Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lutego 2014 r. w sprawie kategorii aktywów oraz maksymalnej części środków pieniężnych inwestowanych przez krajowe instytucje pieniądza elektronicznego

Rozporządzenie określa

1)

kategorie bezpiecznych, płynnych aktywów o niskim ryzyku, o których mowa w art. 132n ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych;

2)

maksymalną część środków pieniężnych, jaka może być inwestowana w poszczególne kategorie

aktywów przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego.

1.

Środki pieniężne otrzymane przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego w zamian

za wydany pieniądz elektroniczny mogą być inwestowane

1)

w papiery wartościowe emitowane, gwarantowane lub poręczane przez

a)

Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski,

b)

rządy lub banki centralne państw członkowskich oraz organizacje międzynarodowe, których

członkiem jest przynajmniej jedno państwo członkowskie;

2)

w listy zastawne emitowane na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 99, poz. 919, z późn. zm.;

3)

w inne niż wymienione w pkt 1 i 2 instrumenty dłużne, o których mowa w art. 336 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z

dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych

i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 575/2013”, z wyłączeniem innych kwalifikujących się

pozycji, o których mowa w ust. 4 tego artykułu;

4)

w jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych otwartych, o których mowa w art. 82 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 157);

5)

w tytuły uczestnictwa funduszy inwestycyjnych otwartych lub spółek inwestycyjnych,

które uzyskały zezwolenie właściwego organu w państwie członkowskim na prowadzenie

działalności zgodnie z prawem regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery

wartościowe;

6)

na rachunkach lokat terminowych prowadzonych w bankach, oddziałach banków zagranicznych,

a także w instytucjach kredytowych lub oddziałach instytucji kredytowych, pod warunkiem

objęcia tych środków ochroną w ramach systemu gwarantowania lub oficjalnie uznanego

systemu gwarantowania, o których mowa w art. 2 pkt 9 i 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 711, z późn. zm..

2.

Środki pieniężne otrzymane przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego w zamian

za wydany pieniądz elektroniczny mogą być inwestowane w aktywa, o których mowa w ust.

1

1)

pkt 1-3, jeżeli aktywom tym odpowiada waga wymogu z tytułu funduszy własnych w zakresie

ryzyka szczególnego nie wyższa niż 1,60%, wskazana w art. 336 ust. 1 rozporządzenia

575/2013;

2)

pkt 4 i 5, jeżeli przedmiotem lokat instytucji oferujących takie aktywa są wyłącznie

aktywa, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 6.

1.

Wielkość środków pieniężnych ulokowanych

1)

w aktywach, o których mowa w § 2 ust. 1

a)

pkt 4, w jednym funduszu inwestycyjnym lub w kilku funduszach inwestycyjnych zarządzanych

przez to samo towarzystwo, nie może przekroczyć 15% wartości środków pieniężnych inwestowanych

przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego albo kwoty 400 000 złotych, w zależności

od tego, która z nich jest niższa,

b)

pkt 5, w jednym funduszu zagranicznym lub w kilku funduszach zagranicznych zarządzanych

przez tę samą spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, nie może przekroczyć 15% wartości środków pieniężnych inwestowanych przez krajową

instytucję pieniądza elektronicznego albo kwoty 400 000 złotych, w zależności od tego,

która z nich jest niższa;

2)

na rachunkach, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 6

a)

w banku lub oddziale banku zagranicznego nie może przekroczyć kwoty, o której mowa

w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,

b)

w instytucji kredytowej lub oddziale instytucji kredytowej nie może przekroczyć kwoty,

której wypłatę zapewnia oficjalnie uznany system gwarantowania, do którego należy

instytucja kredytowa w państwie macierzystym, a w przypadku gdy oddział instytucji

kredytowej na podstawie art. 2b ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym przystąpił do obowiązkowego systemu gwarantowania - kwoty, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym.

2.

Jeżeli aktywa, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, nie są emitowane, gwarantowane lub

poręczane przez podmioty wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1, przepis ust. 1 pkt 1 stosuje

się odpowiednio.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.