Obwieszczenie Ministra Skarbu Państwa z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa w sprawie pomocy publicznej na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorców

1.

Rozporządzenie określa tryb, warunki i formy udzielania pomocy publicznej na ratowanie

lub restrukturyzację przedsiębiorców, o których mowa w art. 2 pkt 8a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, jest udzielana przez ministra właściwego do spraw Skarbu

Państwa ze środków zgromadzonych na rachunku państwowego funduszu celowego utworzonego

na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2013 r. poz. 216 i 1643).

Do postępowań w sprawach o udzielenie pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację,

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

minister - ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa;

2)

przedsiębiorca znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej - przedsiębiorcę znajdującego

się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych przez Komisję Europejską

3)

długookresowa zdolność do konkurowania na rynku - zdolność przedsiębiorcy do pokrywania

kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, w tym kosztów amortyzacji i kosztów

finansowych, bez konieczności dalszego wspierania środkami publicznymi;

4)

przedsiębiorca należący do grupy kapitałowej - przedsiębiorcę będącego przedsiębiorstwem

partnerskim albo powiązanym, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre

rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu

(ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych)

(Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3, z późn. zm.);

5)

mały lub średni przedsiębiorca - przedsiębiorcę będącego małym lub średnim przedsiębiorstwem

w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.

uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art.

87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych);

6)

pomoc na ratowanie - ograniczone w czasie wsparcie finansowe w celu umożliwienia przedsiębiorcy

prowadzenia działalności gospodarczej przez czas niezbędny do dokonania koniecznych

analiz oraz opracowania planu restrukturyzacji albo likwidacji działalności;

7)

plan restrukturyzacji - plan zatwierdzony przez właściwy organ przedsiębiorcy, w którym

okres restrukturyzacji jest ograniczony do niezbędnego minimum, mający na celu przywrócenie

przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, w oparciu o restrukturyzację

majątkową, finansową, organizacyjną, zatrudnienia lub mającą na celu modernizację

lub racjonalizację produkcji, w tym zmianę profilu produkcyjnego;

8)

pomoc na restrukturyzację - pomoc przewidzianą w planie restrukturyzacji, udzielaną

przedsiębiorcy w celu realizacji procesu restrukturyzacji i ograniczoną do minimum

niezbędnego do przywrócenia przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania

na rynku;

9)

stopa bazowa - stopę oprocentowania okresowo ustalaną przez Komisję Europejską

10)

środki własne przedsiębiorcy - środki finansowe przedsiębiorcy, jego akcjonariuszy

lub udziałowców lub przedsiębiorców należących do tej samej co on grupy kapitałowej,

w tym środki pochodzące ze sprzedaży zbędnego majątku lub z zewnętrznych źródeł finansowania

uzyskane na warunkach rynkowych, oraz bez udziału pomocy publicznej.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej, o ile przedsiębiorca

1)

podjął działalność gospodarczą w danej dziedzinie w okresie co najmniej 3 lat przed

dniem wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy;

2)

nie ubiega się o pomoc publiczną w sektorach hutnictwa żelaza i stali lub górnictwa

węgla;

3)

spełnia szczegółowe kryteria określone w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących

udzielania pomocy publicznej

4)

nie jest przedsiębiorcą należącym do grupy kapitałowej ani nie jest przejmowany przez

żadnego przedsiębiorcę należącego do grupy kapitałowej, z wyjątkiem sytuacji, gdy

przedsiębiorca wykaże, że jego trudna sytuacja ekonomiczna

a)

ma charakter wewnętrzny i nie jest wynikiem nieuzasadnionego podziału kosztów w ramach

grupy kapitałowej oraz

b)

jest zbyt poważna, aby mogła zostać przezwyciężona przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

należących do tej samej grupy kapitałowej.

1.

Pomoc na restrukturyzację powinna być ograniczona do minimum niezbędnego do przywrócenia

przedsiębiorcy długookresowej zdolności do konkurowania na rynku, biorąc pod uwagę

w szczególności wielkość oraz formę udzielanej pomocy.

2.

Pomoc na restrukturyzację powinna stanowić uzupełnienie środków własnych przedsiębiorcy.

3.

Środki własne przedsiębiorcy powinny stanowić rzeczywisty wkład w finansowanie kosztów

restrukturyzacji oraz nie powinny obejmować amortyzacji i planowanych zysków, a udział

środków własnych przedsiębiorcy w kosztach restrukturyzacji powinien wynosić co najmniej

1)

25% - w przypadku małego przedsiębiorcy;

2)

40% - w przypadku średniego przedsiębiorcy;

3)

50% - w przypadku przedsiębiorcy innego niż wymieniony w pkt 1 i 2.

