Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie programów specjalnych

Rozporządzenie określa szczegółowe zasady organizacji i realizacji programów specjalnych,

zakres ich stosowania, sposób wyłaniania i doboru uczestników programów specjalnych

oraz sposób finansowania tych programów z Funduszu Pracy.

1.

Opracowanie programu specjalnego poprzedza się przeprowadzeniem diagnozy osób bezrobotnych

lub osób poszukujących pracy w zakresie ich sytuacji zawodowej, z uwzględnieniem analizy

potrzeb lokalnego rynku pracy.

2.

Diagnoza, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności ustalenie

1)

kwalifikacji, doświadczenia zawodowego, kompetencji i umiejętności praktycznych;

2)

przeciwwskazań do wykonywania pracy na danym stanowisku;

3)

problemu zawodowego i innych przeszkód utrudniających podjęcie zatrudnienia lub utrzymanie

miejsca pracy;

4)

potrzeb i oczekiwań w zakresie aktywizacji zawodowej.

Wyłonienia i doboru uczestników programu specjalnego oraz określenia zakresu i form

niezbędnego wsparcia dokonuje się na podstawie diagnozy, o której mowa w § 2.

Określając zakres i formy pomocy w ramach programu specjalnego, planuje się działania

łączące usługi lub instrumenty rynku pracy ze specyficznymi elementami wspierającymi

zatrudnienie.

1.

Projekt programu specjalnego zawiera

1)

charakterystykę uczestników programu specjalnego i kryteria ich doboru;

2)

opis działań łączących usługi rynku pracy lub instrumenty rynku pracy ze specyficznymi

elementami wspierającymi zatrudnienie, z uzasadnieniem potrzeby ich zastosowania i

przewidywanych skutków dla zatrudnienia lub utrzymania miejsc pracy;

3)

wykaz podmiotów współpracujących przy realizacji programu specjalnego na podstawie

porozumienia, o którym mowa w § 6, oraz określenie ich zadań;

4)

kalkulację planowanych kosztów realizacji programu specjalnego oraz źródła finansowania

ogółem i odrębnie dla każdego zadania, w tym wydatki na specyficzne elementy wspierające

zatrudnienie, które mogą obejmować w szczególności zakup środków trwałych, materiałów

lub usług, niezbędnych w procesie aktywizacji zawodowej lub utrzymaniu miejsc pracy;

5)

harmonogram realizacji poszczególnych zadań oraz wydatkowania środków;

6)

przewidywaną efektywność kosztową i zatrudnieniową programu specjalnego;

7)

opis prowadzenia kontroli programu specjalnego i zakres monitorowania jego realizacji;

8)

propozycję działań w przypadku wystąpienia zagrożenia realizacji programu specjalnego.

2.

Program specjalny może mieć budowę modułową, w celu umożliwienia dokonywania zmian

zakresu, sposobu i harmonogramu realizacji oraz finansowania programu.

3.

Moduł programu specjalnego może stanowić zespół zadań tworzących logiczną całość w

danym zakresie, realizowanych według ustalonego harmonogramu.

W przypadku realizacji programu specjalnego we współpracy z innymi organizacjami,

podmiotami zajmującymi się problematyką rynku pracy lub z pracodawcami starosta zawiera

pisemne porozumienie dotyczące realizacji programu specjalnego, określające w szczególności

zadania realizowane przez poszczególne podmioty lub pracodawców, wysokość środków

przeznaczonych na realizację poszczególnych zadań i źródła ich finansowania.

1.

Program specjalny może być realizowany przez więcej niż jeden powiatowy urząd pracy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, program specjalny jest współfinansowany na warunkach

określonych w porozumieniu.

O terminie rozpoczęcia programu specjalnego starosta informuje podmioty współpracujące

przy jego realizacji.

1.

Starosta, na podstawie bieżących analiz rynku pracy oraz monitoringu przebiegu realizacji

programu specjalnego, może dokonywać zmian w zakresie, sposobie oraz harmonogramie

realizacji i finansowania programu specjalnego, o ile są niezbędne dla uzyskania zamierzonych

celów.

2.

Zmiany w programie specjalnym, o których mowa w ust. 1, starosta uzgadnia z podmiotami

współpracującymi przy jego realizacji.

3.

Starosta może podjąć decyzję o wstrzymaniu realizacji programu specjalnego, jeżeli

osiągnięcie zakładanej w programie specjalnym efektywności kosztowej i zatrudnieniowej

jest niemożliwe.

4.

W przypadku programu specjalnego realizowanego we współpracy z innymi organizacjami,

podmiotami zajmującymi się problematyką rynku pracy lub z pracodawcami starosta przesyła

informację o wstrzymaniu realizacji programu wraz z podaniem przyczyn uzasadniających

jego decyzję.

1.

Pomoc w ramach programu specjalnego stanowi pomoc de minimis spełniającą przesłanki

określone we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy de minimis

oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.

2.

Podmiot ubiegający się o pomoc de minimis wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy przedstawia

staroście informacje, zaświadczenia lub oświadczenia w zakresie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm..

1.

Jeżeli starosta wystąpi z wnioskiem, o którym mowa w art. 66a ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, decyzję o realizacji programu specjalnego starosta podejmuje po otrzymaniu informacji

o przyznaniu dodatkowych środków z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy.

2.

W przypadku przyznania niższych niż wnioskowane lub odmowy przyznania dodatkowych

środków z rezerwy dysponenta Funduszu Pracy starosta dokonuje zmian w projekcie programu

specjalnego i realizuje program specjalny w ramach limitu, o którym mowa w art. 66a ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, albo rezygnuje z jego realizacji.

Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 marca 2009 r. w sprawie

programów specjalnych

(Dz. U. Nr 50, poz. 401 oraz z 2011 r. Nr 133, poz. 775).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 27 maja 2014 r.