Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 października 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

Rozporządzenie określa szczegółowe zasady i tryb udzielania funkcjonariuszom Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwanym dalej „funkcjonariuszami”, wyróżnień, przeprowadzania

wobec funkcjonariuszy postępowań dyscyplinarnych, wymierzania i wykonywania kar dyscyplinarnych

oraz odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Czynności wyjaśniające, o których mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa

w § 1, oraz postępowanie, o którym mowa w § 52 ust. 1 rozporządzenia, o którym mowa

w § 1, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia prowadzi

do czasu ich zakończenia rzecznik dyscyplinarny powołany na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Władza dyscyplinarna, którą posiada Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz

kierownik jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwani dalej

„przełożonymi”, obejmuje prawo do udzielania wyróżnień oraz prawo wszczynania postępowań

dyscyplinarnych, rozstrzygania spraw dyscyplinarnych w drodze wydawania orzeczeń w

tych sprawach oraz prawo wymierzania kar dyscyplinarnych i ich wykonywania.

2.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego posiada władzę dyscyplinarną wobec wszystkich

funkcjonariuszy.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego posiada władzę

dyscyplinarną wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w podległej jednostce organizacyjnej,

z wyłączeniem funkcjonariuszy zajmujących stanowisko zastępcy kierownika jednostki

organizacyjnej.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariusz

1)

zajmujący stanowisko służbowe: zastępcy lub doradcy Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

kierownika lub zastępcy kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego,

2)

będący rzecznikiem dyscyplinarnym,

3)

przeniesiony do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

4)

oddelegowany do wykonywania zadań służbowych poza Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego

- podlega władzy dyscyplinarnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej miejscowości, z dniem przeniesienia albo delegowania, podlega władzy

dyscyplinarnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

do której został przeniesiony albo delegowany.

1.

Przełożony udziela funkcjonariuszowi wyróżnienia z własnej inicjatywy lub na wniosek.

2.

Z wnioskiem o udzielenie funkcjonariuszowi wyróżnienia występuje

1)

bezpośredni przełożony funkcjonariusza - do kierownika jednostki organizacyjnej Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

kierownik jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w której funkcjonariusz

pełni służbę - do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

1.

Przełożony może udzielić funkcjonariuszowi wyróżnienia, o którym mowa w art. 101 pkt 1-3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu, zwanej dalej „ustawą”.

2.

Właściwość przełożonych oraz postępowanie w sprawach udzielania wyróżnień, o których

mowa w art. 101 pkt 4-6 ustawy, regulują odrębne przepisy.

1.

Wyróżnienia udziela się funkcjonariuszowi w sposób uroczysty.

2.

Informację o udzielonym funkcjonariuszowi wyróżnieniu podaje się do wiadomości funkcjonariuszom

jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w której pełni on służbę,

a na polecenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - wszystkim funkcjonariuszom.

3.

Informację o udzielonym wyróżnieniu włącza się do akt osobowych wyróżnionego funkcjonariusza.

Przełożony wymierza funkcjonariuszowi kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 146

ust. 1 ustawy, przy czym właściwym do wymierzenia kar dyscyplinarnych, określonych

w art. 146 ust. 1

1)

pkt 7 i 8 ustawy - jest przełożony właściwy do mianowania na stopień;

2)

pkt 6, 9 i 10 ustawy - jest Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. 75 ustawy.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się niezwłocznie, jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie naruszenia dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza, w szczególności

w przypadku

1)

odmowy wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy, oraz przypadku gdy odmowa dotyczy wykonania

polecenia, które nie pozostaje w związku z pełnieniem służby;

2)

zaniechania wykonania czynności służbowej albo wykonania jej w sposób niedbały lub

niezgodny z rozkazem lub poleceniem służbowym;

3)

świadomego wprowadzenia w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało

to lub mogło spowodować szkodę dla służby, szkodę funkcjonariuszowi albo innej osobie;

4)

umyślnego naruszenia dóbr osobistych innego funkcjonariusza albo innej osoby, w czasie

lub w związku z pełnieniem służby;

5)

wprowadzenia się w stan ograniczający zdolność wykonywania obowiązków służbowych albo

uniemożliwiający wykonywanie obowiązków służbowych;

6)

zawinionej utraty broni służbowej lub amunicji, legitymacji służbowej, a także dokumentu

zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową albo służbową;

7)

nadużycia zajmowanego stanowiska lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej;

8)

samowolnego oddalenia się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeżeli pełni służbę

w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwionego opuszczenia lub niestawienia

się w miejscu pełnienia służby;

9)

porzucenia służby.

2.

Celem postępowania dyscyplinarnego jest w szczególności

1)

ustalenie, czy czyn, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną,

zwany dalej „czynem”, został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą;

2)

wszechstronne wyjaśnienie okoliczności i przyczyn popełnienia czynu;

3)

zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie;

4)

wymierzenie funkcjonariuszowi współmiernej do popełnionego przez niego czynu kary

dyscyplinarnej.

Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem dwuinstancyjnym.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony

1)

z urzędu;

2)

na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza lub na polecenie Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

3)

na wniosek sądu lub prokuratora albo na wniosek innego organu, instytucji lub osoby

prawnej lub fizycznej, w tym pokrzywdzonej wskutek czynu funkcjonariusza.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, przełożony zawiadamia składającego wniosek

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania. Materiały sprawy

przekazane przez sąd, prokuratora, instytucję albo pokrzywdzonego włącza się do akt

postępowania dyscyplinarnego.

1

Przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony może polecić podjęcie w niezbędnym

zakresie czynności wyjaśniających, jeżeli wiadomość o popełnieniu czynu budzi wątpliwości,

w szczególności co do faktu jego popełnienia, charakteru naruszenia dyscypliny służbowej

lub osoby sprawcy.

2.

Czynności wyjaśniające, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w terminie 30 dni

kalendarzowych od dnia ich podjęcia, przy czym w każdym przypadku powinny zostać zakończone

najpóźniej w dniu upływu terminu, o którym mowa w art. 147 ust. 1 ustawy.

3.

Z przeprowadzonych czynności wyjaśniających sporządza się sprawozdanie.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, gdy

1)

czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion czynu, za który funkcjonariusz

ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną;

2)

sprawca czynu nie ponosi odpowiedzialności dyscyplinarnej;

3)

sprawca czynu zmarł;

4)

nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy;

5)

postępowanie co do tego samego czynu tego samego funkcjonariusza zostało prawomocnie

ukończone lub toczy się.

2.

Postępowania dyscyplinarnego można nie wszczynać, a wszczęte należy umorzyć, gdy

1)

okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, a naruszenie dyscypliny służbowej

przez funkcjonariusza jest znikome;

2)

naruszenie dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza oraz okoliczności popełnienia

czynu nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż

nagana z ostrzeżeniem i funkcjonariusz wyraził pisemną zgodę na dobrowolne poddanie

się takiej karze dyscyplinarnej.

3.

Postanowienie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydaje

przełożony. Na postanowienie to stronom przysługuje zażalenie. Przepisy § 31, 33 i

35 stosuje się odpowiednio.

Przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony zwraca się do kierownika

jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego właściwej w sprawach

kadrowych o wyznaczenie przez niego rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia czynności

wyjaśniających, o których mowa w § 11 ust. 1, oraz postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego.

2.

Odpis postanowienia, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie funkcjonariuszowi,

przeciwko któremu wszczęto postępowanie dyscyplinarne, zwanemu dalej „obwinionym”,

oraz kierownikowi jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego właściwej

w sprawach kadrowych.

3.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe przełożonego wydającego postanowienie;

2)

datę i miejsce wydania;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

wskazanie podstawy prawnej;

5)

określenie czynu zarzucanego obwinionemu ze wskazaniem, jakie przepisy naruszył;

6)

kwalifikację prawną czynu, jeżeli czyn stanowi wykroczenie lub przestępstwo;

7)

stopień, imię i nazwisko rzecznika dyscyplinarnego wyznaczonego do przeprowadzenia

postępowania;

8)

uzasadnienie;

9)

informację o pouczeniu obwinionego o uprawnieniach przysługujących mu w toku postępowania

dyscyplinarnego;

10)

imienną pieczęć i podpis przełożonego oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

4.

Jeżeli w toku postępowania dyscyplinarnego okaże się, że obwinionemu należy zarzucić

czyn nieobjęty postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego albo czyn w

zmienionej w istotny sposób postaci, przełożony wydaje postanowienie o zmianie postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działa zespół rzeczników dyscyplinarnych, zwany

dalej „zespołem”, podległy kierownikowi jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego właściwej w sprawach kadrowych.

2.

Czynności wyjaśniające, o których mowa w § 11 ust. 1, oraz postępowanie dyscyplinarne

prowadzi rzecznik dyscyplinarny powołany do zespołu.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego powołuje do zespołu Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Rzecznika dyscyplinarnego powołuje się za jego pisemną zgodą. Decyzję o powołaniu

doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu oraz włącza do jego akt osobowych.

3.

Rzecznikiem dyscyplinarnym może być funkcjonariusz w służbie stałej, posiadający w

dniu powołania co najmniej pięcioletni staż służby, który

1)

posiada stopień oficerski;

2)

nie był karany sądownie i dyscyplinarnie;

3)

posiada co najmniej pozytywną opinię służbową;

4)

nie zajmuje stanowiska służbowego: zastępcy lub doradcy Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, kierownika lub zastępcy kierownika jednostki organizacyjnej Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołuje rzecznika dyscyplinarnego z zespołu

w przypadku

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę jego zwolnienia ze służby w Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

2)

utraty jednej z przesłanek, o których mowa w § 15 ust. 3;

3)

złożenia pisemnego wniosku przez rzecznika dyscyplinarnego;

4)

oddelegowania do pełnienia służby poza Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

5)

zaistnienia innych okoliczności uniemożliwiających wykonywanie funkcji rzecznika dyscyplinarnego.

1.

Rzecznik dyscyplinarny wyłącza się od prowadzenia czynności wyjaśniających lub postępowania

dyscyplinarnego, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem obwinionego, jego obrońcy lub osoby pokrzywdzonej albo pozostaje we

wspólnym pożyciu z jedną z tych osób;

3)

jest krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby pokrzywdzonej w linii prostej,

a w linii bocznej aż do stopnia między dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt

2, albo jest związany z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli;

4)

był świadkiem zdarzenia lub w tej sprawie został przesłuchany w charakterze świadka;

5)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać

wątpliwości co do bezstronności;

6)

jest podwładnym obwinionego, jego obrońcy lub osoby pokrzywdzonej.

2.

Rzecznik dyscyplinarny bada z urzędu, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające

jego wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

3.

Rzecznik dyscyplinarny o zaistnieniu okoliczności wymienionych w ust. 1 niezwłocznie

zawiadamia pisemnie przełożonego, który wszczął postępowanie dyscyplinarne.

4

Obwiniony lub osoba pokrzywdzona może złożyć przełożonemu, który wszczął postępowanie

dyscyplinarne, uzasadniony wniosek o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego. Przełożony

wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego.

4a

Odpis postanowienia o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego

doręcza się niezwłocznie obwinionemu, osobie pokrzywdzonej oraz kierownikowi jednostki

organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego właściwej w sprawach kadrowych.

5.

Do czasu wydania przez przełożonego postanowienia, o którym mowa w ust. 4, rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia czynności wyjaśniających,

o których mowa w § 11 ust. 1.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia

sprawy, w szczególności przesłuchuje osobę pokrzywdzoną, obwinionego i świadków, występuje

do przełożonego z wnioskiem o zlecenie przeprowadzenia odpowiednich badań i ekspertyz

oraz zasięga niezbędnych opinii.

2.

Z przesłuchania osoby pokrzywdzonej, obwinionego, świadków i biegłych sporządza się

protokół.

3.

Rzecznik dyscyplinarny przed przesłuchaniem osoby pokrzywdzonej, świadka i biegłego

uprzedza ją o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Fakt uprzedzenia

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań odnotowuje się w protokole

przesłuchania.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego postanowienia wydaje rzecznik dyscyplinarny, o

ile ich wydanie nie jest zastrzeżone dla przełożonego. Przepis § 13 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

2.

Na postanowienia wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, z wyłączeniem postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego oraz postanowienia o zmianie postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, obwinionemu i jego obrońcy przysługuje zażalenie.

Zażalenie wnosi się do przełożonego za pośrednictwem wydającego postanowienie, w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia, a jeżeli postanowienie wydał przełożony -

do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

3.