4.

W przypadku wykazania przez przedsiębiorcę wyjątkowych okoliczności lub w przypadku

szczególnych trudności udział środków własnych przedsiębiorcy w kosztach restrukturyzacji

może być niższy niż wskazany w ust. 3.

5.

Pomoc na restrukturyzację nie może służyć finansowaniu nowych inwestycji, z wyjątkiem

inwestycji niezbędnych do odzyskania przez przedsiębiorcę długookresowej zdolności

do konkurowania na rynku.

6.

Pomoc na restrukturyzację nie może być udzielona, jeżeli restrukturyzacja przedsiębiorcy

ogranicza się wyłącznie do restrukturyzacji finansowej i nie prowadzi do usunięcia

przyczyn powstawania strat.

Plan restrukturyzacji powinien być dokumentem wiarygodnym, wykonalnym, opartym na

realnych założeniach oraz zawierać elementy określone w części III.8.B pkt 2.2 załącznika

I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania

art. 93 Traktatu WE

(Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 4, str. 3).

Zmiana planu restrukturyzacji, w tym przewidywanej w nim wielkości pomocy publicznej,

jest możliwa tylko w czasie trwania restrukturyzacji, o ile zmieniony plan prowadzi

do osiągnięcia przez przedsiębiorcę długookresowej zdolności do konkurowania na rynku,

oraz pod warunkiem że

1)

zwiększenie kwoty pomocy wiąże się z rozszerzeniem środków wyrównujących zakłócenia

konkurencji na rynku, o których mowa w § 7, albo

2)

planowane ograniczenie środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku, o których

mowa w § 7, lub opóźnienia we wdrożeniu tych środków następują z przyczyn niezależnych

od przedsiębiorcy i wiążą się ze zmniejszeniem kwoty pomocy.

1.

Warunkiem udzielenia pomocy na restrukturyzację udzielanej przedsiębiorcy innemu niż

mały przedsiębiorca, chyba że działa on na rynku, na którym istnieje strukturalna

nadwyżka zdolności produkcyjnych, jest zastosowanie środków wyrównujących zakłócenia

konkurencji na rynku, polegających w szczególności na

1)

zbyciu aktywów lub

2)

ograniczeniu zdolności produkcyjnych, lub

3)

ograniczeniu udziału tego przedsiębiorcy w rynku.

2.

Środki wyrównujące zakłócenia konkurencji na rynku powinny być proporcjonalne do wielkości

przedsiębiorcy oraz jego udziału w rynku.

3.

Nie stanowią środków wyrównujących zakłócenia konkurencji na rynku działania polegające

na likwidacji lub ograniczeniu działalności przedsiębiorcy, które są konieczne dla

odzyskania długookresowej zdolności do konkurowania na rynku.

1.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

wyłącznie raz.

2.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

po raz kolejny, jeżeli od udzielenia pomocy na ratowanie lub od zakończenia bądź zaprzestania

realizacji poprzedniego planu restrukturyzacji upłynęło co najmniej 10 lat, licząc

od wystąpienia najpóźniejszego z tych zdarzeń.

3.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

należącemu do grupy kapitałowej, w przypadku gdy którykolwiek przedsiębiorca należący

do tej grupy kapitałowej otrzymał pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację,

jeżeli od udzielenia pomocy na ratowanie lub od zakończenia bądź zaprzestania realizacji

poprzedniego planu restrukturyzacji któregokolwiek przedsiębiorcy należącego do tej

grupy kapitałowej upłynęło co najmniej 10 lat, licząc od wystąpienia najpóźniejszego

z tych zdarzeń.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca należący do grupy kapitałowej otrzymał pomoc na ratowanie

lub pomoc na restrukturyzację, inny przedsiębiorca należący do tej grupy kapitałowej

może otrzymać pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację, przed upływem okresu,

o którym mowa w ust. 2, liczonego dla przedsiębiorcy, należącego do tej grupy kapitałowej,

który otrzymał pomoc, pod warunkiem że planowana pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację

nie będzie transferowana do tego przedsiębiorcy.

5.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

nabywającemu aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc na ratowanie lub

pomoc na restrukturyzację przed zbyciem tych aktywów, jeżeli od udzielenia pomocy

na ratowanie lub od zakończenia bądź zaprzestania realizacji poprzedniego planu restrukturyzacji

przedsiębiorcy zbywającego aktywa upłynęło co najmniej 10 lat, licząc od wystąpienia

najpóźniejszego z tych zdarzeń.

6.

Pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przedsiębiorcy

nabywającemu aktywa od innego przedsiębiorcy, który otrzymał pomoc na ratowanie lub

pomoc na restrukturyzację przed zbyciem tych aktywów przed upływem okresu, o którym

mowa w ust. 5, jeżeli są spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

w chwili dokonywania transakcji nabywający i zbywający aktywa byli wobec siebie przedsiębiorcami

samodzielnymi w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r.

uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art.

87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych);

2)

przedsiębiorca nabył aktywa za wartość godziwą w rozumieniu art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330 i 613);

3)

zbycie aktywów, w tym w toku postępowania upadłościowego lub naprawczego prowadzonego

u przedsiębiorcy, który zbył aktywa, nie zostało dokonane wyłącznie w celu uniknięcia

zastosowania ust. 1.

7.

Kolejna pomoc na ratowanie lub pomoc na restrukturyzację może być udzielona przed

upływem 10 lat obliczonych zgodnie z ust. 2-6, w przypadku gdy

1)

pomoc na restrukturyzację następuje po udzieleniu pomocy na ratowanie, stanowiąc część

jednego procesu restrukturyzacji;

2)

po udzieleniu pomocy na ratowanie nie została udzielona pomoc na restrukturyzację,

a jednocześnie

a)

przedsiębiorca wykazywał długookresową zdolność do konkurowania na rynku oraz

b)

kolejna pomoc na ratowanie lub restrukturyzację jest konieczna po upływie co najmniej

5 lat z powodu zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności, za które przedsiębiorca

nie ponosi odpowiedzialności;

3)

zaistniały wyjątkowe i nieprzewidywalne okoliczności, za które przedsiębiorca nie

ponosi odpowiedzialności.

1.

Pomoc na ratowanie jest udzielana przez ministra w formie pożyczki.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona przedsiębiorcy, jeżeli nie korzysta

on z pomocy na ratowanie udzielonej przez inne podmioty.

1.

Wysokość pożyczki na ratowanie powinna być ograniczona do kwoty niezbędnej do kontynuowania

podstawowej działalności operacyjnej przedsiębiorcy w okresie, na który pomoc została

przyznana, jednak nie dłuższym niż 6 miesięcy.

2.

(uchylony).

3.

W celu obliczenia maksymalnej kwoty pożyczki na ratowanie stosuje się następujący

wzór

\(

{{EBIT_t + A_t + (kapitalobrotowy_t - kapitalobrotowy_{t - 1} )} \over 2}

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

EBITt - wynik finansowy z działalności operacyjnej za ostatni rok obrotowy poprzedzający

przyznanie lub zgłoszenie pomocy,

At - amortyzację za ostatni rok obrotowy poprzedzający przyznanie lub zgłoszenie pomocy,

(kapitał obrotowyt - kapitał obrotowyt-1) - zmianę stanu kapitału obrotowego - różnicę między poziomem kapitału obrotowego

w ostatnim roku obrotowym poprzedzającym przyznanie lub zgłoszenie pomocy oraz kapitału

obrotowego w roku obrotowym wcześniejszym niż rok poprzedzający przyznanie lub zgłoszenie

pomocy; stan kapitału obrotowego w danym roku oblicza się jako różnicę między aktywami

obrotowymi a zobowiązaniami krótkoterminowymi.

4.

W przypadku gdy wynik zastosowania wzoru jest liczbą ujemną, wysokość pożyczki na

ratowanie nie może być wyższa od wartości bezwzględnej uzyskanego wyniku, chyba że

przedsiębiorca w sposób pisemny należycie wykaże konieczność udzielenia pożyczki w

wyższej kwocie.

5.

W przypadku gdy wynik zastosowania wzoru jest liczbą dodatnią, udzielenie pożyczki

na ratowanie jest uzależnione od przedstawienia przez przedsiębiorcę szczegółowego

wyjaśnienia wykazującego, że znajduje się on w trudnej sytuacji ekonomicznej oraz

uzasadniającego konieczność uzyskania pożyczki we wnioskowanej kwocie.

1.

Okres spłaty pożyczki na ratowanie nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia zatwierdzenia

pomocy na ratowanie przez Komisję Europejską.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1, może ulec przedłużeniu do czasu zatwierdzenia przez

Komisję Europejską pomocy na restrukturyzację.

3.

Stopa oprocentowania pożyczki na ratowanie jest równa stopie bazowej powiększonej

o jeden punkt procentowy.

