Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o publicznej służbie krwi

Ustawa określa zasady pobierania krwi ludzkiej, oddzielania jej składników, przechowywania

i obrotu oraz warunki zapewniające ich dostępność, a także zadania oraz organizację

publicznej służby krwi.

Ustawa nie dotyczy komórek przeznaczonych do przeszczepiania.

1.

Krew jest pobierana w celach leczniczych do przetoczenia jej biorcy bądź oddzielenia

jej składników lub przetworzenia w leki.

2.

Krew może być pobierana również w celach diagnostycznych, naukowo-badawczych i upustów

leczniczych.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii instytutu, o którym mowa

w art. 23 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłat za krew i jej składniki, wydawane przez jednostki organizacyjne publicznej

służby krwi, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2004 r., uwzględniając rodzaje kosztów

ponoszonych przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi w związku z pobieraniem

krwi, oddzielaniem jej składników, ich przechowywaniem i wydawaniem.

1.

Krwiodawstwo jest oparte na zasadzie dobrowolnego i bezpłatnego oddawania krwi. Wyjątki

od tej zasady określa ustawa.

2

Organy państwowe i samorządowe, Polski Czerwony Krzyż, organizacje honorowych dawców

krwi, podmioty lecznicze w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, osoby wykonujące

zawody medyczne oraz środki masowego przekazu powinny popierać działania publicznej

służby krwi w zakresie propagowania, rozwijania dobrowolnego i bezpłatnego oddawania

krwi i stwarzania sprzyjających temu warunków.

1.

Nieruchomości, stanowiące własność Skarbu Państwa przed dniem utworzenia Wojskowego

Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa pozostające w użytkowaniu samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej i Wojskowego Instytutu Medycznego, których organem założycielskim

jest Minister Obrony Narodowej, wykorzystywane do celów określonych w ustawie, o której

mowa w art. 1, przechodzą nieodpłatnie w użytkowanie Wojskowego Centrum Krwiodawstwa

i Krwiolecznictwa z dniem jego utworzenia.

2.

Urządzenia oraz inne składniki mienia, pozostające przed dniem utworzenia Wojskowego

Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w użytkowaniu samodzielnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej i Wojskowego Instytutu Medycznego, których organem założycielskim

jest Minister Obrony Narodowej, wykorzystywane do celów określonych w ustawie, o której

mowa w art. 1, przechodzą nieodpłatnie w użytkowanie Wojskowego Centrum Krwiodawstwa

i Krwiolecznictwa z dniem jego utworzenia.

3.

Pracownicy zatrudnieni w komórkach organizacyjnych, wchodzących w skład samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej i Wojskowego Instytutu Medycznego, utworzonych

przez Ministra Obrony Narodowej, realizujących zadania, o których mowa w art. 1 ustawy

wymienionej w art. 1, stają się na zasadach, o których mowa w art. 23

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., pracownikami Wojskowego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa z dniem jego utworzenia.

4.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa przed dniem utworzenia przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, pozostające

w użytkowaniu samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, których organem

założycielskim jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, wykorzystywane do celów

określonych w ustawie, o której mowa w art. 1, przechodzą nieodpłatnie w użytkowanie

utworzonego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych Centrum Krwiodawstwa i

Krwiolecznictwa z dniem jego utworzenia.

5.

Urządzenia oraz inne składniki mienia, pozostające przed dniem utworzenia przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w użytkowaniu

samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, których organem założycielskim

jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, wykorzystywane do celów określonych

w ustawie, o której mowa w art. 1, przechodzą nieodpłatnie w użytkowanie utworzonego

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa

z dniem jego utworzenia.

6.

Pracownicy zatrudnieni w komórkach organizacyjnych wchodzących w skład samodzielnych

publicznych zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, realizujących zadania, o których mowa w art. 14 ustawy wymienionej w

art. 1, stają się na zasadach, o których mowa w art. 23

1

Zadania w zakresie pobierania krwi, oddzielania jej składników oraz zaopatrzenia w

krew do celów określonych w ustawie realizują jednostki organizacyjne publicznej służby

krwi określone w ust. 3 pkt 2-4, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1.

2.

Publiczna służba krwi realizuje swoje zadania we współdziałaniu z Polskim Czerwonym

Krzyżem i organizacjami honorowych dawców krwi, w zakresie określonym w niniejszej

ustawie.

3

Jednostkami organizacyjnymi publicznej służby krwi są

1)

instytut naukowo-badawczy, którego zadania określa art. 25, zwany dalej „Instytutem”;

2)

regionalne centra krwiodawstwa i krwiolecznictwa, zwane dalej „regionalnymi centrami”;

3)

Wojskowe Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa, zwane dalej „Wojskowym Centrum”;

4)

Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa utworzone przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, zwane dalej „Centrum MSW”

1.

Likwiduje się Krajowe Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.

2.

Urządzenia oraz inne składniki mienia pozostające w użytkowaniu Krajowego Centrum

Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa przechodzą nieodpłatnie w użytkowanie instytutu naukowo-badawczego,

o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

3.

Pracownicy zatrudnieni w Krajowym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa stają się

na zasadach, o których mowa w art. 23, pracownikami instytutu naukowo-badawczego, o którym mowa w ust. 2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

krwi bez bliższego określenia - należy przez to rozumieć również osocze i inne składniki

krwi;

2)

(uchylony);

3)

preparacie osoczopochodnym bez bliższego określenia - należy przez to rozumieć preparaty

będące lekami otrzymywanymi z osocza ludzkiego;

4)

jednostce organizacyjnej publicznej służby krwi bez bliższego określenia - należy

przez to rozumieć jednostki wymienione w art. 4 ust. 3;

5)

kandydacie na dawcę krwi - należy przez to rozumieć osobę, która zgłosiła się do jednostki

organizacyjnej publicznej służby krwi z zamiarem oddania krwi;

6)

dawcy krwi - należy przez to rozumieć osobę, która oddała krew co najmniej raz w okresie

trzech lat poprzedzających zgłoszenie się, o którym mowa w pkt 5.

1.

Pierwszą akredytację wymaganą przepisami ustawy jednostki organizacyjne publicznej

służby krwi powinny uzyskać w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, jednostki organizacyjne publicznej służby krwi powinny uzyskać

do dnia 30 kwietnia 2004 r.

1.

Osobie, która oddała bezpłatnie krew i została zarejestrowana w jednostce organizacyjnej

publicznej służby krwi, przysługuje tytuł „Honorowy Dawca Krwi”.

2.

Honorowemu dawcy krwi

1)

kobiecie, która oddała co najmniej 5 litrów krwi lub odpowiadającą tej objętości ilość

innych jej składników,

2)

mężczyźnie, który oddał co najmniej 6 litrów krwi lub odpowiadającą tej objętości

ilość innych jej składników,

przysługuje tytuł „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” i odznaka honorowa „Zasłużony Honorowy

Dawca Krwi”.

3.

Zasłużonemu honorowemu dawcy krwi, który oddał co najmniej 20 litrów krwi lub odpowiadającą

tej objętości ilość innych jej składników, mogą być nadawane ordery i odznaczenia

oraz odznaka „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu”.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Honorowy dawca krwi otrzymuje legitymację „Honorowego Dawcy Krwi”, wydaną przez jednostkę

organizacyjną publicznej służby krwi.

2.

Tytuł „Zasłużony Honorowy Dawca Krwi” i odznakę honorową „Zasłużony Honorowy Dawca

Krwi” nadaje Polski Czerwony Krzyż.

3.

Wydatki związane z nadaniem tytułu i odznaki honorowej, o których mowa w art. 6 ust.

1 i 2, pokrywane są z budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Odznakę „Honorowy Dawca Krwi - Zasłużony dla Zdrowia Narodu” nadaje minister właściwy

do spraw zdrowia

2.

Wydatki związane z nadaniem odznaki, o której mowa w ust. 1, pokrywane są z budżetu

państwa.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Zasłużonemu honorowemu dawcy krwi i honorowemu dawcy krwi przysługuje

1)

zwolnienie od pracy w dniu, w którym oddaje krew, i na czas okresowego badania lekarskiego

dawców krwi na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

2)

zwrot utraconego zarobku na zasadach wynikających z przepisów prawa pracy;

3)

zwrot kosztów przejazdu do jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi na zasadach

określonych w przepisach w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych

na obszarze kraju; koszt przejazdu ponosi jednostka organizacyjna publicznej służby

krwi;

4)

posiłek regeneracyjny.

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wartość kaloryczną

posiłku regeneracyjnego przysługującego dawcy krwi, uwzględniając ilość oddanej krwi

oraz inne zabiegi związane z uodpornieniem dawcy.

(uchylony).

1.

Dawcom krwi rzadkich grup i dawcom, którzy przed pobraniem krwi zostali poddani zabiegowi

uodpornienia lub innym zabiegom w celu uzyskania osocza lub surowic diagnostycznych,

przysługuje, oprócz uprawnień określonych w art. 610

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając częstotliwość występowania w populacji

poszczególnych antygenów krwinek czerwonych oraz wiedzę medyczną w tym zakresie, na

wniosek Instytutu określi, w drodze rozporządzenia, rzadkie grupy krwi, rodzaje osocza

i surowic diagnostycznych wymagających przed pobraniem krwi zabiegu uodpornienia dawcy

lub innych zabiegów oraz wysokość ekwiwalentu pieniężnego za pobraną krew i związane

z tym zabiegi.

Dawcy krwi, który w związku z zabiegiem pobrania krwi bądź w związku z zabiegiem uodpornienia

doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, przysługuje odszkodowanie na podstawie

przepisów Kodeksu cywilnego.

1.

Publiczna służba krwi zapewnia anonimowość dawcy krwi.

2

Oznakowanie opakowań krwi nie może zawierać danych umożliwiających identyfikację dawcy

krwi przez biorcę lub inną osobę bądź jednostkę organizacyjną inną niż jednostka organizacyjna

publicznej służby krwi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2012 r.

1

Pobieranie krwi i oddzielanie jej składników jest dopuszczalne wyłącznie przez jednostki

organizacyjne publicznej służby krwi, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-4, po uzyskaniu

akredytacji, a w zakresie pobierania krwi w celu wytwarzania produktów krwiopochodnych,

po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego - przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

1a

Akredytacji udziela minister właściwy do spraw zdrowia na wniosek jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi.

1b

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi uzyskuje akredytację, jeżeli łącznie

spełnia następujące warunki

1)

posiada system zapewnienia jakości;

2)

zatrudnia personel posiadający odpowiednie kwalifikacje;

3)

posiada pomieszczenia i urządzenia odpowiadające wymaganiom fachowym i sanitarnym

określonym w odrębnych przepisach.

1c

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1a, dołącza się

1)

informację o ilości personelu i jego kwalifikacjach;

2)

listę szpitalnych banków krwi zaopatrywanych przez jednostkę organizacyjną publicznej

służby krwi;

3)

opinię właściwego państwowego inspektora sanitarnego;

4)

wykaz pomieszczeń i urządzeń;

5)

schemat organizacyjny wraz z przydziałem obowiązków;

6)

imię i nazwisko oraz adres osoby odpowiedzialnej za przestrzeganie medycznych zasad

pobierania krwi, oddzielania jej składników oraz wydawania, o której mowa w art. 14a

ust. 1.

1d

Instytut przygotowuje raport dla ministra właściwego do spraw zdrowia, w którym ocenia,

czy jednostka ubiegająca się o akredytację spełnia warunki wymagane do jej uzyskania

oraz czy przestrzega medycznych zasad pobierania krwi, oddzielania jej składników

oraz wydawania.

1e

Minister właściwy do spraw zdrowia udziela akredytacji po zapoznaniu się z raportem,

o którym mowa w ust. 1d, i stwierdzeniu, iż jednostka ubiegająca się o akredytację

spełnia warunki wymagane do jej uzyskania.

1f

Minister właściwy do spraw zdrowia cofa akredytację, jeżeli jednostka publicznej służby

krwi

1)

przestała spełniać warunki wymagane do uzyskania akredytacji lub

2)

nie wykonała zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 25a ust. 6, w terminie określonym

w protokole kontroli, lub

3)

uniemożliwia przeprowadzenie kontroli niezbędnej do stwierdzenia, czy spełnia wymagania

do realizacji zadań określonych ustawą.

1g

Udzielenie akredytacji, odmowa udzielenia akredytacji oraz cofnięcie akredytacji następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

1h

W sprawach nieuregulowanych niniejszymi przepisami stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1i

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje

wymagane od osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

przy pobieraniu krwi, oddzielaniu jej składników oraz wydawaniu, mając na uwadze bezpieczeństwo

dawców i biorców.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pobrania krwi w celach diagnostycznych.

1.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi wyznacza osobę odpowiedzialną za przestrzeganie

medycznych zasad pobierania krwi, oddzielania jej składników oraz wydawania.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, musi posiadać wykształcenie wyższe w dziedzinie nauk

medycznych lub biologicznych oraz co najmniej dwuletnie doświadczenie zawodowe w jednostkach

organizacyjnych publicznej służby krwi.

