków (droga nr 5) - Jawor (droga nr 3) - Świerzawa (droga nr 365) - Sokołowiec

- Proboszczów - Bełczyna - Bystrzyca - Wleń - Lubomierz - Gryfów Śląski - Złotniki

Lubańskie - Leśna - Miłoszów - granica Rzeczypospolitej Polskiej (drogi lokalne) oraz

drogami: granica Rzeczypospolitej Polskiej - Głuchołazy - Prudnik (droga nr 40) -

Trzebina do granicy Rzeczypospolitej Polskiej (droga nr 41);

2)

od południa i południowego zachodu: granicą Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Obszary uprawnień, o których mowa w ust. 1-3, nie obejmują dróg publicznych w rozumieniu

ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm. oraz terenów zwartej zabudowy miast i wsi.

1.

Ustala się następujące stopnie trudności tras i wycieczek prowadzonych przez przewodników

górskich tatrzańskich odpowiedniej klasy

1)

przewodnik górski tatrzański klasy III jest uprawniony do prowadzenia wycieczek w

warunkach letnich po wszystkich szlakach turystycznych i drogach tam, gdzie nie jest

to ograniczone przepisami zarządzeń dyrektorów parków narodowych, wydawanych na podstawie

art. 8e ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2013 r. poz. 627, 628 i 842), a w warunkach zimowych - szlakami określonymi w programie podstawowego szkolenia

specjalistycznego dla kandydatów na przewodników górskich tatrzańskich klasy III;

2)

przewodnik górski tatrzański klasy II jest uprawniony do prowadzenia wycieczek w warunkach

i po trasach określonych w pkt 1 oraz do prowadzenia wycieczek po drogach taternickich

do III stopnia trudności w warunkach letnich, a w warunkach zimowych - po drogach

taternickich do II stopnia trudności oraz po wszystkich szlakach turystycznych i drogach

tam, gdzie nie jest to ograniczone przepisami, o których mowa w pkt 1;

3)

przewodnik górski tatrzański klasy I jest uprawniony do prowadzenia wycieczek w warunkach

i po trasach określonych w pkt 1 i 2 oraz do prowadzenia wycieczek po drogach taternickich

powyżej III stopnia trudności w warunkach letnich i powyżej II stopnia trudności w

warunkach zimowych tam, gdzie nie jest to ograniczone przepisami, o których mowa w

pkt 1.

2.

Ustala się następujące stopnie trudności tras i wycieczek prowadzonych przez przewodników

górskich beskidzkich lub sudeckich odpowiedniej klasy

1)

przewodnik górski beskidzki lub sudecki klasy III jest uprawniony do prowadzenia wycieczek

w warunkach letnich i zimowych po wszystkich szlakach turystycznych i drogach tam,

gdzie nie jest to ograniczone przepisami, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

przewodnik górski beskidzki lub sudecki klasy II jest uprawniony do prowadzenia wycieczek

w warunkach i po trasach określonych w pkt 1 oraz do prowadzenia wycieczek w warunkach

letnich poza szlakami turystycznymi i drogami tam, gdzie nie jest to ograniczone przepisami,

o których mowa w ust. 1 pkt 1;

3)

przewodnik górski beskidzki lub sudecki klasy I jest uprawniony do prowadzenia wycieczek

w warunkach i po trasach określonych w pkt 1 i 2 oraz do prowadzenia wycieczek w warunkach

zimowych poza szlakami turystycznymi i drogami tam, gdzie nie jest to ograniczone

przepisami, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Potwierdzeniem posiadania uprawnień przewodnika górskiego jest legitymacja przewodnika

górskiego i identyfikator przewodnika górskiego.

2.

Wzór legitymacji przewodnika górskiego określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

3.

Wzór identyfikatora przewodnika górskiego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

4.

Identyfikatory przewodnika górskiego są ważne przez 5 lat od daty ich wydania.

5.

Identyfikator powinien być noszony w sposób umożliwiający okazanie go na żądanie osób

upoważnionych do kontroli, o których mowa w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, zwanej dalej „ustawą”, a także podmiotów upoważnionych do kontroli na podstawie

odrębnych przepisów.

6.

Na wniosek osoby przedstawiającej dokumenty potwierdzające znajomość języka obcego,

o których mowa w art. 32 ustawy, marszałek województwa poświadcza znajomość języka

obcego w legitymacji przewodnika górskiego.

1.

Program podstawowego szkolenia specjalistycznego dla kandydatów na przewodników górskich

1)

beskidzkich lub sudeckich klasy III określa załącznik nr 3 do rozporządzenia;

2)

tatrzańskich klasy III określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

2.

Ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 1, jest podstawą dopuszczenia do egzaminu

na przewodnika górskiego odpowiednio: beskidzkiego, sudeckiego lub tatrzańskiego klasy

III.

3.

Szkolenia, o których mowa w ust. 1, powinny obejmować zajęcia praktyczne zarówno w

warunkach letnich, jak i zimowych.

4.

Zajęcia praktyczne powinny w szczególności obejmować samodzielne prowadzenie wybranych

odcinków wycieczek w obrębie obszaru uprawnień przez kandydatów na przewodników górskich,

pod kierunkiem instruktora, o którym mowa w art. 24 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy.

1.

Program uzupełniającego szkolenia dla przewodników górskich

1)

beskidzkich lub sudeckich ubiegających się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego

klasy II albo I określa część I załącznika nr 5 do rozporządzenia;

2)

tatrzańskich ubiegających się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy II

określa część II załącznika nr 5 do rozporządzenia;

3)

tatrzańskich ubiegających się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy I

określa część III załącznika nr 5 do rozporządzenia.

2.

Warunkiem dopuszczenia do szkolenia uzupełniającego dla przewodników górskich

1)

ubiegających się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy II na dany obszar

uprawnień jest posiadanie uprawnień przewodnika górskiego klasy III na ten obszar

uprawnień;

2)

ubiegających się o uzyskanie uprawnień przewodnika górskiego klasy I na dany obszar

uprawnień jest posiadanie uprawnień przewodnika górskiego klasy II na ten obszar uprawnień.

3.

Szkolenie uzupełniające dla przewodników górskich ubiegających się o uzyskanie uprawnień

przewodnika górskiego wyższej klasy może odbywać się w formie

1)

szkolenia grupowego lub

2)

kierowanego samokształcenia odbywanego zgodnie z programem szkolenia pod kierunkiem

osoby wskazanej przez organizatora szkolenia na określony obszar uprawnień posiadającej

uprawnienia przewodnika górskiego na ten obszar uprawnień oraz co najmniej tę klasę

uprawnień, o którą przewodnik górski się ubiega.

4.

Szkolenia dla przewodników górskich ubiegających się o wyższą klasę uprawnień mogą

odbywać się na całym obszarze posiadanych uprawnień, w tym na drogach wspinaczkowych

oraz poza szlakami oznakowanymi.

5.

Szkolenia dla przewodników górskich na prowadzenie wycieczek narciarskich mogą odbywać

się na całym obszarze posiadanych uprawnień, w tym poza szlakami oznakowanymi.

6.

Jeżeli szkolenie dla przewodników górskich obejmowało sprawdzenie w formie egzaminu

na prowadzenie wycieczek narciarskich dla przewodników górskich umiejętności prowadzenia

wycieczek narciarskich, przewodnicy górscy klasy III, II i I są uprawnieni do prowadzenia

wycieczek narciarskich. Marszałek województwa potwierdza uprawnienia do prowadzenia

wycieczek narciarskich wpisem w legitymacji przewodnika górskiego.

7.

Egzamin na prowadzenie wycieczek narciarskich dla przewodników górskich jest przeprowadzany

przez organizatora szkolenia dla przewodników górskich w formie praktycznej, trwa

1 dzień i obejmuje sprawdzenie umiejętności z zakresu jazdy terenowej na nartach,

technik narciarskich i profilaktyki lawinowej. Po zdaniu tego egzaminu organizator

szkolenia wydaje zaświadczenie o jego zdaniu. Marszałek województwa potwierdza uprawnienia

do prowadzenia wycieczek narciarskich wpisem w legitymacji przewodnika górskiego.

8.

Organizator szkolenia po zaliczeniu szkolenia przez uczestnika wydaje mu zaświadczenie

o ukończeniu szkolenia.

9.

Zaświadczenie powinno zawierać następujące informacje

1)

imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia osoby, która ukończyła szkolenie;

2)

nazwę organizatora szkoleń i numer zaświadczenia o wpisie do rejestru organizatorów

szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy;

3)

obszar uprawnień, na które przeprowadzono szkolenie;

4)

termin szkolenia;

5)

datę i miejsce wystawienia zaświadczenia;

6)

podpis kierownika kursu lub osoby wskazanej przez organizatora szkolenia jako kierującej

samokształceniem oraz pieczęć organizatora szkoleń.

Na podstawie programów, o których mowa w § 8 i § 9, organizator szkolenia opracowuje

szczegółowy harmonogram szkolenia zgodnie z następującymi zasadami

1)

harmonogram uwzględnia zajęcia teoretyczne w formie wykładów i ćwiczeń oraz zajęcia

praktyczne w formie wycieczek szkoleniowych;

2)

harmonogram określa daty i miejsca przeprowadzenia poszczególnych zajęć, a także wskazuje,

które wykłady zostaną przeprowadzone podczas zajęć stacjonarnych, a które - podczas

wycieczek szkoleniowych;

3)

wymiar zajęć teoretycznych określa się w godzinach zegarowych, natomiast wymiar zajęć

praktycznych - w dniach szkolenia.

1.

Komisje egzaminacyjne dla kandydatów na przewodników górskich powołują dla przewodników

górskich

1)

beskidzkich - Marszałek Województwa Małopolskiego lub Marszałek Województwa Podkarpackiego,

lub Marszałek Województwa Śląskiego;

2)

sudeckich - Marszałek Województwa Dolnośląskiego;

3)

tatrzańskich - Marszałek Województwa Małopolskiego.

2.

Komisję egzaminacyjną dla przewodników górskich powołuje się w składzie

1)

przewodniczący;

2)

zastępca przewodniczącego;

3)

pozostali członkowie w liczbie co najmniej 4 osób.

3.

Kandydatem na członka komisji egzaminacyjnej może być osoba spełniająca następujące

kryteria

1)

posiadająca wykształcenie wyższe w zakresie związanym z problematyką egzaminu na przewodnika

górskiego, zwanego dalej „egzaminem”, lub

2)

posiadająca odpowiednie uprawnienia przewodnika górskiego oraz wykazująca się pięcioletnią

czynną działalnością jako przewodnik górski na odpowiednim obszarze uprawnień.

4.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, nie dotyczą przedstawiciela wojewódzkiego konserwatora

zabytków, o którym mowa w art. 25 ust. 4 ustawy.

5.

W pracach komisji egzaminacyjnej uczestniczy sekretarz tej komisji, który jest pracownikiem

urzędu marszałkowskiego, odpowiedzialny za sporządzenie dokumentacji z przebiegu egzaminu.

Sekretarz komisji nie jest członkiem tej komisji.

6.

Informację o naborze do komisji egzaminacyjnych publikuje się w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu marszałkowskiego w terminie 30 dni przed dniem powołania komisji

przez marszałka województwa.

1.

Marszałek województwa może odwołać członka komisji egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia wniosku o odwołanie przez tego członka;

2)

uchylania się przez tego członka od wykonywania obowiązków lub rażąco niedbałego ich

wykonywania;

3)

utraty uprawnień przewodnika górskiego przez tego członka;

4)

uzasadnionego wniosku stowarzyszenia zrzeszającego przewodników górskich, organizacji

zrzeszającej organizatorów turystyki lub wojewódzkiego konserwatora zabytków, który

wskazał danego członka komisji egzaminacyjnej.

2.

W razie odwołania członka komisji egzaminacyjnej z przyczyn określonych w ust. 1,

stowarzyszenie lub organizacja wskazuje innego kandydata.

3.

W razie odwołania członka komisji egzaminacyjnej będącego przedstawicielem wojewódzkiego

konserwatora zabytków z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 2 lub 4, wojewódzki konserwator

zabytków wskazuje innego kandydata na wniosek marszałka województwa.

1.

Komisja egzaminacyjna przeprowadza egzamin lub poszczególne części egzaminu w trzyosobowych

składach egzaminatorów, wyznaczanych każdorazowo przez przewodniczącego komisji spośród

członków komisji w celu przeprowadzenia konkretnego egzaminu.

2.

W pracach komisji egzaminacyjnej uczestniczy także sekretarz tej komisji.

3.

Na egzaminatora podczas danego egzaminu nie można wyznaczyć osoby, która uczestniczyła

w szkoleniu osób egzaminowanych jako organizator lub kierownik szkolenia.

4.

Na potrzeby danego egzaminu przewodniczący komisji wyznacza egzaminatorów, którzy

posiadają uprawnienia przewodnika górskiego na odpowiedni obszar uprawnień co najmniej

tej klasy, na którą odbywa się egzamin, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Na potrzeby danego egzaminu przewodniczący komisji może wyznaczyć jednego egzaminatora

posiadającego wykształcenie wyższe w zakresie związanym z problematyką egzaminu, niespełniającego

wymogów określonych w ust. 4.

6.

Na wniosek organizatora szkolenia dla kandydatów na przewodników górskich, grupy kandydatów

w liczbie co najmniej 10 osób lub co najmniej 3 osób w przypadku, o którym mowa w

§ 14 ust. 5, złożony do sekretarza komisji egzaminacyjnej, przewodniczący komisji

egzaminacyjnej wyznacza termin egzaminu oraz podaje go do wiadomości wnioskodawcom

i do publicznej wiadomości w miejscach ogólnie dostępnych w urzędzie marszałkowskim

oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu marszałkowskiego, nie później niż 30

dni przed planowanym terminem egzaminu.

7.

Do zadań komisji egzaminacyjnej należy

1)

przygotowywanie pytań testowych do egzaminu pisemnego;

2)

przygotowywanie zestawów pytań do egzaminu ustnego;

3)

określanie zadań do realizacji w ramach części praktycznej egzaminu;

4)

przeprowadzanie egzaminów i wystawianie ocen;

5)

wydawanie świadectw, o których mowa w § 21 ust. 1.

8.

Pytania testowe, zestawy pytań i zadania oraz protokoły przebiegu egzaminów stanowią

dokumentację przechowywaną przez marszałka województwa.

1.

Do egzaminu dopuszcza się osoby, które

1)

najpóźniej w terminie 14 dni przed terminem egzaminu złożyły w urzędzie marszałkowskim

zgłoszenie na egzamin;

2)

w przypadku przewodników górskich klasy III ubiegających się o uzyskanie uprawnień

przewodnika górskiego klasy II na danym obszarze uprawnień - spełniły warunki określone

w § 4 ust. 2;

3)

w przypadku przewodników górskich klasy II ubiegających się o uzyskanie uprawnień

przewodnika górskiego klasy I na danym obszarze uprawnień - spełniły warunki określone

w § 4 ust. 3.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

adres zamieszkania;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

wskazanie obszaru uprawnień, którego ma dotyczyć egzamin.

3.

Do zgłoszenia należy dołączyć dowód wniesienia opłaty egzaminacyjnej oraz odpowiednio

1)

zaświadczenie o ukończeniu szkolenia na odpowiedni obszar i klasę uprawnień wystawione

przez organizatora szkoleń dla kandydatów na przewodników górskich albo

2)

w przypadku osób, o których mowa w art. 22a ust. 2 ustawy - kopię legitymacji przewodnika

górskiego.

4.

Egzamin jest przeprowadzany, jeżeli do egzaminu dopuszczono co najmniej 10 osób, z

zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadku egzaminu dla przewodników górskich na klasę II albo I uprawnień egzamin

jest przeprowadzany, jeżeli do egzaminu dopuszczono co najmniej 3 osoby.

1.

Egzamin składa się z dwóch części

1)

teoretycznej - obejmującej zagadnienia, dla których programy szkolenia przewidują

zajęcia teoretyczne;

2)

praktycznej - obejmującej zagadnienia, dla których programy szkolenia przewidują zajęcia

praktyczne.

2.

Do egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, dla osób, którym

zawieszono uprawnienia przewodnika górskiego, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1, § 13 ust. 1-5, 7 i 8, § 14 ust. 1 i 2 oraz § 16-21. Egzamin sprawdzający przeprowadza

się po upływie terminu zawieszenia. Do zgłoszenia na egzamin sprawdzający należy dołączyć

dowód wniesienia opłaty egzaminacyjnej.

1.

Część teoretyczna egzaminu składa się ze sprawdzianu pisemnego i sprawdzianu ustnego,

a w przypadku egzaminu na przewodnika górskiego klasy II albo I - ze sprawdzianu ustnego.

2.

Część teoretyczną egzaminu przeprowadza się w sali egzaminacyjnej, w warunkach umożliwiających

egzaminowanym samodzielną pracę.

3.

Przed wejściem do sali egzaminacyjnej osoba przystępująca do egzaminu jest obowiązana

okazać dokument tożsamości w celu weryfikacji tożsamości.

4.

Komisja egzaminacyjna sprawuje nadzór nad prawidłowym przebiegiem egzaminu i może

wykluczyć z egzaminu osobę, która podczas egzaminu korzystała z cudzej pomocy, posługiwała

się materiałami pomocniczymi, pomagała innym uczestnikom egzaminu lub zakłócała przebieg

egzaminu.

1.

W przypadku egzaminu na przewodnika górskiego klasy III, sprawdzian pisemny trwa 45

minut i polega na rozwiązaniu testu składającego się z 30 pytań jednokrotnego wyboru.

2.

Sprawdziany pisemne są oznaczane kodem.

3.

Każde pytanie testowe jest oceniane w następujący sposób

1)

odpowiedź prawidłowa - 1 punkt;

2)

odpowiedź nieprawidłowa albo brak odpowiedzi - 0 punktów.

4.

Warunkiem zaliczenia sprawdzianu pisemnego jest uzyskanie co najmniej 20 punktów.

1.

W przypadku egzaminu na przewodnika górskiego klasy III, do sprawdzianu ustnego dopuszcza

się osoby, które zaliczyły sprawdzian pisemny.

2.

Sprawdzian ustny polega na udzieleniu odpowiedzi na pytania zamieszczone w wylosowanym

zestawie pytań.

3.

Każdy z zestawów składa się z trzech pytań.

4.

Każdy egzaminator ocenia odrębnie odpowiedź na każde pytanie, przyznając od 0 do 5

punktów.

5.

Warunkiem zaliczenia sprawdzianu ustnego jest uzyskanie przez zdającego co najmniej

9 punktów łącznie za wszystkie odpowiedzi od wszystkich egzaminatorów oraz uzyskanie

co najmniej 1 punktu za każdą odpowiedź od każdego z egzaminatorów.

1.

Część praktyczna egzaminu trwa 2 dni i odbywa się w warunkach górskich na obszarze

uprawnień, o które ubiega się osoba przystępująca do egzaminu.

2.

Do części praktycznej egzaminu dopuszcza się osoby, które zaliczyły część teoretyczną

egzaminu.

3.

Część praktyczna egzaminu obejmuje od 3 do 5 zadań.

4.

Komisja egzaminacyjna na co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem egzaminu podaje do publicznej

wiadomości w miejscach ogólnie dostępnych w urzędzie marszałkowskim oraz w Biuletynie

Informacji Publicznej urzędu marszałkowskiego

1)

główne punkty trasy egzaminacyjnej;

2)

sposób oceniania dotyczący poszczególnych rodzajów zadań egzaminacyjnych stosowany

podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu.

1.

Sekretarz komisji egzaminacyjnej sporządza

1)

protokół przebiegu egzaminu, który podpisują wszyscy egzaminatorzy oraz sekretarz

komisji egzaminacyjnej;

2)

świadectwa zdania egzaminu, które podpisuje przewodniczący komisji egzaminacyjnej.

2.

Protokół przebiegu egzaminu zawiera

1)

datę i miejsce przeprowadzenia egzaminu;

2)

wskazanie podstaw prawnych przeprowadzenia egzaminu;

3)

określenie obszaru uprawnień, na który przeprowadzono egzamin;

4)

imiona i nazwiska egzaminatorów oraz sekretarza komisji egzaminacyjnej;

5)

listę osób, które zgłosiły się na egzamin, zawierającą dane, o których mowa w § 14

ust. 2 pkt 1-3;

6)

liczbę punktów otrzymanych przez każdego z uczestników od każdego z egzaminatorów;

7)

opis sposobu oceniania zastosowanego podczas przeprowadzania części praktycznej egzaminu;

8)

uwagi zgłaszane w trakcie trwania egzaminu przez jego uczestników;

9)

podpisy egzaminatorów i sekretarza komisji egzaminacyjnej.

3.

Do protokołu można załączyć karty odpowiedzi egzaminowanych osób.

4.

Po sporządzeniu i podpisaniu protokołu przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1,

sekretarz komisji egzaminacyjnej ogłasza wyniki egzaminu.

1.

Osobie, która zdała egzamin, wydaje się świadectwo, którego wzór określa załącznik

nr 6 do rozporządzenia.

2.

Na wniosek osoby zamieszkałej w województwie, w którym ta osoba zdała egzamin, świadectwo

jest dołączane do akt postępowania w sprawie nadania uprawnień przewodnika górskiego.

3.

Osoba, która nie zaliczyła sprawdzianu pisemnego, ustnego lub części praktycznej egzaminu,

może wystąpić o ponowne dopuszczenie do każdego ze sprawdzianów lub do części praktycznej.

1.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień przewodnika górskiego lub o wydanie legitymacji

przewodnika górskiego lub identyfikatora przewodnika górskiego składa odpowiedni wniosek

do marszałka województwa zgodnie z właściwością, o której mowa w art. 28 ust. 1 i

2 ustawy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko osoby określonej w ust. 1;

2)

imiona rodziców;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

określenie miejsca zamieszkania oraz adresu do korespondencji;

5)

wskazanie obszaru uprawnień, w stosunku do którego osoba określona w ust. 1 ubiega

się o nadanie uprawnień przewodnika górskiego lub w stosunku do którego ubiega się

o wydanie legitymacji lub identyfikatora.

3.

Do wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego klasy III dołącza się

1)

świadectwo zdania egzaminu przed właściwą komisją egzaminacyjną - z wyjątkiem sytuacji,

o której mowa w § 21 ust. 2;

2)

kopię świadectwa lub dyplomu stwierdzającego posiadanie wykształcenia średniego, potwierdzoną

za zgodność z oryginałem przez pracownika urzędu marszałkowskiego przyjmującego wniosek

na podstawie przedstawionego mu oryginału tego dokumentu lub odpis tego świadectwa

lub dyplomu; jako dokument poświadczający posiadanie wykształcenia średniego przyjmuje

się także dokumenty poświadczające ukończenie szkół, których warunkiem ukończenia

było posiadanie wykształcenia średniego;

3)

trzy fotografie legitymacyjne w formacie 3 cm × 4 cm;

4)

oświadczenie o niekaralności za przestępstwa umyślne lub inne popełnione w związku

z wykonywaniem zadań przewodnika turystycznego lub pilota wycieczek;

5)

dowód wniesienia opłaty skarbowej.

4.

Do wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego klasy II albo I dołącza się

1)

świadectwo zdania egzaminu przed właściwą komisją egzaminacyjną - z wyjątkiem sytuacji,

o której mowa w § 21 ust. 2;

2)

dokument lub dokumenty potwierdzające prowadzenie wycieczek przez okres wymagany do

uzyskania uprawnień klasy II albo I, wydane przez stowarzyszenie zrzeszające przewodników

górskich lub przez jednostkę powierzającą tej osobie prowadzenie wycieczek, w szczególności

umowy o wykonanie usługi zawarte przez przewodnika górskiego z klientami lub organizatorami

turystyki lub rachunki za wykonaną usługę, wystawione przez przewodnika górskiego

klientom lub organizatorom turystyki;

3)

oświadczenie, o którym mowa odpowiednio w § 4 ust. 2 pkt 4 lub ust. 3 pkt 4;

4)

jedną fotografię legitymacyjną w formacie 3 cm × 4 cm;

5)

dowód wniesienia opłaty skarbowej.

5.

Do wniosku o nadanie uprawnień przewodnika górskiego na dodatkowy obszar uprawnień

dołącza się

1)

świadectwo zdania egzaminu na dodatkowy obszar uprawnień przed właściwą komisją egzaminacyjną

- z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w § 21 ust. 2;

2)

jedną fotografię legitymacyjną w formacie 3 cm x 4 cm;

3)

dowód wniesienia opłaty skarbowej.

6.

Osoba ubiegająca się o wydanie kolejnego identyfikatora dołącza do wniosku jedną fotografię

legitymacyjną w formacie 3 cm × 4 cm.

Do czasu powołania przez marszałków województw komisji egzaminacyjnych, do wykonywania

zadań określonych w § 13 ust. 7 uprawnione są komisje egzaminacyjne powołane przez

marszałków województw na podstawie rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 4 marca 2011 r. w sprawie przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek

(Dz. U. Nr 60, poz. 302), jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

1.

Szkolenia dla przewodników górskich, rozpoczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie niniejszego rozporządzenia, są kontynuowane zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

2.

Egzaminy dla osób, które ukończyły szkolenia rozpoczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia, są przeprowadzane na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Uprawnienia przewodnika górskiego nabyte przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

obejmują obszar wskazany w legitymacji posiadanej przez danego przewodnika górskiego,

jednak nie większy niż określony odpowiednio w § 5 ust. 1, 2 lub 3 niniejszego rozporządzenia.

2.

Przewodnik górski, który nabył uprawnienia określonej klasy przed dniem wejścia w

życie niniejszego rozporządzenia, może wykonywać czynności właściwe dla tej klasy,

określone w przepisach, na podstawie których nabył te uprawnienia.

3.

Przewodnicy tatrzańscy klasy I, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

nie uzyskali uprawnienia do prowadzenia wycieczek w warunkach wysokogórskich w Tatrach

powyżej IV stopnia trudności w warunkach letnich i powyżej III stopnia trudności w

warunkach zimowych, mogą uzyskać takie uprawnienie na warunkach określonych w przepisach

dotychczasowych.

1.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ukończyły szkolenie

na przewodnika górskiego beskidzkiego na część Beskidów, mogą ubiegać się o dopuszczenie

do egzaminu na przewodnika górskiego beskidzkiego na tę część Beskidów, której dotyczyło

odbyte przez nich szkolenie, przeprowadzonego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek

(Dz. U. Nr 15, poz. 104). Egzamin przeprowadzany jest przez komisję egzaminacyjną powołaną na podstawie przepisów

niniejszego rozporządzenia. W takim przypadku egzamin jest przeprowadzany, jeżeli

do egzaminu dopuszczono co najmniej 3 osoby. Do przeprowadzania tego egzaminu stosuje

się odpowiednio przepis § 13 ust. 6.

2.

Osoby, które do dnia 17 grudnia 2010 r. zdały egzamin na przewodnika górskiego beskidzkiego

na część Beskidów, mogą ubiegać się o nadanie uprawnień przewodnika beskidzkiego na

tę część Beskidów na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie przewodników

turystycznych i pilotów wycieczek.

3.

Osoby posiadające uprawnienia przewodnika górskiego beskidzkiego na część Beskidów

mogą rozszerzyć swoje uprawnienia przewodnika górskiego beskidzkiego na cały obszar

uprawnień, o którym mowa w § 5 ust. 1, przystępując do egzaminu uzupełniającego obejmującego

programy szkoleń na pozostałe części Beskidów bez konieczności odbycia dodatkowych

szkoleń. Do egzaminu uzupełniającego stosuje się odpowiednio przepisy § 13 ust. 1-5,

7 i 8, § 14 ust. 1 i 2 i ust. 3 pkt 2, § 15 ust. 1 oraz § 16-21.

1.

Egzaminy dla osób, które złożyły wniosek o dopuszczenie do egzaminu na przewodnika

górskiego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się

na podstawie przepisów dotychczasowych, z zastrzeżeniem § 26 ust. 1.

2.

Świadectwa zdania egzaminu dla osób, które zdały egzamin dla przewodników górskich

przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wydaje się według wzorów określonych

w przepisach dotychczasowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2014 r.