Pomoc na restrukturyzację jest udzielana przez ministra w formie

1)

pożyczki;

2)

dotacji;

3)

dopłaty w przypadku, o którym mowa w art. 20a ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji;

4)

objęcia akcji lub udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym albo udziału w podwyższeniu

kapitału zakładowego poprzez podwyższenie wartości nominalnej dotychczasowych udziałów

lub akcji;

5)

objęcia obligacji;

6)

zmiany terminów spłaty zobowiązań wobec ministra;

7)

konwersji pożyczki na ratowanie na udziały lub akcje przedsiębiorcy.

1.

Minister udziela pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację na pisemny wniosek

przedsiębiorcy, zwany dalej „wnioskiem”.

2.

Wzór wniosku

1)

o udzielenie pomocy na ratowanie - określa załącznik nr 1 do rozporządzenia;

2)

o udzielenie pomocy na restrukturyzację - określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

3.

Do wniosku przedsiębiorca dołącza

1)

umowę spółki, akt założycielski, statut lub inny dokument, na podstawie którego przedsiębiorca

został utworzony;

2)

aktualny odpis z właściwego rejestru, do którego przedsiębiorca jest wpisany;

3)

sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe, sporządzone zgodnie z przepisami

o rachunkowości, o ile przedsiębiorca był obowiązany do ich sporządzenia;

4)

opinie i raporty biegłego rewidenta z badania sprawozdań finansowych za ostatnie 3

lata obrotowe, o ile podlegały one badaniu;

5)

skonsolidowane sprawozdania finansowe za ostatnie 3 lata obrotowe, sporządzone zgodnie

z przepisami o rachunkowości, o ile przedsiębiorca był obowiązany do ich sporządzenia;

6)

opinie i raporty biegłego rewidenta z badania skonsolidowanych sprawozdań finansowych

za ostatnie 3 lata obrotowe, o ile podlegały one badaniu;

7)

analizę i ocenę sytuacji finansowej przedsiębiorcy za ostanie 3 lata obrotowe;

8)

plan restrukturyzacji przedsiębiorcy składającego wniosek - w przypadku wniosku o

pomoc na restrukturyzację;

9)

informację o otrzymanej pomocy publicznej na ratowanie lub restrukturyzację w okresie

ostatnich 10 lat, zawierającą w szczególności dane o dacie jej udzielenia, podstawie

prawnej, wielkości pomocy wyrażonej w kwocie nominalnej i ekwiwalencie dotacji brutto,

formie i przeznaczeniu, lub informację o nieotrzymaniu takiej pomocy;

10)

analizę rynku zawierającą elementy określone w części III.8.B pkt 2.1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia

2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe

zasady stosowania art. 93 Traktatu WE - w przypadku wniosku o pomoc na restrukturyzację.

4.

Kopie dokumentów załączonych do wniosku powinny być potwierdzone przez przedsiębiorcę

za zgodność z oryginałem. Minister może zażądać dostarczenia dokumentów w oryginale.

(uchylony).

1

Wniosek wraz z wymaganymi załącznikami składa się w urzędzie obsługującym ministra,

w tym przesyła drogą pocztową za pokwitowaniem odbioru.

2.

W przypadku nieprawidłowego wypełnienia wniosku lub złożenia go bez wymaganych załączników,

minister wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wezwania.

3

W przypadku nieuzupełnienia wniosku w terminie, o którym mowa w ust. 2, minister pozostawia

wniosek bez rozpoznania.

4.

O sposobie rozpatrzenia wniosku minister informuje przedsiębiorcę.

1.

Minister ocenia zgodność wniosku z warunkami udzielenia pomocy określonymi w rozporządzeniu.

2.

Po przeprowadzeniu oceny, o której mowa w ust. 1, minister wskazuje przedsiębiorców,

którym zamierza udzielić pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację, uwzględniając

1)

wyniki analiz przedprywatyzacyjnych, w sytuacji gdy wskazują one na konieczność restrukturyzacji

przedsiębiorcy w celu zbycia jego akcji lub udziałów w procesie prywatyzacji;

2)

priorytety wyznaczone w rządowych programach restrukturyzacji określonych branż gospodarki;

3)

przewidywaną efektywność ekonomiczną przedsiębiorcy po przeprowadzeniu procesu restrukturyzacji

- w przypadku pomocy na restrukturyzację;

4)

wielkość zatrudnienia;

5)

prognozy w zakresie podaży i popytu na rynku, na którym przedsiębiorca prowadzi działalność;

6)

lokalizację prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, a zwłaszcza lokalizację

na obszarze powiatu o relatywnie wysokiej stopie bezrobocia;

7)

kolejność złożenia wniosków.

3.

Minister udziela pomocy do wysokości środków przeznaczonych na ten cel w planie finansowym

państwowego funduszu celowego utworzonego na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji.

4.

