Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 października 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości - Regulamin urzędowania sądów powszechnych

Rozporządzenie określa wewnętrzną organizację, porządek i czas urzędowania sądów powszechnych,

zwanych dalej „sądami”, porządek czynności podejmowanych w sądach, wykonywania zadań

przez sędziów pełniących funkcje kierownicze, tok czynności administracyjnych w sprawach

należących do właściwości sądów oraz szczegółowe warunki udostępniania pomieszczeń

dla uczestników postępowania, świadków i innych osób przebywających w sądach.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepis § 129

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Nazwę sądu apelacyjnego, okręgowego i rejonowego ustala się zgodnie z nazwą miejscowości

stanowiącej jego siedzibę.

2.

Jeżeli dwa lub więcej sądów rejonowych ma tę samą siedzibę, nazwy sądów dla poszczególnych

dzielnic uzupełnia się przez wskazanie zakresu ich właściwości terytorialnej.

3.

Nazwę sądu funkcjonującego w tymczasowej siedzibie uzupełnia się przez dodanie wyrazów

„z tymczasową siedzibą w...”.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ośrodki zamiejscowe sądów okręgowych oraz wydziały zamiejscowe sądów okręgowych i

sądów rejonowych używają nazwy sądu z dodaniem odpowiednio wyrazów: „Ośrodek Zamiejscowy

w...”; „Wydział Zamiejscowy w...”

2.

Działające w sądach rejonowych, jako wydziały lub wydziały zamiejscowe, sądy grodzkie

używają nazwy sądu z dodaniem wyrazów „Sąd Grodzki w...”

Nazwy sądów, ustalone w sposób określony w § 2 i 3, używane są w pieczęciach urzędowych,

w orzeczeniach i dokumentach wydawanych przez sąd oraz umieszczane na aktach spraw

rozpatrywanych w danym sądzie i na pismach wychodzących z sądu.

W orzeczeniach, na aktach spraw sądowych oraz na pismach wychodzących z poszczególnych

wydziałów sądu, oprócz sygnatury akt i nazwy sądu, podaje się również nazwę wydziału.

1.

Na zewnątrz budynku, w którym mieści się sąd, umieszcza się w widocznym miejscu tablicę

z nazwą sądu oraz godłem państwowym. Na tablicy nie wskazuje się siedziby sądu.

2.

Jeżeli w budynku mieści się więcej niż jeden sąd, każdemu z sądów powinna odpowiadać

odrębna tablica z napisem określonym w ust. 1.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do wydziałów rodzinnych i nieletnich (sądów rodzinnych),

wydziałów pracy (sądów pracy), wydziałów ubezpieczeń społecznych (sądów ubezpieczeń

społecznych), wydziałów gospodarczych (sądów gospodarczych) oraz sądów grodzkich (wydziałów

grodzkich).

Na budynkach, w których mieszczą się tymczasowe siedziby oraz ośrodki i wydziały zamiejscowe

sądów, napis na zewnątrz gmachu sądowego powinien wskazywać stałą siedzibę sądu oraz

jego siedzibę tymczasową lub odpowiednio - siedzibę ośrodka lub wydziału zamiejscowego.

1.

Wewnątrz budynku, przy wejściu do pomieszczeń sądowych, umieszcza się tablicę informacyjną,

wskazującą pełne nazwy wydziałów i innych komórek organizacyjnych sądu oraz oznaczenia

numerów pomieszczeń, w których mieści się każda z tych komórek.

2.

Na tablicy informacyjnej podaje się godziny przyjęć interesantów.

3.

Treść tablic informacyjnych w sądach rejonowych powinna zawierać ponadto informacje

o komorniku (komornikach) przy danym sądzie, ze wskazaniem jego siedziby, terytorialnego

zakresu działania i godzin przyjmowania interesantów. W sądach, przy których działa

więcej niż pięciu komorników, informacje te są udostępniane w oddziale administracyjnym

sądu, o czym zamieszcza się wskazówkę na tablicy informacyjnej.

Wewnątrz budynku, w widocznym i ogólnie dostępnym miejscu, umieszcza się tablicę ogłoszeń.

1.

W sali rozpraw część przeznaczona dla publiczności powinna być oddzielona od części,

w której znajduje się stół sędziowski oraz miejsca dla osób uczestniczących w rozprawie.

2.

Obok sali rozpraw wydziela się pomieszczenie przeznaczone na pokój narad.

3.

W każdym sądzie, przy salach rozpraw, wydziela się pomieszczenie dla świadków oraz

odrębne, odpowiednio zabezpieczone pomieszczenie dla doprowadzonych do sądu osób pozbawionych

wolności, a w miarę możliwości również pomieszczenie dla pokrzywdzonych.

1.

Sądy i prezesi sądów używają pieczęci urzędowych z nazwą sądu i wizerunkiem orła określonym

w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej

oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000, z późn. zm..

2.

Poszczególne wydziały sądu mogą używać osobnych egzemplarzy pieczęci. Pieczęcie urzędowe

o jednakowej treści są oznaczone numerami rozpoznawczymi umieszczonymi w otoku pieczęci.

3.

Kontrolę wydanych pieczęci prowadzi prezes sądu.

4.

Za przechowywanie i używanie pieczęci wydanych do użytku wydziałów odpowiadają kierownicy

sekretariatów tych wydziałów.

1.

Wykonywanie czynności związanych ze zlecaniem druku i dystrybucją znaków opłaty sądowej

dla wszystkich sądów Minister Sprawiedliwości powierza jednemu sądowi.

2.

Inne zadania z zakresu gospodarki znakami opłaty sądowej wykonują sądy.

1.

Liczba wydziałów w sądzie jest uzależniona od liczby i rodzaju spraw należących do

właściwości sądu oraz limitu etatów sędziów i asesorów sądowych, zwanego dalej „limitem

etatów sędziowskich”, i liczby referendarzy sądowych. W sądzie okręgowym o znacznym

obszarze właściwości mogą być utworzone odrębne wydziały dla rozpoznawania spraw w

pierwszej i drugiej instancji w pionie cywilnym, karnym, pracy oraz ubezpieczeń społecznych,

a w sądzie rejonowym dodatkowe wydziały cywilne, karne, rodzinne i nieletnich, pracy

i ubezpieczeń społecznych, gospodarcze, ksiąg wieczystych oraz jako wydziały - sądy

grodzkie.

2.

Liczba sędziów lub referendarzy sądowych tworzonego wydziału nie powinna być mniejsza

niż 5 sędziów lub referendarzy sądowych, łącznie z przewodniczącym.

1

W sądzie apelacyjnym do wykonywania czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego

nad działalnością administracyjną sądów tworzy się wydział wizytacji.

2.

Obowiązki przewodniczącego wydziału wizytacji może pełnić prezes lub wiceprezes sądu.

1

W sądzie okręgowym do wykonywania czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego

nad działalnością administracyjną sądów może być utworzony wydział wizytacji lub referat

do spraw wizytacji.

2.

Obowiązki przewodniczącego wydziału wizytacji lub kierownika referatu do spraw wizytacji

pełni prezes lub wiceprezes sądu.

1.

Poszczególne wydziały sądu oznacza się kolejnymi liczbami rzymskimi.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zespołów kuratorskiej służby sądowej.

W zarządzeniu Ministra Sprawiedliwości o utworzeniu w sądzie apelacyjnym, okręgowym

lub rejonowym innego wydziału niż wymienione w art. 12, 16 i 18 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, zwanej dalej „ustawą”, określa się jego nazwę i zakres spraw przekazanych temu wydziałowi.

1.

Jeżeli liczba spraw określonego rodzaju jest znaczna i ulega systematycznemu wzrostowi,

a ponadto istnieją odpowiednie warunki kadrowe i lokalowe, w ramach wydziałów mogą

być tworzone sekcje.

2.

Do pełnienia obowiązków kierownika sekcji prezes sądu wyznacza jednego z sędziów orzekających

w wydziale.

3.

W ramach sekretariatu wydziału może zostać wyodrębniona sekcja dla wykonywania czynności

w określonych rodzajach spraw, jeżeli liczba sędziów orzekających w wydziale nie uzasadnia

wydzielenia sekcji, a warunki organizacyjne za tym przemawiają.

4.

Sekcje, o których mowa w ust. 1 i 3, tworzy w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

prezes sądu apelacyjnego, przy czym w wydziałach sądu okręgowego i sądów rejonowych

z obszaru właściwości sądu okręgowego - na uzasadniony wniosek prezesa sądu okręgowego.

1.

W sądach apelacyjnych i okręgowych prezesi tych sądów nie pełnią funkcji przewodniczącego

wydziału, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w § 14 ust. 2 i § 15 ust. 2.

2.

Wiceprezesi sądów apelacyjnych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału.

3.

Wiceprezesi sądów okręgowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o limicie etatów sędziowskich do 50 pełnią funkcję przewodniczącego wydziału.

4.

Prezesi sądów rejonowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o limicie etatów sędziowskich do 15 pełnią funkcję przewodniczącego wydziału.

5.

Wiceprezesi sądów rejonowych mogą pełnić funkcję przewodniczącego wydziału, a w sądach

o limicie etatów sędziowskich do 35 pełnią funkcję przewodniczącego wydziału.

1.

Każdy wydział w sądzie posiada sekretariat.

2.

Sekretariatem wydziału kieruje kierownik sekretariatu.

(uchylony).

1.

W sądzie apelacyjnym tworzy się oddziały: administracyjny, kadr, finansowy oraz gospodarczy.

2

Prezes sądu apelacyjnego tworzy oddział informatyczny albo - w ramach oddziału administracyjnego

- sekcję informatyczną.

3

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z prezesami sądów apelacyjnych może powierzyć

oddziałowi informatycznemu sądu apelacyjnego wykonywanie czynności związanych z projektowaniem,

wdrażaniem i utrzymywaniem systemów informatycznych obsługujących sądy powszechne.

1.

W sądzie okręgowym tworzy się oddziały: administracyjny, kadr, finansowy, gospodarczy

oraz informatyczny.

2.

W sądzie okręgowym o limicie etatów sędziowskich poniżej 40 oddziały: administracyjny,

kadr i informatyczny łączy się w oddział administracyjny, a oddziały finansowy i gospodarczy

- w oddział finansowy.

1.

W sądach apelacyjnych i okręgowych w ramach oddziału administracyjnego albo wydziału

wizytacji mogą być tworzone zespoły do spraw analiz i organizacji pracy.

2.

W sądach apelacyjnych i okręgowych może być utworzony samodzielny oddział do spraw

analiz i organizacji pracy, jeśli jest to uzasadnione potrzebami sądu.

1.

W sądzie rejonowym o limicie etatów sędziowskich powyżej 31 tworzy się oddziały: administracyjny,

kadr, finansowy oraz gospodarczy.

2.

W sądzie rejonowym o limicie etatów sędziowskich powyżej 50 tworzy się ponadto oddział

informatyczny.

3

W sądzie rejonowym o limicie etatów sędziowskich od 15 do 30 oddziały administracyjny

i kadr łączy się w oddział administracyjny, a oddziały finansowy i gospodarczy - w

oddział finansowy.

4

W sądzie rejonowym o limicie etatów sędziowskich do 14 tworzy się tylko oddział administracyjno-finansowy.

5

W sądzie rejonowym o limicie etatów sędziowskich do 50, w zależności od rozmiaru zadań,

prezes sądu okręgowego w uzgodnieniu z Ministrem Sprawiedliwości może utworzyć oddział

informatyczny lub w ramach oddziału administracyjnego lub administracyjno-finansowego

- sekcję informatyczną.

1.

Oddział administracyjny podlega

1)

prezesowi sądu w zakresie zapewnienia właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu,

a w sądach, w których nie utworzono oddziału kadr - także w zakresie zwierzchnictwa

służbowego nad sędziami, referendarzami sądowymi, asystentami sędziów i kuratorami

sądowymi oraz w zakresie innych spraw niezastrzeżonych do wyłącznej kompetencji dyrektora

sądu;

2)

dyrektorowi sądu w zakresie zapewnienia odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych

oraz majątkowych, a w sądach, w których nie utworzono oddziału kadr - także w zakresie

zwierzchnictwa służbowego nad pracownikami sądu.

2.

Oddział kadr podlega

1)

prezesowi sądu w zakresie zwierzchnictwa służbowego nad sędziami, referendarzami sądowymi,

asystentami sędziów oraz kuratorami sądowymi;

2)

dyrektorowi sądu w pozostałym zakresie.

3.

Oddziały: finansowy, gospodarczy i informatyczny podlegają dyrektorowi sądu. W przypadku,

o którym mowa w § 25 ust. 4, stosuje się ust. 1.

(uchylony).

W sądzie, ze szczególnych względów, uzasadnionych potrzebami sądu, mogą być tworzone

oddziały lub sekcje inne niż wymienione w § 22, 23, 25 i 27.

1.

W sądach apelacyjnych i okręgowych do przeprowadzania audytu wewnętrznego zatrudnia

się audytorów wewnętrznych, wykonujących zadania określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych

(Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o finansach publicznych”.

2.

Audytor wewnętrzny podlega bezpośrednio dyrektorowi sądu, który zapewnia mu organizacyjną

odrębność oraz warunki do wykonywania zadań.

3.

Szczegółowe zadania audytorów wewnętrznych określają przepisy o finansach publicznych.

1.

Zadania związane ze współpracą sądu ze środkami masowego przekazu wykonuje prezes

lub wiceprezes sądu.

2.

W sądzie apelacyjnym i okręgowym do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, może

być powołany rzecznik prasowy.

3.

W zakresie działalności informacyjnej rzecznik prasowy podlega bezpośrednio prezesowi

sądu.

1.

Kierownik sekretariatu wydziału lub inny upoważniony przez niego pracownik sekretariatu

mogą udzielać telefonicznie informacji o sprawie rozpoznawanej w wydziale, po uprzednim

podaniu danych osobowych strony lub uczestnika postępowania albo sygnatury akt sprawy.

2.

Informacja o firmie przedsiębiorcy będącego stroną postępowania nie podlega ograniczeniom.

3.

Przedmiotem informacji udzielanych telefonicznie mogą być w szczególności

1)

sygnatura akt sprawy;

2)

terminy posiedzeń i rozpraw;

3)

data rozstrzygnięcia, którego dotyczy zapytanie;

4)

czynności dotyczące postępowania międzyinstancyjnego.

1.

Czynności prezesa sądu w zakresie działalności administracyjnej sądu obejmują w szczególności

1)

podejmowanie czynności dotyczących obsady wolnych stanowisk sędziowskich;

2)

organizację przekazywania akt spraw sądowych, pism sądowych oraz innych dokumentów

do innego sądu w przypadku zmiany obszaru właściwości;

3)

organizację szkoleń sędziów, referendarzy sądowych, asystentów sędziów i ławników;

4)

przyjmowanie interesantów w sprawach skarg i wniosków dotyczących pracy sądu;

5)

ustalenie sposobu korzystania z list ławników przez poszczególne wydziały sądu, zapewniającego

możliwie równomierny ich udział w rozprawach, a także prowadzenie ewidencji udziału

w nich ławników;

6)

współpracę z radą ławniczą;

7)

udzielanie informacji na wnioski kierowane do sądu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.;

8)

wykonywanie obowiązków administratora danych osobowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, z późn. zm.;

9)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 461, z późn. zm.;

10)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228);

11)

przedstawianie Rzecznikowi Praw Obywatelskich, na jego żądanie, informacji o stanie

sprawy prowadzonej w sądzie;

12)

nadzór nad jakością i terminowością sporządzania sprawozdań i innych dokumentów statystycznych;

13)

podejmowanie decyzji w sprawach bieżących, związanych ze sprawnym funkcjonowaniem

sądu w zakresie swoich kompetencji.

2.

Prezes sądu może powierzyć wiceprezesom sądu wykonywanie czynności i obowiązków określonych

w ust. 1.

Dyrektor sądu

1)

pełni bezpośredni nadzór nad pracą jednostek organizacyjnych sądu, w tym oddziałów

i sekcji, niezwiązanych bezpośrednio z działalnością orzeczniczą, z wyjątkiem zespołów

kuratorskiej służby sądowej;

2)

koordynuje działalność jednostek organizacyjnych sądu oraz organizuje współpracę pomiędzy

wydziałami orzeczniczymi i pozostałymi jednostkami organizacyjnymi sądu;

3)

odpowiada za przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych;

4)

odpowiada za przestrzeganie zasad ochrony i bezpieczeństwa obiektów sądowych stosownie

do obowiązujących w tym zakresie przepisów;

5)

zapewnia ławnikom odpowiednie warunki pracy, w szczególności warunki lokalowe, oraz

narzędzia pracy, które umożliwią wykonanie ich obowiązków orzeczniczych.

1.

Prezes sądu, dyrektor sądu, a także przewodniczący wydziału i kierownik sekcji, przed

zakończeniem sprawowania funkcji, przekazują swojemu następcy, w formie pisemnej,

informację o stanie jednostek organizacyjnych sądu, którymi zarządzali.

2.

Informacja powinna dotyczyć przede wszystkim spraw niezałatwionych oraz dokumentacji

będącej w dyspozycji osoby dotychczas pełniącej daną funkcję. Na żądanie przyjmującego

informację, osoba dotychczas pełniąca funkcję uzupełnia ją.

Kierownik ośrodka lub przewodniczący wydziału zamiejscowego sądu okręgowego lub wydziału

zamiejscowego sądu rejonowego wykonuje czynności z zakresu administracji zlecone przez

prezesa właściwego sądu.

Prezes sądu apelacyjnego oraz prezes sądu okręgowego zawiadamia, w formie pisemnej,

Ministra Sprawiedliwości o wydaniu ważniejszych zarządzeń z zakresu administracji

sądu, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty ich wydania.

(uchylony).

Dyrektor sądu wykonuje czynności z zakresu gospodarki znakami opłaty sądowej.

(uchylony).

(uchylony).

1.

W razie zniesienia sądu, prezes sądu nadrzędnego, a w przypadku zniesienia sądu apelacyjnego

- Minister Sprawiedliwości, zarządza niezwłoczne przekazanie akt spraw sądowych i

innych dokumentów właściwemu sądowi.

2.

Przekazanie akt i dokumentów, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze protokołu

zdawczo-odbiorczego, który powinien zawierać w szczególności: datę przekazania, oznaczenie

i podpisy osób przekazującej i przyjmującej oraz sygnatury przekazywanych akt i dokumentów.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zniesienia lub podziału wydziałów,

z tym że przekazanie akt i dokumentów następuje, na zarządzenie prezesa właściwego

sądu, pomiędzy przewodniczącymi wydziałów.

Jeżeli w wyniku zmian organizacyjnych nastąpiła zmiana obszaru właściwości sądu, prezes

tego sądu niezwłocznie zarządza dokonanie przez przewodniczących właściwych wydziałów

przeglądu akt w celu ustalenia spraw, w których nastąpiła zmiana właściwości miejscowej,

oraz podjęcie czynności administracyjnych niezbędnych do ich przekazania.

Sprawy rozpoznawane na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 101), zwanej dalej „K.p.c”, niezależnie od daty wpływu do sądu i etapu rozpoznawania,

przekazywane są do sądu właściwego według nowych przepisów.

1.

Sprawy rozpoznawane na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm., zwanej dalej „K.p.k.”, w których w dniu wejścia w życie przepisów o zmianie właściwości

nie rozpoczęto rozprawy głównej, przekazywane są do sądu właściwego według nowych

przepisów.

2.

Sprawy, w których postępowanie zostało zawieszone, mimo zmiany właściwości miejscowej

sądu, podlegają rozpoznaniu przez sąd właściwy według dotychczasowych przepisów.

1.

Prezes sądu ustala godziny urzędowania sądu i godziny przyjęć interesantów.

2.

W razie potrzeby prezes sądu może zarządzić dwuzmianowy system urzędowania sądu.

3.

Godziny urzędowania sądów dla rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym oraz

godziny urzędowania punktów informacyjnych Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru

Karnego działających przy sądach, w celu zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych

w Krajowym Rejestrze Karnym w związku z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym,

określają § 330-332.

4.

Sekretariaty sądowe przyjmują interesantów co najmniej przez 6 godzin w czasie urzędowania

sądu, a w każdy poniedziałek do godz. 18

5.

Przepis ust. 4 stosuje się do punktów informacyjnych Biura Informacyjnego Krajowego

Rejestru Karnego działających przy sądach, oddziałów Centralnej Informacji Krajowego

Rejestru Sądowego, ekspozytur centralnej informacji o zastawach rejestrowych oraz

ekspozytur Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych.

6.

Prezes sądu, wiceprezes, a także inne osoby pełniące funkcje lub osoby wyznaczone

przez prezesa sądu, w godzinach urzędowania sądu powinny przebywać w siedzibie sądu.

7.

Kasy sądowe są czynne w godzinach urzędowania sądu, z wyłączeniem czasu niezbędnego

do dokonania rozliczeń księgowych.

1.

Wyznaczanie sesji sądowych w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 sierpnia może być

czasowo ograniczone do rozpoznawania spraw pilnych. Prezesi sądów okręgowych, za zgodą

właściwego prezesa sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii właściwych prokuratorów,

ustalą dokładny okres ograniczenia wyznaczania sesji sądowych, mając na uwadze warunki

lokalne oraz potrzebę zapewnienia niezbędnej sprawności postępowania i załatwiania

wpływających spraw.

2.

Czas przerwy w poszczególnych sądach nie może być dłuższy niż 4 tygodnie.

3.

Czasowe ograniczenie wyznaczania sesji sądowych w okresie, o którym mowa w ust. 1,

może być ustalone też w sądzie apelacyjnym.

4.

Za sprawy pilne uważa się w szczególności

1)

sprawy w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, sprawy osób tymczasowo

aresztowanych i pozbawionych wolności oraz zatrzymanych, a także sprawy, w których

orzeczono środek zabezpieczający, sprawy z postępowania przyspieszonego oraz te, w

których zbliża się termin, z jakim ustaje karalność czynu;

2)

wnioski o wydanie zarządzeń tymczasowych oraz wnioski o nadanie klauzuli wykonalności;

3)

sprawy o ustalenie kontaktów z dziećmi, o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej

lub pozostającej pod opieką, zarządzenia wydawane w trybie art. 109 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. z 2012 r. poz. 788 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1439), zwanej dalej „K.r.o.”, sprawy, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), sprawy dotyczące umieszczenia nieletniego w schronisku dla nieletnich, pilne czynności

z zakresu postępowania wykonawczego w sprawach rodzinnych i nieletnich oraz z zakresu

postępowania wyjaśniającego w sprawach nieletnich;

4)

sprawy z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika oraz z zakresu prawa ubezpieczeń

społecznych;

5)

skargi na czynności komornika;

6)

sprawy o naruszenie posiadania;

7)

sprawy z powództwa i przeciwko syndykowi masy upadłości.

5.

W przypadku wystąpienia znacznych zaległości w rozpoznawaniu spraw w danym sądzie,

prezes sądu apelacyjnego może nie wyrazić zgody na czasowe ograniczenie wyznaczenia

sesji sądowych.

1

Sędziom, referendarzom sądowym, asystentom sędziów i kuratorom sądowym urlopu udziela

prezes sądu, zaś pozostałym pracownikom sądu - dyrektor sądu. Dyrektorowi sądu urlopu

udziela prezes sądu.

2.

Prezesom sądów apelacyjnych urlopu udziela Minister Sprawiedliwości, prezesom sądów

okręgowych - prezes sądu apelacyjnego, a prezesom sądów rejonowych - prezes sądu okręgowego.

1.

Sprawy rozpoznawane są według kolejności ich wpływu do sądu, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

2.

Poza kolejnością, określoną w ust. 1, na terminy rozpraw należy kierować sprawy osób

tymczasowo aresztowanych i pozbawionych wolności oraz sprawy zagrożone przedawnieniem

karalności czynów.

3.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach przewodniczący wydziału może zarządzić rozpoznanie

sprawy lub spraw poszczególnych kategorii poza kolejnością określoną w ust. 1.

1

Przewodniczący wydziału przydziela sprawy sędziom i referendarzom sądowym, zgodnie

z zasadami określonymi w ustawie oraz w sposób wskazany w podziale czynności ustalonym

przez prezesa sądu apelacyjnego albo okręgowego na podstawie art. 22a § 1 ustawy.

Sprawozdawcę w kolejnych sprawach, z zastrzeżeniem zasad wyboru składu sądu w sprawach

karnych zgodnie z art. 351 K.p.k., przewodniczący wydziału wyznacza według alfabetycznej

listy sędziów danego wydziału, uwzględniając stan referatów poszczególnych sędziów,

w tym rodzaj i ciężar gatunkowy poszczególnych spraw, celem równomiernego obciążenia

sędziów.

2.

Przewodniczący wydziału może wyznaczyć sędziego sprawozdawcę w kolejnych sprawach,

odstępując od kolejności z alfabetycznej listy sędziów, jeżeli sprawa, która ma być

przydzielona, pozostaje w związku z inną sprawą z referatu danego sędziego.

3.

Sposób przydzielania spraw sędziom w sprawach wpływających do wydziałów karnych sądów

pierwszej instancji i sądów odwoławczych określają przepisy K.p.k.

Przy rozdziale pracy pomiędzy sędziów przewodniczący wydziału przestrzega zasady niezmienności

składu orzekającego w toku załatwiania sprawy, a w szczególności, aby zmiana sędziego

sprawozdawcy zachodziła tylko wyjątkowo.

1.

Stronom postępowania, ich pełnomocnikom oraz innym osobom, uprawnionym na podstawie

przepisów szczególnych, pracownicy sądu powinni w miarę potrzeby i możliwości udzielać

niezbędnych informacji o toku postępowania w prowadzonych sprawach.

2.

Od osób, o których mowa w ust. 1, można żądać złożenia pisma tylko wtedy, gdy wynika

to z przepisów postępowania sądowego.

1.

Pisma kierowane do organów, instytucji lub osób w sprawie udzielenia informacji dotyczących

stron oraz nadesłania dokumentów i przedmiotów podpisuje przewodniczący wydziału lub

sędzia, imieniem i nazwiskiem, potwierdzonymi pieczątką imienną.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pism, których sporządzanie należy do kierownika sekretariatu.

Jeżeli w toku czynności sądowych okaże się, że uzyskane informacje mogą stanowić podstawę

do wszczęcia z urzędu sprawy przez sąd rodzinny lub wszczęcia postępowania w stosunku

do osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających lub psychotropowych, sędzia

jest obowiązany zawiadomić o tym niezwłocznie właściwy sąd rodzinny, właściwą gminną

komisję rozwiązywania problemów alkoholowych, właściwą poradnię wychowawczo-zawodową

lub prokuratora.

Jeżeli przy utworzeniu w sądzie rejonowym dwóch lub więcej wydziałów cywilnych, karnych,

rodzinnych, gospodarczych, ksiąg wieczystych, pracy lub pracy i ubezpieczeń społecznych,

zakres spraw przekazanych tym wydziałom określony został według części obszaru właściwości

miejscowej sądu, podział spraw między tymi wydziałami następuje według zasad określonych

w przepisach o właściwości miejscowej, z wyjątkiem przepisów K.p.c. o właściwości

przemiennej.

1.

Jeżeli pismo wszczynające postępowanie wpłynęło do wydziału, który nie jest właściwy

w sprawie, przewodniczący wydziału, przed jego rejestracją w danym wydziale, zarządza

niezwłoczne przekazanie pisma zgodnie z właściwością. O przekazaniu pisma do innego

wydziału kierownik sekretariatu informuje biuro podawcze sądu.

2.

W przypadkach budzących wątpliwości wydział właściwy do rozpoznania sprawy wyznacza

prezes sądu.

(uchylony).

Przewodniczący wydziału kieruje całokształtem pracy w wydziale w zakresie spraw sądowych,

a w szczególności

1)

zaznajamia się z pismami wpływającymi do wydziału i bezzwłocznie wydaje co do nich

odpowiednie zarządzenia, a pisma stanowiące skargi lub wnioski dotyczące postępowań

sądowych i czynności podjętych przez sędziów przekazuje prezesowi sądu;

2)

z uwzględnieniem zasad wyrażonych w § 49 rozdziela pracę pomiędzy sędziów oraz wyznacza

przewodniczącego posiedzenia - jeżeli sam nie przewodniczy posiedzeniu, a w miarę

potrzeby wyznacza również sędziego sprawozdawcę oraz członków składu orzekającego;

3)

układa plan sesji (posiedzeń i rozpraw);

4)

wyznacza terminy w poszczególnych sprawach i wydaje stosowne zarządzenia;

5)

organizuje narady sędziów wydziału, w szczególności w celu przedstawienia zagadnień

prawnych budzących wątpliwości, zagadnień, w których orzecznictwo wydziału jest niejednolite,

oraz informuje o bieżącym orzecznictwie Sądu Najwyższego;

6)

kontroluje zasadność odraczania i przerywania rozpraw i posiedzeń oraz bieg spraw,

w których postępowanie jest przewlekłe;

7)

współpracuje z pracownikiem do spraw informatyzacji w zakresie właściwego użytkowania

tych systemów;

8)

wykonuje czynności z zakresu nadzoru wewnętrznego nad działalnością administracyjną

sądów powierzone przez prezesa sądu;

9)

ustala, uwzględniając decyzję prezesa sądu, rozkład obowiązków przydzielonych do wydziału

asystentów sędziów, w szczególności przydziela asystentów sędziom rozpoznającym sprawy

skomplikowane i wielowątkowe.

Przewodniczący wydziału w sądzie pierwszej instancji zapewnia sprawny przebieg postępowania

odwoławczego, aż do przedstawienia akt sprawy sądowi odwoławczemu. Po zwrocie akt

zapoznaje się z orzeczeniami sądu odwoławczego i zarządza, aby z orzeczeniami tymi

zapoznali się sędziowie, którzy wydali zaskarżone orzeczenie, a w razie gdy orzeczenie

dotyczy zagadnienia prawnego, w którym orzecznictwo było niejednolite - wszyscy sędziowie

wydziału.

Przewodniczący wydziału w sądzie drugiej instancji zapewnia sprawne kierowanie do

rozpatrzenia zaskarżonych orzeczeń, a także, w przypadku wniesienia kasacji - sprawne

wykonanie czynności z zakresu postępowania kasacyjnego, aż do przedstawienia akt Sądowi

Najwyższemu lub załatwienia sprawy w inny sposób.

1.

W razie nieprzybycia sędziego na posiedzenie, przewodniczący wydziału, kierując się

względami celowości, zarządza wykonanie tej czynności przez innego sędziego albo odwołuje

posiedzenie w sprawie. Jeżeli zachodzi potrzeba wyznaczenia sędziego z innego wydziału,

przewodniczący zwraca się w tej sprawie do prezesa sądu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych czynności sądowych, a także w razie

nieprzybycia na posiedzenie ławnika.

1.

Do zakresu czynności przewodniczącego posiedzenia należy w szczególności

1)

wydawanie zarządzeń w związku z przygotowaniem posiedzenia i zarządzeń w toku postępowania;

2)

zapewnienie członkom składu orzekającego możliwości zapoznania się z aktami sprawy;

3)

dbanie o punktualne rozpoczęcie posiedzenia oraz o niezwłoczne rozstrzyganie, złożonych

na posiedzeniu, wniosków stron, a także wniosków o otwarcie rozprawy;

4)

spowodowanie, aby protokół został podpisany, a akta zwrócone do sekretariatu bezpośrednio

po zakończeniu posiedzenia, zaś w wyjątkowych wypadkach - najpóźniej w ciągu 3 dni

po zakończeniu posiedzenia.

2.

Przewodniczący posiedzenia sądu drugiej instancji zarządza odbycie narady wstępnej,

jeżeli w sprawie występują skomplikowane zagadnienia faktyczne lub prawne.

3.

W razie niezamieszczenia w orzeczeniu niezbędnych rozstrzygnięć co do dowodów rzeczowych,

kosztów sądowych lub co do zaliczenia tymczasowego aresztowania, przewodniczący posiedzenia

podejmuje niezwłocznie czynności zmierzające do wydania postanowienia w tym przedmiocie.

Sędzia, przy pomocy asystenta sędziego i sekretarza sądowego, kontroluje bieg przydzielonych

mu spraw, w tym terminowość wykonywania zarządzeń przez sekretariat wydziału.

W ramach obowiązków, określonych w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej między innymi wykonuje następujące

czynności

1)

przyjmowanie orzeczeń i pism wpływających do zespołu oraz rozdzielanie pracy między

kuratorów, z uwzględnieniem właściwego ich obciążenia;

2)

czuwanie nad celowością i zasadnością podejmowanych przez kuratorów decyzji oraz nad

prawidłowością pracy obsługi biurowej;

3)

opracowywanie projektu podziału czynności kuratorów i projektu planu dyżurów sądowych;

4)

organizowanie narad kuratorów w celu omówienia wybranych zagadnień prawnych budzących

wątpliwości;

5)

sporządzanie na żądanie prezesa lub kuratora okręgowego wszelkich informacji, w tym

statystycznych;

6)

wykonywanie innych czynności, niezbędnych dla zapewnienia sprawnego funkcjonowania

kuratorskiej służby sądowej.

1.

O wyznaczeniu posiedzenia poza budynkiem sądu zawiadamia się prezesa sądu, z wyjątkiem

przypadku, gdy posiedzenie wyznacza się w celu przeprowadzenia dowodu z oględzin lub

przesłuchania osoby, która nie może stawić się w sądzie.

2.

W pomieszczeniu, w którym ma się odbywać posiedzenie, powinien być przygotowany stół

sędziowski i zawieszone godło państwowe, chyba że posiedzenie wyznacza się w celu

przeprowadzenia dowodu z oględzin lub przesłuchania osoby.

1.

Dla każdej sprawy wyznaczonej na posiedzenie wyznacza się godzinę rozpoczęcia posiedzenia,

uwzględniając przypuszczalny czas trwania spraw poprzedzających oraz warunki komunikacyjne,

w tym dostępność środków komunikacji, z której korzystają osoby zamieszkałe poza siedzibą

sądu.

2.

Sprawy z udziałem prokuratora (oskarżyciela publicznego) oraz sprawy, w których występują

te same osoby, należy w miarę możliwości wyznaczać na ten sam dzień i w następującej

po sobie kolejności.

1.

Ławników zawiadamia się o terminie posiedzenia co najmniej na 7 dni przed posiedzeniem,

a tylko wyjątkowo w terminie krótszym; jednocześnie zawiadamia się pracodawcę zatrudniającego

ławnika.

2.

O każdym przypadku nieusprawiedliwionego nieprzybycia ławnika na posiedzenie przewodniczący

składu orzekającego zawiadamia w terminie 3 dni prezesa sądu, a nadto może zawiadomić

radę ławniczą.

W razie przewidywanego przybycia licznej publiczności, prezes sądu może zarządzić

wydanie kart wstępu na salę rozpraw. Może również wyznaczyć odpowiednie miejsce dla

przedstawicieli prasy i innych środków masowego przekazu.

1.

Prezes sądu przy wyborze sposobu doręczania przesyłek sądowych uwzględnia koszty i

skuteczność doręczeń.

2.

Doręczenia przesyłek sądowych mogą być realizowane przez pocztę i innych operatorów

uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie usług pocztowych na podstawie

ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159, z późn. zm., z uwzględnieniem okoliczności wskazanych w ust. 1.

3.

Doręczenia przez sądową służbę doręczeniową, w przypadku jej utworzenia, pracownika

sądowego, policję sądową bądź komornika dokonuje się wówczas, gdy w konkretnych okolicznościach

taki sposób doręczenia jest efektywniejszy.

4

W przypadkach przewidzianych w ustawie doręczeń dokonuje się drogą elektroniczną.

Jeżeli obecny w sądzie adresat wykazał swoją tożsamość, pismo doręcza się mu bezpośrednio,

za potwierdzeniem odbioru.

Prezes sądu może zarządzić bezpośrednie doręczanie pism sądowych miejscowym instytucjom

oraz bezpośrednie odbieranie pism kierowanych przez miejscowe instytucje do sądu.

Jeżeli adresat podał jako adres do korespondencji tylko numer skrytki pocztowej, zawiadomienie

o nadejściu przesyłki sądowej może być dokonane również za pośrednictwem tej skrytki.

Doręczenie zawiadomień, wezwań i innych pism sądowych osobom wymienionym w art. 137

K.p.c. oraz w art. 134 § 1 i 2 K.p.k. powinno zostać potwierdzone przesłaniem sądowi

dowodu doręczenia, a w razie stwierdzenia niewłaściwości jednostki, do której przesłano

pismo, przesyłka powinna zostać niezwłocznie przekazana jednostce właściwej, z jednoczesnym

zawiadomieniem o tym sądu.

1.

Wezwania i zawiadomienia o terminach posiedzeń powinny być wysyłane w terminach umożliwiających,

w przypadku stwierdzenia przeszkód w doręczeniu, ponowne ich doręczenie albo odwołanie

posiedzenia i zawiadomienie o tym osób, którym te wezwania lub zawiadomienia zostały

już skutecznie doręczone.

2.

W zawiadomieniach i wezwaniach należy zamieścić informacje, w jakiej sprawie, w jakim

charakterze, miejscu i czasie ma stawić się wzywana osoba oraz czy jej stawiennictwo

jest obowiązkowe, a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.

Jeżeli pismo podlegające doręczeniu zostało złożone w czasie uniemożliwiającym doręczenie

przed terminem posiedzenia, pismo to doręcza się na posiedzeniu, odnotowując fakt

doręczenia w protokole lub notatce urzędowej.

Przy zobowiązaniu strony do dokonania czynności należy w postanowieniu lub zarządzeniu

oznaczyć termin jej wykonania i wskazać skutki uchybienia tego terminu.

Jeżeli przed wydaniem opinii zachodzi potrzeba obejrzenia przez biegłego rzeczy znajdującej

się w posiadaniu strony, należy w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego

zobowiązać jednocześnie stronę do udostępnienia biegłemu rzeczy w czasie przez niego

określonym.

Jeżeli biegły został zobowiązany do przedstawienia opinii na piśmie, sporządza ją

pismem maszynowym i składa wraz z odpisami dla stron, chyba że przewodniczący posiedzenia

lub sędzia sprawozdawca zarządzi inaczej.

Do sposobu przechowywania dostarczonego do sądu przedmiotu oględzin stosuje się odpowiednio

przepisy § 352-356.

1.

Dokumenty w postaci weksli, czeków, warrantów, rewersów i bankowych umów kredytowych

powinny być przechowywane ze szczególną starannością, w miejscu wyznaczonym przez

prezesa sądu, posiadającym odpowiednie zabezpieczenia techniczne.

2.

Do akt sprawy dołącza się sporządzone przez kierownika sekretariatu odpisy dokumentów,

o których mowa w ust. 1, z adnotacją o miejscu przechowywania oryginału dokumentu.

1.

Przewodniczący posiedzenia zajmuje miejsce środkowe za stołem sędziowskim, a pozostali

członkowie składu orzekającego zajmują miejsca obok przewodniczącego, przy czym drugi

sędzia po lewej stronie przewodniczącego.

2.

W razie wyznaczenia sędziego dodatkowego lub sędziów dodatkowych, zajmują oni miejsca

także za stołem sędziowskim. O wyznaczeniu sędziego dodatkowego przewodniczący posiedzenia

informuje strony na pierwszym terminie rozprawy.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie wyznaczenia ławnika dodatkowego lub

ławników dodatkowych.

4.

Protokolant zajmuje miejsce przy stole sędziowskim po lewej stronie sądu.

5.

Prokurator, oskarżyciel inny niż prokurator, powód, wnioskodawca lub przedstawiciel

społeczny zajmują miejsca przed stołem sędziowskim po prawej stronie sądu, a oskarżony,

pozwany i inni uczestnicy postępowania - po lewej stronie sądu. Interwenient uboczny

zajmuje miejsce obok strony, do której przystąpił.

1.

Wszyscy obecni na sali rozpraw, nie wyłączając uczestniczących w posiedzeniu prokuratora

(oskarżyciela publicznego) i protokolanta, powstają z miejsc w czasie wejścia sądu

na salę, odbierania przez sąd przyrzeczenia, ogłaszania wyroku oraz w czasie opuszczania

sali przez sąd. Sędziowie powstają z miejsc podczas odbierania przyrzeczenia.

2

W czasie posiedzenia każda osoba powstaje z miejsca, gdy przemawia do sądu lub gdy

sąd zwraca się do niej. W uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza gdy przemawiają za

tym względy zdrowotne, długotrwałe składanie zeznań lub konieczność prawidłowego utrwalenia

dźwięku albo obrazu i dźwięku, przewodniczący posiedzenia może zezwolić na pozostawanie

w pozycji siedzącej.

Przewodniczący posiedzenia w celu zachowania porządku na sali rozpraw może używać

młotka i krążka rezonansowego, jeżeli znajdują się na wyposażeniu sądu.

W razie naruszenia przez adwokata lub radcę prawnego, jako pełnomocników procesowych

lub adwokatów występujących jako obrońcy oskarżonych w sprawie, obowiązków wynikających

z przepisów postępowania sądowego, a w szczególności w razie nieusprawiedliwionego

niestawiennictwa na posiedzenie sądu lub niewykonania postanowień i zarządzeń sądu

w wyznaczonym terminie, jeżeli spowodowało to przewlekłość postępowania - sąd lub

prezes sądu powinien zawiadomić o tym dziekana okręgowej rady adwokackiej lub dziekana

okręgowej izby radców prawnych.

Przed przesłuchaniem sprawdza się dane osobowe przesłuchiwanego na podstawie dowodu

osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym stosowną

wzmiankę w protokole. Brak dokumentu stwierdzającego tożsamość należy również odnotować

w protokole.

1.

W razie odroczenia lub przerwania posiedzenia, należy ogłosić osobom zainteresowanym

obecnym na posiedzeniu termin następnego posiedzenia, chyba że ze względu na przyczynę

odroczenia lub przerwania posiedzenia niezwłoczne wyznaczenie następnego terminu nie

jest możliwe.

2.

W razie ogłoszenia terminu następnego posiedzenia, należy pouczyć osoby zainteresowane

o tym, które z nich mają obowiązek stawić się na następne posiedzenie bez osobnego

wezwania, oraz o skutkach niestawiennictwa. Na żądanie osoby zainteresowanej należy

wydać jej pismo wskazujące termin stawienia się w sądzie. Osoby nieobecne na posiedzeniu

wzywa się na następne posiedzenie lub zawiadamia o nim na zasadach ogólnych.

Protokół sporządza się pismem maszynowym bądź w formie wydruku komputerowego. W wyjątkowych

sytuacjach protokół można sporządzić odręcznie.

Przewodniczący czuwa nad prawidłowym zapisem dźwięku albo obrazu i dźwięku. W szczególności

może zarządzić, aby osoba zwracająca się do sądu lub odpowiadająca na pytania sądu

znajdowała się w sali rozpraw w miejscu przeznaczonym dla świadka.

1.

Na wstępie wyroku zamieszcza się wyrazy: „W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej” poprzedzone

wizerunkiem godła.

2.

Orzeczenie sporządza się na druku pismem maszynowym bądź w formie wydruku komputerowego.

W razie braku takich możliwości orzeczenie sporządza się odręcznie.

3.

Uzasadnienie orzeczenia powinno być sporządzone pismem maszynowym bądź w formie wydruku

komputerowego.

1.

Orzeczenie i jego uzasadnienie sporządza przewodniczący posiedzenia lub sędzia sprawozdawca.

2.

W razie gdy sporządzenie uzasadnienia orzeczenia przez przewodniczącego posiedzenia

lub sędziego sprawozdawcę nie jest możliwe lub napotyka przeszkody, których czasu

trwania nie można przewidzieć, uzasadnienie sporządza inny sędzia, który brał udział

w wydaniu orzeczenia. Jeżeli sporządzenie uzasadnienia jest niemożliwe, przewodniczący

wydziału czyni o tym wzmiankę w aktach sprawy.

3.

Jeżeli, stosownie do ust. 1, sporządzenie uzasadnienia należy do ławnika, przewodniczący

wydziału w razie potrzeby wyznaczy sędziego do udzielenia pomocy ławnikowi przy sporządzaniu

uzasadnienia.

4.

Do sprostowania i uzupełnienia uzasadnienia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

sprostowania i uzupełnienia orzeczenia.

1.

Zgłoszenie zdania odrębnego zaznacza się przy podpisie złożonym na orzeczeniu poprzez

zamieszczenie odpowiedniej wzmianki.

2.

Sędzia nie ma obowiązku uzasadnienia orzeczenia, do którego zgłosił zdanie odrębne.

Jeżeli jednak w sprawie rozpoznanej w składzie jednego sędziego i dwóch ławników zdanie

odrębne zgłosił przewodniczący posiedzenia, a żaden z ławników nie podjął się sporządzenia

uzasadnienia, sporządza je przewodniczący posiedzenia na podstawie motywów ustalonych

w czasie narady.

1.

W toku postępowania można wydać stronie lub innej uprawnionej osobie złożony przez

nią dokument lub przedmiot tylko na zarządzenie przewodniczącego posiedzenia lub sędziego

sprawozdawcy.

2.

Po zakończeniu postępowania w sprawie wydanie dokumentu lub przedmiotu następuje na

zarządzenie przewodniczącego wydziału.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do dokumentów, na podstawie których został wydany

nakaz zapłaty, takich jak: weksel, czek, warrant i rewers.

4.

Po zakończeniu postępowania dokumenty, o których mowa w ust. 3, na zarządzenie przewodniczącego

wydziału, po skasowaniu przez przekreślenie, podlegają włączeniu do akt sprawy, po

uprzednim umieszczeniu w zalakowanej kopercie, oznaczonej informacją o jej zawartości

i kolejnym numerem strony.

5.

Wydanie dokumentu następuje dopiero po złożeniu do akt uwierzytelnionego odpisu lub

wypisu z dokumentu albo jego uwierzytelnionej kserokopii, z tym że w przypadku, o

którym mowa w ust. 2, przewodniczący wydziału może zwolnić od tego obowiązku.

1.

Prezes sądu może zarządzić udostępnienie danych o sprawie stronom i ich przedstawicielom

za pośrednictwem kont w systemie teleinformatycznym.

2.

Po uwierzytelnieniu konta strona lub jej przedstawiciel uzyskują dostęp do danych

o sprawie.

3.

Strona lub jej przedstawiciel mogą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, o

którym mowa w ust. 1, za zgodą prezesa sądu, udzielić dostępu do danych o sprawie

innym osobom posiadającym konta w tym systemie, o ile tym osobom przysługuje uprawnienie

do ich przeglądania. Dostęp jest ograniczony do przeglądania danych o sprawie.

4.

Strona, a także jej przedstawiciel mogą za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w ust. 1, pozbawić dostępu do danych o sprawie inne osoby, o których

mowa w ust. 3, jeśli tym osobom przestało przysługiwać uprawnienie do ich przeglądania.

1.

W toku postępowania o wpis do rejestru, z akt sprawy o wpis wydaje się kserokopie

dokumentów.

2.

Z akt rejestrowych obejmujących dokumenty podmiotów wpisanych do rejestru wydaje się

wyłącznie odpisy tych dokumentów.

1.

Udostępnienie stronie akt do przejrzenia oraz wydanie jej przedmiotów lub dokumentów

złożonych w sprawie albo wydanie dokumentów na podstawie akt może nastąpić po wykazaniu

przez nią tożsamości, a co do innych osób niż strona - po wykazaniu ponadto istnienia

uprawnienia wynikającego z przepisów postępowania sądowego.

2.

Przeglądanie akt spraw odbywa się w obecności pracownika sądowego, a akt, do których

złożono testament, pod kontrolą pracownika sądowego.

3

W razie udostępnienia zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku w budynku sądu, nie dopuszcza

się samodzielnego kopiowania tego zapisu przez stronę.

4

Na wniosek strony lub jej przedstawiciela sąd wydaje zapis dźwięku z adnotacjami na

informatycznym nośniku danych.

1.

Ograniczenia w udostępnianiu akt do przejrzenia nie mają zastosowania w wydziałach

prowadzących rejestry sądowe w odniesieniu do akt tych spraw, do których powszechną

dostępność regulują odrębne przepisy.

2.

Przepisów o udostępnianiu akt sądowych do przejrzenia nie stosuje się do akt księgi

wieczystej. Udostępnianie tych akt do wglądu regulują odrębne przepisy.

1.

Przewodniczący wydziału zezwala na przejrzenie akt sprawy w sekretariacie upoważnionym

przedstawicielom organizacji społecznych, które mogą wstąpić do toczącego się postępowania

w danej sprawie lub zgłosić w nim swój udział.

2.

Przewodniczący wydziału decyduje ponadto o udostępnieniu akt sądowych innym osobom

niemającym uprawnień procesowych i o zakresie wykorzystania przez nie tych akt.

3.

Udostępnienie większej liczby akt, np. dla celów naukowo-badawczych, wymaga zgody

prezesa sądu.

4

Protokół z posiedzenia jawnego sporządzony za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk

albo obraz i dźwięk udostępnia się w budynku sądu za pomocą urządzenia służącego do

odtworzenia zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku, albo przez wydanie zapisu dźwięku

na informatycznym nośniku danych, po spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 1

i 2.

1.

Akta sprawy lub akta księgi wieczystej przesyła się na każde żądanie po wykonaniu

niezbędnych czynności w sprawie: Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Ministrowi

Sprawiedliwości, Sądowi Najwyższemu, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Rzecznikowi Praw

Dziecka oraz sądowi odwoławczemu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do akt rejestrowych.

3.

W innych przypadkach sądowi oraz prokuratorowi (oskarżycielowi publicznemu) przesyła

się akta, jeżeli pozwala na to bieg sprawy. W razie gdy bieg sprawy nie pozwala na

przesłanie akt, można przesłać odpisy dokumentów wskazanych przez organ zwracający

się o ich nadesłanie.

4.

Zarządzając przesłanie akt sprawy niezakończonej, potrzebnych jako dowód w innej sprawie,

przewodniczący wydziału określa termin zwrotu akt, uwzględniając czas potrzebny do

dokonania odpowiednich czynności przez organ wzywający.

5.

W razie przesyłania akt księgi wieczystej, księgę wieczystą wyłącza się z akt i pozostawia

w wydziale ksiąg wieczystych. Akta księgi wieczystej powinny zostać zwrócone do sądu

w terminie nieprzekraczającym miesiąca.

6.

Termin określony w ust. 5 nie dotyczy przypadku przesłania akt księgi wieczystej do

sądu okręgowego w celu rozpoznania środka odwoławczego lub do Sądu Najwyższego w związku

z rozpoznawaniem kasacji.

7

W elektronicznym postępowaniu upominawczym sąd odwoławczy ma dostęp do akt sprawy

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego to postępowanie.

8

W razie konieczności udostępnienia akt sprawy innym upoważnionym podmiotom sąd prowadzący

elektroniczne postępowanie upominawcze przesyła im wytworzony przez system teleinformatyczny

kod umożliwiający uzyskanie dostępu do akt sprawy za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

9

Pomocniczy zbiór dokumentów znajdujący się w sądzie prowadzącym elektroniczne postępowanie

upominawcze w przypadkach wskazanych w ust. 7 i 8 przesyła się na żądanie.

10

Jeżeli protokół sporządzono za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz

i dźwięk, to upoważnionym podmiotom udostępnia się zapis dźwięku na informatycznym

nośniku danych lub za pomocą konta w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w

§ 90a ust. 1.

11

W razie przekazania sprawy innemu sądowi sąd ten otrzymuje dostęp do protokołu z posiedzenia

sporządzonego za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk, za pomocą

systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 90a ust. 1, wraz z informacją o przekazaniu

sprawy.

1.

Na wniosek osób uprawnionych przewodniczący wydziału może zarządzić przesłanie akt

do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania tych osób w celu ułatwienia

im przejrzenia akt i sporządzenia z nich odpisów.

2.

Jeżeli osoba uprawniona do przejrzenia akt jest pozbawiona wolności, przewodniczący

wydziału może zarządzić, na jej wniosek, przesłanie akt do zakładu karnego lub aresztu

śledczego, chyba że szczególne względy przemawiają za umożliwieniem tej osobie przejrzenia

akt w sekretariacie.

3.

Przeglądanie akt w zakładzie karnym lub areszcie śledczym odbywa się w oddzielnym

pomieszczeniu pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej, a w przypadkach, w których

dyrektorzy jednostek penitencjarnych nie są w stanie zapewnić odpowiedniego nadzoru

- pod nadzorem upoważnionego pracownika sądowego. O skierowaniu pracownika sądowego

do jednostki penitencjarnej decyduje prezes sądu na wniosek dyrektora jednostki penitencjarnej.

4.

Przewodniczący posiedzenia może zarządzić wydanie lub przesłanie akt biegłemu, jeżeli

wymagają tego okoliczności sprawy.

5.

Zarządzając wydanie lub przesłanie akt, przewodniczący wydziału wyznacza termin, w

którym akta powinny być zwrócone.

6

W przypadku protokołu sporządzonego za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo

obraz i dźwięk osobom uprawnionym udostępnia się zapis dźwięku za pomocą urządzenia

służącego do odtworzenia zapisu albo na informatycznym nośniku danych.

1

Przedstawienia akt sądowi odwoławczemu na skutek wniesionego środka odwoławczego dokonuje

się niezwłocznie po skutecznym doręczeniu środka odwoławczego stronie przeciwnej,

jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przypadku przewlekłości postępowania

w tym zakresie należy wskazać sądowi odwoławczemu przyczyny zwłoki. Sąd odwoławczy

może również zażądać odpowiednich wyjaśnień. Równocześnie z przedstawieniem akt sądowi

odwoławczemu sąd pierwszej instancji przesyła wersję elektroniczną uzasadnienia wydanego

orzeczenia za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 90a ust. 1, lub

na informatycznym nośniku danych.

1a

W przypadku utrwalenia przebiegu posiedzenia za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk

albo obraz i dźwięk sąd odwoławczy oraz Sąd Najwyższy uzyskują dostęp do zapisu za

pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 90a ust. 1, lub na informatycznym

nośniku danych.

2.

Sąd odwoławczy może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu sporządzenia

brakującego uzasadnienia orzeczenia wydanego przez ten sąd, sporządzenia odpisów protokołów

lub innych dokumentów znajdujących się w aktach, jeżeli są one nieczytelne, dołączenia

do akt brakujących zwrotnych potwierdzeń doręczenia pism sądowych lub dołączenia odpisów

orzeczeń oraz usunięcia innych usterek popełnionych w sądzie pierwszej instancji.

3.

Zwrot akt następuje na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału odwoławczego

lub postanowienia sądu orzekającego w drugiej instancji.

1.

Poza przypadkami określonymi w § 95-97, akta spraw sądowych nie powinny być wynoszone

poza siedzibę sądu.

2.

Przewodniczący wydziału w szczególnych przypadkach, uzasadnionych sprawnością postępowania,

może zezwolić sędziemu referentowi na wyniesienie akt sądowych poza siedzibę sądu,

po uprzednim odnotowaniu tego faktu przez kierownika sekretariatu w repertorium sądowym.

Do celów określonych w niniejszym rozporządzeniu do trybu zakładania i udostępniania

konta w systemie teleinformatycznym stronom postępowania, ich przedstawicielom i zawodowym

pełnomocnikom oraz innym podmiotom uprawnionym lub upoważnionym stosuje się odpowiednio

przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie trybu

zakładania konta oraz sposobu posługiwania się podpisem elektronicznym w elektronicznym

postępowaniu upominawczym

(Dz. U. Nr 226, poz. 1830).

System teleinformatyczny, o którym mowa w § 90a ust. 1, zapewnia

1)

dostęp do danych o sprawie;

2)

wyszukiwanie danych i ich sortowanie;

3)

możliwość odtworzenia przebiegu załatwiania i rozstrzygania spraw;

4)

zabezpieczenie przed nieautoryzowanym dostępem oraz wprowadzeniem nieuprawnionych

zmian.

1.

W zleceniu przeprowadzenia dowodu lub dokonania innej czynności przez sąd wezwany

należy dokładnie określić, jakie czynności mają być dokonane, oznaczyć wyczerpująco

fakty i okoliczności podlegające stwierdzeniu przez poszczególne osoby, a w razie

potrzeby - przytoczyć fakty i okoliczności, na które należy zwrócić szczególną uwagę.

Należy również wskazać adresy osób, które mają być przesłuchane lub zawiadomione o

terminie, i podać, które z osób mają być przesłuchane po odebraniu przyrzeczenia.

2.

Pisma o udzielenie pomocy sądowej podpisuje przewodniczący posiedzenia.

3.

Do pisma dołącza się w razie potrzeby odpisy z akt sprawy; akta w całości lub w części

dołącza się tylko w razie konieczności i jeżeli nie wstrzyma to biegu postępowania.

4.

Jeżeli wykonanie czynności zależne jest od uiszczenia zaliczki, sąd wzywający powinien

zażądać od strony złożenia zaliczki i przekazać ją sądowi wezwanemu równocześnie z

pismem o udzielenie pomocy, chyba że względy ekonomii postępowania przemawiają za

tym, aby do złożenia zaliczki wezwał stronę bezpośrednio sąd wezwany. W piśmie o udzielenie

pomocy sądowej należy podać wysokość przekazanej zaliczki.

Jeżeli pomoc sądowa wykonywana jest na wezwanie sądu prowadzącego elektroniczne postępowanie

upominawcze, prośba o jej udzielenie przesyłana jest właściwemu sądowi drogą elektroniczną.

1.

Jeżeli odległość od miejsca zamieszkania świadka jest mniejsza do siedziby sądu orzekającego

niż do siedziby sądu, w którego okręgu świadek mieszka, zlecenie przeprowadzenia dowodu

temu sądowi nie jest dopuszczalne, chyba że uzasadniają to szczególne warunki komunikacyjne.

2.

Nie należy także zwracać się o przesłuchanie świadków do innego sądu, jeżeli odległość

między miejscem ich zamieszkania a siedzibą sądu orzekającego nie przekracza 50 km,

chyba że równocześnie świadkowie mają być obecni w czasie oględzin lub też nie mogą

się stawić w siedzibie sądu orzekającego z powodu przeszkód trudnych do usunięcia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przesłuchania stron i biegłych.

1.

Zlecenie przeprowadzenia dowodu wiąże sąd wezwany. Jeżeli jednak pismo o udzielenie

pomocy sądowej nie czyni zadość warunkom przewidzianym w § 99 i gdy wskutek tego udzielenie

pomocy sądowej nie jest możliwe, sąd wezwany zwraca je sądowi wzywającemu w celu uzupełnienia.

2.

Jeżeli zlecenie przeprowadzenia dowodu zostało wydane z naruszeniem warunków określonych

w § 100, sąd wezwany przesyłając swoje akta sądowi wzywającemu po wykonaniu zlecenia,

zawiadamia prezesa tego sądu o stwierdzonym uchybieniu.

3.

Pismo o udzielenie pomocy sądowej, skierowane omyłkowo do sądu miejscowo niewłaściwego,

sąd wezwany przekazuje sądowi właściwemu i zawiadamia o tym sąd wzywający.

4.

Jeżeli sąd wezwany przyznał osobom biorącym udział w postępowaniu wynagrodzenie lub

zwrot kosztów podróży, powinien wypłacić je z zaliczki na wydatki, a w razie braku

zaliczki - ze środków budżetowych Skarbu Państwa i w takim przypadku dołączyć do akt

sprawy wezwanie o zwrot tych wydatków przez sąd wzywający, zachowując wymogi dotyczące

określenia wydatków zawarte w odrębnych przepisach.

Zlecenie przeprowadzenia dowodów lub czynności wyjaśniających, pochodzące od sądu

pracy lub sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, powinno być wykonane niezwłocznie,

najpóźniej w terminie 14 dni od daty wpływu tego zlecenia.

Jeżeli strony biorące udział w przeprowadzaniu przez sąd wezwany lub sędziego wyznaczonego

dowodu z opinii biegłych albo w czynnościach wyjaśniających, połączonych z przeprowadzeniem

takiego dowodu, zgłoszą uwagi co do treści złożonej opinii, sąd wezwany lub sędzia

wyznaczony powinien, stosownie do potrzeb, zażądać od biegłych wyjaśnień lub uzupełnienia

opinii. Jeżeli jednak niezwłoczne uzupełnienie opinii nie byłoby możliwe, sąd wezwany

lub sędzia wyznaczony wyznacza biegłym inny termin.

W sprawach karnych, jak również w sprawach o roszczenia alimentacyjne, o ustalenie

ojcostwa i roszczenia z tym związane, a także w sprawach rodzinnych i w sprawach o

ochronę zdrowia psychicznego, w których postępowanie może być wszczęte z urzędu, w

sprawach nieletnich, w sprawach w stosunku do osób uzależnionych od alkoholu, środków

odurzających i psychotropowych, w sprawach o roszczenia pracowników z zakresu prawa

pracy oraz w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych - sąd wezwany w razie otrzymania

wiadomości, że osoba, która ma być przesłuchana, nie mieszka pod wskazanym adresem,

powinien zwrócić się do właściwego organu ewidencji ludności lub innego organu o podanie

aktualnego adresu. W razie stwierdzenia, że osoba ta mieszka w okręgu innego sądu,

pismo o udzielenie pomocy sądowej przesyła się sądowi właściwemu według miejsca zamieszkania

tej osoby, zawiadamiając o tym sąd wzywający.

Ściągnięcie kar o charakterze pieniężnym nałożonych przez sąd wezwany należy do tego

sądu. W tym celu sąd wezwany wyłącza postanowienie o nałożeniu kary z akt i czyni

o tym wzmiankę w aktach.

1.

Jeżeli pismo wszczynające postępowanie nie odpowiada warunkom formalnym, a z treści

pisma wynika, że podlega ono odrzuceniu albo że sprawę należy przekazać innemu sądowi

lub innemu organowi, przewodniczący wydziału wyznacza posiedzenie niejawne bez wzywania

strony do usunięcia braków formalnych pisma, chyba że bez ich usunięcia nie można

wydać postanowienia w przedmiocie odrzucenia pisma lub przekazania sprawy.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 nie zachodzi również potrzeba sprawdzenia wartości

przedmiotu sporu, chyba że od wartości tej zależy właściwość sądu. Nie wzywa się także

do uiszczenia opłat sądowych ani nie rozpoznaje wniosku o przyznanie zwolnienia od

kosztów sądowych, chyba że składający pismo wniósł środek odwoławczy od postanowienia

o odrzuceniu pisma lub przekazaniu sprawy.

3.

Sprawdzenie wartości przedmiotu sporu powinno nastąpić w każdym przypadku, w którym

podana wartość nasuwa uzasadnione wątpliwości, a od wartości tej zależy właściwość

sądu albo wysokość opłat sądowych.

Jeżeli pismo nie jest opłacone, bądź jest opłacone w wysokości innej niż wymagana,

a ponadto zawiera braki, wezwanie do ich usunięcia i uiszczenia opłaty należy objąć

jednym zarządzeniem.

W razie gdy pomimo wezwania pismo nie zostało w zakreślonym terminie opłacone, poprawione

lub uzupełnione i nie może otrzymać biegu tylko co do niektórych żądań, przewodniczący

wydziału nadaje bieg pismu w części, co do której nie zachodzą przeszkody formalne.

Zwrotu pozostałej części pisma dokonuje się przez doręczenie stronie odpisu zarządzenia

o jego zwrocie.

1.

W sprawach, w których możliwe jest tylko łączne rozpoznanie zgłoszonych roszczeń,

w razie nieusunięcia braków formalnych pisma dotyczącego jednego z nich, zwrotowi

podlega całe pismo.

2.

W innych przypadkach zwraca się pismo wraz z doręczeniem stronie odpisu zarządzenia

o jego zwrocie, chyba że zarządzenie o zwrocie pisma podlega zaskarżeniu. W takim

przypadku zwrotu pisma dokonuje się po doręczeniu i uprawomocnieniu się tego zarządzenia.

Przewodniczący wydziału zarządza niezwłoczne doręczenie stronom odpisów opinii biegłego

złożonej przed rozprawą lub zawiadomienie stron w sposób określony w art. 472 K.p.c.

o możliwości zapoznania się z treścią opinii złożonej do akt sprawy, z pouczeniem

o uprawnieniu do zgłoszenia ewentualnych uwag jeszcze przed rozprawą.

1.

W razie stwierdzenia, że w procesie nie występują wszystkie osoby, których łączny

udział jest konieczny, albo że uczestnikami postępowania nieprocesowego nie są wszyscy

zainteresowani w sprawie, należy zażądać od powoda lub wnioskodawcy informacji o tych

osobach i ich adresach, a także zażądać odpisów pism procesowych i załączników dla

każdej z nich.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie konieczności zawiadomienia o toczącym

się procesie osoby wskazanej przez powoda albo wezwania do udziału w sprawie osoby,

która powinna lub mogła być pozwana, a także wówczas, gdy to wezwanie ma być dokonane

z urzędu. W tym ostatnim przypadku, w razie niezłożenia przez powoda odpisów pism

i załączników, przewodniczący posiedzenia zarządza sporządzenie tych odpisów przez

sekretariat.

3.

W przedmiocie zawiadomienia o toczącym się procesie oraz wezwania do udziału w sprawie,

w tym także w razie nieuwzględnienia wniosku o zawiadomienie lub wezwanie, sąd wydaje

postanowienie.

4.

Osobie zawiadomionej o toczącym się procesie oraz wezwanej do udziału w sprawie doręcza

się odpisy pism wymienionych w ust. 1, wraz z odpisem postanowienia, a po przystąpieniu

do sprawy dokonuje się dalszych doręczeń.

5.

Przy pierwszym doręczeniu należy pouczyć osobę zawiadamianą o toczącym się procesie,

że może w terminie 2 tygodni od doręczenia zawiadomienia przystąpić do sprawy w charakterze

powoda przez złożenie pisma procesowego lub oświadczenia do protokołu na posiedzeniu,

jeżeli zostało wyznaczone, a osoba ta o jego terminie była zawiadomiona.

W razie gdy strona przypozwała osobę trzecią, należy, niezależnie od doręczenia tej

osobie odpisu pisma wniesionego przez stronę, zawiadomić ją o terminie najbliższego

posiedzenia. Dalszych doręczeń tej osobie dokonuje się tylko w razie przystąpienia

w charakterze interwenienta ubocznego.

Kuratorem strony, której miejsce pobytu nie jest znane albo która nie ma zdolności

procesowej ani przedstawiciela ustawowego lub organu powołanego do jej reprezentowania,

należy w miarę możliwości ustanowić osobę bliską dla tej strony albo obeznaną ze stanem

jej sprawy. O wskazanie kandydata na kuratora można zwrócić się do odpowiednich organów.

1.

W sprawach, których charakter zezwala na zawarcie ugody, protokół posiedzenia powinien

zawierać wzmiankę o tym, czy strony były nakłaniane do ugody oraz z jakiej przyczyny

do ugody nie doszło.

2.

W protokole należy również odnotować odczytanie zeznań świadka i przeprowadzenie dowodu

z akt innej sprawy przez ujawnienie treści dokumentów i zapisów lub określenie kart

akt, na których się one znajdują.

3.

Wszelkie sprostowania i uzupełnienia treści protokołu należy omówić w końcowej części

protokołu przed jego podpisaniem albo w osobnej uwadze podpisanej przez protokolanta

i przewodniczącego posiedzenia.

Przewodniczący posiedzenia uprzedza uczestniczące w posiedzeniu osoby o sposobie sporządzania

protokołu, a strony i uczestników postępowania występujących w sprawie bez zawodowych

pełnomocników - o zasadach jego udostępniania.

Wzmiankę zastępującą protokół przy wydaniu wyroku zaocznego na rozprawie umieszcza

się nad sentencją wyroku. Wzmianka obejmuje: datę rozprawy, dane co do obecności powoda,

stwierdzenie, że pozwany nie stawił się mimo należytego powiadomienia go o terminie

posiedzenia, nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swojej nieobecności i nie składał

wyjaśnień albo że mimo stawienia się nie brał udziału w sprawie, oraz dane dotyczące

ogłoszenia wyroku. Wzmiankę podpisują przewodniczący posiedzenia i protokolant.

Przewodniczący posiedzenia zarządza spisanie protokołu przy wydawaniu wyroku zaocznego,

gdy

1)

wyrok zaoczny dotyczy tylko niektórych z kilku pozwanych, inni zaś pozwani stawili

się;

2)

powód złożył oświadczenie istotne dla sprawy;

3)

na posiedzeniu były dokonane czynności wchodzące w zakres postępowania dowodowego.

1.

Jeżeli przesłuchanie stron nie wyjaśniło dostatecznie faktów i sąd przesłuchał ponownie

jedną ze stron po uprzednim odebraniu od niej przyrzeczenia, a strona potwierdziła

w całości swe poprzednie zeznania, ponowne zaprotokołowanie złożonych zeznań nie jest

konieczne.

2.

Jeżeli ponowne zeznanie strony zawiera tylko niewielkie zmiany w stosunku do poprzedniego

zeznania, można ograniczyć się do zaprotokołowania tylko zmienionej części zeznań,

z zaznaczeniem że w pozostałej części strona powtórzyła zeznania poprzednie.

Jeżeli osoba mająca podpisać protokół nie może lub nie chce złożyć podpisu, w protokole

zaznacza się przyczynę braku podpisu.

1.

Przewodniczący składa wniosek o sporządzenie transkrypcji do prezesa sądu. Wniosek

powinien zawierać wskazanie fragmentu protokołu podlegającego transkrypcji, zwanego

dalej „fragmentem protokołu”, uzasadnienie oraz oczekiwany termin wykonania transkrypcji.

2.

Uwzględniając wniosek, prezes sądu oznacza fragment protokołu oraz termin wykonania

transkrypcji.

3.

Czynności związane z transkrypcją są wykonywane przez pracowników sądów lub innych

jednostek podległych Ministrowi Sprawiedliwości oraz przez osoby kierujące ich pracami.

4.

Osobę kierującą czynnościami związanymi z transkrypcją wyznacza prezes sądu apelacyjnego

spośród pracowników sądu lub innych jednostek podległych Ministrowi Sprawiedliwości.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 4, jest pracownikiem innej jednostki podległej

Ministrowi Sprawiedliwości, prezes sądu apelacyjnego wyznacza, spośród pracowników

sądu, osobę odpowiedzialną za kontakt z osobą kierującą czynnościami związanymi z

transkrypcją.

6.

Do zadań osoby, o której mowa w ust. 4, należy w szczególności kontrolowanie terminowości

i jakości transkrypcji oraz przekazywanie transkrypcji wnioskodawcy.

7.

Prezes sądu okręgowego wyznacza pracownika sądu lub innej jednostki podległej Ministrowi

Sprawiedliwości odpowiedzialnego za kontakt z osobą, o której mowa w ust. 4.

8.

Do zadań osób, o których mowa w ust. 5 i 7, należy w szczególności udostępnianie osobie

kierującej czynnościami związanymi z transkrypcją fragmentu protokołu za pomocą systemu

teleinformatycznego służącego do obsługi transkrypcji.

W zarządzeniu o dokonaniu ogłoszenia należy podać istotną treść ogłoszenia i sposób

jego publikacji.

1.

Tekst ogłoszenia przeznaczonego do opublikowania w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

przesyła się do publikacji po uiszczeniu przez stronę opłaty na rachunek bieżący dochodów

Ministerstwa Sprawiedliwości. Tekst ogłoszenia przeznaczonego do opublikowania w prasie

przesyła się redakcji czasopisma po wpłaceniu przez stronę opłaty za zamieszczenie

ogłoszenia albo po złożeniu dowodu jej przekazania bezpośrednio do redakcji czasopisma,

chyba że strona jest zwolniona od kosztów sądowych.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy ogłoszeń w postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

Ogłoszenia sądowe wywiesza się w lokalu urzędu gminy właściwej ze względu na ostatnie

miejsce zamieszkania lub pobytu osoby nieobecnej, a w innych przypadkach - gminy właściwej

ze względu na siedzibę sądu, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

1.

Po sprawozdaniu sędziego sprawozdawcy, przewodniczący posiedzenia udziela głosu stronom.

Jako pierwsza zabiera głos strona, która złożyła środek odwoławczy. W razie złożenia

środka odwoławczego przez obie strony, kolejność zabierania przez nie głosu ustala

przewodniczący.

2.

W razie przeprowadzenia postępowania dowodowego, przewodniczący posiedzenia ponownie

udziela głosu stronom.

1.

Sąd drugiej instancji, zwracając akta sprawy sądowi pierwszej instancji, przesyła

wersję elektroniczną uzasadnienia wydanego orzeczenia za pomocą systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w § 90a ust. 1, lub na informatycznym nośniku danych.

2.

W razie uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania innemu

sądowi pierwszej instancji sąd odwoławczy, przesyłając akta temu sądowi, przesyła

równocześnie sądowi, który wydał uchylone orzeczenie, odpis swego orzeczenia z uzasadnieniem.

Przepis ust. 1 stosuje się.

Jeżeli w orzeczeniu zasądzono należność, której ze względu na jej rodzaj przysługuje

pierwszeństwo egzekucji, sąd wymienia w sentencji orzeczenia, przy oznaczeniu przedmiotu

sprawy, także rodzaj należności.

W razie złożenia przez stronę lub uczestnika postępowania nieprocesowego oświadczenia

o zrzeczeniu się doręczenia postanowienia, czyni się o tym wzmiankę w aktach sprawy,

którą podpisuje uczestnik zrzekający się doręczenia postanowienia.

Przy zobowiązaniu strony do dokonania czynności należy w postanowieniu lub zarządzeniu

oznaczyć termin jej wykonania i wskazać skutki uchybienia tego terminu.

W razie przekazania sprawy przez sąd rejonowy sądowi okręgowemu w trybie art. 18 K.p.c.

i przejęcia przez ten sąd sprawy do rozpoznania, sąd okręgowy powinien zawiadomić

sąd rejonowy o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez przesłanie temu sądowi odpisu

orzeczenia z uzasadnieniem, o ile było sporządzone.

1.

Jeżeli z orzeczenia sądowego lub z ugody sądowej wynikają zmiany co do osoby właściciela

nieruchomości albo w zakresie obszaru i granic nieruchomości, odpis prawomocnego orzeczenia

lub ugody sąd przesyła do właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów w celu

uwidocznienia tych zmian w ewidencji.

2.

O każdej zmianie właściciela nieruchomości sąd zawiadamia właściwy wydział ksiąg wieczystych,

stosując wzór zawiadomienia stanowiący załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia

ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów

(Dz. U. Nr 102, poz. 1122, z 2003 r. Nr 176, poz. 1721 oraz z 2011 r. Nr 33, poz. 164).

Jeżeli orzeczenie sądowe lub ugoda sądowa ma być podstawą wpisu do księgi wieczystej,

ewidencji lub innego rejestru albo też stanowić tytuł zabezpieczenia lub podlegać

wykonaniu w inny sposób niż w postępowaniu egzekucyjnym, w odpisie orzeczenia lub

ugody zamieszcza się informację o

1)

numerze PESEL lub NIP strony lub uczestnika postępowania będącego osobą fizyczną,

jeżeli są oni obowiązani do jego posiadania lub posiadają go nie mając takiego obowiązku

lub

2)

numerze w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numerze w innym właściwym

rejestrze, ewidencji lub NIP strony lub uczestnika postępowania niebędącego osobą

fizyczną, którzy nie mają obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli

są oni obowiązani do jego posiadania.

W razie uznania ugody za niedopuszczalną, sąd wydaje postanowienie.

Przy wstępnym badaniu sprawy przewodniczący wydziału w przypadkach określonych w K.p.c.

kieruje ją na posiedzenie niejawne w celu wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.

1.

W postępowaniu nakazowym i upominawczym sąd na posiedzeniu niejawnym wydaje nakaz

zapłaty.

2.

W razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, przewodniczący wyznacza rozprawę

i określa odpowiedni tryb postępowania, chyba że sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu

niejawnym.

W razie skutecznego wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu

upominawczym, lub zarzutów od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym, w

sprawie, która podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, sąd

bada, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 505

1.

Jeżeli do wniosku o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości wnioskodawca

nie dołączył mapy nieruchomości sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu

nieruchomości w księgach wieczystych, przewodniczący posiedzenia wzywa go do złożenia

w odpowiednim terminie takiej mapy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie niedołączenia przez wnioskodawcę do

wniosku wyciągu z ewidencji gruntów.

O wezwaniu innych zainteresowanych w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia własności

nieruchomości ogłasza się również w lokalu urzędu gminy właściwej ze względu na miejsce

położenia nieruchomości.

W postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie własności nieruchomości lub służebności

gruntowej należy określić nieruchomość według zasad obowiązujących w przepisach o

prowadzeniu ksiąg wieczystych. Jeżeli nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą lub

zbiór dokumentów, a przedmiotem nabycia jest cała nieruchomość, wystarcza określenie

nieruchomości według oznaczenia księgi lub zbioru. W postanowieniu należy wskazać

również datę zasiedzenia.

1.

W postępowaniu o zniesienie współwłasności rzeczy należy sprawdzić, czy między współwłaścicielami

toczy się postępowanie o prawo własności rzeczy wspólnej, o prawo żądania zniesienia

współwłasności rzeczy lub o wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania

rzeczy wspólnej. W razie stwierdzenia, że postępowanie takie toczy się w innym sądzie,

sąd rozpoznający sprawę o zniesienie współwłasności rzeczy zwraca się o przekazanie

mu tych spraw. W żądaniu tym należy określić przedmiot i uczestników postępowania

o zniesienie współwłasności rzeczy.

2.

W postępowaniu o prawo własności rzeczy wspólnej, o prawo żądania zniesienia współwłasności

rzeczy albo o wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy wspólnej

należy sprawdzić, czy toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności rzeczy. W

razie ustalenia, że postępowanie takie toczy się przed innym sądem, sąd rozpoznający

sprawę przekazuje rozpoznawanie sprawy sądowi, przed którym toczy się postępowanie

o zniesienie współwłasności rzeczy.

3.

W postępowaniu o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest nieruchomość,

do wniosku należy dołączyć aktualny wypis z księgi wieczystej lub zbioru dokumentów

tej nieruchomości, o ile nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą lub zbiór dokumentów.

W razie zbiegu postępowania o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej

z postępowaniem o ustalenie nierównych udziałów małżonków w majątku wspólnym, o zwrot

wydatków, nakładów i innych świadczeń z majątku wspólnego na rzecz majątku odrębnego

lub z majątku odrębnego na rzecz majątku wspólnego albo o rozstrzygnięcie sporu między

małżonkami, czy poszczególna rzecz lub prawo wchodzi w skład majątku wspólnego, stosuje

się odpowiednio przepis § 137.

Projektowany sposób ustanowienia drogi koniecznej oraz podziału nieruchomości powinien

być zaznaczony na mapie sporządzonej według zasad obowiązujących przy oznaczaniu nieruchomości

w księgach wieczystych.

Jeżeli składający oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku nie złożył odpisu

aktu zgonu spadkodawcy, sąd zakreśla mu odpowiedni termin. Do czasu złożenia tego

dokumentu nie dokonuje się zawiadomień określonych w art. 643 K.p.c.

Jeżeli oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku składane jest przez pełnomocnika,

pełnomocnictwo dołącza się do akt.

Oryginału testamentu nie wydaje się osobom zainteresowanym ani w toku postępowania

spadkowego, ani po jego ukończeniu.

1.

Jeżeli ogłoszenia testamentu dokonuje sąd w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku,

należy sporządzić oddzielny protokół otwarcia i ogłoszenia testamentu.

2.

Po uprawomocnieniu się postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, w której sąd

dokonał ogłoszenia testamentu, testament z odpisem protokołu otwarcia i ogłoszenia

zabezpiecza się w sądzie w przeznaczonej do tego celu kasie pancernej. Oryginał protokołu

pozostaje w aktach sprawy.

Protokół przesłuchania świadków testamentu ustnego przechowuje się tak, jak oryginał

testamentu. Kopie protokołu pozostawia się w aktach sprawy.

1.

W postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku w razie dziedziczenia ustawowego należy

podać, czy spadkobierca był małżonkiem spadkodawcy, czy jego krewnym i w jakim stopniu,

a także wskazać imiona rodziców spadkobiercy, a przy dziedziczeniu testamentowym określić

rodzaj testamentu i datę jego sporządzenia.

2.

W przypadku nabycia spadku z dobrodziejstwem inwentarza, należy to zaznaczyć w postanowieniu

o stwierdzeniu nabycia spadku.

W razie zbiegu postępowania o dział spadku z postępowaniem o istnienie zapisów, o

wzajemne roszczenia pomiędzy współspadkobiercami z tytułu posiadania poszczególnych

przedmiotów spadkowych, pobranych pożytków i nakładów poczynionych na spadek i spłaconych

długów spadkowych, o istnienie uprawnienia do żądania działu spadku albo o rozstrzygnięcie

sporu między współspadkobiercami, czy poszczególna rzecz lub prawo należy do spadku,

stosuje się odpowiednio przepis § 137.

W sprawie gospodarczej rozpoznawanej w pierwszej instancji, która nie została skierowana

na posiedzenie niejawne, przewodniczący wydziału, wyznaczając termin rozprawy, uwzględnia

czas niezbędny dla zachowania przez pozwanego terminu określonego w art. 479

Oświadczenie organizacji przedsiębiorców w przedmiocie wzięcia udziału w toczącym

się postępowaniu może być złożone w formie pisma procesowego lub oświadczenia złożonego

do protokołu.

1.

Fakt doręczenia stronie pisma procesowego w trybie określonym w art. 479

2.

W przypadku ustalenia, że strona będąca adresatem pisma nie otrzymała go, sąd lub

strona przeciwna zobowiązana jest do udostępnienia adresatowi tego pisma. Sąd może

nakazać stronie przeciwnej ponowne bezzwłoczne doręczenie pisma wysłanego w trybie

określonym w art. 479

1.

W sprawach, w których Komisji Europejskiej przysługują uprawnienia określone w art.

479

2.

Orzeczenie, łącznie z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone, doręcza niezwłocznie,

za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, sąd, który je wydał. Sąd drugiej instancji

doręcza w ten sposób także orzeczenie Sądu Najwyższego, wydane na skutek kasacji od

zaskarżonego orzeczenia.

1.

Krajowy Rejestr Sądowy oraz rejestr zastawów są prowadzone w systemie informatycznym.

2.

Rejestry sądowe, do których nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1203), zwanej dalej „ustawą o Krajowym Rejestrze Sądowym”, oraz przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. z 2009 r. Nr 67, poz. 569, Nr 69, poz. 595 i Nr 215, poz. 1663), są prowadzone w postaci formularzy książkowych lub w systemach informatycznych.

1.

Do obowiązków przewodniczącego wydziału, w którym stosowane są systemy informatyczne,

należy sprawowanie nadzoru nad działaniem tych systemów, a w szczególności

1)

kontrola prawidłowości konfiguracji systemów w zakresie wynikającym z instrukcji użytkownika,

pod kątem zabezpieczenia potrzeb pracy kierowanego wydziału;

2)

nadzór nad właściwym zabezpieczeniem danych;

3)

zgłaszanie właściwym jednostkom awarii lub usterek systemu, niezwłocznie po ich stwierdzeniu.

2.

Do obowiązków przewodniczącego wydziału w sądzie, przy którym utworzono Oddział Centralnej

Informacji Krajowego Rejestru Sądowego lub ekspozyturę centralnej informacji o zastawach

rejestrowych, należy też nadzór nad organizacją pracy tych jednostek.

1.

Akta rejestrowe obejmują wszystkie dokumenty i pisma przyjęte do tych akt, a także

inne dokumenty dotyczące podmiotu wpisanego do rejestru, a w przypadku rejestru dłużników

niewypłacalnych wchodzącego w skład Krajowego Rejestru Sądowego - dokumenty dotyczące

każdej pozycji tego rejestru.

2.

Akta rejestrowe są przechowywane we właściwym sądzie rejestrowym i nie mogą być wynoszone

poza miejsce ich przechowywania.

3.

Akta rejestrowe są udostępniane zainteresowanym pod nadzorem upoważnionego pracownika

sądowego.

1.

Sąd rejestrowy wydaje w zakresie określonym w art. 10 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej, odpisy dokumentów znajdujących się w aktach

rejestrowych.

2.

W razie oddalenia wniosku o złożenie do akt rejestrowych dokumentów zawierających

dane, których zgłoszenia sądowi rejestrowemu wymagają właściwe przepisy, sąd zwraca

dokumenty podmiotowi wnioskującemu.

1.

W postanowieniu o wpisie do rejestru sąd ustala treść wpisu w sposób umożliwiający

wprowadzenie tego wpisu do programu komputerowego.

2.

W przypadkach uzasadnionych, zwłaszcza gdy wpis jest bardzo obszerny, sąd może w treści

wpisu powołać się na dokument złożony do akt rejestrowych, o ile przepisy szczególne

tak stanowią. Dokument ten uważa się wówczas za objęty treścią wpisu.

3.

W postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego ust. 2 nie stosuje się. Treść

wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego powinna zostać ujawniona bez powoływania się

na dokumenty złożone do akt rejestrowych.

1.

Każdy wpis do rejestru sądowego innego niż rejestr zastawów i Krajowy Rejestr Sądowy

oznacza się numerem wynikającym z kolejności wpisów i opatruje datą wpisu, wskazując

w rubryce „uwagi” sygnaturę akt sprawy i numer karty, na której znajduje się odnośne

postanowienie sądu. W rubryce tej wpisuje się też nazwisko sekretarza sądowego, który

czynność wykonał, o ile przepis szczególny nie wymaga podpisu sędziego.

2.

Datą wpisu do rejestru jest data wydania postanowienia sądu w przedmiocie wpisu.

1.

Dokumenty stanowiące podstawę wpisu powinny być dołączone do wniosku w oryginale lub

w postaci odpisów, wyciągów lub kserokopii urzędowo poświadczonych. W szczególnie

uzasadnionych przypadkach kierownik sekretariatu poświadcza zgodność przedstawionych

odpisów tych dokumentów, oryginały zaś zwraca wnioskodawcy, za pokwitowaniem na odpisach.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do dokumentów objętych treścią wpisów w rejestrze.

1.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, sąd rejestrowy wydaje zainteresowanym

odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów znajdujących się w aktach rejestrowych.

Na odpisie statutu sąd rejestrowy zaświadcza, że odpowiada on co do treści statutowi

objętemu treścią wpisu.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego.

W postępowaniu o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do rejestru zastawów projekt

orzeczenia przedkłada się sędziemu lub referendarzowi sądowemu rozpoznającemu sprawę.

W przypadku konieczności dokonania zmian w przedłożonym projekcie sędzia lub referendarz

sądowy powinien wskazać dział, rubrykę, podrubrykę i pole, w których należy dokonać

korekty projektu orzeczenia.

W postępowaniu o wpis do rejestru dłużników niewypłacalnych sąd, doręczając dłużnikowi

odpis wniosku o wpis, zakreśla mu 7-dniowy termin do złożenia oświadczenia w przedmiocie

tego wniosku.

1.

W aktach rejestrowych podmiotu wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego oraz do rejestru

zastawów zamieszcza się wzmiankę o dacie i godzinie dokonania wpisu w rejestrze.

2.

W aktach rejestrowych podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców zamieszcza się

wzmiankę o dacie przesłania wniosku o wpis do rejestru podmiotów gospodarki narodowej

do właściwego urzędu statystycznego województwa oraz o dacie przesłania zgłoszenia

identyfikacyjnego lub aktualizacyjnego do wskazanego we wniosku urzędu skarbowego.

1.

Jeżeli nabycie udziałów lub objęcie akcji przez cudzoziemca podlega wpisowi do rejestru

przedsiębiorców, sąd przesyła odpis postanowienia o wpisie ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia nieruchomości przez cudzoziemca

na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu.

3.

Odpisy orzeczeń przesłanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są ewidencjonowane

w wykazie prowadzonym w sekretariacie wydziału.

W przypadku gdy w toku postępowania w przedmiocie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego

zachodzi konieczność ustalenia danych rejestrowych innego podmiotu niż ten, którego

dotyczy rozpoznawana sprawa, a mających wpływ na jej rozstrzygnięcie, sąd rejestrowy

zwraca się, bez obowiązku uiszczania opłat, do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru

Sądowego o udzielenie informacji pisemnej.

1.

Sąd rejestrowy prowadzi kontrolę terminowości składania sprawozdań finansowych i innych

dokumentów, o których mowa w art. 40 pkt 2-5 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

2.

Kierownik sekretariatu, w oparciu o dane uzyskane z systemu informatycznego, zawiadamia

sędziego o każdym zaniedbaniu w spełnieniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

Dokumenty, związane z wykreślonym na podstawie art. 46 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wpisem w dziale IV Krajowego Rejestru Sądowego, podlegają usunięciu z akt rejestrowych

przez wyłączenie do odrębnego zbioru dokumentów, bez pozostawienia w aktach jakichkolwiek

zarządzeń o ich usunięciu.

1.

Tekst jednolity umowy lub statutu, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o Krajowym

Rejestrze Sądowym oraz w art. 10a ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. - Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. Nr 121, poz. 770, z późn. zm., składany jest w aktach rejestrowych podmiotu z uwzględnieniem wszystkich wprowadzonych

do umowy lub statutu zmian. Jeżeli zmiana umowy lub statutu polega na uchwaleniu nowego

tekstu umowy lub statutu, złożenie tego tekstu jest równoznaczne ze złożeniem tekstu

jednolitego.

2.

Niezłożenie tekstu jednolitego nie jest przeszkodą w dokonaniu wpisu zmian umowy lub

statutu.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 2, sąd rejestrowy wzywa podmiot do złożenia tekstu

jednolitego na podstawie art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.

4.

Przyjmując tekst jednolity umowy lub statutu, sąd rejestrowy bada, czy uwzględnia

on ostatnią zmianę umowy oraz czy w pozostałym zakresie zgodny jest z poprzednio złożonym

tekstem jednolitym.

5.

Przepisy ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio w postępowaniach o wpis do innych rejestrów

sądowych.

1.

Zarządzenie dotyczące zamieszczenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia

lub obwieszczenia wpisu innego niż wpis do Krajowego Rejestru Sądowego sąd wydaje

jednocześnie z postanowieniem o wpisie.

2.

Obwieszczenie niepodlegające ogłoszeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym umieszcza

się na tablicy ogłoszeń w budynku sądowym oraz w lokalu urzędu właściwej gminy.

W przypadku wpisu dokonywanego przez sąd z urzędu, na podstawie art. 12 ust. 2, art. 24 ust. 4, art. 43-44 i art. 55 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, w razie braku danych, o których mowa w art. 35 tej ustawy, sąd rejestrowy powinien

ustalić dane identyfikacyjne wpisywanej osoby, zwracając się do właściwych organów.

Wnioski o zarejestrowanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której umowę zawarto

przy wykorzystaniu wzorca umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością udostępnionego

w systemie teleinformatycznym, złożone za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

są rozpoznawane w terminie 1 dnia roboczego od daty wpływu wniosku. Nie stosuje się

przepisu § 48 ust. 1.

W sprawach inicjowanych w postępowaniu rejestrowym drogą elektroniczną doręczenia

orzeczeń i pism sądowych są dokonywane elektronicznie poprzez przesłanie odpisu w

postaci elektronicznej na adres nadawcy pisma w systemie teleinformatycznym służącym

do obsługi złożenia wniosku o wpis sądowi rejestrowemu.

1.

Przewodniczący wydziału (kierownik sekcji) dokonuje wstępnej analizy pism dotyczących

postępowań upadłościowych i naprawczych i zarządza niezwłoczne ich przekazanie, zgodnie

z właściwością, sądowi upadłościowemu lub sędziemu-komisarzowi.

2.

W przypadku równoczesnego wpływu pism dotyczących czynności sądu upadłościowego lub

sędziego-komisarza, akta sprawy wraz z tymi pismami przedstawia się sędziemu-komisarzowi,

który decyduje o ich dalszym biegu.

Po przeprowadzeniu wstępnego zgromadzenia wierzycieli sędzia przewodniczący temu zgromadzeniu

przedstawia akta sprawy sądowi w celu podjęcia dalszych czynności.

W razie oddalenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 170 ust. 1 i art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1112, z późn. zm., zwanej dalej „prawem upadłościowym i naprawczym”, sąd niezwłocznie po zwrocie akt

z sądu okręgowego wyznacza syndyka, nadzorcę sądowego albo zarządcę i odwołuje zarządcę

albo nadzorcę tymczasowego.

Po upływie terminu określonego w art. 494 ust. 3 prawa upadłościowego i naprawczego

sąd na wniosek dłużnika wydaje zaświadczenie, w którym stwierdza, że nie zakazano

wszczęcia postępowania naprawczego.

Po upływie terminu określonego w art. 519 prawa upadłościowego i naprawczego sąd wydaje

postanowienie, w którym stwierdza, że postępowanie uległo z mocy prawa umorzeniu.

1.

W przypadku orzeczenia zakazu, o którym mowa w art. 373 ust. 1 prawa upadłościowego

i naprawczego, sąd upadłościowy, wraz z odpisem postanowienia, przesyła do Krajowego

Rejestru Sądowego dane niezbędne do dokonania wpisu do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych

(RDN).

2.

W razie braku danych, o których mowa w ust. 1, sąd upadłościowy prowadzący postępowanie,

w wyniku którego powstał obowiązek zawiadomienia wydziału gospodarczego sądu rejonowego

prowadzącego Krajowy Rejestr Sądowy o wpisie do RDN, zobowiązany jest do ustalenia

numeru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) dłużnika.

3.

W razie braku możliwości ustalenia numeru PESEL sąd powinien ujawnić w sentencji orzeczenia,

poza imieniem i nazwiskiem dłużnika wpisywanego z urzędu do RDN, także datę i miejsce

urodzenia, imiona rodziców, aktualny adres oraz serię i numer dokumentu tożsamości.

W razie uchylenia postanowienia w przedmiocie ogłoszenia upadłości, sąd okręgowy zawiadamia

o tym sąd upadłościowy.

Ogłoszenia lub obwieszczenia orzeczeń, podlegające na podstawie prawa upadłościowego

i naprawczego zamieszczeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, powinny obejmować

sentencję orzeczenia oraz istotne elementy komparycji orzeczenia.

Wezwanie pracownika, dokonywane w sposób określony w art. 472 K.p.c., może być w szczególności

dokonane telefonicznie za pośrednictwem pracodawcy, u którego pracownik ten jest zatrudniony.

O czynności tej należy uczynić wzmiankę w aktach sprawy, z uwzględnieniem nazwiska

i stanowiska osoby, której przekazano informację.

1.

Uznając potrzebę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, sędzia, któremu przydzielono

sprawę, bada, czy akta sprawy zawierają niezbędną dokumentację dotyczącą leczenia,

uzyskiwanych zarobków i charakteru zatrudnienia, a w razie stwierdzenia braku takiej

dokumentacji lub gdy jest niepełna - zarządza jej przedstawienie lub uzupełnienie.

W sprawach, w których kwestią sporną jest data, okres powstania niezdolności do pracy

lub inna podobna okoliczność, sąd podejmuje czynności zmierzające do uzyskania właściwej

dokumentacji.

2.

W razie dokonania przez pracownika lub ubezpieczonego, działającego bez adwokata lub

radcy prawnego, zgłoszenia w trybie art. 466 K.p.c., osoba przyjmująca zgłoszenie

zapisuje dane osobowe pracownika lub ubezpieczonego oraz treść zgłoszonego żądania

ze wskazaniem, przeciwko komu jest skierowane, i przedstawia je niezwłocznie przewodniczącemu

wydziału.

1.

Wydając wierzycielowi tytuł wykonawczy na podstawie postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia,

sąd dołącza również odpis tego postanowienia z uzasadnieniem w celu przekazania go

organowi egzekucyjnemu dla doręczenia dłużnikowi.

2.

W sprawach, w których wydanie postanowienia następuje z urzędu, odpis postanowienia

z uzasadnieniem przeznaczonym dla dłużnika sąd przesyła bezpośrednio organowi egzekucyjnemu.

W postanowieniu o nadaniu klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, niepochodzącemu

od sądu, zamieszcza się dane dotyczące tytułu egzekucyjnego, stron oraz świadczenia

będącego przedmiotem egzekucji.

Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności łączy się trwale z tytułem egzekucyjnym

i taki tytuł opatruje się klauzulą wykonalności. Jeżeli na tytule egzekucyjnym nie

można zapisać klauzuli wykonalności z powodu braku miejsca, klauzulę zamieszcza się

na karcie trwale połączonej z tytułem egzekucyjnym, z tym że początek tekstu klauzuli

powinien być umieszczony na tytule egzekucyjnym.

Jeżeli tytułem egzekucyjnym jest orzeczenie sądu albo ugoda zawarta przed sądem, sąd

nie wydaje oddzielnego postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, chyba że klauzula

ma być nadana na rzecz osoby lub przeciwko osobom, które nie są wymienione w tytule

egzekucyjnym jako uprawnione lub zobowiązane, albo tytuł egzekucyjny został wydany

w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

1.

Klauzulę wykonalności umieszcza się na wypisie orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Jeżeli jednak w postępowaniu odwoławczym orzeczenie to zostało zmienione lub zasądzono

dalsze koszty postępowania, wypis orzeczenia sądu pierwszej instancji powinien obejmować

także treść rozstrzygnięcia w drugiej instancji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy sąd rozpoznawał sprzeciw od

wyroku zaocznego lub zarzuty przeciwko nakazowi zapłaty, wydanemu w postępowaniu nakazowym.

Jeżeli tytułem egzekucyjnym jest ugoda zawarta przed sądem lub innym organem, klauzulę

wykonalności umieszcza się na odpisie protokołu posiedzenia zawierającego treść ugody.

Jeżeli tytuł wykonawczy wydaje się wierzycielowi, który w postępowaniu rozpoznawczym

zwolniony był od kosztów sądowych, na tytule zamieszcza się adnotację: „wierzyciel

zwolniony od kosztów sądowych”.

1.

W tytule wykonawczym wymienia się osobę, której tytuł został wydany.

2.

W razie wydania kilku tytułów wykonawczych, należy je oznaczyć kolejnymi numerami.

Jeżeli wykonanie postanowienia w przedmiocie zabezpieczenia lub nieprawomocnego wyroku

uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia przez wierzyciela, klauzula wykonalności

może być nadana dopiero po złożeniu tego zabezpieczenia.

1.

Jeżeli nadanie klauzuli wykonalności następuje bez oddzielnego postanowienia w tym

przedmiocie, na oryginale orzeczenia lub protokołu ugody sądowej zamieszcza się adnotację

wymieniającą osobę, której wydano tytuł wykonawczy, z podpisem kierownika sekretariatu

i datą wydania.

2.

Adnotację o wydaniu tytułu wykonawczego zamieszcza się na oryginale orzeczenia sądu

pierwszej instancji, jednakże w razie gdy orzeczenie sądu pierwszej instancji zostało

zmienione przez sąd odwoławczy, adnotację o wydaniu tytułu wykonawczego zamieszcza

się również na oryginale orzeczenia sądu odwoławczego, a gdy sądem tym był Sąd Najwyższy

- na dołączonym do akt sprawy odpisie orzeczenia tego sądu. Klauzulę wykonalności,

o której mowa w § 187, nadaje się z adnotacją o dacie złożenia zabezpieczenia.

3.

W razie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, przez sąd z urzędu,

w adnotacji zamieszcza się wyrazy: „z urzędu”.

4.

W razie nadania klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty, przez sąd z urzędu, tytuł

wykonawczy pozostawia się w aktach sprawy, wydając go wierzycielowi jedynie na jego

wniosek.

Odpis prawomocnego postanowienia wydanego na skutek skargi na czynności komornika

sąd przesyła komornikowi, na którego czynności skargę wniesiono.

W postępowaniu o wyjawienie majątku stosuje się odpowiednio przepisy § 174.

W postanowieniu o przysądzeniu własności nieruchomości sąd stwierdza, czy cała cena

nabycia została uiszczona, albo czy na jej poczet zaliczona została wierzytelność

nabywcy lub innego wierzyciela, jak też obowiązek dłużnika wydania nieruchomości nabywcy,

oraz wydaje zarządzenie w przedmiocie utrzymania w mocy służebności.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym nie stosuje się przepisów § 179, 183-186

i 188.

1.

Jeżeli nieruchomość położona jest na obszarach właściwości dwóch lub więcej sądów

rejonowych, sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej wyznacza prezes sądu okręgowego,

a jeżeli położona jest na obszarach właściwości dwóch lub więcej sądów okręgowych

- prezes sądu apelacyjnego.

2.

Jeżeli właściwość do prowadzenia księgi wieczystej przejdzie na inny sąd albo jeżeli

do prowadzenia księgi wieczystej wyznaczony zostanie inny sąd, sąd, który przejął

prowadzenie księgi wieczystej, zawiadamia o tym właściciela wpisanego w księdze oraz

osoby, którym służą prawa lub roszczenia wpisane w księdze wieczystej, a także organ

prowadzący ewidencję gruntów i budynków.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zmiana właściwości miejscowej sądu obejmuje

cały obszar właściwości lub oznaczoną jego część.

1.

W sądzie, który przejął prowadzenie księgi wieczystej, dokonuje się nowego oznaczenia

tej księgi. Dane dotychczasowe poprzedza się wyrazem „dawna” i podkreśla czerwoną

linią, a obok zamieszcza nowe oznaczenie księgi wieczystej.

2.

W zawiadomieniach, o których mowa w § 192 ust. 2, podaje się numer właściwego repertorium

wynikający z nowego oznaczenia księgi wieczystej.

Jeżeli zmiana właściwości miejscowej sądu do prowadzenia księgi wieczystej nastąpiła

na skutek zmiany przepisów w zakresie właściwości sądów prowadzących księgi wieczyste,

księgę wieczystą wraz z aktami zawierającymi wnioski nierozpoznane przekazuje się

niezwłocznie sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej według nowych przepisów.

Księgi wieczyste zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym. Sposób zakładania

i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym, a także prowadzenia ksiąg

wieczystych założonych w formie teczek określają przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece i przepisy wydane na ich podstawie.

1.

O założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości, zmianach wpisów w dziale I i II księgi

wieczystej sąd zawiadamia oprócz uczestników postępowania także właściwy organ prowadzący

ewidencję gruntów i budynków.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przesłane organowi prowadzącemu ewidencję gruntów

i budynków, nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia.

Zawiadomienie o założeniu księgi wieczystej dla spółdzielczego własnościowego prawa

do lokalu oraz o wpisie hipoteki do księgi wieczystej, przesłane przez sąd właściwej

spółdzielni mieszkaniowej, nie zawiera pouczenia o środkach zaskarżenia.

1.

Jeżeli wniosek o wpis podlega zwrotowi, a z treści załączonych do niego dokumentów

wynika, że nastąpiła zmiana w prawie własności, sąd, po dokonaniu wpisu ostrzeżenia

o niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zwraca wyłącznie wniosek,

pozostawiając w aktach dokumenty, które stanowiły podstawę wpisu ostrzeżenia.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wniosek zawarty jest w akcie notarialnym,

sąd załącza do akt księgi wieczystej wypis z aktu notarialnego przesłany przez notariusza,

a wnioskodawcy doręcza się jedynie zarządzenie o zwrocie wniosku.

3.

Zarządzenie o zwrocie wniosku z powodu braku stałej opłaty powinno zawierać dodatkowo

pouczenie, że w razie uiszczenia brakującej opłaty w terminie tygodniowym od dnia

doręczenia zarządzenia wniosek wywołuje skutek od daty pierwotnego wniesienia.

Jeżeli zawiadomienie o dokonanych wpisach zawiera treść niezgodną z treścią wpisów

dokonanych w księdze wieczystej lub nastąpiła w jego treści niedokładność, błąd pisarski

albo rachunkowy lub inne oczywiste omyłki, które nie dotyczą treści wpisu w księdze

wieczystej, sąd sporządza ponownie w sposób prawidłowy zawiadomienie i przesyła je

wnioskodawcy i uczestnikom postępowania z adnotacją „poprawiono” oraz pouczeniem,

że jest to pierwsze prawidłowe zawiadomienie.

W razie przedstawienia akt księgi wieczystej sądowi okręgowemu w celu rozpoznania

środka odwoławczego, jeżeli księga wieczysta prowadzona jest w systemie informatycznym,

do akt dołącza się odpis zupełny księgi wieczystej, której dotyczy zaskarżone orzeczenie,

w innym przypadku - kserokopię księgi wieczystej.

1.

Wniosek o wydanie odpisu księgi wieczystej lub zaświadczenia ze zbioru dokumentów,

z księgi zamkniętej lub dawnej księgi zamkniętej, poza ogólnymi wymogami przewidzianymi

dla pism procesowych, powinien zawierać oznaczenie księgi wieczystej lub wskazanie

dokumentu umożliwiającego ustalenie jej treści, a w przypadku złożenia wniosku przez

zainteresowanego, którego prawa nie są ujawnione w danej księdze wieczystej, również

uzasadnienie potrzeby uzyskania przez niego odpisu lub zaświadczenia.

2.

Odpis księgi wieczystej powinien również zawierać wpisy nieprawomocne oraz adnotacje

o wnioskach wpisanych w odpowiednich działach księgi wieczystej oraz sprawach wszczętych

z urzędu.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do odpisów ksiąg wieczystych zawierających

wpisy wykreślone.

4.

Odmowa wydania dokumentów, o których mowa w ust. 1, następuje na piśmie poprzez umieszczenie

na wniosku adnotacji „odmawiam”, zaopatrzonej w datę i czytelny podpis przewodniczącego

wydziału. Na odmowę wydania dokumentów przysługuje skarga do prezesa sądu rejonowego.

1.

Na zarządzenie przewodniczącego wydziału może zostać wydany z akt księgi wieczystej

tylko dokument, który nie stanowił podstawy wpisu.

2.

Wydanie dokumentu następuje na żądanie osoby zainteresowanej po złożeniu przez nią

do akt księgi wieczystej uwierzytelnionego odpisu lub wypisu z dokumentu albo jego

kserokopii poświadczonej notarialnie.

3.

Przewodniczący wydziału może zwolnić osobę zainteresowaną od obowiązku wskazanego

w ust. 2 i zarządzić sporządzenie odpisu lub kserokopii dokumentu na jej koszt. Tak

sporządzony odpis lub kserokopia zaopatrzone w pieczęć urzędową, datę i czytelny podpis

sędziego lub referendarza sądowego składany jest do akt księgi wieczystej w miejsce

wydanego dokumentu, o czym sędzia lub referendarz sądowy zamieszcza notatkę w aktach.

4.

Na żądanie osoby mającej interes prawny przewodniczący wydziału może sporządzić odpis

lub wypis z dokumentu załączonego do akt księgi wieczystej, stanowiącego podstawę

wpisu, albo jego kserokopię i wydać tej osobie, po uprzednim zaopatrzeniu w pieczęć

urzędową, datę i czytelny podpis.

1.

W pomieszczeniach archiwum ksiąg wieczystych mogą przebywać wyłącznie osoby zatrudnione

do ich prowadzenia oraz osoby upoważnione przez prezesa sądu rejonowego.

2.

Udostępnianie ksiąg wieczystych, akt tych ksiąg, ksiąg zamkniętych lub dokumentów

przekazanych na przechowanie przez notariusza odbywa się w specjalnie do tego przygotowanej

sali przeglądowej bądź w wydzielonej części sekretariatu wydziału.

3.

Prezes sądu okręgowego może ustalić, w porozumieniu z właściwymi organizacjami zawodowymi

notariuszy, rzeczoznawców majątkowych i geodetów, określone dni i godziny udostępniania

ksiąg wieczystych, akt tych ksiąg, ksiąg zamkniętych lub dokumentów przekazanych na

przechowanie przez notariusza - członkom tych korporacji.

1.

Do zakresu czynności przewodniczącego wydziału rodzinnego i nieletnich, poza określonymi

w § 57-60, należy

1)

badanie skuteczności stosowania w poszczególnych rodzajach spraw określonych środków

o charakterze wychowawczym i resocjalizacyjnym;

2)

opracowywanie planów działalności profilaktycznej i resocjalizacyjnej oraz kontrola

ich realizacji;

3)

koordynacja współpracy sędziów z terenowymi organami administracji publicznej, instytucjami

oraz organizacjami społecznymi, do których zadań należą sprawy rodziny, dzieci i młodzieży;

4)

zapewnienie możliwości podejmowania przez sędziego czynności w sprawach niecierpiących

zwłoki, również poza godzinami urzędowania sądu.

2.

Dokonując podziału spraw między sędziów, przewodniczący wydziału rodzinnego powinien

przestrzegać zasady terytorialnego podziału pracy.

Sędzia rodzinny współdziała z organami, instytucjami i organizacjami społecznymi zajmującymi

się na danym terenie problematyką rodziny, dzieci i młodzieży, sprawami oświaty i

wychowania, zdrowia, a także sprawami ładu i porządku publicznego.

Sędzia rodzinny współpracuje z kuratorem sądowym, a za jego pośrednictwem z kuratorami

społecznymi.

W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na potrzebę uregulowania innych problemów

rodzinnych niż będące przedmiotem postępowania, sędzia rodzinny wszczyna postępowanie

z urzędu lub zawiadamia o potrzebie wszczęcia takiego postępowania właściwego prokuratora

albo właściwą instytucję lub organizację społeczną.

W razie ujawnienia, w związku z toczącą się sprawą, potrzeby udzielenia pomocy rodzinie

w usunięciu trudności zagrażających jej dobru, sędzia rodzinny podejmuje z urzędu

także czynności pozaprocesowe. W szczególności może on zwrócić się do właściwych instytucji

lub organizacji w celu uzyskania dla tej rodziny określonych świadczeń socjalnych,

świadczeń z zakresu lecznictwa lub pomocy społecznej, pomocy w znalezieniu odpowiedniej

pracy lub co do zmiany sposobu zamieszkiwania członków rodziny, jeżeli wspólne ich

zamieszkiwanie zagraża dobru małoletnich dzieci.

1.

W sprawach o roszczenia alimentacyjne, o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane,

o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką,

jak również w sprawach osób uzależnionych od alkoholu bądź od środków odurzających

lub psychotropowych, w razie niewskazania w wyznaczonym terminie przez powoda lub

wnioskodawcę prawidłowego adresu pozwanego lub uczestnika postępowania, przewodniczący

przed zarządzeniem zwrotu pozwu lub wniosku podejmuje czynności w celu ustalenia tego

adresu.

2.

W każdej sprawie, w której postępowanie może być wszczęte z urzędu, przewodniczący

posiedzenia, przed zawieszeniem postępowania, podejmuje czynności w celu ustalenia

właściwego adresu osób, których to postępowanie dotyczy.

W orzeczeniach stanowiących podstawę wpisu w aktach stanu cywilnego oraz w protokołach

uznania dziecka sąd określa dane osobowe stron w sposób stosowany w dowodach osobistych.

1.

Jeżeli w toku postępowania, w sprawie o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane,

pozwany wyraził gotowość uznania dziecka, sąd przyjmuje, w trybie postępowania nieprocesowego,

oświadczenie o uznaniu dziecka oraz umarza postępowanie w części, w jakiej stało się

ono bezprzedmiotowe.

2.

Odpis protokołu uznania dziecka sąd przesyła właściwemu urzędowi stanu cywilnego.

1.

Oświadczenie o uznaniu dziecka powinno być przyjęte przy równoczesnej obecności uznającego

i osoby, której zgoda na uznanie dziecka jest potrzebna.

2.

Jeżeli osoba, której zgoda na uznanie dziecka jest potrzebna, nie była obecna przy

składaniu oświadczenia o uznaniu, sąd, który przyjął oświadczenie o uznaniu, niezwłocznie

zawiadamia ją o tym i wzywa do złożenia oświadczenia.

3.

Protokoły z przyjęcia oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, podpisują uznający

oraz osoby, których zgoda na uznanie dziecka jest potrzebna.

W razie uznania dziecka przed sądem, który nie był właściwy miejscowo, odpis protokołu

o uznaniu dziecka przesyła się do sądu właściwego oraz do urzędu stanu cywilnego.

Odpis pozwu w sprawie o rozwód lub separację doręcza się pozwanemu po stwierdzeniu,

że pojednanie małżonków nie nastąpiło. Doręczenie może nastąpić na posiedzeniu pojednawczym.

Sprawa o rozwód lub separację powinna być prowadzona w taki sposób, aby przy zachowaniu

zasady koncentracji materiału dowodowego strony miały czas na przemyślenie sprawy

przed jej ostatecznym zakończeniem. Dotyczy to w szczególności odpowiedniego wyznaczenia

pierwszego terminu rozprawy.

W razie wydania postanowienia nakazującego wypłatę wynagrodzenia za pracę lub innych

należności przypadających jednemu małżonkowi do rąk drugiego małżonka, odpis tego

postanowienia przesyła się pracodawcy lub dłużnikowi innej wierzytelności z wezwaniem,

aby przypadające od nich wynagrodzenie za pracę lub inne należności wypłacali w całości

lub w części wyłącznie do rąk drugiego małżonka.

1.

W przypadkach nagłych w razie wydania zarządzeń przez sąd, który nie jest właściwy

miejscowo, należy zawiadomić o tym sąd właściwy, przesyłając odpisy wydanych zarządzeń.

2.

Po ustaniu konieczności działania sądu, który nie jest właściwy miejscowo, akta sprawy

przesyła się do sądu właściwego.

O wszczęciu przez sąd opiekuńczy postępowania z urzędu zawiadamia się uczestników

postępowania, określając jego rodzaj, oraz poucza o możliwości zgłaszania wniosków

dowodowych.

Rodzice, którzy wyrazili zgodę na przysposobienie dziecka bez wskazania osoby przysposabiającego

lub odwołali taką zgodę, powinni podpisać protokół zawierający ich oświadczenie o

wyrażeniu zgody lub o jej odwołaniu.

1.

O wyrażeniu przez rodziców zgody na przysposobienie dziecka bez wskazania osoby przysposabiającego

zawiadamia się ośrodek adopcyjno-opiekuńczy zajmujący się kierowaniem dzieci do zastępczego

środowiska rodzinnego.

2.

Obowiązek zawiadomienia podmiotów wymienionych w ust. 1 powstaje również w sytuacji,

gdy rodzicom nie przysługuje władza rodzicielska.

Po ustaleniu, że małoletniemu nie można zapewnić odpowiedniego zastępczego środowiska

rodzinnego w kraju, sąd zwraca się do ośrodka adopcyjno-opiekuńczego wyznaczonego

do kwalifikowania dzieci do przysposobienia przez osoby zamieszkałe za granicą o informację

o takich osobach.

1.

Wysłuchanie przysposabianego powinno odbyć się poza salą posiedzeń sądowych, z zapewnieniem

małoletniemu pełnej swobody wypowiedzi. W przypadku zastosowania przepisu art. 118

§ 3 K.r.o., sąd czyni o tym stosowną wzmiankę w protokole posiedzenia.

2.

Przed rozstrzygnięciem zgodnie z art. 121

W postanowieniu o przysposobieniu sąd wskazuje rodzaj przysposobienia przez zamieszczenie

wzmianki: „przysposobienie pełne nierozwiązywalne”, „przysposobienie pełne” lub „przysposobienie

niepełne”.

Informację o wyrażeniu przez rodziców zgody na przysposobienie bez wskazania osoby

przysposabiającego zamieszcza się w komparycji postanowienia obok imienia i nazwiska

małoletniego, którego postępowanie dotyczy.

1.

Zabezpieczając, przed urodzeniem się dziecka, przyszłe roszczenia alimentacyjne związane

z ustaleniem ojcostwa, należy określić oddzielnie kwoty zabezpieczone na rzecz matki

i oddzielnie kwoty zabezpieczone na rzecz dziecka.

2.

Termin płatności kwot dla matki określa się datą ścisłą. Termin płatności kwot dla

dziecka określa się datą urodzenia dziecka, którą należy wskazać w postępowaniu egzekucyjnym.

W sprawach nieletnich stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozporządzenia

dotyczące czynności w sprawach karnych, o ile nie pozostają w sprzeczności z przepisami

o postępowaniu w sprawach nieletnich.

W razie wydania postanowienia o przekazaniu sprawy nieletniego do postępowania mediacyjnego,

sąd określa w nim termin nadesłania sprawozdania z jego przebiegu i wyników.

W razie otrzymania ustnego zawiadomienia o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego

albo o okolicznościach świadczących o jego demoralizacji, sędzia rodzinny sporządza

protokół, uprzedzając równocześnie osobę zawiadamiającą o odpowiedzialności karnej

za fałszywe oskarżenie i zawiadomienie o przestępstwie niepopełnionym.

1.

Prowadząc postępowanie wyjaśniające, sędzia rodzinny powinien dążyć do objęcia postępowaniem

w danej sprawie wszystkich nieletnich, którzy brali udział w popełnieniu czynu, oraz

wszystkich czynów popełnionych przez tych nieletnich.

2.

Sędzia zarządza przekazanie bądź wyłączenie z akt sprawy i przekazanie Policji tych

materiałów, które nie doprowadziły do ustalenia sprawcy czynu.

1.

Sędzia rodzinny wydając postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego, rozważa,

czy nie zachodzi konieczność zastosowania wobec nieletniego odpowiedniego środka tymczasowego.

Przed wydaniem postanowienia w tym przedmiocie powinien w miarę możliwości wysłuchać

nieletniego.

2.

Postanowienie o zastosowaniu środka tymczasowego powinno być nieletniemu ogłoszone.

Jeżeli zachodzi potrzeba zawiadomienia szkoły, instytucji państwowej, społecznej lub

jednostki samorządowej o wszczęciu bądź ukończeniu postępowania, sąd rozważa, czy

dokonanie takiego zawiadomienia nie naruszy dobra nieletniego.

Doręczenia rodzicom orzeczeń, zarządzeń, zawiadomień oraz odpisów pism dokonuje się

do rąk tego z nich, pod którego opieką nieletni faktycznie pozostaje.

Orzeczeń, zarządzeń, zawiadomień i odpisów pism nie doręcza się nieletniemu, który

nie ukończył 13 lat.

Zlecając Policji dokonanie określonych czynności lub dokonanie czynności w określonym

zakresie, sędzia rodzinny wymienia w zarządzeniu rodzaj tych czynności oraz sposób

i termin ich wykonania.

Zlecenie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego następuje w formie zarządzenia.

Przed zastosowaniem wobec nieletniego tymczasowego nadzoru organizacji młodzieżowej

lub innej organizacji społecznej albo zakładu pracy, w którym nieletni jest zatrudniony,

jak również przed zastosowaniem tymczasowego nadzoru osoby godnej zaufania, sędzia

rodzinny uzgadnia z organizacją, zakładem pracy lub osobą mającą pełnić ten nadzór

sposób jego wykonywania ze wskazaniem praw i obowiązków nadzorującego, o czym zamieszcza

w aktach sprawy stosowną notatkę.

Ustanawiając tymczasowy nadzór organizacji młodzieżowej lub innej organizacji społecznej,

zakładu pracy albo osoby godnej zaufania, jak również stosując nadzór kuratora, określa

się częstotliwość składania sprawozdań ze wskazaniem pierwszego terminu wykonania

tego obowiązku.

1.

W sprawie nieletniego umieszczonego tymczasowo w schronisku dla nieletnich sędzia

zawiadamia niezwłocznie dyrektora tego schroniska o skierowaniu sprawy do rozpoznania

w postępowaniu poprawczym, przesyłając jednocześnie odpis postanowienia wydanego w

tym przedmiocie, a także o terminach rozprawy, o jej przerwaniu lub odroczeniu oraz

o treści orzeczenia kończącego postępowanie poprawcze.

2.

Dokumenty i informacje, o których mowa w ust. 1, można przekazać za pośrednictwem

osoby doprowadzającej nieletniego do sądu.

1.

Stawiennictwo nieletniego w sądzie odbywa się przy udziale co najmniej jednego z rodziców,

opiekuna albo kuratora.

2.

Doprowadzenie do sądu nieletniego umieszczonego tymczasowo w odpowiednim młodzieżowym

ośrodku wychowawczym lub młodzieżowym ośrodku socjoterapii może nastąpić także za

pośrednictwem wychowawcy lub pracownika wyznaczonego przez dyrektora placówki.

3.

W razie gdy nieletni przebywa w policyjnej izbie dziecka albo nie został doprowadzony

przez rodziców bez usprawiedliwienia, a zachodzi obawa jego ucieczki, doprowadzenie

następuje za pośrednictwem Policji.

4.

Przy doprowadzaniu do sądu nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich lub

zakładzie poprawczym stosuje się odpowiednio przepisy o doprowadzaniu do sądu osób

pozbawionych wolności.

Jeżeli w sprawie występuje kilku nieletnich, dopuszczalne jest wydanie postanowienia

o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu opiekuńczo-wychowawczym oraz postanowienia o rozpoznaniu

sprawy w postępowaniu poprawczym i rozłączenie spraw.

1.

W razie uchylenia na rozprawie postanowienia o umieszczeniu nieletniego w schronisku

dla nieletnich, należy zapewnić nieletniemu możliwość odbioru ze schroniska przedmiotów

osobistych i pieniędzy stanowiących jego własność oraz rozliczenia się ze schroniskiem.

2.

Nakaz zwolnienia ze schroniska doręcza się osobie doprowadzającej nieletniego na rozprawę.

W razie orzeczenia wobec nieletniego środka wychowawczego w postaci upomnienia i wykonania

tego orzeczenia poprzez udzielenie upomnienia, w protokole posiedzenia należy zamieścić

stosowną wzmiankę.

1.

W razie zobowiązania nieletniego do przeproszenia pokrzywdzonego sąd określa termin

i formę, w jakiej przeproszenie ma nastąpić. Jeżeli przeproszenie następuje na sali

sądowej w obecności sądu, należy o tym uczynić wzmiankę w protokole posiedzenia.

2.

W razie zobowiązania nieletniego do naprawienia wyrządzonej szkody, do wykonania określonych

prac lub świadczeń społecznych na rzecz pokrzywdzonego lub społeczności lokalnej,

sąd określa sposób i termin wykonania tych obowiązków. Sąd określa także sposób i

termin naprawienia szkody przez rodziców nieletniego.

Odebranie poręczenia udzielonego przez organizację młodzieżową lub inną organizację

społeczną, zakład pracy albo osobę godną zaufania następuje w formie pisemnej lub

ustnej do protokołu.

Wniosek o wszczęcie postępowania, złożony przez osobę nieuprawnioną, przewodniczący

wydziału przesyła prokuratorowi lub gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych,

a w razie ustnego zgłoszenia wniosku, przesłaniu podlega notatka służbowa.

Jeżeli do wniosku nie została dołączona opinia biegłego, przewodniczący posiedzenia,

przed wyznaczeniem rozprawy, zarządza poddanie osoby, której postępowanie dotyczy,

odpowiednim badaniom i doręczenie jej odpisu wniosku.

1.

W razie gdy uczestnik postępowania odbywa karę pozbawienia wolności, sąd zawiadamia

dyrektora zakładu karnego o wpłynięciu wniosku o zastosowanie obowiązku poddania się

uczestnika, którego dotyczy wniosek, leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego i

zwraca się o rozważenie możliwości zakwalifikowania tego uczestnika do leczenia odwykowego

w zakładzie karnym. Po uzyskaniu informacji z zakładu karnego sąd podejmuje decyzję

o dalszym postępowaniu w sprawie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy uczestnikiem postępowania jest wychowanek

zakładu poprawczego lub nieletni umieszczony w schronisku dla nieletnich.

W postanowieniu orzekającym obowiązek poddania się leczeniu z ustanowieniem nadzoru

kuratora, jeżeli sytuacja wymaga składania sprawozdań przez kuratora częściej niż

co 2 miesiące, określa się częstotliwość ich składania i termin złożenia pierwszego

sprawozdania.

Skierowanie osoby uzależnionej od środków odurzających i psychotropowych następuje

łącznie na przymusowe leczenie i rehabilitację.

1.

Przed wysłuchaniem osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego przez sędziego wizytującego

szpital sąd wszczyna postępowanie.

2.

Z wysłuchania sporządza się protokół, w którym zamieszcza się również wzmiankę o zapoznaniu

się sędziego z dokumentacją medyczną osoby, której postępowanie dotyczy, a także inne

informacje istotne dla oceny zasadności jej pobytu w szpitalu.

W razie zarządzenia natychmiastowego wypisania ze szpitala sędzia zawiadamia o tym

niezwłocznie ordynatora oraz osobę, której dotyczy postępowanie, i odnotowuje to w

protokole wysłuchania. W przypadku pozostawienia osoby wysłuchanej w szpitalu sędzia

informuje tę osobę oraz ordynatora o terminie i miejscu rozprawy.

Jeżeli sąd opiekuńczy właściwy dla miejsca siedziby szpitala, w związku z prowadzonym

postępowaniem, uzyska informacje o okolicznościach, które mogą uzasadniać podjęcie

czynności przez inny sąd, prokuraturę lub inny organ, dokonuje stosownego zawiadomienia.

O wszczęciu i zakończeniu postępowania w sprawie osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego

bez jej zgody sąd właściwy dla miejsca siedziby szpitala zawiadamia sąd opiekuńczy

właściwy dla tej osoby.

Osoby biorące udział w posiedzeniach sądu lub mające dostęp do akt sąd uprzedza o

obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności będących przedmiotem postępowania pod

rygorem odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy uchybień w zakresie przestrzegania

praw osób z zaburzeniami psychicznymi, przebywających w szpitalach psychiatrycznych

i domach pomocy społecznej, sąd zawiadamia sędziego wizytującego, a w razie poważniejszych

uchybień - prokuratora.

1.

W postępowaniu wykonawczym czynności związane z jego przebiegiem należą do prezesa

sądu oraz do sędziego rodzinnego, z wyjątkiem czynności zastrzeżonych dla sądu.

2.

Do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, w uzasadnionych przypadkach prezes

sądu może upoważnić na piśmie przewodniczącego wydziału.

1.

Wzywanie na posiedzenie sądowe wychowanka umieszczonego w zakładzie poprawczym, młodzieżowym

ośrodku wychowawczym lub młodzieżowym ośrodku socjoterapii należy ograniczyć do niezbędnej

konieczności wynikającej z przepisów szczególnych lub z okoliczności sprawy.

2.

Jeżeli osobiste stawienie się wychowanka zakładu poprawczego lub ośrodków wymienionych

w ust. 1 jest konieczne, stosuje się odpowiednio § 239.

Wykonując środek wychowawczy zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, także w przypadku

gdy nieletni nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, sąd zawiadamia

właściwego starostę, przesyłając mu odpis orzeczenia.

W postępowaniu wykonawczym sędzia może, w drodze wywiadu środowiskowego, zarządzić

zebranie wiadomości o sytuacji rodzinnej oraz o zachowaniu się podopiecznego po wydaniu

orzeczenia.

W czasie trwania opieki sąd przy współudziale kuratora sądowego bada co najmniej raz

na 6 miesięcy warunki życiowe osoby poddanej opiece.

Sąd może nakazać, aby sporządzenie inwentarza przez opiekuna odbyło się z udziałem

kuratora sądowego.

Sąd powinien okresowo wysłuchiwać osoby poddane opiece lub kurateli, chyba że ze względu

na ich stan psychiczny lub umysłowy byłoby to oczywiście niecelowe. Sąd może połączyć

wysłuchanie osoby poddanej opiece lub kurateli z odebraniem sprawozdania od opiekuna

lub kuratora.

W razie orzeczenia nadzoru kuratora sądowego, organizacji młodzieżowej lub innej organizacji

społecznej, zakładu pracy lub osoby godnej zaufania, o sprawującym nadzór zawiadamia

się niezwłocznie rodziców, których władza rodzicielska została ograniczona. W sprawie

nieletniego zawiadamia się nieletniego, jego rodziców lub opiekuna; w pozostałych

przypadkach zawiadamia się osobę, w stosunku do której orzeczono nadzór.

W razie ustania opieki lub kurateli z mocy prawa, jak również gdy ustały przyczyny

uzasadniające ograniczenie władzy rodzicielskiej, sąd umarza postępowanie opiekuńcze

i wydaje stosowne zarządzenie.

1.

Oddanie nieletniego pod nadzór odpowiedzialny następuje przez zobowiązanie rodziców

lub opiekuna do roztoczenia wzmożonej pieczy nad nieletnim oraz do składania okresowych

sprawozdań z zachowania się nieletniego. Sąd określa częstotliwość składania sprawozdań

i termin złożenia pierwszego sprawozdania.

2.

Jeżeli nieletni nie pozostaje pod pieczą obojga rodziców, nadzór odpowiedzialny powierza

się temu z nich, który faktycznie wykonuje władzę rodzicielską.

W sprawach, w których wykonanie orzeczenia sądu rodzinnego należy do kuratora sądowego,

sędzia rodzinny po wszczęciu postępowania wykonawczego przekazuje do zespołu kuratorskiej

służby sądowej odpis orzeczenia w celu jego wykonania.

1.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia o umieszczeniu małoletniego w placówce

opiekuńczo-wychowawczej lub nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym lub młodzieżowym

ośrodku socjoterapii, sąd zwraca się do właściwego organu o skierowanie małoletniego

lub nieletniego do odpowiedniej placówki lub ośrodka, a po otrzymaniu skierowania

poleca doprowadzenie go zgodnie ze skierowaniem.

2.

Sąd może zlecić rodzicom małoletniego lub nieletniego jego doprowadzenie, a nieletniemu

może zezwolić wyjątkowo na samodzielne udanie się do ośrodka wskazanego w skierowaniu.

W uzasadnionych przypadkach doprowadzenie nieletniego sąd może zlecić Policji.

3.

W razie potrzeby przymusowego odebrania małoletniego lub nieletniego stosuje się art.

598

1.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku orzekającego umieszczenie nieletniego w

zakładzie poprawczym sąd przesyła do Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o skierowanie

nieletniego do odpowiedniego zakładu.

2.

Po otrzymaniu skierowania sąd zleca rodzicom, a w razie potrzeby Policji, doprowadzenie

nieletniego do wskazanego w skierowaniu zakładu.

3.

W czynności doprowadzenia przez rodziców lub Policję może brać udział upoważniony

pracownik zakładu.

4.

W wyjątkowym przypadku sędzia może zezwolić nieletniemu na udanie się do zakładu bez

udziału osób wymienionych w ust. 2.

Sąd rodzinny najpóźniej na 30 dni przed zwolnieniem nieletniego z zakładu poprawczego

rozstrzyga w przedmiocie wykonania orzeczonej wobec nieletniego kary ograniczenia

wolności lub odstąpienia od jej wykonania. Odpis prawomocnego postanowienia przesyła

się sądowi właściwemu do wykonania kary ograniczenia wolności.

1.

Po upływie 2 lat od uprawomocnienia się postanowienia orzekającego obowiązek poddania

się leczeniu odwykowemu sąd postanowieniem umarza postępowanie i wydaje stosowne zarządzenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie uznania przez sąd, że obowiązek poddania

się leczeniu ustał we wcześniejszym terminie lub uległ zmianie.

W przypadku gdy osoba uzależniona od środków odurzających lub psychotropowych ukończy

18 lat przed zakończeniem leczenia przymusowego i rehabilitacji, sąd, wydając w razie

potrzeby przed tym terminem postanowienie o przedłużeniu czasu przymusowego leczenia

i rehabilitacji, określa równocześnie termin końcowy, z którego upływem obowiązek

ten ustaje, mając na względzie, iż czas leczenia i rehabilitacji nie może być dłuższy

niż 2 lata.

Po ustaniu obowiązku leczenia i rehabilitacji sąd w postępowaniu wykonawczym umarza

postępowanie i wydaje stosowne zarządzenia.

1.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym akta sprawy są prowadzone w systemie teleinformatycznym.

2.

Pisma procesowe w postaci papierowej są przekształcane na formę elektroniczną, a następnie

są włączane do akt, o których mowa w ust. 1.

3.

Po przekształceniu pisma procesowe w postaci papierowej przechowuje się w pomocniczym

zbiorze dokumentów. Załączniki do pism procesowych są włączane do pomocniczego zbioru

dokumentów bez potrzeby ich przekształcania. Pomocniczy zbiór dokumentów jest udostępniany

na zasadach analogicznych do zasad udostępniania akt sądowych.

1.

Akta udostępnia się stronom i ich przedstawicielom za pośrednictwem kont w systemie

teleinformatycznym.

2.

Po uwierzytelnieniu na koncie pozwany lub jego przedstawiciel uzyskuje dostęp do akt

po podaniu poufnego identyfikatora sprawy doręczanego pozwanemu wraz z odpisem nakazu

zapłaty.

3.

Strona, a także jej przedstawiciel, może za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

udzielić innym osobom posiadającym konta w tym systemie dostępu do akt, o ile osobom

tym przysługuje uprawnienie do ich przeglądania. Dostęp jest ograniczony do przeglądania

akt.

4.

Strona, a także jej przedstawiciel, może za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

pozbawić dostępu do akt inne osoby, o których mowa w ust. 3, jeśli osobom tym przestało

przysługiwać uprawnienie do ich przeglądania.

5.

Jeżeli pozwany, który nie wniósł pisma drogą elektroniczną, składa w wybranym przez

siebie sądzie rejonowym wniosek o udostępnienie akt, sąd prowadzący elektroniczne

postępowanie upominawcze umożliwia drogą elektroniczną dostęp do akt sądowi wskazanemu

przez pozwanego. Sąd wskazany przez pozwanego udostępnia mu akta.

6.

Wydruk dokumentu z akt opatruje się kodem pozwalającym na dostęp do jego treści za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

Zażalenie wniesione od orzeczeń wydanych w elektronicznym postępowaniu upominawczym

jest przesyłane do rozpoznania sądowi odwoławczemu drogą elektroniczną.

1.

W razie przekazania sprawy sądowi właściwości ogólnej sąd ten otrzymuje dostęp do

akt poprzez swoje konto użytkownika w systemie teleinformatycznym wraz z informacją

o przekazaniu sprawy.

2.

Sąd właściwości ogólnej zakłada akta sprawy poprzez wydrukowanie akt prowadzonych

w systemie teleinformatycznym.

3.

Pomocniczy zbiór dokumentów podlega przesłaniu do sądu według właściwości ogólnej

na żądanie tego sądu. Dokumenty te włącza się do akt sprawy.

4.

Jeśli nie przesłano pomocniczego zbioru dokumentów sądowi właściwości ogólnej, sąd

ten niezwłocznie powiadamia drogą elektroniczną sąd prowadzący elektroniczne postępowanie

upominawcze o prawomocnym zakończeniu sprawy.

Wstępne czynności w sprawach karnych o przestępstwa i wykroczenia oraz o przestępstwa

i wykroczenia skarbowe powinny zmierzać do tego, aby w każdej sprawie rozstrzygnięcie

zapadło w miarę możliwości na pierwszej rozprawie lub posiedzeniu.

1.

Prezes sądu, po wpłynięciu aktu oskarżenia (wniosku o rozpoznanie) albo wniosku o

ukaranie, wydaje pisemne zarządzenie o

1)

zarejestrowaniu sprawy we właściwym repertorium pod kolejnym numerem;

2)

wszczęciu postępowania w sprawach o wykroczenia;

3)

określeniu terminu przedawnienia karalności czynu;

4)

wyznaczeniu sędziego lub sędziów do rozpoznania sprawy ze wskazaniem sędziego przewodniczącego

składu orzekającego oraz sędziego sprawozdawcy w sprawach rozpoznawanych przez sąd

okręgowy;

5)

rozpoznaniu sprawy we właściwym trybie;

6)

po dokonaniu przez przewodniczącego wydziału czynności, o których mowa w § 277 ust.

1 - o doręczeniu jego odpisu oskarżonym i ich obrońcom, jeżeli zostali ustanowieni.

2.

W sprawach z oskarżenia prywatnego prezes sądu wydaje zarządzenie o wezwaniu oskarżyciela

prywatnego do zapłaty zryczałtowanej równowartości wydatków z pouczeniem o skutkach

niewykonania zarządzenia.

Jeżeli konieczne jest skierowanie sprawy na termin posiedzenia, zwłaszcza w przedmiocie

tymczasowego aresztowania, prezes sądu wydaje zarządzenie o wyznaczeniu terminu posiedzenia,

w którym wskazuje

1)

datę i godzinę posiedzenia;

2)

przedmiot rozpoznania;

3)

sędziego lub sędziów do rozpoznania sprawy ze wskazaniem przewodniczącego posiedzenia

i sędziego sprawozdawcy;

4)

osoby, które należy wezwać lub zawiadomić o terminie.

Do wykonywania czynności określonych w § 274 i 275 prezes sądu może pisemnie upoważnić

przewodniczącego wydziału oraz innego sędziego.

1.

Przewodniczący wydziału w terminie 14 dni od wpłynięcia aktu oskarżenia dokonuje wstępnej

kontroli tego aktu w celu ustalenia, czy nie zachodzą braki formalne bądź czy nie

istnieje potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia innych

kwestii wskazanych w art. 339 K.p.k.

2.

Wstępna kontrola aktu oskarżenia powinna obejmować również sprawdzenie przekazanych

dowodów rzeczowych, zwłaszcza ich rodzaju i przydatności w sprawie, oraz określenie

sposobu i kosztów ich przechowywania.

3.

Jeżeli w toku wstępnej kontroli aktu oskarżenia zostanie ustalony podmiot spełniający

warunki do zgłoszenia interwencji, przewodniczący wydziału zawiadamia ten podmiot

o przysługującym mu uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania,

pobytu lub siedziby.

4.

Dokonując wstępnej kontroli aktu oskarżenia albo wniosku o ukaranie, przewodniczący

wydziału zarządza wpisanie do kontrolki spraw zagrożonych przedawnieniem sygnatury

każdej sprawy, w której termin ustania karalności czynu jest krótszy niż 2 lata, z

wyłączeniem spraw o wykroczenia i o wykroczenia skarbowe.

5.

Przewodniczący wydziału sprawdza zapisy w kontrolce spraw pilnych i w kontrolce spraw

zagrożonych przedawnieniem co najmniej raz w miesiącu, nadzoruje bieg postępowania

w sprawach objętych kontrolą i w miarę potrzeby wydaje stosowne zarządzenia.

1.

Przewodniczący wydziału wydaje pisemne zarządzenia o sposobie załatwienia pism wpływających

do wydziału.

2.

Pisma stanowiące wnioski procesowe powinny być niezwłocznie skierowane do rozpoznania,

a inne pisma powinny być załatwione w terminie do 30 dni.

1.

Kierownik sekretariatu zwraca się do Krajowego Rejestru Karnego o nadesłanie danych

o karalności, jeżeli dane znajdujące się w aktach sprawy pochodzą sprzed 6 miesięcy.

2.

Jeżeli w aktach sprawy brak jest informacji o stosowanych środkach wychowawczych lub

poprawczych względem osoby, która nie ukończyła 21 lat, kierownik sekretariatu zwraca

się o takie dane.

W razie warunkowego umorzenia postępowania, przewodniczący rozprawy lub posiedzenia

określa termin, w którym akta powinny podlegać bieżącej kontroli sędziego, oraz sposób

kontroli wykonywania obowiązków nałożonych na oskarżonego, a także wydaje inne odpowiednie

zarządzenia.

Jeżeli w sprawie, w której warunkowo umorzono postępowanie, orzeczony został dozór

kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej,

należy pouczyć sprawującego dozór o obowiązku nadesłania opinii o oskarżonym, najpóźniej

na 3 miesiące przed upływem okresu próby.

W razie wydania postanowienia o przekazaniu sprawy do postępowania mediacyjnego, sąd

określa termin nadesłania sprawozdania z przebiegu i wyników mediacji.

Przedłużenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje na pisemny wniosek

sędziego skierowany do prezesa sądu, złożony przed upływem terminu do sporządzenia

uzasadnienia.

1.

Jeżeli oskarżony ubiegający się o wyznaczenie obrońcy z urzędu złoży wniosek, ale

nie wykaże w sposób należyty, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony, przewodniczący

wydziału wyznaczy mu odpowiedni termin do uzupełnienia wniosku. Po bezskutecznym upływie

wyznaczonego terminu lub w przypadku wątpliwości co do sposobu wykazania przez oskarżonego

niemożności poniesienia kosztów obrony sprawę kieruje się na posiedzenie w celu merytorycznego

rozpoznania wniosku.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów

procesu.

1.

W przypadku złożenia apelacji przewodniczący wydziału wydaje zarządzenie o zawiadomieniu

o przyjęciu apelacji prokuratora, obrońców i pełnomocników oraz stron.

2.

Sąd pierwszej instancji przedstawia sądowi odwoławczemu apelację wraz z aktami sprawy

dopiero po dołączeniu do nich dowodów doręczenia wszystkich zawiadomień o przyjęciu

apelacji.

3.

Przedstawiając Sądowi Najwyższemu kasację, do akt sprawy dołącza się odpis orzeczenia

zaskarżonego kasacją, poprzedzającego go orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz

środków odwoławczych, wniesionych od tego orzeczenia.

1.

Jeżeli przepisy przewidują obowiązek zawiadamiania organów administracji publicznej,

urzędów lub instytucji o wszczęciu i ukończeniu postępowania, zawiadomienia takiego

dokonuje sąd pierwszej instancji.

2.

O wszczęciu postępowania sąd zawiadamia tylko wówczas, gdy zawiadomienia takiego nie

dokonano w toku postępowania przygotowawczego.

3.

Zawiadomienie o ukończeniu postępowania może również nastąpić przez przesłanie odpisu

prawomocnego orzeczenia z informacją, że postępowanie w sprawie ukończono.

4.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania powinno być dokonane przed terminem pierwszej

rozprawy, a o ukończeniu postępowania - najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia

się orzeczenia lub od daty zwrotu akt sądowi pierwszej instancji.

Do doręczeń, zawiadomień, wezwań i innych pism sądowych w sprawach, w których ma zastosowanie

art. 184 K.p.k., stosuje się przepisy dotyczące postępowania z dokumentami stanowiącymi

informacje niejawne.

O terminach rozpoznawania spraw na rozprawach lub na posiedzeniach z udziałem stron

zawiadamia się oskarżyciela publicznego przez doręczenie mu wokandy, które powinno

nastąpić bezzwłocznie po jej sporządzeniu, najpóźniej w ciągu 7 dni przed wyznaczonym

terminem rozpoznania sprawy. W pilnych przypadkach sąd może dokonać zawiadomienia

w inny sposób.

Zawiadamiając oskarżyciela publicznego o terminach czynności sądowych lub doręczając

mu odpisy orzeczeń w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe, sąd przesyła

również zawiadomienia i odpisy właściwemu finansowemu organowi dochodzeniowemu.

1.

W razie wytoczenia powództwa cywilnego przewodniczący wydziału zarządza bezzwłoczne

przesłanie odpisów pozwu stronom.

2.

Jeżeli termin rozprawy lub posiedzenia został wyznaczony, a pozew został złożony w

terminie, w którym nie jest możliwe doręczenie przez pocztę, przewodniczący wydziału

wydaje zarządzenie o doręczeniu pozwu stronom na rozprawie lub posiedzeniu.

W razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie karne przeciwko osobie, której

w innej sprawie warunkowo umorzono postępowanie, warunkowo zawieszono wykonanie kary

lub którą warunkowo przedterminowo zwolniono, sąd pierwszej instancji przesyła odpis

tego orzeczenia ze wzmianką o prawomocności właściwemu sądowi, chyba że postępowanie

ukończono wyrokiem uniewinniającym lub umorzeniem postępowania.

Sprawy osób zatrzymanych, tymczasowo aresztowanych oraz oskarżonych, w stosunku do

których zapadły wyroki skazujące na karę pozbawienia wolności, powinny być rozpatrywane

w pierwszej kolejności.

Wnioski o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym, po

godzinach urzędowania sądu i w dniach wolnych od pracy, kierowane są bezpośrednio

do sędziów pełniących dyżury.

Bezpośrednio po wpłynięciu wniosku o zastosowanie środka zapobiegawczego sędzia wydaje

zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia.

Prokurator sporządzający wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania powinien

uczestniczyć w posiedzeniu sądu. Niestawiennictwo prokuratora nie wstrzymuje czynności

sądowych, jeżeli został o nich prawidłowo zawiadomiony.

Przesłuchanie podejrzanego poprzedzające zastosowanie przez sąd tymczasowego aresztowania

w postępowaniu przygotowawczym odbywa się w siedzibie sądu w wyznaczonym przez prezesa

sądu pomieszczeniu, przy zapewnieniu niezbędnych środków bezpieczeństwa.

1.

Jeżeli stan zdrowia podejrzanego, stwierdzony przez lekarza wydaniem odpowiedniego

zaświadczenia, uniemożliwia doprowadzenie go do sądu, przesłuchanie wyjątkowo może

nastąpić w placówce służby zdrowia, w której podejrzany przebywa.

2.

Jeżeli w czasie przesłuchania podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane

obrażenia ciała, przewodniczący posiedzenia zarządza zbadanie go przez lekarza.

3.

Jeżeli poddanie podejrzanego badaniom lekarskim nie jest możliwe lub w znacznym stopniu

utrudnione, po zastosowaniu tymczasowego aresztowania umieszcza się go w odpowiednim

zakładzie leczniczym. Po otrzymaniu świadectwa lekarza należy rozważyć kwestię utrzymania

tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego.

W postępowaniu przygotowawczym świadectwo lekarza przekazuje się prokuratorowi.

Po przesłuchaniu podejrzanego i ogłoszeniu przez sąd postanowienia o zastosowaniu

tymczasowego aresztowania sąd doręcza podejrzanemu, za pokwitowaniem, odpis tego postanowienia,

ze wskazaniem daty i godziny doręczenia, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia.

W razie odmowy złożenia podpisu lub przeszkody w jego złożeniu należy uczynić o tym

stosowną wzmiankę na postanowieniu.

Odpis postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania wraz z nakazem przyjęcia

należy doręczyć funkcjonariuszom konwojującym zatrzymanego, z poleceniem doprowadzenia

go do aresztu śledczego. W nakazie przyjęcia sąd zaznacza, że aresztowany pozostaje

do dyspozycji prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze.

Przepisy § 297-299 stosuje się odpowiednio do rozpatrywania przez sąd wniosków wojewody,

organu Straży Granicznej lub Policji o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku

lub zastosowanie wobec niego aresztu w celu wydalenia, stosownie do art. 101, 102 i 104 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, z późn. zm..

1.

W przypadku gdy po zastosowaniu tymczasowego aresztowania nie ma osoby zobowiązanej

do sprawowania pieczy nad mieszkaniem i mieniem podejrzanego, sąd zleca właściwemu

organowi, instytucji, a w razie konieczności - Policji, dokonanie niezbędnych czynności

mających na celu zabezpieczenie lokalu i mienia aresztowanego, uwzględniając w miarę

możliwości uwagi zgłoszone przez podejrzanego. O zarządzeniach wydanych w tym zakresie

zawiadamia się aresztowanego oraz w razie potrzeby właściwe organy i instytucje.

2.

W przypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec obywatela państwa obcego

sąd zawiadamia o tym również właściwy miejscowo urząd konsularny, a w razie braku

takiego urzędu - przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa.

3.

W przypadku zastosowania tymczasowego aresztowania wobec wychowanka zakładu poprawczego

lub nieletniego umieszczonego w schronisku dla nieletnich sąd zawiadamia właściwy

sąd rodzinny.

Wydając postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania,

sąd zarządza natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.

1.

W razie uchylenia przez sąd tymczasowego aresztowania, a następnie uwzględnienia przez

sąd odwoławczy zażalenia w tym przedmiocie, po ponownym osadzeniu podejrzanego, nie

wydaje się postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, chyba że upłynął okres, do którego

aresztowanie miało trwać.

2.

W przypadku określonym w ust. 1, a także w razie wydania przez sąd odwoławczy postanowienia

w przedmiocie tymczasowego aresztowania, w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie

sądu rejonowego odmawiające zastosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu

przygotowawczym - dokumentację niezbędną do ponownego osadzenia podejrzanego przygotowuje

sąd odwoławczy.

3.

Jeżeli podejrzany jest obecny na sali rozpraw w trakcie posiedzenia sądu odwoławczego,

który wydaje postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, przewodniczący

posiedzenia wydaje zarządzenia niezbędne do jego zatrzymania.

1.

Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje do dyspozycji tego

prokuratora, na którego wniosek środek ten został zastosowany. Po wniesieniu aktu

oskarżenia tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji sądu.

2.

Do dyspozycji sądu pozostaje także tymczasowo aresztowany, wobec którego środek ten

został zastosowany po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu.

3.

W przypadku przekazania akt sprawy innemu sądowi albo zwrotu sprawy do uzupełnienia

postępowania przygotowawczego, przekazuje się tymczasowo aresztowanego do dyspozycji

właściwego sądu lub prokuratora, o czym zawiadamia się zakład karny lub areszt śledczy

oraz tymczasowo aresztowanego.

1.

W postępowaniu sądowym odpis postanowienia sądu o tymczasowym aresztowaniu, wraz z

nakazem przyjęcia wystawionym dla administracji aresztu śledczego, przesyła się do

właściwej według miejsca zamieszkania oskarżonego jednostki Policji, dołączając nakaz

doprowadzenia oskarżonego do aresztu śledczego. Jeżeli oskarżony jest już pozbawiony

wolności, pisma te, z wyjątkiem nakazu doprowadzenia, przesyła się dyrektorowi zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym oskarżony przebywa.

2.

Jeżeli tymczasowe aresztowanie następuje na podstawie postanowienia sądu, wydanego

w okolicznościach, o których mowa w art. 100 § 2 K.p.k., zarządza się, aby organ wykonujący

postanowienie o tymczasowym aresztowaniu doręczył oskarżonemu odpis tego postanowienia.

1.

Zgody na wydanie z aresztu śledczego osoby tymczasowo aresztowanej w celu uczestniczenia

w czynnościach procesowych w innej sprawie udziela organ, do którego dyspozycji tymczasowo

aresztowany pozostaje. Wniosek o udzielenie tej zgody powinien wskazywać rodzaj czynności,

dla której przeprowadzenia aresztowany ma być doprowadzony.

2.

O udzieleniu zgody organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje,

zawiadamia bezpośrednio administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego albo inną

jednostkę, w której tymczasowo aresztowany przebywa. W przypadku nieudzielenia zgody

zawiadamia się o tym sąd lub prokuratora występującego o udzielenie zgody, wskazując

termin, w którym doprowadzenie będzie mogło nastąpić.

1.

Żądania doprowadzenia osoby pozbawionej wolności do sądu powinny być ograniczone do

istotnej potrzeby, przy czym dzień i godzina czynności (rozprawy, posiedzenia, udostępnienia

akt do przejrzenia) powinny być wyznaczone z uwzględnieniem możliwości komunikacyjnych,

związanych z doprowadzeniem i odprowadzeniem osoby konwojowanej. Zarządzenia doprowadzenia

do sądu osób przebywających w tym samym zakładzie karnym lub areszcie śledczym powinny

uwzględniać, w miarę możliwości, doprowadzenie ich w tym samym terminie.

2.

W celu doprowadzenia do sądu osoby pozbawionej wolności należy wysłać

1)

nakaz wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego albo innej jednostki,

w której osoba ta przebywa;

2)

nakaz doprowadzenia do jednostki Policji, w której terytorialnym zasięgu działania

znajduje się dany zakład karny lub areszt śledczy albo inna jednostka, w której osoba

ta przebywa.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wydania polecenia przetransportowania

osoby pozbawionej wolności do odpowiedniego zakładu leczniczego albo z zakładu leczniczego

do zakładu karnego lub aresztu śledczego.

1.

W przypadku gdy konieczne jest, przed przeprowadzeniem czynności, przetransportowanie

osoby pozbawionej wolności do zakładu karnego lub aresztu śledczego właściwego ze

względu na miejsce przeprowadzenia czynności, sędzia wydaje zarządzenie o

1)

wysłaniu do właściwej jednostki Policji nakazu doprowadzenia wraz z pisemnym żądaniem

przetransportowania tej osoby do zakładu karnego lub aresztu śledczego;

2)

wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, z

którego osoba ta będzie doprowadzona do sądu, z podaniem informacji o mającym nastąpić

przetransportowaniu.

2.

Jeżeli dyrektor aresztu śledczego lub zakładu karnego powiadomił, że przetransportowanie

może być zrealizowane przez Służbę Więzienną, a sąd wyraził zgodę na taką formę przetransportowania,

powiadamia się o tym jednostkę Policji, do której wysłano nakaz wymieniony w ust.

1 pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należy bezzwłocznie po przeprowadzeniu czynności

zawiadomić administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego o jej zakończeniu,

a następnie wydać polecenie przetransportowania osoby pozbawionej wolności do zakładu

karnego lub aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywała, chyba że sąd przeprowadzający

czynność postanowi inaczej. Przepis § 305 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Nakazy wydania oraz wezwania dla osób pozbawionych wolności wysyła się do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a nakazy doprowadzenia do właściwych jednostek

Policji - najpóźniej na 14 dni przed datą czynności sądowej, a w terminie krótszym,

w przypadku odroczenia wydania wyroku lub w innych wyjątkowych przypadkach.

2.

W nakazach doprowadzenia należy zamieścić informację umożliwiającą Policji zorientowanie

się co do koniecznej liczebności konwoju, a w szczególności dane dotyczące zarzucanego

czynu i dotychczasowej karalności osoby pozbawionej wolności, oraz wskazać osoby,

które podczas jazdy i oczekiwania na przesłuchanie mogą być obiektem agresji ze strony

innych osób z nimi przewożonych.

Na dokumentach wysyłanych przez sądy do administracji aresztów śledczych i zakładów

karnych umieszcza się także sygnaturę akt prokuratorskich.

1.

Zarządzenia o zgodzie na widzenie z tymczasowo aresztowanym do czasu wydania nieprawomocnego

wyroku w sprawie wydaje przewodniczący wydziału lub upoważniony sędzia sądu, do którego

dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje.

2.

Zarządzenie o zgodzie na widzenie, oprócz danych wymienionych w art. 94 K.p.k., powinno

zawierać w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dokumentu tożsamości;

3)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z aresztowanym;

4)

termin jego ważności;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;

6)

czytelny podpis sędziego, ponadto powinno być opatrzone okrągłą pieczęcią sądu.

3.

Oryginał zarządzenia o zgodzie na widzenie pozostawia się w aktach sprawy, zaś jego

odpisy przesyła się do właściwego aresztu śledczego i doręcza osobie odwiedzającej.

4.

Widzenia udziela się po złożeniu w administracji aresztu śledczego przez osobę odwiedzającą

odpisu zarządzenia o zgodzie na widzenie. Szczegółowe warunki odbywania widzeń określają

przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu

organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania

(Dz. U. Nr 152, poz. 1494).

5.

Jeżeli sąd, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, postanowił, że

tymczasowo aresztowany nie może zostać przeniesiony do zakładu karnego po upływie

14 dni od wydania wyroku skazującego przez sąd pierwszej instancji, albo jeżeli tymczasowo

aresztowany nie wyraża zgody na stosowanie wobec niego regulaminu wykonania kary pozbawienia

wolności, uprawnienie do wydania zarządzenia o zgodzie na widzenie z aresztowanym

przysługuje temu sądowi, aż do czasu uprawomocnienia się wyroku.

1.

Przewodniczący rozprawy lub posiedzenia może wydać zarządzenie o zgodzie na widzenie

z tymczasowo aresztowanym w sądzie przy sposobności rozprawy lub posiedzenia. W zarządzeniu,

którego odpis doręcza się dowódcy konwoju, wskazuje się miejsce oraz czas trwania

widzenia, nie dłuższy niż 15 minut.

2.

Zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, jeżeli

1)

tymczasowo aresztowany nie pozostaje do dyspozycji sądu w danej sprawie;

2)

tymczasowo aresztowany jest oskarżony o zbrodnię albo występek, o których mowa w art. 242 lub 243 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm., zwanej dalej „K.k.”, bądź był za ten występek skazany;

3)

zachodzi uzasadniona obawa, że tymczasowo aresztowany wykorzysta widzenie w celu utrudnienia

postępowania karnego.

3.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, może zawierać zgodę na doręczenie tymczasowo

aresztowanemu doprowadzonemu do sądu żywności i papierosów, w ilości, która może być

spożyta w czasie pobytu w sądzie i w drodze powrotnej do zakładu karnego lub aresztu

śledczego.

1.

Korespondencję osoby tymczasowo aresztowanej cenzuruje sędzia sądu, do którego dyspozycji

osoba ta pozostaje, lub przewodniczący wydziału.

2.

Ocenzurowana korespondencja podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano,

dnia... podpis...”. Pieczęć przystawia się na korespondencji.

3

Korespondencja tymczasowo aresztowanych i skazanych z obrońcą lub pełnomocnikiem będącym

adwokatem lub radcą prawnym, organami ścigania, organami wymiaru sprawiedliwości i

innymi organami państwowymi, organami samorządu terytorialnego, Rzecznikiem Praw Obywatelskich,

Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez

Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka nie

podlega cenzurze, nadzorowi oraz zatrzymaniu i niezwłocznie przesyła się ją do adresata

bez jakiegokolwiek oznakowania.

4.

W przypadku odstąpienia od cenzurowania korespondencji tymczasowo aresztowanych i

skazanych, adresowanej do podmiotów innych niż wymienione w ust. 3, nie podlega ona

oznakowaniu w żadnej formie.

1.

Sąd, który wydał postanowienie w przedmiocie utrzymania lub przedłużenia tymczasowego

aresztowania podejrzanego (oskarżonego), przesyła administracji zakładu karnego lub

aresztu śledczego odpis tego postanowienia odpowiednio wcześnie, tak by właściwa jednostka

otrzymała go najpóźniej na 3 dni robocze przed upływem terminu aresztowania określonego

w postanowieniu o zastosowaniu tego środka lub jego przedłużeniu. W razie stwierdzenia,

że administracja zakładu karnego lub aresztu śledczego nie otrzymała dokumentu w tym

terminie, prezes sądu, przewodniczący wydziału lub sędzia dyżurny przekazuje bezzwłocznie

telefaksem lub telefonicznie informację o treści postanowienia i zarządza niezwłoczne

doręczenie odpisu postanowienia oraz innych niezbędnych dokumentów administracji zakładu

karnego lub aresztu śledczego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie nieuwzględnienia wniosku prokuratora

o przedłużenie tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony lub uchylenia przez

właściwy sąd postanowienia przedłużającego tymczasowe aresztowanie.

3.

W razie uznania, w czasie trwania postępowania sądowego, że dalsze stosowanie tymczasowego

aresztowania nie znajduje uzasadnienia, sąd zawiadamia w dowolnej formie (pisemnie,

telefonicznie, telefaksem lub za pomocą poczty elektronicznej) administrację zakładu

karnego lub aresztu śledczego, najpóźniej na 3 dni robocze przed upływem określonego

terminu tymczasowego aresztowania.

Zawiadomienie o wystąpieniu do sądu apelacyjnego z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego

aresztowania na czas przekraczający okres 2 lat sąd, przed którym sprawa się toczy,

wysyła niezwłocznie do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

1.

Po wydaniu przez sąd, w stosunku do osoby pozbawionej wolności, wyroku skazującego

na karę pozbawienia wolności, do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego

należy przesłać niezwłocznie zawiadomienie wskazujące: kwalifikację prawną czynu przypisanego

sprawcy, orzeczoną karę i podstawę jej wymierzenia, dane w przedmiocie zaliczenia

tymczasowego aresztowania, a także posiadane informacje dotyczące osoby skazanego

oraz informację o nieprawomocności wyroku.

2.

Po wydaniu przez sąd odwoławczy, w stosunku do osoby pozbawionej wolności, prawomocnego

wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności, do administracji zakładu karnego

lub aresztu śledczego należy przesłać niezwłocznie odpis prawomocnego wyroku lub postanowienia

o przedłużeniu tymczasowego aresztowania.

3.

Jeżeli osoba pozbawiona wolności została doprowadzona do sądu, zawiadomienie i informacje,

o których mowa w ust. 1, doręcza się za pośrednictwem dowódcy konwoju, a w razie braku

takiej możliwości - także za pośrednictwem policji sądowej lub upoważnionego pracownika

sądowego.

1.

W razie uchylenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego doprowadzonego do sądu

i pozostającego do jego dyspozycji w danej sprawie, przewodniczący rozprawy lub posiedzenia

zarządza bezzwłoczne zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony

wolności w innej sprawie, oraz wydanie zwalnianemu, w razie potrzeby, zaświadczenia

potwierdzającego najważniejsze dane personalne, a także wskazującego datę i okoliczności

uzasadniające zwolnienie. O zwolnieniu zawiadamia się te organy, które zawiadomiono

o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.

2.

Przewodniczący rozprawy lub posiedzenia zarządza bezzwłoczne wysłanie do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego nakazu zwolnienia wraz z odpisem postanowienia.

3.

W razie uchylenia tymczasowego aresztowania w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie

o tymczasowym aresztowaniu lub w razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania

w wyniku rozpoznania zażalenia na zatrzymanie, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy, papierów wartościowych lub przedmiotu zastawu

składa się do depozytu sądu. Zasady przechowywania depozytu sądu regulują odrębne

przepisy. Pokwitowanie przyjęcia do depozytu dołącza się do protokołu przyjęcia poręczenia.

2.

Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy składający poręczenie wpłaca na rachunek

sum depozytów danego sądu. Dowód wpłaty dołącza się do protokołu przyjęcia poręczenia.

3.

Przyjęcie poręczenia majątkowego w postaci hipoteki następuje przez dołączenie do

protokołu przyjęcia poręczenia odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającego dokonanie

wpisu hipotecznego z tytułu poręczenia.

W przypadku zastosowania dozoru Policji lub przełożonego wojskowego sąd zawiadamia

o tym właściwy organ, dołączając odpis postanowienia o zastosowaniu dozoru. Sąd zwraca

się również do właściwego organu o bezzwłoczne zawiadomienie w razie naruszenia przez

oskarżonego obowiązków nałożonych przy zastosowaniu dozoru.

O uchyleniu lub zmianie środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego, poręczenia

lub dozoru zawiadamia się poręczającego albo organ sprawujący dozór.

1.

Przed zawieszeniem postępowania z powodu nieujęcia oskarżonego należy wyczerpać możliwości

ustalenia jego adresu za pośrednictwem właściwej terenowo jednostki do spraw ewidencji

ludności i Centralnego Biura Adresowego oraz Centralnego Zarządu Służby Więziennej

lub w Krajowym Rejestrze Karnym dokonać ustaleń, czy oskarżony nie przebywa w areszcie

śledczym lub zakładzie karnym, a w razie bezskuteczności tej drogi - zwrócić się do

jednostki Policji właściwej według ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu oskarżonego

z poleceniem wszczęcia poszukiwań.

2.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, sąd może

odstąpić od poszukiwań, o których mowa w ust. 1.

3.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, do listu

gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, a także nakaz

przyjęcia oskarżonego dla administracji aresztu śledczego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nakaz przyjęcia może być wystawiony na areszt

śledczy nieokreślony z nazwy.

O odwołaniu poszukiwań lub listu gończego zawiadamia się niezwłocznie jednostkę Policji,

która na zarządzenie sądu dokonywała poszukiwań.

O zastosowaniu przez sąd środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia oskarżonego

w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo w postaci nakazu powstrzymania

się od określonej działalności lub prowadzenia określonego rodzaju pojazdów zawiadamia

się odpowiednie urzędy, instytucje i organy samorządu zawodowego.

1.

W razie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju przez

oskarżonego, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się właściwemu organowi

paszportowemu oraz Straży Granicznej, a w przypadku cudzoziemca - właściwemu urzędowi

konsularnemu oraz Straży Granicznej.

2.

W razie zatrzymania paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia

granicy albo zastosowania zakazu wydania takiego dokumentu, powiadamia się o tym właściwy

organ paszportowy.

3.

Paszport lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy przechowuje się

w szafie pancernej znajdującej się w pomieszczeniu odpowiednio zabezpieczonym, wskazanym

przez prezesa sądu.

4.

Zwrot dokumentów, o których mowa w ust. 1, następuje za pokwitowaniem.

5.

W razie nieodebrania dokumentu w zakreślonym terminie, sąd zwraca paszport lub inny

dokument upoważniający do przekroczenia granicy właściwemu organowi paszportowemu,

a w przypadku cudzoziemca - właściwemu urzędowi konsularnemu.

6.

W przypadku gdy zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju

jest związane z uchyleniem tymczasowego aresztowania, odpis postanowienia, o którym

mowa w ust. 1, przesyła się również dyrektorowi aresztu śledczego wraz z pismem informującym,

gdzie ma być przekazany paszport zwalnianego lub inny dokument uprawniający go do

przekroczenia granicy.

1.

Sąd okręgowy, wydając europejski nakaz aresztowania, zwany dalej „nakazem”, powinien

dążyć do objęcia nim wszystkich spraw, w których oskarżony (skazany) jest poszukiwany.

2.

Sprawy w toku, dotyczące tego samego oskarżonego, przewodniczący wydziału kieruje

łącznie do rozpoznania na posiedzenie w przedmiocie wydania nakazu.

1.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał

nakaz, przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.

2.

Odpis nakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd okręgowy przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia jego wydania.

3.

Wraz z odpisem nakazu sąd przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia o wydaniu nakazu lub wyciąg z protokołu posiedzenia w przedmiocie

wydania nakazu;

2)

informację, do jakiego państwa nakaz został przesłany do wykonania.

1.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, sąd okręgowy, który

wydał nakaz, przesyła jego odpis do komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji

właściwej do spraw współpracy z Międzynarodową Organizacją Policji Kryminalnych INTERPOL,

wraz z wnioskiem o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych.

1a

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, a istnieje podejrzenie,

że osoba ścigana może przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w Systemie Informacyjnym

Schengen, zwanym dalej „SIS”, sąd okręgowy, który wydał nakaz, przesyła w formie dokumentu

elektronicznego nakaz (PDF) i jego tłumaczenie na język angielski (DOC, TXT lub RTF),

w sposób zapewniający poufność i integralność przekazywanych danych, bezpośrednio

na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po czym dokonuje bezzwłocznie wpisu danych

tej osoby do SIS.

2.

Po ustaleniu miejsca pobytu osoby ściganej sąd okręgowy, który wydał nakaz, przekazuje

go właściwemu organowi sądowemu państwa wykonaniu nakazu, a odpis wraz z dokumentami

wymienionymi w § 326 ust. 3 przesyła Ministrowi Sprawiedliwości.

3

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 lub § 326 ust. 1, okaże się, że osoba ścigana

przebywa na terytorium państwa uczestniczącego w SIS, sąd okręgowy, który wydał nakaz,

przesyła w formie dokumentu elektronicznego nakaz (PDF) i jego tłumaczenie na język

angielski (DOC, TXT lub RTF), w sposób zapewniający poufność i integralność przekazywanych

danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po czym dokonuje

bezzwłocznie wpisu danych tej osoby do SIS.

4

Sąd okręgowy niezwłocznie przesyła telefaksem do Biura SIRENE informację o dokonaniu

wpisu danych osoby ściganej do SIS oraz o przesłaniu nakazu i jego tłumaczenia na

język angielski na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE.

Sąd okręgowy wykonując nakaz wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia w przedmiocie wydania nakazu wraz z informacją, w jakim terminie

od daty zatrzymania osoby ściganej rozpoznano sprawę;

2)

odpis nakazu przetłumaczony na język polski;

3)

informację, w jakim terminie osoba ścigana została przekazana właściwemu organowi

sądowemu państwa wydania nakazu;

4)

kopię pism przesyłanych właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu, zawierających

informację o przyczynach niedotrzymania terminów rozpoznania sprawy i przekazania

osoby ściganej.

1.

Po wydaniu postanowienia o odmowie wykonania nakazu dotyczącego osoby poszukiwanej

za pośrednictwem SIS sąd okręgowy informuje bezzwłocznie Biuro SIRENE o konieczności

dokonania zastrzeżenia w SIS, że osoba ta nie może zostać zatrzymana na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przestępstwem lub przestępstwami, będącymi przedmiotem

rozstrzygnięcia.

2.

W przypadku uchylenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, sąd okręgowy informuje

bezzwłocznie Biuro SIRENE o konieczności usunięcia dokonanego zastrzeżenia w SIS.

Przepisy § 327 ust. 1a, 3 i 4 oraz § 328a stosuje się odpowiednio w przypadku ustalenia,

że osoba ścigana przebywa, lub gdy istnieje podejrzenie, że może ona przebywać na

terytorium państwa uczestniczącego w SIS niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej.

W razie niedotrzymania ustawowych terminów do rozpoznania sprawy w przedmiocie wykonania

nakazu wydanego przez inne państwo, sąd okręgowy właściwy do rozpoznania sprawy niezwłocznie

zawiadamia o tym Ministerstwo Sprawiedliwości, wskazując przyczyny niedotrzymania

terminów.

Do czynności prezesa sądu należy zapewnienie organizacyjnych i technicznych mechanizmów

zabezpieczających dane SIS przed nieuprawnionym dostępem, zniszczeniem, zmianą lub

ich utratą, jak również zapewnienie zgodności podejmowanych w danym sądzie działań

z obowiązującymi przepisami o dostępie do danych SIS.

Prezes sądu okręgowego wyznacza spośród sędziów tego sądu jedną lub więcej osób odpowiedzialnych

za całodobowe kontakty z Biurem SIRENE. Sędziowie ci powinni posiadać uprawnienie

do dostępu do danych SIS. Wyznaczeni sędziowie powinni posiadać telefon komórkowy

umożliwiający stały kontakt oraz adres poczty elektronicznej. Numery telefonów oraz

adresy poczty elektronicznej udostępnia się Biuru SIRENE oraz bezzwłocznie aktualizuje

w przypadku ich zmiany.

1.

Osoba uprawniona do dostępu do danych SIS (użytkownik) obowiązana jest przestrzegać

zasad należytej ostrożności w zakresie korzystania z udostępnionych jej funkcji SIS

oraz zasad bezpieczeństwa przy przetwarzaniu danych, w szczególności w przypadkach

czasowego opuszczenia stanowiska pracy, zakończenia pracy oraz korzystania z zewnętrznych

informatycznych nośników danych.

2.

Dostęp użytkownika do danych SIS nie powinien trwać dłużej niż jest to konieczne do

dokonania wpisu lub wglądu do danych.

Przetwarzanie danych SIS może odbywać się wyłącznie przy użyciu funkcji przewidzianych

w systemie, po uprzednim dokonaniu w nim uwierzytelnienia przez użytkownika.

W przypadku zaistnienia podejrzenia, że osoba uczestnicząca w czynnościach sądowych

może być poszukiwana za pośrednictwem SIS, można dokonać sprawdzenia danych tej osoby

w SIS. W razie uzyskania informacji, że sprawdzana osoba jest poszukiwana za pośrednictwem

SIS, bezzwłocznie zawiadamia się o tym Policję lub inny uprawniony organ.

1.

Wpisów, modyfikacji oraz usunięcia danych SIS w sprawach pozostających na etapie postępowania

rozpoznawczego i wykonawczego dokonują sądy okręgowe.

2.

Wpisów do SIS danych osób poszukiwanych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej

Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. Nr 165, poz. 1170, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym”, dokonuje się bezzwłocznie w przypadku

ustalenia, że osoba poszukiwana przebywa, lub zaistnienia podejrzenia, że może ona

przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS.

3.

Wpisów do SIS danych osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, można dokonywać w przypadku ustalenia, że osoby te przebywają, lub zaistnienia podejrzenia,

że mogą one przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS oraz gdy uzasadnia

to waga lub charakter sprawy.

4.

Wpisów do SIS danych przedmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, można dokonywać w przypadku ustalenia, że przedmioty te znajdują się, lub zaistnienia

podejrzenia, że mogą one znajdować się na terytorium państwa uczestniczącego w SIS

oraz gdy uzasadnia to waga lub charakter sprawy.

Obowiązkiem sędziego referenta sprawy, w której podjęto czynności poszukiwawcze za

pośrednictwem SIS, jest dbałość o aktualność danych wpisanych do SIS, w tym o bezzwłoczną

modyfikację lub usunięcie danych nieaktualnych, w szczególności jeżeli osoba, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, została przekazana do dyspozycji sądu właściwego do rozpoznania sprawy, nakaz został

uchylony lub nastąpiło przedawnienie karalności przestępstwa. Sędzia ten, nie rzadziej

niż co 3 miesiące, dokonuje kontroli akt sprawy, w której dokonano wpisu, i podejmuje

stosowne działania zmierzające do zapewnienia aktualności danych.

W sytuacjach innych niż wymienione w § 328a ust. 1, jeżeli wykryty zostanie wpis mogący

wymagać zastrzeżenia w SIS, że dana osoba nie będzie poszukiwana na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przy jego użyciu, sąd bezzwłocznie informuje Biuro SIRENE o konieczności

dokonania takiego zastrzeżenia.

1.

Po każdorazowym wglądzie lub przetworzeniu danych w SIS tworzy się wydruk z czynności

lub notatkę urzędową, które dołącza się do akt sprawy.

2.

Wydruki, które nie są przydatne dla postępowania, podlegają zniszczeniu.

W przypadku braku bezpośredniego dostępu do danych SIS spowodowanego przyczynami niezależnymi

od sądu wpisów do SIS dokonuje się za pośrednictwem centralnego organu technicznego

Krajowego Systemu Informatycznego.

Sąd może zwrócić się do właściwego krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci

Sądowej o udzielenie informacji mających na celu ułatwienie współpracy w sprawach

karnych z właściwym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa,

w którym ustanowiono punkt kontaktowy Europejskiej Sieci Sądowej, w szczególności

o

1)

informację o prawie i praktyce tego państwa;

2)

ustalenie w tym państwie organu właściwego do wykonania wniosku o pomoc prawną lub

o udzielenie informacji dotyczącej stanu realizacji tego wniosku;

3)

ustalenie w tym państwie organu właściwego do wykonania europejskiego nakazu aresztowania

lub innego orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu lub o udzielenie informacji

dotyczącej stanu realizacji tego nakazu lub orzeczenia.

Sąd występuje o udzielenie informacji, o których mowa w § 329k, do krajowego punktu

kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej usytuowanego w Ministerstwie Sprawiedliwości

lub do krajowych punktów kontaktowych utworzonych w powszechnych jednostkach organizacyjnych

prokuratury.

Na wniosek krajowego punktu kontaktowego Europejskiej Sieci Sądowej sąd udziela informacji,

o których mowa w § 329k.

Sąd może zwrócić się do przedstawiciela krajowego w Eurojuście o udzielenie informacji

lub o pomoc w sprawach należących do kompetencji Eurojustu, które podlegają jurysdykcji

Rzeczypospolitej Polskiej lub w które Rzeczpospolita Polska jest bezpośrednio zaangażowana,

w szczególności o

1)

pomoc w ustaleniu organu właściwego w państwie członkowskim Unii Europejskiej do wykonania

wniosków o pomoc prawną, europejskich nakazów aresztowania oraz innych orzeczeń podlegających

wzajemnemu uznawaniu, a ponadto o koordynowanie, monitorowanie i ułatwianie ich wykonania,

w tym przez pośredniczenie w kontaktach między sądem a właściwym organem państw członkowskich

Unii Europejskiej;

2)

koordynowanie innych działań prowadzonych lub nadzorowanych przez sąd z działaniami

właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

W przypadku wystąpienia przez przedstawiciela krajowego w Eurojuście sąd udziela informacji

koniecznych do wykonywania zadań Eurojustu.

2.

Sąd może odmówić rozpatrzenia wniosku lub wystąpienia Eurojustu, jeżeli mogłoby to

naruszać bezpieczeństwo Rzeczypospolitej Polskiej lub zagrażać bezpieczeństwu osoby.

1.

Sąd przekazuje przedstawicielowi krajowemu w Eurojuście następujące informacje, o

ile nie zostały one przekazane w postępowaniu przygotowawczym

1)

o postępowaniu w sprawie o przestępstwo bezpośrednio dotyczące co najmniej trzech

państw członkowskich Unii Europejskiej, gdy wnioski o udzielenie międzynarodowej pomocy

prawnej lub o wykonanie orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu zostały przekazane

do co najmniej dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli

a)

przedmiotem postępowania jest czyn zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna

granica wynosi co najmniej 5 lat, będący przestępstwem

-

fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi,

-

handlu ludźmi,

-

łapownictwa i płatnej protekcji,

-

na szkodę interesów finansowych Unii Europejskiej,

-

nielegalnego obrotu bronią palną, amunicją lub ich istotnymi częściami,

-

nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów,

środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi,

-

o charakterze terrorystycznym,

-

przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych

w systemie informatycznym,

-

przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego,

-

udziału w zorganizowanej grupie albo związku mającym na celu popełnienie przestępstwa

lub przestępstwa skarbowego,

-

wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych

lub nieujawnionych źródeł,

b)

z materiału dowodowego wynika, że przestępstwo może powodować poważne skutki transgraniczne,

skutki dla Unii Europejskiej lub może dotyczyć innych państw członkowskich Unii Europejskiej

niż te, które są bezpośrednio zaangażowane;

2)

o sprawach, w których może wystąpić kolizja jurysdykcji;

3)

o sprawach, w których powtarzają się trudności z wykonywaniem wniosków o udzielenie

międzynarodowej pomocy prawnej, wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania lub innego

orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu.

2.

Przy przekazywaniu informacji, o których mowa w ust. 1, sąd wskazuje

1)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 1

a)

przedmiot postępowania,

b)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zajęcie, miejsce zamieszkania oskarżonego i jego numer

PESEL, o ile go posiada,

c)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zajęcie, miejsce zamieszkania pokrzywdzonego i jego

numer PESEL, o ile go posiada,

d)

zaangażowane państwa członkowskie,

e)

krótki opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną,

f)

informacje o skierowanych wnioskach o międzynarodową pomoc prawną, ich zakresie i

o stanie ich realizacji,

g)

w przypadku postępowań o przestępstwa o charakterze terrorystycznym - dodatkowo informacje

o treści prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne oraz o ewentualnych

powiązaniach z innymi postępowaniami karnymi;

2)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 3

a)

państwa członkowskie, między którymi może wystąpić kolizja jurysdykcji,

b)

przedmiot postępowania,

c)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zajęcie, miejsce zamieszkania oskarżonego i jego numer

PESEL, o ile go posiada,

d)

imię, nazwisko, datę urodzenia, zajęcie, miejsce zamieszkania pokrzywdzonego i jego

numer PESEL, o ile go posiada,

e)

krótki opis przestępstwa i jego kwalifikację prawną.

Dla zapewnienia niezwłocznego rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym, w

sądach rejonowych w dni robocze, soboty i dni wolne od pracy, ustala się następujące

godziny urzędowania sądów

1)

od godz. 8

2)

od godz. 8

1.

Prezes sądu rejonowego, jeżeli jest to niezbędne do opanowania wpływu spraw podlegających

rozpoznaniu w postępowaniu przyspieszonym, zarządza odpowiednio dłuższe godziny urzędowania

sądu, a w sądzie o limicie etatów sędziowskich powyżej 50 może zarządzić całodobowe

rozpoznawanie tych spraw.

2.

Zmiana godzin urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania spraw w postępowaniu

przyspieszonym, może nastąpić również na wniosek właściwego prokuratora lub komendanta

właściwej jednostki Policji.

1.

Przepis § 330 stosuje się odpowiednio do punktów informacyjnych Biura Informacyjnego

Krajowego Rejestru Karnego działających przy sądach.

2.

Dla zapewnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym, w związku

z rozpoznawaniem spraw w postępowaniu przyspieszonym, prezes sądu, przy którym działa

punkt informacyjny Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego, może zarządzić

odpowiednio dłuższe godziny urzędowania punktu.

3.

O wydaniu zarządzeń, o których mowa w ust. 2 oraz w § 331 ust. 1, prezes sądu informuje

niezwłocznie Dyrektora Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego.

1.

W godzinach urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania spraw w postępowaniu przyspieszonym,

wyznaczeni sędziowie i pracownicy sądu przebywają w siedzibie właściwego sądu rejonowego.

2.

Prezes sądu rejonowego może zarządzić przebywanie wyznaczonego sędziego i pracownika

sądu w soboty i dni wolne od pracy oraz w określonych godzinach w dni robocze, poza

siedzibą sądu, w warunkach stałego kontaktu telefonicznego.

Zarządzenia, o których mowa w § 331, 332 ust. 2 oraz § 333 ust. 2, może wydać również

prezes właściwego sądu okręgowego.

Prezesi sądów okręgowych i rejonowych zapewniają warunki techniczne, organizacyjne

i lokalowe, umożliwiające niezwłoczne rozpoznawanie spraw w postępowaniu przyspieszonym.

Prezes sądu rejonowego w przypadku, o którym mowa w § 333 ust. 2, ustala z właściwym

prokuratorem rejonowym sposób nawiązania kontaktu z wyznaczonym sędzią.

1.

Prezes sądu rejonowego ustala wykaz sędziów i pracowników sądu, wyznaczonych do pełnienia

czynności w godzinach urzędowania sądu, ustalonych dla rozpoznawania spraw w postępowaniu

przyspieszonym, i przekazuje go niezwłocznie właściwemu prokuratorowi rejonowemu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wydania zarządzenia, o którym mowa

w § 333 ust. 2.

Prezes sądu rejonowego i przewodniczący wydziału obejmują nadzorem sprawy rozpoznawane

w postępowaniu przyspieszonym, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania terminów w

postępowaniu międzyinstancyjnym.

1.

Po wpłynięciu wniosku o ukaranie, złożonego przez oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela

posiłkowego, przewodniczący wydziału dokonuje wstępnej kontroli wniosku w celu ustalenia,

czy spełnia on warunki formalne określone w art. 57 § 2-4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o

wykroczenia

(Dz. U. z 2013 r. poz. 395, 765 i 1247), zwanej dalej „K.p.w”.

2.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, w zarządzeniu o zwrocie wniosku określa się

7-dniowy termin do ich uzupełnienia. Jeżeli wniosek nie pochodzi od oskarżyciela publicznego

lub pełnomocnika, należy wskazać skutki niewykonania zarządzenia w zakreślonym terminie.

W przypadku złożenia wniosku o ukaranie przez oskarżyciela posiłkowego przewodniczący

wydziału zarządza niezwłoczne zawiadomienie o nim właściwego oskarżyciela publicznego

i wezwanie go do złożenia w terminie 7 dni materiału dowodowego zebranego w toku czynności

wyjaśniających w danej sprawie lub do złożenia oświadczenia o braku takiego materiału.

1.

Przewodniczący wydziału, wydając zarządzenie o wszczęciu postępowania, kieruje jednocześnie

sprawę do rozpoznania na rozprawie lub na posiedzeniu i zarządza wykonanie innych

niezbędnych czynności.

2.

Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, oraz oryginał postanowienia o odmowie wszczęcia

postępowania w przypadku, gdy istnieją okoliczności wyłączające wszczęcie postępowania,

umieszcza się w aktach przed wnioskiem o ukaranie.

1.

Przewodniczący wydziału, kierując sprawę na rozprawę lub posiedzenie, określa osoby

podlegające wezwaniu lub zawiadomieniu o terminie i miejscu rozprawy lub posiedzenia

ze stosownym pouczeniem oraz ze wskazaniem skutków określonych w art. 60 § 2 zdanie

drugie i art. 65 § 3 K.p.w.

2.

Do zawiadomienia lub wezwania, o którym mowa w ust. 1, kierowanego do obwinionego

dołącza się odpis wniosku o ukaranie.

1.

Oskarżyciela publicznego zawiadamia się o rozprawie lub posiedzeniu, przekazując mu

wykaz spraw wyznaczonych do rozpatrzenia w określonym dniu, niezwłocznie po jego sporządzeniu.

2.

Sprawy z udziałem tych samych stron lub osób należy, w miarę możliwości, wyznaczyć

w tym samym dniu, w następującej po sobie kolejności.

W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego sąd zawiadamia o możliwości i terminie wstąpienia

w prawa zmarłego tylko znane sądowi osoby najbliższe.

W przypadku wydania przez sąd zarządzenia o natychmiastowym osadzeniu osoby skazanej

w zakładzie karnym stosuje się odpowiednio przepis § 299.

1.

Zarządzając, na podstawie art. 82 § 5 pkt 1 K.p.w., zatrzymanie paszportu lub innego

dokumentu upoważniającego do przekroczenia granicy, sąd wydaje skazanemu pokwitowanie

stwierdzające fakt zatrzymania tego dokumentu i zawiadamia o tym właściwy organ paszportowy

oraz Straż Graniczną, a w przypadku cudzoziemca - właściwy urząd konsularny oraz Straż

Graniczną.

2.

Do sposobu przechowywania i zwrotu dokumentów, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy § 324 ust. 3-5.

W razie potrzeby rozpoznawania spraw o wykroczenia w postępowaniu przyspieszonym prezes

sądu zapewnia niezbędne warunki organizacyjne, a w szczególności: lokale do rozpoznawania

spraw, dyżury sędziów orzekających oraz możliwość korzystania przez obwinionych z

pomocy obrońców.

Prezes sądu i przewodniczący wydziału obejmują szczególnym nadzorem czynności podejmowane

przez sąd w sprawach o wykroczenia rozpoznawanych w postępowaniu przyspieszonym, z

uwzględnieniem zachowania terminów w postępowaniu międzyinstancyjnym oraz w tych sprawach,

w których orzeczona została natychmiastowa wykonalność wyroku skazującego.

Odpis wyroku nakazowego wydanego na posiedzeniu doręcza się oskarżycielowi, obwinionemu

oraz obrońcy, jeżeli nie brali oni udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy

ogłoszeniu, z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu.

W razie gdy w postanowieniu o uchyleniu prawomocnego mandatu karnego sąd nakazał podmiotowi,

na którego rachunek przekazano grzywnę, zwrot uiszczonej kwoty, przewodniczący wydziału

zarządza niezwłoczne zawiadomienie tego podmiotu oraz ukaranego poprzez przesłanie

im odpisów postanowienia.

1.

Zatrzymane przez Policję prawo jazdy przekazuje się do sądu i przechowuje do czasu

wydania przez sąd merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie zwraca właścicielowi

lub przekazuje organowi właściwemu do spraw komunikacji.

2.

Do sposobu przechowywania i zwrotu prawa jazdy stosuje się odpowiednio przepisy §

324 ust. 3-5.

1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, złożone lub zatrzymane w związku z

postępowaniem przedmioty załącza się do akt sprawy, a w miarę potrzeby umieszcza się

we wszytej do akt kopercie, na której zaznacza się zawartość i datę przyjęcia przedmiotu

oraz nazwę organu lub nazwisko osoby, która go złożyła.

2.

Jeżeli przedmioty złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem nie mogą być załączone

do akt sprawy ze względu na ich rozmiar lub znaczenie, przechowuje się je w biurze

podawczym, kasie sądowej lub innym odpowiednio zabezpieczonym pomieszczeniu.

1.

Sposób przechowywania przedmiotów i substancji stwarzających niebezpieczeństwo dla

życia lub zdrowia, a w szczególności broni, amunicji, materiałów wybuchowych lub łatwo

palnych, materiałów radioaktywnych, substancji trujących, duszących lub parzących,

środków odurzających, substancji psychotropowych lub prekursorów określają przepisy

odrębne.

2.

Nie wolno przechowywać w sądzie artykułów spożywczych, zwłaszcza nietrwałych.

Prezes sądu lub wyznaczony sędzia, przy udziale kierownika oddziału administracyjnego,

przeprowadza co najmniej raz na 6 miesięcy kontrolę przechowywania przedmiotów na

podstawie księgi przechowywanych przedmiotów, a w miarę potrzeby - także na podstawie

akt.

Prezes sądu zapewnia odpowiednie warunki przechowywania przedmiotów złożonych do sądu,

uwzględniając ich rodzaj i wartość materialną.

1.

Przekazanie akt sprawy innemu sądowi następuje łącznie z przedmiotami przechowywanymi

w związku ze sprawą. Jeżeli przedmiot nie jest przechowywany w biurze podawczym, o

przekazaniu zawiadamia się osobę bezpośrednio odpowiedzialną za przechowanie danego

przedmiotu.

2.

Przedmiotów przechowywanych w związku z daną sprawą nie załącza się do akt sprawy

przekazywanych sądowi odwoławczemu, chyba że przewodniczący wydziału sądu pierwszej

instancji lub przewodniczący wydziału sądu odwoławczego zarządzi inaczej.

3.

W razie przekazania sprawy w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, o przekazaniu

zawiadamia się przechowującego przedmioty złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem

w tej sprawie. Przechowywane przedmioty przekazuje się oskarżycielowi publicznemu

na jego żądanie lub po upływie 3 miesięcy od daty zwrotu akt, jeżeli sprawa ponownie

nie wpłynęła.

1

Każde orzeczenie, które staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, powinno być

skierowane do wykonania bezzwłocznie, nie później niż 14 dni od daty uprawomocnienia

lub od daty zwrotu akt sądowi pierwszej instancji. Postanowienia wydane w postępowaniu

wykonawczym wykonalne z chwilą wydania powinny być skierowane do wykonania w dniu

ich wydania.

2.

Datę skierowania orzeczenia do wykonania stanowi data podpisania przez prezesa sądu

lub upoważnionego sędziego zarządzenia o jego wykonaniu.

1.

W razie gdy z mocy przepisów szczególnych właściwy do wykonania orzeczonych kar lub

środków jest sąd inny niż ten, który orzekał w danej sprawie, odpisy wydanych w postępowaniu

wykonawczym orzeczeń, których treść podlega odnotowaniu przez sąd orzekający, należy

przesłać temu sądowi z powołaniem się na sygnaturę jego akt.

2.

W sprawach, w których właściwy do wykonania orzeczenia jest kurator sądowy, odpis

orzeczenia należy przesłać do zespołu kuratorskiej służby sądowej wraz z zarządzeniami

dotyczącymi sposobu wykonywania orzeczenia.

Wykonywanie dozoru, a także kontrolę wykonywania kary ograniczenia wolności, wykonywania

nałożonych przez sąd obowiązków oraz kontrolę okresu próby realizuje kurator sądowy.

W celu wykonania wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności sąd, który wydał

wyrok w pierwszej instancji, podejmuje bezzwłocznie wszystkie czynności zmierzające

do osadzenia skazanego w zakładzie karnym, określone w art. 11 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm., zwanej dalej „K.k.w.”.

1

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wzywa skazanego do stawienia się w wyznaczonym

terminie we właściwym areszcie śledczym położonym najbliżej miejsca jego stałego pobytu.

Wezwanie powinno zawierać pouczenie o skutkach niestawiennictwa. Prezes sądu lub upoważniony

sędzia może polecić doprowadzenie skazanego do aresztu śledczego bez wezwania.

2

O terminie wyznaczonym skazanemu do stawiennictwa prezes sądu lub upoważniony sędzia

zawiadamia administrację właściwego aresztu śledczego położonego najbliżej miejsca

stałego pobytu skazanego, zobowiązując ją jednocześnie do zawiadomienia sądu o niezgłoszeniu

się skazanego w tym terminie.

3

Polecając Policji doprowadzenie skazanego do aresztu śledczego, prezes sądu lub upoważniony

sędzia przesyła jednostce Policji właściwej według ostatniego miejsca pobytu skazanego

nakaz doprowadzenia i wskazuje areszt śledczy położony najbliżej miejsca jego stałego

pobytu, do którego doprowadzenie ma nastąpić. Jeżeli skazanym jest żołnierz, a sąd

zarządza doprowadzenie go do aresztu śledczego położonego najbliżej miejsca jego stałego

pobytu, nakaz doprowadzenia przesyła się właściwym organom wojskowym.

4.

W razie zawieszenia postępowania wykonawczego lub odroczenia wykonania kary pozbawienia

wolności, co do której orzeczenie skierowano do wykonania, prezes sądu lub upoważniony

sędzia niezwłocznie przesyła odpis postanowienia o zawieszeniu lub odroczeniu do właściwego

zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz zawiadamia jednostkę Policji, której polecono

doprowadzenie skazanego.

1.

W razie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności żołnierzowi zasadniczej służby

wojskowej albo osobie powołanej do pełnienia takiej służby, prezes sądu lub upoważniony

sędzia zawiadamia o tym dowódcę jednostki, w której skazany pełni służbę, albo właściwą

komendę uzupełnień, pouczając o treści art. 157 K.k.w.

2.

W razie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 336 § 1 K.k.,

do zawiadomienia należy dołączyć pouczenie o treści § 3 i 4 tego przepisu oraz o treści

art. 158 K.k.w.

1.

W przypadku skazania na karę pozbawienia wolności wychowanka zakładu poprawczego sąd,

który wydał wyrok w pierwszej instancji, bezzwłocznie, po uprawomocnieniu się orzeczenia,

wysyła sądowi rodzinnemu wykonującemu środek poprawczy odpis wyroku wraz z informacją

o osadzeniu nieletniego w zakładzie karnym.

2.

Informację o osadzeniu nieletniego w zakładzie karnym przesyła się również do Ministerstwa

Sprawiedliwości.

1

W celu wykonania wyroku skazującego na karę ograniczenia wolności właściwy organ postępowania

wykonawczego przesyła odpis lub wyciąg z wyroku ze wzmianką o wykonalności

1)

podmiotom wymienionym w art. 56 § 2 i 3 K.k.w. - w przypadku orzeczenia wykonywania

nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w podmiocie zatrudniającym wskazanym

przez właściwy organ samorządu terytorialnego lub innym wskazanym przez sąd, w placówce

służby zdrowia lub opieki społecznej, instytucji lub organizacji niosącej pomoc charytatywną

względnie reprezentującej społeczność lokalną;

2)

podmiotowi zatrudniającemu skazanego - w przypadku orzeczenia potrącenia wynagrodzenia

za pracę.

2

Do odpisu lub wyciągu z wyroku dołącza się pouczenie o obowiązku zawiadomienia właściwego

organu postępowania wykonawczego o dacie rozpoczęcia wykonywania kary ograniczenia

wolności oraz o obowiązkach, o których mowa w art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 K.k.w.

Podmioty, o których mowa w art. 56 K.k.w., należy również pouczyć o treści art. 83

K.k.

3

Jeżeli kara ograniczenia wolności ma być wykonywana w okręgu innego sądu niż sąd,

który wydał wyrok w pierwszej instancji, należy przesłać temu sądowi odpis lub wypis

z wyroku wraz z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone, ze wzmianką o wykonalności,

oraz odpisy dokumentów z akt sprawy, niezbędnych dla prawidłowego wykonania kary.

4.

Zarządzając wykonanie kary ograniczenia wolności, polegającej na potrąceniach części

wynagrodzenia za pracę skazanego, należy zawiadomić uprawnionego o mających nastąpić

na jego rzecz potrąceniach.

W razie orzeczenia kary ograniczenia wolności wobec żołnierza służby zasadniczej lub

osoby powołanej do czynnej służby wojskowej, kierując do wykonania tę karę, dokumenty,

o których mowa w § 364, przesyła się do dowódcy właściwej jednostki wojskowej wraz

z pouczeniem o treści art. 323 § 5 K.k.

W celu wykonania grzywny prezes lub upoważniony sędzia sądu, który wydał wyrok w pierwszej

instancji, a w wypadkach wskazanych w ustawie sąd właściwy ze względu na miejsce stałego

pobytu skazanego, bezzwłocznie zarządza wpisanie grzywny do dziennika należności sądowych

i wzywa skazanego do jej uiszczenia w terminie ustawowym. Wezwanie powinno zawierać

pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny w wyznaczonym terminie.

1.

W razie stwierdzenia bezskuteczności egzekucji grzywny nieprzekraczającej 120 stawek

dziennych, prezes sądu lub upoważniony sędzia może zarządzić posiedzenie w przedmiocie

jej zamiany na pracę społecznie użyteczną.

2

Przed zarządzeniem posiedzenia prezes sądu lub upoważniony sędzia może skierować do

skazanego pismo o wyrażenie zgody na zamianę grzywny na pracę społecznie użyteczną.

W celu wykonania orzeczenia w przedmiocie zastępczej kary pozbawienia wolności prezes

sądu lub upoważniony sędzia podejmuje czynności zmierzające do osadzenia skazanego

w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, położonym najbliżej jego miejsca stałego

pobytu, określone w art. 11 K.k.w. i innych przepisach.

1.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wzywa skazanego na zastępczą karę pozbawienia wolności

do stawienia się w wyznaczonym terminie w areszcie śledczym, położonym najbliżej jego

miejsca stałego pobytu. Wezwanie powinno zawierać pouczenie o skutkach niestawiennictwa

określonych w art. 79 § 2 K.k.w. oraz o treści art. 47 § 2 K.k.w. Prezes sądu lub

upoważniony sędzia może polecić doprowadzenie skazanego do aresztu śledczego bez wezwania.

2.

O terminie wyznaczonym skazanemu do stawiennictwa prezes sądu lub upoważniony sędzia

zawiadamia administrację aresztu śledczego, zobowiązując ją jednocześnie do zawiadomienia

sądu o niezgłoszeniu się skazanego w tym terminie.

3.

Polecając Policji doprowadzenie skazanego do aresztu śledczego, prezes sądu lub upoważniony

sędzia przesyła jednostce Policji właściwej według ostatniego miejsca pobytu skazanego

nakaz doprowadzenia, wskazując areszt śledczy, do którego doprowadzenie ma nastąpić.

Jeżeli skazanym jest żołnierz, obowiązek doprowadzenia do aresztu śledczego spoczywa

na właściwych organach wojskowych.

1

W razie zawieszenia postępowania wykonawczego prezes sądu lub upoważniony sędzia niezwłocznie

zawiadamia o tym właściwy zakład karny lub areszt śledczy i jednostkę Policji, której

polecono doprowadzenie skazanego do tejże jednostki penitencjarnej.

2.

Jeżeli skazanym jest żołnierz zasadniczej służby wojskowej lub osoba powołana do pełnienia

takiej służby, zawiadamia się również dowódcę jednostki, w której skazany pełni służbę,

i właściwą komendę uzupełnień.

1.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy uiszczoną przez skazanego lub ściągniętą w drodze egzekucji grzywnę, orzeczoną

za wykroczenie z art. 119124 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm..

2.

W przypadku gdy skazany częściowo uiścił grzywnę lub gdy częściowo została ona ściągnięta

w drodze egzekucji, a pozostałą część kary wykonał w formie pracy społecznie użytecznej,

o której mowa w art. 45 K.k.w., lub zastępczej kary pozbawienia wolności, o której

mowa w art. 46 K.k.w., prezes sądu lub upoważniony sędzia częściowo uiszczoną lub

częściowo ściągniętą w drodze egzekucji grzywnę przekazuje na rachunek bankowy dysponenta

Funduszu Pracy i informuje go o wykonaniu przez skazanego kary w całości.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia o pozbawieniu praw publicznych sąd, który wydał

wyrok w pierwszej instancji, zawiadamia odpowiednie organy i instytucje.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia o zakazie zajmowania określonych stanowisk, wykonywania

określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej albo zakazie

prowadzenia pojazdów sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji, zawiadamia odpowiednio

właściwy organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, pracodawcę, instytucję

lub organizację, o których mowa w art. 180-183 K.k.w., przesyłając odpis wyroku lub

wyciąg z wyroku z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone, wskazując jednocześnie

datę, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego, i pouczając o treści

art. 185 K.k.w.

1.

W celu wykonania środka karnego przepadku przedmiotów, równowartości takich przedmiotów,

korzyści osiągniętych z przestępstwa albo równowartości takich korzyści, odpis wyroku

lub wyciąg z wyroku przesyła się urzędowi skarbowemu właściwemu ze względu na siedzibę

sądu orzekającego w pierwszej instancji.

2.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu załączonego do akt sprawy lub przechowywanego

w biurze podawczym, kasie sądowej lub innym odpowiednio zabezpieczonym pomieszczeniu,

przesyła się odpis wyroku lub wyciąg z wyroku do biura podawczego lub kasy sądowej,

z zaznaczeniem daty jego uprawomocnienia i poleceniem przekazania przedmiotu właściwemu

urzędowi skarbowemu.

3.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu przechowywanego poza sądem, przesyła się odpis

wyroku lub wyciąg z wyroku do instytucji lub osoby, której przedmiot oddano na przechowanie,

z zaznaczeniem daty jego uprawomocnienia i poleceniem wydania przedmiotu właściwemu

urzędowi skarbowemu.

4.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu z poleceniem jego zniszczenia, wykonanie tego

orzeczenia należy do kierownika sekretariatu. Ze zniszczenia przedmiotu sporządza

się protokół, który dołącza się do akt sprawy.

1.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wykonując orzeczenie o przepadku przedmiotów pochodzących

z przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, zabezpieczonych przez urząd celny, przesyła

temu urzędowi odpis orzeczenia ze wzmianką o wykonalności.

2.

Wykonując orzeczenie o przepadku przedmiotów pochodzących z przestępstw przeciwko

mieniu, gospodarczych i skarbowych, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła odpis

lub wypis z prawomocnego orzeczenia jednostce Policji, która prowadziła czynności

dochodzeniowe w tej sprawie.

W razie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia, nawiązki lub świadczenia

pieniężnego, sąd z urzędu, bez pobierania opłat, przesyła za zwrotnym poświadczeniem

odbioru pokrzywdzonemu lub innej osobie uprawnionej tytuł egzekucyjny.

1.

W razie orzeczenia podania wyroku do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w czasopiśmie,

w wyciągu z wyroku zamieszcza się: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, imiona

rodziców skazanego, czas, miejsce i rodzaj popełnionego przestępstwa oraz podstawę

prawną skazania wraz z wymiarem kary. Przy kwalifikacji kumulatywnej oraz karze łącznej

w ogłoszeniu należy podać jedynie przepis najsurowszy, na którego podstawie kara została

wymierzona.

2.

Nie jest dopuszczalne publikowanie danych dotyczących pokrzywdzonego, chyba że jest

to uzasadnione jego interesem i wyraził na to zgodę, składając stosowne oświadczenie.

3.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia stwierdza prawidłowość sporządzonego wyciągu z

wyroku i zarządza jego podanie do publikacji.

W razie warunkowego umorzenia postępowania karnego i warunkowego zawieszenia wykonania

kary prezes sądu lub upoważniony sędzia określa terminy, w których akta powinny podlegać

kontroli pod kątem wykonywania obowiązków nałożonych na skazanego.

1.

W razie gdy osobę, wobec której warunkowo zawieszono wykonanie kary lub którą warunkowo

przedterminowo zwolniono, oddano pod dozór, który ma być wykonywany w okręgu innego

sądu, prezes lub upoważniony sędzia sądu, który orzekł dozór w pierwszej instancji,

przesyła odpis orzeczenia lub wyciąg z orzeczenia w tym przedmiocie, ze wzmianką o

wykonalności, odpowiednio - właściwemu sądowi rejonowemu lub sądowi penitencjarnemu,

w którego okręgu dozór ma być wykonywany, dołączając odpisy dokumentów z akt sprawy,

niezbędnych dla prawidłowego wykonywania dozoru.

2

W razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary bądź odwołania warunkowego

przedterminowego zwolnienia stosuje się odpowiednio § 369. Do wezwania do stawienia

się skazanego w areszcie śledczym, położonym najbliżej miejsca jego stałego pobytu,

załącza się odpis postanowienia zarządzającego wykonanie warunkowo zawieszonej kary

lub odwołującego warunkowe przedterminowe zwolnienie.

1.

W razie wydania postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń o naprawienie szkody lub grożących

oskarżonemu kar majątkowych lub środków karnych o charakterze majątkowym, prezes sądu

lub upoważniony sędzia przesyła niezwłocznie właściwemu organowi egzekucyjnemu odpis

postanowienia, zaopatrzony w klauzulę wykonalności, oraz przekazuje posiadane informacje

o majątku oskarżonego. Informacje te należy przekazywać w miarę dokonywania ustaleń

w tym zakresie, również po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu.

2.

W razie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której

wydano postanowienie, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła

niezwłocznie odpis tego orzeczenia do wiadomości organowi egzekucyjnemu dokonującemu

zabezpieczenia.

W postępowaniu o ułaskawienie, sporządzone przez sąd opinie pozytywne o skazanym dołącza

się do akt sprawy w opieczętowanej i zaklejonej kopercie.

1.

W stosunku do skazanego przebywającego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym postanowienie

o ułaskawieniu wykonuje sąd pierwszej instancji, a w przypadku gdy akt łaski dotyczy

warunkowego przedterminowego zwolnienia - sąd penitencjarny.

2.

Jeżeli z postanowienia o ułaskawieniu wynika obowiązek bezzwłocznego zwolnienia skazanego

z zakładu karnego lub aresztu śledczego, sąd pierwszej instancji lub sąd penitencjarny

doręcza administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego odpis postanowienia o

ułaskawieniu, nakaz zwolnienia oraz odpis zarządzenia o zwolnieniu skazanego na skutek

zastosowania prawa łaski.

3.

Jeżeli postanowienie o ułaskawieniu dotyczy skazanego pozostającego na wolności, sąd

pierwszej instancji bądź sąd penitencjarny zwraca się pisemnie do ułaskawionego o

przybycie do sądu w oznaczonym terminie w celu wręczenia odpisu postanowienia o ułaskawieniu.

W razie niestawiennictwa odpis postanowienia o ułaskawieniu przesyła się ułaskawionemu

za pośrednictwem urzędu pocztowego.

4.

Po dokonaniu czynności związanych z wykonaniem aktu łaski w przedmiocie warunkowego

przedterminowego zwolnienia sąd penitencjarny przesyła akta sprawy, wraz z odpisem

postanowienia o ułaskawieniu, sądowi, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

5.

O wszystkich przypadkach ułaskawienia zawiadamia się Biuro Informacyjne Krajowego

Rejestru Karnego. W razie gdy ułaskawienie dotyczy darowania lub skrócenia okresu

obowiązywania zastosowanych środków karnych, zawiadamia się ponadto odpowiednie organy,

instytucje, pracodawcę lub organizacje.

6.

Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie skorzystał z prawa łaski, zawiadomienie

w tym przedmiocie sąd pierwszej instancji doręcza zarówno skazanym przebywającym w

zakładzie karnym i areszcie śledczym, jak i osobom przebywającym na wolności.

1.

W celu zapewnienia właściwego wyboru miejsca wykonywania środka zabezpieczającego

związanego z umieszczeniem sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym lub zamkniętym

zakładzie leczenia odwykowego i prawidłowego kierowania sprawców do tych zakładów,

sąd zasięga opinii komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających, działającej

na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu zakładów

psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków

zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do

spraw środków zabezpieczających

(Dz. U. Nr 179, poz. 1854, z późn. zm..

2.

W celu zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 1, sąd przesyła do komisji psychiatrycznej

do spraw środków zabezpieczających odpis orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego

wraz z opinią biegłych o stanie zdrowia psychicznego sprawcy, w celu wskazania miejsca

wykonywania środka zabezpieczającego.

1.

Sąd, wykonując orzeczenie o zastosowaniu środka zabezpieczającego, związanego z umieszczeniem

sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym lub zamkniętym zakładzie leczenia

odwykowego, po zasięgnięciu opinii komisji psychiatrycznej do spraw środków zabezpieczających

i określeniu rodzaju zakładu zamkniętego, w którym sprawca powinien zostać umieszczony,

przesyła odpis orzeczenia wraz z poleceniem doprowadzenia sprawcy właściwej stacji

pogotowia ratunkowego i właściwej jednostce Policji, a odpis orzeczenia i polecenie

przyjęcia - kierownikowi właściwego zakładu zamkniętego. Jeżeli sprawca przebywa w

zakładzie karnym lub areszcie śledczym, polecenie doprowadzenia i odpis orzeczenia

przesyła się dyrektorowi jednostki penitencjarnej.

2.

Sąd poucza kierownika zakładu psychiatrycznego lub zamkniętego zakładu leczenia odwykowego,

w którym wykonywany jest środek zabezpieczający, o wynikającym z art. 203 K.k.w. obowiązku

przesyłania opinii o stanie zdrowia sprawcy umieszczonego w tym zakładzie oraz o skutkach

jego niewykonania.

1.

Wobec sprawcy skazanego za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej,

popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, wobec którego orzeczono

środek zabezpieczający określony w art. 95a K.k., sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej

instancji, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych biegłych, nie później niż do

6 miesięcy przed opuszczeniem zakładu karnego w związku z przewidywanym warunkowym

zwolnieniem lub przed końcem kary kieruje sprawę na posiedzenie w przedmiocie ustalenia

potrzeby i sposobu wykonywania środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 95a

§ 1 K.k., albo sposobu wykonywania środka zabezpieczającego, o którym mowa w art.

95a § 1a K.k.

2.

W celu zapewnienia właściwego wyboru miejsca wykonywania środka zabezpieczającego

z art. 95a K.k., związanego z umieszczeniem sprawcy w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem

go do zakładu leczenia ambulatoryjnego i prawidłowego kierowania sprawców do tych

zakładów, sąd zasięga opinii odpowiedniej w sprawach seksuologii sądowej jednostki

organizacyjnej utworzonej lub nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia,

przesyłając jednocześnie odpis orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego

wraz z opinią właściwych biegłych.

3.

Sąd, po określeniu zakładu zamkniętego, w którym sprawca powinien zostać umieszczony,

przez jednostkę organizacyjną utworzoną lub nadzorowaną przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, o której mowa w ust. 2, bezzwłocznie przesyła odpis orzeczenia wraz

z poleceniem doprowadzenia dyrektorowi jednostki penitencjarnej, zaś w sytuacji, gdy

skazany opuścił zakład karny - właściwej jednostce Policji. Sąd jednocześnie bezzwłocznie

przesyła odpis orzeczenia i polecenie przyjęcia kierownikowi właściwego zakładu zamkniętego.

4.

Sąd poucza kierownika zakładu zamkniętego, w którym wykonywany jest środek zabezpieczający,

o wynikającym z art. 203 K.k.w. obowiązku przesyłania opinii o stanie zdrowia sprawcy

umieszczonego w tym zakładzie oraz o skutkach jego niewykonania.

5.

Sąd, po określeniu przez jednostkę organizacyjną utworzoną lub nadzorowaną przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, o której mowa w ust. 2, zakładu ambulatoryjnego, w którym

sprawca ma obowiązek podjąć stosowne leczenie, bezzwłocznie przesyła odpis orzeczenia

sprawcy, właściwej jednostce Policji lub właściwemu organowi wojskowemu wraz z nakazem

doprowadzenia i kierownikowi zakładu ambulatoryjnego wraz z nakazem przyjęcia oraz

poucza kierownika zakładu ambulatoryjnego, w którym wykonywany jest środek zabezpieczający

orzeczony na podstawie art. 95a K.k., o obowiązku niezwłocznego poinformowania sądu

o niestawiennictwie sprawcy na leczenie ambulatoryjne. O konsekwencjach uchylania

się od leczenia ambulatoryjnego sąd poucza sprawcę wraz z doręczeniem mu odpisu postanowienia

o skierowaniu na leczenie ambulatoryjne.

6.

Po przekazaniu do dyspozycji sądu sprawcy zatrzymanego w związku z niestawieniem się

na leczenie ambulatoryjne, sąd niezwłocznie kieruje sprawę na posiedzenie w przedmiocie

rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 95a § 2b K.k. Odpis postanowienia doręcza się

sprawcy, Policji lub właściwemu organowi wojskowemu wraz z nakazem doprowadzenia,

kierownikowi najbliższego zakładu zamkniętego wraz z nakazem przyjęcia oraz kierownikowi

zakładu ambulatoryjnego i zarządza niezwłoczne doprowadzenie sprawcy do zakładu zamkniętego,

występując jednocześnie do odpowiedniej w sprawach seksuologii sądowej jednostki organizacyjnej

utworzonej lub nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia o wskazanie

miejsca wykonywania środka zabezpieczającego. Przepisy ust. 2, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postanowienie ustalające wysokość kosztów procesu wydaje sąd pierwszej instancji,

który orzekał w danej sprawie, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego

postępowanie w sprawie, jeśli rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie zapadły wcześniej.

2.

Jeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach

lub gdy zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości, postanowienie, o

którym mowa w ust. 1, może wydać sąd odwoławczy.

1.

Koszty sądowe i pieniężne kary porządkowe stanowiące należności sądowe ściągane są

w trybie właściwym dla ściągnięcia grzywny.

2.

Po bezskutecznym upływie 30-dniowego terminu przewidzianego do dobrowolnego uiszczenia,

koszty sądowe i pieniężne kary porządkowe ściągane są w drodze egzekucji, o ile przepisy

szczególne nie stanowią inaczej.

Traci moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. - Regulamin wewnętrznego

urzędowania sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 38, poz. 218, z 1989 r. Nr 53, poz. 315, z 1990 r. Nr 66, poz. 394, z 1992 r. Nr 16, poz. 67, z 1996 r. Nr 70, poz. 334, z 1998 r. Nr 100, poz. 644, z 2000 r. Nr 42, poz. 480 i Nr 117, poz. 1246 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1123 i Nr 106, poz. 1158).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia