Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo geologiczne i górnicze

1.

Ustawa określa zasady i warunki podejmowania, wykonywania oraz zakończenia działalności

w zakresie

1)

prac geologicznych;

2)

wydobywania kopalin ze złóż;

3)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji;

4)

podziemnego składowania odpadów;

5

podziemnego składowania dwutlenku węgla w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego

wychwytu i składowania dwutlenku węgla.

2.

Ustawa określa także wymagania w zakresie ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz

innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności, o której mowa w

ust. 1.

3

Przez projekt demonstracyjny wychwytu i składowania dwutlenku węgla należy rozumieć

przedsięwzięcie polegające na wychwytywaniu, przesyłaniu i podziemnym składowaniu

dwutlenku węgla, spełniające kryteria dotyczące projektów demonstracyjnych określone

w decyzji Komisji nr 2010/670/UE z dnia 3 listopada 2010 r. ustanawiającej kryteria

i środki dotyczące finansowania komercyjnych projektów demonstracyjnych mających na

celu bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie CO2 oraz projektów demonstracyjnych w zakresie innowacyjnych technologii energetyki odnawialnej

realizowanych w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

we Wspólnocie, ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 290 z 06.11.2010, str. 39), które jest realizowane w celu sprawdzenia

1)

skuteczności i przydatności stosowania technologii wychwytu i składowania dwutlenku

węgla w zakresie ograniczenia emisji dwutlenku węgla;

2)

bezpieczeństwa stosowania technologii wychwytu i składowania dwutlenku węgla dla zdrowia

i życia ludzi oraz dla środowiska;

3)

potrzeby i zasadności dopuszczenia do stosowania technologii wychwytu i składowania

dwutlenku węgla na skalę przemysłową.

4

Warunki wykonywania i kontrolowania działalności polegającej na przesyłaniu dwutlenku

węgla w celu jego podziemnego składowania w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego

wychwytu i składowania dwutlenku węgla określa ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 oraz z 2013 r. poz. 984 i 1238).

1.

Przepisy ustawy, z wyjątkiem działu III, stosuje się odpowiednio do

1)

budowy, rozbudowy oraz utrzymywania systemów odwadniania zlikwidowanych zakładów górniczych;

2)

robót prowadzonych w wyrobiskach zlikwidowanych podziemnych zakładów górniczych, wymienionych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, w celach innych niż określone ustawą, w

szczególności turystycznych, leczniczych i rekreacyjnych;

3)

robót podziemnych prowadzonych w celach naukowych, badawczych, doświadczalnych i szkoleniowych

na potrzeby geologii i górnictwa;

4)

drążenia tuneli z zastosowaniem techniki górniczej;

5)

likwidacji obiektów, urządzeń oraz instalacji, o których mowa w pkt 1-4.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zlikwidowane

podziemne zakłady górnicze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, kierując się warunkami

naturalnymi i technicznymi występującymi w tych zakładach, a także potrzebą zapewnienia

bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia i życia osób w nich przebywających.

3.

Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio do podmiotów, które

uzyskały inne niż koncesja decyzje stanowiące podstawę wykonywania działalności regulowanej

ustawą.

Ustawy nie stosuje się do

1)

korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami;

2)

wykonywania wkopów oraz otworów wiertniczych o głębokości do 30 m w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, poza obszarami górniczymi;

3)

badań naukowych i działalności dydaktycznej, prowadzonych bez wykonywania robót geologicznych;

4)

pozyskiwania okazów minerałów, skał i skamielin w celach naukowych, kolekcjonerskich

i dydaktycznych, prowadzonego bez wykonywania robót górniczych;

5)

wykonywania robót związanych ze sztucznym zasilaniem strefy brzegowej piaskiem, pochodzącym

z osadów dennych obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

wydobywania kruszywa w zakresie niezbędnym do wykonania pilnych prac zabezpieczających

przed powodzią w czasie obowiązywania stanu klęski żywiołowej;

7)

ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych bez wykonywania

robót geologicznych.

1.

Przepisów działu III-VIII oraz art. 168-174 nie stosuje się do wydobywania piasków

i żwirów, przeznaczonych dla zaspokojenia potrzeb własnych osoby fizycznej, z nieruchomości

stanowiących przedmiot jej prawa własności (użytkowania wieczystego), bez prawa rozporządzania

wydobytą kopaliną, jeżeli jednocześnie wydobycie

1)

będzie wykonywane bez użycia środków strzałowych;

2)

nie będzie większe niż 10 m

3)

nie naruszy przeznaczenia nieruchomości.

2.

Ten, kto zamierza podjąć wydobywanie, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany z 7-dniowym

wyprzedzeniem na piśmie zawiadomić o tym starostę, określając lokalizację zamierzonych

robót oraz zamierzony czas ich wykonywania.

3.

W przypadku naruszenia wymagań określonych w ust. 1 i 2

1)

właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze decyzji, nakazuje wstrzymanie wydobywania

kopaliny; kopię tej decyzji niezwłocznie przekazuje się staroście;

2)

starosta ustala prowadzącemu taką działalność opłatę podwyższoną, o której mowa w

art. 140 ust. 3 pkt 3.

1.

Kopalinami nie są wody, z wyjątkiem wód leczniczych, wód termalnych i solanek.

2.

Wodą

1)

leczniczą jest woda podziemna, która pod względem chemicznym i mikrobiologicznym nie

jest zanieczyszczona, cechuje się naturalną zmiennością cech fizycznych i chemicznych,

o zawartości

a)

rozpuszczonych składników mineralnych stałych - nie mniej niż 1000 mg/dm

b)

jonu żelazawego - nie mniej niż 10 mg/dm

c)

jonu fluorkowego - nie mniej niż 2 mg/dm

d)

jonu jodkowego - nie mniej niż 1 mg/dm

e)

siarki dwuwartościowej - nie mniej niż 1 mg/dm

f)

kwasu metakrzemowego - nie mniej niż 70 mg/dm

g)

radonu - nie mniej niż 74 Bq/dm

h)

dwutlenku węgla niezwiązanego - nie mniej niż 250 mg/dm

2)

termalną jest woda podziemna, która na wypływie z ujęcia ma temperaturę nie mniejszą

niż 20°C.

3.

Solanką jest woda podziemna o zawartości rozpuszczonych składników mineralnych stałych,

nie mniejszej niż 35 g/dm

4.

Wodami leczniczymi, wodami termalnymi i solankami nie są wody pochodzące z odwadniania

wyrobisk górniczych.

1.

W rozumieniu ustawy

1)

danymi geologicznymi - są wyniki bezpośrednich obserwacji i pomiarów uzyskanych w

toku prowadzenia prac geologicznych;

1a

działaniami naprawczymi - są działania podjęte w celu

a)

naprawienia lub usunięcia nieprawidłowości w procesie zatłaczania lub składowania

dwutlenku węgla albo w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla, które wiążą

się z ryzykiem wystąpienia wycieku dwutlenku węgla lub powstaniem zagrożenia zdrowia

i życia ludzi oraz środowiska,

b)

zatrzymania wycieku dwutlenku węgla, aby uniemożliwić lub zatrzymać wydostanie się

dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla;

1b

formacją geologiczną - jest podstawowe wydzielenie litostratygraficzne, w ramach którego

można wyodrębnić warstwy skał i przedstawić je na mapie;

2)

informacją geologiczną - są dane i próbki geologiczne wraz z wynikami ich przetworzenia

i interpretacji, w szczególności przedstawione w dokumentacjach geologicznych oraz

zapisane na informatycznych nośnikach danych;

2a

kompleksem podziemnego składowania dwutlenku węgla - jest podziemne składowisko dwutlenku

węgla i otaczające je formacje geologiczne, które mogą mieć wpływ na stabilność i

bezpieczeństwo podziemnego składowania dwutlenku węgla;

3)

kopaliną wydobytą - jest całość kopaliny odłączonej od złoża;

4

obiektem budowlanym zakładu górniczego - jest znajdujący się poza podziemnym wyrobiskiem

górniczym obiekt zakładu górniczego będący obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 oraz z 2014 r. poz. 40), służący bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie

a)

wydobywania kopalin ze złóż, a w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel

kamienny wraz z pozostającym w związku technologicznym z wydobyciem kopaliny przygotowaniem

wydobytej kopaliny do sprzedaży, albo

b)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, albo

c)

podziemnego składowania odpadów, albo

d)

podziemnego składowania dwutlenku węgla;

5

obszarem górniczym - jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony

do wydobywania kopaliny, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego

składowania odpadów, podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz prowadzenia robót

górniczych niezbędnych do wykonywania koncesji;

5a

podziemnym składowiskiem dwutlenku węgla - jest część górotworu o określonej pojemności

wykorzystywana w celu trwałego przechowywania dwutlenku węgla, połączona z powierzchniową

instalacją zatłaczającą;

6)

podziemnym składowiskiem odpadów - jest część górotworu, w tym podziemne wyrobisko

górnicze, wykorzystywana w celu unieszkodliwiania odpadów przez ich składowanie;

7

poszukiwaniem - jest wykonywanie prac geologicznych w celu ustalenia i wstępnego udokumentowania

złoża kopaliny, wód podziemnych albo kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

8

pracą geologiczną - jest projektowanie i wykonywanie badań oraz innych czynności,

w celu ustalenia budowy geologicznej kraju, a w szczególności poszukiwania i rozpoznawania

złóż kopalin, wód podziemnych oraz kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,

określenia warunków hydrogeologicznych, geologiczno-inżynierskich, a także sporządzanie

map i dokumentacji geologicznych oraz projektowanie i wykonywanie badań na potrzeby

wykorzystania ciepła Ziemi lub korzystania z wód podziemnych;

9)

przedsiębiorcą - jest ten, kto posiada koncesję na prowadzenie działalności regulowanej

ustawą;

10)

przywróceniem stanu poprzedniego - jest odtworzenie stanu sprzed powstania szkody,

w szczególności przez zapewnienie obiektom budowlanym, urządzeniom oraz instalacjom

niepogorszonej odporności, ciepłochłonności, szczelności i użyteczności techniczno-funkcjonalnej;

11)

robotą geologiczną - jest wykonywanie w ramach prac geologicznych wszelkich czynności

poniżej powierzchni terenu, w tym przy użyciu środków strzałowych, a także likwidacja

wyrobisk po tych czynnościach;

12)

robotą górniczą - jest wykonywanie, utrzymywanie, zabezpieczanie lub likwidowanie

wyrobisk górniczych oraz zwałowanie nadkładu w odkrywkowych zakładach górniczych w

związku z działalnością regulowaną ustawą;

13

rozpoznawaniem - jest wykonywanie prac geologicznych na obszarze wstępnie udokumentowanego

złoża kopaliny, wód podziemnych albo kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

13a

rozliczeniem emisji - jest rozliczenie wielkości emisji, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych

(Dz. U. Nr 122, poz. 695 oraz z 2013 r. poz. 1238);

14)

środkami strzałowymi - są materiały wybuchowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1329 oraz z 2013 r. poz. 775 i 1238);

15)

terenem górniczym - jest przestrzeń objęta przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót

górniczych zakładu górniczego;

16)

węglowodorami - są ropa naftowa, gaz ziemny oraz ich naturalne pochodne, a także metan

występujący w złożach węgla kamiennego, z wyjątkiem metanu występującego jako kopalina

towarzysząca;

16a

wyciekiem dwutlenku węgla - jest każde wydostanie się dwutlenku węgla poza podziemne

składowisko dwutlenku węgla;

17)

wyrobiskiem górniczym - jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała

w wyniku robót górniczych;

18

zakładem górniczym - jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków

służących bezpośrednio do wykonywania działalności regulowanej ustawą w zakresie wydobywania

kopalin ze złóż, a w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny

wraz z pozostającym w związku technologicznym z wydobyciem kopaliny przygotowaniem

wydobytej kopaliny do sprzedaży, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,

podziemnego składowania odpadów albo podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym

wyrobiska górnicze, obiekty budowlane, urządzenia oraz instalacje;

18a

zamknięciem podziemnego składowiska dwutlenku węgla - jest trwałe zaprzestanie zatłaczania

dwutlenku węgla do podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

19)

złożem kopaliny - jest naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji,

których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą;

20)

zwałowaniem nadkładu - jest zespół czynności prowadzonych w odkrywkowych zakładach

górniczych, nierozerwalnie związanych technicznie i organizacyjnie z przemieszczeniem

i składowaniem mas ziemnych i skalnych usuwanych znad złoża, w celu umożliwienia wydobycia

kopaliny użytecznej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

starostach - rozumie się przez to również prezydentów miast na prawach powiatu;

2)

powiatach - rozumie się przez to również miasta na prawach powiatu.

1.

Podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas,

jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach.

2.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i

wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli

nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.

1.

Przepisów art. 7 nie stosuje się do okresowego, na czas nie dłuższy niż 10 lat, wyłączenia

gruntów z produkcji w zakresie niezbędnym do

1)

podjęcia natychmiastowych działań interwencyjnych niezbędnych do zwalczania klęsk

żywiołowych i ich następstw, jak również usuwania następstw wypadków losowych;

2)

poszukiwania lub rozpoznawania węglowodorów, węgla kamiennego, węgla brunatnego, rud

metali, z wyjątkiem darniowych rud żelaza, metali w stanie rodzimym, rud pierwiastków

promieniotwórczych, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, gipsu i anhydrytu,

kamieni szlachetnych.

2.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiązków określonych w rozdziale

5, a wyłączenie dokonane na cele określone w ust. 1 pkt 2 - z obowiązków określonych

w rozdziale 3.

1.

Decyzje wydawane na podstawie ustawy, które dotyczą morskich wód wewnętrznych i morza

terytorialnego oraz pasa nadbrzeżnego, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego

urzędu morskiego.

2.

Decyzje wydawane na podstawie ustawy, które dotyczą wyłącznej strefy ekonomicznej,

wymagają uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej.

1.

Jeżeli ustawa uzależnia rozstrzygnięcie organu administracji od współdziałania (uzgodnienia

lub wyrażenia opinii) z innym organem administracji, zajmuje on stanowisko nie później

niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia projektu rozstrzygnięcia.

2.

Jeżeli organ współdziałający nie zajmie stanowiska w terminie określonym w ust. 1,

uważa się, że aprobuje przedłożony projekt rozstrzygnięcia.

3.

Termin do zajęcia stanowiska jest zachowany, jeżeli przed upływem 14 dni od dnia doręczenia

wniosku o zajęcie stanowiska w sprawie organ współdziałający doręczył postanowienie

w tej sprawie lub dokonał jego wysyłki.

1.

Złoża węglowodorów, węgla kamiennego, metanu występującego jako kopalina towarzysząca,

węgla brunatnego, rud metali z wyjątkiem darniowych rud żelaza, metali w stanie rodzimym,

rud pierwiastków promieniotwórczych, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej,

soli potasowo-magnezowej, gipsu i anhydrytu, kamieni szlachetnych, bez względu na

miejsce ich występowania, są objęte własnością górniczą.

2.

Własnością górniczą są objęte także złoża wód leczniczych, wód termalnych i solanek.

3.

Złoża kopalin niewymienionych w ust. 1 i 2 są objęte prawem własności nieruchomości

gruntowej.

4.

Własnością górniczą są objęte także części górotworu położone poza granicami przestrzennymi

nieruchomości gruntowej, w szczególności znajdujące się w granicach obszarów morskich

Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Prawo własności górniczej przysługuje Skarbowi Państwa.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do własności górniczej, a także do rozstrzygania

sporów między Skarbem Państwa a właścicielem gruntu, stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu cywilnego, a także prawa geodezyjnego i kartograficznego dotyczące nieruchomości gruntowych,

w tym ich rozgraniczania.

1.

W odniesieniu do instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej,

o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW, dla której pozwolenie na

budowę wydano po dniu 25 czerwca 2009 r., a przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, albo przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano decyzję o środowiskowych

uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce położenia instalacji, w drodze

decyzji, w okresie nie dłuższym niż 2 lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

zobowiąże prowadzącego instalację do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego,

o którym mowa w przepisach prawa ochrony środowiska.

2.

Przegląd ekologiczny instalacji, o której mowa w ust. 1, zawiera dodatkowo ocenę gotowości

przystosowania instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla określoną na podstawie

analizy

1)

dostępności podziemnych składowisk dwutlenku węgla;

2)

wykonalności technicznej i ekonomicznej sieci transportowej dwutlenku węgla;

3)

wykonalności technicznej i ekonomicznej modernizacji instalacji pod kątem przystosowania

do wychwytywania dwutlenku węgla.

3.

Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, przedkłada niezwłocznie marszałkowi

województwa właściwemu ze względu na miejsce położenia instalacji sporządzony przegląd

ekologiczny.

4.

W przypadku gdy przegląd ekologiczny instalacji, o której mowa w ust. 1, zawiera pozytywną

ocenę gotowości przystosowania instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla, marszałek

województwa właściwy ze względu na miejsce położenia instalacji, w drodze decyzji,

zobowiąże prowadzącego instalację do wskazania nieruchomości lub jej części, na której

będą zainstalowane urządzenia do wychwytywania dwutlenku węgla.

5.

W decyzji, o której mowa w ust. 4, określa się termin wskazania nieruchomości lub

jej części, na której będą zainstalowane urządzenia niezbędne do wychwytywania dwutlenku

węgla, nie dłuższy niż 3 lata od dnia wydania decyzji. Określając termin, uwzględnia

się wyniki oceny, o której mowa w ust. 2.

1.

W granicach określonych przez ustawy Skarb Państwa, z wyłączeniem innych osób, może

korzystać z przedmiotu własności górniczej albo rozporządzać swoim prawem wyłącznie

przez ustanowienie użytkowania górniczego.

2.

Uprawnienia Skarbu Państwa w zakresie wynikającym z własności górniczej w odniesieniu

do działalności

1)

która wymaga koncesji, wykonują właściwe organy koncesyjne;

2)

o której mowa w art. 2 ust. 1, wykonują zarządy województw.

3.

Jeżeli przedmiot własności górniczej znajduje się w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej

Polskiej, wykonywanie uprawnień właścicielskich wymaga porozumienia z ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej.

4.

Przepisów dotyczących użytkowania górniczego nie stosuje się do robót geologicznych,

których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji.

Rejestr obszarów górniczych prowadzony na podstawie przepisów dotychczasowych staje

się rejestrem obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla

w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Ustanowienie użytkowania górniczego następuje w drodze umowy zawartej na piśmie pod

rygorem nieważności.

2.

Umowę, o której mowa w ust. 1, zawiera się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 50 lat.

3.

W umowie, o której mowa w ust. 1, określa się wynagrodzenie z tytułu ustanowienia

użytkowania górniczego i sposób jego zapłaty.

4.

Wynagrodzenie z tytułu ustanowienia użytkowania górniczego stanowi dochód budżetu

państwa.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw zagranicznych opracuje sprawozdanie zawierające

analizę z przeprowadzonych projektów demonstracyjnych wychwytu i składowania dwutlenku

węgla.

2.

Sprawozdanie zawiera w szczególności

1)

ocenę

a)

skuteczności i przydatności stosowania technologii wychwytu i składowania dwutlenku

węgla w zakresie ograniczenia emisji dwutlenku węgla,

b)

bezpieczeństwa stosowania technologii wychwytu i składowania dwutlenku węgla dla zdrowia

i życia ludzi oraz dla środowiska,

c)

potrzeby i zasadności dopuszczenia stosowania technologii wychwytu i składowania dwutlenku

węgla na skalę przemysłową;

2)

rekomendacje dotyczące dalszych działań w zakresie stosowania technologii wychwytu

i składowania dwutlenku węgla na skalę przemysłową.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska przedstawi sprawozdanie Radzie Ministrów w terminie

do dnia 31 grudnia 2024 r.

1.

Z wyjątkiem sytuacji określonych w dziale III w rozdziale 2, ustanowienie użytkowania

górniczego może być poprzedzone przetargiem, w szczególności gdy o jego ustanowienie

ubiega się więcej niż jeden podmiot.

2.

O zamiarze ustanowienia użytkowania górniczego w drodze przetargu organ koncesyjny

każdorazowo powiadamia w drodze obwieszczenia.

3.

Warunki przetargu powinny mieć charakter niedyskryminujący i opierać się na następujących

kryteriach

1)

technicznych i finansowych możliwościach oferenta;

2)

proponowanej technologii prowadzenia prac;

3)

proponowanej wysokości wynagrodzenia z tytułu ustanowienia użytkowania górniczego.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób zamieszczania obwieszczeń

o przetargu na ustanowienie użytkowania górniczego, informacje zamieszczane w obwieszczeniu,

wymagania dotyczące oferty, termin składania ofert oraz zakończenia przetargu, tryb

organizowania i przeprowadzania przetargu, w tym powoływania i pracy komisji przetargowej,

kierując się potrzebą przedstawienia w obwieszczeniu wyczerpujących informacji o przetargu,

a także zapewnienia przejrzystych i niedyskryminujących warunków postępowania oraz

ochrony konkurencji, w tym sprawiedliwej oceny złożonych ofert.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 35 ust. 4, art. 69, art. 97 ust. 1, art.

110, art. 116 ust. 7 oraz art. 137 ust. 7 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują

moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 69,

art. 97 ust. 1, art. 110, art. 116 ust. 7, art. 137 ust. 7 oraz art. 152a ust. 5 ustawy,

o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż

przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1

Ten, kto rozpoznał złoże kopaliny albo kompleks podziemnego składowania dwutlenku

węgla, stanowiące przedmiot własności górniczej, i udokumentował je w stopniu umożliwiającym

sporządzenie odpowiednio projektu zagospodarowania złoża albo planu zagospodarowania

podziemnego składowiska dwutlenku węgla oraz uzyskał decyzję zatwierdzającą dokumentację

geologiczną tego złoża albo kompleksu, może żądać ustanowienia na jego rzecz użytkowania

górniczego z pierwszeństwem przed innymi.

2.

Spory w sprawach, o których mowa w ust. 1, rozstrzygają sądy powszechne właściwe dla

siedziby organu koncesyjnego, który reprezentuje Skarb Państwa.

3.

Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa z upływem 5 lat od dnia doręczenia decyzji

zatwierdzającej dokumentację geologiczną.

1.

W latach 2013-2022 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia w życie ustawy wynosi 5 070

000 zł, z tym że w poszczególnych latach limit ten wynosi

1)

2013 r. - 0 zł;

2)

2014 r. - 0 zł;

3)

2015 r. - 480 000 zł;

4)

2016 r. - 492 000 zł;

5)

2017 r. - 504 000 zł;

6)

2018 r. - 517 000 zł;

7)

2019 r. - 929 000 zł;

8)

2020 r. - 699 000 zł;

9)

2021 r. - 716 000 zł;

10)

2022 r. - 733 000 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków wprowadza się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu

kosztów realizacji zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla.

3.

Działania, o których mowa w ust. 2, nie mogą stwarzać zagrożenia utratą możliwości

realizacji obowiązków Rzeczypospolitej Polskiej wynikających z prawa Unii Europejskiej

oraz zagrożenia bezpieczeństwa powszechnego, zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o

których mowa w ust. 1, oraz w razie potrzeby wdraża mechanizm korygujący, o którym

mowa w ust. 2.

1.

W granicach określonych przez ustawy oraz przez umowę o ustanowienie użytkowania górniczego

użytkownik górniczy, w celu wykonywania działalności regulowanej ustawą, może, z wyłączeniem

innych osób, korzystać z przestrzeni objętej tym użytkowaniem. W szczególności może

on odpowiednio wykonywać roboty geologiczne, wydobywać kopalinę ze złoża, wykonywać

działalność w zakresie podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego

składowania odpadów lub podziemnego składowania dwutlenku węgla, a także wykonywać

działalność określoną w art. 2 ust. 1.

2.

Obiekty, urządzenia oraz instalacje wzniesione w przestrzeni objętej użytkowaniem

górniczym stanowią własność użytkownika górniczego. Własność ta jest prawem związanym

z użytkowaniem górniczym.

3.

Jeżeli umowa o ustanowienie użytkowania górniczego nie stanowi inaczej, przed wygaśnięciem

tego prawa użytkownik górniczy jest obowiązany zabezpieczyć lub usunąć obiekty, urządzenia

oraz instalacje, o których mowa w ust. 2.

Dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz jego cofnięciu

ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego ze względu na siedzibę

wnioskodawcy oraz siedzibę zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne,

wojewodę, komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży

Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia

dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 163a-163c

ustawy zmienianej w art. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do użytkowania górniczego stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dzierżawy.

1.

Jeżeli cudza nieruchomość lub jej część jest niezbędna do wykonywania działalności

regulowanej ustawą, przedsiębiorca może żądać umożliwienia korzystania z tej nieruchomości

lub jej części przez czas oznaczony, za wynagrodzeniem.

2.

Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, nie może obejmować prawa do pobierania pożytków

z nieruchomości.

3.

Jeżeli na skutek ograniczenia prawa nieruchomość lub jej część nie nadaje się do wykorzystania

na dotychczasowe cele, właściciel (użytkownik wieczysty) może żądać, aby przedsiębiorca

dokonał jej wykupu.

4.

W sprawach spornych rozstrzygają sądy powszechne.

Do używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku z

wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.

120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

1

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie węglowodorów, węgla kamiennego,

węgla brunatnego, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie węglowodorów lub podziemne

składowanie dwutlenku węgla, może żądać wykupu nieruchomości lub jej części położonej

w obszarze górniczym, w zakresie niezbędnym do wykonywania zamierzonej działalności.

2.

W sprawach spornych rozstrzygają sądy powszechne.

Korzystanie z wód kopalnianych dla zaspokojenia potrzeb zakładu górniczego jest bezpłatne.

1.

Działalność w zakresie

1)

poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1,

1a

poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,

2)

wydobywania kopalin ze złóż,

3)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,

4)

podziemnego składowania odpadów,

5

podziemnego składowania dwutlenku węgla

- może być wykonywana po uzyskaniu koncesji.

1a

Zabrania się wykonywania działalności polegającej na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla albo na podziemnym składowaniu dwutlenku

węgla w celu innym niż przeprowadzenie projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania

dwutlenku węgla.

2.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do koncesjonowania działalności,

o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm., z wyjątkiem art. 11 ust. 3-9 tej ustawy.

3.

Do koncesjonowania działalności dotyczącej poszukiwania lub rozpoznawania złóż węglowodorów

oraz wydobywania węglowodorów ze złóż stosuje się przepisy niniejszego rozdziału,

z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 2.

4.

Koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 3 lata i nie dłuższy niż 50

lat, chyba że przedsiębiorca złożył wniosek o udzielenie koncesji na czas krótszy.

4a

Koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla udziela się na okres uwzględniający

obowiązek prowadzenia po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku węgla monitoringu

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla przez okres nie krótszy niż 20 lat.

5.

Koncesja uprawnia do wykonywania działalności gospodarczej w oznaczonej przestrzeni.

1.

Koncesji na

1)

poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1,

1a

poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,

2)

wydobywanie kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, ze złóż,

3)

wydobywanie kopalin ze złóż znajdujących się w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej

Polskiej,

4)

podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji,

5)

podziemne składowanie odpadów,

6

podziemne składowanie dwutlenku węgla

- udziela minister właściwy do spraw środowiska.

2.

Koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, jeżeli jednocześnie są spełnione następujące

wymagania

1)

obszar udokumentowanego złoża nieobjętego własnością górniczą nie przekracza 2 ha,

2)

wydobycie kopaliny ze złoża w roku kalendarzowym nie przekroczy 20 000 m

3)

działalność będzie prowadzona metodą odkrywkową oraz bez użycia środków strzałowych

- udziela starosta.

3.

Przedsiębiorca, który otrzymał od starosty koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża

przylegającego do złoża już objętego koncesją udzieloną temu samemu przedsiębiorcy

na ten sam rodzaj działalności, może rozpocząć wydobywanie kopaliny nie wcześniej

niż w dniu, w którym decyzja stwierdzająca wygaśnięcie koncesji wcześniejszej stanie

się ostateczna.

4.

W zakresie nieokreślonym w ust. 1 i 2 koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż udziela

marszałek województwa.

1.

Udzielenie koncesji na

1)

poszukiwanie lub rozpoznawanie rud pierwiastków promieniotwórczych oraz wydobywanie

tych rud ze złóż, a także podziemne składowanie odpadów promieniotwórczych, wymaga

opinii Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki;

2)

wydobywanie kopalin z gruntów pod wodami śródlądowymi oraz z obszarów bezpośredniego

lub potencjalnego zagrożenia powodzią wymaga uzgodnienia z organem odpowiedzialnym

za utrzymanie wód oraz opinii organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego;

3

wydobywanie kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, ze złóż, podziemne bezzbiornikowe

magazynowanie substancji oraz podziemne składowanie dwutlenku węgla wymaga uzgodnienia

z ministrem właściwym do spraw gospodarki;

4

podziemne składowanie dwutlenku węgla wymaga uzyskania opinii Komisji Europejskiej.

2

W odniesieniu do działalności prowadzonej poza granicami obszarów morskich Rzeczypospolitej

Polskiej udzielenie koncesji na

1)

poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny albo poszukiwanie lub rozpoznawanie

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla wymaga opinii wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce wykonywania zamierzonej działalności;

2)

wydobywanie kopalin ze złóż, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne

składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla wymaga uzgodnienia

z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) właściwym ze względu na miejsce wykonywania

zamierzonej działalności; kryterium uzgodnienia jest zgodność zamierzonej działalności

z przeznaczeniem lub sposobem korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany

w art. 7.

3.

Udzielenie koncesji przez starostę wymaga opinii marszałka województwa.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, organ koncesyjny przesyła do Komisji Europejskiej

kopię wniosku o udzielenie koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla wraz

z załącznikami oraz projekt decyzji, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku.

5

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, organ koncesyjny wydaje decyzję

1)

po otrzymaniu opinii Komisji Europejskiej albo

2)

po otrzymaniu od Komisji Europejskiej informacji o rezygnacji z wydawania opinii.

1.

We wniosku o udzielenie koncesji, poza wymaganiami przewidzianymi przepisami z zakresu

ochrony środowiska i działalności gospodarczej, określa się

1)

stan prawny nieruchomości, w granicach których ma być wykonywana zamierzona działalność;

w przypadku nieruchomości, których właściciel nie jest ujawniony w księdze wieczystej,

przyjmuje się dane z ewidencji gruntów i budynków; wymagania te nie dotyczą poszukiwania

i rozpoznawania węglowodorów;

2)

prawa wnioskodawcy do nieruchomości (przestrzeni), w granicach której ma być wykonywana

zamierzona działalność, lub prawo, o ustanowienie którego ubiega się wnioskodawca;

3)

czas, na jaki koncesja ma być udzielona, wraz ze wskazaniem terminu rozpoczęcia działalności;

4)

środki, jakimi wnioskodawca dysponuje w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania

zamierzonej działalności;

5)

obszary objęte szczególnymi formami ochrony, w tym ochrony przyrody oraz ochrony zabytków;

6)

sposób przeciwdziałania ujemnym wpływom zamierzonej działalności na środowisko.

2.

Do wniosku o udzielenie koncesji dołącza się

1)

dowody istnienia określonych w nim okoliczności, w szczególności wyciągi z odpowiednich

rejestrów;

2)

informacje o przeznaczeniu nieruchomości, w granicach których ma być wykonywana zamierzona

działalność, w szczególności określonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

oraz przepisy odrębne.

3.

Załączniki graficzne sporządza się zgodnie z wymaganiami dotyczącymi map górniczych,

z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego kraju.

4.

W uzasadnionych przypadkach organ koncesyjny może żądać złożenia kopii wniosku o udzielenie

koncesji wraz z załącznikami.

5.

Jeżeli dla przestrzeni objętej wnioskiem została już sporządzona dokumentacja geologiczna,

organ koncesyjny może żądać jej przedłożenia.

1

We wniosku o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny

oraz na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla określa się również cel, zakres i rodzaj prac geologicznych oraz zamieszcza

się informację o pracach, które mają być wykonywane dla osiągnięcia zamierzonego celu,

w tym ich technologiach.

2.

W przypadku zamierzonego wykonywania robót geologicznych, do wniosku, o którym mowa

w ust. 1, dołącza się 2 egzemplarze projektu robót geologicznych.

1.

We wniosku o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż określa się również

1)

złoże kopaliny lub jego część, która ma być przedmiotem wydobycia;

2)

wielkość i sposób zamierzonego wydobycia kopaliny;

3)

stopień zamierzonego wykorzystania zasobów złoża kopaliny, w tym kopalin towarzyszących

i współwystępujących użytecznych pierwiastków śladowych, jak również środki umożliwiające

osiągnięcie tego celu, a w przypadku wód leczniczych, wód termalnych i solanek - zasoby

eksploatacyjne ujęcia;

4)

projektowane położenie obszaru górniczego i terenu górniczego, przedstawione zgodnie

z wymaganiami dotyczącymi map górniczych, z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego

kraju;

5)

geologiczne i hydrogeologiczne warunki wydobycia, a w razie potrzeby warunki wtłaczania

wód do górotworu.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowody istnienia

1)

prawa do korzystania z informacji geologicznej, jakie w zakresie niezbędnym do prowadzenia

zamierzonej działalności przysługuje wnioskodawcy, oraz kopię decyzji zatwierdzającej

dokumentację geologiczną;

2)

prawa przysługującego wnioskodawcy do nieruchomości gruntowej, w granicach której

ma być wykonywana zamierzona działalność w zakresie wydobywania kopaliny metodą odkrywkową,

lub dowód przyrzeczenia jego ustanowienia. Obowiązek ten nie dotyczy węgla brunatnego.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się projekt zagospodarowania złoża, określający

wymagania w zakresie racjonalnej gospodarki złożem kopaliny, w szczególności przez

kompleksowe i racjonalne wykorzystanie kopaliny głównej i kopalin towarzyszących,

oraz technologii eksploatacji zapewniającej ograniczenie ujemnych wpływów na środowisko.

Obowiązek ten nie dotyczy koncesji udzielanych przez starostę.

4.

We wniosku o udzielenie koncesji przez starostę określa się również przewidywany sposób

prowadzenia ruchu zakładu górniczego, uwzględniający wymagania określone w art. 108

ust. 2, oraz prognozowany sposób likwidacji zakładu górniczego, uwzględniający obowiązki

określone w art. 129 ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące projektów zagospodarowania złóż, kierując się potrzebą zapewnienia

racjonalnej gospodarki złożem, ochrony środowiska oraz zapewnienia ochrony zdrowia

i życia ludzkiego.

1.

We wniosku o udzielenie koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

albo podziemne składowanie odpadów określa się również

1)

rodzaj, ilość oraz charakterystykę substancji albo odpadów;

2)

aktualne i przewidywane warunki geologiczne, hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie;

3)

technologię magazynowania albo składowania;

4)

projektowane położenie obszaru górniczego i terenu górniczego, przedstawione zgodnie

z wymaganiami dotyczącymi map górniczych, z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego

kraju.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowód istnienia prawa do korzystania

z informacji geologicznej, jakie w zakresie niezbędnym do prowadzenia zamierzonej

działalności przysługuje wnioskodawcy, oraz kopie decyzji zatwierdzających dokumentacje

geologiczne.

1.

We wniosku o udzielenie koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla określa

się również

1)

ilość oraz charakterystykę, w tym źródło pochodzenia, dwutlenku węgla, który będzie

zatłaczany do podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

2)

aktualne i przewidywane warunki geologiczne, hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

3)

technologię składowania i przesyłania dwutlenku węgla oraz lokalizację instalacji

zatłaczającej;

4)

ocenę bezpieczeństwa długoterminowego składowania dwutlenku węgla;

5)

wydajność i ciśnienie zatłaczania dwutlenku węgla, który będzie zatłaczany do podziemnego

składowiska dwutlenku węgla;

6)

wartość ciśnienia granicznego w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla;

7)

projektowane położenie obszaru górniczego i terenu górniczego, przedstawione zgodnie

z wymaganiami dotyczącymi map górniczych, z zaznaczeniem granic podziału terytorialnego

kraju;

8)

proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia na realizację poszczególnych obowiązków,

o których mowa w art. 28a ust. 3 i 4, oraz zadań, o których mowa w art. 28e ust. 2.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dowód istnienia prawa do korzystania z informacji geologicznej, jakie w zakresie niezbędnym

do prowadzenia zamierzonej działalności przysługuje wnioskodawcy, oraz kopie decyzji

zatwierdzających dokumentacje geologiczne;

2)

plan zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla wraz z kopią decyzji

o jego zatwierdzeniu;

3)

oświadczenie wnioskodawcy, że wyraża zgodę na to, że w przypadku przejęcia przez Krajowego

Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności za podziemne

składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a, nastąpi, z mocy prawa, bez odszkodowania,

przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa prawa do nieruchomości, o której mowa w ust.

4 pkt 4, oraz prawa własności zakładu górniczego.

3.

Plan zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla jest sporządzany na

podstawie dokumentacji geologicznej, z uwzględnieniem wymagań w zakresie gospodarowania

podziemnym składowiskiem dwutlenku węgla, szczegółowej charakterystyki warunków technicznych

i ekonomicznych związanych z podziemnym składowaniem dwutlenku węgla oraz oceny ryzyka

podziemnego składowania dwutlenku węgla.

4.

Plan zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla obejmuje w szczególności

1)

plan monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

2)

plan działań naprawczych;

3)

tymczasowy plan działań po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

4)

wskazanie nieruchomości, na której będzie zlokalizowany zakład górniczy, w szczególności

instalacja zatłaczająca oraz instalacja służąca do prowadzenia monitoringu kompleksu

podziemnego składowania dwutlenku węgla.

5.

Plan zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla podlega zatwierdzeniu,

w drodze decyzji, przez właściwy organ nadzoru górniczego.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakim powinien odpowiadać plan zagospodarowania podziemnego składowiska

dwutlenku węgla, w tym plan monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, plan działań naprawczych i tymczasowy plan działań po zamknięciu podziemnego

składowiska dwutlenku węgla, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa prowadzenia

działalności polegającej na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla, w tym ochrony

zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, a także potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa

powszechnego.

1.

Koncesji na podziemne składowanie odpadów udziela się pod warunkiem ustanowienia zabezpieczenia

roszczeń mogących powstać wskutek wykonywania takiej działalności.

2

Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes państwa lub szczególnie ważny interes

publiczny związany w szczególności z ochroną środowiska lub gospodarką kraju, koncesja

na działalność inną niż określona w ust. 1, z wyjątkiem koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla, może zostać udzielona pod warunkiem ustanowienia zabezpieczenia roszczeń

mogących powstać wskutek wykonywania objętej nią działalności.

3.

Zabezpieczenie może w szczególności przyjąć formę ubezpieczenia od odpowiedzialności

cywilnej przedsiębiorcy, gwarancji bankowej albo poręczenia bankowego.

4.

O formie, zakresie oraz sposobie zabezpieczenia, a w przypadku działalności innej

niż określona w ust. 1 - także o potrzebie ustanowienia zabezpieczenia, rozstrzyga

organ koncesyjny, działając w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

5.

W przypadkach ustanowienia zabezpieczenia udzielenie koncesji może nastąpić dopiero

po przedstawieniu dowodu jego ustanowienia.

6.

Corocznie, w terminie do końca stycznia, przedsiębiorca przedkłada organowi koncesyjnemu

aktualny dowód istnienia zabezpieczenia.

1.

Koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla udziela się pod warunkiem

1)

wykazania się przez wnioskodawcę prawem własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości,

o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4;

2)

ustanowienia zabezpieczenia finansowego.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany do ustanowienia zabezpieczenia finansowego należytego

wykonywania obowiązków związanych z

1)

eksploatacją podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

2)

likwidacją zakładu górniczego.

3.

Zabezpieczenie finansowe należytego wykonywania obowiązków związanych z eksploatacją

podziemnego składowiska dwutlenku węgla jest ustanawiane w celu wypełnienia warunków

określonych w koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla, w tym finansowania

kosztów monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, kosztów działań

naprawczych, rozliczenia emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla, kosztów działań naprawczych i działań zapobiegawczych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie

(Dz. U. z 2014 r. poz. 210) oraz wypłaty odszkodowań za szkody, które ujawniły się do czasu zamknięcia podziemnego

składowiska dwutlenku węgla.

4.

Zabezpieczenie finansowe należytego wykonywania obowiązków związanych z likwidacją

zakładu górniczego jest ustanawiane w celu finansowania kosztów usunięcia obiektów

zakładu górniczego, likwidacji odwiertów i innych instalacji związanych z podziemnym

składowiskiem dwutlenku węgla, w tym rurociągów, kabli i linii energetycznych, kosztów

prowadzenia monitoringu zamkniętego podziemnego składowiska dwutlenku węgla przez

okres nie krótszy niż 20 lat od dnia jego zamknięcia, kosztów działań naprawczych,

rozliczenia emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego

składowania dwutlenku węgla, kosztów działań naprawczych i działań zapobiegawczych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie oraz wypłaty odszkodowań za szkody, które ujawniły się po zamknięciu podziemnego

składowiska dwutlenku węgla.

5.

Zabezpieczenie finansowe mogą stanowić środki pieniężne, gwarancja bankowa, gwarancja

ubezpieczeniowa lub umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i może być ustanowione

w jednej lub kilku formach.

6.

Zabezpieczenie finansowe ustanawiane w formie pieniężnej jest wpłacane na odrębny

rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Dowód

wpłaty, gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa lub polisa ubezpieczeniowa potwierdzająca

zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej są składane do organu koncesyjnego

i stanowią dowód ustanowienia zabezpieczenia finansowego.

7.

Gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa lub polisa ubezpieczeniowa potwierdzająca

zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej powinny stwierdzać, że bank

lub zakład ubezpieczeń w przypadku niewywiązywania się przez przedsiębiorcę z obowiązków,

o których mowa w ust. 3 i 4, na wezwanie organu koncesyjnego przesłane po wydaniu

postanowienia, o którym mowa w art. 28c ust. 1, dokona wypłaty na rzecz podmiotów,

o których mowa w tym przepisie, kwoty w wysokości określonej w tym wezwaniu.

8.

Organ koncesyjny w toku postępowania o udzielenie koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla określa, w drodze postanowienia, formę i wysokość zabezpieczenia finansowego

na realizację poszczególnych obowiązków, o których mowa w ust. 3 i 4, oraz termin

doręczenia organowi koncesyjnemu dowodu ustanowienia zabezpieczenia finansowego, a

w przypadku zabezpieczenia finansowego ustanawianego w formie pieniężnej - także termin

wpłaty. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

9.

Wysokość zabezpieczenia finansowego określona w postanowieniu, o którym mowa w ust.

8, stanowi minimalną wysokość zabezpieczenia finansowego określoną w koncesji na podziemne

składowanie dwutlenku węgla.

10.

Przedsiębiorca jest obowiązany utrzymywać ustanowione zabezpieczenie finansowe w wysokości

określonej przez organ koncesyjny i uzupełniać je niezwłocznie do tej wysokości przez

cały okres obowiązywania koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla.

11.

Zabezpieczenie finansowe ustanowione w formie pieniężnej nie wchodzi w skład masy

upadłości.

1.

W przypadku gdy

1)

ze sprawozdania z prowadzonej działalności, o którym mowa w art. 127m ust. 1,

2)

z dodatku do planu zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla, o którym

mowa w art. 107a,

3)

z wniosków z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 127n ust. 1 oraz w art.

158 pkt 2

- wynika, że zwiększyło się ryzyko związane odpowiednio z eksploatacją podziemnego

składowiska dwutlenku węgla albo z likwidacją zakładu górniczego, organ koncesyjny

może orzec, w drodze decyzji, o zwiększeniu wysokości zabezpieczenia finansowego,

o którym mowa w art. 28a ust. 2. Przepis art. 28a ust. 8 stosuje się odpowiednio.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany dokonać zwiększenia wysokości zabezpieczenia finansowego,

o którym mowa w art. 28a ust. 2, w terminie określonym w decyzji, o której mowa w

ust. 1.

1.

Organ koncesyjny orzeka, w drodze postanowienia, o uruchomieniu środków pochodzących

z zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2, ustanowionego w celu

należytego wykonywania obowiązków związanych z

1)

eksploatacją podziemnego składowiska dwutlenku węgla

a)

na rzecz przedsiębiorcy - na finansowanie kosztów monitoringu kompleksu podziemnego

składowania dwutlenku węgla, kosztów działań naprawczych, rozliczenia emisji w przypadku

wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla

oraz kosztów działań naprawczych i działań zapobiegawczych w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,

b)

na rzecz Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla w przypadku

przejęcia przez niego odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie

z art. 39a - na finansowanie kosztów i rozliczenia wymienionych w lit. a,

c)

na rzecz podmiotu, któremu prawomocnym wyrokiem sądu przyznane zostało odszkodowanie

za szkody, które ujawniły się do czasu zamknięcia podziemnego składowiska dwutlenku

węgla;

2)

likwidacją zakładu górniczego

a)

na rzecz przedsiębiorcy - na finansowanie kosztów usunięcia obiektów zakładu górniczego,

likwidacji odwiertów i innych instalacji związanych z podziemnym składowiskiem dwutlenku

węgla, w tym rurociągów, kabli i linii energetycznych, kosztów prowadzenia monitoringu

zamkniętego podziemnego składowiska dwutlenku węgla, kosztów działań naprawczych,

rozliczenia emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego

składowania dwutlenku węgla oraz kosztów działań naprawczych i działań zapobiegawczych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,

b)

na rzecz Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla w przypadku

przejęcia przez niego odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie

z art. 39a - na finansowanie kosztów i rozliczenia wymienionych w lit. a,

c)

na rzecz podmiotu, któremu prawomocnym wyrokiem sądu przyznano odszkodowanie za szkody,

które ujawniły się po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku węgla.

2.

Organ koncesyjny wydaje postanowienie o uruchomieniu środków pochodzących z zabezpieczenia

finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2

1)

w przypadku gdy przedsiębiorca nie może pokryć z własnych środków kosztów realizacji

obowiązków, o których mowa w art. 28a ust. 3 i 4 - na jego wniosek;

2)

na wniosek pozostałych podmiotów, o których mowa w ust. 1.

3.

Przedsiębiorca i Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla przekazują

organowi koncesyjnemu, po zakończeniu wydatkowania środków pochodzących z zabezpieczenia

finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2, sprawozdanie z wydatkowania tych środków

w formie, terminie i zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

28h pkt 2.

1.

Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 28a ust. 2, jest zwalniane przez organ

koncesyjny, w drodze postanowienia, w terminie 2 miesięcy od dnia wydania decyzji

o przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla

Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, na wniosek przedsiębiorcy,

który ustanowił to zabezpieczenie.

2.

Organ koncesyjny doręcza postanowienie, o którym mowa w ust. 1, także podmiotowi udzielającemu

zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2.

1.

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na podziemne składowanie dwutlenku węgla, jest

obowiązany do ustanowienia zabezpieczenia środków w terminie określonym w postanowieniu,

o którym mowa w ust. 5.

2.

Zabezpieczenie środków jest ustanawiane w celu finansowania realizacji zadań Krajowego

Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla po przekazaniu mu odpowiedzialności

za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla związanych z prowadzeniem, przez

okres nie krótszy niż 30 lat, monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla oraz finansowaniem zabezpieczenia ryzyka związanego z podejmowaniem działań

naprawczych, rozliczeniem emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla, kosztów działań naprawczych i działań zapobiegawczych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie oraz podejmowaniem innych działań mających na celu zagwarantowanie długoterminowej

stabilności podziemnego składowania dwutlenku węgla, a także finansowania wypłaty

odszkodowań za szkody mogące ujawnić się po przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte

podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk

Dwutlenku Węgla.

3.

Zabezpieczenie środków może stanowić opłata gwarancyjna, gwarancja bankowa, gwarancja

ubezpieczeniowa lub umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej i może być ustanowione

w jednej lub kilku formach.

4.

Zabezpieczenie środków ustanawiane w formie opłaty gwarancyjnej jest wpłacane na rachunek

bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Dowód wpłaty,

gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa lub polisa ubezpieczeniowa potwierdzająca

zawarcie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej są składane do organu koncesyjnego

i stanowią dowód ustanowienia zabezpieczenia środków. Przepis art. 28a ust. 7 stosuje

się odpowiednio.

5.

Organ koncesyjny w toku postępowania o udzielenie koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla określa, w drodze postanowienia, formę i wysokość zabezpieczenia środków

na realizację poszczególnych zadań, o których mowa w ust. 2, termin ustanowienia tego

zabezpieczenia oraz termin doręczenia organowi koncesyjnemu dowodu ustanowienia zabezpieczenia

środków, a w przypadku opłaty gwarancyjnej - także termin jej wpłaty. Na postanowienie

przysługuje zażalenie.

6.

Wysokość zabezpieczenia środków określona w postanowieniu, o którym mowa w ust. 5,

stanowi minimalną wysokość zabezpieczenia środków określoną w koncesji na podziemne

składowanie dwutlenku węgla.

7.

Organ koncesyjny orzeka, w drodze postanowienia, o uruchomieniu środków pochodzących

z zabezpieczenia środków ustanowionego w formie innej niż opłata gwarancyjna

1)

na rzecz Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla;

2)

na rzecz podmiotu, któremu prawomocnym wyrokiem sądu przyznano odszkodowanie za szkody,

które ujawniły się po przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko

dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla.

8.

Postanowienie o uruchomieniu środków pochodzących z zabezpieczenia środków organ koncesyjny

wydaje na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 7.

9.

Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla przekazuje organowi koncesyjnemu

coroczne sprawozdanie z wydatkowania środków pochodzących z zabezpieczenia środków

ustanowionego w formie innej niż opłata gwarancyjna w formie, zakresie i terminie

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 28h pkt 2.

1.

W przypadku gdy

1)

ze sprawozdania z prowadzonej działalności, o którym mowa w art. 127m ust. 1,

2)

z dodatku do planu zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla, o którym

mowa w art. 107a,

3)

z wniosków z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 127n ust. 1 oraz w art.

158 pkt 2

- wynika, że zwiększyło się ryzyko związane z podziemnym składowaniem dwutlenku węgla

po przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla

Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, organ koncesyjny

może orzec, w drodze decyzji, o zwiększeniu wysokości zabezpieczenia środków, o którym

mowa w art. 28e ust. 1. W przypadku opłaty gwarancyjnej zwiększenie wysokości zabezpieczenia

środków następuje przez wniesienie uzupełniającej opłaty gwarancyjnej.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany dokonać zwiększenia wysokości zabezpieczenia środków,

o którym mowa w art. 28e ust. 1, w tym wnieść uzupełniającą opłatę gwarancyjną, w

terminie określonym w decyzji, o której mowa w ust. 1. Przepis art. 28e ust. 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany utrzymywać ustanowione zabezpieczenie środków, o którym

mowa w art. 28e ust. 1, w wysokości określonej przez organ koncesyjny przez cały okres

obowiązywania koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla.

2.

Zabezpieczenie środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1, nie wygasa z chwilą utraty

mocy koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla, jej cofnięcia albo stwierdzenia

jej wygaśnięcia.

3.

Zabezpieczenie środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1, ustanowione w formie opłaty

gwarancyjnej, w tym uzupełniająca opłata gwarancyjna, nie wchodzi w skład masy upadłości.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania wysokości zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust.

2, wysokości zabezpieczenia środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1, oraz kryteria

wyboru formy zabezpieczenia,

2)

formę, terminy przekazywania i zakres sprawozdań, o których mowa w art. 28c ust. 3

i art. 28e ust. 9

- kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniego i skutecznego zabezpieczenia realizacji

celów, dla których jest ustanawiane zabezpieczenie, stabilnego źródła finansowania

realizacji zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla po

przekazaniu mu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla,

efektywności i racjonalności wydatkowania środków oraz mając na uwadze potrzebę zapewnienia

ochrony zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

1.

Jeżeli zamierzona działalność sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności

związanemu z bezpieczeństwem państwa lub ochroną środowiska w tym z racjonalną gospodarką

złożami kopalin, bądź uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem

określonym odpowiednio przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub przepisy

odrębne, a w przypadku braku tego planu - uniemożliwiłaby wykorzystanie nieruchomości

w sposób określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy lub w przepisach odrębnych, organ koncesyjny odmawia udzielenia koncesji.

2.

Odmowa udzielenia koncesji na podziemne składowanie odpadów następuje również, jeżeli

istnieje uzasadniona technicznie, ekologicznie lub ekonomicznie możliwość odzysku

lub możliwość unieszkodliwiania odpadów w inny sposób niż przez ich składowanie.

1.

Koncesja określa

1)

rodzaj i sposób wykonywania zamierzonej działalności;

2)

przestrzeń, w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność;

3)

czas obowiązywania koncesji;

4)

termin rozpoczęcia działalności określonej koncesją, a w razie potrzeby - przesłanki,

których spełnienie oznacza rozpoczęcie działalności.

2.

Koncesja może określać inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej koncesją,

w szczególności w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska.

3.

Koncesja nie zwalnia z obowiązków określonych odrębnymi przepisami, w tym uzyskania

przewidzianych nimi decyzji.

1.

Koncesja na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny albo poszukiwanie lub rozpoznawanie

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla określa również

1)

cel, zakres i rodzaj zamierzonych prac geologicznych;

2)

zakres i harmonogram przekazywania informacji geologicznych i próbek uzyskanych w

wyniku wykonywania robót geologicznych;

3)

wysokość opłaty za działalność określoną w koncesji.

2

Powierzchnia terenu objętego koncesją na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny

albo poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla

nie może przekroczyć 1200 km

1

Koncesja na wydobywanie kopaliny ze złoża, podziemne bezzbiornikowe magazynowanie

substancji, podziemne składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla

wyznacza również granice obszaru i terenu górniczego.

2

Podstawą wyznaczenia granic obszaru górniczego jest dokumentacja geologiczna i odpowiednio

projekt zagospodarowania złoża albo plan zagospodarowania podziemnego składowiska

dwutlenku węgla.

3.

Jeżeli nie zagraża to prawidłowemu wykorzystaniu złoża, obszar górniczy wyznaczony

w koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża może obejmować część złoża.

4.

Koncesja na wydobywanie kopaliny ze złoża może określać

1)

minimalny stopień wykorzystania zasobów złoża oraz przedsięwzięcia niezbędne w zakresie

racjonalnej gospodarki złożem;

2)

warunki wtłaczania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia wyrobisk górniczych,

wód złożowych, wykorzystanych wód leczniczych, wód termalnych i solanek; w takim przypadku

nie stosuje się przepisów o korzystaniu z wód oraz o opłatach za korzystanie ze środowiska.

5.

Koncesja udzielona przez starostę określa również sposób prowadzenia ruchu zakładu

górniczego, uwzględniający wymagania określone w art. 108 ust. 2, oraz sposób likwidacji

zakładu górniczego, uwzględniający obowiązki określone w art. 129 ust. 1.

6.

Koncesja na podziemne składowanie odpadów określa również typ podziemnego składowiska,

rodzaj i ilość odpadów dopuszczonych do składowania oraz zakres i sposób monitorowania

składowiska.

7

Koncesja na podziemne składowanie dwutlenku węgla określa również

1)

ilość oraz charakterystykę, w tym źródło pochodzenia, dwutlenku węgla, który będzie

zatłaczany do podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

2)

dopuszczalny skład strumienia dwutlenku węgla, który będzie zatłaczany do podziemnego

składowiska dwutlenku węgla;

3)

informacje o jednostce hydrogeologicznej rozumianej jako fragment litosfery stanowiący

przestrzennie i dynamicznie zdefiniowany system krążenia wód podziemnych, dający się

opisać parametrami hydrogeologicznymi poziomów wodonośnych i rozdzielających je utworów

półprzepuszczalnych;

4)

wartość ciśnienia granicznego w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla;

5)

maksymalną wydajność i ciśnienie zatłaczania dwutlenku węgla, który będzie zatłaczany

do podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

6)

zakres i sposób monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

7)

minimalną wysokość zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2, oraz

zabezpieczenia środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1.

8

Koncesja na podziemne składowanie dwutlenku węgla zawiera informację, że w przypadku

przejęcia przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności

za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a, nastąpi, z mocy prawa,

bez odszkodowania, przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa prawa do nieruchomości, o

której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4, oraz prawa własności zakładu górniczego.

9

Koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla udziela się po doręczeniu organowi

koncesyjnemu dowodu ustanowienia zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art.

28a ust. 2.

Jeżeli koncesja jest poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach podjętą

w postępowaniu toczącym się z udziałem społeczeństwa, w postępowaniu koncesyjnym nie

stosuje się przepisów o udziale organizacji społecznych.

1.

Do zmiany koncesji stosuje się odpowiednio przepisy o jej udzieleniu. Współdziałanie

z organami określonymi ustawą dotyczy wówczas tylko tych spraw, które są przedmiotem

zamierzonej zmiany, w szczególności w zakresie zgodności z przeznaczeniem lub sposobem

korzystania z nieruchomości określonym w sposób przewidziany w art. 7.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie złożyć wniosek o dokonanie zmiany koncesji,

jeżeli rzeczywiste szkodliwe wpływy robót górniczych zakładu górniczego przekroczą

wyznaczone w koncesji granice terenu górniczego.

3.

W przypadku uchybienia obowiązkowi określonemu w ust. 2 organ koncesyjny wszczyna

postępowanie z urzędu. Koszt zmiany koncesji obciąża przedsiębiorcę.

1

Obszar górniczy podlega wpisowi do rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych

składowisk dwutlenku węgla, o którym mowa w art. 152a ust. 1.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

6.

Granice obszaru i terenu górniczego określonego w koncesji podlegają ogłoszeniu w

sposób zwyczajowo przyjęty w gminie.

1.

Jeżeli nie sprzeciwia się temu interes publiczny, w szczególności związany z bezpieczeństwem

państwa lub ochroną środowiska, w tym z racjonalną gospodarką złożami kopalin, za

zgodą przedsiębiorcy, któremu została udzielona koncesja, organ koncesyjny przenosi,

w drodze decyzji, koncesję na rzecz podmiotu, który

1)

spełnia wymagania przewidziane przepisami o podejmowaniu działalności gospodarczej;

2)

wyraża zgodę na przyjęcie wszystkich warunków określonych w koncesji;

3)

w zakresie niezbędnym do wykonywania zamierzonej działalności wykaże się prawem do

korzystania z nieruchomości gruntowej, użytkowaniem górniczym albo przyrzeczeniem

uzyskania tych praw;

4)

w zakresie niezbędnym do wykonywania zamierzonej działalności wykaże się prawem do

korzystania z informacji geologicznej;

5)

wykaże, iż jest w stanie spełnić wymagania związane z wykonywaniem zamierzonej działalności.

2.

Wymaganie w zakresie wykazania się prawem do korzystania z nieruchomości gruntowej

albo przyrzeczeniem uzyskania tego prawa nie dotyczy koncesji na wydobywanie węgla

brunatnego.

3.

Przeniesienie koncesji następuje na wniosek podmiotu, który ubiega się o to przeniesienie.

3a

Przy przeniesieniu koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla podmiot, który

ubiega się o przeniesienie tej koncesji, wskazuje proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia

finansowego na realizację poszczególnych obowiązków, o których mowa w art. 28a ust.

3 i 4, oraz proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia środków na realizację poszczególnych

zadań, o których mowa w art. 28e ust. 2, o ile dotychczasowe zabezpieczenie nie zostanie

przeniesione na przedsiębiorcę, który ubiega się o przeniesienie koncesji na podziemne

składowanie dwutlenku węgla. Przepisy art. 28a ust. 8 i art. 28e ust. 5 stosuje się

odpowiednio.

3b

Jeżeli przeniesienie koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla nie powoduje

przeniesienia dotychczasowego zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a

ust. 2, oraz zabezpieczenia środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1, organ koncesyjny,

w drodze postanowienia, zwalnia te zabezpieczenia.

3c

Organ koncesyjny doręcza postanowienie, o którym mowa w ust. 3b, także podmiotowi,

który udzielił zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2, oraz zabezpieczenia

środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1.

4.

Stronami postępowania dotyczącego przeniesienia koncesji są przedsiębiorca oraz podmiot,

który ubiega się o przeniesienie koncesji.

5.

Przed przeniesieniem koncesji organ koncesyjny może zmienić formę, zakres lub sposób

zabezpieczenia. Przepisy art. 28 stosuje się odpowiednio.

6.

Przeniesienie koncesji następuje pod warunkiem przedstawienia przez podmiot, na który

jest przenoszona koncesja, dowodu utworzenia rachunku bankowego funduszu likwidacji

zakładu górniczego i zgromadzenia na nim środków finansowych w wysokości odpowiadającej

środkom finansowym zgromadzonym przez dotychczasowego przedsiębiorcę.

7.

Przeniesienie koncesji przenosi również prawa i obowiązki wynikające z innych decyzji

wydanych na podstawie ustawy.

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy przewidują następstwo

prawne w zakresie decyzji.

9.

Ten, kto z mocy odrębnych przepisów wstąpił w prawa wynikające z decyzji wydanych

na podstawie ustawy, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia wstąpienia w te prawa

przedstawić organowi właściwemu do jej podjęcia dowody potwierdzające następstwo prawne.

10.

W przypadku uchybienia terminowi określonemu w ust. 9, organ koncesyjny wzywa do niezwłocznego

przedłożenia dowodów potwierdzających następstwo prawne.

1.

Jeżeli przedsiębiorca narusza wymagania ustawy, w szczególności dotyczące ochrony

środowiska lub racjonalnej gospodarki złożem, albo nie wypełnia warunków określonych

w koncesji, w tym nie podejmuje określonej nią działalności albo trwale zaprzestaje

jej wykonywania, organ koncesyjny wzywa do niezwłocznego usunięcia naruszeń. Organ

koncesyjny może, w drodze decyzji, określić termin i sposób usunięcia stwierdzonych

naruszeń.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie usunął stwierdzonych naruszeń lub nie wykonał decyzji, o

której mowa w ust. 1, organ koncesyjny może cofnąć koncesję lub ograniczyć jej zakres,

bez odszkodowania.

1.

Organ koncesyjny cofa koncesję na podziemne składowanie dwutlenku węgla także w przypadku

1)

niedoręczenia organowi koncesyjnemu dowodu ustanowienia zabezpieczenia środków w terminie

określonym w postanowieniu, o którym mowa w art. 28e ust. 5;

2)

niedokonania zwiększenia wysokości zabezpieczenia finansowego albo zabezpieczenia

środków w terminie określonym w decyzji, o której mowa odpowiednio w art. 28b ust.

1 i w art. 28f ust. 1;

3)

nieuzupełnienia zabezpieczenia finansowego zgodnie z art. 28a ust. 10;

4)

wygaśnięcia zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w art. 28a ust. 2, ustanowionego

w formie innej niż środki pieniężne albo zabezpieczenia środków, o którym mowa w art.

28e ust. 1, ustanowionego w formie innej niż opłata gwarancyjna.

2.

Organ koncesyjny może, biorąc pod uwagę ochronę zdrowia i życia ludzi oraz środowiska,

a także potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, zmienić albo cofnąć, bez

odszkodowania, koncesję na podziemne składowanie dwutlenku węgla

1)

w razie istotnych zmian planu zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla,

mających bezpośredni wpływ na warunki określone w koncesji;

2)

w przypadku uzyskania informacji o wycieku dwutlenku węgla, jego wydostaniu się poza

kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla lub uzyskania informacji o nieprawidłowościach

w procesie zatłaczania lub składowania dwutlenku węgla albo w kompleksie podziemnego

składowania dwutlenku węgla;

3)

w przypadku gdy

a)

ze sprawozdania z prowadzonej działalności, o którym mowa w art. 127m ust. 1, lub

b)

z wniosków z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 127n ust. 1 oraz w art.

158 pkt 2

- wynika niezgodność prowadzonej działalności z warunkami określonymi w koncesji,

planie zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla lub planie ruchu zakładu

górniczego lub ryzyko wystąpienia wycieku dwutlenku węgla;

4)

z uwagi na zagrożenie wynikające ze stosowania technologii wychwytu i składowania

dwutlenku węgla dla bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi oraz dla środowiska, a także

małą skuteczność i przydatność stosowania tej technologii w zakresie ograniczenia

emisji dwutlenku węgla;

5)

gdy okaże się to konieczne w świetle najnowszych odkryć naukowych i postępu technicznego.

3.

Koszt zmiany koncesji obciąża przedsiębiorcę.

1.

Koncesja wygasa

1)

z upływem czasu, na jaki została udzielona;

2)

jeżeli stała się bezprzedmiotowa;

3)

w przypadku śmierci przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną;

4)

w przypadku likwidacji przedsiębiorcy innego niż wymieniony w pkt 3;

5)

w przypadku jej zrzeczenia się.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 organ koncesyjny, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie

koncesji.

3.

Przypadki, o których mowa w ust. 1, nie powodują wygaśnięcia obowiązku zabezpieczenia,

o którym mowa w art. 28. Termin wygaśnięcia obowiązku określa decyzja, o której mowa

w ust. 2.

1

Cofnięcie koncesji, jej wygaśnięcie lub utrata jej mocy, bez względu na przyczynę,

nie zwalnia dotychczasowego przedsiębiorcy z wykonania obowiązków dotyczących ochrony

środowiska i likwidacji zakładu górniczego, z zastrzeżeniem art. 39a ust. 1.

2.

Zakres i sposób wykonania obowiązków określonych w ust. 1 ustala się w planie ruchu

likwidowanego zakładu górniczego. Jeżeli nie stosuje się przepisów o planach ruchu

zakładu górniczego, zakres i sposób wykonania obowiązków określonych w ust. 1 ustala

organ koncesyjny w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, po uzgodnieniu z wójtem

(burmistrzem, prezydentem miasta).

3.

Jeżeli nie istnieje przedsiębiorca, obowiązki określone w ust. 1 wykonuje jego następca

prawny, a jeżeli nie istnieje przedsiębiorca oraz jego następca prawny - obowiązki

określone w ust. 1 wykonuje właściciel lub osoba posiadająca inny niż własność tytuł

prawny do nieruchomości. W przypadku potrzeby osobę obowiązaną oraz zakres i sposób

wykonania obowiązków określonych w ust. 1 ustala, w drodze decyzji, organ koncesyjny.

4.

Do podmiotu, na który nałożono obowiązki określone w ust. 1 i 3, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące przedsiębiorcy.

1.

W przypadku cofnięcia koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla albo jej wygaśnięcia

z powodów, o których mowa w art. 38 ust. 1 pkt 3-5, Krajowy Administrator Podziemnych

Składowisk Dwutlenku Węgla przejmuje odpowiedzialność za podziemne składowisko dwutlenku

węgla.

2.

Przejęcie przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności

za podziemne składowisko dwutlenku węgla następuje z dniem określonym w decyzji o

cofnięciu koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla albo stwierdzającej jej

wygaśnięcie.

3.

Z dniem przejęcia przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla następuje, z mocy

prawa, bez odszkodowania, przeniesienie na rzecz Skarbu Państwa prawa do nieruchomości,

o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4, oraz prawa własności zakładu górniczego.

4.

Z dniem przejęcia odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowy

Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla wstępuje w prawa i obowiązki

dotychczasowego przedsiębiorcy wynikające z decyzji dotyczących prowadzenia zakładu

górniczego.

5.

Z dniem przejęcia przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla dotychczasowy przedsiębiorca

jest obowiązany do niezwłocznego przekazania Krajowemu Administratorowi Podziemnych

Składowisk Dwutlenku Węgla dokumentacji dotyczącej prowadzenia działalności polegającej

na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, organ koncesyjny potwierdza, w drodze decyzji,

nabycie prawa do nieruchomości, o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4, oraz prawa

własności zakładu górniczego. Ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów

do ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków.

W przypadku cofnięcia lub wygaśnięcia koncesji na podziemne składowanie dwutlenku

węgla, z zastrzeżeniem art. 39c, Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla zamyka podziemne składowisko dwutlenku węgla. Przepisy art. 107a ust. 2, art.

127i ust. 2 oraz art. 129 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli z dokumentacji geologicznej, planu zagospodarowania podziemnego składowiska

dwutlenku węgla, planu ruchu zakładu górniczego oraz ze sprawozdania z prowadzonej

działalności, o którym mowa w art. 127m ust. 1, wynika, że istnieje techniczna możliwość

i ekonomiczna opłacalność dalszego zatłaczania dwutlenku węgla do podziemnego składowiska

dwutlenku węgla, Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla utrzymuje

zakład górniczy w gotowości do czasu udzielenia nowej koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla w danym podziemnym składowisku dwutlenku węgla, jednak nie dłużej

niż przez okres 3 lat od dnia przejęcia przez niego odpowiedzialności za podziemne

składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a. Przepisy art. 127i ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

2.

W przypadku udzielenia nowej koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla, przeniesienie

prawa do nieruchomości, o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4, oraz prawa własności

zakładu górniczego na nowego przedsiębiorcę następuje po cenach rynkowych, na podstawie

umowy sprzedaży.

3.

Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości, o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4,

zakładu górniczego lub prawa użytkowania wieczystego, po pomniejszeniu o koszty poniesione

przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla w związku z

przejęciem przez niego odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla

zgodnie z art. 39a, są przekazywane podmiotowi, który w chwili tego przejęcia był

właścicielem albo użytkownikiem wieczystym odpowiednio nieruchomości i zakładu górniczego.

4.

W przypadku braku możliwości przekazania środków, o których mowa w ust. 3, podmiotom,

o których mowa w tym przepisie, są one przekazywane do depozytu sądowego na okres

10 lat.

5.

Do kosztów ponoszonych przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla w związku z przejęciem przez niego odpowiedzialności za podziemne składowisko

dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a zalicza się

1)

w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 27a ust. 4 pkt 4 - podatek od nieruchomości

i opłaty z tytułu użytkowania wieczystego;

2)

w przypadku zakładu górniczego - koszty utrzymania zakładu górniczego w gotowości,

w tym koszty

a)

zabezpieczenia odwiertów i instalacji przez zamknięcie zasuw na głowicach odwiertów,

z wyjątkiem awaryjnych, oraz rozpięcie połączeń rurociągów z odwiertami lub zastąpienie

dwutlenku węgla w rurociągach gazem inertnym,

b)

zabezpieczenia odwiertów i instalacji przed dostępem osób nieuprawnionych oraz zapewnienia

stałego ich nadzorowania,

c)

kontroli zagłowiczenia odwiertów i instalacji,

d)

konserwacji i ewentualnych bieżących napraw głowic, odwiertów, rurociągów i instalacji,

e)

usuwania ewentualnych awarii,

f)

prowadzenia monitoringu podziemnego składowiska dwutlenku węgla,

g)

prowadzenia bieżącej dokumentacji podjętych czynności oraz stałej analizy wyników

pomiarów i obserwacji, w tym wykonywanych w ramach monitoringu,

h)

stanowiące należności dla pracowników zakładu górniczego.

1

Kopie decyzji wydawanych na podstawie niniejszego działu niezwłocznie doręcza się

właściwym miejscowo organom koncesyjnym, organom nadzoru górniczego, wójtom (burmistrzom,

prezydentom miast) oraz Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Kopie decyzji dotyczących obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie

doręcza się właściwemu terenowemu organowi administracji morskiej.

2

Kopie decyzji wydawanych na podstawie niniejszego działu dotyczących podziemnego składowania

dwutlenku węgla organ koncesyjny doręcza także niezwłocznie Krajowemu Administratorowi

Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla oraz przesyła do wiadomości Komisji Europejskiej.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, stronami postępowań prowadzonych na podstawie niniejszego

działu w odniesieniu do działalności wykonywanej w granicach nieruchomości gruntowych

są ich właściciele (użytkownicy wieczyści).

2.

Stronami postępowań prowadzonych na podstawie niniejszego działu nie są właściciele

(użytkownicy wieczyści) nieruchomości znajdujących się poza granicami projektowanego

albo istniejącego obszaru górniczego lub miejscami wykonywania robót geologicznych.

3.

Jeżeli liczba stron postępowania jest większa niż 20, organy administracji zawiadamiają

o decyzjach i innych czynnościach w drodze obwieszczeń zamieszczanych w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronach tych organów oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w

danej miejscowości.

4.

Dokonanie zawiadomienia w sposób określony w ust. 3 nie wyłącza obowiązku doręczenia

decyzji i pism wnioskodawcy, przedsiębiorcy oraz podmiotom obciążonym obowiązkami

określonymi w ustawie lub ustalonymi na podstawie przepisów ustawy.

5.

Bez względu na liczbę stron postępowania prowadzonego na podstawie niniejszego działu

przepis ust. 3 stosuje się w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia koncesji

z powodu śmierci lub likwidacji przedsiębiorcy.

6.

Obwieszczenie zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w ust.

3, usuwa się po upływie roku od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

W sprawach uregulowanych niniejszym działem

1)

rozpoczęcie działalności objętej koncesją uważa się za zaistnienie nieodwracalnych

skutków prawnych;

2)

uchylenie (zmiana) koncesji w wyniku wznowienia postępowania nie może nastąpić z upływem

roku od dnia rozpoczęcia określonej nią działalności.

2.

Przepis ust. 1 nie uchybia obowiązkowi naprawienia szkody.

1.

Udzielenie koncesji na działalność określoną niniejszym rozdziałem poprzedza się przetargiem,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

O zamiarze udzielenia koncesji z urzędu w drodze przetargu organ koncesyjny każdorazowo

powiadamia, w drodze obwieszczenia, określając w nim

1)

lokalizację obszaru zamierzonej działalności;

2)

szczegółowe warunki przetargu;

3)

termin rozpoczęcia zamierzonej działalności;

4)

czas, na jaki ma być udzielona koncesja;

5)

warunki ochrony środowiska oraz racjonalnego wykorzystania złoża kopaliny;

6)

wymagania niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego;

7)

warunki zabezpieczenia roszczeń - gdy zachodzi potrzeba jego ustanowienia;

8)

istotne warunki umowy o ustanowienie użytkowania górniczego, w szczególności określenie

przestrzeni, w której będzie wykonywana działalność, czasu jej trwania oraz minimalnej

wysokości wynagrodzenia z tytułu ustanowienia użytkowania górniczego;

9)

dokumenty wymagane od wnioskodawców.

3.

Obwieszczenie, o którym mowa w ust. 2, ogłasza się na stronie Biuletynu Informacji

Publicznej organu koncesyjnego oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

1.

Warunki przetargu powinny mieć charakter niedyskryminujący i dawać pierwszeństwo najlepszym

systemom poszukiwania lub rozpoznawania złóż węglowodorów albo wydobywania węglowodorów

ze złóż oraz opierać się na następujących kryteriach

1)

technicznych i finansowych możliwościach oferenta;

2)

proponowanej technologii prowadzenia prac;

3)

proponowanej wysokości wynagrodzenia z tytułu ustanowienia użytkowania górniczego.

2.

Przed ogłoszeniem obwieszczenia, o którym mowa w art. 43 ust. 2, organ koncesyjny,

kolejno

1)

uzyskuje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy jest wymagana;

2)

dokonuje uzgodnień lub uzyskuje opinie niezbędne do udzielenia koncesji;

3)

określa termin składania wniosków o udzielenie koncesji, nie krótszy niż 3 miesiące.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, organowi koncesyjnemu przysługują prawa

strony postępowania.

4.

O wyniku przetargu organ koncesyjny niezwłocznie powiadamia w sposób określony w art.

43 ust. 3. Po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia obwieszczenia decyzja i postanowienia

w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stają się skuteczne w stosunku do zwycięzcy

przetargu.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się w przypadku zmiany koncesji udzielonej w wyniku

przetargu.

1.

Organ koncesyjny udziela koncesji zwycięzcy przetargu i niezwłocznie po jej udzieleniu

zawiera z nim umowę o ustanowienie użytkowania górniczego.

2.

Szczegółowe warunki użytkowania górniczego, w szczególności określenie przestrzeni,

w której będzie wykonywana działalność, czasu jej trwania oraz wysokości i sposobu

zapłaty wynagrodzenia z tytułu jego ustanowienia określa umowa zawierana przez przedsiębiorcę,

który uzyskał koncesję, z organem koncesyjnym. Szczegółowe warunki użytkowania górniczego

oraz wysokość wynagrodzenia z tytułu jego ustanowienia określone w umowie nie mogą

odbiegać od określonych w obwieszczeniu, o którym mowa w art. 43 ust. 2.

3.

Ten, kto uzyskał koncesję na zasadach określonych niniejszym rozdziałem, z mocy ustawy

wstępuje w prawa i obowiązki strony postępowań zakończonych decyzją oraz postanowieniami,

o których mowa w art. 44 ust. 2 pkt 1 i 2.

4.

Postępowania o udzielenie koncesji wszczęte na skutek złożenia wniosków, zgodnie z

procedurą, o której mowa w art. 43, przez oferentów innych niż zwycięzca przetargu,

z mocy ustawy ulegają umorzeniu.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki postępowania

przetargowego na udzielenie koncesji, o których mowa w niniejszym rozdziale, w tym

powoływania i pracy komisji przetargowej oraz wymagania, jakim powinna odpowiadać

oferta, kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystych i niedyskryminujących warunków

postępowania oraz ochrony konkurencji, w tym sprawiedliwej oceny złożonych ofert.

1.

Organ koncesyjny może udzielić koncesji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Informację

o złożeniu wniosku przez zainteresowany podmiot organ koncesyjny niezwłocznie ogłasza

na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu koncesyjnego oraz w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej. Ogłoszenie zawiera

1)

informację o złożeniu wniosku koncesyjnego;

2)

informację o rodzaju działalności, na którą ma być udzielona koncesja;

3)

współrzędne geograficzne obszaru objętego wnioskiem;

4)

termin składania wniosków koncesyjnych przez pozostałe podmioty zainteresowane działalnością,

na którą ma być udzielona koncesja, nie krótszy niż 90 dni od daty publikacji.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowane podmioty mogą składać wnioski

koncesyjne na działalność, na którą ma być udzielona koncesja, w terminie określonym

w ogłoszeniu.

3.

Po upływie terminu określonego w ogłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, organ koncesyjny

dokonuje porównania wniosków na podstawie kryteriów określonych w art. 44 ust. 1.

Podmiotowi, którego wniosek uzyskał najwyższą ocenę w wyniku porównania wniosków koncesyjnych

organ koncesyjny udziela koncesji po przeprowadzeniu postępowania uwzględniającego

stanowiska odpowiednich organów, o których mowa w art. 23, oraz zawiera z nim umowę

o ustanowienie użytkowania górniczego. Postępowania o udzielenie koncesji wszczęte

na skutek złożenia pozostałych wniosków koncesyjnych zgodnie z procedurą, o której

mowa w ust. 1 i 2, ulegają umorzeniu.

1.

Udzielenie koncesji na działalność określoną niniejszym rozdziałem nie wymaga poprzedzenia

przetargiem, jeżeli

1)

obszar, którego będzie dotyczyć koncesja, jest stale dostępny i znajduje się w wykazie

obszarów, na których udzielenie koncesji nie wymaga poprzedzenia przetargiem, albo

2)

obszar, którego będzie dotyczyć koncesja, był przedmiotem przetargu, zgodnie z art.

43, w wyniku którego koncesja nie została udzielona, albo

3)

dotyczy obszaru objętego koncesją, z której podmiot zrezygnował, a który nie jest

obszarem wymienionym w pkt 1, albo

4)

przestrzeń jest objęta pierwszeństwem do ustanowienia użytkowania górniczego, o którym

mowa w art. 15 ust. 1.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ koncesyjny podaje do publicznej wiadomości

przez ogłoszenie zawiadomienia na stronie Biuletynu Informacji Publicznej oraz w Dzienniku

Urzędowym Unii Europejskiej.

1.

Jeżeli udzielenie koncesji na działalność określoną niniejszym rozdziałem jest dopuszczalne

bez przeprowadzenia przetargu, informacje o wszczęciu postępowania i rozstrzygnięciu

kończącym postępowanie w sprawie organ koncesyjny niezwłocznie ogłasza na stronie

Biuletynu Informacji Publicznej.

2.

Z dniem ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej zawiadomienia o wszczęciu postępowania,

o którym mowa w ust. 1, nie może toczyć się inne postępowanie dotyczące spraw regulowanych

niniejszym rozdziałem, dotyczące obszaru objętego wnioskiem. Jeżeli po dniu ogłoszenia

zawiadomienia takie postępowanie zostało wszczęte, podlega ono umorzeniu.

1.

Przeniesienie koncesji, o których mowa w niniejszym rozdziale, powoduje również przeniesienie

użytkowania górniczego.

2.

Do zmian koncesji uzyskanej na podstawie przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje

się postępowania przetargowego, chyba że zmiany koncesji zmierzają do powiększenia

objętego nią obszaru.

1.

Osoby wykonujące czynności polegające na wykonywaniu, dozorowaniu i kierowaniu pracami

geologicznymi powinny posiadać kwalifikacje określone ustawą.

2.

Ustala się następujące kategorie kwalifikacji w zakresie wykonywania, dozorowania

i kierowania pracami geologicznymi

1)

kategoria I - poszukiwanie i rozpoznawanie złóż węglowodorów;

2)

kategoria II - poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin objętych własnością górniczą,

z wyjątkiem złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, wód leczniczych, wód termalnych i

solanek, a także poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin objętych prawem własności

nieruchomości gruntowej;

3)

kategoria III - poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin objętych prawem własności

nieruchomości gruntowej;

4

kategoria IV - poszukiwanie i rozpoznawanie zasobów wód podziemnych, w tym wód leczniczych,

wód termalnych i solanek, określanie warunków hydrogeologicznych związanych z zamierzonym

wykonywaniem odwodnień w celu wydobywania kopalin, wtłaczaniem wód do górotworu, wykonywaniem

odwodnień budowlanych otworami wiertniczymi, wykonywaniem przedsięwzięć mogących negatywnie

oddziaływać na wody podziemne, w tym powodować ich zanieczyszczenie, podziemnym bezzbiornikowym

magazynowaniem substancji lub podziemnym składowaniem odpadów, składowaniem odpadów

na powierzchni, poszukiwaniem i rozpoznawaniem kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, podziemnym składowaniem dwutlenku węgla, ustanawianiem obszarów ochronnych

zbiorników wód podziemnych, zakończeniem lub zmianą poziomu odwadniania likwidowanych

zakładów górniczych oraz wykonywanie i dokumentowanie prac geologicznych w celu wykorzystania

ciepła Ziemi, a także projektowanie i wykonywanie otworów obserwacyjnych;

5)

kategoria V - poszukiwanie i rozpoznawanie zasobów wód podziemnych, z wyjątkiem wód

leczniczych, wód termalnych i solanek, określanie warunków hydrogeologicznych związanych

z zamierzonym: wykonywaniem odwodnień budowlanych otworami wiertniczymi, wykonywaniem

przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na wody podziemne, w tym powodować ich

zanieczyszczenie, podziemnym bezzbiornikowym magazynowaniem substancji lub podziemnym

składowaniem odpadów, składowaniem odpadów na powierzchni, ustanawianiem obszarów

ochronnych zbiorników wód podziemnych, oraz wykonywanie i dokumentowanie prac geologicznych

w celu wykorzystania ciepła Ziemi, a także projektowanie i wykonywanie otworów obserwacyjnych;

6

kategoria VI - określanie warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby: zagospodarowania

przestrzennego, posadawiania obiektów budowlanych, w tym posadawiania obiektów budowlanych

zakładów górniczych i budownictwa wodnego, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania

substancji lub podziemnego składowania odpadów, składowania odpadów na powierzchni,

poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, a

także podziemnego składowania dwutlenku węgla;

7)

kategoria VII - określanie warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby: zagospodarowania

przestrzennego, posadawiania obiektów budowlanych, z wyjątkiem posadawiania obiektów

budowlanych zakładów górniczych oraz budownictwa wodnego;

8)

kategoria VIII - wykonywanie prac kartografii geologicznej wraz z projektowaniem i

dokumentowaniem tych prac, z wyjątkiem map sporządzanych w ramach pozostałych kategorii

kwalifikacji;

9)

kategoria IX - kierowanie i wykonywanie w terenie badań geofizycznych, w tym badań

sejsmicznych i geofizyki wiertniczej, także przy użyciu środków strzałowych, wraz

z projektowaniem i dokumentowaniem tych badań;

10)

kategoria X - kierowanie i wykonywanie w terenie badań geofizycznych wraz z projektowaniem

i dokumentowaniem tych badań, z wyjątkiem badań sejsmicznych i geofizyki wiertniczej;

11)

kategoria XI - wykonywanie czynności dozoru geologicznego nad pracami geologicznymi,

z wyjątkiem badań geofizycznych;

12)

kategoria XII - kierowanie w terenie robotami geologicznymi wykonywanymi poza granicami

obszaru górniczego, wykonywanymi bez użycia środków strzałowych albo gdy projektowana

głębokość wyrobiska nie przekracza 100 m.

3.

Kwalifikacje określone w ust. 2 pkt 1-5 i 8 upoważniają do wykonywania i kierowania

pracami geologicznymi prowadzonymi w celach naukowych i badawczych.

Stwierdzenie posiadania kwalifikacji w zakresie wykonywania, dozorowania i kierowania

pracami geologicznymi

1)

w kategoriach I-X następuje w drodze świadectwa wydanego przez ministra właściwego

do spraw środowiska;

2)

w kategoriach XI i XII następuje w drodze świadectwa wydanego przez marszałka województwa

a)

dolnośląskiego - dla osób zamieszkałych na terenie województw: dolnośląskiego, lubuskiego,

opolskiego i wielkopolskiego,

b)

małopolskiego - dla osób zamieszkałych na terenie województw: małopolskiego, podkarpackiego,

śląskiego i świętokrzyskiego,

c)

mazowieckiego - dla osób zamieszkałych na terenie województw: lubelskiego, łódzkiego,

mazowieckiego i podlaskiego,

d)

pomorskiego - dla osób zamieszkałych na terenie województw: kujawsko-pomorskiego,

pomorskiego, warmińsko-mazurskiego i zachodniopomorskiego.

1.

O stwierdzenie kwalifikacji w kategorii I-X może ubiegać się osoba, która posiada

dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunkach odpowiednich do kategorii kwalifikacji,

o stwierdzenie których ubiega się ta osoba, oraz odbyła praktykę zawodową, zwaną dalej

„praktyką”.

2.

O stwierdzenie kwalifikacji w kategorii XI może ubiegać się osoba, która posiada co

najmniej świadectwo dojrzałości oraz tytuł zawodowy lub dyplom potwierdzający kwalifikacje

zawodowe w zawodzie technik geolog lub ukończone studia wyższe obejmujące nauki geologiczne

oraz odbyła praktykę.

3.

O stwierdzenie kwalifikacji w kategorii XII może ubiegać się osoba, która posiada

co najmniej świadectwo dojrzałości oraz świadectwo lub dyplom uzyskania tytułu zawodowego

albo dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodach: technik geolog, technik

górnik lub technik wiertnik lub ukończone studia wyższe obejmujące nauki geologiczne

oraz odbyła praktykę.

4.

Praktyką jest

1)

udział w wykonywaniu dozoru prac geologicznych lub wykonywaniu prac kartografii geologicznej

lub wykonywaniu w terenie badań geofizycznych lub kierowaniu w terenie robotami geologicznymi;

2)

udział przy sporządzaniu projektów robót geologicznych i dokumentacji geologicznych

lub projektowaniu i dokumentowaniu prac kartografii geologicznej albo badań geofizycznych.

5.

Praktykę odbywa się pod nadzorem osób posiadających stwierdzone kwalifikacje w tej

samej kategorii, o stwierdzenie których ubiega się dana osoba.

6.

Praktyką w zakresie uregulowanym niniejszym rozdziałem są również okresy pracy pracowników

organów administracji geologicznej i nadzoru górniczego przy sprawdzaniu, ocenie,

przyjmowaniu lub zatwierdzaniu projektów robót geologicznych, dokumentacji geologicznych

i dokumentacji mierniczo-geologicznych.

1.

Osoby wykonujące czynności

1)

kierownika oraz zastępcy kierownika ruchu zakładu górniczego albo zakładu w następujących

rodzajach czynnych albo likwidowanych zakładów górniczych, następujących rodzajach

czynnych albo likwidowanych zakładów wykonujących roboty geologiczne oraz następujących

rodzajach zakładów prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1

a)

w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny,

b)

w podziemnych zakładach górniczych wydobywających rudy metali,

c)

w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel kamienny

i rudy metali,

d)

w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny lub wydobywających

kopaliny z użyciem środków strzałowych,

e)

w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających bez użycia środków strzałowych

kopaliny inne niż węgiel brunatny,

f)

w zakładach górniczych wydobywających węglowodory otworami wiertniczymi,

g)

w zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi kopaliny inne niż węglowodory,

h)

w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji,

i)

w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą podziemną,

j)

w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową,

ja

w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla,

k)

w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą podziemną,

l)

w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą odkrywkową,

m)

w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą otworową,

n)

w zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 1 lub 5,

o)

w zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 2 lub 5,

p)

w zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 3 lub 5,

q)

w zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2 ust. 1 pkt 4 lub 5,

2)

kierownika oraz zastępcy kierownika działu ruchu zakładu górniczego albo zakładu w

poszczególnych rodzajach zakładów górniczych albo zakładów wymienionych w pkt 1,

3)

w wyższym dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu w poszczególnych rodzajach

zakładów górniczych albo zakładów wymienionych w pkt 1,

4)

w średnim i niższym dozorze ruchu zakładu górniczego w poszczególnych rodzajach zakładów

górniczych wymienionych w pkt 1 lit. a-c,

5)

mierniczego górniczego

a)

w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2

ust. 1,

b)

w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze,

6)

geologa górniczego

a)

w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność określoną w art. 2

ust. 1,

b)

w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze,

7)

geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych,

8)

kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

9)

specjalistów w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

10)

specjalistyczne w ruchu zakładu górniczego

- są obowiązane posiadać kwalifikacje określone ustawą.

2.

Osoby wykonujące czynności w średnim i niższym dozorze ruchu zakładu górniczego w

poszczególnych rodzajach zakładów górniczych wymienionych w ust. 1 pkt 1 lit. d-m

albo zakładów wymienionych w ust. 1 pkt 1 lit. n-q są obowiązane posiadać określane

przez przedsiębiorcę albo podmiot, który uzyskał inną niż koncesja decyzję stanowiącą

podstawę wykonywania działalności wykonywanej ustawą, przygotowanie i doświadczenie

zawodowe do wykonywania tych czynności, a także znajomość

1)

przepisów prawa geologicznego i górniczego oraz innych przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego,

2)

zagadnień związanych z prowadzeniem ruchu określonego rodzaju zakładów górniczych

i występujących w nich zagrożeń

- w stopniu niezbędnym do wykonywania tych czynności.

3.

Czynności kierownika ruchu, zastępcy kierownika ruchu, kierownika działu ruchu oraz

zastępcy kierownika działu ruchu są czynnościami w kierownictwie ruchu, a czynności

kierownika działu ruchu oraz zastępcy kierownika działu ruchu - czynnościami w kierownictwie

działu ruchu.

4.

Osobami wykonującymi czynności kierownictwa w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym są

1)

kierownik jednostki ratownictwa górniczego oraz kierownik okręgowej stacji ratownictwa

górniczego, a także ich zastępcy - w podmiotach wykonujących czynności dla podziemnych

zakładów górniczych;

2)

kierownik jednostki ratownictwa górniczego oraz jego zastępca - w podmiotach wykonujących

czynności dla zakładów górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze.

5.

Osobami wykonującymi czynności specjalistów w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym są

1)

kierownik dyżurujących zawodowych zastępów ratowniczych oraz kierownik zawodowych

pogotowi specjalistycznych - w podmiotach wykonujących czynności dla podziemnych zakładów

górniczych;

2)

kierownik oddziału terenowego jednostki ratownictwa górniczego oraz kierownik zawodowych

pogotowi specjalistycznych - w podmiotach wykonujących czynności dla zakładów górniczych

innych niż podziemne zakłady górnicze.

6.

Osobami wykonującymi czynności specjalistyczne w ruchu zakładu górniczego są

1)

w podziemnych zakładach górniczych

a)

górnik strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych,

c)

instruktor strzałowy,

d)

sygnalista szybowy,

e)

maszynista maszyn wyciągowych,

f)

rewident urządzeń wyciągowych,

g)

operator: samojezdnych maszyn przodkowych, maszyn do robót strzałowych, maszyn do

obrywki, maszyn do stawiania obudowy podporowej lub maszyn do stawiania obudowy kotwowej,

h)

operator: pojazdów pozaprzodkowych i samojezdnych maszyn pomocniczych, pojazdów do

przewozu osób lub pojazdów do przewozu środków strzałowych,

i)

maszynista: lokomotyw pod ziemią, kolejek podwieszanych pod ziemią lub kolejek spągowych

pod ziemią,

j)

rewident urządzeń systemów łączności, alarmowania i bezpieczeństwa,

k)

spawacz,

l)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu do 1 kV,

m)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu powyżej 1 kV;

2)

w odkrywkowych zakładach górniczych

a)

strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych,

c)

spawacz,

d)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu do 1 kV,

e)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu powyżej 1 kV;

3)

w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, w zakładach

wykonujących roboty geologiczne w ramach poszukiwania i rozpoznawania kompleksu podziemnego

składowania dwutlenku węgla oraz w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

dwutlenku węgla

a)

strzałowy,

b)

wydawca środków strzałowych,

c)

spawacz,

d)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu do 1 kV,

e)

elektromonter maszyn i urządzeń elektrycznych o napięciu powyżej 1 kV,

f)

mechanik wiertni,

g)

operator agregatów cementacyjnych, zasobników oraz urządzeń do intensyfikacji wydobycia

ropy naftowej i gazu ziemnego.

1.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-9, wymaga posiadania

kwalifikacji ogólnych i zawodowych.

2.

Kwalifikacjami ogólnymi są

1)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-4 - znajomość

a)

przepisów prawa geologicznego i górniczego oraz innych przepisów stosowanych w ruchu zakładu górniczego,

b)

zagadnień związanych z prowadzeniem ruchu określonego rodzaju zakładów górniczych

i występujących w nich zagrożeń

- w stopniu niezbędnym do wykonywania tych czynności;

2)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 5 - znajomość zagadnień

niezbędnych do wykonywania czynności mierniczego górniczego, czynności w wyższym dozorze

ruchu zakładu górniczego oraz czynności w kierownictwie ruchu odkrywkowego zakładu

górniczego wydobywającego bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel

brunatny;

3)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 6 - znajomość zagadnień

niezbędnych do wykonywania czynności geologa górniczego, czynności w wyższym dozorze

ruchu zakładu górniczego oraz czynności w kierownictwie ruchu odkrywkowego zakładu

górniczego wydobywającego bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel

brunatny;

4)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 - znajomość zagadnień

niezbędnych do wykonywania czynności geofizyka górniczego oraz czynności w wyższym

dozorze ruchu podziemnego zakładu górniczego;

5)

w przypadku czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 8 i 9 - znajomość

a)

przepisów określających zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego oraz prowadzenia

akcji ratowniczych i wykonywania prac profilaktycznych w tym zakładzie,

b)

organizacji i zadań ratownictwa górniczego,

c)

wyposażenia jednostek ratownictwa górniczego,

d)

metod prowadzenia akcji ratowniczych i wykonywania prac profilaktycznych,

e)

metod prowadzenia szkoleń i ćwiczeń ratowniczych,

f)

zasad udzielania pomocy przedmedycznej,

g)

działalności pogotowi specjalistycznych.

3.

Kwalifikacjami zawodowymi są

1)

tytuły zawodowe lub dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe w zawodach wymienionych

w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2, ukończenie określonych w

tych przepisach studiów wyższych lub określonych w tych przepisach studiów podyplomowych;

2)

w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2

- posiadanie odpowiednich kwalifikacji w zawodzie lub odpowiednich uprawnień zawodowych;

3)

odbycie, również przed uzyskaniem kwalifikacji zawodowych, praktyki

a)

w zakresie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-4, lub w ruchu zakładu

górniczego, zakładu wykonującego roboty geologiczne lub zakładu prowadzącego działalność

określoną w art. 2 ust. 1,

b)

w zakresie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 4 albo ust. 2, lub w ruchu

zakładu górniczego, zakładu wykonującego roboty geologiczne lub zakładu prowadzącego

działalność określoną w art. 2 ust. 1 - w przypadku czynności, o których mowa w art.

53 ust. 1 pkt 3,

c)

mierniczej,

d)

geologicznej,

e)

geofizycznej,

f)

ratowniczej

- określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2 czasem jej trwania

oraz rodzajem wykonywanych czynności.

1.

Praktyką w zakresie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-4 i ust. 2, lub

w ruchu zakładu górniczego, zakładu wykonującego roboty geologiczne lub zakładu prowadzącego

działalność określoną w art. 2 ust. 1 jest okres pracy

1)

w dziale ruchu lub specjalności technicznej

a)

w zakładach górniczych prowadzących działalność tą samą metodą lub

b)

w zakładach wykonujących roboty geologiczne tą samą metodą, lub

c)

w zakładach prowadzących ten sam rodzaj działalności określonej w art. 2 ust. 1, lub

d)

w podmiotach wykonujących w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone im czynności

w ruchu zakładu górniczego prowadzącego działalność tą samą metodą;

2)

pod ziemią, jeżeli czynności w kierownictwie ruchu lub wyższym dozorze ruchu mają

być wykonywane w ruchu zakładu górniczego pod ziemią.

2.

Co najmniej połowa praktyki w zakresie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 2,

obejmuje okres pracy w średnim dozorze ruchu.

3.

Praktyką mierniczą jest okres pracy w zakresie miernictwa górniczego w

1)

zakładzie górniczym;

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego.

4.

Praktyką geologiczną jest okres pracy w zakresie geologii górniczej w

1)

zakładzie górniczym;

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego.

5.

Praktyką geofizyczną jest okres pracy w zakresie geofizyki górniczej w

1)

zakładzie górniczym;

2)

podmiocie wykonującym w zakresie swojej działalności zawodowej powierzone mu czynności

w ruchu zakładu górniczego.

6.

Praktyką ratowniczą jest, w zależności od rodzaju czynności, okres pracy

1)

w służbach ratownictwa górniczego przedsiębiorcy w określonym w art. 53 ust. 4 i 5

rodzaju zakładu górniczego;

2)

na stanowisku ratownika górniczego w określonym w art. 53 ust. 4 i 5 rodzaju zakładu

górniczego;

3)

na stanowisku zawodowego ratownika górniczego w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym, wykonujących czynności ratownictwa górniczego dla określonego

w art. 53 ust. 4 i 5 rodzaju zakładu górniczego;

4)

na stanowisku kierownictwa lub specjalistów w podmiotach zawodowo trudniących się

ratownictwem górniczym, wykonujących czynności ratownictwa górniczego dla określonego

w art. 53 ust. 4 i 5 rodzaju zakładu górniczego.

7.

Praktyką w zakresie uregulowanym niniejszym rozdziałem są również okresy pracy w organach

nadzoru górniczego lub w innych organach nadzoru i kontroli warunków pracy, obejmujące

wykonywanie nadzoru i kontroli nad czynnościami określonymi w art. 53.

Wykonywanie czynności, o których mowa w art. 53 ust. 6, wymaga

1)

posiadania wykształcenia, przez

a)

ukończenie szkoły ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej o profilu ogólnym albo

b)

ukończenie szkoły ponadpodstawowej i posiadanie tytułu kwalifikacyjnego w zawodzie

określonym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego w grupie „technicy” lub w

grupie „robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy”, albo

c)

ukończenie szkoły ponadgimnazjalnej i posiadanie kwalifikacji w zawodzie określonym

w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego w grupie „technicy” lub w grupie „robotnicy

przemysłowi i rzemieślnicy”;

2)

odbycia praktyki, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt

2 stażem pracy lub okresem szkolenia praktycznego na stanowisku oraz rodzajem wykonywanych

czynności;

3)

odbycia kursu specjalistycznego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.

69 ust. 1 pkt 2 lub - w przypadku czynności wymienionych w art. 53 ust. 6 pkt 1 lit.

a-c i j-m, pkt 2 lit. a-c i pkt 3 lit. a-e - odbywania tego kursu z częstotliwością

określoną w tych przepisach;

4)

posiadania dodatkowych kwalifikacji określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 69 ust. 1 pkt 2 - w przypadku czynności wymienionych w art. 53 ust. 6 pkt 1 lit.

k-m, pkt 2 lit. c-e i pkt 3 lit. c-e;

5)

posiadania aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak zaburzeń psychicznych,

o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub aktualnego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak istotnych zaburzeń

funkcjonowania psychologicznego; zakres i częstotliwość badań dla poszczególnych czynności

określają przepisy wydane na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2;

6)

posiadania minimalnego wieku określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 69

ust. 1 pkt 2.

1.

Ukończenie studiów wyższych dokumentuje się dyplomem ich ukończenia, potwierdzającym

uzyskanie tytułu zawodowego.

2.

Zakres ukończonych studiów wyższych dokumentuje się na podstawie nazw kierunków studiów,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. oraz grup treści kierunkowych kształcenia, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 9 pkt 2 tej ustawy.

3.

Jeżeli standardy kształcenia dla określonego kierunku studiów wyższych wprowadzają

lub wprowadzały możliwość ukończenia specjalności lub specjalizacji w ramach tego

kierunku, zakresem ukończonych studiów jest ta specjalność lub specjalizacja, określone

w dyplomie ukończenia studiów.

4.

Ukończenie studiów podyplomowych dokumentuje się świadectwem ich ukończenia.

5.

Ukończenie szkoły ponadpodstawowej lub ponadgimnazjalnej o profilu ogólnym dokumentuje

się świadectwem jej ukończenia.

6.

Posiadanie kwalifikacji zawodowych dokumentuje się świadectwem lub dyplomem uzyskania

tytułu zawodowego albo dyplomem potwierdzającym kwalifikacje zawodowe.

7.

Odbycie kursu specjalistycznego dokumentuje się zaświadczeniem o jego ukończeniu.

1.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności

1)

kierowników działów ruchu: górniczego, techniki strzałowej, tąpań, wentylacji, energomechanicznego,

energomechanicznego do spraw obiektów podstawowych, mierniczego, geologicznego oraz

ochrona środowiska, a także czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności: górniczej,

geofizycznej, górnicze wyciągi szybowe, mechanicznej - maszyn i urządzeń dołowych,

elektrycznej - maszyn i urządzeń dołowych, elektrycznej - teletechnicznej i automatyki,

mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz ochrona środowiska - w podziemnych zakładach

górniczych wydobywających węgiel kamienny, w podziemnych zakładach górniczych wydobywających

rudy metali, w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel

kamienny i rudy metali, w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą podziemną, w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą podziemną

albo w poszczególnych rodzajach zakładów prowadzących działalność określoną w art.

2 ust. 1,

2)

w średnim oraz niższym dozorze ruchu w specjalności: górniczej, geofizycznej, górnicze

wyciągi szybowe, mechanicznej - maszyn i urządzeń dołowych, elektrycznej - maszyn

i urządzeń dołowych, elektrycznej - teletechnicznej i automatyki, mierniczej, geologicznej,

budowlanej oraz ochrona środowiska - w podziemnych zakładach górniczych wydobywających

węgiel kamienny, w podziemnych zakładach górniczych wydobywających rudy metali oraz

w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel i rudy

metali,

3)

kierownika ruchu - w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny

lub wydobywających kopaliny z użyciem środków strzałowych, w odkrywkowych zakładach

górniczych wydobywających bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel

brunatny albo w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą odkrywkową, kierowników

działów ruchu: górniczego, energomechanicznego, mierniczego, geologicznego oraz ochrona

środowiska - w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny lub

wydobywających kopaliny z użyciem środków strzałowych albo w zakładach wykonujących

roboty geologiczne metodą odkrywkową, kierowników działów ruchu: górniczego, energomechanicznego

oraz ochrona środowiska - w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających bez użycia

środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny, a także czynności w wyższym

dozorze ruchu w specjalności: górniczej, mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz

ochrona środowiska - w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny

lub wydobywających kopaliny z użyciem środków strzałowych, w odkrywkowych zakładach

górniczych wydobywających bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel

brunatny albo w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą odkrywkową,

4)

kierownika ruchu oraz kierowników działów ruchu: górniczego, energomechanicznego,

mierniczego, geologicznego oraz ochrona środowiska, a także czynności w wyższym dozorze

ruchu w specjalności: górniczej, mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz ochrona

środowiska - w zakładach górniczych wydobywających węglowodory otworami wiertniczymi,

w zakładach górniczych wydobywających otworami wiertniczymi kopaliny inne niż węglowodory,

w zakładach górniczych prowadzących podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji

albo w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie odpadów metodą otworową,

5)

kierownika ruchu oraz kierowników działów ruchu: wiertniczego, geofizyka i technika

strzałowa, energomechanicznego, mierniczego, geologicznego oraz ochrona środowiska,

a także czynności w wyższym dozorze ruchu w specjalności: wiertniczej, geofizyka i

technika strzałowa, mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz ochrona środowiska -

w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą otworową

- następuje w drodze świadectwa wydanego przez dyrektora okręgowego urzędu górniczego.

2.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności

1)

kierownika ruchu podziemnego zakładu górniczego - w podziemnych zakładach górniczych

wydobywających węgiel kamienny, w podziemnych zakładach górniczych wydobywających

rudy metali, w podziemnych zakładach górniczych wydobywających kopaliny inne niż węgiel

kamienny i rudy metali, w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie

odpadów metodą podziemną, w zakładach wykonujących roboty geologiczne metodą podziemną

albo w poszczególnych rodzajach zakładów prowadzących działalność określoną w art.

2 ust. 1,

1a

kierownika ruchu oraz kierowników działów ruchu: górniczego, energomechanicznego,

mierniczego, geologicznego oraz ochrona środowiska, a także czynności w wyższym dozorze

ruchu w specjalności: górniczej, mierniczej, geologicznej, budowlanej oraz ochrona

środowiska - w zakładach górniczych prowadzących podziemne składowanie dwutlenku węgla,

2)

mierniczego górniczego - w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność

określoną w art. 2 ust. 1 albo w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady

górnicze,

3)

geologa górniczego - w zakładach górniczych oraz zakładach prowadzących działalność

określoną w art. 2 ust. 1 albo w zakładach górniczych innych niż podziemne zakłady

górnicze,

4)

geofizyka górniczego w podziemnych zakładach górniczych,

5)

kierownika jednostki ratownictwa górniczego albo kierownika okręgowej stacji ratownictwa

górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących

czynności dla podziemnych zakładów górniczych, albo kierownika jednostki ratownictwa

górniczego - w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących

czynności dla zakładów górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze

- następuje w drodze świadectwa wydanego przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

1.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności kierownika ruchu zakładu górniczego

albo zakładu, kierowników działów ruchu zakładu górniczego albo zakładu, kierownika

jednostki ratownictwa górniczego oraz kierownika okręgowej stacji ratownictwa górniczego

- w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących czynności

dla podziemnych zakładów górniczych, a także kierownika jednostki ratownictwa górniczego

- w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym, wykonujących czynności

dla zakładów górniczych innych niż podziemne zakłady górnicze, stanowi równocześnie

stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności zastępców tych osób.

2.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności kierownika ruchu, kierownika działu

ruchu oraz w wyższym dozorze ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

węgiel brunatny lub wydobywających kopaliny z użyciem środków strzałowych stanowi

równocześnie stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności tego samego szczebla

oraz w tej samej specjalności w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających bez

użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny.

3.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności mierniczego górniczego lub geologa

górniczego stanowi równocześnie stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności

w kierownictwie ruchu oraz w wyższym dozorze ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych

wydobywających bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny, a

także w wyższym dozorze ruchu w pozostałych rodzajach zakładów górniczych.

4.

Stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania czynności geofizyka górniczego w podziemnych

zakładach górniczych stanowi równocześnie stwierdzenie kwalifikacji do wykonywania

czynności w wyższym dozorze ruchu w tych zakładach górniczych.

1.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności kierownika ruchu

określonego w art. 58 rodzaju zakładu górniczego albo zakładu oraz kwalifikacje zawodowe

wymagane od kierownika określonego w art. 58 ust. 1 działu ruchu zakładu górniczego

albo zakładu może wykonywać czynności w kierownictwie ruchu tego zakładu górniczego

albo zakładu bez stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania tych czynności.

2.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności w kierownictwie

określonego w art. 58 ust. 1 działu ruchu, w określonej w art. 58 ust. 1 pkt 1 i 3-5

specjalności w wyższym dozorze ruchu zakładu górniczego albo zakładu albo w określonej

w art. 58 ust. 1 pkt 2 specjalności w średnim albo niższym dozorze ruchu podziemnego

zakładu górniczego może wykonywać czynności na stanowisku obejmującym więcej niż jeden

z tych rodzajów czynności bez stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania pozostałych

czynności.

3.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania określonych czynności w

kierownictwie ruchu albo w wyższym dozorze ruchu w zakładach górniczych wydobywających

węglowodory otworami wiertniczymi albo zakładach górniczych wydobywających otworami

wiertniczymi kopaliny inne niż węglowodory może wykonywać te czynności w odkrywkowych

zakładach górniczych wydobywających kopaliny lecznicze bez stwierdzenia kwalifikacji

do ich wykonywania w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających bez użycia środków

strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny.

4.

Osoba posiadająca stwierdzone kwalifikacje do wykonywania czynności w wyższym dozorze

ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających węgiel brunatny lub wydobywających

kopaliny z użyciem środków strzałowych albo w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny może wykonywać czynności

w kierownictwie ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających kopaliny

na podstawie koncesji udzielonej przez starostę bez stwierdzenia kwalifikacji do wykonywania

czynności w kierownictwie ruchu w odkrywkowych zakładach górniczych wydobywających

bez użycia środków strzałowych kopaliny inne niż węgiel brunatny.

1.

Stwierdzenie kwalifikacji, o których mowa w art. 50 i 58, następuje na wniosek osoby

ubiegającej się o stwierdzenie kwalifikacji, zwanej dalej „kandydatem”, po przeprowadzeniu

egzaminu.

2.

Wniosek o stwierdzenie kwalifikacji określa

1)

imię i nazwisko kandydata;

2)

numer PESEL - jeżeli kandydat posiada;

3)

numer i serię dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość kandydata;

4)

adres zamieszkania kandydata;

5)

kwalifikacje, o których stwierdzenie ubiega się kandydat;

6)

wykształcenie kandydata;

7)

opis doświadczenia zawodowego, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji, o których

stwierdzenie ubiega się kandydat.

3.

Do wniosku o stwierdzenie kwalifikacji dołącza się

1)

odpis albo uwierzytelnioną kopię dokumentu potwierdzającego wykształcenie niezbędne

do stwierdzenia kwalifikacji;

2)

dowody odbycia praktyki, w szczególności świadectwo pracy, zaświadczenie o zatrudnieniu,

opinię o przebiegu pracy zawodowej, a w przypadku kwalifikacji do wykonywania, dozorowania

i kierowania pracami geologicznymi - także wykaz opracowań sporządzonych z udziałem

kandydata, potwierdzony przez podmiot, na rzecz którego sporządzono te opracowania,

lub archiwum geologiczne, w którym przechowuje się te opracowania.

4.

Jeżeli kandydat posiada inne kwalifikacje wymagane przepisami wydanymi na podstawie

art. 69 ust. 1 pkt 2, we wniosku o stwierdzenie kwalifikacji określa się ich rodzaj

oraz datę uzyskania.

Organ właściwy do stwierdzenia kwalifikacji

1)

dopuszcza kandydata do egzaminu po ustaleniu, że kandydat spełnia wymagania dla określonej

we wniosku kategorii kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami

geologicznymi albo posiada wymagane kwalifikacje zawodowe, oraz zawiadamia pisemnie

komisję egzaminacyjną o dopuszczeniu kandydata do egzaminu;

2)

odmawia, w drodze decyzji, dopuszczenia do egzaminu, w przypadku ustalenia, że kandydat

nie spełnia wymagań dla określonej we wniosku kategorii kwalifikacji do wykonywania,

dozorowania i kierowania pracami geologicznymi albo nie posiada kwalifikacji zawodowych.

1.

Organy właściwe do stwierdzenia kwalifikacji powołują komisje egzaminacyjne.

2.

W przypadku kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi

terminy składania wniosków o stwierdzenie kwalifikacji oraz terminy i miejsca przeprowadzenia

egzaminów ustalają organy właściwe do stwierdzenia kwalifikacji. Informacje w tych

sprawach zamieszcza się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego

do stwierdzenia kwalifikacji, co najmniej na 30 dni przed wyznaczonym dniem egzaminu.

3.

W przypadku kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego o terminie

i miejscu przeprowadzenia egzaminu komisja egzaminacyjna zawiadamia pisemnie kandydata,

co najmniej na 14 dni przed wyznaczonym dniem egzaminu.

4.

Kandydat przed przystąpieniem do egzaminu przekazuje komisji egzaminacyjnej dowód

uiszczenia opłaty egzaminacyjnej.

Podczas egzaminu sprawdzeniu podlega

1)

w przypadku kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi

- znajomość przez kandydata przepisów prawa geologicznego i górniczego w kategorii I-XII, prawa wodnego w kategorii IV i V, prawa budowlanego w kategorii VI i VII oraz przepisów prawa ochrony środowiska w kategorii I-X, a także

posiadanie przez kandydata umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy zawodowej

- w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności objętych kwalifikacjami;

2)

w przypadku kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego - posiadanie

przez kandydata kwalifikacji ogólnych.

1.

Egzamin przeprowadza zespół egzaminacyjny złożony z osób wchodzących w skład komisji

egzaminacyjnej.

2.

Egzamin przeprowadza się oddzielnie dla każdego rodzaju kwalifikacji.

3.

Egzamin składa się z etapu pisemnego i ustnego.

4.

Egzamin w ramach postępowania o stwierdzenie kwalifikacji przez dyrektora okręgowego

urzędu górniczego jest przeprowadzany w formie ustnej.

5.

Do etapu ustnego dopuszcza się osoby, które w etapie pisemnym odpowiedziały poprawnie

na co najmniej 75% pytań.

6.

Wynik egzaminu określa się jako „pozytywny” albo „negatywny”.

7.

O wyniku egzaminu zespół egzaminacyjny rozstrzyga większością głosów. W przypadku

równej liczby głosów o wyniku egzaminu decyduje przewodniczący zespołu egzaminacyjnego.

8.

Kandydat, który uzyskał negatywny wynik egzaminu, może przystąpić do ponownego egzaminu

nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia, w którym przeprowadzono egzamin.

9.

Wniosek o przeprowadzenie ponownego egzaminu składa się nie później niż przed upływem

roku od dnia pierwszego egzaminu. Wniosek ten zawiera

1)

imię i nazwisko kandydata;

2)

adres zamieszkania kandydata;

3)

oznaczenie postępowania w sprawie stwierdzenia kwalifikacji, w którym kandydat został

dopuszczony do egzaminu.

10.

Kandydat przed przystąpieniem do ponownego egzaminu przekazuje komisji egzaminacyjnej

dowód uiszczenia opłaty egzaminacyjnej.

11.

W przypadku kwalifikacji

1)

do wykonywania, dozorowania i kierowania pracami geologicznymi ten, kto nie przystąpił

do egzaminu, zachowuje prawo do przystąpienia do niego w najbliższym terminie;

2)

w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego, komisja egzaminacyjna zawiadamia pisemnie

kandydata, który nie przystąpił do egzaminu, co najmniej na 14 dni przed wyznaczonym

drugim terminem egzaminu, o terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu.

1.

Opłata egzaminacyjna wynosi 250 zł, a opłata za wydanie świadectwa stwierdzającego

kwalifikacje - 30 zł.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, wnosi się na rachunek bankowy lub gotówką do kasy

urzędu organu, przy którym działa komisja egzaminacyjna.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na rachunek dochodów budżetu państwa,

zgodnie z przepisami w sprawie szczegółowego sposobu wykonywania budżetu państwa.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają corocznej zmianie stosownie do średniorocznego

wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, planowanego w ustawie budżetowej

na dany rok kalendarzowy.

5.

Na podstawie wskaźnika, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” stawki opłat, o których mowa w ust. 1, obowiązujące w następnym roku kalendarzowym,

zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

Osoby wchodzące w skład komisji egzaminacyjnej otrzymują wynagrodzenie za udział w

przeprowadzeniu egzaminu.

Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminów, w tym koszty wynagrodzenia, o którym

mowa w art. 67, pokrywa się ze środków zaplanowanych w budżecie państwa, w częściach

właściwych dysponentów.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dla poszczególnych kategorii kwalifikacji do wykonywania, dozorowania i

kierowania pracami geologicznymi;

2)

kwalifikacje zawodowe, które są obowiązane posiadać osoby wykonujące czynności, o

których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1-9, oraz wymagania w zakresie określonym w art.

56 pkt 2-6, które są obowiązane spełniać osoby wykonujące czynności, o których mowa

w art. 53 ust. 6;

3)

wymagania dotyczące ustalania składów komisji egzaminacyjnej i zespołu egzaminacyjnego;

4)

wysokość wynagrodzenia przysługującego osobom wchodzącym w skład komisji egzaminacyjnej;

5)

wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje.

2.

Określając wymagania, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska

będzie kierował się odpowiednio potrzebą zapewnienia adekwatności składów komisji

egzaminacyjnych do zakresu wymagań podlegających sprawdzeniu podczas egzaminu, potrzebami

ustalenia wynagrodzenia odpowiadającego nakładowi pracy osób wchodzących w skład komisji

egzaminacyjnej, komunikatywności treści oraz wzorów świadectw stwierdzających kwalifikacje,

zapewnienia prawidłowego wykonywania czynności zawodowych, a dodatkowo w przypadku

kwalifikacji w zakresie górnictwa i ratownictwa górniczego - potrzebą zapewnienia

wysokiego poziomu bezpieczeństwa w zakładach górniczych, a także adekwatności kwalifikacji

zawodowych i wymagań do usytuowania w schemacie organizacyjnym zakładu górniczego,

zakładu albo podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym oraz rodzaju

zagrożeń związanych z wykonywaniem tych czynności.

1.

Wykaz osób, którym stwierdzono kwalifikacje określone w art. 50 i 58, zamieszcza się

i aktualizuje na stronach Biuletynu Informacji Publicznej organów właściwych do ich

stwierdzenia.

2.

W wykazie, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się imię i nazwisko osoby oraz rodzaj

stwierdzonych kwalifikacji.

1.

O nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego może ubiegać się

osoba fizyczna, która

1)

korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada

a)

dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie nauk technicznych,

b)

w zakresie czynności, w których mają być wykonywane zadania rzeczoznawcy - stwierdzenie

kwalifikacji co najmniej osoby wyższego dozoru ruchu i po uzyskaniu tego stwierdzenia

nie mniej niż 5 lat praktyki w kierownictwie ruchu lub w wyższym dozorze ruchu odpowiedniego

rodzaju zakładu górniczego albo co najmniej stopień naukowy doktora w dyscyplinie

naukowej i nie mniej niż 5 lat praktyki naukowej.

2.

O nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego może ubiegać się

osoba prawna, która

1)

posiada zaplecze techniczne i organizację zapewniające jej bezstronność i rzetelność

oraz dostęp do laboratorium badawczego wyposażonego w urządzenia niezbędne do wykonywania

badań i sporządzania opinii w sprawach dotyczących ruchu zakładu górniczego;

2)

zatrudnia co najmniej jedną osobę fizyczną, spełniającą wymagania określone w ust.

1, która będzie wykonywała badania i sporządzała opinie w sprawach dotyczących ruchu

zakładu górniczego.

Uprawnienia rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego nadaje się w następujących

grupach

1)

grupa I - maszyny wyciągowe

a)

część mechaniczna,

b)

część elektryczna,

2)

grupa II - naczynia wyciągowe,

3)

grupa III - zawieszenia naczyń wyciągowych i lin wyciągowych,

4)

grupa IV - liny wyciągowe,

5)

grupa V - wieże szybowe,

6)

grupa VI - koła linowe,

7)

grupa VII - zbrojenie szybowe, w tym sztywne prowadzenie naczyń wyciągowych,

8)

grupa VIII - urządzenia do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem,

9)

grupa IX - urządzenia i sprzęt elektryczny

a)

kable i przewody,

b)

elektronarzędzia,

c)

sieci elektroenergetyczne,

10)

grupa X - urządzenia techniczne

a)

urządzenia ciśnieniowe,

b)

urządzenia dźwignicowe,

c)

urządzenia transportowe specjalne,

11)

grupa XI - obudowy zmechanizowane,

12)

grupa XII - roboty strzałowe,

13)

grupa XIII - obudowy kotwowe,

14)

grupa XIV - obudowy szybów,

15)

grupa XV - zagrożenie metanowe i pyłowe,

16)

grupa XVI - zagrożenie pożarowe,

17)

grupa XVII - zagrożenie wodne,

18)

grupa XVIII - zagrożenie wyrzutem gazów i skał,

19)

grupa XIX - zagrożenie tąpaniami,

20)

grupa XX - zagrożenie klimatyczne,

21)

grupa XXI - badanie rozwiązań technicznych poprzedzających wprowadzanie nowych systemów

eksploatacji rud miedzi, cynku i ołowiu lub odmian tych systemów

- wskazując zakresy czynności, w których mają być wykonywane zadania rzeczoznawcy

do spraw ruchu zakładu górniczego, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

118 ust. 4 oraz art. 120 ust. 1 i 2.

1.

Wniosek osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu

górniczego zawiera

1)

imię i nazwisko osoby fizycznej albo nazwę osoby prawnej;

2)

adres zamieszkania osoby fizycznej albo siedzibę osoby prawnej;

3)

wskazanie zakresu uprawnień w sposób określony w art. 72;

4)

w przypadku osoby fizycznej

a)

oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych,

b)

szczegółowy opis doświadczenia zawodowego albo naukowego;

5)

w przypadku osoby prawnej

a)

szczegółowy opis zaplecza technicznego i organizacji, o których mowa w art. 71 ust.

2 pkt 1,

b)

wskazanie laboratorium badawczego wyposażonego w urządzenia niezbędne do wykonywania

badań i sporządzania opinii w sprawach dotyczących ruchu zakładu górniczego, do którego

posiada dostęp,

c)

imię i nazwisko zatrudnionej osoby fizycznej, spełniającej wymagania określone w art.

71 ust. 1, która będzie wykonywała badania i sporządzała opinie w sprawach dotyczących

ruchu zakładu górniczego, a także szczegółowy opis jej doświadczenia zawodowego lub

naukowego.

2.

Do wniosku o nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego dołącza

się

1)

odpis albo uwierzytelnioną kopię dyplomu ukończenia studiów wyższych w zakresie nauk

technicznych lub dyplomu doktora w dyscyplinie naukowej w zakresie czynności, w których

mają być wykonywane zadania rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego;

2)

świadectwo pracy lub zaświadczenie o zatrudnieniu, potwierdzające doświadczenie zawodowe

albo naukowe niezbędne do uzyskania uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu

górniczego;

3)

w przypadku osoby prawnej

a)

wskazanie jej formy prawnej oraz dowodu jej istnienia, w szczególności wypisu ze stosownego

rejestru, oraz wskazanie osób uprawnionych do działania w jej imieniu, przez podanie

ich imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego,

b)

schemat organizacyjny tej osoby,

c)

oświadczenie zatrudnionej osoby fizycznej, spełniającej wymagania określone w art.

71 ust. 1, która będzie wykonywała badania i sporządzała opinie w sprawach dotyczących

ruchu zakładu górniczego, o korzystaniu przez nią z pełni praw publicznych.

Uprawnienia rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego nadaje Prezes Wyższego

Urzędu Górniczego, w drodze decyzji. Decyzja wskazuje zakres uprawnień w sposób określony

w art. 72 oraz okres jej obowiązywania, nie dłuższy niż 5 lat, a w przypadku osób

prawnych - także imię i nazwisko zatrudnionej osoby fizycznej, spełniającej wymagania

określone w art. 71 ust. 1, która będzie wykonywała badania i sporządzała opinie w

sprawach dotyczących ruchu zakładu górniczego. Wskazanie okresu obowiązywania decyzji

następuje na podstawie oceny możliwości prawidłowego wykonywania zadań przez rzeczoznawcę

do spraw ruchu zakładu górniczego.

Rzeczoznawca do spraw ruchu zakładu górniczego niezwłocznie powiadamia Prezesa Wyższego

Urzędu Górniczego o zmianach danych, stanowiących treść wniosku o nadanie uprawnień.

1.

Wykaz osób, którym nadano uprawnienia rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego,

zamieszcza i aktualizuje w Biuletynie Informacji Publicznej Prezes Wyższego Urzędu

Górniczego.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, obejmuje imię i nazwisko osoby fizycznej albo nazwę

osoby prawnej, zakres nadanych uprawnień w sposób określony w art. 72 oraz okres obowiązywania

decyzji, a w przypadku osób prawnych - także imię i nazwisko zatrudnionej osoby fizycznej,

spełniającej wymagania określone w art. 71 ust. 1, która będzie wykonywała badania

i sporządzała opinie w sprawach dotyczących ruchu zakładu górniczego.

1.

W stosunku do osoby, która czynności określone w rozdziałach 1 i 2 wykonuje z rażącym

niedbalstwem, z naruszeniem ustawy lub rażącym naruszeniem wydanych na jej podstawie

przepisów, można orzec, w drodze decyzji, zakaz ich wykonywania, na okres do 2 lat.

2.

Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, nie może zostać wszczęte po upływie

roku od dnia zaistnienia zdarzenia uzasadniającego wszczęcie postępowania.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie może zostać orzeczony po upływie 5 lat od dnia

zdarzenia, o którym mowa w ust. 2.

4.

W przypadku wykonywania przez rzeczoznawcę do spraw ruchu zakładu górniczego czynności

w zakresie, w którym nadano uprawnienia, z rażącym niedbalstwem, z rażącym naruszeniem

ustawy lub wydanych na jej podstawie przepisów, lub utraty wymagań, o których mowa

w art. 71, niezbędnych do uzyskania uprawnień niezwłocznie, w drodze decyzji, cofa

się uprawnienia.

1.

Organami właściwymi w sprawach, o których mowa w art. 77, są

1)

minister właściwy do spraw środowiska wobec osób posiadających kwalifikacje w zakresie

wykonywania i dozorowania prac geologicznych oraz kierowania tymi pracami;

2)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, w pozostałym zakresie.

2.

Informacje o osobach, wobec których orzeczono zakaz wykonywania czynności, są zamieszczane

w Biuletynie Informacji Publicznej przez organ, który orzekł zakaz. W informacjach

tych wskazuje się imię i nazwisko osoby, zakres czynności oraz okres, na który orzeczono

zakaz.

3.

Po upływie okresu, na który orzeczono zakaz wykonywania czynności, właściwy organ

z urzędu usuwa informacje, o których mowa w ust. 2.

4.

W przypadku cofnięcia uprawnień rzeczoznawcy do spraw ruchu zakładu górniczego niezwłocznie

usuwa się wpis z wykazu, o którym mowa w art. 76 ust. 1.

1.

Prace geologiczne z zastosowaniem robót geologicznych mogą być wykonywane tylko na

podstawie projektu robót geologicznych.

2.

Projekt robót geologicznych określa w szczególności

1)

cel zamierzonych robót oraz sposób jego osiągnięcia;

2)

rodzaj dokumentacji geologicznej mającej powstać w wyniku robót geologicznych;

3)

harmonogram robót geologicznych;

4)

przestrzeń, w obrębie której mają być wykonywane roboty geologiczne;

5)

przedsięwzięcia konieczne ze względu na ochronę środowiska, w tym wód podziemnych,

sposób likwidacji wyrobisk, otworów wiertniczych, rekultywacji gruntów, a także czynności

mające na celu zapobieżenie szkodom powstałym wskutek wykonywania zamierzonych robót.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące projektów robót geologicznych, w tym robót, których wykonywanie

wymaga uzyskania koncesji, kierując się potrzebami ochrony środowiska, zapewnienia

należytego rozpoznania geologicznego oraz wymagań w zakresie bezpieczeństwa.

1.

Projekt robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga uzyskania koncesji, zatwierdza

organ administracji geologicznej, w drodze decyzji.

2.

We wniosku o zatwierdzenie projektu robót geologicznych zamieszcza się informację

o prawach, jakie przysługują wnioskodawcy do nieruchomości, w granicach której roboty

te mają być wykonywane.

3.

Stronami postępowania o zatwierdzenie projektu robót geologicznych są właściciele

(użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których mają być wykonywane

roboty geologiczne. Przepisy art. 41 stosuje się odpowiednio.

4.

Projekt przedkłada się do zatwierdzenia w 2 egzemplarzach.

5.

Zatwierdzenie projektu robót geologicznych wymaga opinii wójta (burmistrza, prezydenta

miasta).

6.

Projekt zatwierdza się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5 lat, w zależności od zakresu

i harmonogramu zamierzonych robót geologicznych.

7.

Organ administracji geologicznej odmawia zatwierdzenia projektu robót geologicznych,

jeżeli

1)

projektowane roboty geologiczne naruszałyby wymagania ochrony środowiska;

2)

projekt robót geologicznych nie odpowiada wymaganiom prawa.

8.

Organ administracji geologicznej, który zatwierdził projekt robót geologicznych, niezwłocznie

doręcza kopię decyzji właściwym miejscowo organom administracji geologicznej oraz

nadzoru górniczego.

1.

Ten, kto uzyskał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny, koncesję

na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla

albo decyzję o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych, zgłasza zamiar rozpoczęcia

robót geologicznych właściwemu

1)

organowi administracji geologicznej;

2)

wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), a na obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej - terenowemu organowi administracji morskiej;

3)

organowi nadzoru górniczego - jeżeli do robót geologicznych stosuje się wymagania

dotyczące ruchu zakładu górniczego.

2.

Zgłoszenia dokonuje się na piśmie, najpóźniej na 2 tygodnie przed zamierzonym terminem

rozpoczęcia robót geologicznych, określając zamierzone terminy rozpoczęcia i zakończenia

robót geologicznych, ich rodzaj i podstawowe dane dotyczące robót geologicznych oraz

imiona i nazwiska osób sprawujących dozór i kierownictwo, a także numery świadectw

stwierdzających kwalifikacje do wykonywania tych czynności.

1.

Ten, kto uzyskał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny, koncesję

na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla

albo decyzję o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych, ma obowiązek

1)

bieżącego dokumentowania przebiegu robót geologicznych oraz ich wyników;

2)

przekazywania właściwemu organowi administracji geologicznej informacji geologicznych;

3)

przekazywania właściwemu organowi administracji geologicznej próbek uzyskanych w wyniku

robót geologicznych wraz z wynikami ich badań, w przypadku

a)

poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1,

b)

wykonania otworów wiertniczych służących rozpoznaniu budowy głębokiego podłoża,

c

poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla.

2.

Obowiązkowi przekazywania próbek mogą podlegać próbki uzyskane w wyniku robót geologicznych

w innych przypadkach niż określone w ust. 1 pkt 3, jeżeli przedstawiają one wartość

naukową.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, obowiązek przekazywania próbek nakłada się

w koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny albo decyzji o zatwierdzeniu

projektu robót geologicznych.

4.

Zakres i harmonogram przekazywania informacji geologicznych oraz próbek określa odpowiednio

koncesja albo decyzja o zatwierdzeniu projektu robót geologicznych.

1

Jeżeli wymagają tego potrzeby bezpieczeństwa powszechnego, ochrony środowiska lub

rozpoznanie budowy geologicznej kraju, w tym racjonalnej gospodarki złożami kopalin,

właściwy organ administracji geologicznej, w drodze decyzji, może nakazać temu, kto

uzyskał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny, koncesję na poszukiwanie

lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla albo decyzję o

zatwierdzeniu projektu robót geologicznych, wykonanie, za wynagrodzeniem, dodatkowych

czynności, w szczególności robót, badań, pomiarów lub pobrania dodatkowych próbek.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, zastępuje koncesję albo projekt robót geologicznych.

3.

W przypadku sporu wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, ustala sąd powszechny.

Ten, kto wykonuje roboty geologiczne, jest obowiązany do zagospodarowania kopaliny

wydobytej lub wydobywającej się samoistnie w czasie ich wykonywania. Przepisy o opłacie

eksploatacyjnej stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli roboty geologiczne obejmują wyłącznie wiercenia w celu wykorzystywania ciepła

Ziemi, projekt robót geologicznych nie wymaga zatwierdzenia.

2.

Projekt robót geologicznych podlega zgłoszeniu staroście.

3.

Rozpoczęcie robót geologicznych może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia przedłożenia

projektu robót geologicznych starosta, w drodze decyzji, nie zgłosi do niego sprzeciwu.

Starosta może zgłosić sprzeciw, jeżeli

1)

sposób wykonywania zamierzonych robót geologicznych zagraża środowisku;

2)

projekt robót geologicznych nie odpowiada wymaganiom prawa.

Do robót geologicznych służących poszukiwaniu i rozpoznawaniu złóż kopalin oraz poszukiwaniu

i rozpoznawaniu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, a także robót geologicznych

służących innym celom wykonywanych z użyciem środków strzałowych albo wykonywanych

na głębokości większej niż 100 m albo wykonywanych na obszarze górniczym utworzonym

w celu wykonywania działalności metodą robót podziemnych albo metodą otworów wiertniczych,

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zakładu górniczego i jego ruchu oraz ratownictwa

górniczego.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do robót geologicznych wykonywanych

na potrzeby ruchu zakładu górniczego.

1.

Wyniki prac geologicznych, wraz z ich interpretacją, określeniem stopnia osiągnięcia

zamierzonego celu wraz z uzasadnieniem, przedstawia się w dokumentacji geologicznej.

2.

Dokumentację geologiczną stanowią następujące rodzaje dokumentacji

1)

geologiczna złoża kopaliny;

2)

hydrogeologiczna;

3)

geologiczno-inżynierska;

4)

inne niż określone w pkt 1-3.

1.

Dokumentację geologiczną złoża kopaliny sporządza się w celu określenia jego granic,

zasobów geologicznych, warunków występowania oraz określenia możliwości wydobycia

kopaliny ze złoża.

2.

Dokumentacja geologiczna złoża kopaliny określa w szczególności

1)

rodzaj, ilość i jakość kopaliny, w tym przez przedstawienie informacji dotyczących

kopalin towarzyszących i współwystępujących użytecznych pierwiastków śladowych oraz

występujących w złożu substancji szkodliwych dla środowiska;

2)

położenie złoża, jego budowę geologiczną, formę i granice;

3)

elementy środowiska otaczającego złoże;

4)

hydrogeologiczne i inne geologiczno-górnicze warunki występowania złoża;

5)

stan zagospodarowania powierzchni w rejonie udokumentowanego złoża;

6)

graniczne wartości parametrów definiujących złoże i jego granice.

3.

Do sporządzania dokumentacji geologicznej złóż wód leczniczych, wód termalnych i solanek

stosuje się wymagania dotyczące dokumentacji hydrogeologicznej.

4.

Jeżeli dokumentacja geologiczna złoża kopaliny ma być podstawą uzyskania koncesji,

rozpoznanie złoża następuje w stopniu umożliwiającym sporządzenie projektu zagospodarowania

złoża.

5.

W przypadku dokonywania podziału złoża, dla którego jest wykonana dokumentacja geologiczna,

należy sporządzić nową dokumentację dla części złoża przewidzianej do zagospodarowania;

dla pozostałej części należy sporządzić rozliczenie zasobów złoża w formie dodatku

do dokumentacji geologicznej na koszt podmiotu, który sfinansował wykonanie nowej

dokumentacji.

1.

Dokumentację hydrogeologiczną sporządza się w celu

1)

ustalenia zasobów oraz właściwości wód podziemnych;

2)

określenia warunków hydrogeologicznych związanych z zamierzonym

a)

wykonywaniem odwodnień w celu wydobywania kopalin,

b)

wtłaczaniem wód do górotworu,

c)

wykonywaniem odwodnień budowlanych otworami wiertniczymi,

d)

wykonywaniem przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na wody podziemne, w tym

powodować ich zanieczyszczenie,

e)

podziemnym bezzbiornikowym magazynowaniem substancji lub podziemnym składowaniem odpadów,

f)

składowaniem odpadów na powierzchni,

g)

ustanawianiem obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych,

h)

zakończeniem lub zmianą poziomu odwadniania likwidowanych zakładów górniczych,

i

podziemnym składowaniem dwutlenku węgla.

2.

Dokumentacja hydrogeologiczna, zależnie od celu jej sporządzenia, określa w szczególności

1)

budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru;

2)

warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego

poziomu;

3)

informacje przedstawiające skład chemiczny, cechy fizyczne oraz inne właściwości wód;

4)

możliwości poboru wód;

5)

granice projektowanych stref ochronnych ujęć wód podziemnych oraz obszarów ochronnych

zbiorników wód podziemnych;

6)

przedsięwzięcia niezbędne do ochrony środowiska, w tym dotyczące nieruchomości gruntowych,

związane z działalnością, na potrzeby której jest sporządzana dokumentacja.

1.

Dokumentację geologiczno-inżynierską sporządza się w celu określenia warunków geologiczno-inżynierskich

na potrzeby

1)

zagospodarowania przestrzennego;

2)

posadawiania obiektów budowlanych;

3)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji lub podziemnego składowania

odpadów;

4)

składowania odpadów na powierzchni;

5

podziemnego składowania dwutlenku węgla.

2.

Dokumentacja geologiczno-inżynierska określa w szczególności

1)

budowę geologiczną, warunki geologiczno-inżynierskie i hydrogeologiczne podłoża budowlanego

lub określonej przestrzeni;

2)

przydatność badanego terenu do realizacji zamierzonych przedsięwzięć;

3)

prognozę zmian w środowisku, które mogą powstać na skutek realizacji, funkcjonowania

oraz likwidacji zamierzonych przedsięwzięć - jeżeli nie istnieje obowiązek sporządzenia

raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z odrębnymi przepisami.

Dokumentację geologiczną, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 4, sporządza się w przypadku

1)

wykonywania prac geologicznych niekończących się udokumentowaniem zasobów złoża kopaliny

lub zasobów wód podziemnych;

2)

wykonania otworu wiertniczego w celu rozpoznania budowy głębokiego podłoża, niezwiązanego

z dokumentowaniem złóż kopaliny;

3)

wykonywania prac geologicznych w celu wykorzystania ciepła Ziemi;

4)

likwidacji otworu wiertniczego.

1.

Dokumentację geologiczną, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, przedkłada się właściwemu

organowi administracji geologicznej w 4 egzemplarzach oraz w postaci dokumentu elektronicznego.

2.

Dokumentację geologiczną, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, zatwierdza, w drodze

decyzji, właściwy organ administracji geologicznej.

3.

Jeżeli dokumentacja geologiczna, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, nie odpowiada

wymaganiom prawa albo powstała w wyniku działań niezgodnych z prawem, właściwy organ

administracji geologicznej odmawia jej zatwierdzenia.

4.

Zmiany dokumentacji geologicznej, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, dokonuje

się przez sporządzenie dodatku. Do postępowania z dodatkiem do dokumentacji geologicznej

stosuje się ust. 1-3.

4a

Dodatek do dokumentacji geologicznej będącej podstawą udzielenia koncesji na podziemne

składowanie dwutlenku węgla sporządza się również

1)

w przypadku zamknięcia podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

2)

po likwidacji zakładu górniczego i przeprowadzeniu monitoringu zamkniętego podziemnego

składowiska dwutlenku węgla, przez okres nie krótszy niż 20 lat, a przed przekazaniem

odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi

Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla.

4b

W dodatku, o którym mowa w ust. 4a pkt 1, wskazuje się, że

1)

zachowanie dwutlenku węgla zatłoczonego do podziemnego składowiska dwutlenku węgla

odpowiada zachowaniu modelowemu określonemu w dokumentacji geologicznej;

2)

nie ma wycieku dwutlenku węgla lub dwutlenek węgla nie wydostaje się poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla;

3)

sytuacja kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla zmierza w kierunku długoterminowej

stabilności.

4c

W dodatku, o którym mowa w ust. 4a pkt 2, określa się charakterystykę warunków geologicznych

zaobserwowanych podczas eksploatacji podziemnego składowiska dwutlenku węgla, likwidacji

zakładu górniczego i prowadzenia monitoringu po zamknięciu podziemnego składowiska

dwutlenku węgla, uwzględniając w szczególności

1)

zgodność zachowania dwutlenku węgla zatłoczonego do podziemnego składowiska dwutlenku

węgla z jego zachowaniem modelowym określonym w dokumentacji geologicznej;

2)

charakterystykę szczelności zamkniętego podziemnego składowiska dwutlenku węgla i

zlikwidowanej instalacji zatłaczającej oraz instalacji służącej do prowadzenia monitoringu;

3)

długoterminową stabilność w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla.

5.

W przypadku stwierdzenia istotnych różnic między dokumentacją geologiczną, o której

mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3, a stanem rzeczywistym, w tym warunkami zagospodarowania

wód podziemnych, właściwy organ administracji geologicznej może, w drodze decyzji,

nakazać zmianę dokumentacji geologicznej, a w razie potrzeby - wykonanie dodatkowych

prac geologicznych. Decyzja ta określa termin przedłożenia dodatku do dokumentacji

geologicznej.

6.

W razie potrzeby decyzja nakazująca wykonanie dodatkowych prac geologicznych zastępuje

koncesję albo projekt robót geologicznych.

7.

Dokumentacja geologiczna, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 4, nie wymaga uzyskania

zatwierdzenia w drodze decyzji.

8.

Dokumentację geologiczną, o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 4, sporządza się w 3

egzemplarzach, w terminie do 6 miesięcy od dnia zakończenia prac, i przekazuje się

odpowiednio organowi administracji geologicznej, który udzielił koncesji, zatwierdził

projekt robót geologicznych lub któremu zgłoszono projekt robót geologicznych.

1.

Właściwy organ administracji geologicznej przesyła kopie decyzji dotyczących dokumentacji

geologicznych, o których mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1-3

1)

organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego, których terytoriów dotyczy

dokumentacja geologiczna;

2)

właściwemu terenowemu organowi administracji morskiej - jeżeli dokumentacja geologiczna

dotyczy obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

właściwemu dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w przypadku dokumentacji

hydrogeologicznej;

4)

pozostałym właściwym miejscowo organom administracji geologicznej, załączając 1 egzemplarz

dokumentacji geologicznej.

2.

Właściwy organ administracji geologicznej przesyła po 1 egzemplarzu dokumentacji,

o której mowa w art. 88 ust. 2 pkt 4, pozostałym właściwym miejscowo organom administracji

geologicznej.

1.

Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych

stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także

udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony

ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin,

miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania

przestrzennego województwa.

2.

W terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy

organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar

udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza

się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

1.

Po upływie terminu określonego w art. 95 ust. 2 wojewoda wprowadza obszar udokumentowanego

złoża kopaliny albo obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wydaje

w tej sprawie zarządzenie zastępcze.

2.

Koszty sporządzenia studium ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie

zastępcze.

3.

W przypadku złożenia przez radę gminy skargi na zarządzenie zastępcze, o którym mowa

w ust. 1, sąd administracyjny wyznacza rozprawę w terminie 30 dni od dnia wpłynięcia

skargi do sądu.

4.

Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 594, 645 i 1318) stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące dokumentacji

1)

geologicznej złoża kopaliny,

2)

hydrogeologicznej,

3)

geologiczno-inżynierskiej,

4)

innych niż określone w pkt 1-3

- w tym wzory druków, zestawień i kart dołączanych do dokumentacji.

2.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska

będzie kierował się potrzebą zapewnienia dokumentacjom geologicznym odpowiedniej formy,

w tym umożliwiającej gromadzenie i przetwarzanie w postaci dokumentu elektronicznego,

należytego przedstawienia przez te dokumentacje budowy geologicznej, ze szczególnym

uwzględnieniem ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz pozostałych elementów środowiska,

a w przypadku rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uzależni szczegółowe wymagania

od stanu skupienia kopaliny, rozmiarów działalności, a także od kategorii rozpoznania

złoża i granicznych wartości parametrów definiujących złoże.

1.

Organy administracji geologicznej gromadzą, przechowują, chronią i udostępniają informację

geologiczną.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

gromadzenia i udostępniania informacji geologicznej, organizację i sposób jej przechowywania

oraz zakres jej ochrony.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska

będzie kierował się potrzebami ochrony złóż kopalin, znaczeniem informacji geologicznej,

w tym próbek, dla badań naukowych oraz rozpoznania budowy geologicznej kraju, a także

uwzględni różnice w wymaganiach dotyczących przechowywania i udostępniania informacji

geologicznych, w zależności od rodzaju i formy informacji geologicznej oraz jej statusu

prawnego.

1.

Prawo do informacji geologicznej przysługuje Skarbowi Państwa.

2.

Temu, kto, ponosząc koszt prac prowadzonych w wyniku decyzji wydanych na podstawie

ustawy, uzyskał informację geologiczną, przysługuje prawo do nieodpłatnego korzystania

z niej.

3.

W okresie 5 lat od dnia utraty mocy decyzji, na podstawie której wykonano prace będące

źródłem informacji, podmiotowi, o którym mowa w ust. 2, przysługuje wyłączne prawo

do korzystania z informacji geologicznej w celu ubiegania się o wykonywanie działalności,

o której mowa w art. 100 ust. 2.

4.

Jeżeli przed upływem terminu określonego w ust. 3 ten, komu przysługuje wyłączne prawo

do korzystania z informacji geologicznej, uzyskał decyzję stanowiącą podstawę wykonywania

działalności, o której mowa w art. 100 ust. 2, zachowuje wyłączne prawo do korzystania

z informacji geologicznej przez czas określony w takiej decyzji oraz dodatkowo przez

2 lata od dnia utraty jej mocy.

4a

W przypadku wykonywania działalności polegającej na podziemnym składowaniu dwutlenku

węgla wyłączne prawo do korzystania z informacji geologicznej wygasa z mocy prawa

z chwilą przejęcia przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a

lub przekazania mu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku

węgla zgodnie z art. 127j.

5.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, prawem do informacji geologicznej rozporządza Skarb

Państwa.

6.

Ten, komu przysługują prawa określone w ust. 2-4, może rozporządzać nimi w granicach

określonych tymi przepisami.

7.

W zakresie nieuregulowanym niniejszym artykułem do praw określonych w ust. 6 stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące dzierżawy.

1.

Z wyjątkiem sytuacji określonych w ust. 2 i 3, korzystanie z informacji geologicznej,

do której prawa przysługują Skarbowi Państwa, jest nieodpłatne.

2.

Korzystanie z informacji geologicznej, do której prawa przysługują Skarbowi Państwa,

w celu wykonywania działalności w zakresie

1)

wydobywania kopalin ze złóż,

2

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów

oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla,

3)

w jakim wymagane jest pozwolenie wodnoprawne

- następuje, w drodze umowy, za wynagrodzeniem.

3.

Korzystanie z informacji geologicznej, związane z badaniem powodującym uszkodzenie,

zniszczenie lub zużycie próbki geologicznej, a także związane z udostępnieniem danych

geologicznych, bez względu na cel korzystania, następuje, w drodze umowy, za wynagrodzeniem.

4.

Podstawę określenia wynagrodzenia za korzystanie z informacji geologicznej stanowi

wycena określająca koszty projektowania, wykonywania i dokumentowania prac geologicznych

sfinansowana przez podmiot ubiegający się o korzystanie z tej informacji. Przed zawarciem

umowy Skarb Państwa dokonuje weryfikacji wyceny.

5.

Wycenę, o której mowa w ust. 4, mogą wykonywać osoby posiadające kwalifikacje do wykonywania,

dozorowania i kierowania pracami geologicznymi stwierdzone w kategorii odpowiadającej

rodzajowi wycenianej informacji geologicznej.

6.

Jeżeli informacja geologiczna, do której prawa przysługują Skarbowi Państwa, jest

zawarta w dokumentacji geologicznej, rozporządzenie nią następuje wyłącznie na czas

oznaczony.

7.

Zadania Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 4 i w art. 99 ust. 5, w zakresie określonym

w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 3, wykonuje minister właściwy do spraw środowiska.

8.

Zadania Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 4 i w art. 99 ust. 5, w zakresie określonym

w ust. 2 pkt 3, wykonuje marszałek województwa.

9.

Wpływy z tytułu rozporządzania prawem do informacji geologicznej należącej do Skarbu

Państwa stanowią dochód budżetu państwa.

10.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb korzystania z informacji geologicznej za wynagrodzeniem;

2)

wzór wniosku o zawarcie umowy na korzystanie z informacji geologicznej;

3)

metody szacowania wartości informacji geologicznej;

4)

szczegółowe wymagania dotyczące wycen.

11.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw środowiska

będzie kierował się potrzebą zapewnienia łatwego dostępu do informacji geologicznej

oraz kompletności informacji objętych wnioskiem. W rozporządzeniu tym minister właściwy

do spraw środowiska zróżnicuje metody szacowania informacji geologicznej i zakres

ich stosowania oraz szczegółowe wymagania dotyczące wycen w zależności od rodzaju

i formy informacji geologicznej, sposobu i zakresu korzystania z niej, a w przypadku

informacji geologicznej dotyczącej złóż kopalin - uwzględni także różnice w jakości

informacji ze względu na czas jej pozyskania, stopień rozpoznania złoża oraz stopień

jego wyeksploatowania.

1.

Przedsiębiorca prowadzi ewidencję zasobów złoża kopaliny, ustalając ich zmiany spowodowane

1)

dokładniejszym rozpoznaniem złoża;

2)

eksploatacją złoża i powstałymi wskutek niej stratami;

3)

zmianą granic lub podziałem złoża;

4)

wymaganiami ochrony środowiska albo bezpieczeństwa pracy, w tym ograniczeniami wpływającymi

na dopuszczalność eksploatacji złoża;

5)

przeklasyfikowaniem geologicznych zasobów bilansowych do pozabilansowych, zasobów

pozabilansowych do bilansowych, przemysłowych do nieprzemysłowych, zasobów nieprzemysłowych

do przemysłowych lub do strat, albo strat do zasobów przemysłowych.

2.

Jeżeli zmiany w okresie sprawozdawczym przekraczają 50% wielkości rocznego wydobycia

ze złoża, przeklasyfikowania, o których mowa w ust. 1 pkt 5, dokonuje przedsiębiorca

po uzyskaniu zgody, w drodze decyzji, właściwego organu koncesyjnego.

3.

W ramach prowadzonej ewidencji zasobów złoża kopaliny sporządza się corocznie, w terminie

do dnia 28 lutego, według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku, operat ewidencyjny

zasobów złoża kopaliny, zwany dalej „operatem ewidencyjnym”.

4.

W operacie ewidencyjnym uwzględnia się w szczególności dane dotyczące tych części

złoża kopaliny, których wydobycie nie jest technicznie możliwe lub nie jest gospodarczo

uzasadnione.

5.

Operat ewidencyjny sporządza się na podstawie

1)

obmiaru wyrobisk - dla zasobów złóż kopalin stałych;

2)

pomiarów wydajności odwiertów - dla zasobów złóż kopalin gazowych i płynnych.

6.

W przypadku działalności prowadzonej na podstawie koncesji udzielonej przez starostę

1)

obmiaru wyrobisk dokonuje się co 3 lata;

2)

w corocznie sporządzanym operacie ewidencyjnym określa się stan zasobów złoża kopaliny,

wielkość wydobycia i strat jako wielkości szacunkowe, pozostawiając szczegółowe ich

ustalenie do czasu dokonania obmiaru wyrobisk.

7.

Operat ewidencyjny dołącza się do posiadanego egzemplarza dokumentacji geologicznej

oraz projektu zagospodarowania złoża.

8.

Przedsiębiorca sporządza, na podstawie operatu ewidencyjnego, informację o zmianach

zasobów złoża kopaliny i corocznie, w terminie do dnia 15 marca, przekazuje ją właściwemu

organowi koncesyjnemu oraz państwowej służbie geologicznej.

9.

Informacja, o której mowa w ust. 8, zawiera dane dotyczące stanu zasobów złoża kopaliny,

przyrostów oraz ubytków w tych zasobach.

10.

W uzasadnionych sytuacjach, w szczególności w przypadku

1)

wszczęcia postępowania zmierzającego do cofnięcia koncesji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia,

2)

cofnięcia koncesji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia lub utraty jej mocy bez względu

na przyczynę,

3)

wyczerpania zasobów złoża,

4)

naruszenia przepisów o ochronie środowiska

- organ koncesyjny może, w drodze decyzji, nakazać dokonanie obmiaru wyrobisk i przedłożenie

operatu ewidencyjnego w innym terminie.

11.

Przedsiębiorca przechowuje operaty ewidencyjne przez 5 lat od końca roku kalendarzowego,

w którym koncesja utraciła moc.

12.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące operatu ewidencyjnego oraz wzory informacji o zmianach zasobów

złoża kopaliny, których treść jest uzależniona od rodzajów kopalin, kierując się potrzebą

ochrony złóż kopalin oraz zapewnienia kompletności informacji objętych ewidencją zasobów

złoża kopaliny.

1.

Operat ewidencyjny sporządza geolog górniczy.

2.

Dla złóż wydobywanych metodą odkrywkową albo metodą otworów wiertniczych operat ewidencyjny

może sporządzać osoba posiadająca kwalifikacje do wykonywania, dozorowania i kierowania

pracami geologicznymi w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin.

3.

Nadzór nad sporządzaniem operatu ewidencyjnego sprawuje właściwy organ nadzoru górniczego.

4.

Jeżeli przedsiębiorca nie sporządził operatu ewidencyjnego albo sporządził go nienależycie,

właściwy organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji, nakazać jego niezwłoczne

sporządzenie lub poprawę, na koszt przedsiębiorcy.

1.

Na podstawie dokumentacji geologicznej oraz ewidencji zasobów złóż kopalin państwowa

służba geologiczna corocznie, w terminie do dnia 30 czerwca, sporządza krajowy bilans

zasobów złóż kopalin.

2.

Bilans, o którym mowa w ust. 1, wymaga akceptacji ministra właściwego do spraw środowiska

wykonującego zadania administracji geologicznej przy pomocy Głównego Geologa Kraju.

1.

Obszary i tereny górnicze uwzględnia się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

2.

Jeżeli w wyniku zamierzonej działalności określonej w koncesji przewiduje się istotne

skutki dla środowiska, dla terenu górniczego bądź jego fragmentu można sporządzić

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów o zagospodarowaniu

przestrzennym.

3

Przewidywane dla środowiska skutki działalności określonej w koncesji określa się

w opracowaniu ekofizjograficznym sporządzanym na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

a także na podstawie odpowiednio projektu zagospodarowania złoża albo planu zagospodarowania

podziemnego składowiska dwutlenku węgla.

4.

Plan, o którym mowa w ust. 2, niezależnie od wymagań określonych odrębnymi przepisami,

powinien zapewniać integrację wszelkich działań podejmowanych w granicach terenu górniczego

w celu

1)

wykonania działalności określonej w koncesji;

2)

zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego;

3)

ochrony środowiska, w tym obiektów budowlanych.

5.

Plan, o którym mowa w ust. 2, może w szczególności określić

1)

obiekty lub obszary, dla których wyznacza się filar ochronny, w granicach którego

ruch zakładu górniczego może być zabroniony bądź może być dozwolony tylko w sposób

zapewniający należytą ochronę tych obiektów lub obszarów;

2)

obszary wyłączone z zabudowy bądź takie, w granicach których zabudowa jest dozwolona

tylko po spełnieniu odpowiednich wymagań; koszt spełnienia tych wymagań ponosi przedsiębiorca.

6.

Koszty sporządzenia projektu planu, o którym mowa w ust. 2, ponosi przedsiębiorca.

1.

Ruch zakładu górniczego prowadzi się w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności

na podstawie planu ruchu zakładu górniczego, a także zgodnie z zasadami techniki górniczej.

2.

Planu ruchu zakładu górniczego nie sporządza się

1)

jeżeli koncesji udzielił starosta - w takim przypadku ruch zakładu górniczego prowadzi

się na podstawie warunków określonych w koncesji;

2)

jeżeli roboty geologiczne służące poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż kopalin są wykonywane

bez użycia środków strzałowych na głębokości do 100 m poza obszarem górniczym - w

takim przypadku ruch zakładu górniczego prowadzi się na podstawie warunków określonych

w koncesji albo decyzji zatwierdzającej projekt robót geologicznych.

Do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładów górniczych

stosuje się przepisy prawa budowlanego oraz odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 5.

1.

Jeżeli nie sprzeciwia się to warunkom określonym w koncesji, przedsiębiorca może dokonać

zmiany projektu zagospodarowania złoża. Zmiany dokonuje się w formie dodatku do projektu.

2.

Przedsiębiorca przedkłada dodatek do projektu zagospodarowania złoża organowi koncesyjnemu

na co najmniej 30 dni przed terminem realizacji zamierzonych zmian.

3.

Jeżeli wymagają tego potrzeby racjonalnej gospodarki złożem lub ochrony środowiska,

przed upływem 30 dni od dnia doręczenia dodatku do projektu zagospodarowania złoża,

organ koncesyjny, w drodze decyzji, zabrania jego realizacji.

1.

Jeżeli nie sprzeciwia się to warunkom określonym w koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla, przedsiębiorca może dokonać zmiany planu zagospodarowania podziemnego

składowiska dwutlenku węgla, przy której uwzględnia się najlepsze dostępne techniki

i pojawiające się usprawnienia technologiczne oraz analizę ryzyka związanego z prowadzoną

działalnością, w tym ryzyko wystąpienia wycieku dwutlenku węgla.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany dokonać zmiany planu zagospodarowania podziemnego składowiska

dwutlenku węgla

1)

co 5 lat od dnia udzielenia koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla - w

celu aktualizacji zawartych w nim informacji, z uwzględnieniem przesłanek, o których

mowa w ust. 1;

2)

przed zamknięciem podziemnego składowiska dwutlenku węgla i przystąpieniem do likwidacji

zakładu górniczego - w celu dokonania podsumowania prowadzonej działalności i sporządzenia

planu ruchu likwidowanego zakładu górniczego.

3.

Zmiany planu zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla dokonuje się

w formie dodatku do planu.

4.

Do zmiany planu zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla przepis art.

27a ust. 5 stosuje się odpowiednio, przy czym przedsiębiorca przedkłada dodatek do

planu właściwemu organowi nadzoru górniczego na co najmniej 60 dni przed terminem

realizacji zamierzonych zmian.

1.

Plan ruchu zakładu górniczego sporządza przedsiębiorca, odrębnie dla każdego zakładu

górniczego.

2.

Plan ruchu zakładu górniczego określa

1)

strukturę organizacyjną zakładu górniczego, w szczególności przez wskazanie stanowisk

osób kierownictwa i dozoru ruchu;

2)

szczegółowe przedsięwzięcia niezbędne w celu zapewnienia

a)

wykonywania działalności objętej koncesją,

b)

bezpieczeństwa powszechnego,

c)

bezpieczeństwa pożarowego,

d)

bezpieczeństwa osób przebywających w zakładzie górniczym, w szczególności dotyczące

bezpieczeństwa i higieny pracy,

e)

racjonalnej gospodarki złożem,

f)

ochrony elementów środowiska,

g)

ochrony obiektów budowlanych,

h)

zapobiegania szkodom i ich naprawy.

2a

Plan ruchu zakładu górniczego prowadzącego podziemne składowanie dwutlenku węgla określa

również przedsięwzięcia niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa podziemnego składowania

dwutlenku węgla, w tym

1)

przedsięwzięcia mające na celu zapobieżenie wystąpieniu wycieków dwutlenku węgla oraz

wydostaniu się dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla,

a także przedsięwzięcia mające na celu zapobieżenie innym nieprawidłowościom w procesie

podziemnego składowania dwutlenku węgla, które mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa

powszechnego lub zdrowia i życia ludzi oraz środowiska;

2)

działania naprawcze;

3)

przedsięwzięcia, które będą podejmowane po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku

węgla, ze szczególnym uwzględnieniem ich uwarunkowań technicznych.

3.

Plan ruchu zakładu górniczego sporządza się z uwzględnieniem warunków określonych

w koncesji oraz odpowiednio w projekcie zagospodarowania złoża albo w planie zagospodarowania

podziemnego składowiska dwutlenku węgla, a w przypadku

1)

robót geologicznych, których wykonywanie nie wymaga koncesji - z uwzględnieniem warunków

określonych w projekcie robót geologicznych;

2)

działalności określonej w art. 2 ust. 1 - z uwzględnieniem warunków lokalnych jej

prowadzenia.

4

Jeżeli w granicach obszaru górniczego są planowane bądź prowadzone roboty związane

z poszukiwaniem lub rozpoznawaniem złóż kopalin lub wód podziemnych, poszukiwaniem

lub rozpoznawaniem kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla albo jeżeli obszary

górnicze sąsiadują ze sobą, w planie ruchu zakładu górniczego uwzględnia się zachodzące

współzależności oraz przewiduje się odpowiednie środki, w tym organizacyjne i techniczne,

niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa pracy i bezpieczeństwa powszechnego oraz ochrony

poszczególnych złóż kopalin i innych elementów środowiska.

5.

Jeżeli zakład górniczy składa się z co najmniej 2 części prowadzących samodzielnie

ruch, w planie ruchu tego zakładu określa się dane objęte planem odrębnie w odniesieniu

do poszczególnych jego części.

6.

Plan ruchu zakładu górniczego sporządza się na okres od 2 do 6 lat albo na cały planowany

okres prowadzenia ruchu, jeżeli jest on krótszy.

6a

Plan ruchu zakładu górniczego prowadzącego podziemne składowanie dwutlenku węgla sporządza

się na okres 5 lat albo na cały planowany okres prowadzenia ruchu, jeżeli jest on

krótszy.

7.

Wniosek o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego przedkłada się organowi nadzoru

górniczego właściwemu dla miejsca wykonywania robót objętych planem, a jeżeli roboty

objęte planem będą wykonywane w granicach właściwości miejscowej co najmniej 2 organów

nadzoru górniczego - organowi nadzoru górniczego właściwemu dla siedziby zakładu górniczego.

7a

Wniosek o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego prowadzącego podziemne składowanie

dwutlenku węgla przedkłada się właściwemu organowi nadzoru górniczego.

8.

Wniosek o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego przedkłada się co najmniej

na 30 dni przed dniem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania robót.

9.

Do wniosku o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego dołącza się

1)

2 egzemplarze planu, podpisane przez przedsiębiorcę oraz kierownika ruchu zakładu

górniczego, który będzie realizował plan;

2)

odpisy wymaganych dla zamierzonych robót decyzji wydanych przez inne organy, w szczególności

dotyczących ochrony środowiska.

10

Wraz z wnioskiem o zatwierdzenie planu ruchu zakładu górniczego przekazuje się do

wglądu odpis koncesji oraz odpowiednio projekt zagospodarowania złoża albo plan zagospodarowania

podziemnego składowiska dwutlenku węgla, a w przypadku robót geologicznych, których

wykonywanie nie wymaga koncesji - projekt robót geologicznych.

11.

Plan ruchu zakładu górniczego zatwierdza właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze

decyzji, po uzyskaniu opinii właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

12.

Organ nadzoru górniczego przesyła organowi koncesyjnemu kopię decyzji zatwierdzającej

plan ruchu zakładu górniczego.

1.

Zmiany planu ruchu zakładu górniczego dokonuje się w formie dodatku do planu, w trybie

1)

przewidzianym dla zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego;

2)

uproszczonym - jeżeli zmiany nie dotyczą bezpieczeństwa powszechnego, bezpieczeństwa

pożarowego, bezpieczeństwa osób przebywających w zakładzie górniczym, bezpieczeństwa

ruchu zakładu górniczego, gospodarki złożem, ochrony środowiska, robót budowlanych,

ochrony obiektów budowlanych oraz zapobiegania szkodom i ich naprawy.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 1 opinia, o której mowa w art. 108 ust. 11, nie

jest wymagana, jeżeli zmiana planu ruchu zakładu górniczego nie spowoduje negatywnego

wpływu na środowisko oraz obiekty budowlane.

3.

Organ nadzoru górniczego przesyła organowi koncesyjnemu kopie decyzji zatwierdzającej

dodatek do planu ruchu zakładu górniczego, dotyczący gospodarki złożem lub mający

wpływ na środowisko.

4.

W przypadku dokonywania zmiany planu ruchu zakładu górniczego w trybie uproszczonym

1)

dodatek do planu ruchu zakładu górniczego podpisuje kierownik ruchu zakładu górniczego,

który realizuje plan, oraz zatwierdza przedsiębiorca;

2)

zatwierdzone przez przedsiębiorcę dodatki do planu ruchu zakładu górniczego ewidencjonuje

się w karcie zmian;

3)

aktualną kartę zmian, wraz z zatwierdzonymi dodatkami do planu ruchu zakładu górniczego,

przekazuje się do właściwego organu nadzoru górniczego nie rzadziej niż co kwartał.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące treści planu ruchu zakładu górniczego oraz planu ruchu likwidowanego

(likwidowanej oznaczonej części) zakładu górniczego, różnicując je zależnie od rodzaju

i metody prowadzonej działalności oraz uwzględniając specyfikę działalności wykonywanej

w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się potrzebą zapewnienia

wymagań określonych w art. 108 ust. 2 i 2a oraz w art. 129 ust. 1, a także określi

elementy planu ruchu zakładu górniczego, których zmiany dokonuje się w trybie uproszczonym,

kierując się potrzebą zapewnienia wymagań określonych w art. 109 ust. 1 pkt 2.

1.

Odstąpienie od zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego jest dopuszczalne tylko

w przypadku powstania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego lub jego

części, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska.

2.

W przypadku odstąpienia od zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego przedsiębiorca

jest obowiązany niezwłocznie podjąć działania konieczne dla ochrony zdrowia i życia

ludzkiego, zabezpieczenia obiektów zakładu górniczego, bezpieczeństwa powszechnego

i ochrony środowiska. Działania te nie mogą być niezgodne z zasadami techniki górniczej

oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy.

3.

O dokonanym odstąpieniu przedsiębiorca niezwłocznie powiadamia właściwy organ nadzoru

górniczego oraz organ opiniujący lub uzgadniający. W uzasadnionych przypadkach właściwy

organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu,

określić sposób, zakres i termin wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 2.

1.

Ruch zakładu górniczego prowadzi się pod kierownictwem i dozorem osób posiadających

wymagane kwalifikacje.

2.

Osoby wykonujące czynności w ruchu zakładu górniczego szkoli się w zakresie znajomości

przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym bezpiecznego wykonywania powierzonych

im czynności. Osoby te nie mogą być dopuszczone do pracy w ruchu zakładu górniczego,

jeżeli nie wykażą się dostateczną znajomością tych przepisów i zasad.

3.

Szkolenia organizuje i prowadzi przedsiębiorca lub na jego zlecenie jednostka organizacyjna

prowadząca działalność szkoleniową.

4.

Ten, kto trudni się szkoleniem osób wykonujących czynności w ruchu zakładu górniczego,

jest obowiązany posiadać odpowiednią kadrę oraz niezbędne środki umożliwiające właściwe

szkolenie.

5.

Szkolenie osób, o których mowa w art. 53 ust. 6, oraz osób kierownictwa i dozoru ruchu

podziemnego zakładu górniczego odbywa się na podstawie programów szkolenia, zatwierdzanych,

w drodze decyzji, przez właściwe organy nadzoru górniczego. Odmowa zatwierdzenia następuje,

jeżeli program szkolenia nie zapewnia przekazania osobom szkolonym niezbędnych informacji

dotyczących prawidłowego wykonywania czynności w ruchu zakładu górniczego.

1.

W ruchu zakładu górniczego stosuje się wyroby, które

1)

spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności, określone w odrębnych przepisach, lub

2)

zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 15, spełniają wymagania

techniczne określone w tych przepisach, zwane dalej „wymaganiami technicznymi”, zostały

dopuszczone do stosowania w zakładach górniczych oraz oznakowane w sposób określony

w tych przepisach, lub

3)

zostały określone w przepisach wydanych na podstawie art. 120 ust. 1 lub 2 oraz spełniają

wymagania określone w tych przepisach.

2.

Decyzję w sprawie dopuszczenia wyrobu do stosowania w zakładach górniczych, zwaną

dalej „dopuszczeniem”, wydaje Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, jeżeli wyrób spełnia

wymagania techniczne.

3.

Przed złożeniem wniosku o wydanie dopuszczenia wyrób podlega badaniom, w oparciu o

wymagania techniczne, dokonywanym w akredytowanej jednostce certyfikującej wyroby.

4.

Jeżeli wyrób został

1)

zgodnie z prawem wyprodukowany lub dopuszczony do obrotu w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub w Republice Turcji,

2)

zgodnie z prawem wyprodukowany w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) będącym stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wydaje dopuszczenie na podstawie dokumentów załączonych

do wniosku, z wyłączeniem przepisów ust. 2 i 3. Odmowa wydania dopuszczenia następuje

wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że wyrób nie spełnia wymagań bezpieczeństwa w

stopniu odpowiadającym temu, jaki przewidują wymagania techniczne.

5.

Podmiotami uprawnionymi do złożenia wniosku o wydanie dopuszczenia są

1)

producent, jego upoważniony przedstawiciel, w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, z późn. zm., dystrybutor lub importer wyrobu, zwani dalej „dostawcami wyrobu”;

2)

dostawca wyrobu finalnego - w przypadku wyrobów składających się z podzespołów wykonywanych

przez różnych producentów;

3)

przedsiębiorca, który wykonał lub nabył wyrób i zamierza stosować go w ruchu własnego

zakładu górniczego, lub inny podmiot, który wykonał lub nabył wyrób - w przypadku

wyrobów wykonanych lub zakupionych jednostkowo.

6.

Wniosek o wydanie dopuszczenia zawiera

1)

określenie wyrobu;

2)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o wydanie dopuszczenia, przez wskazanie jego

formy prawnej oraz dowodu jego istnienia, w szczególności wypisu ze stosownego rejestru,

oraz jego siedziby, a także osób upoważnionych do działania w jego imieniu, przez

podanie ich imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego;

3)

określenie producenta wyrobu, jego siedziby i miejsca produkowania wyrobu.

7.

Do wniosku o wydanie dopuszczenia załącza się następujące dokumenty, sporządzone w

języku polskim

1)

ogólny opis wyrobu wraz ze wskazaniem proponowanego miejsca umieszczania znaku dopuszczenia;

2)

niezbędne obliczenia projektowe parametrów mających wpływ na bezpieczeństwo użytkowania

wyrobu w warunkach zagrożeń występujących w ruchu zakładu górniczego;

3)

rysunki lub schematy dotyczące wyrobu, jego układów oraz podzespołów, od których zależy

bezpieczeństwo i higiena pracy oraz bezpieczeństwo pożarowe;

4)

wyniki badań wyrobu;

5)

deklarację producenta albo podmiotu wymienionego w ust. 5 pkt 3 - w przypadku wykonania

wyrobu jednostkowo, dotyczącą spełniania przez wyrób wymagań technicznych, albo deklarację

dotyczącą spełniania przez wyrób wymagań bezpieczeństwa w stopniu odpowiadającym temu,

jaki zapewniają wymagania techniczne - w przypadku wyrobów, o których mowa w ust.

4;

6)

dokumenty potwierdzające dokonanie oceny zgodności, jeżeli są wymagane przez odrębne

przepisy, w tym wydane na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności;

7)

certyfikat systemu zarządzania jakością lub informację o innym sposobie udokumentowania

powtarzalności cech wyrobu - w przypadku produkcji więcej niż 1 egzemplarza wyrobu;

8)

dokumentację techniczno-ruchową wyrobu zawierającą następujące informacje wymagane

do jego prawidłowego i bezpiecznego stosowania

a)

dane techniczne,

b)

identyfikację zagrożeń powodowanych przez wyrób w czasie jego stosowania,

c)

instrukcje bezpiecznego stosowania wyrobu oraz informację o konieczności podejmowania

szczególnych środków bezpieczeństwa,

d)

warunki stosowania wyrobu, uwzględniające sposób przeprowadzania przeglądów, konserwacji,

napraw i regulacji.

8.

W przypadku wyrobów, o których mowa w ust. 4, zamiast dokumentów wymienionych w ust.

7 pkt 4, do wniosku o wydanie dopuszczenia załącza się, sporządzone w języku polskim,

dokumenty stanowiące podstawę wyprodukowania lub dopuszczenia wyrobu do obrotu, w

szczególności wyniki jego badań.

9.

Jeżeli wymagają tego szczególne względy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz bezpieczeństwa

pożarowego w ruchu zakładu górniczego, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego może przed

wydaniem dopuszczenia nakazać, w drodze postanowienia, przeprowadzenie prób wyrobu

w ruchu zakładu górniczego.

10.

Dopuszczenie wydaje się na czas nieokreślony.

11.

Dopuszczenie określa

1)

wyrób;

2)

zakres i warunki stosowania wyrobu;

3)

znak dopuszczenia oraz sposób trwałego i czytelnego umieszczania znaku dopuszczenia

na każdej jednostce wyrobu;

4)

dokumenty, jakie dostawca wyrobu jest obowiązany przekazać użytkownikowi;

5)

czas przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 7, przez podmiot określony w

ust. 5 oraz warunki ich udostępniania;

6)

zakres dozwolonych zmian wyrobu, które mogą być dokonane, w okresie ważności dopuszczenia,

przez producenta albo podmiot wymieniony w ust. 5 pkt 3 - w przypadku wykonania wyrobu

jednostkowo.

12.

Zmiany, o których mowa w ust. 11 pkt 6, nie mogą dotyczyć

1)

obniżenia wytrzymałości poszczególnych elementów wyrobu;

2)

cech wyrobu, których zmiana może powodować ograniczenie zakresu jego stosowania lub

wymaga zmiany warunków jego stosowania;

3)

wyposażenia wyrobu, które służy do zwalczania zagrożeń naturalnych oraz zagrożenia

pożarowego;

4)

zabezpieczeń mechanicznych i elektrycznych wyrobu, jeżeli obniżają poziom bezpieczeństwa;

5)

miejsca obsługi i jego zabezpieczeń oraz systemów sterowania wyrobem;

6)

osłon części ruchomych wyrobu;

7)

zakresu stosowania wyrobu.

13.

W przypadku wprowadzenia zmiany w dopuszczonym wyrobie przez podmioty określone w

ust. 5, wprowadzający zmianę powiadamia o niej podmiot, który poddał wyrób badaniom,

oraz Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

14.

Jeżeli wyrób nie spełnia wymagań technicznych mających wpływ na poziom jego bezpieczeństwa,

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego może uchylić lub zmienić dopuszczenie.

15.

Rada Ministrów, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, bezpieczeństwa

ruchu zakładu górniczego oraz bezpieczeństwa stosowania wyrobów w warunkach zagrożeń

występujących w ruchu zakładów górniczych, w tym bezpieczeństwa osób wykonujących

czynności w ruchu zakładu górniczego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz wyrobów;

2)

wymagania techniczne dla wyrobów;

3)

znaki dopuszczenia oraz sposób oznaczania wyrobów tymi znakami.

1.

Oddanie do ruchu w zakładzie górniczym obiektów, maszyn, urządzeń i ścian, jak również

dokonywanie ich istotnych zmian konstrukcyjnych lub istotnych zmian warunków eksploatacji,

wymaga zezwolenia kierownika ruchu zakładu górniczego.

2.

Oddanie do ruchu w zakładzie górniczym, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 120 ust. 1: podstawowych obiektów, maszyn i urządzeń, obiektów podziemnego zakładu

górniczego stanowiących ściany prowadzone w warunkach specjalnych oraz obiektów podziemnego

zakładu górniczego stanowiących oddziały eksploatujące partie złóż rud miedzi w warunkach

specjalnych, jak również dokonywanie ich istotnych zmian konstrukcyjnych lub istotnych

zmian warunków eksploatacji, wymaga pozwolenia wydanego, w drodze decyzji, przez właściwy

organ nadzoru górniczego.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli obiekt, maszyna lub urządzenie stanowi

wyposażenie lub część składową obiektu budowlanego zakładu górniczego, dla którego

pozwolenia na użytkowanie są wydawane przez właściwe organy nadzoru górniczego na

podstawie przepisów prawa budowlanego.

4.

Właściwy organ nadzoru górniczego może przed wydaniem pozwolenia, o którym mowa w

ust. 2, nakazać, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, przeprowadzenie

próbnego ruchu obiektów, maszyn, urządzeń lub ścian, określając jego zakres i sposób

kontroli oraz uzależniając wydanie pozwolenia od uzyskanych wyników.

1.

Przechowywanie lub używanie przez przedsiębiorcę w ruchu zakładu górniczego sprzętu

strzałowego wymaga pozwolenia wydanego, w drodze decyzji, przez organ nadzoru górniczego

właściwy dla miejsca wykonywania robót strzałowych, a jeżeli roboty te będą wykonywane

w granicach właściwości miejscowej co najmniej 2 organów nadzoru górniczego - organ

nadzoru górniczego właściwy dla siedziby zakładu górniczego.

2.

Przechowywanie lub używanie w ruchu zakładu górniczego sprzętu strzałowego przez podmioty

wykonujące w zakresie swojej działalności zawodowej czynności powierzone im w ruchu

zakładu górniczego wymaga pozwolenia wydanego, w drodze decyzji, przez organ nadzoru

górniczego właściwy dla miejsca wykonywania robót strzałowych.

3.

Pozwolenie wydaje się na czas nieokreślony.

4.

Właściwy organ nadzoru górniczego odmawia wydania pozwolenia

1)

ze względu na zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego

lub środowiska;

2)

ze względu na ważny interes publiczny;

3)

jeżeli wnioskodawcy cofnięto w ciągu ostatnich 5 lat pozwolenie z przyczyn określonych

w ust. 5.

5.

Właściwy organ nadzoru górniczego cofa pozwolenie, jeżeli wnioskodawca prowadzi roboty

strzałowe w sposób

1)

niezgodny z przepisami prawa lub planem ruchu zakładu górniczego;

2)

stwarzający zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub

środowiska.

6.

Przedsiębiorca powiadamia organ nadzoru górniczego, o którym mowa w ust. 1, najpóźniej

na 7 dni przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót strzałowych, o powierzeniu wykonywania

tych robót podmiotowi wykonującemu w zakresie swojej działalności zawodowej czynności

powierzone mu w ruchu zakładu górniczego.

7.

Przedsiębiorca lub podmiot wykonujący w zakresie swojej działalności zawodowej roboty

strzałowe powierzone mu w ruchu zakładu górniczego, są obowiązani

1)

przestrzegać wymagań dotyczących bezpiecznego przechowywania środków strzałowych i

sprzętu strzałowego oraz prowadzenia prac przy użyciu tych środków i sprzętu;

2)

zapewnić nadzór nad osobami, którym powierzyli wykonywanie czynności związanych z

dostępem do środków strzałowych i sprzętu strzałowego;

3)

zapewnić ewidencjonowanie znajdujących się w zakładzie górniczym oraz wykorzystanych

tam środków strzałowych;

4)

przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 3, przez co najmniej 10 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym wykorzystano środki strzałowe, oraz udostępniać

ją na żądanie właściwego organu nadzoru górniczego;

5)

zapewnić prowadzenie wykazu używanych środków strzałowych i sprzętu strzałowego, określającego

warunki ich używania.

8.

Kierownik ruchu zakładu górniczego ustala dla każdego miejsca wykonywania robót strzałowych

w formie pisemnej bezpieczny sposób ich wykonywania, uwzględniając wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 120 ust. 2.

1.

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na działalność określoną w art. 21 ust. 1 pkt

2-5, z wyjątkiem koncesji udzielonej przez starostę, jest obowiązany posiadać dokumentację

mierniczo-geologiczną oraz aktualizować i uzupełniać ją w trakcie postępu robót.

1)

dokumenty pomiarowe;

2)

dokumenty obliczeniowe;

3)

dokumenty kartograficzne przedstawiające aktualną sytuację geologiczną oraz górniczą

zakładu górniczego, a także stan powierzchni w granicach terenu górniczego.

2.

Nie jest wymagane posiadanie dokumentów pomiarowych i obliczeniowych będących podstawą

sporządzania i uzupełniania map pozyskiwanych z państwowego zasobu geodezyjnego i

kartograficznego.

3.

Dokumentację mierniczo-geologiczną sporządza

1)

mierniczy górniczy, a w przypadku wydobywania kopalin metodą odkrywkową - także osoba

posiadająca kwalifikacje zawodowe w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych;

2)

w części, w jakiej przedstawia ona sytuację geologiczną zakładu górniczego - geolog

górniczy, a w przypadku wydobywania kopalin metodą odkrywkową - także osoba posiadająca

kwalifikacje zawodowe w zakresie sporządzania dokumentacji geologicznej złóż tych

kopalin, w związku z wydobywaniem których ma być sporządzona dokumentacja mierniczo-geologiczna.

4.

W celu sporządzenia, aktualizacji i uzupełniania dokumentacji mierniczo-geologicznej

wykonuje się prace geodezyjne i geologiczne, obejmujące czynności pomiarowe, obliczeniowe

i kartograficzne.

5.

Przedsiębiorca jest obowiązany nieodpłatnie udostępnić organom administracji geologicznej

oraz organom nadzoru górniczego, na żądanie tych organów, dokumentację mierniczo-geologiczną

w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań.

6.

Właściwy organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji, nakazać sporządzenie odpowiednich

dokumentów wchodzących w skład dokumentacji mierniczo-geologicznej, innych niż wymienione

w przepisach wydanych na podstawie ust. 7, jeżeli jest to niezbędne do

1)

zapewnienia bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego;

2)

zwalczania zagrożeń naturalnych;

3)

wykonania zadań ratownictwa górniczego;

4)

kontrolowania racjonalnej gospodarki zasobami złóż kopalin w procesie ich wydobywania;

5)

zapobieżenia szkodom w środowisku i obiektach budowlanych;

6)

budowy i likwidacji zakładu górniczego;

7)

rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po zakończeniu działalności górniczej.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą sporządzenia dokumentacji

mierniczo-geologicznej w sposób zapewniający przedstawienie aktualnej sytuacji geologicznej

oraz górniczej zakładu górniczego, a także stanu powierzchni w granicach terenu górniczego,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje dokumentów wchodzących w skład dokumentacji mierniczo-geologicznej;

2)

szczegółowe wymagania dotyczące sporządzania, aktualizacji i uzupełniania dokumentacji

mierniczo-geologicznej;

3)

szczegółowe wymagania dotyczące wykonywania prac geodezyjnych i geologicznych w celu

sporządzenia, aktualizacji i uzupełniania dokumentacji mierniczo-geologicznej;

4)

sposób i tryb postępowania z dokumentacją mierniczo-geologiczną po likwidacji zakładu

górniczego, w zakresie jej przekazywania i archiwizowania, w tym wzory dokumentów

związanych z jej przekazywaniem.

Przedsiębiorca jest obowiązany

1)

rozpoznawać zagrożenia związane z ruchem zakładu górniczego i podejmować środki zmierzające

do zapobiegania i usuwania tych zagrożeń;

2)

posiadać odpowiednie środki materialne i techniczne oraz służby ruchu zapewniające

bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego;

3)

prowadzić ewidencję osób przebywających w zakładzie górniczym, przez wskazanie imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego;

4)

oceniać i dokumentować ryzyko zawodowe oraz stosować niezbędne rozwiązania zmniejszające

to ryzyko, w tym przez sporządzenie dokumentu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

5)

posiadać i odpowiednio przechowywać dokumentację prowadzenia ruchu zakładu górniczego;

6)

posiadać dowód sprawdzenia rozwiązań technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu

zakładu górniczego - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 120 ust. 1 i 2.

1.

Złoża, pokłady, wyrobiska, ich części oraz inne przestrzenie w zakładach górniczych,

w których występują następujące zagrożenia naturalne: tąpaniami, metanowe, wyrzutami

gazów i skał, wybuchem pyłu węglowego, klimatyczne, wodne, osuwiskowe, erupcyjne,

siarkowodorowe, substancjami promieniotwórczymi, podlegają zaliczeniu do poszczególnych

stopni, kategorii lub klas zagrożeń, według kryteriów określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 4.

2.

Zaliczeń, o których mowa w ust. 1, dokonuje kierownik ruchu zakładu górniczego w oparciu

o dokumentację określoną w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, niezwłocznie po

stwierdzeniu okoliczności określonych w tych przepisach, uzasadniających zaliczenie

do danego stopnia, kategorii lub klasy zagrożenia.

3.

W przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 zaliczeń, o których

mowa w ust. 1, dokonuje się także w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych przez

rzeczoznawcę do spraw ruchu zakładu górniczego oraz opinię tego rzeczoznawcy.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

kryteria oceny zagrożeń naturalnych, o których mowa w ust. 1, zależnie od rodzaju

kopaliny, natężenia zagrożeń, przestrzeni występowania zagrożeń oraz rodzaju zakładu

górniczego,

2)

dokumentację, w oparciu o którą dokonuje się zaliczeń, o których mowa w ust. 1, inną

niż wymieniona w ust. 3,

3)

przypadki, w których zaliczeń, o których mowa w ust. 1, dokonuje się także w oparciu

o dokumentację, o której mowa w ust. 3

- kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy, bezpieczeństwa

powszechnego oraz bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego.

1.

Kto spostrzeże zagrożenie dla ludzi, zakładu górniczego lub jego ruchu, uszkodzenie

albo nieprawidłowe działanie urządzeń tego zakładu, jest obowiązany niezwłocznie ostrzec

osoby zagrożone, podjąć środki dostępne w celu usunięcia niebezpieczeństwa oraz zawiadomić

o niebezpieczeństwie najbliższą osobę kierownictwa lub dozoru ruchu.

2.

W przypadku powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie

górniczym, dla zakładu górniczego lub jego ruchu, na żądanie kierownika ruchu tego

zakładu, każdy przedsiębiorca jest obowiązany udzielić mu niezbędnej pomocy.

3.

W przypadku powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie

górniczym, niezwłocznie wstrzymuje się prowadzenie ruchu w strefie zagrożenia, wycofuje

się ludzi w bezpieczne miejsce i podejmuje się niezbędne działania, w tym środki dostępne

w celu usunięcia stanu zagrożenia.

4.

Kierownik ruchu zakładu górniczego jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwy

organ nadzoru górniczego, w sposób ustalony w przepisach wydanych na podstawie art.

120 ust. 1, o każdym wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym, zgonie naturalnym,

jak również o związanych z ruchem zakładu górniczego niebezpiecznych zdarzeniach,

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa powszechnego.

5.

Kierownik ruchu zakładu górniczego, w terminie do 3 dnia roboczego każdego miesiąca,

jest obowiązany zawiadomić właściwy organ nadzoru górniczego, w sposób ustalony w

przepisach wydanych na podstawie art. 120 ust. 1, o każdym wypadku zaistniałym w zakładzie

górniczym, innym niż określony w ust. 4, który zaistniał w poprzednim miesiącu.

6

Kierownik ruchu zakładu górniczego prowadzącego podziemne składowanie dwutlenku węgla

jest obowiązany poinformować właściwy organ nadzoru górniczego o wycieku dwutlenku

węgla oraz o ryzyku wystąpienia takiego wycieku.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

pracy, spraw wewnętrznych oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące prowadzenia ruchu poszczególnych rodzajów zakładów górniczych,

w zakresie

1)

bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym oceniania i dokumentowania ryzyka zawodowego

oraz stosowania niezbędnych rozwiązań zmniejszających to ryzyko,

2)

bezpieczeństwa pożarowego,

3)

gospodarki złożami kopalin w procesie ich wydobywania,

4)

przygotowania wydobytych kopalin do sprzedaży,

5)

ochrony środowiska,

6)

podstawowych obiektów, maszyn i urządzeń zakładu górniczego,

7)

obiektów podziemnego zakładu górniczego stanowiących ściany prowadzone w warunkach

specjalnych oraz obiektów podziemnego zakładu górniczego stanowiących oddziały eksploatujące

partie złóż rud miedzi w warunkach specjalnych,

8)

przypadków, w których przedsiębiorca jest obowiązany posiadać dowód sprawdzenia rozwiązań

technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu zakładu górniczego

- kierując się potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa powszechnego,

bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa i higieny pracy, prawidłowego prowadzenia

ruchu zakładu górniczego, zapobiegania zagrożeniom występującym w ruchu zakładu górniczego,

a także uwzględniając konieczność stosowania przez przedsiębiorców aktualnych osiągnięć

nauki i techniki, zwłaszcza w zakresie górnictwa, uproszczenia wymagań dla przedsiębiorców

prowadzących działalność na podstawie koncesji udzielonej przez starostę oraz racjonalnego

wykorzystania złoża kopaliny.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

pracy, spraw wewnętrznych oraz środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego

w ruchu zakładu górniczego, w tym rodzaje, sposób i wzory ewidencji środków strzałowych

oraz przypadki, w których przedsiębiorca ma obowiązek posiadać dowód sprawdzenia rozwiązań

technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu zakładu górniczego, kierując się potrzebą

zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa powszechnego, bezpieczeństwa pożarowego,

bezpieczeństwa i higieny pracy, prawidłowego prowadzenia ruchu zakładu górniczego,

zapobiegania zagrożeniom występującym w ruchu zakładu górniczego, a także potrzebą

zapewnienia bezpieczeństwa osób wykonujących czynności związane z przechowywaniem

lub używaniem środków strzałowych i sprzętu strzałowego w poszczególnych rodzajach

zakładów górniczych.

3.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego może, na wniosek przedsiębiorcy, w szczególnych

przypadkach uzasadnionych warunkami bezpieczeństwa lub gdy jest to niezbędne do wprowadzenia

postępu technicznego, przeprowadzenia prac naukowo-badawczych lub doświadczalnych,

wyrazić zgodę na odstąpienie przez przedsiębiorcę od określonych wymagań przewidzianych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 1 i 2, określając szczegółowo zakład górniczy,

zakres odstąpienia oraz warunki jego stosowania. Zgodę, w drodze decyzji, wyraża się

na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5 lat.

1.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do podmiotów wykonujących w

zakresie swojej działalności zawodowej czynności im powierzone w ruchu zakładu górniczego.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane spełniać następujące wymagania w

zależności od rodzaju zakładu górniczego

1)

zapewnić odpowiednie służby ruchu, w tym osoby kierownictwa i dozoru ruchu oraz osoby

o kwalifikacjach niezbędnych do kierowania i wykonywania określonego rodzaju robót;

2)

zapewnić niezbędne środki materialne i techniczne umożliwiające bezpieczne wykonywanie

robót;

3)

przeszkolić pracowników w zakresie znajomości przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny

pracy, w tym bezpiecznego wykonywania powierzonych im czynności;

4)

ocenić i udokumentować ryzyko zawodowe na stanowisku pracy oraz poinformować pracowników

o tym ryzyku, a także stosować niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające to ryzyko.

3.

Sposób organizacji pracy wraz ze schematem organizacyjnym i dodatkowymi ustaleniami

zapewniającymi bezpieczne wykonywanie robót określa umowa zawarta między przedsiębiorcą

a podmiotem, o którym mowa w ust. 1.

1.

Ratownictwo górnicze tworzą

1)

służby ratownictwa górniczego przedsiębiorcy;

2)

podmioty zawodowo trudniące się ratownictwem górniczym.

2.

Do zadań służb i podmiotów, o których mowa w ust. 1, należy

1)

niezwłoczne niesienie pomocy w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających

w zakładzie górniczym, bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego lub bezpieczeństwa

powszechnego;

2)

wykonywanie prac profilaktycznych - prace te mają na celu zapobieganie bezpośredniemu

zagrożeniu bezpieczeństwa osób lub ruchu zakładu górniczego w przypadkach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 124.

3.

Kierownik ruchu zakładu górniczego odpowiada za stan ratownictwa górniczego w zakładzie

górniczym, a kierownik podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym -

za stan ratownictwa górniczego w tym podmiocie.

4.

W zakładzie górniczym i w podmiocie zawodowo trudniącym się ratownictwem górniczym

prowadzi się dokumentację w zakresie ratownictwa górniczego.

5.

W ratownictwie górniczym przeprowadza się specjalistyczne badania lekarskie, specjalistyczne

badania psychologiczne oraz specjalistyczne szkolenia. Badania i szkolenia organizuje

i przeprowadza podmiot zawodowo trudniący się ratownictwem górniczym lub przedsiębiorca

spełniający wymagania przewidziane dla podmiotów zawodowo trudniących się ratownictwem

górniczym. W przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 124 pkt

2 szkolenia może organizować i przeprowadzać przedsiębiorca.

6.

Przedsiębiorca jest obowiązany

1)

posiadać własne służby ratownictwa górniczego albo powierzyć realizację tego obowiązku

w całości lub w części podmiotom zawodowo trudniącym się ratownictwem górniczym;

2)

posiadać plan ratownictwa górniczego;

3)

zapewnić stałą możliwość udziału w akcji ratowniczej zawodowych specjalistycznych

służb podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym, w sposób określony

w umowie, o której mowa w ust. 15.

7.

Podmiot zawodowo trudniący się ratownictwem górniczym jest obowiązany na wezwanie

przedsiębiorcy lub kierownika ruchu zakładu górniczego zapewnić stałe uczestnictwo

w akcji ratowniczej zawodowych specjalistycznych służb, w sposób określony w umowie,

o której mowa w ust. 15.

8.

Przedsiębiorca posiadający wyłącznie własne służby ratownictwa górniczego jest obowiązany

spełniać wymagania przewidziane dla podmiotów zawodowo trudniących się ratownictwem

górniczym.

9.

Podmiot zawodowo trudniący się ratownictwem górniczym jest obowiązany spełniać wymagania

przewidziane dla tych podmiotów.

10.

Plan ratownictwa górniczego sporządza się dla każdego zakładu górniczego.

11.

Plan ratownictwa górniczego określa sposób wykonania obowiązków w zakresie ratownictwa

górniczego, w szczególności

1)

organizację służb ratownictwa górniczego i służb pogotowia w zakładzie górniczym;

2)

możliwość stałego udziału w akcji ratowniczej zawodowych specjalistycznych służb podmiotu

zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym - w przypadku zawarcia umowy, o której

mowa w ust. 15;

3)

niezbędne wyposażenie w sprzęt ratowniczy;

4)

sposób prowadzenia akcji ratowniczej.

12.

Plan ratownictwa górniczego oraz zmiany w tym planie zatwierdza kierownik ruchu zakładu

górniczego. Plan ten na bieżąco aktualizuje się w zakresie ustalonym przez kierownika

ruchu zakładu górniczego.

13.

W zakładzie górniczym organizuje się drużynę ratowniczą oraz odpowiednio wyposażoną

kopalnianą stację ratownictwa górniczego. W zakładach górniczych wydobywających kopaliny

otworami wiertniczymi obowiązek posiadania kopalnianej stacji ratownictwa górniczego

może zostać spełniony przez utrzymywanie zakładowej stacji ratownictwa górniczego.

14.

W skład zawodowych specjalistycznych służb podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem

górniczym wchodzą

1)

dyżurujące zawodowe zastępy ratownicze;

2)

zawodowe pogotowia specjalistyczne;

3)

dyżurujące zastępy dla grup zakładów górniczych.

15.

Powierzenie przez przedsiębiorcę podmiotowi zawodowo trudniącemu się ratownictwem

górniczym realizacji w całości lub części obowiązku posiadania własnych służb ratownictwa

górniczego następuje na podstawie umowy, za uprzednią zgodą właściwego organu nadzoru

górniczego, wyrażoną, w drodze decyzji, w przypadku spełniania przez ten podmiot wymagań

przewidzianych w przepisach wydanych na podstawie art. 124.

16.

Jeżeli przedsiębiorca lub podmiot nie spełnia wymagań przewidzianych w zakresie ratownictwa

górniczego, właściwy organ nadzoru górniczego może nakazać, w drodze decyzji, przedsiębiorcy

albo podmiotowi zawodowo trudniącemu się ratownictwem górniczym

1)

dokonanie koniecznych zmian w organizacji ratownictwa górniczego;

2)

uzupełnienie lub zmianę wyposażenia ratownictwa górniczego.

17.

Jeżeli występujące w zakładzie górniczym zagrożenia naturalne i ich natężenie nie

wymagają spełnienia przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 6 pkt 1,

i jeżeli nie spowoduje to pogorszenia stanu bezpieczeństwa w zakładzie górniczym,

właściwy organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji, zwolnić przedsiębiorcę z

tego obowiązku, w całości lub w części. Przedsiębiorca, który uzyskał zwolnienie,

jest obowiązany zabezpieczyć możliwość prowadzenia akcji ratowniczej przez podmioty

trudniące się zawodowo ratownictwem górniczym, w sposób określony w planie ratownictwa

górniczego oraz umowie zawartej z tym podmiotem.

18.

W przypadku istotnej zmiany okoliczności, stanowiących podstawę wydania decyzji, o

której mowa w ust. 16, właściwy organ nadzoru górniczego niezwłocznie uchyla tę decyzję.

19.

Przepisów ust. 1-18 nie stosuje się do przedsiębiorców wydobywających kopaliny metodą

odkrywkową. Są oni obowiązani zabezpieczyć możliwość prowadzenia akcji ratowniczej

przez inne jednostki ratownicze.

1.

Prace profilaktyczne wykonuje się na zasadach określonych dla ruchu zakładu górniczego,

zgodnie z dokumentacją prac profilaktycznych, zatwierdzoną przez kierownika ruchu

zakładu górniczego.

2.

Decyzję o podjęciu prac profilaktycznych i ich zakończeniu podejmuje kierownik ruchu

zakładu górniczego.

3.

W przypadku wystąpienia zagrożenia życia i zdrowia pracowników zakładu górniczego,

bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego lub bezpieczeństwa powszechnego, w związku

z ruchem zakładu górniczego, niezwłocznie podejmuje się i prowadzi akcję ratowniczą.

4.

Akcję ratowniczą prowadzi kierownik akcji ratowniczej zgodnie z planem ratownictwa

górniczego oraz wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 124.

5.

Kierownikiem akcji ratowniczej, podejmującym jednoosobowo decyzje dotyczące jej prowadzenia,

jest kierownik ruchu zakładu górniczego.

6.

Podczas prowadzenia akcji ratowniczej, w przypadkach szczególnych, ze względu na bezpieczeństwo

załogi lub zakładu górniczego, kierownik akcji może odstąpić od wymagań określonych

w przepisach prawa, pod warunkiem zapewnienia postępowania zgodnego z zasadami techniki

górniczej.

7.

Nadzór nad prowadzeniem akcji ratowniczej sprawuje właściwy organ nadzoru górniczego.

W przypadku uznania, że jest ona prowadzona nienależycie, organ ten może żądać zmiany

jej kierownika lub objąć kierownictwo akcji.

8.

Jeżeli wymaga tego waga lub zawiłość sprawy, w szczególności w przypadku zaistnienia

wypadku zbiorowego, katastrofy albo niebezpiecznego zdarzenia, czynności określone

w ust. 7 może podejmować Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

9.

Czynności określone w ust. 7 są wykonywane przez pracowników organów nadzoru górniczego

na podstawie legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, środowiska oraz zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, szczegółowe zadania i wymagania dla służb ratownictwa górniczego przedsiębiorcy

oraz podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem górniczym,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące specjalistycznych badań lekarskich, specjalistycznych

badań psychologicznych oraz specjalistycznych szkoleń w zakresie ratownictwa górniczego,

w tym przypadki, w których te szkolenia są przeprowadzane przez przedsiębiorcę,

3)

szczegółowe wymagania dotyczące dokumentacji w zakresie ratownictwa górniczego oraz

planu ratownictwa górniczego,

4)

sposoby współpracy przedsiębiorcy oraz podmiotu zawodowo trudniącego się ratownictwem

górniczym, w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 122 ust. 15,

5)

przypadki, w których wykonuje się prace profilaktyczne,

6)

sposoby prowadzenia akcji ratowniczych w zależności od rodzaju i natężenia zagrożeń

występujących w zakładach górniczych

- kierując się potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa powszechnego,

bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa i higieny pracy, bezpieczeństwa ruchu zakładu

górniczego, zapobiegania zagrożeniom występującym w ruchu zakładu górniczego, a także

zapewnienia sprawnego niesienia pomocy w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osób

przebywających w zakładzie górniczym, bezpieczeństwa ruchu zakładu górniczego lub

bezpieczeństwa powszechnego.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji,

ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości niezbędnej w celu poszukiwania, rozpoznawania,

wydobywania kopalin objętych własnością górniczą. Przepisy art. 124 ust. 2-4 stosuje

się odpowiednio.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie na rzecz przedsiębiorcy,

który uzyskał koncesję na wykonywanie takiej działalności, na czas nie dłuższy niż

termin obowiązywania koncesji. Odszkodowanie z tytułu ograniczenia wypłaca przedsiębiorca.

3.

Jeżeli ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ustanawiane na czas dłuższy niż

rok, lub uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe

korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym

przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać, aby

przedsiębiorca nabył od niego nieruchomość. W sprawach spornych orzekają sądy powszechne.

1.

Wyróżnia się następujące typy podziemnych składowisk odpadów

1)

podziemne składowisko odpadów niebezpiecznych;

2)

podziemne składowisko odpadów obojętnych;

3)

podziemne składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

2.

Podziemne składowisko odpadów lokalizuje się w formacji geologicznej stanowiącej naturalną

barierę geologiczną dla ewentualnej migracji substancji niebezpiecznych poza granice

przestrzeni objętej przewidywanymi szkodliwymi wpływami składowanych odpadów.

3.

Eksploatacja i zamknięcie podziemnego składowiska powinny odbywać się w sposób zapewniający

bezpieczeństwo powszechne oraz w sposób zapewniający zapobieganie negatywnym dla środowiska

skutkom składowania odpadów, w szczególności zanieczyszczeniu wód podziemnych.

4.

Monitoring podziemnego składowiska odpadów prowadzi się w celu porównania stanu środowiska

we wszystkich fazach działalności z jego pierwotnym stanem.

5.

Odpady w podziemnych składowiskach składuje się w sposób selektywny. Składowanie odpadów

w sposób nieselektywny jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia

środowiska lub nie naruszy wymagań bezpieczeństwa.

6

Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie podziemnego składowania odpadów jest

obowiązany zatrudnić w ruchu zakładu górniczego osobę posiadającą świadectwo stwierdzające

kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami, o którym mowa w art. 165 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 21, 888 i 1238).

7.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych typów podziemnych składowisk odpadów, dotyczące

lokalizacji, eksploatacji i zamknięcia, a także zakres, sposób i warunki prowadzenia

monitoringu tych składowisk,

2)

rodzaje odpadów, które mogą być składowane podziemnie w sposób nieselektywny oraz

kryteria i procedury dopuszczenia odpadów na składowiska podziemne

- kierując się potrzebami zapewnienia ochrony środowiska, bezpieczeństwa powszechnego

oraz prawidłowego postępowania z odpadami, a także uwzględniając zjawiska przyrodnicze

i uwarunkowania geologiczne.

1.

Zabronione jest podziemne składowanie następujących odpadów

1)

występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w ilości powyżej

95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów;

2)

o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych lub łatwopalnych;

3)

zakaźnych medycznych i zakaźnych weterynaryjnych;

4)

powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub działalności dydaktycznej,

które nie są zidentyfikowane lub są niesklasyfikowane i których oddziaływanie na środowisko

nie jest znane;

5)

opon, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy zewnętrznej większej niż 1400

mm;

6)

innych, które w warunkach podziemnego składowania mogą podlegać niepożądanym zmianom

fizycznym, chemicznym lub biologicznym.

2.

Do odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 6, zalicza się następujące odpady

1)

mogące w warunkach składowania wchodzić w reakcje z wodą lub skałą macierzystą, prowadząc

do zmiany ich objętości, powstania samozapalnych, toksycznych lub wybuchowych substancji

lub gazów lub innych reakcji zagrażających bezpieczeństwu eksploatacji składowiska

podziemnego lub nienaruszalności bariery geologicznej, a także pojemniki, w których

są składowane;

2)

ulegające biodegradacji;

3)

o ostrym zapachu;

4)

mogące wytwarzać mieszanki gazowo-powietrzne o właściwościach toksycznych lub wybuchowych;

5)

nieodpowiadające warunkom geomechanicznym ze względu na niewystarczającą stabilność;

6)

samozapalne lub podatne na samozapłon w danych warunkach składowania;

7)

będące produktami gazowymi;

8)

lotne oraz pochodzące ze zbierania w postaci nieokreślonych mieszanin.

3.

Zabronione jest rozcieńczanie lub sporządzanie mieszanin odpadów ze sobą lub z innymi

substancjami (przedmiotami) w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia do podziemnego

składowania.

Do podziemnego składowania odpadów stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 106, art. 107 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 108, art. 119, art. 120, art.

121 ust. 1, art. 128 pkt 3, art. 129, art. 130 ust. 1, art. 134 pkt 3 i 4, art. 135

ust. 2 i 3 oraz art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

1.

Kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla lokalizuje się na obszarach określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, jeżeli prowadzenie działalności polegającej

na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa

powszechnego, zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

2.

Kompleks podziemnego składowania dwutlenku węgla lokalizuje się w górotworze w obrębie

formacji geologicznych, spełniających zarówno kryteria dotyczące skał zbiornikowych,

jak i skał uszczelniających, stanowiących naturalną barierę geologiczną dla ewentualnego

wycieku dwutlenku węgla i jego wydostania się poza kompleks podziemnego składowania

dwutlenku węgla, jeżeli z charakterystyki i oceny zawartej w zatwierdzonej dokumentacji

geologicznej wynika, że formacje te lub ich części są odpowiednie do podziemnego składowania

dwutlenku węgla.

3.

Zabronione jest podziemne składowanie dwutlenku węgla

1)

na obszarach stref ochronnych ujęć wody i na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych;

2)

na obszarach górniczych utworzonych dla solanek, wód leczniczych i termalnych;

3)

na obszarach mogących powodować naruszenie zasady racjonalnej gospodarki złożem kopalin,

o których mowa w art. 10 ust. 1;

4)

w słupie wody rozumianym jako pionowa ciągła masa wód powierzchniowych od powierzchni

do osadów dennych;

5)

na obszarach występowania lub zagrożonych oddziaływaniem gwałtownych zjawisk, mogących

uniemożliwić bezpieczną eksploatację podziemnego składowiska dwutlenku węgla, w tym

a)

zwiększonej aktywności tektonicznej oraz na przebiegu strefy uskokowej,

b)

zwiększonej aktywności sejsmicznej naturalnej lub wzbudzonej działalnością człowieka,

c)

na obszarach o zwiększonym nasileniu zjawisk krasowych i sufozyjnych.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, obszary, na

których dopuszcza się lokalizowanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,

w tym w formie zestawienia współrzędnych geograficznych, uwzględniając uwarunkowania

geologiczne i przyrodnicze oraz charakterystykę kompleksu podziemnego składowania

dwutlenku węgla, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, a

także ochrony zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

W granicach terenu górniczego wyznaczonego w koncesji na podziemne składowanie dwutlenku

węgla zabrania się prowadzenia działalności innej niż podziemne składowanie dwutlenku

węgla, która mogłaby zagrażać bezpieczeństwu podziemnego składowiska dwutlenku węgla,

chyba że przedsiębiorca, który zamierza prowadzić tę działalność, wykaże, że prowadzenie

przez niego tej działalności nie będzie stanowić zagrożenia dla podziemnego składowiska

dwutlenku węgla.

Eksploatacja i zamknięcie podziemnego składowiska dwutlenku węgla powinny odbywać

się w sposób zapewniający bezpieczeństwo powszechne oraz zapobieganie negatywnym dla

środowiska skutkom podziemnego składowania dwutlenku węgla, w szczególności zanieczyszczeniu

wód podziemnych.

1.

Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie podziemnego składowania dwutlenku

węgla jest obowiązany do

1)

kontrolowania strumienia dwutlenku węgla, w tym dokonywania pomiaru oraz akceptacji

jego składu;

2)

dokonywania oceny ryzyka polegającej na wykazaniu, że zawartość innych gazów i substancji

w składzie strumienia dwutlenku węgla, który będzie zatłaczany do podziemnego składowiska

dwutlenku węgla, nie stanowi zagrożenia środowiska lub zdrowia i życia ludzi oraz

jest poniżej poziomów, które mogłyby negatywnie wpłynąć na integralność podziemnego

składowiska dwutlenku węgla oraz sieci transportowej dwutlenku węgla w rozumieniu

art. 3 pkt 11h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

3)

rejestrowania ilości i charakterystyki przyjmowanego i zatłaczanego strumienia dwutlenku

węgla, w tym gromadzenia informacji na temat jego składu;

4)

prowadzenia monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla;

5)

poinformowania organu właściwego w sprawach handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, o wydostaniu się dwutlenku węgla poza kompleks podziemnego składowania dwutlenku

węgla i rozliczenia emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla;

6)

sporządzania rocznego sprawozdania z prowadzonej działalności polegającej na podziemnym

składowaniu dwutlenku węgla.

2.

Przez strumień dwutlenku węgla należy rozumieć substancje powstające w procesie wychwytywania

dwutlenku węgla z projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla,

kierowane do podziemnego składowiska dwutlenku węgla, spełniające kryteria akceptacji

jego składu.

3.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, rejestruje ilość i charakterystykę przyjmowanego

i zatłaczanego strumienia dwutlenku węgla na bieżąco, a informacje w tym zakresie

przechowuje w siedzibie przez cały okres obowiązywania koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla.

1.

Do podziemnego składowiska dwutlenku węgla jest zatłaczany dwutlenek węgla, który

spełnia kryteria akceptacji składu strumienia dwutlenku węgla określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 127h pkt 2, po przeprowadzeniu przez przedsiębiorcę oceny

ryzyka, o której mowa w art. 127d ust. 1 pkt 2.

2.

Akceptacja składu strumienia dwutlenku węgla jest dokonywana w oparciu o kryterium

1)

składu procentowego, z uwzględnieniem minimalnej zawartości dwutlenku węgla oraz dopuszczalnej

zawartości innych gazów i substancji;

2)

parametrów fizycznych dwutlenku węgla, w tym ciśnienia i temperatury.

1.

Zabronione jest dodawanie do strumienia dwutlenku węgla odpadów oraz innych substancji,

z wyjątkiem tych, które są niezbędne w procesie przesyłania, zatłaczania, składowania,

monitoringu i pomiaru migracji dwutlenku węgla, w stężeniach, które nie spowodują

zagrożenia bezpieczeństwa powszechnego oraz środowiska, w tym nie zwiększą ryzyka

wystąpienia wycieku dwutlenku węgla.

2.

Przez migrację dwutlenku węgla należy rozumieć przemieszczanie się dwutlenku węgla

w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla.

1.

Monitoring kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla jest prowadzony na podstawie

planu monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla.

2.

Monitoring kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla jest prowadzony w trzech

etapach

1)

etap eksploatacji podziemnego składowiska dwutlenku węgla - okres od rozpoczęcia zatłaczania

dwutlenku węgla do podziemnego składowiska dwutlenku węgla do zamknięcia podziemnego

składowiska dwutlenku węgla;

2)

etap po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku węgla do przekazania Krajowemu

Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności za to składowisko

zgodnie z art. 127j - okres nie krótszy niż 20 lat;

3)

etap po przekazaniu Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla

odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art.

127j.

3.

Monitoring kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla jest prowadzony w celu

1)

porównania stanu środowiska z jego pierwotnym i modelowym stanem określonym w dokumentacji

geologicznej, w szczególności porównania zachowania dwutlenku węgla w kompleksie podziemnego

składowania dwutlenku węgla, a w uzasadnionych przypadkach - w otaczającym go środowisku,

oraz zachowania wody w formacjach geologicznych;

2)

obserwacji migracji dwutlenku węgla, o której mowa w art. 127f ust. 2;

3)

wykrycia nieprawidłowości w procesie zatłaczania lub składowania dwutlenku węgla albo

w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla, które wiążą się z ryzykiem wystąpienia

wycieku dwutlenku węgla lub powstaniem zagrożenia zdrowia i życia ludzi oraz środowiska;

4)

wykrycia wycieku dwutlenku węgla lub jego wydostania się poza kompleks podziemnego

składowania dwutlenku węgla, w szczególności wpływu na użytkowe poziomy wód podziemnych,

a także na bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi oraz środowiska;

5)

dokonania oceny podjętych działań naprawczych;

6)

dokonania oceny stabilności oraz bezpieczeństwa kompleksu podziemnego składowania

dwutlenku węgla w krótkiej i długiej perspektywie.

4.

Monitoring kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla polega na badaniu i kontrolowaniu

1)

składu chemicznego strumienia dwutlenku węgla w procesie zatłaczania;

2)

wydajności i ciśnienia zatłaczania strumienia dwutlenku węgla na etapie eksploatacji

podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

3)

temperatury i ciśnienia w kompleksie podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym

w podziemnym składowisku dwutlenku węgla;

4)

jakości wód podziemnych w poziomach wodonośnych położonych powyżej formacji geologicznej

uszczelniającej podziemne składowisko dwutlenku węgla;

5)

składu powietrza glebowego;

6)

szczelności odwiertów iniekcyjnych i obserwacyjnych;

7)

niezorganizowanych emisji dwutlenku węgla z kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania dotyczące eksploatacji podziemnego składowiska dwutlenku węgla,

2)

szczegółowe kryteria i sposób akceptacji składu strumienia dwutlenku węgla zatłaczanego

do podziemnego składowiska dwutlenku węgla,

3)

sposób, częstotliwość i szczegółowe warunki prowadzenia monitoringu kompleksu podziemnego

składowania dwutlenku węgla

- kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa prowadzenia działalności polegającej

na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla, mając na uwadze potrzebę zapewnienia ochrony

zdrowia i życia ludzi oraz środowiska, a także bezpieczeństwa powszechnego oraz uwzględniając

charakterystykę kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, warunki geologiczne

i przyrodnicze.

1.

Zamknięcie podziemnego składowiska dwutlenku węgla następuje

1)

po wypełnieniu warunków określonych w koncesji na podziemne składowanie dwutlenku

węgla;

2)

na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy, po uzyskaniu zgody organu koncesyjnego;

3)

po przejęciu przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla

odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a, z tym

że w przypadku utrzymywania zakładu górniczego w gotowości zgodnie z art. 39c ust.

1, zamknięcie podziemnego składowiska dwutlenku węgla następuje, jeżeli nie zostanie

udzielona nowa koncesja na podziemne składowanie dwutlenku węgla w terminie określonym

w tym przepisie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przedsiębiorca jest obowiązany do

1)

likwidacji zakładu górniczego, w tym likwidacji instalacji zatłaczającej, uszczelnienia

i zabezpieczenia podziemnego składowiska dwutlenku węgla oraz, w razie potrzeby, podejmowania

działań naprawczych oraz działań zapobiegawczych i naprawczych w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie;

2)

prowadzenia monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla po zamknięciu

podziemnego składowiska dwutlenku węgla, przez okres nie krótszy niż 20 lat od dnia

jego zamknięcia;

3)

informowania organu właściwego w sprawach handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, oraz rozliczania emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla.

3.

Obowiązki, o których mowa w ust. 2, przedsiębiorca wykonuje do czasu przekazania odpowiedzialności

za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych

Składowisk Dwutlenku Węgla zgodnie z art. 127j.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, obowiązki, o których mowa w ust. 2, wykonuje

Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla do czasu przekazania

mu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z

art. 127j.

1.

Przekazanie odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowemu

Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla następuje, gdy

1)

zakład górniczy prowadzący podziemne składowanie dwutlenku węgla został zlikwidowany

zgodnie z planem ruchu likwidowanego zakładu górniczego;

2)

zostały wypełnione warunki określone w koncesji na podziemne składowanie dwutlenku

węgla;

3)

zostały zrealizowane obowiązki, o których mowa w art. 28a ust. 3 i 4;

4)

został przeprowadzony monitoring kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla

po zamknięciu podziemnego składowiska dwutlenku węgla przez okres nie krótszy niż

20 lat;

5)

wykazana została długoterminowa stabilność kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla.

2.

Przekazanie odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla Krajowemu

Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla następuje, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w art. 39a ust. 1, równocześnie z wygaśnięciem koncesji na podziemne

składowanie dwutlenku węgla.

3.

O przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla

Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla orzeka, w drodze

decyzji, organ koncesyjny.

4.

Decyzja o przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku

węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla jest wydawana

na wniosek przedsiębiorcy, a w przypadku gdy nastąpiło przejęcie przez Krajowego Administratora

Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko

dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a - na wniosek Krajowego Administratora Podziemnych

Składowisk Dwutlenku Węgla.

5.

Do wniosku o przekazanie odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku

węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla dołącza się

1)

kopię decyzji zatwierdzającej dodatek do dokumentacji geologicznej, o którym mowa

w art. 93 ust. 4a pkt 2;

2)

mapy i przekroje zasięgu przestrzennego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, w tym podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

3)

potwierdzenie wypełnienia warunków określonych w koncesji na podziemne składowanie

dwutlenku węgla i zrealizowania obowiązków, o których mowa w art. 28a ust. 3 i 4;

4)

dowód potwierdzający istnienie zabezpieczenia środków, o którym mowa w art. 28e ust.

1, oraz aktualny stan tego zabezpieczenia.

6.

Wydanie decyzji w sprawie przekazania odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko

dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla

wymaga

1)

uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz właściwym wójtem (burmistrzem,

prezydentem miasta);

2)

uzyskania stanowiska Komisji Europejskiej.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, przepisy art. 23 ust. 4 i 5 stosuje się

odpowiednio.

8.

W przypadku gdy nie zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, organ koncesyjny

odmawia, w drodze decyzji, przekazania odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko

dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla.

9.

Kopie decyzji dotyczących przekazania odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko

dwutlenku węgla Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla

organ koncesyjny przesyła do wiadomości Komisji Europejskiej.

Po przekazaniu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla

Krajowy Administrator Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla w celu prowadzenia monitoringu

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla ma prawo wstępu na teren cudzej

nieruchomości niezbędnej do prowadzenia tego monitoringu.

Zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla podlega wpisowi do rejestru obszarów

górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla, o którym mowa w art.

152a ust. 1.

1.

Przedsiębiorca sporządza roczne sprawozdanie z prowadzonej działalności polegającej

na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla, które zawiera

1)

dane identyfikujące przedsiębiorcę;

2)

dane dotyczące miejsca prowadzenia działalności polegającej na podziemnym składowaniu

dwutlenku węgla;

3)

wyniki monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym informacje

o sposobie i częstotliwości prowadzenia monitoringu;

4)

informacje o ilości i charakterystyce, w tym źródle pochodzenia, dwutlenku węgla zatłoczonego

do podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

5)

informacje o istnieniu i aktualnym stanie zabezpieczenia finansowego, o którym mowa

w art. 28a ust. 2, oraz zabezpieczenia środków, o którym mowa w art. 28e ust. 1, a

także dowody potwierdzające istnienie i aktualny stan tych zabezpieczeń;

6)

ocenę zgodności zachowania dwutlenku węgla zatłoczonego do podziemnego składowiska

dwutlenku węgla z jego zachowaniem modelowym określonym w dokumentacji geologicznej,

wraz z uzasadnieniem;

7)

inne informacje istotne dla oceny bezpieczeństwa prowadzenia działalności polegającej

na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla.

2.

Przedsiębiorca składa sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy do organu koncesyjnego

w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku w formie pisemnej lub w formie dokumentu

elektronicznego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2013 r. poz. 235 oraz z 2014 r. poz. 183).

3.

Kopię sprawozdania przedsiębiorca przesyła do właściwego organu nadzoru górniczego

w terminie, o którym mowa w ust. 2.

1.

Właściwy organ nadzoru górniczego przeprowadza kontrolę działalności polegającej na

podziemnym składowaniu dwutlenku węgla

1)

przed rozpoczęciem eksploatacji podziemnego składowiska dwutlenku węgla w zakresie

zgodności z warunkami określonymi w koncesji, planie zagospodarowania podziemnego

składowiska dwutlenku węgla lub planie ruchu zakładu górniczego;

2)

co najmniej raz w roku w okresie eksploatacji podziemnego składowiska dwutlenku węgla

oraz przez 3 lata od dnia zamknięcia podziemnego składowiska dwutlenku węgla;

3)

co 5 lat po upływie 3 lat od dnia zamknięcia podziemnego składowiska dwutlenku węgla

do przekazania odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko dwutlenku węgla

Krajowemu Administratorowi Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla zgodnie z art. 127j;

4)

w przypadku uzyskania informacji o wycieku dwutlenku węgla lub ryzyku wystąpienia

takiego wycieku;

5)

jeżeli ze sprawozdania z prowadzonej działalności, o którym mowa w art. 127m ust.

1, wynika niezgodność prowadzonej działalności z warunkami określonymi w koncesji,

planie zagospodarowania podziemnego składowiska dwutlenku węgla lub planie ruchu zakładu

górniczego;

6)

w innych niż określone w pkt 1-5 uzasadnionych przypadkach.

2.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół.

3.

Protokół z kontroli zawiera w szczególności

1)

ocenę zgodności prowadzonej działalności z wymaganiami ustawy i przepisów odrębnych,

warunkami określonymi w koncesji, planie zagospodarowania podziemnego składowiska

dwutlenku węgla i planie ruchu zakładu górniczego;

2)

wnioski z przeprowadzonej kontroli, a w razie potrzeby - zalecenia dotyczące dalszego

prowadzenia działalności polegającej na podziemnym składowaniu dwutlenku węgla.

4.

Protokół z kontroli udostępnia się zgodnie z przepisami o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko, w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia kontroli.

5.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy działu IX stosuje się odpowiednio.

Organ koncesyjny, w celu oceny zgodności prowadzonej działalności polegającej na podziemnym

składowaniu dwutlenku węgla z warunkami określonymi w koncesji, dokonuje przeglądu

udzielonych koncesji

1)

po upływie 5 lat od dnia udzielenia koncesji, a następnie - co 10 lat;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 37a ust. 2 pkt 2-5.

1.

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na działalność, o której mowa w art. 21 ust.

1 pkt 2, 3 i 4, tworzy fundusz likwidacji zakładu górniczego, zwany dalej „funduszem”,

oraz gromadzi na nim środki. Przedsiębiorca może utworzyć wspólny fundusz dla więcej

niż jednego zakładu górniczego.

2.

Środki funduszu gromadzi się na wyodrębnionym rachunku bankowym w postaci środków

pieniężnych. Środki funduszu mogą być gromadzone również w postaci bonów skarbowych

lub obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa.

3.

Środki funduszu zwiększa się o wpływy z oprocentowania środków pieniężnych, przychody

z bonów skarbowych oraz przychody z obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez

Skarb Państwa.

4.

W przypadku wydobywania kopalin ze złóż metodą

1)

robót podziemnych lub otworów wiertniczych - przeznacza się na fundusz równowartość

nie mniej niż 3% odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych zakładu górniczego, ustalanych

stosownie do przepisów o podatku dochodowym,

2)

odkrywkową - przeznacza się na fundusz równowartość nie mniej niż 10% należnej opłaty

eksploatacyjnej

- w terminie miesiąca po zakończeniu roku obrotowego.

5.

Przepis ust. 4 pkt 1 stosuje się do podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji

oraz podziemnego składowania odpadów.

6.

Obowiązek przeznaczania środków na fundusz

1)

powstaje w przypadku

a)

wydobywania kopalin ze złóż - od dnia wymagalności opłaty eksploatacyjnej,

b)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji lub podziemnego składowania

odpadów - od dnia zatwierdzenia planu ruchu zakładu górniczego;

2)

ustaje z dniem rozpoczęcia likwidacji zakładu górniczego.

7.

Likwidacja części zakładu górniczego nie zwalnia z obowiązku dokonywania wpłat w zakresie

pozostałej części tego zakładu.

8.

Środki funduszu stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym i mogą być wykorzystane wyłącznie w celu pokrycia kosztów likwidacji zakładu

górniczego lub jego oznaczonej części, a także zbędnych ze względów technicznych i

technologicznych urządzeń, instalacji, obiektów lub wyrobisk górniczych tego zakładu.

9.

Rozpoczęcie dokonywania wypłat z funduszu może nastąpić po przedstawieniu przez przedsiębiorcę

prowadzącemu rachunek ostatecznej decyzji właściwego organu nadzoru górniczego zatwierdzającej

plan ruchu likwidowanego zakładu górniczego lub jego oznaczonej części albo zatwierdzającej

plan ruchu zakładu górniczego w części, w jakiej przewiduje on likwidację zbędnych

ze względów technicznych i technologicznych urządzeń, instalacji, obiektów lub wyrobisk

górniczych tego zakładu.

10.

Na żądanie właściwego organu koncesyjnego lub właściwego organu nadzoru górniczego

przedsiębiorca przedstawia aktualne wyciągi z rachunku bankowego, na którym gromadzi

środki funduszu, oraz informacje o sposobie ich wykorzystania.

11.

Likwidacja funduszu następuje po zakończeniu likwidacji zakładu górniczego, za zgodą

właściwego organu nadzoru górniczego, wyrażoną, w drodze decyzji, po zasięgnięciu

opinii właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

12.

Wymagania określone w ust. 1-11 stosuje się odpowiednio do następcy prawnego przedsiębiorcy,

który utworzył fundusz.

13.

Stosowanie przepisów ust. 1-12 nie jest obowiązkowe dla przedsiębiorcy, który uzyskał

koncesję starosty.

1.

W przypadku likwidacji zakładu górniczego, w całości lub w części, przedsiębiorca

jest obowiązany

1)

zabezpieczyć lub zlikwidować wyrobiska górnicze oraz urządzenia, instalacje i obiekty

zakładu górniczego;

2)

zabezpieczyć niewykorzystaną część złoża kopaliny;

3)

zabezpieczyć sąsiednie złoża kopalin;

4)

przedsięwziąć niezbędne środki chroniące wyrobiska sąsiednich zakładów górniczych;

5)

przedsięwziąć niezbędne środki w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów

po działalności górniczej.

2.

Do rekultywacji gruntów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 oraz z 2014 r. poz. 40).

3.

Do likwidacji zakładu górniczego stosuje się odpowiednio przepisy o ruchu zakładu

górniczego.

4.

Plan ruchu likwidowanego zakładu górniczego lub jego oznaczonej części określa również

sposób wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1.

5.

Zatwierdzenie planu ruchu likwidowanego zakładu górniczego wymaga uzgodnienia z właściwym

wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta). Kryterium uzgodnienia jest zgodność sposobu

likwidacji z przeznaczeniem nieruchomości, określonym w art. 7.

6.

W uzasadnionych przypadkach właściwy organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji,

nakazać przedsiębiorcy wykonanie obowiązku likwidacji zakładu górniczego lub jego

oznaczonej części.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 6, określa termin i sposób wykonania obowiązku likwidacji

zakładu górniczego lub jego oznaczonej części. Decyzja ta może również upoważnić do

korzystania z cudzej nieruchomości w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku likwidacji

zakładu górniczego lub jego oznaczonej części.

8.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 7, właściwy organ

nadzoru górniczego wszczyna postępowanie egzekucyjne.

1.

Środki funduszu nie podlegają egzekucji, chyba że tytuł wykonawczy, na podstawie którego

organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne, został wystawiony

1)

na wniosek wierzyciela przedsiębiorcy,

2)

na podstawie art. 129 ust. 8

- z tytułu wykonywania na zlecenie lub rzecz przedsiębiorcy czynności określonych

w art. 128 ust. 8, art. 129 ust. 1 lub 6.

2.

Środki funduszu nie wchodzą w skład masy upadłości podmiotów, o których mowa w art.

128 ust. 1 i 12.

Niezwłocznie po zakończeniu likwidacji zakładu górniczego przedsiębiorca przekazuje

Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego dokumentację mierniczo-geologiczną, w sposób

i w trybie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 116 ust. 7. Do dokumentacji tej nie stosuje się art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 14

lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171, poz. 1016).

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do likwidacji zakładu górniczego,

jego oznaczonej części oraz zbędnych ze względów technicznych i technologicznych urządzeń,

instalacji, obiektów lub wyrobisk górniczych tego zakładu, prowadzonej przez podmiot

niebędący przedsiębiorcą, w tym likwidacji byłego zakładu górniczego.

1

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin

oraz na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, wnosi opłatę ustalaną w koncesji jako iloczyn stawki opłaty oraz wyrażonej

w kilometrach kwadratowych powierzchni terenu objętego koncesją.

2.

Stawka opłaty za działalność w zakresie poszukiwania złóż kopalin za kilometr kwadratowy

wynosi dla

1)

węgla kamiennego i rud uranu - 529,05 zł;

2)

węgla brunatnego - 211,62 zł;

3)

pozostałych kopalin, których złoża są objęte własnością górniczą - 105,81 zł.

3.

Stawka opłaty za działalność w zakresie rozpoznawania złóż kopalin lub łącznie za

działalność w zakresie poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin wynosi dwukrotność

stawki określonej w ust. 2.

3a

Stawka opłaty za działalność w zakresie poszukiwania kompleksu podziemnego składowania

dwutlenku węgla wynosi 105,81 zł.

3b

Stawka opłaty za działalność w zakresie rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania

dwutlenku węgla lub łącznie za działalność w zakresie poszukiwania i rozpoznawania

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla wynosi dwukrotność stawki określonej

w ust. 3a.

4.

Opłata ma charakter jednorazowy i jest wnoszona w terminie 14 dni od dnia, w którym

koncesja stała się ostateczna. Dowód wniesienia opłaty przedsiębiorca niezwłocznie

przedstawia organowi koncesyjnemu oraz podmiotom określonym w art. 141 ust. 1-3.

5.

Organ koncesyjny, wydłużając czas obowiązywania koncesji, ponownie ustala opłatę za

działalność. Do ustalenia tej opłaty stosuje się przepisy ust. 1-4.

1.

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, wnosi opłatę

eksploatacyjną ustalaną jako iloczyn jej stawki oraz ilości kopaliny wydobytej, ze

złoża bilansowego i pozabilansowego, w okresie rozliczeniowym.

2.

Stawki opłat eksploatacyjnych dla poszczególnych rodzajów kopalin określa załącznik

do ustawy.

3.

Stawka opłaty eksploatacyjnej wynosi 50% w przypadku

1)

kopaliny towarzyszącej;

2)

kopaliny współwystępującej wydobytej ze złoża węglowodorów.

1

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na

1)

podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji albo

2)

podziemne składowanie odpadów, albo

3)

podziemne składowanie dwutlenku węgla

- wnosi opłatę ustaloną jako iloczyn stawki opłaty oraz ilości odpowiednio substancji,

odpadów albo dwutlenku węgla, która w okresie rozliczeniowym została wprowadzona do

górotworu, w tym do podziemnych wyrobisk górniczych.

2.

Stawki opłat z tytułu magazynowania wynoszą dla

1)

substancji gazowych - 1,61 zł/tys. m

2)

substancji ciekłych - 3,19 zł/t;

3)

pozostałych substancji - 1,60 zł/t.

3.

Stawki opłat z tytułu składowania wynoszą dla odpadów

1)

niebezpiecznych - 65,79 zł/t z wyłączeniem odpadów stanowiących materiały izolacyjne

i konstrukcyjne zawierające azbest, dla których stawka wynosi 0,0 zł/t;

2)

obojętnych - 3,79 zł/t;

3)

innych niż niebezpieczne i obojętne - 5,06 zł/t.

4

Stawka opłaty z tytułu podziemnego składowania dwutlenku węgla wynosi 5,06 zł/t.

1

Stawki opłat, o których mowa w art. 133 ust. 2 i 3a, art. 134 ust. 2 oraz art. 135

ust. 2-4, podlegają corocznej zmianie stosownie do średniorocznego wskaźnika cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem, planowanego w ustawie budżetowej na dany rok kalendarzowy.

2.

Na podstawie wskaźnika, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska

ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” stawki opłat obowiązujące na następny rok kalendarzowy, zaokrąglając je w

górę do pełnych groszy.

1.

Okresem rozliczeniowym z tytułu opłaty eksploatacyjnej jest półrocze liczone odpowiednio

od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca i od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia.

2.

Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny ze złoża, samodzielnie

ustala wysokość opłaty eksploatacyjnej należnej za okres rozliczeniowy i przed upływem

miesiąca następującego po tym okresie wnosi ją na rachunki bankowe gminy, na terenie

której jest prowadzona działalność, oraz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i

Gospodarki Wodnej, bez wezwania.

3.

W terminie określonym w ust. 2 przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie

kopaliny ze złoża, przedstawia organowi koncesyjnemu, gminie, na terenie której jest

prowadzona działalność, oraz Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej kopie dowodów dokonanych wpłat, a także informację zawierającą dane identyfikujące

przedsiębiorcę, nazwę złoża, numer koncesji na wydobywanie kopaliny z tego złoża,

rodzaj i ilość kopaliny wydobytej w okresie rozliczeniowym, przyjętą stawkę oraz wysokość

ustalonej opłaty, w tym przypadającej gminie, na terenie której jest prowadzona działalność,

oraz Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Jeżeli wydobycie

prowadzi się na terenie więcej niż jednej gminy - w informacji określa się również

ilość kopaliny wydobytej z terenów poszczególnych gmin, a także wysokość przypadającej

na nie opłaty eksploatacyjnej.

4.

Jeżeli wysokość opłaty należnej za okres rozliczeniowy nie przekracza 300 zł, obowiązek

jej zapłaty nie powstaje. Nie zwalnia to z obowiązku przedłożenia informacji, o której

mowa w ust. 3.

5.

Jeżeli ostatni dzień terminu określonego w ust. 2 przypada na sobotę lub dzień ustawowo

wolny od pracy, za ostatni dzień tego terminu uważa się następny dzień po dniu lub

dniach wolnych od pracy.

6

Wymagania określone w ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców, którzy

uzyskali koncesję na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne

składowanie odpadów albo podziemne składowanie dwutlenku węgla.

7

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory druków

służących przedstawieniu informacji dotyczącej opłaty za wydobytą kopalinę, podziemne

bezzbiornikowe magazynowanie substancji, podziemne składowanie odpadów oraz podziemne

składowanie dwutlenku węgla, kierując się potrzebą zapewnienia przejrzystości oraz

wiarygodności przedkładanych informacji.

W razie stwierdzenia, że przedsiębiorca nie dokonał wpłaty opłaty w terminie albo

dokonał wpłaty w wysokości innej niż należna, organ koncesyjny określa, w drodze decyzji,

wysokość należnej opłaty, stosując stawkę obowiązującą w okresie rozliczeniowym, którego

opłata dotyczy.

1.

Działalność wykonywana z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji lub zatwierdzonym

projekcie robót geologicznych podlega opłacie dodatkowej. Opłata dodatkowa jest niezależna

od pozostałych opłat regulowanych niniejszym działem.

2.

Opłatę dodatkową ustala, w drodze decyzji, odpowiednio organ koncesyjny lub organ

administracji geologicznej, który zatwierdził projekt robót geologicznych.

3.

Opłatę dodatkową za

1)

poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin określonych w art. 10 ust. 1, ustala się

w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty dla danego rodzaju kopaliny za każdy kilometr

kwadratowy powierzchni terenu objętego taką działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr

kwadratowy powierzchni terenu liczy się jako cały;

1a

poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla ustala

się w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty za działalność w zakresie poszukiwania

lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla za każdy kilometr

kwadratowy powierzchni terenu objętego taką działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr

kwadratowy powierzchni terenu liczy się jako cały;

2)

wykonywanie robót geologicznych ustala się w wysokości 10 000 zł za każdy kilometr

kwadratowy powierzchni terenu objętego taką działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr

kwadratowy powierzchni terenu liczy się jako cały;

3)

wydobywanie kopalin ustala się w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej

dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej w ten sposób kopaliny;

4)

podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji ustala się w wysokości pięciokrotnej

stawki opłaty dla danego rodzaju magazynowanej substancji, pomnożonej przez ilość

zatłoczonej w ten sposób substancji;

5)

podziemne składowanie odpadów ustala się w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty dla

danego rodzaju składowanych odpadów, pomnożonej przez ilość składowanych w ten sposób

odpadów;

6

podziemne składowanie dwutlenku węgla ustala się w wysokości pięciokrotnej stawki

opłaty dla składowanego dwutlenku węgla, pomnożonej przez ilość składowanego w ten

sposób dwutlenku węgla.

4

Opłaty dodatkowe, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 1a i 3-6, ustala się, stosując stawki

obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania.

5.

Opłatę wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Dowód wniesienia opłaty niezwłocznie przedstawia się właściwemu organowi oraz podmiotom

określonym w art. 141 ust. 1-3.

1.

Działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego projektu robót

geologicznych podlega opłacie podwyższonej.

2.

Organami właściwymi w sprawach, o których mowa w ust. 1, są

1)

minister właściwy do spraw środowiska w odniesieniu do działalności

a)

wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

w zakresie podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,

c)

w zakresie podziemnego składowania odpadów,

d

w zakresie poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla,

e

w zakresie podziemnego składowania dwutlenku węgla;

2)

starosta w zakresie niewymienionym w pkt 1.

3.

Opłatę podwyższoną za

1)

poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin określonych w art. 10 ust. 1, ustala się

w wysokości 50 000 zł za każdy kilometr kwadratowy powierzchni terenu objętego taką

działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr kwadratowy powierzchni terenu liczy się

jako cały;

1a

poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla ustala

się w wysokości 50 000 zł za każdy kilometr kwadratowy powierzchni terenu objętego

taką działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr kwadratowy powierzchni terenu liczy

się jako cały;

2)

wykonywanie robót geologicznych ustala się w wysokości 40 000 zł za każdy kilometr

kwadratowy powierzchni terenu objętego taką działalnością, przy czym rozpoczęty kilometr

kwadratowy powierzchni terenu liczy się jako cały;

3)

wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej

dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny;

4)

podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji ustala się w wysokości dwustukrotnej

stawki opłaty dla danego rodzaju magazynowanej substancji, pomnożonej przez ilość

zatłoczonej bez koncesji substancji;

5)

podziemne składowanie odpadów ustala się w wysokości dwustukrotnej stawki opłaty dla

danego rodzaju składowanych odpadów, pomnożonej przez ilość składowanych bez koncesji

odpadów;

6

podziemne składowanie dwutlenku węgla ustala się w wysokości dwustukrotnej stawki

opłaty z tytułu składowania dwutlenku węgla, pomnożonej przez ilość składowanego bez

koncesji dwutlenku węgla.

4.

Do ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny, dla której stawka opłaty

eksploatacyjnej wynosi 0 zł za jednostkę miary przyjmuje się stawkę w wysokości 1,32

zł/m

5

Opłaty podwyższone, o których mowa w ust. 3 pkt 3-6, ustala się, stosując stawki obowiązujące

w dniu wszczęcia postępowania.

6.

Opłatę wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Dowód wniesienia opłaty niezwłocznie przedstawia się właściwemu organowi oraz podmiotom

określonym w art. 141.

1.

Wpływy z tytułu opłat, o których mowa w niniejszym dziale, w 60% stanowią dochód gminy,

na terenie której jest prowadzona działalność, a w 40% dochód Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

2

Jeżeli działalność jest prowadzona na terenie więcej niż jednej gminy, opłaty stanowią

dochód gmin proporcjonalnie odpowiednio do wielkości powierzchni terenu objętego działalnością,

ilości wydobytej kopaliny, ilości wprowadzonej do górotworu substancji, odpadów albo

dwutlenku węgla.

3.

Wpływy z tytułu opłat za działalność prowadzoną w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej

Polskiej w całości stanowią dochód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

4.

Jeżeli opłatę, o której mowa w art. 140, ustala starosta, wpływy z tego tytułu stanowią

dochód powiatu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Do opłat, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm. dotyczące zobowiązań podatkowych. Określone tymi przepisami uprawnienia organów podatkowych

przysługują wierzycielom.

2.

Wierzycielami są odpowiednio gmina, powiat oraz Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

3.

Organem właściwym w zakresie decyzji wydawanych na podstawie przepisów wymienionych

w ust. 1 w części dotyczącej Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej

jest Prezes Zarządu tego Funduszu. W sprawach regulowanych niniejszą ustawą organem

wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej jest minister właściwy do spraw środowiska.

1.

Decyzja w sprawach określonych niniejszym działem nie może zostać wydana po upływie

5 lat od końca roku, w którym nastąpiło zdarzenie uzasadniające jej wydanie.

2.

W sprawach określonych niniejszym działem stroną postępowania jest odpowiednio

1)

przedsiębiorca albo

2)

podmiot, który prowadzi działalność bez wymaganej koncesji, albo

3)

podmiot, który prowadzi roboty geologiczne z naruszeniem zatwierdzonego projektu robót

geologicznych, albo

4)

podmiot, który prowadzi roboty geologiczne bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych.

1.

Właściciel nie może sprzeciwić się zagrożeniom spowodowanym ruchem zakładu górniczego,

który jest prowadzony zgodnie z ustawą. Może on jednak żądać naprawienia wyrządzonej

tym ruchem szkody, na zasadach określonych ustawą.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych podmiotów, których prawa majątkowe

są zagrożone ruchem zakładu górniczego.

3.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności przewidziane w ust. 1 i 2, przedsiębiorca odpowiada

za szkodę według zasad określonych w Kodeksie cywilnym.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do naprawiania szkód, o których mowa w art. 144

ust. 1 i 2, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

1.

Odpowiedzialność za szkodę ponosi przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu górniczego,

wskutek którego wystąpiła szkoda.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do innych podmiotów prowadzących działalność regulowaną

ustawą, nawet jeżeli nie stosuje się do nich przepisów dotyczących ruchu zakładu górniczego.

3.

Jeżeli nie można ustalić, kto wyrządził szkodę, odpowiada za nią przedsiębiorca, który

w dniu ujawnienia się szkody ma prawo prowadzić w obszarze górniczym, w granicach

którego wystąpiła szkoda, działalność regulowaną ustawą.

4.

Jeżeli nie istnieje przedsiębiorca odpowiedzialny za szkodę ani jego następca prawny,

za szkodę odpowiada Skarb Państwa reprezentowany przez właściwy organ nadzoru górniczego

na zasadach określonych niniejszym działem.

5.

Jeżeli szkoda nastąpiła także z innych przyczyn niż ruch zakładu górniczego, odpowiedzialność

podmiotów określonych w ust. 1-4 oraz innych podmiotów jest solidarna.

6.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy oraz podmiotów trudniących się zawodowo wykonywaniem

powierzonych im przez tego przedsiębiorcę czynności jest solidarna.

1.

Przywrócenie stanu poprzedniego może w szczególności nastąpić przez dostarczenie gruntów,

obiektów budowlanych, urządzeń, lokali, wody lub innych dóbr tego samego rodzaju.

2.

Naprawienie szkody w gruncie rolnym lub leśnym zdegradowanym lub zdewastowanym na

skutek ruchu zakładu górniczego następuje w sposób określony przepisami o ochronie

tych gruntów.

3.

Obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ciąży na tym, kto jest odpowiedzialny za

szkodę. Poszkodowany, za zgodą podmiotu odpowiedzialnego za szkodę, może wykonać obowiązek

w zamian za zapłatę odpowiedniej kwoty pieniężnej.

Jeżeli poszkodowany poniósł nakłady na naprawienie szkody, odszkodowanie ustala się

z uwzględnieniem wartości uzasadnionych nakładów.

Roszczenia określone niniejszym działem przedawniają się z upływem 5 lat od dnia dowiedzenia

się o szkodzie.

Przepisy o naprawianiu szkód określonych niniejszym działem stosuje się odpowiednio

do zapobiegania tym szkodom.

1.

Sądowe dochodzenie roszczeń jest możliwe po wyczerpaniu postępowania ugodowego.

2.

Warunek wyczerpania postępowania ugodowego jest spełniony, jeżeli przedsiębiorca odmówił

zawarcia ugody lub jeżeli od skierowania przez poszkodowanego roszczenia wobec przedsiębiorcy

upłynęło 30 dni, chyba że poszkodowany, zgłaszając żądanie zawarcia ugody, wyznaczy

dłuższy termin.

3.

Ugoda zawarta w formie aktu notarialnego stanowi tytuł egzekucyjny w rozumieniu przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego.

4.

Jeżeli przedsiębiorca uchyla się od wykonania ugody lub wyroku nakazującego naprawę

szkód wyrządzonych ruchem zakładu górniczego, koszt wykonania zastępczego może zostać

pokryty z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 28.

1.

W celu natychmiastowego zapobieżenia szkodzie lub jej dalszym skutkom sąd może nakazać

podjęcie koniecznych czynności. Jeżeli obowiązek ten obciąża poszkodowanego, sąd może

nakazać, aby podmiot, do którego jest kierowane roszczenie, niezwłocznie wypłacił

odpowiednią kwotę pieniężną.

2.

W przypadku powstania szkody w postaci zaniku wody lub utraty jej przydatności, podmiot,

do którego jest kierowane roszczenie, do czasu naprawienia szkody jest obowiązany

bezpłatnie dostarczać poszkodowanemu niezbędną ilość wody.

3.

W sprawach uregulowanych w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym.

1.

Tworzy się rejestr obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku

węgla.

2.

Rejestr obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla prowadzi

państwowa służba geologiczna.

3.

Wpisu do rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku

węgla dokonuje się z urzędu na podstawie decyzji w sprawach określonych w dziale III.

4.

Organ koncesyjny przekazuje państwowej służbie geologicznej dokumenty stanowiące podstawę

dokonania wpisu do rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk

dwutlenku węgla, w tym mapy obszarów górniczych.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, dane podlegające

wpisowi do rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku

węgla, termin i tryb przekazywania dokumentów stanowiących podstawę wpisu, sposób

prowadzenia rejestru, rodzaje dokumentów przechowywanych w rejestrze, a także termin

przekazywania map obszarów górniczych przedsiębiorcy oraz właściwemu organowi koncesyjnemu,

organowi nadzoru górniczego oraz wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta).

6.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska

zapewni, aby rejestr stanowił szczegółową ewidencję wszystkich obszarów górniczych

i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla, a także zapewni terminowe przekazywanie

map obszarów górniczych przedsiębiorcy oraz właściwym organom oraz weźmie pod uwagę

konieczność gromadzenia w rejestrze informacji i dokumentów służących ocenie długoterminowej

stabilności kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla.

Przy wykonywaniu nadzoru i kontroli upoważnionym pracownikom organów administracji

geologicznej oraz pracownikom organów nadzoru górniczego, w granicach ich właściwości

rzeczowej i miejscowej, przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej, prawo

1)

całodobowego wstępu, wraz z pracownikami pomocniczymi, rzeczoznawcami i niezbędnym

sprzętem do

a)

miejsc wykonywania robót geologicznych,

b)

miejsc wydobywania kopalin,

c)

zakładów górniczych,

d)

siedzib, obiektów i urządzeń podmiotów zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

e)

siedzib, obiektów i urządzeń przedsiębiorców produkujących, importujących lub wprowadzających

do obrotu wyroby przeznaczone do stosowania w ruchu zakładu górniczego;

2)

dostępu do niezbędnych informacji, urządzeń i dokumentów;

3)

żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób;

4)

żądania udzielania wyjaśnień w zakresie niezbędnym do sprawowania nadzoru i kontroli;

5)

legitymowania osób w celu stwierdzenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla

potrzeb kontroli;

6)

żądania okazania dokumentów i udostępniania niezbędnych danych;

7)

pobierania próbek, przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych czynności

kontrolnych w celu ustalenia na terenie kontrolowanej nieruchomości, w obiekcie lub

jego części, stanu środowiska oraz oceny tego stanu w świetle przepisów o ochronie

środowiska, a także indywidualnie określonych w decyzjach warunków wykonywania działalności

wpływającej na środowisko.

1.

Do kontroli działalności prowadzonej na podstawie przepisów ustawy stosuje się przepisy

rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

2.

W przypadku działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1

1)

książka kontroli jest prowadzona i przechowywana w zakładzie górniczym albo zakładzie

wykonującym roboty geologiczne;

2)

ograniczenie czasu trwania wszystkich kontroli, przeprowadzanych przez właściwy organ

administracji geologicznej albo właściwy organ nadzoru górniczego, w jednym roku kalendarzowym

dotyczy poszczególnych zakładów górniczych albo zakładów wykonujących roboty geologiczne.

3.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników właściwych organów administracji

geologicznej albo pracowników właściwych organów nadzoru górniczego po okazaniu przedsiębiorcy

albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania

takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nie później

niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli, jeżeli

1)

czynności te są niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia

lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

2)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia

lub środowiska naturalnego.

1.

W przypadku uzasadnionej potrzeby, w szczególności w celu zapewnienia bezpieczeństwa

osób, o których mowa w art. 153, organy administracji geologicznej oraz organy nadzoru

górniczego mogą żądać udzielenia stosownej pomocy przez Policję.

2.

Osoby wykonujące czynności, o których mowa w art. 153, nie mają potrzeby uzyskiwania

przepustki bądź innego zezwolenia. Nie podlegają one przeszukaniu przewidzianemu w

regulaminie wewnętrznym kontrolowanej jednostki organizacyjnej. Stosuje się do nich

natomiast przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązujące w kontrolowanej jednostce

organizacyjnej.

3.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz kontrolowany są obowiązani umożliwić

przeprowadzenie czynności kontrolnych.

1.

Organami administracji geologicznej są

1)

minister właściwy do spraw środowiska;

2)

marszałkowie województw;

3)

starostowie.

2.

Zadania administracji geologicznej wykonuje

1)

minister właściwy do spraw środowiska - przy pomocy Głównego Geologa Kraju, będącego

sekretarzem lub podsekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra;

2)

marszałek województwa - przy pomocy geologa wojewódzkiego;

3)

starosta - przy pomocy geologa powiatowego.

3.

Określone ustawą zadania marszałków województw oraz starostów są zadaniami z zakresu

administracji rządowej.

W sprawach określonych ustawą organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do marszałków województw jest minister właściwy do spraw środowiska.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do zakresu działania organów administracji geologicznej

należy wykonywanie określonych zadań, a w szczególności

1)

podejmowanie rozstrzygnięć oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do przestrzegania

i stosowania ustawy, w tym udzielanie koncesji;

2)

kontrola i nadzór nad działalnością regulowaną ustawą, w tym w zakresie projektowania

prac geologicznych oraz sporządzania dokumentacji geologicznych.

1.

W przypadku stwierdzenia, że działalność określona ustawą jest wykonywana

1)

z naruszeniem warunków określonych w koncesji,

2)

bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych lub z naruszeniem określonych w nim

warunków,

3)

bez przedłożonego projektu robót geologicznych, który nie podlega zatwierdzeniu, lub

z naruszeniem określonych w nim warunków

- właściwy organ administracji geologicznej, w drodze decyzji, odpowiednio wstrzymuje

działalność, nakazuje niezwłoczne usunięcie stwierdzonych uchybień, a w przypadku

potrzeby nakazuje podjęcie czynności mających na celu doprowadzenie środowiska do

należytego stanu.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają rygorowi natychmiastowej wykonalności.

Zadania związane z dokumentacjami geologicznymi wykonują te organy administracji geologicznej,

które udzieliły odpowiednio koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny

albo na poszukiwanie lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku

węgla, które zatwierdziły projekt robót geologicznych lub którym przedłożono projekt

robót geologicznych, który nie podlega zatwierdzeniu.

1.

Organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa,

z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2 i 3.

2.

Do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy

związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi,

dotyczące

1)

złóż kopalin nieobjętych własnością górniczą, poszukiwanych lub rozpoznawanych na

obszarze do 2 ha w celu wydobycia metodą odkrywkową w ilości do 20 000 m

2)

ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50

m

3)

badań geologiczno-inżynierskich wykonywanych na potrzeby zagospodarowania przestrzennego

gminy oraz warunków posadawiania obiektów budowlanych;

4)

odwodnień budowlanych o wydajności nieprzekraczającej 50 m

5)

robót geologicznych wykonywanych w celu wykorzystywania ciepła ziemi;

6)

warunków hydrogeologicznych w związku z zamierzonym wykonywaniem przedsięwzięć mogących

negatywnie oddziaływać na wody podziemne, w tym powodować ich zanieczyszczenie, dotyczących

przedsięwzięć zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko

może być wymagany, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących negatywnie oddziaływać na

wody lecznicze.

3.

Do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej

pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych

oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące

1)

złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz warunków hydrogeologicznych w

związku z projektowaniem odwodnień tych złóż i wtłaczaniem wód pochodzących z takich

odwodnień do górotworu;

2)

obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

regionalnych badań hydrogeologicznych;

4)

określania warunków hydrogeologicznych w związku z ustanawianiem obszarów ochronnych

zbiorników wód podziemnych;

5)

określania warunków hydrogeologicznych oraz geologiczno-inżynierskich dla potrzeb

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji albo podziemnego składowania

odpadów;

5a

określania warunków hydrogeologicznych oraz geologiczno-inżynierskich na potrzeby

poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla oraz

podziemnego składowania dwutlenku węgla;

6)

regionalnych badań budowy geologicznej kraju;

7)

regionalnych prac kartografii geologicznej;

8)

ponadwojewódzkich inwestycji liniowych;

9)

otworów wiertniczych do rozpoznania budowy głębokiego podłoża, niezwiązanego z dokumentowaniem

złóż kopalin;

10)

obiektów budownictwa wodnego o wysokości piętrzenia przekraczającej 5 m.

1.

Państwowa służba geologiczna wykonuje następujące zadania państwa w zakresie geologii

1)

inicjuje, koordynuje i wykonuje zadania zmierzające do rozpoznania budowy geologicznej

kraju, w tym prac o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, w szczególności

dla odnowienia bazy surowcowej kraju, ustalania zasobów złóż kopalin, a także dla

ochrony środowiska;

2)

prowadzi centralne archiwum geologiczne;

3)

gromadzi, udostępnia, przetwarza i archiwizuje dane geologiczne;

4)

prowadzi bazy danych geologicznych;

5)

sporządza krajowy bilans zasobów kopalin;

6)

przygotowuje materiały w celu przeprowadzania przetargów na udzielenie koncesji na

poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż węglowodorów i wydobywanie węglowodorów ze złóż;

7)

koordynuje i wykonuje prace z zakresu kartografii geologicznej oraz wykonuje prace

pilotażowe z tego zakresu;

8

prowadzi rejestr obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku

węgla;

9)

koordynuje zadania z zakresu ochrony georóżnorodności oraz geologii środowiskowej;

10)

rozpoznaje i monitoruje zagrożenia geologiczne.

2.

Państwowa służba geologiczna wykonuje inne, niż określone w ust. 1, zadania państwa

w zakresie geologii, powierzone przez ministra właściwego do spraw środowiska.

1.

Państwową służbę geologiczną pełni Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut

Badawczy.

2.

Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy może powierzyć wykonanie

niektórych zadań określonych w art. 162 jednostkom organizacyjnym utworzonym na podstawie

odrębnych przepisów, a także przedsiębiorcom w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie prac geologicznych.

3.

Nadzór nad wykonywaniem zadań państwowej służby geologicznej sprawuje minister właściwy

do spraw środowiska, działający przy pomocy Głównego Geologa Kraju.

4.

Plan prac państwowej służby geologicznej dotyczących realizacji zadań, o których mowa

w art. 162 ust. 1, na rok następny Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut

Badawczy corocznie w terminie do dnia 31 maja przekazuje ministrowi właściwemu do

spraw środowiska do akceptacji.

5.

Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy corocznie w terminie

do dnia 15 lutego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska sprawozdanie

z wykonanych zadań, o których mowa w ust. 4, według stanu na dzień 31 grudnia.

1.

Tworzy się Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla.

2.

Do Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla należy wykonywanie

zadań

1)

związanych z przekazaniem mu odpowiedzialności za zamknięte podziemne składowisko

dwutlenku węgla, w tym

a)

prowadzenie monitoringu kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym

-

utrzymanie obiektów przeznaczonych do prowadzenia monitoringu,

-

wykonywanie programów monitoringu,

b)

opracowywanie projektów, dokumentacji, opinii, ekspertyz i analiz związanych z zamkniętym

podziemnym składowiskiem dwutlenku węgla,

c)

zabezpieczenie zamkniętego podziemnego składowiska dwutlenku węgla przed zagrożeniem

związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej w rejonach przyległych,

d)

prowadzenie i koordynacja działań naprawczych i akcji ratowniczych, a także działań

naprawczych i działań zapobiegawczych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,

e)

informowanie organu właściwego w sprawach handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,

o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, oraz rozliczanie emisji w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla,

f)

usuwanie szkód powstałych w przypadku wydostania się dwutlenku węgla poza kompleks

podziemnego składowania dwutlenku węgla;

2)

innych niż określone w pkt 1, powierzonych przez ministra właściwego do spraw środowiska,

dotyczących podziemnego składowania dwutlenku węgla, w tym w zakresie nadzoru i kontroli.

3.

W przypadku przejęcia przez Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla odpowiedzialności za podziemne składowisko dwutlenku węgla zgodnie z art. 39a,

do zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla należy wykonywanie

obowiązków określonych w art. 39c ust. 1, art. 127d ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w art. 127i

ust. 2.

Wykonywanie zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla

powierza się Państwowemu Instytutowi Geologicznemu - Państwowemu Instytutowi Badawczemu.

1.

Nadzór nad wykonywaniem zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku

Węgla sprawuje minister właściwy do spraw środowiska, działający przy pomocy Głównego

Geologa Kraju.

2.

Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy corocznie, w terminie

do dnia 15 lutego, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska sprawozdanie

z wykonanych zadań, o których mowa w art. 163a ust. 2 i 3, według stanu na dzień 31

grudnia.

1.

Organami nadzoru górniczego są

1)

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego;

2)

dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych;

3)

dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego, zwanego dalej „SUG”.

2.

Organami nadzoru górniczego pierwszej instancji są dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych

oraz dyrektor SUG, chyba że ustawa stanowi inaczej.

3

Organem nadzoru górniczego pierwszej instancji w sprawach dotyczących podziemnego

składowania dwutlenku węgla jest Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

1.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego jest centralnym organem administracji rządowej,

działającym pod nadzorem ministra właściwego do spraw środowiska, właściwym w sprawach

nadzoru górniczego.

2.

Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

środowiska. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Stanowisko Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa Wyższego

Urzędu Górniczego.

4.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego ogłasza się

przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz

w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

5.

Termin, o którym mowa w ust. 4 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

6.

Nabór na stanowisko Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego przeprowadza zespół, powołany

przez ministra właściwego do spraw środowiska, liczący co najmniej 3 osoby, których

wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru

ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań

na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

7.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 6, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

8.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 7, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

9.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

10.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był przeprowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

11.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

12.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

13.

Wiceprezesów Wyższego Urzędu Górniczego powołuje minister właściwy do spraw środowiska,

spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Prezesa

Wyższego Urzędu Górniczego. Minister właściwy do spraw środowiska odwołuje wiceprezesów

Wyższego Urzędu Górniczego.

14.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 13, powołuje Prezes

Wyższego Urzędu Górniczego.

15.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 13, stosuje

się odpowiednio ust. 3-12.

16.

Powołanie, o którym mowa w ust. 2 i 13, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

17.

Osoby odwołane ze stanowiska Prezesa lub wiceprezesa Wyższego Urzędu Górniczego, które

przed powołaniem na to stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269) albo pracownikami służby cywilnej, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku

do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

1.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w szczególności

1)

jest organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów okręgowych urzędów górniczych oraz dyrektora SUG, a także

sprawuje nadzór nad ich działalnością;

2)

powołuje, w drodze zarządzenia, komisje do opiniowania stanu bezpieczeństwa powszechnego,

związanego z ruchem zakładu górniczego, stanu bezpieczeństwa pracy w górnictwie oraz

stanu rozpoznania i zwalczania zagrożeń w zakładach górniczych, a także może powoływać

inne stałe lub doraźne kolegialne organy doradcze i opiniodawcze, określając ich nazwę,

skład, zakres zadań, tryb pracy oraz sposób obsługi;

3)

gromadzi i archiwizuje dokumentację mierniczo-geologiczną zlikwidowanych zakładów

górniczych oraz udostępnia ją, na zasadach i w sposób określony w odrębnych przepisach;

4)

jest wyspecjalizowanym organem kontroli wyrobów wprowadzonych do obrotu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, w odniesieniu do wyrobów przeznaczonych do stosowania w ruchu zakładu górniczego;

5)

prowadzi działalność promocyjną i informacyjną w zakresie związanym z zadaniami organów

nadzoru górniczego;

6)

inicjuje prace naukowo-badawcze oraz inicjuje i podejmuje przedsięwzięcia w zakresie

poprawy bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia w górnictwie, wdrożenia postępu technicznego

w dziedzinie górnictwa, racjonalnej gospodarki złożami kopalin oraz ograniczenia uciążliwości

oddziaływania górnictwa na ludzi i środowisko;

7)

ustala kierunki i wytyczne działania urzędów górniczych, a także może wydawać dyrektorom

okręgowych urzędów górniczych oraz dyrektorowi SUG polecenia dotyczące podjęcia określonych

czynności oraz żądać od nich informacji będących w ich posiadaniu;

8)

dokonuje kompleksowego sprawdzenia i oceny stanu bezpieczeństwa powszechnego, związanego

z ruchem zakładu górniczego, stanu bezpieczeństwa pracy w górnictwie, stanu rozpoznania

i zwalczania zagrożeń w zakładach górniczych, stanu ratownictwa górniczego oraz innych

zagadnień związanych z prowadzeniem ruchu zakładów górniczych, a także przedkłada

właściwym organom informacje, opinie i wnioski w tej dziedzinie;

9)

sporządza roczne sprawozdania z działalności urzędów górniczych.

2.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wykonuje swoje zadania przy pomocy Wyższego Urzędu

Górniczego, działającego pod jego bezpośrednim kierownictwem.

3.

Siedzibą Wyższego Urzędu Górniczego jest miasto Katowice.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska nadaje, w drodze zarządzenia, statut Wyższemu

Urzędowi Górniczemu, określający jego organizację wewnętrzną.

1.

Terenowymi organami administracji rządowej, podległymi Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego,

są dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych i dyrektor SUG.

2.

Dyrektorów, o których mowa w ust. 1, oraz ich zastępców powołuje i odwołuje Prezes

Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Powołanie, o którym mowa w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie

powołania w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.

4.

Osoby odwołane ze stanowiska dyrektora lub zastępcy dyrektora okręgowego urzędu górniczego

lub SUG, które przed powołaniem na to stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych albo pracownikami służby cywilnej, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku

do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

5.

Dyrektorzy, o których mowa w ust. 1, wykonują swoje zadania przy pomocy okręgowych

urzędów górniczych i SUG, działających pod ich bezpośrednim kierownictwem.

6.

Zadania przewidziane w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm. dla dyrektora generalnego urzędu w okręgowych urzędach górniczych i SUG wykonuje

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi okręgowe

urzędy górnicze, określając ich nazwę, siedzibę i właściwość miejscową, kierując się

potrzebami związanymi z racjonalizacją działania organów nadzoru górniczego.

8.

Właściwość miejscowa dyrektora SUG obejmuje obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Siedzibą SUG jest miasto Katowice.

10.

Organizację wewnętrzną oraz tryb pracy okręgowych urzędów górniczych i SUG określa,

w drodze zarządzenia, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

1.

Organy nadzoru górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad ruchem zakładów górniczych,

w szczególności w zakresie

1)

bezpieczeństwa i higieny pracy;

2)

bezpieczeństwa pożarowego;

3)

ratownictwa górniczego;

4)

gospodarki złożami kopalin w procesie ich wydobywania;

5)

ochrony środowiska i gospodarki złożem, w tym według kryterium wykonywania przez przedsiębiorców

obowiązków określonych w odrębnych przepisach lub na ich podstawie;

6)

zapobiegania szkodom;

7)

budowy i likwidacji zakładu górniczego, w tym rekultywacji gruntów po działalności

górniczej.

2.

W odniesieniu do projektowania i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymania obiektów

budowlanych zakładu górniczego organy nadzoru górniczego wykonują zadania z zakresu

administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.

1.

Dyrektor SUG jest organem nadzoru górniczego pierwszej instancji w odniesieniu do

podziemnych zakładów górniczych właściwym rzeczowo w sprawach

1)

górniczych wyciągów szybowych;

2)

urządzeń transportowych, których środki transportu poruszają się po torze o nachyleniu

powyżej 45°, w wyrobiskach górniczych;

3)

szybów i szybików wraz z wyposażeniem;

4)

centrali i dyspozytorni wraz z systemami łączności, bezpieczeństwa i alarmowania oraz

magistralnymi sieciami telekomunikacyjnymi;

5)

stacji wentylatorów głównych;

6)

urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych wysokiego i średniego napięcia,

zasilających obiekty, maszyny i urządzenia, o których mowa w pkt 1-5.

2.

Dyrektor SUG jest organem nadzoru górniczego pierwszej instancji wykonującym zadania

z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego właściwym

rzeczowo w odniesieniu do następujących obiektów budowlanych podziemnych zakładów

górniczych

1)

obiektów budowlanych maszyn wyciągowych;

2)

szybowych wież wyciągowych;

3)

budynków nadszybi;

4)

obiektów budowlanych urządzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

5)

wolnostojących budynków centrali, dyspozytorni, systemów oraz sieci, o których mowa

w ust. 1 pkt 4;

6)

obiektów budowlanych stacji wentylatorów głównych;

7)

obiektów budowlanych przeznaczonych dla urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych

wysokiego i średniego napięcia, zasilających obiekty, maszyny i urządzenia, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-5.

1.

Organy nadzoru górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad

1)

podmiotami zawodowo trudniącymi się ratownictwem górniczym, w zakresie przestrzegania

przez nie przepisów dotyczących ratownictwa górniczego;

2)

podmiotami wykonującymi w zakresie swej działalności zawodowej czynności powierzone

im w ruchu zakładu górniczego.

2.

Organy nadzoru górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad wykonywaniem robót geologicznych,

o których mowa w art. 86.

3.

Organy nadzoru górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad szkoleniem osób wykonujących

czynności w ruchu zakładu górniczego lub wykonujących roboty geologiczne, o których

mowa w art. 86.

1.

Przy wykonywaniu nadzoru i kontroli właściwy organ nadzoru górniczego

1)

nakazuje usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych

w ruchu zakładu górniczego lub warunków określonych w planie ruchu zakładu górniczego,

a w przypadku działalności prowadzonej na podstawie koncesji udzielonej przez starostę

- warunków dotyczących ruchu zakładu górniczego, określonych w tej koncesji;

2)

w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa

powszechnego lub środowiska, może w całości lub w części wstrzymać ruch tego zakładu

lub jego urządzeń, określając warunki wznowienia ruchu tego zakładu lub urządzeń;

3)

może nakazać podjęcie niezbędnych środków profilaktycznych, w tym skierowanie określonego

zagadnienia do rozpatrzenia przez komisję, o której mowa w art. 166 ust. 1 pkt 2;

4)

może nakazać dokonanie określonych czynności, niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego

prowadzenia ruchu zakładu górniczego, innych niż środki profilaktyczne.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, mogą zostać wydane także przez Prezesa

Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Decyzje wydane na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2 podlegają rygorowi natychmiastowej

wykonalności.

1.

Przy wykonywaniu nadzoru i kontroli właściwy organ nadzoru górniczego

1)

może badać prawidłowość rozwiązań stosowanych lub przewidzianych przez przedsiębiorcę

do stosowania, także przez skierowanie określonego zagadnienia do rozpatrzenia przez

komisję, o której mowa w art. 166 ust. 1 pkt 2;

2)

może dokonywać pomiarów służących ocenie stanu bezpieczeństwa w zakładzie górniczym

oraz ocenie stanu bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska w związku z ruchem zakładu

górniczego, za pomocą

a)

urządzeń przenośnych, lub

b)

w przypadkach uzasadnionych wysokim poziomem zagrożenia naturalnego - urządzeń stacjonarnych,

zabudowanych w zakładzie górniczym na koszt przedsiębiorcy w sposób określony w decyzji

wydanej przez ten organ.

2.

Właściwy organ nadzoru górniczego może, w drodze decyzji, nakazać przedsiębiorcy sprawdzenie

prawidłowości rozwiązań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub dokonanie pomiarów, o

których mowa w ust. 1 pkt 2, w tym w sposób określony przez ten organ; decyzja ta

może zostać wydana także przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego.

3.

Koszty czynności, o których mowa w ust. 2, obciążają przedsiębiorcę, chyba że żądanie

ich dokonania było nieuzasadnione.

1.

W przypadku wystąpienia stwierdzenia wykonywania działalności bez wymaganej koncesji

właściwy organ nadzoru górniczego, w drodze decyzji, nakazuje wstrzymanie działalności.

Kopię tej decyzji niezwłocznie przekazuje się organowi określonemu w art. 140 ust.

2.

2.

Organ nadzoru górniczego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ administracji geologicznej

w przypadku stwierdzenia, że działalność regulowana ustawą jest wykonywana bez zatwierdzonego

projektu robót geologicznych lub bez przedłożonego projektu robót geologicznych, który

nie podlega zatwierdzeniu, lub z naruszeniem warunków określonych w koncesji lub projekcie

robót geologicznych.

1.

W przypadku niebezpiecznego zdarzenia, zaistnienia wypadku lub zaistnienia zgonu naturalnego

w ruchu zakładu górniczego, właściwy organ nadzoru górniczego może ustalić stan faktyczny

i przyczyny zdarzenia, wypadku lub zgonu.

2.

Jeżeli wymaga tego waga lub zawiłość sprawy, w szczególności w przypadku zaistnienia

wypadku zbiorowego, katastrofy albo niebezpiecznego zdarzenia, czynności określone

w ust. 1, w całości lub części, może podejmować Prezes Wyższego Urzędu Górniczego.

W razie potrzeby Prezes Wyższego Urzędu Górniczego powołuje, w drodze zarządzenia,

komisję specjalną do zbadania przyczyn i okoliczności tego zdarzenia, określając skład

osobowy komisji i jej zadania.

3.

Czynności określone w ust. 1 są wykonywane przez pracowników organów nadzoru górniczego

na podstawie legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności.

1.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego nakłada, w drodze decyzji, karę pieniężną na przedsiębiorcę,

który

1)

nie dopełnia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie

a)

rozpoznawania zagrożeń związanych z ruchem zakładu górniczego i podejmowania środków

zmierzających do zapobiegania i usuwania tych zagrożeń,

b)

posiadania odpowiednich środków materialnych i technicznych oraz służb ruchu zapewniających

bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego,

c)

oceniania i dokumentowania ryzyka zawodowego oraz stosowania niezbędnych rozwiązań

zmniejszających to ryzyko, w tym przez sporządzenie dokumentu bezpieczeństwa i ochrony

zdrowia,

d)

posiadania własnych służb ratownictwa górniczego albo powierzenia realizacji tego

obowiązku w całości lub w części innym podmiotom;

2)

nie wykonuje decyzji organu nadzoru górniczego

a)

nakazującej usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów stosowanych

w ruchu zakładu górniczego lub warunków określonych w planie ruchu zakładu górniczego

lub warunków dotyczących ruchu zakładu górniczego, określonych w koncesji udzielonej

przez starostę,

b)

wstrzymującej w całości lub w części ruch zakładu górniczego lub jego urządzeń, ze

względu na bezpośrednie zagrożenie dla zakładu górniczego, jego pracowników, bezpieczeństwa

powszechnego lub środowiska, oraz określającej warunki wznowienia ruchu tego zakładu

lub urządzeń,

c)

nakazującej podjęcie niezbędnych środków profilaktycznych, w tym skierowanie określonego

zagadnienia do rozpatrzenia przez komisję, o której mowa w art. 166 ust. 1 pkt 2,

d)

nakazującej dokonanie określonych czynności, niezbędnych dla zapewnienia prawidłowego

prowadzenia ruchu zakładu górniczego, innych niż środki profilaktyczne,

e)

nakazującej sprawdzenie prawidłowości rozwiązań stosowanych lub przewidzianych przez

przedsiębiorcę do stosowania, w tym w sposób określony przez ten organ,

f)

nakazującej dokonanie pomiarów służących ocenie stanu bezpieczeństwa w zakładzie górniczym

oraz ocenie stanu bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska w związku z ruchem zakładu

górniczego, w tym w sposób określony przez ten organ.

2.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego nakłada, w drodze decyzji, karę pieniężną na kierownika

ruchu zakładu górniczego, który

1)

nie dopełnia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie

a)

prowadzenia ewidencji osób przebywających w zakładzie górniczym oraz - w przypadku

zakładów górniczych wydobywających węgiel kamienny - czasu przebywania w podziemnych

wyrobiskach górniczych,

b)

posiadania i odpowiedniego przechowywania dokumentacji prowadzenia ruchu zakładu górniczego,

c)

posiadania dowodu sprawdzenia rozwiązań technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu

zakładu górniczego - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 120 ust. 1 i 2,

d)

prowadzenia dokumentacji w zakresie ratownictwa górniczego,

e)

przeprowadzania specjalistycznych badań lekarskich, specjalistycznych badań psychologicznych

oraz specjalistycznych szkoleń w ratownictwie górniczym;

2)

dopuszcza do wykonywania czynności w ruchu zakładu górniczego w sposób mogący wywołać

niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia człowieka lub tego ruchu;

3)

nie dopełnia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie szkolenia osób wykonujących

czynności w ruchu zakładu górniczego w zakresie znajomości przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy, w tym bezpiecznego wykonywania powierzonych im czynności, lub dopuszcza

do pracy w ruchu zakładu górniczego osoby, które nie wykażą się dostateczną znajomością

tych przepisów i zasad;

4)

dopuszcza do wykonywania czynności w ruchu zakładu górniczego osoby, które nie posiadają

wymaganych do tego kwalifikacji.

3.

Karę pieniężną nakłada się

1)

na przedsiębiorcę w wysokości do 3% przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim

roku kalendarzowym;

2)

na kierownika ruchu zakładu górniczego w wysokości do 300% jego miesięcznego wynagrodzenia,

naliczanego jak dla celów ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.

4.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego uwzględnia zakres

naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe.

5.

Podmiot jest obowiązany do dostarczenia Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego na każde

jego żądanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania, danych niezbędnych do

określenia podstawy wymiaru kary pieniężnej. W przypadku niedostarczenia danych lub

gdy dostarczone dane uniemożliwiają ustalenie podstawy wymiaru kary, Prezes Wyższego

Urzędu Górniczego może ustalić podstawę wymiaru kary pieniężnej w sposób szacunkowy,

nie mniejszą jednak niż

1)

kwota 500 000 zł - w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1;

2)

kwota 5000 zł - w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.

6.

Jeżeli okres działania przedsiębiorcy jest krótszy niż rok kalendarzowy, za podstawę

wymiaru kary pieniężnej przyjmuje się kwotę 500 000 zł.

7.

Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

8.

Kwoty ściągnięte z tytułu kary pieniężnej stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Kto bez wymaganej koncesji lub bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych lub

z naruszeniem określonych w nich warunków, wykonując działalność w zakresie

1

poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin albo poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu

podziemnego składowania dwutlenku węgla,

2)

wydobywania kopalin ze złóż,

3

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji albo podziemnego składowania

odpadów, albo podziemnego składowania dwutlenku węgla,

wyrządza znaczną szkodę w mieniu lub poważną szkodę w środowisku,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo

znacznej szkody w mieniu lub poważnej szkody w środowisku,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat

2.

3.

Jeżeli sprawca nieumyślnie dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.

Kto bez wymaganej koncesji lub bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych lub

z naruszeniem określonych w nich warunków wykonuje działalność w zakresie

1

poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin albo poszukiwania lub rozpoznawania kompleksu

podziemnego składowania dwutlenku węgla,

2)

wydobywania kopalin ze złóż,

3

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów

albo podziemnego składowania dwutlenku węgla,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto wykonuje lub dozoruje prace geologiczne lub kieruje tymi pracami, nie posiadając

wymaganych do tego kwalifikacji,

podlega karze grzywny.

Kto

1

w celach innych niż poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin albo poszukiwanie

lub rozpoznawanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla wykonuje roboty

geologiczne bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych lub z naruszeniem określonych

w nim warunków albo bez przedłożenia projektu robót geologicznych, który nie podlega

zatwierdzeniu, lub z naruszeniem określonych w nim warunków,

2)

nie zawiadamia właściwych organów o zamiarze rozpoczęcia wykonywania robót geologicznych,

podlega karze grzywny.

Kto nie wykonuje decyzji organu administracji geologicznej, dotyczącej

1)

zakazu wykonywania określonych czynności przez osoby, które wykonują te czynności

z rażącym niedbalstwem, z naruszeniem ustawy lub rażącym naruszeniem wydanych na jej

podstawie przepisów,

2)

wstrzymania działalności lub nakazu niezwłocznego usunięcia stwierdzonych uchybień

lub nakazu podjęcia czynności mających na celu doprowadzenie środowiska do należytego

stanu, w przypadku stwierdzenia wykonywania działalności bez zatwierdzonego projektu

robót geologicznych, lub bez przedłożonego projektu robót geologicznych, który nie

podlega zatwierdzeniu, lub z naruszeniem warunków określonych w koncesji lub tym projekcie,

podlega karze grzywny.

Kto wykonuje czynności

1)

kierownictwa lub dozoru ruchu zakładu górniczego lub inne czynności w ruchu zakładu

górniczego,

2)

kierownictwa lub specjalistów w podmiotach zawodowo trudniących się ratownictwem górniczym,

nie posiadając wymaganych do tego kwalifikacji,

podlega karze grzywny.

1.

Kto prowadzi ruch zakładu górniczego bez zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego

lub z naruszeniem określonych w nim warunków,

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca nieumyślnie dopuszcza się wykroczenia określonego w ust. 1,

podlega karze grzywny.

Kto nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w zakresie prowadzenia ewidencji zasobów

złoża kopaliny, w zakresie przedkładania informacji o zmianach zasobów złoża kopaliny

oraz w zakresie posiadania, sporządzania, aktualizowania i uzupełniania wymaganej

dokumentacji mierniczo-geologicznej,

podlega karze grzywny.

1.

Kto w ruchu zakładu górniczego wykonuje lub dopuszcza do wykonywania czynności w warunkach

zagrożeń pożarowych, tąpaniami, gazowych, pyłowych, klimatycznych, wodnych, pozostających

w związku z jazdą ludzi szybem albo w związku z przechowywaniem lub używaniem środków

strzałowych i sprzętu strzałowego, w sposób mogący wywołać niebezpieczeństwo dla życia

lub zdrowia człowieka lub ruchu zakładu górniczego,

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca nieumyślnie dopuszcza się wykroczenia określonego w ust. 1,

podlega karze grzywny.

3.

Kto

1)

w ruchu zakładu górniczego wykonuje lub dopuszcza do wykonywania czynności w warunkach

innych niż określone w ust. 1, w sposób mogący wywołać niebezpieczeństwo dla życia

lub zdrowia człowieka lub ruchu zakładu górniczego,

2)

nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku w zakresie

a)

rozpoznawania zagrożeń związanych z ruchem zakładu górniczego i podejmowania środków

zmierzających do zapobiegania i usuwania tych zagrożeń,

b)

posiadania odpowiednich środków materialnych i technicznych oraz służb ruchu zapewniających

bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego,

c)

prowadzenia ewidencji osób przebywających w zakładzie górniczym, przez wskazanie imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego,

d)

oceniania i dokumentowania ryzyka zawodowego oraz stosowania niezbędnych rozwiązań

zmniejszających to ryzyko, w tym przez sporządzenie dokumentu bezpieczeństwa i ochrony

zdrowia,

e)

posiadania i odpowiedniego przechowywania dokumentacji prowadzenia ruchu zakładu górniczego,

f)

posiadania dowodu sprawdzenia rozwiązań technicznych przez rzeczoznawcę do spraw ruchu

zakładu górniczego,

g)

prowadzenia dokumentacji w zakresie ratownictwa górniczego,

h)

przeprowadzania specjalistycznych badań lekarskich, specjalistycznych badań psychologicznych

oraz specjalistycznych szkoleń,

i)

posiadania własnych służb ratownictwa górniczego albo powierzenia realizacji tego

obowiązku w całości lub w części innym podmiotom,

j)

sporządzania, posiadania, zatwierdzania i aktualizowania odpowiedniego planu ratownictwa

górniczego,

k)

organizowania drużyny ratowniczej oraz odpowiednio wyposażonej kopalnianej stacji

ratownictwa górniczego albo utrzymywania zakładowej stacji ratownictwa górniczego,

l)

zatwierdzania dokumentacji prac profilaktycznych,

m)

podejmowania decyzji o podjęciu, wykonywania oraz podejmowania decyzji o zakończeniu

prac profilaktycznych,

n)

podejmowania i prowadzenia akcji ratowniczej,

o)

likwidacji zakładu górniczego lub jego części, polegającego na

-

zabezpieczeniu lub zlikwidowaniu wyrobisk górniczych oraz urządzeń, instalacji i obiektów

zakładu górniczego,

-

zabezpieczeniu niewykorzystanej części złoża kopaliny,

-

zabezpieczeniu sąsiednich złóż kopalin,

-

przedsięwzięciu niezbędnych środków chroniących wyrobiska sąsiednich zakładów górniczych,

-

przedsięwzięciu niezbędnych środków w celu ochrony środowiska oraz rekultywacji gruntów

po działalności górniczej,

3)

nie dopełnia obowiązku szkolenia osób wykonujących czynności w ruchu zakładu górniczego

w zakresie znajomości przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym bezpiecznego

wykonywania powierzonych im czynności, lub dopuszcza do pracy w ruchu zakładu górniczego

osoby, które nie wykażą się dostateczną znajomością tych przepisów i zasad,

4)

dopuszcza do wykonywania czynności w ruchu zakładu górniczego osoby, które nie posiadają

wymaganych do tego kwalifikacji,

podlega karze grzywny.

1.

Kto w przypadku

1)

spostrzeżenia zagrożenia dla ludzi, zakładu górniczego lub jego ruchu, uszkodzenia

albo nieprawidłowego działania urządzeń tego zakładu, nie dopełnia obowiązku w zakresie

niezwłocznego ostrzeżenia osób zagrożonych, podjęcia środków dostępnych w celu usunięcia

niebezpieczeństwa oraz zawiadomienia o niebezpieczeństwie najbliższej osoby kierownictwa

lub dozoru ruchu,

2)

powstania stanu zagrożenia życia lub zdrowia osób przebywających w zakładzie górniczym,

nie dopełnia obowiązku w zakresie niezwłocznego wstrzymania prowadzenia ruchu w strefie

zagrożenia, wycofania ludzi w bezpieczne miejsce i podjęcia niezbędnych działań w

tym środków dostępnych w celu usunięcia stanu zagrożenia,

podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się nieumyślnie wykroczenia określonego w ust. 1,

podlega karze grzywny.

Kierownik ruchu zakładu górniczego, który nie dopełnia obowiązku zawiadomienia właściwego

organu nadzoru górniczego o zaistniałym w zakładzie górniczym wypadku albo zgonie

naturalnym oraz o związanych z ruchem zakładu górniczego niebezpiecznych zdarzeniach,

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa powszechnego,

podlega karze aresztu albo grzywny.

Kto nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku w zakresie tworzenia funduszu, gromadzenia

środków na funduszu oraz przedstawiania na żądanie właściwych organów aktualnych wyciągów

z rachunku bankowego, na którym gromadzi środki funduszu, oraz informacji o sposobie

ich wykorzystania,

podlega karze grzywny.

Kto nie wykonuje decyzji organu nadzoru górniczego, dotyczącej

1)

zakazu wykonywania określonych czynności przez osoby, które wykonują te czynności

z rażącym niedbalstwem, z naruszeniem ustawy lub rażącym naruszeniem wydanych na jej

podstawie przepisów,

2)

nakazu niezwłocznego sporządzenia lub poprawy operatu ewidencyjnego,

3)

nakazu wstrzymania działalności wykonywanej bez wymaganej koncesji,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 177-188 następuje na zasadach i w trybie określonych

w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266, z późn. zm. art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

1.

Przepisów art. 7 nie stosuje się do okresowego, na czas nie dłuższy niż 10 lat, wyłączenia

gruntów z produkcji w zakresie niezbędnym do

1)

podjęcia natychmiastowych działań interwencyjnych niezbędnych do zwalczania klęsk

żywiołowych i ich następstw, jak również usuwania następstw wypadków losowych;

2)

poszukiwania lub rozpoznawania węglowodorów, węgla kamiennego, węgla brunatnego, rud

metali, z wyjątkiem darniowych rud żelaza, metali w stanie rodzimym, rud pierwiastków

promieniotwórczych, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, gipsu i anhydrytu,

kamieni szlachetnych.

2.

Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiązków określonych w rozdziale

5, a wyłączenie dokonane na cele określone w ust. 1 pkt 2 - z obowiązków określonych

w rozdziale 3.

”

.

(pominięte).

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie złóż kopalin objętych własnością górniczą;

”

;

2)

art. 125 otrzymuje brzmienie

„

Art. 125.

1.

Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji,

ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości niezbędnej w celu poszukiwania, rozpoznawania,

wydobywania kopalin objętych własnością górniczą. Przepisy art. 124 ust. 2-4 stosuje

się odpowiednio.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie na rzecz przedsiębiorcy,

który uzyskał koncesję na wykonywanie takiej działalności, na czas nie dłuższy niż

termin obowiązywania koncesji. Odszkodowanie z tytułu ograniczenia wypłaca przedsiębiorca.

3.

Jeżeli ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ustanawiane na czas dłuższy niż

rok, lub uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe

korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym

przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać, aby

przedsiębiorca nabył od niego nieruchomość. W sprawach spornych orzekają sądy powszechne.

”

;

3)

w art. 132 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Obowiązek zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń wymienionych w

art. 124, art. 124b, art. 125 i art. 126 oraz za zmniejszenie wartości nieruchomości

z tego powodu obciąża osobę lub jednostkę organizacyjną, która uzyskała zezwolenie

odpowiednio na założenie lub przeprowadzenie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń,

o którym mowa w art. 124 ust. 1, albo zezwolenie na wykonanie czynności związanych

z konserwacją, remontami, usuwaniem awarii oraz usuwaniem z gruntu, o którym mowa

w art. 124b ust. 1, albo zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości w przypadku siły

wyższej lub innej nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody albo przedsiębiorcę,

który na podstawie koncesji wykonuje działalność w zakresie poszukiwania, rozpoznawania

lub wydobywania kopalin objętych własnością górniczą.

”

.

W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku

cywilnego

(Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku

z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.

120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. Nr 163, poz. 981).

”

;

2)

w art. 9 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Przedsiębiorca posiadający pozwolenie, uznając za zbędne posiadane materiały wybuchowe

przeznaczone do użytku cywilnego, może je zbyć przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie

lub koncesję na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót tymi materiałami po uzyskaniu

na ich zbycie zgody wojewody właściwego ze względu na swoją siedzibę lub dyrektora

okręgowego urzędu górniczego, o którym mowa w art. 164 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, właściwego ze względu na siedzibę zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty

geologiczne, a dla przedsiębiorców wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu

zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne - właściwego ze względu

na siedzibę przedsiębiorcy, zwanego dalej „dyrektorem okręgowego urzędu górniczego”,

wyrażonej w drodze decyzji.

”

;

3)

w art. 10

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Pozwolenie dla

1)

przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie

a)

robót geologicznych,

b)

wydobywania kopalin ze złóż,

c)

podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz podziemnego składowania

odpadów,

2)

przedsiębiorców wykonujących powierzone im roboty strzałowe w ruchu zakładu górniczego

albo zakładu

- wydaje, odmawia jego wydania lub je cofa dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

”

,

b)

uchyla się ust. 2a;

4)

art. 16a otrzymuje brzmienie

„

Art. 16a.

Dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz jego cofnięciu

ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego ze względu na siedzibę

wnioskodawcy oraz siedzibę zakładu górniczego albo zakładu wykonującego roboty geologiczne,

wojewodę, komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży

Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia

dyrektor okręgowego urzędu górniczego zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji.

”

;

5)

w art. 18 ust. 1c otrzymuje brzmienie

„

1c.

Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nabywane, przemieszczane, przechowywane

lub używane w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, ewidencjonuje się zgodnie z przepisami art. 115 oraz przepisami wydanymi

na podstawie art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i

górnicze.

”

;

6)

art. 18a otrzymuje brzmienie

„

Art. 18a.

Do używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku z

wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.

120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm. w art. 46 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

poszukiwania, rozpoznawania złóż węglowodorów oraz kopalin stałych objętych własnością

górniczą, wydobywania kopalin ze złóż, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania

substancji oraz podziemnego składowania odpadów;

”

.