W przypadku gdy wysokość środków, o których mowa w ust. 3, nie wystarcza do udzielenia

pomocy przedsiębiorcom spełniającym warunki do jej udzielenia oraz kryteria oceny,

o których mowa w ust. 2, minister udziela pomocy z uwzględnieniem kolejności złożenia

wniosków.

5.

W przypadku gdy plan restrukturyzacji przewiduje uzyskanie pomocy również od innych

podmiotów publicznych, minister występuje do przedsiębiorcy o przedłożenie opinii

o możliwości udzielenia pomocy na zasadach określonych w tym planie, w wyznaczonym

terminie, nie krótszym niż 14 dni.

1.

Minister zatwierdza plan restrukturyzacji oraz jego zmiany.

2.

Zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest przed notyfikacją do Komisji

Europejskiej, zwaną dalej „notyfikacją”, z wyjątkiem przypadku, w którym zmiana planu

restrukturyzacji nie stanowi zmiany pomocy, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej

(Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm., i zatwierdzenie jest dokonywane przed zmianą umowy o udzielenie pomocy.

Projekt pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację, a także ich zmiana, o

której mowa w art. 9 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy

publicznej, podlegają notyfikacji w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie.

1

Udzielenie pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację następuje przez zawarcie

przez ministra umowy z przedsiębiorcą.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, określa wielkość, formę i przeznaczenie pomocy, jak

również zobowiązania przedsiębiorcy, w szczególności do

1)

wykorzystania pomocy zgodnie z jej przeznaczeniem, w tym pełnego wdrożenia planu restrukturyzacji;

2)

przedkładania, do końca okresu restrukturyzacji, okresowych sprawozdań z wykorzystania

udzielonej pomocy i jej efektów;

3)

przedłożenia, po zakończeniu okresu restrukturyzacji, opinii i raportu biegłego rewidenta

z badania wykorzystania przyznanych środków oraz oceny uzyskanych w jej wyniku efektów;

4)

zwrotu kwoty, stanowiącej równowartość udzielonej pomocy wraz z odsetkami na zasadach

określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania

art. 93 Traktatu WE, w przypadku stwierdzenia przez ministra, że

a)

umowa, na podstawie której udzielono pomocy, została zawarta w oparciu o nieprawdziwe

dane, przekazane przez przedsiębiorcę korzystającego z pomocy, lub

b)

udzielana przedsiębiorcy pomoc jest wykorzystywana lub została wykorzystana niezgodnie

z jej przeznaczeniem;

5)

nieskorzystania w okresie restrukturyzacji z innej pomocy publicznej na ratowanie

lub restrukturyzację;

6)

w przypadku przedsiębiorcy innego niż mały, który zamierza korzystać w okresie restrukturyzacji

z innej pomocy publicznej, do poinformowania podmiotu jej udzielającego, że jest w

trakcie restrukturyzacji objętej udzielaną pomocą publiczną;

7)

złożenia stosownego zabezpieczenia.

3.

W przypadku pomocy na restrukturyzację plan restrukturyzacji stanowi integralną część

umowy, o której mowa w ust. 1.

1.

Przedsiębiorca, któremu została udzielona pomoc na ratowanie, jest obowiązany, w terminie

3 miesięcy od dnia wydania przez Komisję Europejską decyzji o zatwierdzeniu pomocy

na ratowanie, przedłożyć ministrowi do zatwierdzenia plan restrukturyzacji albo plan

likwidacji.

2.

Minister, w terminie 4 miesięcy od dnia wydania przez Komisję Europejską decyzji o

zatwierdzeniu pomocy na ratowanie, zatwierdza plan restrukturyzacji albo plan likwidacji

albo odmawia zatwierdzenia tych planów.

3.

W przypadku odmowy zatwierdzenia przez ministra planu restrukturyzacji albo planu

likwidacji, albo ich niezłożenia, przedsiębiorca jest obowiązany do spłaty pożyczki

na ratowanie w terminie 6 miesięcy od dnia wydania przez Komisję Europejską decyzji

o zatwierdzeniu pomocy na ratowanie.

4

Wraz z planem restrukturyzacji przedsiębiorca składa wniosek o udzielenie pomocy na

restrukturyzację.

Sprawozdania z realizacji planów restrukturyzacji przedsiębiorców, którym udzielono

pomocy na restrukturyzację, spełniające wymogi określone w przepisach prawa Unii Europejskiej

dotyczących udzielania pomocy publicznej

1.

Do postępowań w sprawach o udzielenie pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację,

wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się

przepisy dotychczasowe.

2.

Do umów o udzielenie pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację zawartych

przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia