Ustawa z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

Ustawa reguluje postępowanie wobec osób, które spełniają łącznie następujące przesłanki

1)

odbywają prawomocnie orzeczoną karę pozbawienia wolności lub karę 25 lat pozbawienia

wolności, wykonywaną w systemie terapeutycznym,

2)

w trakcie postępowania wykonawczego występowały u nich zaburzenia psychiczne w postaci

upośledzenia umysłowego, zaburzenia osobowości lub zaburzenia preferencji seksualnych,

3)

stwierdzone u nich zaburzenia psychiczne mają taki charakter lub takie nasilenie,

że zachodzi co najmniej wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego

z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej,

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10

lat

- zwanych dalej „osobami stwarzającymi zagrożenie”.

1.

W sprawach określonych w ustawie sądem właściwym w pierwszej instancji jest sąd okręgowy.

2.

Czynności określone w rozdziale 3 wykonuje sąd właściwy dla siedziby zakładu karnego,

czynności określone w rozdziale 4 - sąd właściwy dla miejsca stałego pobytu osoby

stwarzającej zagrożenie, a czynności określone w rozdziałach 5 i 7 - sąd właściwy

dla siedziby Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym.

3.

W postępowaniu sądowym stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. o postępowaniu nieprocesowym ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy, z tym

że do środków odwoławczych wnoszonych przez osobę, której dotyczy postępowanie uregulowane

w niniejszej ustawie, nie ma zastosowania art. 368 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

4.

Postępowanie określone w rozdziałach 3, 4 i 7 toczy się z udziałem prokuratora.

Wobec osoby stwarzającej zagrożenie stosuje się nadzór prewencyjny albo umieszczenie

w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym.

1.

Tworzy się Krajowy Ośrodek Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, zwany dalej „Ośrodkiem”.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest dla Ośrodka podmiotem tworzącym w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 217).

3.

Zadaniem Ośrodka jest prowadzenie postępowania terapeutycznego wobec osób stwarzających

zagrożenie umieszczonych w Ośrodku.

1.

Ośrodek jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

Ośrodek jest podmiotem leczniczym, niebędącym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

3.

Kierownika Ośrodka powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

W Ośrodku powołuje się służbę ochrony, której zadania są realizowane przez pracowników

wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w

art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm..

2.

Do zadań służby ochrony należy ochrona osób przebywających w Ośrodku, ochrona mienia,

zapewnienie bezpieczeństwa i porządku na terenie Ośrodka, a także zapewnienie, aby

osoby stwarzające zagrożenie w nim umieszczone nie opuściły go i nie oddaliły się

samowolnie.

1.

Teren Ośrodka i znajdujące się na nim pomieszczenia są wyposażone w urządzenia monitorujące,

umożliwiające stały nadzór nad osobami stwarzającymi zagrożenie umieszczonymi w Ośrodku

oraz kontrolę stosowania przymusu bezpośredniego.

2.

Monitorowany obraz lub dźwięk jest utrwalany.

3.

Obraz z monitoringu pomieszczeń lub ich części przeznaczonych do celów sanitarnohigienicznych

jest przekazywany w sposób uniemożliwiający ukazywanie intymnych części ciała ludzkiego

oraz intymnych czynności fizjologicznych.

4.

Zapis utrwalonego obrazu i dźwięku podlega ochronie określonej w przepisach o ochronie

danych osobowych. Dostęp do urządzeń monitorujących oraz do zapisu utrwalonego za

ich pomocą mają wyłącznie osoby upoważnione przez kierownika Ośrodka.

5.

Zapis z monitoringu przechowuje się przez 6 miesięcy. Po upływie terminu przechowywania

zapis usuwa się w sposób uniemożliwiający jego odzyskanie. Z usunięcia zapisu sporządza

się protokół, w którym należy wskazać datę tej czynności oraz imię i nazwisko osoby,

która dokonała usunięcia.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia

1)

liczbę łóżek w Ośrodku przeznaczonych dla osób stwarzających zagrożenie umieszczonych

w Ośrodku,

2)

wymagania ogólnoprzestrzenne, sanitarne i instalacyjne, jakie muszą spełniać pomieszczenia

i urządzenia Ośrodka stosownie do rodzaju wykonywanej działalności leczniczej oraz

zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych,

3)

warunki zabezpieczenia Ośrodka,

4)

rodzaj i liczebność personelu mającego styczność z osobami stwarzającymi zagrożenie

umieszczonymi w Ośrodku,

5)

rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do przekazywania, odtwarzania i

utrwalania obrazu lub dźwięku z monitoringu oraz sposób przechowywania, odtwarzania

i niszczenia zapisów oraz udostępniania ich uprawnionym podmiotom

- mając na względzie potrzebę zapewnienia odpowiedniego postępowania terapeutycznego,

bezpieczeństwa zdrowotnego osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w Ośrodku,

zapobieżenia samowolnemu oddaleniu się tych osób poza Ośrodek oraz przeciwdziałania

zachowaniom zagrażającym życiu i zdrowiu ludzkiemu lub powodującym niszczenie mienia,

a także konieczność właściwego zabezpieczenia monitorowanego obrazu lub dźwięku przed

utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.

Jeżeli wydana w trakcie postępowania wykonawczego opinia psychiatryczna i psychologiczna

o stanie zdrowia osoby, o której mowa w art. 1 pkt 1, wskazuje, że osoba ta spełnia

przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3, dyrektor zakładu karnego występuje do właściwego

sądu z wnioskiem o uznanie osoby, której dotyczy wniosek, za osobę stwarzającą zagrożenie.