1.

Pobieranie krwi jest dopuszczalne przy zachowaniu następujących warunków

1)

kandydat na dawcę krwi został w sposób dla niego zrozumiały poinformowany przez lekarza

o istocie zabiegu i o możliwych następstwach dla jego stanu zdrowia;

2)

kandydat na dawcę krwi lub dawca krwi, z zastrzeżeniem ust. 2, ma pełną zdolność do

czynności prawnych i wyraził każdorazowo, w obecności lekarza, pisemną zgodę na pobranie

krwi;

3)

każdorazowe pobranie krwi zostało poprzedzone badaniami lekarskimi, a od kandydata

na dawcę krwi lub od dawcy krwi została pobrana próbka krwi do badań laboratoryjnych

w celu ustalenia, czy kandydat na dawcę lub dawca odpowiada wymaganiom zdrowotnym

i czy pobranie krwi nie spowoduje ujemnych skutków dla jego stanu zdrowia lub stanu

zdrowia przyszłego biorcy;

4)

pobrania krwi dokonuje lekarz albo posiadający odpowiednie kwalifikacje zawodowe pracownik

służby krwi w obecności lekarza lub w okolicznościach umożliwiających niezwłoczne

wezwanie lekarza.

2.

Jeżeli przemawiają za tym względy fizjologiczne lub lecznicze, kandydatem na dawcę

krwi na rzecz wstępnych, zstępnych i rodzeństwa może zostać również osoba nieposiadająca

pełnej zdolności do czynności prawnych, za pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego

i po wyrażeniu przez nią, wobec lekarza, zgody na pobranie. Uzyskanie zgody przedstawiciela

ustawowego powinno być poprzedzone informacją, o której mowa w ust. 1 pkt 1. W przypadku

gdy kandydatem na dawcę jest małoletni powyżej lat trzynastu, wymagana jest tylko

zgoda małoletniego wyrażona w obecności jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna.

3.

Jeżeli pobranie krwi ma być poprzedzone zabiegiem uodpornienia w celu uzyskania osocza

lub surowic diagnostycznych, powinny być zachowane ponadto następujące warunki

1)

kandydat na dawcę, posiadający pełną zdolność do czynności prawnych, został przez

lekarza poinformowany w sposób dla niego zrozumiały o istocie zabiegu uodpornienia

oraz możliwości związanych z tym zabiegiem powikłań i następstw dla jego stanu zdrowia

i wyraził, wobec lekarza, pisemną zgodę na ten zabieg;

2)

dopuszczalność zabiegu uodpornienia została stwierdzona odrębnym pisemnym orzeczeniem

wydanym przez lekarza;

3)

kandydat na dawcę złożył oświadczenie, w którym zobowiązał się do ścisłego przestrzegania

wskazań i zaleceń lekarskich po zabiegu i po uodpornieniu.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

wymagania zdrowotne, jakim powinien odpowiadać kandydat na dawcę krwi i dawca krwi,

2)

wykaz badań lekarskich i pomocniczych badań diagnostycznych, jakim powinni być poddani

kandydaci na dawców krwi i dawcy krwi,

3)

przeciwwskazania do pobrania krwi, dopuszczalną ilość oddawanej krwi i częstotliwość

jej oddawania,

4

szczegółowe warunki dopuszczalności zabiegu uodpornienia w celu uzyskania osocza lub

surowic diagnostycznych

- mając na uwadze bezpieczeństwo dawcy i biorcy.

1.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi prowadzi rejestr dawców krwi.

2

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane dawców krwi

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

adres zamieszkania i adres do korespondencji;

4)

grupę krwi;

5)

numer karty identyfikacyjnej lub legitymacji dawcy krwi;

6)

datę i przyczynę skreślenia z rejestru dawców krwi, jeżeli takie zdarzenie zaistniało.

2a

O skreśleniu dawcy krwi z rejestru, o którym mowa w ust. 1, jednostka organizacyjna

publicznej służby krwi niezwłocznie informuje Instytut, przekazując dane dawcy krwi

określone w ust. 2 pkt 1-5 oraz datę skreślenia z rejestru.

2b

Instytut przekazuje wszystkim jednostkom organizacyjnym publicznej służby krwi dane

określone w ust. 2 pkt 1-5 oraz datę skreślenia z rejestru, o którym mowa w ust. 1,

co stanowi podstawę wykluczenia skreślonego dawcy krwi na terenie całego kraju.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

rejestru, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając dane objęte wpisem do rejestru oraz

wzór księgi rejestrowej, a także sposób informowania dawcy krwi o fakcie i przyczynie

skreślenia z rejestru.

(uchylony).

1.

Krew jest wydawana przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, o których

mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-4, za opłatą.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Instytutu, określa corocznie,

do dnia 30 czerwca, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za krew i jej składniki

wydawane przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, obowiązujących w następnym

roku kalendarzowym, uwzględniając rodzaje kosztów ponoszonych przez jednostki organizacyjne

publicznej służby krwi w związku z pobieraniem krwi, oddzielaniem jej składników,

ich przechowywaniem i wydawaniem, a także uwzględniając wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem w roku poprzedzającym rok wydania rozporządzenia, ogłaszany

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 48 lit. c, pkt 60 w zakresie art. 118 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a i b,

pkt 2 i ust. 3-6, pkt 63 w zakresie art. 124 ust. 1-9, pkt 66 w zakresie art. 129

ust. 1-4 i 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 48 lit. d, pkt 60 w zakresie art. 118 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 63 w zakresie

art. 124 ust. 10 i 11, pkt 66 w zakresie art. 129 ust. 5, oraz art. 11, które wchodzą

w życie z dniem 1 października 2007 r.;

3)

art. 1 pkt 70, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy;

4)

art. 1 pkt 13-15, 41, 42 lit. b i c, pkt 48 lit. a, pkt 58, 59 i 88 lit. d, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.;

5)

art. 1 pkt 35 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r.

Podmiot leczniczy wykonujący stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne nie może

uzależnić zastosowania w leczeniu krwi od oddania krwi przez inną osobę.

1

Przetoczenia krwi mogą dokonywać wyłącznie

1)

lekarz wykonujący zawód w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w

rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

2)

na zlecenie lekarza pielęgniarka lub położna wykonująca zawód w podmiocie leczniczym

wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne,

pod warunkiem że odbyła organizowane przez regionalne centrum, Wojskowe Centrum lub

Centrum MSW

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób szkolenia

pielęgniarek i położnych dokonujących przetaczania krwi, uwzględniając wykaz umiejętności

związanych z przetaczaniem krwi, będących przedmiotem szkolenia, a także tryb wydawania

zaświadczenia o odbytym szkoleniu przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i organizację

leczenia krwią w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju

stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w których przebywają pacjenci ze wskazaniami

do leczenia krwią i jej składnikami, uwzględniając zadania: kierownika tego

podmiotu, ordynatora oddziału, lekarzy i pielęgniarek, sposób powoływania banku krwi

w tym podmiocie oraz jego lokalizację i organizację pracy, a także sposób sprawowania

nadzoru nad działaniem banku krwi w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, w którym przebywają pacjenci

ze wskazaniami do leczenia krwią i jej składnikami oraz stosowaniem leczenia krwią

i jej składnikami w tym podmiocie, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniego

poziomu leczenia krwią i jej składnikami.

1.

Podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe

świadczenia zdrowotne jest obowiązany natychmiast powiadomić jednostkę organizacyjną

publicznej służby krwi, która dostarczyła krew, o każdym przypadku wystąpienia zagrażającego

życiu bądź zdrowiu odczynu lub wstrząsu w trakcie przetaczania krwi lub po przetoczeniu

oraz o każdym przypadku podejrzenia lub stwierdzenia choroby, która może być spowodowana

przetoczeniem.

2.

Jednostka organizacyjna publicznej służby krwi, o której mowa w ust. 1, jest obowiązana

przeprowadzić, we współdziałaniu z podmiotem leczniczym wykonującym działalność leczniczą

w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne, odpowiednie postępowanie

wyjaśniające w celu ustalenia przyczyny wystąpienia przypadków, o których mowa w ust.

1, i podjąć stosowne działania zapobiegawcze.

1

Instytut jest instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. Nr 96, poz. 618 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185, poz. 1092), nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw zdrowia, i jest dofinansowywany

w formie dotacji z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw zdrowia, w zakresie zadań określonych w ustawie.

2.

Siedzibą Instytutu jest Warszawa.

3

Regionalne centra są

1)

spółkami kapitałowymi, o których mowa w przepisach o działalności leczniczej,

2)

samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej

- tworzonymi przez Skarb Państwa reprezentowany przez ministra właściwego do spraw

zdrowia, i są dofinansowywane w formie dotacji z budżetu państwa, z części będącej

w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia, w zakresie zadań określonych w

art. 27 pkt 3-7.

4

Wojskowe Centrum jest

1)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej tworzonym przez Ministra Obrony

Narodowej, i jest dofinansowywane z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji

Ministra Obrony Narodowej, w zakresie zadań określonych w art. 27 pkt 3-6, związanych

z obronnością państwa, w tym zadań mobilizacyjnych albo

2)

podmiotem leczniczym prowadzonym w formie jednostki budżetowej tworzonym przez Ministra

Obrony Narodowej.

5

Centrum MSW

1)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej, tworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo

2)

spółką kapitałową, o której mowa w przepisach o działalności leczniczej, tworzoną

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

- i jest dofinansowywane z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, w zakresie zadań określonych w art. 27 pkt 3-6.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia lub ministrowie, o których mowa w ust. 4 i 5, mogą

finansować lub dofinansować nakłady na inwestycje jednostek organizacyjnych publicznej

służby krwi służące realizacji zadań określonych w niniejszej ustawie oraz realizację

przez te jednostki programów zdrowotnych z zakresu krwiodawstwa i krwiolecznictwa,

w tym zakup aparatury i sprzętu medycznego oraz wykonanie innych inwestycji koniecznych

do ich realizacji.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia koordynuje działalność w zakresie organizacji pobierania

krwi, oddzielania jej składników oraz zaopatrzenia w krew, a także zatwierdza plany

działania w dziedzinie krwiodawstwa i krwiolecznictwa przygotowywane przez Instytut.

2.

Wojskowe Centrum i Centrum MSW

Do zadań Instytutu w zakresie publicznej służby krwi należy w szczególności

1)

przygotowywanie raportu, o którym mowa w art. 14 ust. 1d;

2)

przeprowadzanie kontroli w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi, o których

mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-4, oraz wydawanie zaleceń pokontrolnych;

3)

propagowanie honorowego krwiodawstwa we współdziałaniu z Polskim Czerwonym Krzyżem

i organizacjami pozarządowymi;

4)

ocenianie potrzeb w zakresie zaopatrzenia w krew oraz programowanie związanych z tym

zadań i sposobów ich realizacji;

5)

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia danych i informacji niezbędnych

do dokonywania ogólnokrajowych ocen zaopatrzenia w krew oraz opracowywania bieżących

i perspektywicznych programów w tym zakresie;

6)

opracowywanie i przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia propozycji w

sprawach, o których mowa w art. 16;

7)

organizowanie pomocy w sytuacjach wymagających dodatkowego zaopatrzenia w krew;

8)

prowadzenie krajowego rejestru dawców krwi;

9)

opracowywanie programów szkolenia w dziedzinach krwiodawstwa i krwiolecznictwa;

10)

udzielanie konsultacji związanych z leczeniem krwią i produktami krwiopochodnymi;

11)

prowadzenie rejestru powikłań poprzetoczeniowych;

12)

określanie medycznych zasad pobierania krwi, oddzielania jej składników i wydawania

obowiązujących w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi.

1.

Instytut przeprowadza kontrolę spełniania wymagań niezbędnych do realizacji zadań

określonych ustawą przez jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, o których

mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-4.

2.

Kontrola przeprowadzana jest w każdym uzasadnionym przypadku, nie rzadziej jednak

niż raz na dwa lata.

3.

Czynności kontrolne przeprowadzają upoważnieni pracownicy Instytutu, na podstawie

imiennego upoważnienia, określającego zakres kontroli oraz kontrolowaną jednostkę,

wydanego przez dyrektora Instytutu.

4.

Upoważnieni pracownicy, o których mowa w ust. 3, mają prawo

1)

swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostek kontrolowanych;

2)

wglądu do wszelkich dokumentów związanych z działalnością jednostek kontrolowanych;

3)

żądania od pracowników jednostek kontrolowanych udzielania ustnych oraz pisemnych

wyjaśnień;

4)

żądania próbek krwi.

5.

Instytut przedstawia wyniki przeprowadzonej kontroli w protokole kontroli.

6.

Protokół kontroli wskazuje nieprawidłowości stwierdzone w funkcjonowaniu jednostki

kontrolowanej oraz zawiera zalecenia pokontrolne dotyczące usunięcia stwierdzonych

nieprawidłowości i termin na ich usunięcie albo informuje o braku nieprawidłowości.

7.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu, o którym mowa w ust. 5, jednostce

kontrolowanej przysługuje prawo wniesienia zastrzeżeń do dyrektora Instytutu.

8.

Dyrektor Instytutu uwzględnia lub odrzuca zastrzeżenia w terminie 14 dni od dnia ich

wniesienia, przy czym stanowisko dyrektora jest ostateczne.

9.

W przypadku niewykonania przez kontrolowaną jednostkę zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym

terminie dyrektor Instytutu informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o stwierdzonych

nieprawidłowościach w działalności jednostki kontrolowanej i nieusunięciu ich przez

tę jednostkę w wyznaczonym terminie.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania

kontroli, uwzględniając w szczególności sposób dokonywania poszczególnych czynności

kontrolnych, ich zakres oraz dokumentację przebiegu kontroli, mając na uwadze potrzebę

zapewnienia sprawnego przeprowadzenia kontroli.

1.

Tworzy się Krajową Radę do Spraw Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa jako organ doradczy

i opiniodawczy ministra właściwego do spraw zdrowia

2

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

ocena działalności publicznej służby krwi oraz opiniowanie zamierzeń i programów rozwoju

w tym zakresie;

2)

opiniowanie projektów aktów prawnych w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje i odwołuje członków Rady spośród specjalistów

z różnych dziedzin medycyny i innych dziedzin nauki, przedstawicieli Naczelnej Rady

Lekarskiej, Wojskowej Izby Lekarskiej, Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, Instytutu,

regionalnych centrów, Wojskowego Centrum, Centrum MSW

4.

Przewodniczącego Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia

Do zadań regionalnego centrum, Wojskowego Centrum i Centrum MSW

1)

kwalifikowanie kandydatów na dawców i dawców do oddania krwi;

2)

prowadzenie rejestru dawców krwi oraz rejestru dawców krwi rzadkich grup, oddających

krew odpowiednio w regionalnym centrum, Wojskowym Centrum albo Centrum MSW

3)

pobieranie krwi oraz dokonywanie zabiegów z tym związanych;

4)

gromadzenie, konserwacja, przechowywanie i wydawanie krwi;

5)

propagowanie honorowego krwiodawstwa i pozyskiwanie dawców krwi we współdziałaniu

z Polskim Czerwonym Krzyżem i jednostkami organizacji pozarządowych;

6

zaopatrywanie podmiotów leczniczych w krew i jej składniki oraz w produkty krwiopochodne;

7)

zaopatrywanie wytwórni farmaceutycznych w osocze krwi;

8)

udzielanie konsultacji związanych z leczeniem krwią;

9)

prowadzenie rejestru powikłań poprzetoczeniowych;

10)

sprawowanie nadzoru w dziedzinach krwiodawstwa i krwiolecznictwa;

11)

organizowanie szkoleń w dziedzinach krwiodawstwa i krwiolecznictwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 11 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia

ogłoszenia,

2)

art. 4 i 116 Prawa farmaceutycznego, które wchodzą w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

Przepisy art. 25 pkt 8 i 9 oraz art. 27 pkt 10 nie naruszają przepisów o nadzorze

nad podmiotami leczniczymi i kontroli tych podmiotów oraz przepisów o wykonywaniu

zawodu lekarza lub przepisów o wykonywaniu zawodów pielęgniarki i położnej.

1.

Jednostki organizacyjne publicznej służby krwi, w celu wykonywania nadzoru specjalistycznego,

dokonują kontroli i oceny działalności podmiotu leczniczego oraz innego podmiotu prowadzącego

działalność w dziedzinie krwiolecznictwa na zasadach określonych w przepisach o działalności

leczniczej, w szczególności w zakresie

1)

czynności i badań związanych z przetaczaniem krwi;

2)

badań immunohematologicznych na potrzeby krwiolecznictwa.

2.

Jednostkom organizacyjnym publicznej służby krwi, o których mowa w ust. 1, udostępnia

się dokumentację medyczną na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w zakresie

niezbędnym do wykonywania kontroli i nadzoru.

1

Kto nie mając do tego wymaganych, na podstawie niniejszej ustawy, uprawnień, pobiera

krew z organizmu innej osoby w celu jej przetoczenia lub oddzielenia jej składników,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

1.

Kto pobiera krew z organizmu innej osoby z naruszeniem warunków określonych w art.

15,

podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie następuje w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Jeżeli naruszenie warunków określonych w art. 15 spowodowało zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli naruszenie warunków określonych w art. 15 spowodowało śmierć, ciężkie uszkodzenie

ciała lub ciężki rozstrój zdrowia, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

(uchylony).

(uchylony).

Do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468) zasłużonemu honorowemu dawcy krwi przysługują bezpłatne świadczenia zdrowotne publicznych

zakładów opieki zdrowotnej oraz zaopatrzenie w leki i artykuły medyczne na zasadach

określonych w odrębnych przepisach.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o wojewódzkiej stacji krwiodawstwa,

rejonowej stacji krwiodawstwa lub punkcie krwiodawstwa, rozumie się przez to zgodnie

z ustawą regionalne centrum.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 33 ust.

2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej przejmuje prawo do posiadania majątku Skarbu

Państwa oraz posiadania innych praw do majątku będącego własnością innych osób, wykorzystywanego

dla celów statutowych wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa

i punktów krwiodawstwa.

2.

Nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w posiadaniu wojewódzkich

stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa oraz punktów krwiodawstwa, przechodzą

w zarząd lub w użytkowanie regionalnych centrów.

3.

Urządzenia oraz inne składniki mienia wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych

stacji krwiodawstwa i punktów krwiodawstwa przechodzą w użytkowanie lub na własność

regionalnych centrów.

4.

Nabycie praw, o których mowa w ust. 2 i 3, następuje nieodpłatnie, bez względu na

pochodzenie środków, za które nieruchomości lub urządzenia i inne składniki mienia

zostały wybudowane lub nabyte.

5.

Przepis ust. 4 nie może naruszać praw osób trzecich.

6.

Zobowiązania wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa i punktów

krwiodawstwa stają się zobowiązaniami Skarbu Państwa.

7.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb przekształcania wojewódzkich stacji krwiodawstwa, rejonowych stacji krwiodawstwa

i punktów krwiodawstwa w regionalne centra.

Pracownicy wojewódzkich i rejonowych stacji krwiodawstwa oraz punktów krwiodawstwa

stają się na zasadach, o których mowa w art. 23, pracownikami regionalnych centrów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 6-13, art. 23

ust. 1 pkt 1, art. 35 oraz art. 37 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia

Dyrektor jednostki badawczo-rozwojowej, powołany na to stanowisko przed dniem wejścia

w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, pełni tę funkcję do końca okresu, na który był powołany.

Instytuty badawcze dostosują swoje statuty i regulaminy organizacyjne do postanowień

ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

1.

Do stosunków pracy nawiązanych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych stosuje się przepisy tej ustawy.

2.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych na podstawie mianowania na stanowisku profesora stają się pracownikami zatrudnionymi

na podstawie mianowania na stanowisku profesora zwyczajnego.

3.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych na podstawie umowy o pracę na stanowisku profesora stają się pracownikami zatrudnionymi

na podstawie umowy o pracę na stanowisku profesora nadzwyczajnego.

4.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych na stanowisku docenta, które posiadają stopień naukowy doktora habilitowanego stają

się pracownikami zatrudnionymi na stanowisku profesora nadzwyczajnego.

5.

Osoby zatrudnione w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych na stanowisku docenta, które posiadają stopień naukowy doktora, mogą zostać zatrudnione

na stanowisku profesora nadzwyczajnego, pod warunkiem uzyskania pozytywnej oceny dorobku

i osiągnięć naukowych, dokonanej przez radę naukową. W pozostałych przypadkach stają

się pracownikami zatrudnionymi na stanowisku adiunkta.

Do spraw dyscyplinarnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych stosuje się przepisy dotychczasowe.

Instytuty badawcze dostosują strukturę podległości służbowej pracowników do postanowień

art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych w ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Instytuty badawcze w ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych dostosują zasady wynagradzania do postanowień art. 63 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.

Studia doktoranckie prowadzone przez instytut naukowo-badawczy stają się studiami

doktoranckimi instytutu badawczego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2010 r., z wyjątkiem

1)

art. 5 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2010 r.;

2)

art. 10 pkt 1 lit. b oraz art. 12 pkt 1 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2011 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.