Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o sporcie

Ustawa określa zasady uprawiania i organizowania sportu.

Przepisów ustawy nie stosuje się do nieodpłatnych imprez masowych organizowanych na

terenach zamkniętych będących w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych,

podporządkowanych lub nadzorowanych przez: Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości

oraz ministrów właściwych: do spraw wewnętrznych, do spraw oświaty i wychowania, do

spraw szkolnictwa wyższego oraz do spraw kultury fizycznej, jeżeli jednostki te są

organizatorami imprezy masowej w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub

zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej,

rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach.

2.

Sport wraz z wychowaniem fizycznym i rehabilitacją ruchową składają się na kulturę

fizyczną.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego.

2.

Klub sportowy działa jako osoba prawna.

1.

Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.

2.

Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z późn. zm., z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.

3.

Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice

i nauczyciele.

4.

Uczniowski klub sportowy podlega wpisowi do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego

ze względu na siedzibę klubu. Wpisu do ewidencji dokonuje się na podstawie wniosku.

Wpis i odmowa wpisu do ewidencji następuje w drodze decyzji.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się

1)

statut;

2)

listę założycieli, zawierającą ich imiona i nazwiska, daty i miejsca urodzenia, miejsca

zamieszkania oraz własnoręczne podpisy;

3)

informację o adresie siedziby klubu sportowego.

6.

Uczniowski klub sportowy uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji,

o której mowa w ust. 4.

7.

Przepisy ust. 2 i 4-6 stosuje się odpowiednio do innych niż uczniowskie klubów sportowych

działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności

gospodarczej.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia ewidencji uczniowskich klubów sportowych i klubów sportowych, o których

mowa w ust. 7, oraz dane podlegające wpisowi do ewidencji, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia ewidencji.

Klub sportowy może ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe dla zawodników.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2 lit. a tiret pierwsze w zakresie lit. e, który wchodzi w życie 16 października 2010 r.

1.

Kluby sportowe, w liczbie co najmniej 3, mogą tworzyć związki sportowe.

2.

Związek sportowy działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

1.

W celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony

polski związek sportowy.

2.

Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

3.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do polskiego związku sportowego stosuje

się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach.

1.

Członkiem polskiego związku sportowego może być klub sportowy, związek sportowy oraz

inna osoba prawna, której statut, umowa albo akt założycielski przewiduje prowadzenie

działalności w danym sporcie.

2.

Klub sportowy będący członkiem polskiego związku sportowego uczestniczy we współzawodnictwie

sportowym organizowanym przez ten związek.

1.

Kadencja władz polskiego związku sportowego nie może być dłuższa niż 4 lata.

2.

Funkcję prezesa zarządu polskiego związku sportowego można pełnić nie dłużej niż przez

2 następujące po sobie kadencje.

3.

Członek zarządu polskiego związku sportowego nie może

1)

łączyć tej funkcji z funkcją w innych władzach tego związku;

2)

być osobą prowadzącą działalność gospodarczą związaną bezpośrednio z realizacją przez

ten związek jego zadań statutowych;

3)

być osobą, która była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe ścigane z oskarżenia publicznego.

4.

Walne zgromadzenie członków albo delegatów polskiego związku sportowego corocznie

rozpatruje sporządzone przez zarząd sprawozdanie z działalności zarządu oraz sprawozdanie

finansowe, ocenione przez biegłego rewidenta. Walne zgromadzenie członków albo delegatów

tego związku uchwala regulamin dyscyplinarny.

Osoba fizyczna lub osoba prawna będąca członkiem lub posiadająca udziały albo akcje

w klubie sportowym będącym członkiem polskiego związku sportowego nie może być członkiem

lub posiadać udziałów albo akcji lub być członkiem organów lub władz innego klubu

sportowego uczestniczącego we współzawodnictwie sportowym w tym samym sporcie.

1.

Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji

potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tych sportach.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek

sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego.

3.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do

ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych.

1.

Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składa się do

ministra właściwego do spraw kultury fizycznej.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca dołącza

1)

projekt statutu polskiego związku sportowego;

2)

aktualny na dzień składania wniosku odpis z Krajowego Rejestru Sądowego wnioskodawcy;

3)

szczegółowy opis sportu, w którym zamierza organizować i prowadzić współzawodnictwo,

wraz z dokładną informacją o warunkach jego uprawiania oraz regułach i systemie współzawodnictwa

w tym sporcie;

4)

zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej

w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet

Olimpijski.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia zgody na utworzenie

polskiego związku sportowego, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów, o których

mowa w ust. 2, albo jeżeli postanowienia projektu statutu są niezgodne z przepisami

prawa, w szczególności naruszają wymagania określone w ustawie.

4.

Polski związek sportowy działa w jednym sporcie, chyba że minister właściwy do spraw

kultury fizycznej wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w więcej

niż jednym sporcie.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej prowadzi wykaz polskich związków sportowych.

Wykaz jest ogłaszany na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może wyrazić zgodę na utworzenie polskiego

związku sportowego w przypadku, gdy wniosek nie zawiera zaświadczenia, o którym mowa

w ust. 2 pkt 4, jeżeli dotyczy on sportu osób niepełnosprawnych.

7.

Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego

następuje w drodze decyzji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach dotyczących zadań z zakresu

ochrony ludności i ratownictwa, może zlecać specjalistycznym stowarzyszeniom o zasięgu

ogólnokrajowym określonym w art. 40 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, jednostkom ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), oraz Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

W razie zbycia przez Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw

kultury fizycznej, całego udziału albo wszystkich udziałów w spółce celowej, do spółki

celowej nie stosuje się przepisów ustawy.

1.

Polski związek sportowy podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Polski związek sportowy uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru

Sądowego.

3.

Do wniosku o wpis polskiego związku sportowego do Krajowego Rejestru Sądowego należy

dołączyć zgodę ministra właściwego do spraw kultury fizycznej na utworzenie polskiego

związku sportowego.

1.

Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do

1)

organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz

o Puchar Polski w danym sporcie;

2)

ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie

sportowym organizowanym przez związek;

3)

powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk

paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy;

4)

reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

2

Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

umieszczają, odpowiednio, na stroju reprezentacji kraju, na stroju reprezentacji olimpijskiej

oraz na stroju reprezentacji paraolimpijskiej godło Rzeczypospolitej Polskiej, chyba

że przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie, do

której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego stanowią inaczej.

3.

(uchylony).

4

Polski związek sportowy, Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

mają prawo do wykorzystania do swoich celów gospodarczych przedmiotów będących odwzorowaniem,

odpowiednio, stroju reprezentacji kraju, stroju reprezentacji olimpijskiej lub stroju

reprezentacji paraolimpijskiej, w zakresie wyznaczonym przez przepisy polskiego związku

sportowego, przepisy międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie,

do której należy polski związek sportowy, przepisy Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

lub przepisy Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego.

1.

Przedszkola są obowiązane do prowadzenia zajęć rozwijających sprawność fizyczną dzieci

poprzez zapewnienie udziału w zajęciach ruchowych, grach i zabawach.

2.

Szkoły, z wyłączeniem szkół dla dorosłych, są obowiązane do prowadzenia zajęć wychowania

fizycznego. Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego dla uczniów klas IV-VI

szkół podstawowych i uczniów gimnazjów wynosi 4 godziny lekcyjne, a dla uczniów szkół

ponadgimnazjalnych - 3 godziny lekcyjne, w ciągu tygodnia.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne formy realizacji

obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego, mając w szczególności na względzie potrzeby

zdrowotne uczniów, specyfikę ich zainteresowań sportowych, warunki realizacji zajęć

wychowania fizycznego oraz tradycje sportowe danego środowiska lub szkoły.

1

Członek kadry narodowej udostępnia, na zasadach wyłączności, swój wizerunek w stroju

reprezentacji kraju polskiemu związkowi sportowemu, który jest uprawniony do wykorzystania

tego wizerunku do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez przepisy

tego związku lub międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danym sporcie.

2

Członek reprezentacji olimpijskiej udostępnia, na zasadach wyłączności, z chwilą powołania

do reprezentacji olimpijskiej, swój wizerunek w stroju reprezentacji olimpijskiej

Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu, który jest uprawniony do wykorzystania tego wizerunku

do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez swoje przepisy lub przepisy

Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

3.

Zawodnik przed zakwalifikowaniem do kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej

wyraża zgodę na rozpowszechnianie swojego wizerunku w stroju reprezentacji kraju w

rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, z późn. zm..

Dział kultura fizyczna obejmuje sprawy

1)

sportu;

2)

wychowania fizycznego;

3)

rehabilitacji ruchowej.

1.

W sporcie, w którym współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie rozgrywek

ligowych, polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową.

2.

W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych

działa w formie spółek akcyjnych, polski związek sportowy jest obowiązany utworzyć

ligę zawodową.

3.

W skład ligi zawodowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe działające

jako spółki akcyjne.

4.

Liga zawodowa jest zarządzana przez osobę prawną działającą w formie spółki kapitałowej.

5.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między polskim

związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa powinna zawierać w

szczególności postanowienia gwarantujące realizację praw polskiego związku sportowego

określonych w art. 13 oraz jego udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą

zawodową.

6.

Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 5, następuje po uzyskaniu zgody ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia wyrażenia

zgody na zawarcie umowy w przypadku stwierdzenia niezgodności jej postanowień z przepisami

prawa. Wyrażenie zgody oraz odmowa wyrażenia zgody na zawarcie umowy następuje w drodze

decyzji.

1.

Nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do

spraw kultury fizycznej.

2.

Nadzorem ministra właściwego do spraw kultury fizycznej nie są objęte decyzje dyscyplinarne

i regulaminowe władz polskich związków sportowych związane z organizacją i przebiegiem

współzawodnictwa sportowego.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo

1)

żądać udostępnienia odpisów uchwał władz polskiego związku sportowego oraz udzielenia

pisemnych wyjaśnień dotyczących działalności polskiego związku sportowego;

2)

dokonywać kontroli polskiego związku sportowego.

3a

Kontrolę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, przeprowadza się na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o kontroli w administracji rządowej.

4.

Zakresem kontroli, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest objęta działalność polskiego

związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami

statutu.

5.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej

albo inny organ administracji rządowej, jednostka samorządu terytorialnego albo przedsiębiorca

prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu publicznego udziela spółce

celowej pełnomocnictw niezbędnych do przygotowania lub wykonania zadań powierzonych

spółce celowej w umowie, o której mowa w art. 17 ust. 1.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2014 r.;

2)

art. 1 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.;

3)

art. 1 pkt 17 lit. c, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2015 r.;

4)

art. 1 pkt 11 w zakresie art. 20l ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

(uchylony).

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej zatwierdza, w drodze decyzji, statut

polskiego związku sportowego oraz jego zmiany, które polski związek sportowy przedstawia

niezwłocznie po ich uchwaleniu.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia zatwierdzenia, w drodze decyzji,

statutu polskiego związku sportowego lub jego zmiany w przypadku stwierdzenia niezgodności

ich postanowień z przepisami prawa.

1.

Jeżeli działalność władz polskiego związku sportowego narusza prawo lub postanowienia

statutu, minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zależności od stopnia stwierdzonych

nieprawidłowości, jest uprawniony do

1)

udzielenia władzom polskiego związku sportowego upomnienia i zażądania od nich podjęcia

działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem;

2)

wstrzymania wykonania decyzji władz polskiego związku sportowego i wezwania ich do

jej zmiany lub uchylenia w określonym terminie;

3)

uchylenia decyzji władz polskiego związku sportowego, o której mowa w pkt 2, w przypadku

niespełnienia przez związek żądania jej zmiany lub uchylenia;

4)

wystąpienia do sądu rejestrowego z wnioskiem o zastosowanie środka, o którym mowa

w art. 23 ust. 1.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, minister właściwy do spraw kultury fizycznej

dokonuje w drodze decyzji.

1.

Sąd na wniosek ministra właściwego do spraw kultury fizycznej może, w drodze postanowienia

1)

zawiesić w czynnościach władze polskiego związku sportowego;

2)

rozwiązać polski związek sportowy, jeżeli jego działalność wykazuje rażące lub uporczywe

naruszanie prawa albo postanowień statutu i nie ma warunków do przywrócenia działalności

zgodnej z prawem lub statutem.

2.

Jeżeli sąd zawiesi w czynnościach władze polskiego związku sportowego, wyznacza kuratora,

który jest obowiązany do przeprowadzenia, w terminie 6 miesięcy od dnia wyznaczenia,

wyborów nowych władz polskiego związku sportowego.

3.

Kuratorowi przysługują określone w statucie uprawnienia zawieszonych w czynnościach

władz polskiego związku sportowego.

4.

Kuratorowi przysługuje wynagrodzenie, określone przez sąd, wypłacane z budżetu polskiego

związku sportowego, w którym pełni swoją funkcję.

1.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń zrzeszającym polskie związki

sportowe oraz inne osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej lub osoby fizyczne, związane z narodowym ruchem olimpijskim.

2.

Polski Komitet Olimpijski jest organizacją pozarządową, która samodzielnie wyznacza

i realizuje cele związane z ruchem olimpijskim.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji statków używanych

wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, wzory ksiąg rejestrowych i dokumentów

rejestracyjnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

1.

Polski Komitet Olimpijski współpracuje z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej

w zakresie sportu.

2.

Polski Komitet Olimpijski opiniuje projekty założeń aktów prawnych oraz projekty aktów

prawnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Polski Komitet Olimpijski jest wyłącznie uprawniony do używania jakiegokolwiek znaku

lub innego oznaczenia, składającego się z symbolu olimpijskiego lub zawierającego

symbol olimpijski oraz nazw Igrzyska Olimpijskie, Igrzyska XXX Olimpiady, Igrzyska

XXXI Olimpiady, Igrzyska XXXII Olimpiady, Igrzyska XXXIII Olimpiady, Igrzyska XXXIV

Olimpiady, Igrzyska XXXV Olimpiady, Komitet Olimpijski, Reprezentacja Olimpijska,

Ruch Olimpijski i Karta Olimpijska.

1.

Polski Komitet Paraolimpijski, działający w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń,

organizuje narodowy ruch paraolimpijski osób niepełnosprawnych.

2.

Polski Komitet Paraolimpijski jest wyłącznie uprawniony do wykorzystywania symboliki

paraolimpijskiej oraz nazw Igrzyska Paraolimpijskie i Komitet Paraolimpijski.

3.

Do Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 ust.

2 i art. 25 ust. 1 i 2.

1.

Tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi

zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały,

warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w

uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć.

3.

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień jednostek samorządu terytorialnego do wspierania

kultury fizycznej na podstawie przepisów odrębnych.

„1. Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

uzyskały uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują prawo do wykonywania

samodzielnych funkcji w tym zakresie;

2)

uzyskały dyplom ukończenia studiów wyższych geodezyjnych pierwszego stopnia, studiów

wyższych geodezyjnych drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich geodezyjnych,

bez względu na kierunek ukończonych studiów, zachowują prawo ubiegania się o uprawnienia

zawodowe w zakresach, o których mowa w art. 43 pkt 3, 6 i 7 ustawy zmienianej w art.

4, na dotychczasowych zasadach przez okres 5 lat, od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy;

3)

rozpoczęły studia wyższe pierwszego stopnia, studia wyższe drugiego stopnia lub jednolite

studia magisterskie na kierunku geodezja i kartografia, zachowują prawo ubiegania

się o uprawnienia zawodowe w zakresach, o których mowa w art. 43 pkt 3, 6 i 7 ustawy

zmienianej w art. 4, na dotychczasowych zasadach;

4)

uzyskały uprawnienia przewodnika górskiego na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 10, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują swoje uprawnienia jako uprawnienia

przewodnika górskiego;

5)

uzyskały uprawnienia przewodnika turystycznego miejskiego lub terenowego lub pilota

wycieczek na podstawie ustawy zmienianej w art. 10, w brzmieniu dotychczasowym, mogą

dokumentować posiadane kwalifikacje legitymacjami potwierdzającymi nadanie tych uprawnień,

a w przypadku utraty tych legitymacji mogą otrzymać od marszałka województwa, który

nadał im te uprawnienia, duplikaty tych legitymacji;

6)

nabyły kwalifikacje dyplomowanego bibliotekarza oraz dyplomowanego pracownika dokumentacji

i informacji naukowej na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 21, w brzmieniu

dotychczasowym, zachowują swoje uprawnienia;

7)

nabyły tytuł trenera lub instruktora sportu na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 25, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują swoje uprawnienia.

1.

Klub sportowy, działający na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego, niedziałający

w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać dotację celową z budżetu tej jednostki,

z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm. w zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów

publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku.

2.

Dotacja, o której mowa w ust. 1, ma służyć realizacji celu publicznego, o którym mowa

w art. 27 ust. 2, i może być przeznaczona w szczególności na

1)

realizację programów szkolenia sportowego,

2)

zakup sprzętu sportowego,

3)

pokrycie kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych zawodach,

4)

pokrycie kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego,

5)

sfinansowanie stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej

- jeżeli wpłynie to na poprawę warunków uprawiania sportu przez członków klubu sportowego,

który otrzyma dotację, lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do działalności

sportowej prowadzonej przez ten klub.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie

sportu oraz jego promocję.

2.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu odpowiednio w środowisku szkolnym

i akademickim.

3.

Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą wspierać,

w tym finansowo, rozwój sportu w jednostkach organizacyjnych służb podległych tym

ministrom lub nadzorowanych przez nich.

4.

Z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia,

są finansowane koszty opieki medycznej nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry

narodowej w sportach olimpijskich i paraolimpijskich.

5.

Koszty wydania orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 1, w tym koszty

badań niezbędnych do wydania tego orzeczenia, w stosunku do zawodników, którzy nie

ukończyli 23 lat i nie otrzymują wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu, są

finansowane ze środków publicznych na zasadach określonych przepisami o świadczeniach

opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób realizowania opieki medycznej,

o której mowa w ust. 4, uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego oraz potrzebę

ochrony zdrowia zawodników.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w zakresie dofinansowania zadań związanych

z przygotowywaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach

paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy,

może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu

Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536, z późn. zm.. Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych, w szczególności poprzez uczestnictwo w zajęciach z wychowania

fizycznego oraz zajęciach sportowych.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Szef BOR określi, w drodze zarządzenia, zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania

oraz szczegółowy sposób oceniania testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy, uwzględniając

charakter służby w BOR.

4.

Szef BOR może określić, w drodze zarządzenia, zadania z zakresu wychowania fizycznego

realizowane w BOR oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,

uwzględniając charakter służby w BOR.

5.

Szef BOR może określić, w drodze zarządzenia, wymagania wobec osób prowadzących zajęcia,

mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie

przez nich zadań służbowych, uwzględniając charakter służby w BOR.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może zlecić Fundacji Rozwoju Systemu

Edukacji, będącej fundacją Skarbu Państwa, realizację zadań w zakresie kultury fizycznej

w ramach programów Unii Europejskiej dotyczących kształcenia, szkolenia, młodzieży

i sportu. Na realizację tych zadań Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji otrzymuje dotację

celową z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

kultury fizycznej.

1.

W jednostkach samorządu terytorialnego mogą działać rady sportu powołane przez właściwe

organy wykonawcze spośród przedstawicieli organizacji i instytucji realizujących zadania

w zakresie kultury fizycznej.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, ustala skład i zasady powoływania członków rady sportu,

a także regulamin jej działania.

3.

Do zadań rady sportu należy w szczególności opiniowanie

1)

strategii rozwoju gmin, powiatów i województw w zakresie kultury fizycznej;

2)

projektu budżetu w części dotyczącej kultury fizycznej;

3)

programów rozwoju bazy sportowej na danym terenie, w tym w szczególności miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym terenów wykorzystywanych

na cele kultury fizycznej;

4)

projektów uchwał, o których mowa w art. 27 ust. 2.

4.

Członkowie rad sportu wykonują swoje funkcje społecznie.

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia

sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.

2.

Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających

wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym

współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego

i finansowane z budżetu tych jednostek.

3.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe

zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych,

nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego

sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej

okresowe stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym.

Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej

do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich

lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw

Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych

zawodach.

2.

Stypendia sportowe są finansowane ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej wstrzymuje stypendium sportowe dla członka

kadry narodowej, jeżeli zaniedbuje on realizację programu przygotowań, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia członka kadry narodowej stypendium

sportowego, jeżeli

1)

nie realizuje on programu przygotowań, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

utracił on zdolność do uprawiania sportu przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, stwierdzoną

orzeczeniem wydanym przez lekarza posiadającego kwalifikacje uprawniające do wydania

orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 37 ust. 2, lub

3)

odmówił on udziału w zawodach, o których mowa w ust. 1.

5.

Przyznanie, wstrzymanie oraz pozbawienie stypendium sportowego następuje w drodze

decyzji.

6.

Członkini kadry narodowej, która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek

ciąży lub urodzenia dziecka, wypłaca się stypendium sportowe w pełnej wysokości przez

okres ciąży i połowę stypendium przez okres 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków

kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane,

uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry

narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym.

1.

Osoby pobierające stypendia sportowe, o których mowa w art. 5, art. 31 ust. 1 i 2

oraz art. 32 ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1442, z późn. zm., a okres ich pobierania zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm. oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę

zaliczenia okresu pobierania stypendium sportowego stanowi zaświadczenie wydane przez

podmiot wypłacający stypendium.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór zaświadczenia dotyczącego okresu pobierania stypendium, o którym mowa ust. 1,

uwzględniając w szczególności zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane

identyfikujące wnioskodawcę i podmiot wydający zaświadczenie.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać ze środków budżetu państwa,

z części, której jest dysponentem, nagrody pieniężne i wyróżnienia dla osób fizycznych

za wybitne osiągnięcia sportowe.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje nagrody pieniężne i wyróżnienia

z własnej inicjatywy lub na wniosek polskiego związku sportowego.

3.

Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota 2300 zł, przy czym wysokość

nagrody nie może przekroczyć 14-krotności tej kwoty.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, w zależności od osiągnięcia sportowego, oraz

szczegółowy tryb i warunki przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, uwzględniając

sposób i terminy ich wypłacania, a także międzynarodowy lub krajowy wymiar osiągnięcia

sportowego.

1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznawać odznaki, wyróżnienia

i nagrody pieniężne ze środków budżetu państwa, z części, której jest dysponentem,

trenerom oraz innym osobom wyróżniającym się szczególną aktywnością i uzyskującym

wybitne osiągnięcia w działalności w zakresie sportu.

2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje odznaki, wyróżnienia i nagrody

pieniężne z własnej inicjatywy lub na wniosek organów wykonawczych jednostek samorządu

terytorialnego, związku sportowego lub polskiego związku sportowego.

3.

Podstawę ustalenia wysokości nagrody pieniężnej stanowi kwota 2300 zł, przy czym wysokość

nagrody nie może przekroczyć 8-krotności tej kwoty.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i wzory odznak, rodzaje wyróżnień oraz wysokość nagród pieniężnych, w zależności od

osiągnięć w działalności w zakresie sportu, a także szczegółowe warunki i tryb przyznawania

odznak, wyróżnień i nagród pieniężnych, uwzględniając znaczenie osiągnięć oraz podjętej

aktywności dla rozwoju danego sportu, a także sposób ich dokumentowania.

5.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne

dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej.

6.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki

i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz

rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć

dla danej społeczności lokalnej.

1.

Reprezentantom Polski

1)

na igrzyskach olimpijskich,

2)

zakwalifikowanym na igrzyska olimpijskie odbywające się w 1984 r. w Los Angeles, którzy

wzięli udział w zawodach „Przyjaźń 84”,

3)

zakwalifikowanym na igrzyska paraolimpijskie lub zawody sportowe osób niepełnosprawnych

odbywające się przed 1992 r., będące odpowiednikiem igrzysk paraolimpijskich,

4)

zakwalifikowanym na igrzyska głuchych lub zawody sportowe odbywające się przed 2001 r.,

będące odpowiednikiem igrzysk głuchych

- przysługuje świadczenie pieniężne ze środków budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

2.

Świadczenie przysługuje osobie, która

1)

zdobyła co najmniej jeden medal na zawodach sportowych, o których mowa w ust. 1;

2)

ukończyła 40. rok życia;

3)

nie uczestniczy we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy;

4)

ma obywatelstwo polskie;

5)

ma stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej;

6)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Świadczenie przysługujące w danym roku budżetowym ustala się na podstawie kwoty bazowej

dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad,

określa ustawa budżetowa, przy uwzględnieniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 1,3255.

4.

Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, w drodze decyzji,

na wniosek osoby zainteresowanej.

5.

Osoba zainteresowana dokumentuje spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, przyznania

świadczenia, jeżeli osoba zainteresowana nie spełnia co najmniej jednego z warunków,

o których mowa w ust. 2.

7.

Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw kultury fizycznej, począwszy od miesiąca, w którym świadczenie zostało przyznane.

8.

Osoba, która otrzymuje świadczenie, niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do

spraw kultury fizycznej o ustaniu co najmniej jednego z warunków, o których mowa w

ust. 2 pkt 3-6.

9.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej pozbawia, w drodze decyzji, świadczenia,

począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków, o których mowa

w ust. 2 pkt 3-6.

10.

Jeżeli dana osoba jest uprawniona do otrzymania więcej niż jednego świadczenia, otrzymuje

tylko jedno świadczenie, w oparciu o podstawę przez nią wybraną.

11.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

zawodów sportowych osób niepełnosprawnych odbywających się przed 1992 r., będących

odpowiednikiem igrzysk paraolimpijskich, oraz zawodów sportowych odbywających się

przed 2001 r., będących odpowiednikiem igrzysk głuchych, biorąc pod uwagę rangę sportową

tych zawodów.

1.

Zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy jest obowiązany do uzyskania orzeczenia lekarskiego o stanie zdrowia umożliwiającym

bezpieczne uczestnictwo w tym współzawodnictwie.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje lekarzy uprawnionych do wydawania

orzeczeń lekarskich, o których mowa w ust. 1, a także zakres wymaganych badań lekarskich,

uwzględniając specyfikę współzawodnictwa sportowego.

1.

Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane dalej

„uprawianiem turystyki wodnej”, wymaga

1)

posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;

2)

przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.

2.

Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej

1)

o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w pomocniczy napęd

mechaniczny;

2)

o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych, łodzi

pneumatycznych i poduszkowców;

3)

o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.

3.

Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5 m

lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego

wydanego przez właściwy polski związek sportowy.

4.

Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej na jachtach

motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość

maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W przypadku jachtów przeznaczonych

do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia

z zakresu bezpieczeństwa na wodzie. Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje

z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu potwierdzającego

odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej,

których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę

zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

6.

Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym państwie,

może uprawiać turystykę wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych

uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.

7.

Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia określonej

wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach wydaje właściwy

polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu

żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 15.

8.

Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie egzaminu

potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,

egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony

przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej zwany dalej „podmiotem upoważnionym”.

9.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę, która stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu upoważnionego.

10.

Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera się opłatę,

która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.

11.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż

1)

500 zł - za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

2)

50 zł - za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3

- przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o

50%.

12.

Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania egzaminu będące podstawą do wydania

tych dokumentów.

13.

Szkolenia w zakresie uprawiania turystyki wodnej prowadzą osoby, które posiadają tytuł

zawodowy trenera lub instruktora w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, według systemów szkoleń zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej. System szkolenia powinien uwzględniać zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych

do uzyskania uprawnień określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.

14.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej, biorąc pod uwagę

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

15.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający

im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

3)

wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,

4)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

5)

wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za czynności

związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,

- biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego sposobu

prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu egzaminu, koszty poniesione

przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony oraz warunki wskazane

w ust. 11.

1.

Podmiot ubiegający się o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w

art. 37a ust. 8, składa do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej wniosek

o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu.

2.

Do wniosku o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu dołącza się

1)

wykaz kadry przeprowadzającej egzamin;

2)

informację na temat obiektów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminu;

3)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej

podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki posiada;

5)

numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej udziela, w drodze decyzji, upoważnienia,

o którym mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, udzielenia

upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów,

o których mowa w ust. 2, albo jeżeli nie posiada odpowiednich warunków kadrowych i

organizacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej cofa, w drodze decyzji, udzielone upoważnienie,

o którym mowa w ust. 1 jeżeli podmiot upoważniony przestaje spełniać warunki udzielonego

upoważnienia.

6.

Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu przez podmiot upoważniony sprawuje minister właściwy

do spraw kultury fizycznej.

7.

W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo

żądać udostępnienia dokumentów, pisemnych wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego egzaminu

oraz dokonywać kontroli. Do przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje

się odpowiednio przepisy art. 17-20 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej oraz minister właściwy do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu,

2)

warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego przeprowadzania egzaminu

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu

oraz najwyższego poziomu kształcenia.

1.

Zawodnik uczestniczący we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez polski związek

sportowy oraz zawodnik kadry narodowej podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw

nieszczęśliwych wypadków w uprawianym sporcie.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na klubie sportowym będącym członkiem

polskiego związku sportowego, a w przypadku zawodnika kadry narodowej - na polskim

związku sportowym.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania fizycznego

lub zajęciach sportowych organizowanych przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

szczegółowe warunki, tryb i terminy przeprowadzania testu sprawności fizycznej oraz

szczegółowy sposób oceniania testu, przypadki, w jakich można zwolnić funkcjonariusza

z testu, a także przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając charakter

służby w Straży Granicznej oraz okoliczności uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza

z testu.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, rodzaje zajęć z

zakresu wychowania fizycznego lub zajęć sportowych realizowanych w jednostkach organizacyjnych

Straży Granicznej oraz zadania jednostek w tym zakresie, mając na względzie charakter

służby w Straży Granicznej oraz właściwe przygotowanie funkcjonariuszy do testu sprawności

fizycznej.

5.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, wymagania, jakie

powinny spełniać osoby prowadzące zajęcia, mając na uwadze utrzymanie sprawności fizycznej

funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając

charakter służby w Straży Granicznej.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

1.

Zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym

uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy może

prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy.

2.

Do zadań trenera lub instruktora sportu należy poza prowadzeniem zajęć, o których

mowa w ust. 1, przekazywanie aktualnej wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu

treningu sportowego i współzawodnictwa sportowego w danym sporcie.

3.

Trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe,

może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat;

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

3)

posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera

lub instruktora sportu;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo, o którym mowa w art.

46-50, lub określone w rozdziale XIX, XXIII, z wyjątkiem art. 192 i art. 193, rozdziale XXV i XXVI ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem przepisów art. 22 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

(uchylony).

1.

Za doping w sporcie uznaje się

1)

obecność substancji zabronionej lub jej metabolitów lub markerów w próbce fizjologicznej

osoby uczestniczącej lub przygotowującej się do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym;

2)

użycie, usiłowanie użycia, pomocnictwo lub podżeganie do użycia przez osobę uczestniczącą

lub przygotowującą się do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym substancji zabronionej

lub metody zabronionej;

3)

posiadanie w związku z uczestnictwem lub przygotowaniem do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym substancji zabronionej lub przyrządów umożliwiających stosowanie metody

zabronionej;

4)

podanie lub usiłowanie podania substancji zabronionej oraz udział w przygotowaniu

lub zastosowaniu metody zabronionej w związku z uczestnictwem lub przygotowaniem do

uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym;

5)

utrudnianie lub udaremnianie kontroli dopingowej lub manipulowanie jej przebiegiem;

6)

wprowadzanie do obrotu substancji zabronionych lub przyrządów umożliwiających stosowanie

metody zabronionej albo uczestniczenie w takim obrocie.

2.

Dopingiem w sporcie nie jest zachowanie określone w ust. 1 pkt 1-4, jeżeli jest ono

uzasadnione celem leczniczym, a zawodnik otrzymał zgodę Komisji do Zwalczania Dopingu

w Sporcie na stosowanie określonej substancji zabronionej lub metody zabronionej,

a także zachowanie określone w ust. 1 pkt 6 w odniesieniu do produktów leczniczych

dopuszczonych do obrotu na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm..

3.

Substancją zabronioną jest substancja mogąca służyć poprawie wyniku sportowego, której

użycie pozostaje w sprzeczności z uczciwością rywalizacji sportowej, określona w załączniku

nr 1 do Międzynarodowej konwencji o zwalczaniu dopingu w sporcie, sporządzonej w Paryżu dnia

19 października 2005 r.

(Dz. U. z 2007 r. Nr 142, poz. 999 oraz z 2013 r. poz. 1243) oraz jego zmianach dokonanych w trybie art. 34 tej konwencji.

4.

Metodą zabronioną jest działanie mogące służyć poprawie wyniku sportowego, pozostające

w sprzeczności z uczciwością rywalizacji sportowej, określone w załączniku nr 1 do

konwencji, o której mowa w ust. 3, oraz jego zmianach dokonanych w trybie art. 34

tej konwencji.

5.

Substancją lub metodą zabronioną jest także substancja lub działanie utrudniające

wykrycie substancji lub metody określonej w ust. 3 i 4, określone w załączniku nr

1 do konwencji, o której mowa w ust. 3, oraz jego zmianach dokonanych w trybie art.

34 tej konwencji.

6.

Podmioty prowadzące działalność sportową, w szczególności polskie związki sportowe,

realizują odpowiedzialność dyscyplinarną za stosowanie dopingu w sporcie w zakresie

określonym w ich regulaminach.

1.

Organem właściwym do zwalczania dopingu w sporcie jest Komisja do Zwalczania Dopingu

w Sporcie, zwana dalej „Komisją”.

2.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący oraz 10 członków, których powołuje i odwołuje

minister właściwy do spraw kultury fizycznej spośród osób wykonujących zawody w dziedzinach

medycyny, sportu, etyki, biologii lub prawa i dających rękojmię prawidłowego wykonywania

zadań Komisji.

3.

Kandydatem na członka Komisji nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne

przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

4.

Kadencja przewodniczącego i członków Komisji trwa 4 lata.

5.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

prowadzenie wykazu substancji i metod zabronionych;

2)

przeprowadzanie kontroli antydopingowych podczas zawodów oraz poza nimi;

3)

prowadzenie badań wspierających zwalczanie dopingu w sporcie;

4)

wspieranie, opracowywanie i wdrażanie programów edukacyjnych lub szkoleniowych, dotyczących

zwalczania dopingu w sporcie.

6.

Wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, jest jawny.

7.

Komisja może upoważnić inne podmioty do przeprowadzania kontroli, o których mowa w

ust. 5 pkt 2.

8.

Obsługę Komisji zapewnia biuro Komisji, które działa w formie jednostki budżetowej.

9.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej nadaje, w drodze zarządzenia, statut

Komisji, mając na uwadze konieczność sprawnego wykonywania zadań przez Komisję.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej może udzielić dotacji celowej, w wysokości

określonej w ustawie budżetowej, Instytutowi Sportu w Warszawie na zadania związane

z utrzymaniem akredytacji Światowej Agencji Antydopingowej oraz zakup sprzętu służącego

do przeprowadzania badań antydopingowych.

1.

Kto, w związku z zawodami sportowymi organizowanymi przez polski związek sportowy

lub podmiot działający na podstawie umowy zawartej z tym związkiem lub podmiot działający

z jego upoważnienia, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub

takiej korzyści albo jej obietnicy żąda w zamian za nieuczciwe zachowanie, mogące

mieć wpływ na wynik tych zawodów,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w ust. 1 udziela albo obiecuje

udzielić korzyści majątkowej lub osobistej.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2 przyjmuje korzyść majątkową znacznej

wartości albo jej obietnicę lub udziela takiej korzyści albo jej obietnicy lub takiej

korzyści albo jej obietnicy żąda,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Kto, mając wiadomość o popełnieniu czynu zabronionego określonego w art. 46, bierze

udział w zakładach wzajemnych dotyczących zawodów sportowych, do których odnosi się

ta wiadomość, lub ujawnia tę wiedzę w celu wzięcia udziału przez inną osobę w takich

zakładach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Osoba, która rozpoczęła kurs specjalistyczny na stopień trenera klasy mistrzowskiej,

pierwszej i drugiej oraz specjalistyczny kurs instruktorów w danym sporcie, przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, może ubiegać się o uzyskanie tytułu trenera

lub instruktora sportu na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 25, w brzmieniu

dotychczasowym.

1.

Kto, powołując się na wpływy w polskim związku sportowym lub podmiocie działającym

na podstawie umowy zawartej z tym związkiem lub podmiocie działającym z jego upoważnienia

albo wywołując przekonanie innej osoby lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu

takich wpływów, podejmuje się pośrednictwa w ustaleniu określonego wyniku zawodów

sportowych w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Tej samej karze podlega, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub

osobistej w zamian za pośrednictwo w ustaleniu określonego wyniku zawodów sportowych

polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na zachowanie osoby pełniącej funkcję w polskim

związku sportowym lub podmiocie działającym na podstawie umowy zawartej z tym związkiem

lub podmiocie działającym z jego upoważnienia, w związku z pełnieniem tej funkcji.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 2

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w art. 46 ust. 2, art. 46 ust.

3 lub 4, w związku z ust. 2, lub w art. 48 ust. 2 lub 3, w związku z ust. 2, jeżeli

korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił

o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności

przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1, art.

5, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 15, art. 16, art. 17, art. 24, art. 28 ust.

1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 i 3, art. 36-42 oraz art. 49 ust. 3, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2014 r.

1.

Kto małoletniemu uczestniczącemu lub przygotowującemu się do uczestnictwa we współzawodnictwie

sportowym podaje substancję zabronioną lub stosuje wobec niego metodę zabronioną w

rozumieniu przepisów o zwalczaniu dopingu w sporcie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Tej samej karze podlega, kto bez wiedzy osoby uczestniczącej lub przygotowującej się

do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym podaje jej substancję zabronioną lub

stosuje wobec niej metodę zabronioną w rozumieniu przepisów o zwalczaniu dopingu w

sporcie.

1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w celach handlowych, jakiegokolwiek znaku

lub innego oznaczenia, składającego się z symbolu olimpijskiego lub paraolimpijskiego

lub zawierającego symbol olimpijski lub paraolimpijski oraz nazw Igrzyska Olimpijskie,

Igrzyska XXX Olimpiady, Igrzyska XXXI Olimpiady, Igrzyska XXXII Olimpiady, Igrzyska

XXXIII Olimpiady, Igrzyska XXXIV Olimpiady, Igrzyska XXXV Olimpiady, Komitet Olimpijski,

Reprezentacja Olimpijska, Ruch Olimpijski, Karta Olimpijska, Igrzyska Paraolimpijskie

lub Komitet Paraolimpijski, podlega karze grzywny.

2.

W przypadku popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę na rzecz

Polskiego Komitetu Olimpijskiego lub Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego w wysokości

do 5000 zł.

Orzekanie w sprawach o czyn określony w art. 51 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm. art. 132c otrzymuje brzmienie

„

Art. 132c.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje przydatne

w wojsku, o których mowa w art. 132a ust. 1 i art. 132b ust. 1, wzór umowy, o której

mowa w art. 132a ust. 3 i art. 132b ust. 3, oraz tryb naliczania i wypłacania ekwiwalentu

pieniężnego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, uwzględniając w szczególności klasyfikację

zawodów i specjalności określoną na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm., a także w zakresie ekwiwalentu pieniężnego - prognozowany w ustawie budżetowej na

dany rok wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych obowiązujący w dniu zwolnienia

żołnierza z zasadniczej służby wojskowej.

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą na wyodrębniony

rachunek utworzony w tym celu przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej

opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej

z tej usługi.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczej deklaracji

miesięcznej dotyczącej opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz szczegółowy zakres zawartych

w niej danych, biorąc pod uwagę konieczność zebrania danych niezbędnych do ustalenia

wysokości opłaty, o której mowa w ust. 1.

”

;

2)

w art. 13

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Tworzy się Fundusz Zajęć Sportowych dla Uczniów, zwany dalej „Funduszem”, którego

dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej.

”

,

b)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Środki Funduszu przeznacza się wyłącznie na dofinansowanie zajęć sportowych dla uczniów,

prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne organizacje

pozarządowe, które w ramach swojej statutowej działalności realizują zadania z zakresu

upowszechniania kultury fizycznej wśród dzieci i młodzieży, a także organizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb przyznawania dofinansowania, biorąc pod uwagę wyrównywanie szans dostępu

do kultury fizycznej,

2)

tryb składania wniosków i dane, jakie powinien zawierać wniosek o przyznanie dofinansowania,

uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie,

a także informacje o zajęciach sportowych,

3)

tryb przekazywania środków, uwzględniając terminy, w jakich zostało zaplanowane przeprowadzenie

zajęć sportowych,

4)

wysokość dofinansowania, z tym że maksymalna wysokość tego dofinansowania w przypadku

zajęć prowadzonych przez kluby sportowe działające w formie stowarzyszenia oraz inne

organizacje pozarządowe nie może przekroczyć 80%, a w przypadku zajęć organizowanych

przez jednostki samorządu terytorialnego - 50% planowanych kosztów realizacji zajęć

- kierując się koniecznością zapewnienia efektywnego wykorzystania środków Funduszu.

”

.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 po pkt 4a dodaje się pkt 4b w brzmieniu

„

4b)

zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady oceniania testu

sprawności fizycznej policjantów;

”

;

2)

w art. 19 w ust. 1

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164

§ 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 189a,

art. 200, art. 200a, art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3-5, art. 229 § 1 i 3-5,

art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 245, art. 246, art. 252

§ 1-3, art. 258, art. 269, art. 280-282, art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1-3,

art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1-6 oraz art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

”

,

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857),

”

;

3)

po art. 61 dodaje się art. 61a w brzmieniu

„

Art. 61a.

1.

Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności poprzez udział w doskonaleniu zawodowym, o

którym mowa w przepisach dotyczących szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych

oraz doskonalenia zawodowego w Policji.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej policjantów.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

50 i art. 51, które wchodzą w życie z dniem 2 stycznia 2012 r.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997, z późn. zm. po art. 39b dodaje się art. 39c w brzmieniu

„

Art. 39c.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania fizycznego

lub zajęciach sportowych organizowanych przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres,

szczegółowe warunki, tryb i terminy przeprowadzania testu sprawności fizycznej oraz

szczegółowy sposób oceniania testu, przypadki, w jakich można zwolnić funkcjonariusza

z testu, a także przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając charakter

służby w Straży Granicznej oraz okoliczności uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza

z testu.

4.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, rodzaje zajęć z

zakresu wychowania fizycznego lub zajęć sportowych realizowanych w jednostkach organizacyjnych

Straży Granicznej oraz zadania jednostek w tym zakresie, mając na względzie charakter

służby w Straży Granicznej oraz właściwe przygotowanie funkcjonariuszy do testu sprawności

fizycznej.

5.

Komendant Główny Straży Granicznej określi, w drodze zarządzenia, wymagania, jakie

powinny spełniać osoby prowadzące zajęcia, mając na uwadze utrzymanie sprawności fizycznej

funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając

charakter służby w Straży Granicznej.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 i Nr 18, poz. 97) po art. 59a dodaje się art. 59b w brzmieniu

„

Art. 59b.

1.

Strażak jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności poprzez uczestnictwo w zajęciach z wychowania

fizycznego lub zajęciach sportowych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zadania

z zakresu wychowania fizycznego realizowane w jednostkach organizacyjnych Państwowej

Straży Pożarnej oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,

uwzględniając charakter służby w Państwowej Straży Pożarnej.

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może określić, w drodze zarządzenia, wymagania

wobec osób prowadzących zajęcia, mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej strażaków,

zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając charakter służby

w Państwowej Straży Pożarnej.

”

.

W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 pkt 11c otrzymuje brzmienie

„

11c)

oddziale sportowym - należy przez to rozumieć oddział szkolny, w którym są prowadzone

zajęcia sportowe obejmujące szkolenie sportowe, zorganizowany zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 9 ust. 5;

”

;

2)

w art. 9 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej, określi, w drodze rozporządzenia, warunki tworzenia, organizacji

oraz działania oddziałów i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego, uwzględniając

umożliwienie uczniom godzenia zajęć sportowych z nauką, w szczególności poprzez odpowiednią

organizację zajęć dydaktycznych.

”

;

3)

po art. 13 dodaje się art. 13a w brzmieniu

„

Art. 13a.

1.

Przedszkola są obowiązane do prowadzenia zajęć rozwijających sprawność fizyczną dzieci

poprzez zapewnienie udziału w zajęciach ruchowych, grach i zabawach.

2.

Szkoły, z wyłączeniem szkół dla dorosłych, są obowiązane do prowadzenia zajęć wychowania

fizycznego. Obowiązkowy wymiar zajęć wychowania fizycznego dla uczniów klas IV-VI

szkół podstawowych i uczniów gimnazjów wynosi 4 godziny lekcyjne, a dla uczniów szkół

ponadgimnazjalnych - 3 godziny lekcyjne, w ciągu tygodnia.

3.

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne formy realizacji

obowiązkowych zajęć wychowania fizycznego, mając w szczególności na względzie potrzeby

zdrowotne uczniów, specyfikę ich zainteresowań sportowych, warunki realizacji zajęć

wychowania fizycznego oraz tradycje sportowe danego środowiska lub szkoły.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 17

a)

w ust. 1 pkt 5a otrzymuje brzmienie

„

5a)

dochody klubów sportowych, o których mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857), przeznaczone i wydatkowane w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na szkolenie

i współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży w kategoriach wiekowych młodzików,

juniorów młodszych, juniorów i młodzieżowców do 23. roku życia,

”

,

b)

ust. 1b otrzymuje brzmienie

„

1b.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających dochody

na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli

dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone

w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków

niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a.

”

;

2)

w art. 25

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uprzednio zadeklarowali, że przeznaczą

dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali na inne cele albo

na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich określonym - podatek od

tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym dokonano wydatku lub w którym upłynął termin do dokonania wydatku; przepis

ten stosuje się również do dochodów za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych

i niewydatkowanych w tych latach na cele określone w art. 17 ust. 1b, z zastrzeżeniem

art. 17 ust. 1 pkt 5a.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w przypadku likwidacji podatnika w okresie

uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia.

”

.

1.

Strażak jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności poprzez uczestnictwo w zajęciach z wychowania

fizycznego lub zajęciach sportowych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, zadania

z zakresu wychowania fizycznego realizowane w jednostkach organizacyjnych Państwowej

Straży Pożarnej oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,

uwzględniając charakter służby w Państwowej Straży Pożarnej.

3.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej może określić, w drodze zarządzenia, wymagania

wobec osób prowadzących zajęcia, mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej strażaków,

zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, uwzględniając charakter służby

w Państwowej Straży Pożarnej.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki;

”

;

2)

w art. 21

a)

w ust. 1a pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej

i działalności w zakresie sportu;

”

;

b)

w ust. 2 po pkt 7a dodaje się pkt 7b w brzmieniu

„

7b)

służyć propagowaniu i upowszechnianiu sportu;

”

.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej

(Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm. w art. 10 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Ograniczenia dotyczące tworzenia spółek prawa handlowego i przystępowania przez gminę

do nich, o których mowa w ust. 1 i 2, nie mają zastosowania do posiadania przez gminę

akcji lub udziałów spółek zajmujących się czynnościami bankowymi, ubezpieczeniowymi

oraz działalnością doradczą, promocyjną, edukacyjną i wydawniczą na rzecz samorządu

terytorialnego, a także innych spółek ważnych dla rozwoju gminy, w tym klubów sportowych

działających w formie spółki kapitałowej.

”

.

1.

Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności poprzez udział w doskonaleniu zawodowym, o

którym mowa w przepisach dotyczących szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych

oraz doskonalenia zawodowego w Policji.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej policjantów.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232 oraz z 2009 r. Nr 178, poz. 1375) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwa określone w

1)

art. 228 § 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 1

i 2, art. 250a § 1 i 2, art. 258 oraz art. 296a § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego;

2)

art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857).

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

kultura fizyczna;

”

;

2)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Dział kultura fizyczna obejmuje sprawy

1)

sportu;

2)

wychowania fizycznego;

3)

rehabilitacji ruchowej.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. uchyla się art. 296b.

W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm. po art. 10a dodaje się art. 10b w brzmieniu

„

Art. 10b.

1.

Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji

potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących

w tych sportach.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek

sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857). Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opłatę w wysokości 400 zł; opłata stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego.

3.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do

ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych.

”

.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 693, z późn. zm. w art. 7 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć, w drodze rozporządzenia,

niektóre zadania organu inspekcyjnego w stosunku do statków sportowych o długości

kadłuba do 24 m polskiemu związkowi sportowemu, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857), kierując się względami uproszczenia procedur i specjalistycznym charakterem zadań

realizowanych przez polskie związki sportowe.

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisy ustawy stosuje się także do statków służących do przewozów międzybrzegowych,

zarobkowego przewozu osób lub ładunków, uprawiania sportu lub rekreacji, zarobkowego

połowu ryb, wykonywania robót technicznych lub eksploatacji złóż kruszywa na innych

wodach śródlądowych niż określone w ust. 1.

”

;

2)

w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rejestr statków używanych wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji prowadzi właściwy

polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857).

”

;

3)

art. 24a otrzymuje brzmienie

„

Art. 24a.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, tryb rejestracji statków używanych

wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, wzory ksiąg rejestrowych i dokumentów

rejestracyjnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

”

;

4)

po art. 37 dodaje się art. 37a i 37b w brzmieniu

„

Art. 37a.

1.

Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane dalej

„uprawianiem turystyki wodnej”, wymaga

1)

posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;

2)

przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.

2.

Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej

1)

o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w pomocniczy napęd

mechaniczny;

2)

o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych, łodzi

pneumatycznych i poduszkowców;

3)

o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.

3.

Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5 m

lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego

wydanego przez właściwy polski związek sportowy.

4.

Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej na jachtach

motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m, których prędkość

maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W przypadku jachtów przeznaczonych

do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia

z zakresu bezpieczeństwa na wodzie. Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje

z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu potwierdzającego

odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi morskiej lub śródlądowej,

których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia szkolenia, biorąc pod uwagę potrzebę

zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

6.

Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym państwie,

może uprawiać turystykę wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie posiadanych

uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.

7.

Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia określonej

wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach wydaje właściwy

polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią wiedzę i umiejętności z zakresu

żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 15.

8.

Jeżeli do uzyskania dokumentu, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest zdanie egzaminu

potwierdzającego posiadanie odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,

egzamin ten przeprowadza właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony

przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej zwany dalej „podmiotem upoważnionym”.

9.

Za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, pobiera się opłatę, która stanowi

dochód właściwego polskiego związku sportowego lub podmiotu upoważnionego.

10.

Za czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3, pobiera się opłatę,

która stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.

11.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 9 i 10, nie może być wyższa niż

1)

500 zł - za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

2)

50 zł - za wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 3

- przy czym opłaty dla uczniów i studentów w wieku do 26 lat podlegają obniżeniu o

50%.

12.

Właściwy polski związek sportowy prowadzi ewidencję wydanych dokumentów, o których

mowa w ust. 3, oraz gromadzi zaświadczenia ze zdania egzaminu będące podstawą do wydania

tych dokumentów.

13.

Szkolenia w zakresie uprawiania turystyki wodnej prowadzą osoby, które posiadają tytuł

zawodowy trenera lub instruktora w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, według systemów szkoleń zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej. System szkolenia powinien uwzględniać zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych

do uzyskania uprawnień określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.

14.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej, biorąc pod uwagę

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.

15.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, oraz odpowiadający

im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo motorowych,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,

3)

wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,

4)

wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,

5)

wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za czynności

związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,

- biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego sposobu

prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu egzaminu, koszty poniesione

przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot upoważniony oraz warunki wskazane

w ust. 11.

Art. 37b.

1.

Podmiot ubiegający się o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w

art. 37a ust. 8, składa do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej wniosek

o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu.

2.

Do wniosku o upoważnienie do przeprowadzania egzaminu dołącza się

1)

wykaz kadry przeprowadzającej egzamin;

2)

informację na temat obiektów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminu;

3)

odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo z innego rejestru właściwego dla formy organizacyjnej

podmiotu ubiegającego się o upoważnienie;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile wnioskodawca taki posiada;

5)

numer identyfikacji REGON, o ile wnioskodawca taki posiada.

3.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej udziela, w drodze decyzji, upoważnienia,

o którym mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa

w ust. 2.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej odmawia, w drodze decyzji, udzielenia

upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wnioskodawca nie przedłoży dokumentów,

o których mowa w ust. 2, albo jeżeli nie posiada odpowiednich warunków kadrowych i

organizacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8.

5.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej cofa, w drodze decyzji, udzielone upoważnienie,

o którym mowa w ust. 1 jeżeli podmiot upoważniony przestaje spełniać warunki udzielonego

upoważnienia.

6.

Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminu przez podmiot upoważniony sprawuje minister właściwy

do spraw kultury fizycznej.

7.

W ramach sprawowanego nadzoru minister właściwy do spraw kultury fizycznej ma prawo

żądać udostępnienia dokumentów, pisemnych wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego egzaminu

oraz dokonywać kontroli. Do przeprowadzania kontroli podmiotu upoważnionego stosuje

się odpowiednio przepisy art. 17-20 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej oraz minister właściwy do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki uzyskiwania upoważnienia do przeprowadzania egzaminu,

2)

warunki kadrowe i organizacyjne, konieczne dla prawidłowego przeprowadzania egzaminu

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitego sposobu prowadzenia egzaminu

oraz najwyższego poziomu kształcenia.

”

.

W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712, z późn. zm. po art. 29 dodaje się art. 29a w brzmieniu

„

Art. 29a.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych, w szczególności poprzez uczestnictwo w zajęciach z wychowania

fizycznego oraz zajęciach sportowych.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Szef BOR określi, w drodze zarządzenia, zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania

oraz szczegółowy sposób oceniania testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy, uwzględniając

charakter służby w BOR.

4.

Szef BOR może określić, w drodze zarządzenia, zadania z zakresu wychowania fizycznego

realizowane w BOR oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,

uwzględniając charakter służby w BOR.

5.

Szef BOR może określić, w drodze zarządzenia, wymagania wobec osób prowadzących zajęcia,

mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej funkcjonariuszy zapewniającej wykonywanie

przez nich zadań służbowych, uwzględniając charakter służby w BOR.

”

.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689) w art. 23 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Statek morski stanowiący polską własność, używany wyłącznie do celów sportowych lub

rekreacyjnych, o długości kadłuba do 24 m, podlega obowiązkowi wpisu do polskiego

rejestru jachtów prowadzonego przez polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857).

”

.

W ustawie z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za

czyny zabronione pod groźbą kary

(Dz. U. Nr 197, poz. 1661, z późn. zm. w art. 16 w ust. 1 w pkt 3

1)

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

art. 228-230a, art. 250a i art. 296a Kodeksu karnego,

”

;

2)

dodaje się lit. c w brzmieniu

„

c)

art. 46-48 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857).

”

.

W ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące

spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857), które

”

;

2)

w art. 4 w ust. 1 pkt 17 otrzymuje brzmienie

„

17)

wspierania i upowszechniania kultury fizycznej;

”

;

3)

art. 11c otrzymuje brzmienie

„

Art. 11c.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach dotyczących zadań z zakresu

ochrony ludności i ratownictwa, może zlecać specjalistycznym stowarzyszeniom o zasięgu

ogólnokrajowym określonym w art. 40 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, jednostkom ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353), oraz Polskiemu Czerwonemu Krzyżowi realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego

konkursu ofert. Przepisy art. 43, art. 47 oraz art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593, Nr 107, poz. 679 i Nr 113, poz. 745) w art. 50a

1)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych przez uczestnictwo w zorganizowanych zajęciach z wychowania

fizycznego.

”

;

2)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego mogą prowadzić osoby posiadające

kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania fizycznego, trenera lub instruktora sportu.

”

.

W ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526) w art. 42 ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej dokonuje podziału środków, o których

mowa w ust. 2 pkt 5a, oraz przekazuje je jednostkom samorządu terytorialnego.

8.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres

zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 5a, objętych dofinansowaniem z budżetu państwa

oraz sposób i tryb udzielania dotacji na te zadania, uwzględniając w szczególności

znaczenie i charakter zadań związanych z budową i remontami obiektów sportowych oraz

rozwijaniem sportu przede wszystkim wśród dzieci i młodzieży, a także sportu osób

niepełnosprawnych.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. w art. 27 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wykonywanie badań z zakresu medycyny sportowej obejmujących dzieci i młodzież do ukończenia

21. roku życia oraz zawodników pomiędzy 21. a 23. rokiem życia, którzy nie otrzymują

wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu.

”

;

2)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej Rady Lekarskiej, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb orzekania o zdolności do uprawiania danego sportu przez

dzieci i młodzież do ukończenia 21. roku życia oraz przez zawodników pomiędzy 21.

a 23. rokiem życia, uwzględniając potrzebę szczególnej ochrony zdrowia dzieci i młodzieży.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm. w art. 181 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Student może otrzymywać stypendium za wyniki w sporcie, o którym mowa w art. 173 ust.

1 pkt 3, albo stypendium ministra za wybitne osiągnięcia sportowe, o którym mowa w

art. 173 ust. 1 pkt 5, albo stypendium przyznawane na podstawie art. 31 ust. 1 lub art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie

(Dz. U. Nr 127, poz. 857).”.

”

(uchylony).

W ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425, z późn. zm. w art. 8 uchyla się pkt 50.

Do kontroli wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

(pominięte).

W ustawie z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich

(Dz. U. Nr 133, poz. 921, z 2008 r. Nr 171, poz. 1056 oraz z 2009 r. Nr 223, poz. 1775) w art. 2 pkt 25 otrzymuje brzmienie

„

25)

zawody konne - każde konne współzawodnictwo, łącznie z różnymi formami wyścigów konnych,

sportami konnymi, wystawami i pokazami;

”

.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy

od dnia ogłoszenia.

W ustawie z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy

w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012

(Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej przedstawia sprawozdanie z realizacji

przedsięwzięć Euro 2012

”

;

2)

w art. 7

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Oświadczenie woli o utworzeniu spółki celowej i objęciu udziału albo udziałów w tej

spółce składa w imieniu Skarbu Państwa minister właściwy do spraw kultury fizycznej,

w formie aktu notarialnego.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Udział albo udziały w spółce celowej mogą być zbywane lub obciążane przez Skarb Państwa

reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej, za zgodą Rady

Ministrów, po zrealizowaniu wszystkich przedsięwzięć Euro 2012 powierzonych spółce

celowej, w umowie, o której mowa w art. 17 ust. 1.

”

;

3)

w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawnienia ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa określone w przepisach ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493, z późn. zm. w stosunku do spółki celowej wykonuje wyłącznie minister właściwy do spraw kultury

fizycznej.

”

;

4)

w art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Oświadczenie woli o rozwiązaniu spółki celowej składa w imieniu Skarbu Państwa minister

właściwy do spraw kultury fizycznej w formie aktu notarialnego. Oświadczenie woli

o rozwiązaniu spółki celowej zastępuje uchwałę zgromadzenia wspólników o rozwiązaniu

spółki.

”

;

5)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

W razie zbycia przez Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw

kultury fizycznej, całego udziału albo wszystkich udziałów w spółce celowej, do spółki

celowej nie stosuje się przepisów ustawy.

”

;

6)

w art. 13 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przedstawianie sprawozdań z przygotowań do finałowego turnieju Mistrzostw Europy w

Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 ministrowi właściwemu do spraw kultury fizycznej oraz

Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA);

”

;

7)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Powierzenie spółce celowej zadań związanych z przygotowaniem lub wykonywaniem albo

koordynowaniem i kontrolą przedsięwzięć Euro 2012 oraz innych przygotowań do finałowego

turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 następuje w drodze umowy

zawartej pomiędzy ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej a spółką celową.

”

;

8)

w art. 18 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

Skarbu Państwa, reprezentowanego przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej

albo inny organ administracji rządowej;

”

;

9)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

Skarb Państwa, reprezentowany przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej

albo inny organ administracji rządowej, jednostka samorządu terytorialnego albo przedsiębiorca

prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu publicznego udziela spółce

celowej pełnomocnictw niezbędnych do przygotowania lub wykonania zadań powierzonych

spółce celowej w umowie, o której mowa w art. 17 ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. Nr 62, poz. 504) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do nieodpłatnych imprez masowych organizowanych na

terenach zamkniętych będących w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych,

podporządkowanych lub nadzorowanych przez: Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości

oraz ministrów właściwych: do spraw wewnętrznych, do spraw oświaty i wychowania, do

spraw szkolnictwa wyższego oraz do spraw kultury fizycznej, jeżeli jednostki te są

organizatorami imprezy masowej w rozumieniu niniejszej ustawy.

”

;

2)

w art. 3 pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

terenie zamkniętym - należy przez to rozumieć teren zamknięty w rozumieniu przepisów

prawa budowlanego lub teren będący w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych

lub nadzorowanych przez: Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz

ministrów właściwych: do spraw wewnętrznych, do spraw oświaty i wychowania, do spraw

szkolnictwa wyższego oraz do spraw kultury fizycznej;

”

;

3)

w art. 17 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

kultury fizycznej oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa, jakie powinny

spełniać stadiony, na których mogą odbywać się mecze piłki nożnej, w szczególności

dotyczące

”

;

4)

w art. 52 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw zdrowia

oraz ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb ustalania szkód, o których mowa w ust. 1, oraz tryb występowania

o wypłatę odszkodowań, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego szacowania

szkód i dokonywania wypłat.

”

;

5)

w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia,

o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc pod uwagę charakter szkód mogących wystąpić w związku z imprezami

masowymi.

”

.

W ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w art. 86

1)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Tworzy się Fundusz Rozwoju Kultury Fizycznej, którego dysponentem jest minister właściwy

do spraw kultury fizycznej.

”

;

2)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

uzyskiwania dofinansowania realizacji zadań, o których mowa w ust. 4, tryb składania

wniosków oraz przekazywania środków, z uwzględnieniem racjonalności i ciągłości finansowania

zadań.”.

”

;

1.

Polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku sportowego stają

się polskimi związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne będące ich

członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty

oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie

tej ustawy.

1.

Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują swoją formę

działania do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej

ustawy.

2.

Związki sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów stają się związkami

sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie staje się Komisją do Zwalczania Dopingu w

Sporcie w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Stypendia przyznane na podstawie art. 22 lub art. 23a ustawy, o której mowa w art.

93 pkt 1, oraz na podstawie art. 34 ust. 1, 2 i 6 lub art. 35 ustawy, o której mowa

w art. 93 pkt 2, przysługują do końca okresu, na jaki zostały przyznane.

2.

Osoby, którym przyznano świadczenie pieniężne na podstawie art. 23b ust. 1, 1a lub

2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 38 ust. 1 lub art.

38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, zachowują prawo do tego świadczenia.

3.

Do postępowań w sprawach świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 23b ust. 1,

1a lub 2 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, oraz na podstawie art. 38 ust. 1 lub

art. 38a ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 2, wszczętych i niezakończonych decyzją

ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Przyznanie świadczeń pieniężnych ze środków budżetu państwa dla osób, które zdobyły

medal na igrzyskach olimpijskich, które odbyły się przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, następuje na podstawie przepisów dotychczasowych.

Ewidencje uczniowskich klubów sportowych oraz klubów sportowych działających w formie

stowarzyszenia, prowadzone przez starostów na podstawie art. 7 ust. 4 i art. 7a ust.

1 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, stają się ewidencjami, o których mowa w art.

4 ust. 4 i 7 niniejszej ustawy.

1.

Osoby, które uzyskały tytuł trenera lub instruktora na podstawie przepisów dotychczasowych,

zachowują swoje kwalifikacje.

2.

Do osób, które rozpoczęły uzyskiwanie kwalifikacji trenera lub instruktora przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgody na prowadzenie specjalistycznych kursów trenerskich wydane na podstawie dotychczasowych

przepisów zachowują ważność do końca okresu, na jaki zostały wydane.

Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych dokumenty uprawniające do uprawiania

żeglarstwa na jachtach, o których mowa w art. 53a ust. 3 ustawy, o której mowa w art.

93 pkt 1, zachowują ważność.

Fundusz Zajęć Sportowo-Rekreacyjnych dla Uczniów, utworzony na podstawie art. 13

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1

art. 7a ust. 3, art. 12a ust. 2, art. 23a ust. 7, art. 23b ust. 1b i 2a, art. 28 ust.

2, art. 45 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 ust. 8, art. 29 ust. 6,

art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 4, art. 36 ust. 11 niniejszej ustawy,

1a

art. 54 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa

osób przebywających w górach zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 5 niniejszej ustawy,

1b

art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, w zakresie dotyczącym Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego i Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

oraz ratowników górskich zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 40 ust. 4 niniejszej ustawy,

2)

art. 53a ust. 11 ustawy, o której mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 37a ust. 14 i 15 ustawy,

o której mowa w art. 67, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

3)

art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 3, art. 34 ust. 7 i art. 37 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 93 pkt 2, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 29 ust. 6, art. 32 ust. 7, art. 34 ust. 4 i art. 37 ust. 2 niniejszej

ustawy,

4)

art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 132c ustawy, o której mowa w art. 53, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 13

6)

art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 58, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 9 ust. 5 ustawy, o której mowa w

art. 58, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

7)

art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 24a ustawy, o której mowa w art. 67, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

8)

art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 74, zachowują moc do dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy, o której mowa

w art. 74, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 93 pkt 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 13a ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 58, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2011 r.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o ministrze właściwym do spraw kultury

fizycznej i sportu, należy przez to rozumieć ministra właściwego do spraw kultury

fizycznej.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675, z późn. zm., z wyjątkiem art. 43;

2)

ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

(Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje przydatne

w wojsku, o których mowa w art. 132a ust. 1 i art. 132b ust. 1, wzór umowy, o której

mowa w art. 132a ust. 3 i art. 132b ust. 3, oraz tryb naliczania i wypłacania ekwiwalentu

pieniężnego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, uwzględniając w szczególności klasyfikację

zawodów i specjalności określoną na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm., a także w zakresie ekwiwalentu pieniężnego - prognozowany w ustawie budżetowej na

dany rok wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych obowiązujący w dniu zwolnienia

żołnierza z zasadniczej służby wojskowej.