Do wniosku dołącza się opinię, a także informację o wynikach dotychczas stosowanych

programów terapeutycznych i postępach w resocjalizacji.

1.

Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 9, sąd niezwłocznie podejmuje czynności

zmierzające do ustalenia, czy osoba, której dotyczy wniosek, jest osobą stwarzającą

zagrożenie.

2.

Zakończenie odbywania kary pozbawienia wolności po złożeniu wniosku nie stanowi przeszkody

do wydania orzeczenia w przedmiocie określonym w ust. 1.

W celu ustalenia, czy osoba, której dotyczy wniosek, wykazuje zaburzenia, o których

mowa w art. 1 pkt 3, w postaci upośledzenia umysłowego, zaburzenia osobowości lub

zaburzenia preferencji seksualnych, sąd, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku,

powołuje

1)

dwóch biegłych lekarzy psychiatrów;

2)

w sprawach osób z zaburzeniami osobowości ponadto biegłego psychologa, a w sprawach

osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - ponadto biegłego lekarza seksuologa

lub certyfikowanego psychologa seksuologa.

1.

Sąd z urzędu ustanawia pełnomocnika osoby, której dotyczy wniosek, jeżeli nie ma ona

pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, ustanowionego z wyboru.

2.

Pełnomocnik może podejmować działania w trakcie postępowania uregulowanego w tym rozdziale

oraz przez cały okres, kiedy reprezentowana przez niego osoba jest uznana za osobę

stwarzającą zagrożenie.

1.

Jeżeli biegli lekarze psychiatrzy zgłoszą taką konieczność, badanie psychiatryczne

może być połączone z obserwacją w zakładzie psychiatrycznym.

2.

O obserwacji sąd orzeka w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku biegłych, określając

miejsce i czas jej trwania oraz termin jej rozpoczęcia. Czas trwania obserwacji nie

może przekroczyć 4 tygodni. Na postanowienie o zarządzeniu obserwacji przysługuje

zażalenie, które sąd rozpoznaje niezwłocznie.

3.

Jeżeli osoba, której dotyczy wniosek, nie przebywa w zakładzie karnym i nie stawi

się na obserwację, powiadomiona o terminie jej rozpoczęcia, sąd może zarządzić poszukiwanie,

zatrzymanie i doprowadzenie tej osoby przez Policję.

4.

Koszty obserwacji są pokrywane przez Ministra Sprawiedliwości.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości wskaże,

w drodze rozporządzenia, zakład psychiatryczny wykonujący obserwację orzeczoną przez

sąd, uwzględniając warunki, jakimi powinien dysponować zakład psychiatryczny, w celu

zapewnienia bezpieczeństwa innych osób oraz sprawnego przeprowadzenia obserwacji.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6, 9 i 10, art. 12a oraz art. 26

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz zapewnienie

skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Sąd dokonując oceny, czy jest konieczne zastosowanie wobec osoby stwarzającej zagrożenie

nadzoru prewencyjnego albo umieszczenie jej w Ośrodku, bierze pod uwagę całokształt

okoliczności ustalonych w sprawie, a w szczególności uzyskane opinie biegłych, a także

wyniki prowadzonego dotychczas postępowania terapeutycznego oraz możliwość efektywnego

poddania się przez tę osobę postępowaniu terapeutycznemu na wolności.

2.

Sąd orzeka o zastosowaniu wobec osoby stwarzającej zagrożenie nadzoru prewencyjnego,

jeżeli charakter stwierdzonych zaburzeń psychicznych lub ich nasilenie wskazują, że

zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez tę osobę czynu zabronionego

z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej,

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10

lat.

3.

Sąd orzeka o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie, jeżeli charakter

stwierdzonych zaburzeń psychicznych lub ich nasilenie wskazują, że jest to niezbędne

ze względu na bardzo wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem

przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej, zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat.

4.

Nadzór prewencyjny i umieszczenie w Ośrodku orzeka się bez określenia terminu.

1.

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje postanowienie o uznaniu osoby za stwarzającą

zagrożenie i zastosowaniu wobec niej nadzoru prewencyjnego albo o umieszczeniu jej

w Ośrodku albo postanowienie o uznaniu, że osoba, której dotyczy wniosek, nie jest

osobą stwarzającą zagrożenie. Sąd orzeka na rozprawie w składzie trzech sędziów zawodowych.

Udział prokuratora i pełnomocnika jest obowiązkowy.

2.

Sąd poleca doprowadzenie z zakładu karnego osoby, której dotyczy wniosek, a jeżeli

po skierowaniu wniosku, o którym mowa w art. 9, osoba ta opuściła zakład karny, wzywa

ją do stawiennictwa na rozprawie. Jeżeli jednak osoba ta odmówi udziału w rozprawie

albo nie stawi się, powiadomiona o terminie, a sąd uzna jej stawiennictwo za konieczne,

można zarządzić jej poszukiwanie, zatrzymanie i doprowadzenie przez Policję.

1.

Orzekając o zastosowaniu nadzoru prewencyjnego, sąd może nałożyć na osobę stwarzającą

zagrożenie obowiązek poddania się odpowiedniemu postępowaniu terapeutycznemu. W postanowieniu

sąd wskazuje podmiot leczniczy, w którym postępowanie terapeutyczne ma być prowadzone.

2.

Kierownik podmiotu leczniczego, o którym mowa w ust. 1, informuje sąd i komendanta

Policji sprawującego nadzór prewencyjny o uchylaniu się od obowiązku poddania się

postępowaniu terapeutycznemu przez osobę stwarzającą zagrożenie.

Wydając postanowienie o uznaniu osoby za osobę stwarzającą zagrożenie, sąd zarządza

1)

pobranie od tej osoby wymazu ze śluzówki policzków w celu przeprowadzenia analizy

kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA);

2)

pobranie od tej osoby odcisków linii papilarnych;

3)

wykonanie zdjęć, szkiców i opisów wizerunku tej osoby;

4)

umieszczenie wyników analizy DNA, odcisków linii papilarnych, zdjęć, szkiców i opisów

wizerunków w odpowiednich bazach i zbiorach danych, o których mowa w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze zm..

1.

Odpis prawomocnego postanowienia o umieszczeniu osoby stwarzającej zagrożenie w Ośrodku

albo o obowiązku poddania się przez nią postępowaniu terapeutycznemu wraz z kopiami

opinii biegłych przesyła się do Ośrodka albo do podmiotu leczniczego wskazanego w

postanowieniu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

2.

Dyrektor zakładu karnego niezwłocznie przekazuje do Ośrodka albo do podmiotu leczniczego

wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 16 ust. 1, kopie dokumentacji medycznej

i innych posiadanych opinii psychiatrycznych i psychologicznych dotyczących osoby

stwarzającej zagrożenie.

1.

Osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której orzeczono o umieszczeniu w Ośrodku, a która

nie przebywa w zakładzie karnym, jest obowiązana stawić się w Ośrodku w terminie nie

dłuższym niż 3 dni od dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia. Jeżeli zachodzi obawa,

że osoba ta nie stawi się w Ośrodku, sąd zarządza jej zatrzymanie i doprowadzenie

do Ośrodka przez Policję.

2.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, nie stawi się w Ośrodku lub nie zostanie doprowadzona,

sąd zarządza jej poszukiwanie, zatrzymanie i doprowadzenie do Ośrodka przez Policję.

3.

Jeżeli osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której orzeczono o umieszczeniu w Ośrodku,

przebywa w zakładzie karnym, odpis postanowienia przesyła się do dyrektora zakładu

karnego wraz z poleceniem przetransportowania tej osoby do Ośrodka z dniem wykonania

kary.

Zatrzymanie i doprowadzenie przez Policję następuje w obecności lekarza, pielęgniarki

lub zespołu ratownictwa medycznego.

1.

Sąd może, na wniosek komendanta Policji sprawującego nadzór prewencyjny lub z urzędu,

orzec o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie, wobec której zastosowano

nadzór prewencyjny, jeżeli osoba ta uchyla się od obowiązku poddania się postępowaniu

terapeutycznemu lub od obowiązków wynikających ze sprawowanego nad nią nadzoru prewencyjnego.

2.

Sąd orzeka o umieszczeniu w Ośrodku osoby stwarzającej zagrożenie, wobec której zastosowano

nadzór prewencyjny, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 14 ust. 3.

1.

Celem nadzoru prewencyjnego jest ograniczenie zagrożenia życia, zdrowia lub wolności

seksualnej innych osób ze strony osoby stwarzającej zagrożenie, która nie została

umieszczona w Ośrodku.

2.

Nadzór prewencyjny jest sprawowany przez komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego)

Policji, na obszarze właściwości którego osoba stwarzająca zagrożenie ma miejsce stałego

pobytu. Odpis prawomocnego postanowienia o zastosowaniu nadzoru prewencyjnego doręcza

się właściwemu miejscowo komendantowi Policji.

3.

Osoba stwarzająca zagrożenie, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny, ma obowiązek

każdorazowego informowania komendanta Policji sprawującego nadzór prewencyjny o zmianie

miejsca stałego pobytu, miejsca zatrudnienia, imienia lub nazwiska, a jeżeli komendant

Policji tego zażąda, również udzielania informacji o miejscu aktualnego i zamierzonego

pobytu oraz o terminach i miejscach wyjazdów.

1.

Policja, dla zrealizowania celów nadzoru prewencyjnego, może prowadzić czynności operacyjno-rozpoznawcze

dotyczące osoby stwarzającej zagrożenie, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny,

a także weryfikować, gromadzić i przetwarzać informacje udzielane przez tę osobę oraz

uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Jeżeli weryfikowanie informacji, o których mowa w ust. 1, napotyka trudności lub jeżeli

zachodzi uzasadniona obawa, że osoba, wobec której zastosowano nadzór prewencyjny,

czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, lub przestępstwa

przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, sąd może, w drodze postanowienia, na

pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora

okręgowego właściwego ze względu na siedzibę komendy wojewódzkiej Policji, zarządzić

kontrolę operacyjną.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

wskazanie okoliczności uzasadniających potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej,

w tym stwierdzonej bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków; do wniosku

załącza się materiały, które stanowiły podstawę ustalenia tych okoliczności;

3)

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

4)

określenie celu, czasu i rodzaju prowadzonej kontroli operacyjnej.

4.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd może, na

pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji lub komendanta wojewódzkiego Policji,

złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 2,

wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej na okres nie

dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny tej kontroli.

5.

Kontrola operacyjna może być zarządzana ponownie w przypadku wystąpienia okoliczności

określonych w ust. 2.

6.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające informacji,

o których mowa w art. 22 ust. 3, dowodów mających znaczenie dla ustalenia okoliczności

określonych w art. 14 ust. 3 lub dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania

karnego, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie

materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie kontroli operacyjnej.

7.

Przepisy art. 19 ust. 6, 11-16, 17a, 20 i 22 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 21 tej ustawy stosuje się

odpowiednio.

1.

Sąd uchyla nadzór prewencyjny, jeżeli nie zachodzą już okoliczności, o których mowa

w art. 14 ust. 2, albo jeżeli osoba stwarzająca zagrożenie została umieszczona w Ośrodku.

2.

Komendant Policji sprawujący nadzór prewencyjny składa wniosek o uchylenie nadzoru

prewencyjnego niezwłocznie po uzyskaniu informacji wskazujących, że nie zachodzą już

okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2.

3.

Wniosek o uchylenie nadzoru prewencyjnego może zostać złożony przez osobę, wobec której

zastosowano nadzór prewencyjny, lub przez jej pełnomocnika nie wcześniej niż po upływie

6 miesięcy od dnia zastosowania nadzoru. Ponowne złożenie wniosku może nastąpić po

upływie 6 miesięcy od dnia rozpatrzenia poprzedniego wniosku.

4.

Przed uchyleniem nadzoru prewencyjnego sąd wysłuchuje biegłych, o których mowa w art.

11.

Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku zostaje objęta odpowiednim postępowaniem

terapeutycznym, którego celem jest poprawa stanu jej zdrowia i zachowania w stopniu

umożliwiającym funkcjonowanie w społeczeństwie w sposób niestwarzający zagrożenia

życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób. Kierownik Ośrodka sporządza indywidualny

plan terapii dla każdej osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku.

1.

Osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku nie przysługuje prawo wyboru

lekarza i pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej, świadczeniodawcy udzielającego

ambulatoryjnych świadczeń opieki zdrowotnej, lekarza dentysty oraz szpitala, określone

w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm..

2.

Świadczenia zdrowotne, których nie można udzielić w Ośrodku, są udzielane osobie stwarzającej

zagrożenie umieszczonej w Ośrodku w pierwszej kolejności przez podmioty lecznicze

dla osób pozbawionych wolności.

3.

Podmioty lecznicze inne niż te, o których mowa w ust. 2, współdziałają w zapewnieniu

osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku świadczeń zdrowotnych, gdy jest

konieczne

1)

natychmiastowe udzielenie świadczeń zdrowotnych ze względu na zagrożenie życia lub

zdrowia osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku;

2)

przeprowadzenie specjalistycznych badań, leczenia, pielęgnacji lub rehabilitacji.

4.

Świadczenia zdrowotne są udzielane osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku

w obecności upoważnionych pracowników Ośrodka, chyba że kierownik Ośrodka, w uzasadnionych

przypadkach, zdecyduje inaczej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania świadczeń zdrowotnych

osobom stwarzającym zagrożenie umieszczonym w Ośrodku, mając na uwadze konieczność

zapewnienia tym osobom świadczeń opieki zdrowotnej, w tym gdy jest konieczne natychmiastowe

udzielenie świadczenia zdrowotnego ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia albo

przeprowadzenie specjalistycznych badań, leczenia, pielęgnacji lub rehabilitacji.

1.

Od osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku nie pobiera się opłat za świadczenia

opieki zdrowotnej udzielane przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych.

2.

Osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku przysługują ponadto, bez pobierania

od niej opłat, wyroby, o których mowa w ustawie z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 113, poz. 657), oraz produkty lecznicze.

1.

Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku nie może posiadać przedmiotów,

które mogą posłużyć do zakłócenia porządku lub bezpieczeństwa w Ośrodku.

2.

W każdym czasie można przeprowadzić kontrolę przedmiotów posiadanych przez osobę stwarzającą

zagrożenie umieszczoną w Ośrodku oraz pomieszczeń, w których ta osoba przebywa. W

razie konieczności jest dopuszczalne naruszenie plomb gwarancyjnych, uszkodzenie kontrolowanych

przedmiotów w niezbędnym zakresie, a także użycie psów specjalnych wyszkolonych w

zakresie wyszukiwania środków odurzających i substancji psychotropowych lub materiałów

wybuchowych.

3.

Znalezione w czasie kontroli przedmioty, których osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona

w Ośrodku nie może posiadać, podlegają zatrzymaniu. Przedmioty, których posiadanie

poza Ośrodkiem nie jest zabronione, przekazuje się do depozytu albo przesyła się na

koszt osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku wskazanej przez nią osobie.

4.

Zarządzenia w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, wydaje kierownik Ośrodka.

5.

Z zatrzymania przedmiotów sporządza się protokół, w którym należy wskazać w szczególności

datę zatrzymania przedmiotów, datę sporządzenia protokołu oraz imię i nazwisko osoby,

która dokonała zatrzymania przedmiotów.

1.

Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku ma prawo, za zgodą kierownika Ośrodka,

do kontaktu z innymi osobami za pośrednictwem telefonu lub za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, a także prawo do kontaktu osobistego z osobami ją odwiedzającymi.

2.

Kierownik Ośrodka może odmówić zgody lub cofnąć zgodę na określony sposób kontaktu

lub kontakt z określonymi osobami, jeżeli kontakt taki może spowodować wzrost zagrożenia

niebezpiecznymi zachowaniami ze strony osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej

w Ośrodku albo zakłócić prowadzone postępowanie terapeutyczne.

3.

Nie można odmówić ani cofnąć zgody na kontakt z przedstawicielem ustawowym, ustanowionym

pełnomocnikiem, Rzecznikiem Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego ani Rzecznikiem

Praw Obywatelskich.

4.

Jeżeli osobie stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku odmówiono zgody na kontakt

za pośrednictwem telefonu lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, do przedmiotów

umożliwiających taki kontakt przepis art. 28 stosuje się odpowiednio.

1.

Na zarządzenia kierownika Ośrodka w sprawach, o których mowa w art. 28 ust. 2 i 3

i art. 29 ust. 2, przysługuje zażalenie do sądu. Sąd rozpoznaje zażalenie w składzie

jednego sędziego.

2.

Zażalenie może wnieść osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku, której dotyczy

zarządzenie, jej przedstawiciel ustawowy oraz ustanowiony dla niej pełnomocnik w terminie

21 dni od dnia powiadomienia tej osoby o zarządzeniu.

1.

Zatrudnione w Ośrodku osoby niewykonujące zawodu lekarza ani pielęgniarki są obowiązane

do zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w związku z zatrudnieniem, których

ujawnienie mogłoby naruszyć prawem chronione dobra osoby umieszczonej w Ośrodku.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są zwolnione z obowiązku zachowania tajemnicy w wypadkach

wskazanych w ustawie oraz w stosunku do

1)

osób wykonujących zawód lekarza lub pielęgniarki, sprawujących opiekę nad osobą umieszczoną

w Ośrodku;

2)

osób upoważnionych pisemnie przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Policji,

prowadzących czynności operacyjno-rozpoznawcze na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku może w każdym czasie złożyć do

sądu wniosek o ustalenie przez sąd potrzeby jej dalszego pobytu w Ośrodku. Na postanowienie

oddalające wniosek przysługuje zażalenie, jeżeli od wydania orzeczenia w przedmiocie

poprzedniego wniosku upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

2.

Osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku ma prawo do pomocy w ochronie swoich

praw, w szczególności do

1)

kierowania ustnych i pisemnych skarg dotyczących naruszenia jej praw;

2)

uzyskania informacji o rozstrzygnięciu zgłoszonej sprawy.

3.

Do ochrony praw osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w Ośrodku stosuje się

odpowiednio art. 10b, art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375).

Jeżeli osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona w Ośrodku samowolnie opuści Ośrodek,

kierownik Ośrodka niezwłocznie powiadamia o tym Policję, która podejmuje czynności

w celu poszukiwania, zatrzymania i doprowadzenia tej osoby do Ośrodka. Przepis art.

20 stosuje się.

1.

Wobec osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku można zastosować przymus

bezpośredni.

2.

Przymusu bezpośredniego nie można stosować dłużej niż wymaga tego potrzeba.

3.

Przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której

ma być zastosowany przymus bezpośredni, chyba że natychmiastowe zastosowanie przymusu

bezpośredniego jest niezbędne dla zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia.

W przypadku stosowania przymusu bezpośredniego należy wybierać przymus możliwie najmniej

uciążliwy dla tej osoby, zachowując szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.

1.

Przymus bezpośredni można zastosować, gdy osoba stwarzająca zagrożenie umieszczona

w Ośrodku

1)

dopuszcza się zamachu na życie lub zdrowie własne lub innej osoby;

2)

dopuszcza się zamachu na bezpieczeństwo powszechne;

3)

w sposób gwałtowny niszczy lub uszkadza przedmioty znajdujące się w jej otoczeniu;

4)

zachowuje się w sposób powodujący poważne zakłócenia w funkcjonowaniu Ośrodka;

5)

próbuje samowolnie opuścić Ośrodek;

6)

nawołuje inne osoby umieszczone w Ośrodku do zachowań określonych w pkt 1-5;

7)

próbuje oddalić się samowolnie, gdy przebywa poza terenem Ośrodka w związku z udzielaniem

jej świadczeń zdrowotnych.

2.

Przymus bezpośredni można zastosować prewencyjnie

1)

w celu zapobieżenia samowolnemu oddaleniu się osoby pozostającej pod nadzorem służby

ochrony poza Ośrodkiem;

2)

jeżeli zachowanie osoby stwarzającej zagrożenie wskazuje, że jest to niezbędne dla

zapobieżenia jej agresji lub autoagresji.

1.

Wobec osób stwarzających zagrożenie umieszczonych w Ośrodku można stosować przymus

bezpośredni polegający na

1)

przytrzymaniu;

2)

przymusowym zastosowaniu produktów leczniczych;

3)

założeniu pasów obezwładniających lub kaftana bezpieczeństwa;

4)

izolacji;

5)

użyciu

a)

kajdanek,

b)

pałki służbowej,

c)

ręcznego miotacza substancji obezwładniających.

2.

Nie stosuje się prewencyjnie przymusu bezpośredniego określonego w ust. 1 pkt 3 oraz

w pkt 5 lit. b i c.

1.

Przytrzymanie polega na doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniu osoby z użyciem siły

fizycznej.

2.

Przymusowe zastosowanie produktów leczniczych polega na doraźnym lub przewidzianym

w planie postępowania leczniczego wprowadzeniu produktów leczniczych do organizmu

osoby bez jej zgody.

3.

Użycie pasa obezwładniającego lub kaftana bezpieczeństwa nie może utrudniać oddychania

ani tamować obiegu krwi.

4.

Izolacja polega na umieszczeniu osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym

pomieszczeniu.

5.

Pałki służbowej używa się do obezwładnienia osoby przez zadanie bólu fizycznego lub

do zablokowania kończyn. Pałką służbową nie zadaje się uderzeń i pchnięć w głowę,

szyję, brzuch i nieumięśnione oraz szczególnie wrażliwe części ciała, chyba że zachodzi

konieczność odparcia zamachu stwarzającego bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia

ludzkiego.

6.

Kajdanek używa się w celu częściowego unieruchomienia kończyn, zakładając je na ręce

trzymane z tyłu; w przypadku osób agresywnych można użyć ponadto kajdanek zakładanych

na nogi albo kajdanek zespolonych. W przypadku prewencyjnego użycia kajdanek można

założyć je na ręce trzymane z przodu.

7.

Ręcznego miotacza substancji obezwładniających używa się w celu obezwładnienia, jeżeli

użycie pałki lub kajdanek jest niemożliwe albo może okazać się nieskuteczne.

1.

W pierwszej kolejności należy stosować przymus bezpośredni określony w art. 36 ust.

1 pkt 1-4.

2.

Przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1-4 stosuje lekarz lub pielęgniarka,

a przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 5 stosuje pracownik służby

ochrony.

3.

Przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 5 lit. b i c nie stosuje

się wobec osób o widocznej niepełnosprawności, kobiet o widocznej ciąży oraz osób

powyżej 70. roku życia.

1.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 1 decyduje

lekarz albo pracownik służby ochrony; w przypadku różnicy zdań rozstrzyga decyzja

lekarza.

2.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 2-4 decyduje

lekarz.

3.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego określonego w art. 36 ust. 1 pkt 5 decyduje

pracownik służby ochrony.

4.

Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu

przymusu bezpośredniego decyduje pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie

zawiadomić o tym lekarza. Lekarz, po osobistym badaniu osoby, wobec której zastosowano

przymus bezpośredni, podejmuje decyzję w przedmiocie dalszego stosowania przymusu

bezpośredniego.

5.

Osoba decydująca o zastosowaniu przymusu bezpośredniego określa jego rodzaj oraz osobiście

stosuje przymus bezpośredni lub nadzoruje jego stosowanie.

6.

Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprzedzenia o możliwości jego

zastosowania odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania przypadków zastosowania przymusu bezpośredniego,

uwzględniając potrzebę skutecznej oceny zasadności stosowania tego przymusu.

1.

Przymus bezpośredni określony w art. 36 ust. 1 pkt 3 jest stosowany w pomieszczeniu

jednoosobowym.

2.

W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby, wobec której zastosowano przymus

bezpośredni określony w ust. 1, w pomieszczeniu jednoosobowym przymus bezpośredni

stosuje się w sposób umożliwiający oddzielenie tej osoby od innych osób przebywających

w tym samym pomieszczeniu oraz zapewniający poszanowanie jej godności i intymności,

w szczególności przez wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych bez obecności innych osób.

1.

Izolację oraz założenie pasów obezwładniających lub kaftana bezpieczeństwa zleca się

na czas nie dłuższy niż 4 godziny.

2.

Lekarz, po osobistym badaniu osoby, wobec której zastosowano przymus bezpośredni określony

w ust. 1, może przedłużyć stosowanie tego przymusu na następne dwa okresy nie dłuższe

niż 6-godzinne.

3.

Po 16 godzinach stosowania przymusu bezpośredniego określonego w ust. 1 każde dalsze

przedłużenie stosowania tego przymusu bezpośredniego na kolejny okres, nie dłuższy

niż 6-godzinny, jest dopuszczalne wyłącznie po osobistym badaniu przez lekarza osoby,

wobec której zastosowano ten przymus, oraz uzyskaniu opinii innego lekarza.

1.

Pielęgniarka nie rzadziej niż co 15 minut kontroluje stan fizyczny osoby izolowanej

lub osoby, której założono pasy obezwładniające lub kaftan bezpieczeństwa, również

w czasie snu tej osoby, za każdym razem odnotowując wynik tej kontroli.

2.

W czasie kontroli, o której mowa w ust. 1, pielęgniarka

1)

ocenia prawidłowość stosowania przymusu, w szczególności sprawdza, czy pasy lub kaftan

bezpieczeństwa nie są założone zbyt luźno albo zbyt ciasno;

2)

nie rzadziej niż co 4 godziny zapewnia krótkotrwałe częściowe albo całkowite uwolnienie

osoby od pasów lub kaftana bezpieczeństwa w celu zmiany pozycji lub zaspokojenia potrzeb

fizjologicznych i higienicznych.

3.

O każdym zagrożeniu zdrowia lub życia osoby, której założono pasy obezwładniające

lub kaftan bezpieczeństwa, albo osoby izolowanej pielęgniarka natychmiast zawiadamia

lekarza.

1.

Jeżeli w wyniku zastosowania przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie lub inne

uszkodzenie ciała osoby lub wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia

ludzkiego, pracownik służby ochrony udziela niezwłocznie pierwszej pomocy lub zapewnia

udzielenie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub medycznych czynności ratunkowych.

2.

Pracownik służby ochrony może odstąpić od udzielenia pierwszej pomocy, jeżeli

1)

mogłoby to zagrozić jego życiu lub zdrowiu albo życiu lub zdrowiu innej osoby;

2)

inna osoba udzieliła osobie poszkodowanej pierwszej pomocy.

3.

W przypadku określonym w ust. 1, a także jeżeli w wyniku zastosowania przymusu bezpośredniego

nastąpiła śmierć człowieka, pracownik służby ochrony zabezpiecza miejsce zdarzenia,

a kierownik Ośrodka niezwłocznie powiadamia o zdarzeniu właściwą miejscowo jednostkę

organizacyjną Policji.

4.

W przypadku określonym w ust. 3 pracownik Ośrodka lub służby ochrony, wskutek działania

którego doszło do następstw określonych w ust. 1 lub śmierci człowieka albo zagrożenia

życia lub zdrowia ludzkiego, otrzymuje pomoc psychologiczną, a także pomoc prawną

polegającą na zwrocie kosztów poniesionych na ochronę prawną do wysokości wynagrodzenia

jednego obrońcy, jeżeli postępowanie karne przeciwko temu pracownikowi o czyn popełniony

w związku z użyciem przymusu bezpośredniego, którego następstwem była śmierć, zranienie

lub inne uszkodzenie ciała osoby, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym

albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa lub

braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

1.

Pracownik służby ochrony dokumentuje w notatce służbowej każde zastosowanie przymusu

bezpośredniego, po czym przekazuje notatkę w celu umieszczenia w dokumentacji medycznej.

2.

W przypadku zastosowania przymusu bezpośredniego, którego skutkiem było zranienie

lub inne uszkodzenie ciała, wystąpienie innych widocznych objawów zagrożenia życia

lub zdrowia albo śmierć człowieka, notatka zawiera

1)

służbowe dane identyfikacyjne pracownika;

2)

określenie czasu i miejsca zastosowania przymusu bezpośredniego;

3)

następujące dane osoby, wobec której zastosowano przymus bezpośredni

a)

imię, nazwisko i datę urodzenia,

b)

serię i numer dokumentu tożsamości lub numer PESEL;

4)

określenie celu zastosowania przymusu bezpośredniego;

5)

informację o przyczynie zastosowania przymusu bezpośredniego;

6)

określenie rodzaju zastosowanego przymusu bezpośredniego;

7)

opis czynności zrealizowanych przed zastosowaniem przymusu bezpośredniego i po zastosowaniu

tego przymusu;

8)

opis skutków zastosowania przymusu bezpośredniego;

9)

informację o udzieleniu pierwszej pomocy i jej zakresie lub zapewnieniu udzielenia

kwalifikowanej pierwszej pomocy lub medycznych czynności ratunkowych;

10)

następujące dane ustalonych świadków zdarzenia

a)

imię i nazwisko oraz serię i numer dokumentu tożsamości lub numer PESEL albo

b)

służbowe dane identyfikacyjne, jeżeli świadkiem zdarzenia był pracownik służby ochrony

albo funkcjonariusz posługujący się takimi danymi;

11)

podpis stosującego przymus bezpośredni.

3.

W przypadkach innych niż określone w ust. 2 notatka zawiera tylko informacje, o których

mowa w ust. 2 pkt 1-6 oraz 11.

1.

O zastosowaniu przymusu bezpośredniego niezwłocznie zawiadamia się kierownika Ośrodka.

2.

W terminie 3 dni od dnia zastosowania przymusu bezpośredniego kierownik Ośrodka ocenia

jego zasadność, odnotowując tę ocenę w dokumentacji medycznej.

1.

Nie rzadziej niż raz na 6 miesięcy sąd, na podstawie opinii lekarza psychiatry oraz

wyników postępowania terapeutycznego, ustala, czy jest niezbędny dalszy pobyt w Ośrodku

osoby stwarzającej zagrożenie.

2.

Kierownik Ośrodka co 6 miesięcy przesyła do sądu opinię lekarza psychiatry o stanie

zdrowia osoby stwarzającej zagrożenie umieszczonej w Ośrodku i o wynikach postępowania

terapeutycznego; opinię taką jest obowiązany przesłać bezzwłocznie, jeżeli w związku

ze zmianą stanu zdrowia tej osoby uzna, że jej dalszy pobyt w Ośrodku nie jest konieczny.

Za sporządzenie opinii nie przysługuje wynagrodzenie.

3.

Z ustalenia, o którym mowa w ust. 1, sporządza się notatkę do akt sprawy.

1.

Sąd, uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 1, wniosek kierownika Ośrodka

albo z urzędu może w każdym czasie postanowić o wypisaniu osoby z Ośrodka, jeżeli

wyniki postępowania terapeutycznego i zachowanie tej osoby uzasadniają przypuszczenie,

że jej dalszy pobyt w Ośrodku nie jest konieczny. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

2.

Przed wydaniem postanowienia o wypisaniu z Ośrodka sąd wysłuchuje biegłych, o których

mowa w art. 11.

3.

Orzekając o wypisaniu osoby z Ośrodka, sąd orzeka o zastosowaniu nadzoru prewencyjnego,

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 14 ust. 2.

4.

Uczestnikiem postępowania jest również kierownik Ośrodka.

Postanowienie o wypisaniu z Ośrodka jest wykonywane z dniem jego uprawomocnienia.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, ze. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 w ust. 1 w pkt 3a lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego oraz ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24),

”

;

2)

w art. 20 ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji

zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez

ich wiedzy i zgody

1)

osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego;

2)

nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa

ścigane z oskarżenia publicznego;

3)

osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;

4)

osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;

5)

osobach poszukiwanych.

”

;

3)

w art. 21a w ust. 2

a)

w pkt 1 w lit. d średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. e w brzmieniu

„

e)

osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;

”

,

b)

w pkt 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

dane dotyczące osób, o których mowa w pkt 1 lit. a i e, obejmujące

”

;

4)

w art. 21b pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu - w przypadku analizy kwasu

dezoksyrybonukleinowego (DNA) przeprowadzonej w związku z postępowaniem karnym, postępowaniem

w sprawach nieletnich lub postępowaniem określonym w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób;

”

;

5)

w art. 21d ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Próbki biologiczne i informacje dotyczące wyników analizy kwasu dezoksyrybonukleinowego

(DNA) podejrzanych, oskarżonych lub skazanych w związku z popełnieniem zbrodni lub

występków określonych w rozdziałach XVI-XX, XXV i XXXV Kodeksu karnego, osób określonych w art. 94 § 1 Kodeksu karnego, a także osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób, mogą być przechowywane w bazie danych DNA przez okres do 35 lat.

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

art. 16 ust. 1 i art. 25 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób

z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej

innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24).

”

;

2)

art. 13a otrzymuje brzmienie

„

Art. 13a.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

i tryb finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej

1)

udzielanych świadczeniobiorcom, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3,

2)

o których mowa w art. 12 pkt 2-6, 9 i 10, art. 12a oraz art. 26

- uwzględniając zasady i sposób wydatkowania środków publicznych oraz zapewnienie

skuteczności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm. po art. 98 dodaje się art. 98a w brzmieniu

„

Art. 98a.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24) nie pobiera się opłat, a wydatki ponosi Skarb Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2013 r. poz. 217) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, o którym mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24), przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, z tym że przepisów art. 22, art. 29, art.

30, art. 34, art. 35, art. 36 ust. 3, art. 44, art. 45, art. 49 ust. 1 pkt 1 i art.

50 oraz przepisów oddziału 2 w rozdziale 3 działu II nie stosuje się.

”

;

2)

w art. 88 po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Pracownikom podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 37 ust. 4a, przysługuje oprócz

składników wynagrodzenia, o których mowa w ust. 1, dodatek w wysokości od 10% do 50%

miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek przysługuje pracownikom, którzy przy

wykonywaniu swoich obowiązków mają bezpośredni kontakt z osobami, wobec których sąd

orzekł o umieszczeniu w tym podmiocie.

”

.

W ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej

(Dz. U. poz. 628 i 1165) w art. 3 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24).

”

.

Do czasu spełnienia przez Ośrodek warunków określonych w rozporządzeniu wydanym na

podstawie art. 8 oraz w przepisach odrębnych, jednakże przez okres nie dłuższy niż

18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, można umieszczać w Ośrodku osoby stwarzające

zagrożenie, jeżeli zapewniono właściwe zabezpieczenie Ośrodka i możliwość udzielania

świadczeń terapeutycznych.

1.

Do czasu powołania służby ochrony, o której mowa w art. 6, jednakże przez okres nie

dłuższy niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, Dyrektor Generalny Służby

Więziennej, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, deleguje do wykonywania jej zadań

funkcjonariuszy Służby Więziennej.

2.

Funkcjonariusz Służby Więziennej może być delegowany do Ośrodka na okres do 6 miesięcy.

Ponowne lub dalsze delegowanie wymaga zgody funkcjonariusza.

3.

Minister Sprawiedliwości wypłaca delegowanym funkcjonariuszom świadczenia, należności

oraz ich równoważniki przewidziane w art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. Nr 79, poz. 523, z późn. zm.. Do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz obliczania uposażenia

i innych należności pieniężnych funkcjonariusza w okresie oddelegowania, Dyrektor

Generalny zalicza stanowisko służbowe zajmowane w Ośrodku do odpowiedniej grupy uposażenia

zasadniczego funkcjonariuszy oraz ustala stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje

to stanowisko, przy czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może

być niższe od dotychczas otrzymywanego.

4.

Do delegowania funkcjonariusza Służby Więziennej do Ośrodka nie stosuje się art. 74-78 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

5.

Funkcjonariusze Służby Więziennej delegowani na podstawie ust. 1 mają w zakresie stosowania

przymusu bezpośredniego uprawnienia i obowiązki przewidziane w niniejszej ustawie

dla pracowników służby ochrony.

1.

W latach 2013-2022 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi

1)

w 2013 r. - 0 zł,

2)

w 2014 r. - 5 000 000 zł,

3)

w 2015 r. - 7 000 000 zł,

4)

w 2016 r. - 7 000 000 zł,

5)

w 2017 r. - 7 000 000 zł,

6)

w 2018 r. - 7 000 000 zł,

7)

w 2019 r. - 7 000 000 zł,

8)

w 2020 r. - 7 000 000 zł,

9)

w 2021 r. - 7 000 000 zł,

10)

w 2022 r. - 7 000 000 zł

- pod warunkiem, że liczba osób skierowanych do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom

Dyssocjalnym nie przekroczy 10.

2.

Jeżeli liczba osób, o której mowa w ust. 1, zostanie przekroczona, wówczas, począwszy

od kolejnego roku (rok X), maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem

finansowym ustawy wynosi

1)

w roku X - 15 000 000 zł;

2)

w roku X + 1 - 35 000 000 zł;

3)

w roku X + 2 - 30 600 000 zł;

4)

w roku X + 3 - 20 000 000 zł;

5)

w roku X + 4 - 20 000 000 zł;

6)

w roku X + 5 - 20 000 000 zł;

7)

w roku X + 6 - 20 000 000 zł;

8)

w roku X + 7 - 20 000 000 zł;

9)

w roku X + 8 - 20 000 000 zł;

10)

w roku X + 9 - 20 000 000 zł;

11)

w roku X + 10 - 20 000 000 zł.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia monitoruje wykorzystanie zaplanowanych na dany

rok wydatków i dokonuje, co najmniej cztery razy w roku, według stanu na koniec każdego

kwartału, analizy stopnia wykorzystania zaplanowanych na dany rok wydatków.

4.

W przypadku gdy wartość planowanych wydatków, o których mowa w ust. 1 albo 2, w danym

roku, przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku kalendarzowego do końca

danego kwartału, została przekroczona

1)

po pierwszym kwartale - co najmniej o 15%,

2)

po dwóch kwartałach - co najmniej o 10%,

3)

po trzech kwartałach - co najmniej o 5%

- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje mechanizm korygujący, polegający na ograniczeniu

tych wydatków.

Akty wykonawcze wydane na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa w art. 50 oraz

art. 88 ust. 9 ustawy, o której mowa w art. 52, zachowują moc do dnia wejścia w życie

odpowiednio aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13a ustawy, o której mowa

w art. 50, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz art. 88 ust. 9 ustawy, o której

mowa w art. 52, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2014 r. poz. 24) nie pobiera się opłat, a wydatki ponosi Skarb Państwa.