Jeżeli postanowienie wydał Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zażalenie nie

przysługuje, a obwiniony może złożyć Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Przełożony po rozpatrzeniu zażalenia wydaje, w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia,

postanowienie o

1)

utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy albo

2)

uchyleniu zaskarżonego postanowienia i jego zmianie lub zwrocie do ponownego rozpatrzenia

- w całości lub w części.

5.

Postanowienia wydane w toku postępowania dyscyplinarnego niezwłocznie doręcza się

na piśmie obwinionemu i jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony w sprawie.

Obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień;

2)

zgłaszania wniosków dowodowych, w tym o przesłuchanie świadków;

3

ustanowienia obrońcy, którym może być funkcjonariusz, adwokat lub radca prawny;

4)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek.

1.

Wnioski dowodowe zgłasza się na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, ze wskazaniem

okoliczności, które mają być udowodnione.

2.

Rzecznik dyscyplinarny nie może odmówić przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie

dla wyjaśnienia sprawy.

3.

Rzecznik dyscyplinarny odmawia uwzględnienia wniosku dowodowego, jeżeli

1)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem;

2)

okoliczność, która ma zostać udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem

wnioskodawcy;

3)

okoliczność, która ma zostać udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

lub dowodu nie da się przeprowadzić;

4)

wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego.

4.

Oddalenie wniosku dowodowego następuje w drodze postanowienia.

1.

Obwiniony może ustanowić obrońcę na piśmie na każdym etapie postępowania dyscyplinarnego.

Do obrońcy stosuje się odpowiednio przepis § 17 ust. 1.

2.

Obrońcy przysługują uprawnienia obwinionego i prawo do uczestniczenia w czynnościach

przeprowadzanych z udziałem obwinionego.

1.

Postępowanie dyscyplinarne powinno być ukończone w terminie 30 dni kalendarzowych

od dnia jego wszczęcia.

2.

W uzasadnionych przypadkach przełożony może, w drodze postanowienia, przedłużyć postępowanie

dyscyplinarne na dalszy czas oznaczony, niezbędny do jego zakończenia, nieprzekraczający

3 miesięcy.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zawiesza się, gdy

1)

zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca jego prowadzenie - na czas trwania

przeszkody;

2)

czyn stanowi jednocześnie przestępstwo - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

karnego, zwłaszcza gdy wymierzenie funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej zależy od

wyników postępowania karnego i czyn nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy popełnienie przestępstwa przez funkcjonariusza

jest oczywiste, a pozostawienie funkcjonariusza w służbie godzi w jej interes.

3.

Postępowanie dyscyplinarne zawiesza przełożony w drodze postanowienia.

4.

Przełożony wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania niezwłocznie

po ustaniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania dyscyplinarnego.

1.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny uzna, że cele postępowania dyscyplinarnego, o których

mowa w § 8 ust. 2 pkt 1-3, zostały osiągnięte, zaznajamia obwinionego z materiałami

postępowania dyscyplinarnego.

2.

Obwiniony ma prawo, w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z materiałami postępowania

dyscyplinarnego, złożyć pisemny wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego,

o czym poucza się obwinionego, a wzmiankę o pouczeniu zamieszcza się w protokole.

3.

Wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego rozpatruje rzecznik dyscyplinarny.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie o

odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego.

4.

Z czynności zaznajomienia obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza

się protokół.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego,

jeżeli nie zachodzi potrzeba ich uzupełnienia, wydaje postanowienie o zamknięciu postępowania

dyscyplinarnego i sporządza, w terminie 3 dni od dnia zamknięcia postępowania dyscyplinarnego,

sprawozdanie z jego przebiegu, które niezwłocznie przekazuje przełożonemu.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe rzecznika dyscyplinarnego;

2)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe przełożonego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

dokładne określenie zarzucanego obwinionemu czynu, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu

i okoliczności oraz skutków jego popełnienia, wraz ze wskazaniem przepisów, które

obwiniony naruszył, oraz podanie kwalifikacji prawnej, w przypadku gdy czyn stanowi

jednocześnie wykroczenie lub przestępstwo;

5)

opis, ustalonego na podstawie zebranych dowodów, stanu faktycznego;

6)

wnioski dotyczące orzeczenia dyscyplinarnego co do umorzenia postępowania dyscyplinarnego

lub wymiaru kary dla obwinionego, z uzasadnieniem i wskazaniem okoliczności łagodzących

i obciążających.

1.

Na podstawie zebranego w toku postępowania dyscyplinarnego materiału dowodowego przełożony

orzeka o

1)

uniewinnieniu obwinionego, jeżeli zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody

nie potwierdziły zarzutów stawianych obwinionemu lub obwiniony w toku postępowania

karnego, postępowania w sprawie o wykroczenie lub postępowania w sprawie o przestępstwo

albo wykroczenie skarbowe został uniewinniony lub postępowanie to umorzono, a czyn

nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej, albo

2)

umorzeniu postępowania, jeżeli zachodzi przypadek, o którym mowa w § 12, albo

3)

uznaniu obwinionego winnym popełnienia czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej, albo

4)

uznaniu obwinionego winnym popełnienia czynu i odstąpieniu od wymierzenia kary.

2.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, przełożony wydaje w terminie 14 dni od dnia otrzymania

sprawozdania z przebiegu postępowania dyscyplinarnego.

1.

Przy wymiarze kary dyscyplinarnej oraz w przypadku odstąpienia od jej wymierzenia

przełożony uwzględnia w szczególności: rodzaj i wagę czynu, a zwłaszcza charakter

obowiązków służbowych, które obwiniony naruszył lub których nie dopełnił, okoliczności,

w jakich czyn został popełniony, pobudki jego popełnienia, stopień winy, zachowanie

się obwinionego przed i po popełnieniu czynu, okres pozostawania obwinionego w służbie

i jego opinię służbową.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary dyscyplinarnej wpływa

1)

popełnienie czynu pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego;

2)

uprzednia karalność sądowa lub dyscyplinarna;

3)

popełnienie czynu z motywacji zasługującej na szczególne potępienie lub w obecności

podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

W przypadku gdy ustawa nie stanowi inaczej, za jeden czyn wymierza się tylko jedną

karę dyscyplinarną.

1.

Jeżeli przełożony uzna, że obwinionemu należy wymierzyć karę, do której wymierzenia

nie jest uprawniony, akta postępowania dyscyplinarnego przesyła niezwłocznie Szefowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o wymierzenie określonej kary. Wniosek

nie wiąże Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W przypadku uznania, że wystarczającą

karą byłaby kara wymierzona przez przełożonego, który wystąpił z wnioskiem, Szef Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego zwraca akta postępowania dyscyplinarnego temu przełożonemu

z poleceniem orzeczenia kary, do wymierzenia której jest uprawniony przełożony.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, zostaną stwierdzone istotne uchybienia

lub braki dowodowe w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego zwraca akta w drodze postanowienia przełożonemu, w terminie 7 dni od

dnia ich otrzymania, w celu usunięcia uchybień albo uzupełnienia braków, określając

termin ich usunięcia.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, wskazuje, w jakim kierunku ma nastąpić uzupełnienie

postępowania dyscyplinarnego i jakie braki należy usunąć.

1.

Orzeczenie o ukaraniu, odstąpieniu od wymierzenia kary, umorzeniu postępowania albo

uniewinnieniu, o którym mowa w § 27 ust. 1, zawiera

1)

datę i miejsce wydania orzeczenia;

2)

stopień, imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe przełożonego wydającego orzeczenie;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

określenie czynu zarzucanego obwinionemu oraz jego kwalifikację prawną, jeżeli czyn

stanowi również wykroczenie lub przestępstwo;

5)

rozstrzygnięcie w sprawie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne ze wskazaniem obowiązków służbowych, które obwiniony

naruszył lub których nie dopełnił;

7)

pouczenie o prawie wniesienia odwołania;

8)

imienną pieczęć i podpis przełożonego oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Rozstrzygnięcie zawiera informację o uniewinnieniu albo o stwierdzeniu winy i rodzaju

wymierzonej kary dyscyplinarnej lub o odstąpieniu od wymierzenia kary.

3.

Orzeczenie doręcza się niezwłocznie obwinionemu oraz kierownikowi jednostki organizacyjnej

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego właściwej w sprawach kadrowych.

4.

W przypadku gdy uzasadnienie orzeczenia zawiera informacje stanowiące tajemnicę państwową

lub służbową, obwinionemu doręcza się orzeczenie bez uzasadnienia, z zawiadomieniem,

że uzasadnienie orzeczenia zostało sporządzone.

5.

Obwiniony ma prawo zapoznać się z uzasadnieniem, o którym mowa w ust. 4. Przed udostępnieniem

uzasadnienia przełożony lub rzecznik dyscyplinarny poucza obwinionego o obowiązku

zachowania w tajemnicy informacji niejawnych zawartych w uzasadnieniu i uprzedza o

skutkach niedopełnienia tego obowiązku. Fakt pouczenia obwiniony potwierdza własnoręcznie

podpisem.

1.

Odwołanie od orzeczenia składa się na piśmie Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, za pośrednictwem przełożonego, który wydał

orzeczenie.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

3

Orzeczenie, od którego nie wniesiono w terminie odwołania, po jego upływie staje się

ostateczne i podlega wykonaniu.

4.

Od orzeczenia wydanego przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odwołanie nie

przysługuje, jednakże obwiniony, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, może zwrócić

się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy. Przepis § 35 stosuje się odpowiednio.

Przełożony, który wydał orzeczenie, w terminie 7 dni od dnia złożenia odwołania, przesyła

odwołanie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego Szefowi Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego.

1.

W postępowaniu odwoławczym nie przeprowadza się postępowania dowodowego co do istoty

sprawy.

2.

W wyjątkowych przypadkach, przy rozpatrywaniu odwołania Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, uznając potrzebę uzupełnienia materiałów postępowania dyscyplinarnego,

może zlecić ich uzupełnienie, nakazując przeprowadzenie określonego dowodu.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpoznaniu odwołania, wydaje orzeczenie

o

1)

utrzymaniu w mocy orzeczenia wydanego w pierwszej instancji albo

2)

zmianie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji co do istoty, albo

3)

uchyleniu orzeczenia wydanego w pierwszej instancji i skierowaniu sprawy do ponownego

rozpoznania, wskazując uchybienia, które należy usunąć, i dowody, które należy przeprowadzić,

albo

4)

uchyleniu orzeczenia wydanego w pierwszej instancji i umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

Orzeczenie, o którym mowa w § 35, zawiera

1)

oznaczenie organu wydającego orzeczenie;

2)

datę i miejsce wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

wskazanie orzeczenia, od którego zostało złożone odwołanie;

5)

rozstrzygnięcie wydane po rozpoznaniu odwołania;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego;

8)

podpis i pieczęć Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio w postępowaniu

odwoławczym, z wyłączeniem przepisów § 11, § 13, § 23 ust. 2 i § 26.

W orzeczeniu, o którym mowa w § 35 pkt 2, nie można wymierzyć obwinionemu kary surowszej

niż wymierzona w zaskarżonym orzeczeniu o ukaraniu.

Orzeczenie o ukaraniu, o którym mowa w § 32 ust. 3 i § 35 pkt 1 i 2, podlega niezwłocznemu

wykonaniu przez przełożonego.

1.

Orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych funkcjonariusza, zwanego w tym rozdziale

„ukaranym”.

2.

Przełożony, który wydał orzeczenie o ukaraniu, mając na uwadze jego względy wychowawcze

lub prewencyjne, może podać treść orzeczenia do wiadomości wszystkim lub niektórym

funkcjonariuszom jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w której

ukarany pełni służbę.

Wykonanie kar dyscyplinarnych polega na

1)

przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu niewłaściwego postępowania - przy wymierzeniu

kary upomnienia, nagany i surowej nagany;

2)

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu ukaranego

o możliwości wymierzenia kary przeniesienia na niższe stanowisko służbowe lub kary

surowszej, jeżeli ponownie popełni czyn - przy wymierzeniu kary nagany z ostrzeżeniem

lub kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

wydaniu rozkazu personalnego o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe - przy

wymierzeniu kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;

4)

wydaniu rozkazu personalnego o utracie posiadanego stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio

niższego - przy wymierzeniu kary obniżenia stopnia;

5)

wydaniu rozkazu personalnego o utracie stopnia oficerskiego i powrocie do stopnia

szeregowego - przy wymierzeniu kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

6)

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za

ponowne popełnienie czynu ukarany może zostać wydalony ze służby - przy wymierzeniu

kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby;

7)

wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby - przy wymierzeniu kary wydalenia

ze służby.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą oraz usunięcie z akt

osobowych funkcjonariusza orzeczenia o ukaraniu i uczynienie nieczytelnym informacji

o ukaraniu.

2.

Zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków wykonania kary.

3.

Jeżeli funkcjonariusz popełnił czyn, za który została mu wymierzona kara dyscyplinarna,

przed upływem okresu wymaganego do zatarcia poprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej,

jest dopuszczalne tylko jednoczesne zatarcie wszystkich kar dyscyplinarnych.

Zatarcie kary dyscyplinarnej następuje z mocy prawa po upływie

1)

3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia;

2)

6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany;

3)

9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem;

4)

12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku;

5)

15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz

obniżenia stopnia;

6)

18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

7)

24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Zatarcie kary dyscyplinarnej nie następuje w przypadku wymierzenia funkcjonariuszowi

kary wydalenia ze służby lub kary obniżenia stopnia połączonej z karą wydalenia ze

służby.

Zatarcie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 146 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, może

nastąpić w każdym czasie, a kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 146 ust. 1 pkt

5-9 ustawy, może nastąpić po upływie połowy terminów określonych w § 43 pkt 4-7 -

w przypadku nienagannego przebiegu służby, potwierdzonego w opinii służbowej funkcjonariusza.

1

Kara dyscyplinarna może być w każdym czasie darowana lub zatarta za męstwo lub odwagę

albo istotne osiągnięcia w służbie, wykazane przez funkcjonariusza po dniu, w którym

orzeczenie o ukaraniu stało się ostateczne.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli wykonanie kary już nastąpiło, kara dyscyplinarna

ulega zatarciu.

1.

W przypadku, o którym mowa w § 45 i § 46 ust. 1, postanowienie o darowaniu lub zatarciu

kary dyscyplinarnej wydaje przełożony, który karę dyscyplinarną wymierzył.

2.

Postanowienie o darowaniu lub zatarciu kary dyscyplinarnej doręcza się niezwłocznie

funkcjonariuszowi oraz dołącza do akt osobowych funkcjonariusza.

3.

Postanowienie o darowaniu lub zatarciu kary dyscyplinarnej usuwa się z akt osobowych

funkcjonariusza po upływie 6 miesięcy od dnia jego wydania.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w

toku postępowania dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało

następnie uchylone lub zmienione.

2.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść obwinionego po ustaniu

karalności czynu.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 3 lat od dnia, w którym orzeczenie

o ukaraniu stało się ostateczne.

Wznowienie postępowania dyscyplinarnego następuje z urzędu lub na wniosek obwinionego,

a w przypadku jego śmierci na wniosek jego krewnego w linii prostej, przysposabiającego

lub przysposobionego, rodzeństwa albo małżonka.

1.

Przełożony, który wydał orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, wznawia lub

odmawia wznowienia postępowania dyscyplinarnego w drodze postanowienia.

2.

Na postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego obwinionemu

lub osobie, która złożyła wniosek o wznowienie tego postępowania, przysługuje zażalenie.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu lub osobie,

która złożyła wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

4.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydane przez

1)

kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - przysługuje

zażalenie do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

2)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - przysługuje wniosek do Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy

- w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1

Postanowienie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego stanowi podstawę do przeprowadzenia

postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie

to prowadzi wyznaczony przez kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego właściwej w sprawach kadrowych rzecznik dyscyplinarny powołany do zespołu.

Przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio.

2.

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w ust. 1, przełożony wydaje orzeczenie,

w którym

1)

odmawia uchylenia dotychczasowego orzeczenia;

2)

uchyla dotychczasowe orzeczenie i rozstrzyga o istocie sprawy.

Przepis § 31 stosuje się odpowiednio.

3.

Na orzeczenie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego obwinionemu

lub osobie, która złożyła wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, służy

odwołanie. Przepisy o postępowaniu odwoławczym stosuje się odpowiednio.

W sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego,

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm..

Przepisy rozporządzenia stosuje się do postępowań dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych

do dnia jego wejścia w życie.

Rzecznik dyscyplinarny powołany na podstawie przepisów dotychczasowych wykonuje obowiązki

do końca okresu, na jaki został powołany.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia