Obwieszczenie Ministra Gospodarki z dnia 14 sierpnia 2014 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

produkty naftowe - produkty otrzymywane z ropy naftowej, a w szczególności

a)

paliwa płynne,

b)

oleje opałowe,

c)

gaz płynny - skroplone węglowodory gazowe (C3-C4),

d)

oleje i smary;

2)

stacja paliw płynnych - obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek,

podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu

płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w

tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje

wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe

i pomieszczenia pomocnicze;

3)

samodzielna stacja gazu płynnego - obiekt budowlany, usytuowany poza stacją paliw

płynnych, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne lub nadziemne zbiorniki

gazu płynnego, odmierzacze gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia

do magazynowania gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy

i zadaszenia oraz inne pomieszczenia pomocnicze;

4)

stacja kontenerowa - zbiorniki i urządzenia do tymczasowego wydawania paliw płynnych,

o konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczanie;

5)

baza paliw płynnych (terminal) - obiekt budowlany przeznaczony do magazynowania lub

przeładunku ropy naftowej i produktów naftowych;

6)

baza gazu płynnego - obiekt budowlany przeznaczony do magazynowania lub przeładunku

gazu płynnego;

7)

rurociąg przesyłowy dalekosiężny - rurociąg służący do przesyłania lub dystrybucji

ropy naftowej lub produktów naftowych, do lub z instalacji znajdującej się na lądzie

lub w wodzie, począwszy od ostatniego elementu odcinającego w granicach instalacji,

łącznie z tym elementem i wszystkimi przyłączonymi urządzeniami przeznaczonymi specjalnie

dla tych rurociągów z wyjątkiem rurociągów technologicznych w obrębie granic baz i

stacji paliw płynnych na terenie portów, lotnisk oraz stacji kolejowych;

8)

ściana osłonowa zbiornika - ściana usytuowana wokół zbiornika w odległości od 2 m

do 2,5 m od jego płaszcza, wykonana w celu zabezpieczenia przed rozlaniem ropy naftowej

lub produktów naftowych w przypadku awarii zbiornika;

9)

rozlewnia gazu płynnego - wydzielony technologicznie, niepodpiwniczony obiekt budowlany

przeznaczony do napełniania butli gazem płynnym;

10)

cysterna drogowa - zbiornik wraz z wyposażeniem obsługowym i konstrukcyjnym umieszczony

w sposób trwały na podwoziu samochodowym, naczepie lub przyczepie, a także kontener

zbiornikowy;

11)

cysterna kolejowa - zbiornik wraz z wyposażeniem obsługowym i konstrukcyjnym umieszczony

w sposób trwały na podwoziu kolejowym;

12)

wydajność instalacji bazy lub stacji paliw płynnych - całkowita roczna ilość wydanych

produktów naftowych z instalacji magazynowych baz lub stacji paliw płynnych, liczona

jako średnia z ostatnich trzech lat;

13)

rurociąg technologiczny - zespół odpowiednio połączonych elementów służących do transportu

ropy naftowej i produktów naftowych w obrębie określonej instalacji usytuowanej na

terenie bazy i stacji paliw płynnych, rozlewni gazu płynnego, portów oraz lotnisk;

14)

zbiorniki naziemne - zbiorniki znajdujące się na otwartej przestrzeni lub przysypane

warstwą ziemi o grubości do 0,5 m lub umieszczone w pomieszczeniu;

15)

zbiorniki podziemne - zbiorniki przykryte lub obsypane warstwą ziemi o grubości co

najmniej 0,5 m oraz zbiorniki o osi pionowej, gdy ich dach znajduje się co najmniej

0,5 m poniżej powierzchni otaczającego terenu. Za zbiornik podziemny uważa się również

zbiornik usytuowany w obudowie betonowej, przy czym najwyższy poziom magazynowanej

ropy naftowej lub produktów naftowych powinien być co najmniej o 0,2 m poniżej powierzchni

otaczającego terenu, którego poziom wyznacza się po jego ostatecznym ukształtowaniu,

w odległości 6,5 m od płaszcza zbiornika;

16)

nośność, szczelność i izolacyjność ogniowa (REI) - oznaczanie klasy odporności ogniowej

charakteryzującej się nośnością ogniową (R), szczelnością ogniową (E), izolacyjnością

ogniową (I);

17)

ramię nalewcze - urządzenie techniczne służące do napełniania i opróżniania zbiorników,

cystern drogowych i kolejowych oraz zbiorników przeznaczonych do transportu paliw

płynnych drogą wodną lub powietrzną;

18)

stanowisko nalewcze - zespół urządzeń służących do napełniania i opróżniania zbiorników,

cystern drogowych i kolejowych oraz zbiorników przeznaczonych do transportu paliw

płynnych drogą wodną.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Stacje paliw płynnych użytkowane albo wybudowane przed dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia, usytuowane poza obszarami z zabudową istniejącą w odległości nie mniejszej

niż 50 m od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz obiektów

użyteczności publicznej, których rzeczywista przepustowość przekracza 3000 m

2.

Do urządzeń, o których mowa w § 1 pkt 1 niniejszego rozporządzenia, instalowanych

na stacjach paliw płynnych, których budowy lub przebudowy nie zakończono przed dniem

wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, z

zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Urządzenia, o których mowa w § 1 pkt 1 niniejszego rozporządzenia, zainstalowane,

przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, na stacjach paliw płynnych,

których rzeczywista przepustowość przekracza 3000 m

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ropę naftową i produkty naftowe, z wyjątkiem gazu płynnego, w zależności od temperatury

zapłonu zalicza się do następujących klas

1)

do I klasy - ropę naftową i produkty naftowe o temperaturze zapłonu do 294,15 K (21°C);

2)

do II klasy - produkty naftowe o temperaturze zapłonu od 294,15 K (21°C) do 328,15

K (55°C);

3)

do III klasy - produkty naftowe o temperaturze zapłonu od 328,15 K (55°C) do 373,15

K (100°C).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem §

1 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Przepisy rozporządzenia stosuje się przy budowie obiektów budowlanych przeznaczonych

do magazynowania, przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych,

a także przy przebudowie tych obiektów.

2.

Nie stanowi przebudowy bazy lub stacji paliw płynnych

1)

naprawa uszkodzonego zbiornika lub jego elementów, naprawa lub wymiana odcinków i

elementów rurociągu technologicznego;

2)

wymiana stanowiska nalewczego lub odmierzacza paliw płynnych.

3.

Wymiana elementów rurociągu przesyłowego dalekosiężnego nie stanowi jego przebudowy.

4.

Przy przebudowie obiektów budowlanych lub ich części, przeznaczonych do magazynowania,

przeładunku i dystrybucji ropy naftowej oraz produktów naftowych, warunki techniczne

w zakresie bezpieczeństwa pożarowego mogą być spełnione w inny sposób niż określone

w rozporządzeniu, po ich uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim

Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli zapewnią one niepogorszenie warunków technicznych

w zakresie bezpieczeństwa pożarowego obiektów lub ich części.

1.

Wymagania techniczne, w zakresie projektowania, budowy, wytwarzania, osprzętu, badań

i użytkowania zbiorników przeznaczonych do magazynowania ropy naftowej i produktów

naftowych określają przepisy odrębne dotyczące

1)

zbiorników bezciśnieniowych i niskociśnieniowych przeznaczonych do magazynowania materiałów

ciekłych zapalnych;

2)

zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych.

2.

Do zbiorników przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych o temperaturze zapłonu

powyżej 61°C, w zakresie ich konstrukcji, stosowanych materiałów i osprzętu, stosuje

się odpowiednio przepisy, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Minimalne wymiary stref zagrożenia wybuchem dla urządzeń technologicznych bazy paliw

płynnych, bazy gazu płynnego, stacji paliw płynnych i stacji gazu płynnego oraz rurociągów

przesyłowych dalekosiężnych określa załącznik do rozporządzenia.

2.

Dopuszcza się przyjmowanie innych wymiarów stref zagrożenia wybuchem niż określone

w załączniku do rozporządzenia, w przypadku zastosowania rozwiązań technicznych uzasadniających

ich przyjęcie, zgodnie z wymaganiami określonymi w odrębnych przepisach dotyczących

ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów.

3.

Wymiary stref zagrożenia wybuchem dla stanowisk i urządzeń niewymienionych w załączniku

do rozporządzenia należy ustalać indywidualnie, zgodnie z odrębnymi przepisami, o

których mowa w ust. 2, oraz Polskimi Normami.

4.

W strefach zagrożenia wybuchem nie powinny być usytuowane budynki telemetrii, wpusty

uliczne, niezasyfonowane studzienki kanalizacyjne, ciepłownicze budynki teletechniczne

oraz budynki o podobnym przeznaczeniu.

1.

Zbiorniki przeznaczone do magazynowania ropy naftowej i produktów naftowych oraz rurociągi

przesyłowe dalekosiężne i rurociągi technologiczne poddaje się badaniom technicznym

i próbom szczelności, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej, w następujących

terminach

1)

zbiorniki i rurociągi naziemne

a)

do 30 lat użytkowania - badanie co 10 lat,

b)

powyżej 30 lat użytkowania - badanie co 6 lat;

2)

zbiorniki i rurociągi podziemne

a)

do 20 lat użytkowania - badanie co 10 lat,

b)

powyżej 20 lat użytkowania - badanie co 5 lat.

2.

Nie poddaje się okresowym próbom szczelności

1)

zbiorników wyposażonych w urządzenie do stałego monitorowania szczelności przestrzeni

międzyściennej lub międzydennej;

2)

rurociągów przesyłowych dalekosiężnych wyposażonych w systemy stałego monitorowania

szczelności.

Zbiorniki wyłączone z użytkowania powinny być zabezpieczone przed wybuchem poprzez

ich oczyszczenie i trwałe odłączenie od czynnych instalacji technologicznych.

1.

Bazy paliw płynnych przeznaczone do magazynowania i przeładunku ropy naftowej mogą

być budowane wyłącznie ze zbiornikami naziemnymi o osi pionowej z dachem pływającym.

2.

Bazy paliw płynnych przeznaczone do magazynowania, przeładunku i dystrybucji produktów

naftowych mogą być budowane ze zbiornikami naziemnymi lub podziemnymi.

3.

W bazie paliw płynnych dopuszcza się magazynowanie ropy naftowej i produktów naftowych

w odpowiednio przystosowanych podziemnych wyrobiskach górniczych.

Bazy paliw płynnych, których zbiorniki są zamiennie wykorzystywane do magazynowania

produktów naftowych I i II klasy, powinny spełniać wymagania techniczne takie jak

dla produktów naftowych I klasy.

Produkty naftowe wszystkich klas przechowywane w opakowaniach jednostkowych, w szczególności

takich jak: bębny, pojemniki lub kanistry, mogą być składowane w wydzielonych pomieszczeniach

magazynowych, a produkty naftowe III klasy - także pod wiatami lub na otwartych placach

składowych, o których mowa w § 30.

1.

Bazy paliw płynnych powinny być wyposażone w instalacje, urządzenia lub systemy przeznaczone

do

1)

zabezpieczania przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych

i gruntowych oraz emisją par tych produktów do powietrza atmosferycznego w procesach

ich przeładunku i magazynowania;

2)

pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych oraz sygnalizacji

przecieków tych produktów do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych;

3)

hermetycznego magazynowania, napełniania i opróżniania produktami naftowymi I klasy,

ograniczające roczne straty tych produktów naftowych w instalacji magazynowej bazy

paliw płynnych do wartości poniżej 0,01% ich wydajności.

2.

Instalacje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zaprojektowane i wykonane

w sposób zapewniający kontrolę ich pracy.

3.

Instalacje i urządzenia służące do odzyskiwania par produktów naftowych I klasy powinny

być tak wykonane i użytkowane, aby średnie stężenie par na wylocie z instalacji nie

przekraczało 35 g/m

4.

W przypadku wykonywania pomiarów w sposób nieciągły należy wykonać co najmniej cztery

pomiary na godzinę. Całkowity błąd pomiaru nie może przekraczać 10% wartości mierzonej,

a zastosowany sprzęt pomiarowy powinien posiadać zdolność mierzenia stężeń co najmniej

3 g/m

5.

Podczas odgórnego lub oddolnego napełniania cystern drogowych lub kolejowych produktami

naftowymi I klasy, pary tych produktów odprowadza się do instalacji służących do odzyskiwania

par lub do zbiornika pośredniego magazynowania par albo do zbiorników, z których produkt

jest wydawany, w przypadku gdy zbiorniki te nie zostały wyposażone w dachy pływające

lub wewnętrzne membrany pływające.

6.

W przypadku urządzeń służących do napełniania i opróżniania cystern pracujących z

maksymalną wydajnością dopuszcza się, aby zastosowany system gromadzenia i odzyskiwania

par z tych urządzeń wytwarzał maksymalne nadciśnienie na przyłączu do odprowadzenia

par z cysterny 55 mbar i nie powodował wydostawania się par na zewnątrz przez zawory

oddechowe.

7.

Podczas odgórnego napełniania cystern drogowych lub kolejowych ropą naftową lub produktami

naftowymi, końcówka ramienia nalewczego powinna znajdować się jak najbliżej dna zbiornika-cysterny.

Napełnianie cystern powinno odbywać się ze zmniejszoną wydajnością przepływu ropy

naftowej lub produktów naftowych na początku i końcu procesu napełniania.

8.

Podczas napełniania oddolnego cystern drogowych lub kolejowych produktami naftowymi,

wydajność ramienia nalewczego, przy nominalnej jego średnicy wynoszącej DN 100, nie

powinna przekraczać 2500 litrów na minutę.

1.

Urządzenia służące do hermetycznego napełniania i opróżniania cystern drogowych lub

kolejowych w bazach paliw płynnych powinny być tak zaprojektowane i użytkowane, aby

całkowite roczne straty produktów naftowych I klasy nie przekraczały wartości 0,005%

ich wydajności.

2.

Bazy paliw płynnych (terminale) powinny być wyposażone w co najmniej jedno ramię nalewcze

do oddolnego napełniania cystern produktami naftowymi I klasy.

3.

Stanowisko nalewcze przeznaczone do oddolnego napełniania cystern drogowych produktami

naftowymi powinno być wyposażone w

1)

ramię nalewcze wyposażone w 4-calową złączkę zewnętrzną API (ø 101,6 mm);

2)

urządzenie kontrolne, które po podłączeniu do cysterny drogowej umożliwi kontrolę

stanu jej napełnienia oraz przekazanie odpornego na zakłócenia sygnału dla układów

zezwalających na napełnianie lub wstrzymujących napełnianie, w przypadkach przepełnienia

cysterny drogowej produktami naftowymi lub utraty skutecznego jej uziemienia;

3)

ramię odprowadzania par wyposażone w 4-calową złączkę.

4.

Stanowisko nalewcze przeznaczone do odgórnego napełniania cystern drogowych i kolejowych

produktami naftowymi I klasy powinno być wyposażone w system odprowadzania par oraz

w urządzenie kontrolne zabezpieczające przed przepełnieniem cystern i blokujące pracę

ramienia nalewczego w przypadku wystąpienia awarii, utraty skutecznego uziemienia

lub przepełnienia cysterny.

1.

Podczas napełniania produktami naftowymi

1)

cysterna drogowa napełniana oddolnie powinna być uziemiona, przyłączona do ramienia

nalewczego, a także połączona z urządzeniem kontrolnym stanowiska nalewczego za pomocą

standardowego dziesięciostykowego złącza elektrycznego przewodem zwrotnym z czujnika

przepełnienia. W przypadku napełniania produktami naftowymi I klasy powinna być dodatkowo

przyłączona do przewodu odprowadzania par do instalacji ich odzysku;

2)

cysterna kolejowa lub cysterna drogowa napełniana odgórnie powinna być uziemiona w

sposób określony w Polskich Normach i przyłączona do stanowiska nalewczego wyposażonego,

w przypadku napełniania produktami naftowymi I klasy, w urządzenie służące do odprowadzenia

par w czujnik przepełnienia.

2.

System układu uziemiającego powinien stanowić skuteczne połączenie (metaliczne) wagonu

cysterny kolejowej oraz stanowiska nalewczego z układem uziemień roboczych bazy paliw

płynnych.

3.

Na terenie bazy paliw płynnych, w której odbywa się przeładunek produktów naftowych

I i II klasy, tor kolejowy od strony wjazdu na stanowiska przeładunku tych produktów

powinien posiadać

1)

w bazie wyposażonej w jeden tor przeładunkowy

a)

dwie poprzeczne przerwy izolacyjne w obu tokach szynowych, położonych w odległości

co najmniej 50 m od siebie, przy czym jedna z tych przerw powinna znajdować się poza

terenem bazy paliw płynnych lub miejsca przeładunku paliw płynnych w odległości nie

większej niż 5 m od bramy ogrodzenia,

b)

na bramie wjazdowej tarczę D1 określoną w przepisach dotyczących ogólnych warunków

prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji;

2)

w bazie wyposażonej w dwa i więcej torów przeładunkowych

a)

jedną poprzeczną przerwę izolacyjną w obu tokach szynowych każdego toru przeładunkowego,

b)

wjazd na tor przeładunkowy chroniony tarczą zaporową albo tarczą, o której mowa w

pkt 1 lit. b.

4.

Zamknięcie układu uziemiającego i uruchomienie stanowiska nalewczego może nastąpić

wyłącznie po uprzednim przerwaniu ciągłości połączenia elektrycznego toków szynowych

określonego toru ładunkowego, z równoczesnym włączeniem blokady otwarcia bramy wjazdowej

lub podania sygnału zezwalającego na wjazd na tor przeładunkowy.

5.

Otwarcie bramy wjazdowej lub otwarcie tarczy zaporowej albo zdjęcie tarczy D1 uniemożliwia

pracę stanowiska nalewczego i powoduje otwarcie lub blokuje możliwość zamknięcia obwodu

uziemień.

6.

Tor stykowy na stanowisku nalewczym powinien być wyposażony w łączniki szynowe.

Przeładunek ropy naftowej i produktów naftowych odbywa się wyłącznie na terenie bazy

paliw płynnych, stacji paliw płynnych, bazy gazu płynnego, rozlewni gazu płynnego

oraz samodzielnej stacji gazu płynnego.

1.

Na terenie bazy paliw płynnych nie powinny znajdować się instalacje i urządzenia naziemne

oraz podziemne nienależące do użytkownika tej bazy, z wyłączeniem rurociągów przesyłowych

dalekosiężnych i instalacji im towarzyszących.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przyłączy wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych,

ciepłowniczych, elektrycznych i teletechnicznych.

Baza paliw płynnych ze zbiornikami naziemnymi, przeznaczona do magazynowania i przeładunku

ropy naftowej oraz produktów naftowych I i II klasy, powinna mieć zapewnione co najmniej

dwa niezależne wjazdy oddalone od siebie w odległości co najmniej 75 m, o nawierzchni

utwardzonej umożliwiającej dojazd i wyjazd niezależnie od panujących warunków atmosferycznych

i spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych dotyczących dróg pożarowych.

1.

Bazy paliw płynnych powinny być usytuowane w taki sposób, aby zbiorniki oddzielone

były od budynków, granicy pasa kolejowego lub zewnętrznej krawędzi jezdni oraz granicy

lasu pasem terenu ochronnego o szerokości nie mniejszej niż

Lp.

Rodzaj zbiornika

Szerokość pasa terenu ochronnego w metrach od

budynków

granicy pasa kolejowegolubzewnętrznejkrawędzijezdni

granicy lasu

mieszkalnych,zamieszkaniazbiorowegoi obiektówużytecznościpublicznej

innych

1

2

3

4

5

6

1

Zbiornik naziemny z dachem pływającym do magazynowania ropy naftowej

150

100

80

100

2

Zbiornik naziemny z dachem stałym do magazynowania produktów naftowych I i II klasy

80

60

50

100

3

Zbiornik naziemny z dachem pływającym do magazynowania produktów naftowych I i II

klasy

40

30

25

100

4

Zbiornik naziemny o osi głównej poziomej do magazynowania produktów naftowych I i

II klasy

25

15

10

-

5

Zbiornik naziemny z dachem stałym do magazynowania produktów naftowych III klasy

20

15

10

-

6

Zbiornik naziemny o osi głównej poziomej do magazynowania produktów naftowych III

klasy

15

10

6

-

7

Zbiornik podziemny o osi głównej poziomej do magazynowania produktów naftowych I i

II klasy

20

15

10

-

2.

Określone w ust. 1 odległości od budynków, granicy pasa kolejowego lub zewnętrznej

krawędzi jezdni oraz granicy lasu należy mierzyć od płaszcza zbiornika naziemnego

lub jego ściany osłonowej, a przy zbiorniku podziemnym - od zaworu oddechowego.

3.

W pasie terenu ochronnego, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się, poza ogrodzeniem

bazy paliw płynnych, urządzanie składów materiałów niepalnych, sytuowanie urządzeń

podziemnych oraz prowadzenie podziemnych linii energetycznych i teletechnicznych.

4.

Bazy paliw płynnych ze zbiornikami o różnej konstrukcji dachu (stałym lub pływającym)

powinny być usytuowane w taki sposób, jak bazy paliw płynnych ze zbiornikami z dachami

stałymi.

5.

Bazy paliw płynnych, w których magazynowane będą wyłącznie produkty naftowe III klasy

podgrzewane powyżej temperatury zapłonu, należy sytuować jak bazy paliw płynnych ze

zbiornikami naziemnymi z dachami stałymi dla produktów naftowych I i II klasy.

Zespół kolejowych torów zdawczo-odbiorczych, usytuowany poza terenem bazy paliw płynnych

lub stacji paliw płynnych, powinien znajdować się w odległości liczonej od skrajni

budowlanej najbliższego toru

1)

25 m - od budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i obiektów użyteczności publicznej;

2)

15 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 1;

3)

10 m - od granicy pasa drogowego.

1.

Obiekty technologiczne takie jak: pompownia, stanowisko nalewcze oraz stanowiska służące

do przeładunku ropy naftowej lub produktów naftowych I i II klasy, zwane dalej „obiektami

technologicznymi”, powinny być oddalone od ogrodzenia bazy paliw płynnych co najmniej

o 10 m, a obiekty technologiczne związane z przeładunkiem produktów naftowych III

klasy - co najmniej o 5 m.

2.

Odległość między obiektami technologicznymi powinna wynosić co najmniej 10 m, a między

tymi obiektami i oczyszczalnią ścieków - co najmniej 15 m.

3.

Obiekty technologiczne i oczyszczalnia ścieków powinny być oddalone co najmniej o

1)

20 m - od kotłowni i obiektów energetycznych oraz magazynu butli z gazem płynnym;

2)

15 m - od placów postojowych cystern drogowych lub torów odstawczych cystern kolejowych

oraz od otwartych składowisk bębnów z produktami naftowymi III klasy.

4.

Między zbiornikami naziemnymi a obiektami technologicznymi i oczyszczalnią ścieków

należy zachować odległość wynoszącą co najmniej 10 m, a między zbiornikami podziemnymi

- co najmniej 5 m.

5.

Obiekty technologiczne i inne obiekty związane z rurociągiem przesyłowym dalekosiężnym,

jeśli znajdują się na terenie bazy paliw płynnych, powinny być usytuowane w odległościach

określonych w ust. 2 i 3.

6.

Zbiorniki naziemne znajdujące się w obiektach technologicznych mogą być usytuowane

bez ograniczeń odległości, a ich pojemność powinna być dostosowana do wymagań określonych

dla tych obiektów.

7.

Budynki, w których nie prowadzi się procesów technologicznych, powinny być oddalone

od obiektów technologicznych i oczyszczalni ścieków - co najmniej o 15 m.

1.

Odległość od płaszcza lub ściany osłonowej zbiornika oraz od ogrodzenia bazy paliw

płynnych powinna wynosić co najmniej

1)

dla zbiorników przeznaczonych do magazynowania ropy naftowej i produktów naftowych

I i II klasy

a)

naziemnych o osi głównej pionowej i o pojemności do 1000 m

b)

naziemnych o osi głównej pionowej i o pojemności powyżej 1000 m

c)

naziemnych o osi głównej poziomej - 10 m,

d)

podziemnych o osi głównej poziomej - bez ograniczeń;

2)

dla zbiorników przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych III klasy

a)

naziemnych o osi głównej pionowej i o pojemności do 500 m

b)

naziemnych o osi głównej pionowej i o pojemności powyżej 500 m

c)

naziemnych o osi głównej poziomej - 5 m,

d)

podziemnych o osi głównej poziomej - bez ograniczeń.

2.

Zbiorniki naziemne otoczone ścianą osłonową mogą być usytuowane w stosunku do ogrodzenia

bazy paliw płynnych w odległości o połowę mniejszej niż odległości określone w ust.

1.

1.

Między poszczególnymi rodzajami zbiorników przeznaczonych do magazynowania produktów

naftowych powinny być zachowane odległości nie mniejsze niż

Lp.

Rodzaj zbiornika przeznaczonego do magazynowania produktów naftowych

Klasamagazynowanegoproduktu naftowego

Odległość

1

2

3

4

1

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem stałym lub pływającym

I i II

0,5 średnicy zbiornika

2

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem stałym

III

0,25 średnicy zbiornika

3

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem stałym otoczony ścianą osłonową

wysokości co najmniej 4/5 wysokości zbiornika

I i II

0,3 średnicy ściany osłonowej

4

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem stałym otoczony ścianą osłonową

wysokości co najmniej 4/5 wysokości zbiornika

III

0,2 średnicy ściany osłonowej

5

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem pływającym otoczony ścianą osłonową

wysokości co najmniej 4/5 wysokości zbiornika

I i II

0,3 średnicy ściany osłonowej

6

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem pływającym do magazynowania ropy

naftowej

I

0,6 średnicy zbiornika

7

Zbiornik naziemny o osi głównej pionowej z dachem pływającym otoczony ścianą osłonową

wysokości co najmniej 4/5 wysokości zbiornika do magazynowania ropy naftowej

I

0,5 średnicy ściany osłonowej

8

Zbiornik naziemny o osi głównej poziomej

I i II

1,0 m

9

Zbiornik naziemny o osi głównej poziomej

III

0,5 m

10

Zbiornik podziemny o osi głównej poziomej

I, II i III

0,5 m

2.

W przypadku zbiorników o różnych średnicach, do obliczenia odległości między nimi

przyjmuje się średnicę największego zbiornika.

3.

Odległość między zbiornikami otoczonymi ścianami osłonowymi należy liczyć od ścian

osłonowych tych zbiorników.

4.

Odległość od zbiornika otoczonego ścianą osłonową o wysokości mniejszej niż 4/5 wysokości

zbiornika powinna być taka, jak dla takiego samego zbiornika nieotoczonego taką ścianą.

5.

Zbiorniki naziemne wyposażone w wewnętrzne przekrycia pływające powinny być usytuowane

w odległościach ustalonych dla zbiorników naziemnych o dachu stałym.

1.

Dopuszcza się usytuowanie zbiorników w grupach. Grupę zbiorników stanowią co najmniej

dwa zbiorniki.

2.

Pojemność grupy zbiorników, bez względu na ich liczbę, rodzaj oraz sposób usytuowania,

nie powinna przekraczać 200 000 m

3.

W przypadku gdy zbiorniki w grupie są usytuowane w jednym rzędzie, odległość pomiędzy

skrajnymi zbiornikami nie powinna przekraczać 500 m.

1.

Grupy zbiorników przeznaczonych do magazynowania ropy naftowej i produktów naftowych

I i II klasy należy usytuować względem siebie, uwzględniając pojemność największego

zbiornika, w odległości nie mniejszej niż

Pojemność zbiornika w m

Odległość między grupami zbiorników w metrach

Do 3200

20

powyżej 3200 do 5000

25

powyżej 5000 do 10 000

30

powyżej 10 000 do 20 000

35

powyżej 20 000 do 32 000

40

powyżej 32 000 do 50 000

45

powyżej 50 000

55

2.

Odległości określone w ust. 1 mierzone są od płaszcza lub ściany osłonowej zbiornika.

3.

Odległość grupy zbiorników naziemnych o osi głównej pionowej, przeznaczonych do magazynowania

produktów naftowych I i II klasy, od grupy zbiorników naziemnych, przeznaczonych do

magazynowania produktów naftowych III klasy, a także odległości między grupami zbiorników

naziemnych przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych III klasy, może być

zmniejszona w stosunku do odległości określonych w ust. 1, jednak odległości te nie

mogą być mniejsze niż odległość między zbiornikami o największej pojemności wewnątrz

danej grupy zbiorników.

4.

Przy usytuowaniu zbiorników naziemnych o osi głównej pionowej ze ścianami osłonowymi,

odległości między grupami tych zbiorników mogą być zmniejszone w stosunku do odległości

określonych w ust. 1, jednak nie mogą być mniejsze niż odległość między zbiornikami

o największej pojemności wewnątrz danej grupy zbiorników.

5.

Grupy zbiorników naziemnych o osi głównej poziomej powinny być usytuowane w odległości

1)

15 m - od grupy zbiorników naziemnych przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych

I i II klasy;

2)

10 m - od grupy zbiorników naziemnych przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych

III klasy.

6.

Odległości między

1)

grupami zbiorników podziemnych,

2)

grupami zbiorników naziemnych o osi głównej poziomej, a zbiornikami podziemnymi o

osi głównej poziomej

- ustala się w zależności od potrzeb technologicznych i wynikających z użytkowania

tych zbiorników.

1.

Do zbiorników naziemnych, w których magazynuje się ropę naftową lub produkty naftowe

I i II klasy, należy doprowadzić drogi pożarowe

1)

z jednej strony, o dwóch pasach ruchu, jeżeli pojemność zbiornika nie przekracza 10

000 m

2)

z dwóch stron i o dwóch pasach ruchu, jeżeli pojemność zbiornika przekracza 10 000

m

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się również do zbiornika, w którym magazynuje się produkty

naftowe III klasy.

3.

Odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi pożarowej do grupy zbiorników naziemnych,

w których magazynuje się ropę naftową lub produkty naftowe I i II klasy, mierzona

od osi korony obwałowania lub ściany osłonowej, powinna wynosić co najmniej

1)

12 m - w przypadku usytuowania stanowiska rozdzielczego urządzeń gaśniczych między

drogą pożarową a obwałowaniem lub ścianą osłonową;

2)

10 m - w pozostałych przypadkach.

4.

Odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi pożarowej do grupy zbiorników naziemnych,

przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych III klasy oraz produktów naftowych

o temperaturze zapłonu powyżej 373,15 K (100°C), powinna wynosić co najmniej 5 m,

licząc od jej krawędzi do osi korony obwałowania lub ściany osłonowej.

5.

W przypadku usytuowania drogi pożarowej między grupami zbiorników naziemnych, przeznaczonych

do magazynowania produktów naftowych I i II klasy, a grupami zbiorników naziemnych

przeznaczonych do magazynowania produktów naftowych III klasy, odległość od zewnętrznej

krawędzi jezdni drogi pożarowej do grupy zbiorników magazynowych produktów naftowych

I i II klasy powinna odpowiadać wymiarom określonym w ust. 3, a do grupy zbiorników

produktów naftowych III klasy - wymiarom określonym w ust. 4.

6.

W przypadku zbiorników magazynowych otoczonych ścianami osłonowymi, drogi pożarowe

powinny być usytuowane co najmniej o 0,3 m wyżej od rzędnej terenu posadowienia tych

zbiorników.

Na terenie bazy paliw płynnych

1)

sieć dróg wewnętrznych powinna tworzyć zamknięty układ komunikacyjny, zgodnie z przepisami

odrębnymi dotyczącymi przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych;

2)

w przypadku skrzyżowania się drogi wewnętrznej z torem kolejowym należy zapewnić dodatkowy

przejazd;

3)

do budynków i obiektów technologicznych powinny być doprowadzone drogi pożarowe spełniające

wymagania określone w odrębnych przepisach dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia

w wodę oraz dróg pożarowych.

1.

Przy zbiornikach przeciwpożarowych i stanowiskach czerpania wody powinny znajdować

się place manewrowe, zgodnie z odrębnymi przepisami dotyczącymi przeciwpożarowego

zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

2.

Stanowiska czerpania wody, o których mowa w ust. 1, powinny być tak zaprojektowane,

aby była możliwość korzystania z nich w każdych warunkach atmosferycznych.

Place i drogi znajdujące się na terenie bazy paliw płynnych powinny być oświetlone

i odwodnione zgodnie z odrębnymi przepisami.

Szerokość pasa urządzeń przeładunkowych dla

1)

cystern drogowych określają wymagania technologiczne;

2)

cystern kolejowych obejmuje międzytorze, podtorze i pas terenów równoległych do torów

zewnętrznych o szerokości 1,5 m, licząc od zewnętrznej szyny skrajnego toru, oraz

3 m poza skrajnymi stanowiskami nalewczymi.

Na terenie baz paliw płynnych mogą znajdować się ogrodzenia wewnętrzne i drzewa liściaste,

o ile nie będą one stanowić przeszkody podczas prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczych.

1.

Place składowe bębnów napełnionych produktami naftowymi III klasy powinny być usytuowane

w odległości co najmniej 3 m od ogrodzenia zewnętrznego, a w przypadku gdy bębny napełnione

są produktami naftowymi o temperaturze zapłonu powyżej 373,15 K (100°C) odległości

tego placu od ogrodzenia zewnętrznego ustala się według potrzeb technologicznych.

2.

Place przeznaczone do składowania bębnów powinny posiadać utwardzoną i szczelną nawierzchnię

z odpływem ścieków do kanalizacji deszczowo-przemysłowej.

3.

W granicach placu składowego należy układać nie więcej niż 6 stosów bębnów napełnionych

produktami naftowymi. Stos bębnów powinien mieć długość nie większą niż 25 m i szerokość

nie większą niż 15 m. Odległość między stosami bębnów na jednym placu składowym powinna

wynosić co najmniej 5 m, a między stosami ułożonymi na sąsiednich placach składowych

- co najmniej 15 m.

4.

Bębny napełnione produktami naftowymi należy układać w stos w taki sposób, aby jego

szerokość nie była większa niż szerokość dwu rzędów, zapewnione było przejście między

każdymi dwoma rzędami o szerokości co najmniej metra, a wysokość stosu nie była większa

niż 3 warstwy. Dla bębnów pustych dopuszcza się układanie stosu o wysokości 4 warstw.

5.

Bębny napełnione produktami naftowymi III klasy składowane w budynkach lub pod wiatami

mogą być układane w stos o wysokości 3 warstw.

6.

Bębny napełnione produktami naftowymi i bębny puste należy składować oddzielnie odpowiednio

oznaczając miejsca ich składowania.

Produkty naftowe I i II klasy przechowywane w opakowaniach jednostkowych, o których

mowa w § 10, w ilości nieprzekraczającej 20 m

Baza paliw płynnych wyposażona w stałe urządzenia gaśnicze pianowe i zraszaczowe powinna

być zasilana w energię elektryczną z dwóch niezależnych źródeł, a w przypadku zasilania

z jednego źródła energii elektrycznej powinna być dodatkowo wyposażona w agregat prądotwórczy

o takiej mocy, aby możliwe było funkcjonowanie pompowni przeciwpożarowych i podstawowych

urządzeń technologicznych.

1.

Baza paliw płynnych może być zasilana w wodę z zewnętrznej sieci wodociągowej lub

z ujęć własnych wody.

2.

W bazie paliw płynnych ujęcia własne wody powinny zapewniać zapotrzebowanie na wodę

do celów sanitarno-higienicznych, przeciwpożarowych i gospodarczych tej bazy.

1.

Obiekty technologiczne bazy paliw płynnych należy lokalizować w budynkach lub w wiatach

albo na otwartych placach.

2.

W bazie paliw płynnych, miejsca, na których usytuowane są obiekty technologiczne,

pasy urządzeń przeładunkowych ropy naftowej i produktów naftowych, i ich otoczenie

powinny być skanalizowane i wykonane zgodnie z wymaganiami określonymi w § 38 ust.

1.

1.

Odległość między płaszczem zbiornika naziemnego o osi głównej pionowej a górną wewnętrzną

krawędzią obwałowania zbiornika lub ściany osłonowej powinna być co najmniej równa

połowie wysokości płaszcza wystającego ponad koronę obwałowania lub ściany osłonowej.

2.

W jednym obwałowaniu można usytuować zbiorniki naziemne o różnej pojemności, których

łączna pojemność nie może przekraczać 10 000 m

3.

Zbiorniki naziemne o różnych pojemnościach należy sytuować

1)

o pojemności do 1000 m

2)

o pojemności powyżej 1000 m

3)

o pojemności ponad 3200 m

4.

Niedopuszczalne jest w jednym obwałowaniu sytuowanie zbiornika naziemnego przeznaczonego

do magazynowania produktów naftowych I lub II klasy wraz ze zbiornikiem przeznaczonym

do magazynowania produktów naftowych III klasy lub o temperaturze zapłonu powyżej

373,15 K (100°C).

5.

Wymagana pojemność obwałowania wynosi dla

1)

jednego zbiornika - 100% jego pojemności;

2)

dwóch zbiorników - 75% ich łącznej pojemności, ale nie mniej niż pojemność największego

zbiornika;

3)

trzech i więcej zbiorników - 50% ich łącznej pojemności, ale nie mniej niż pojemność

największego zbiornika.

6.

Korona obwałowania lub ściana osłonowa powinna być wyższa od poziomu wylanej cieczy

co najmniej o 0,45 m.

7.

Szerokość korony obwałowania powinna wynosić co najmniej metr. Na koronie obwałowania

zbiornika powinien znajdować się utwardzony chodnik o szerokości co najmniej 0,5 m.

Dopuszcza się wykonanie pochylni wjazdowej po obu stronach korony obwałowania.

8.

Na koronę obwałowania powinny prowadzić wejścia z dwóch stron.

1.

Powierzchnia obwałowania powinna posiadać spadki w kierunku wpustów kanalizacyjnych

odprowadzających wodę opadową oraz oddzielne połączenie z zewnętrzną siecią kanalizacyjną.

2.

Przewody kanalizacyjne powinny być wyposażone w zasuwy zamykane od strony zewnętrznej

obwałowania lub od ściany osłonowej i usytuowane w sposób nienaruszający ich struktury.

3.

Niedopuszczalne jest

1)

instalowanie studzienek na przewodzie kanalizacyjnym między obwałowaniem a urządzeniem

zamykającym;

2)

umieszczanie w obwałowaniu urządzeń niezwiązanych z instalacją technologiczną.

1.

Obwałowanie powinno być tak wykonane, aby uniemożliwiało przenikanie ropy naftowej

lub produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych.

2.

Nie jest wymagane stosowanie obwałowań dla zbiorników naziemnych dwupłaszczowych o

osi głównej poziomej i zbiorników naziemnych o osi głównej pionowej ze ścianami osłonowymi.

1.

W otoczeniu obiektów technologicznych, tam gdzie mogą wystąpić wycieki ropy naftowej

i produktów naftowych, należy wykonać uszczelnienie terenu zabezpieczające przed przenikaniem

produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych.

2.

Na przewodach odprowadzających ścieki na zewnątrz bazy paliw płynnych powinna znajdować

się oczyszczalnia ścieków zapewniająca redukcję zanieczyszczeń do wartości określonych

przez właściwy organ administracji publicznej.

3.

Sieć kanalizacyjna powinna być wyposażona w zamknięcia wodne znajdujące się

1)

w przewodach kanalizacyjnych służących do odprowadzenia ścieków z powierzchni obwałowanych;

2)

w przewodach kanalizacyjnych odpływowych przy obiektach technologicznych;

3)

w przewodach kanalizacyjnych odprowadzających ścieki z nalewni cystern kolejowych

i drogowych;

4)

w przewodach kanalizacyjnych przed i za oddzielaczem produktów naftowych;

5)

w głównych trasach kanalizacyjnych co 200 m;

6)

w studzienkach węzłowych łączących główne trasy kanalizacyjne;

7)

na przykanalikach wpustów usytuowanych w strefach zagrożonych wybuchem.

4.

Na przewodach kanalizacyjnych odprowadzających ścieki z kratek ściekowych w pomieszczeniach,

w których podłoga jest położona poniżej rzędnej otaczającego terenu, należy stosować

armaturę zaporową. Armatura zaporowa powinna być instalowana na zewnątrz budynków.

1.

Zbiorniki naziemne z dachem stałym, przeznaczone do magazynowania produktów naftowych

I i II klasy, powinny być wyposażone w urządzenia oddechowe i zabezpieczające przed

przedostaniem się ognia do strefy gazowej zbiornika.

2.

Zbiorniki naziemne o osi głównej poziomej oraz zbiorniki podziemne, przeznaczone do

magazynowania produktów naftowych I i II klasy, powinny być wyposażone w zawory oddechowe

nadciśnieniowo-podciśnieniowe i urządzenia zabezpieczające przed przedostaniem się

ognia do strefy gazowej zbiorników, z uwzględnieniem rodzaju spalania. Zawory oddechowe

dla zbiorników podziemnych o osi głównej poziomej powinny być zainstalowane na wysokości

co najmniej 4 m od poziomu terenu.

3.

Dopuszcza się łączenie przewodów oddechowych zbiorników magazynowych oddzielnie dla

paliw płynnych I klasy i oddzielnie łączenie przewodów oddechowych zbiorników magazynowych

dla paliw płynnych II klasy, pod warunkiem zabezpieczenia przewodów łączących przestrzenie

gazowe zbiorników paliw płynnych I klasy przed rozprzestrzenianiem się ognia i fali

ciśnienia.

4.

Zbiorniki z dachem pływającym zabezpieczone dodatkowo kopułą ochronną umożliwiającą

przewietrzanie przestrzeni pomiędzy kopułą a dachem pływającym, przeznaczone do magazynowania

produktów naftowych I klasy, powinny posiadać uszczelnienie wstępne i dodatkowe dachu

pływającego. Uszczelnienie dodatkowe powinno być umieszczone powyżej uszczelnienia

wstępnego.

5.

Uszczelnienia, o których mowa w ust. 4, powinny być wykonane tak, aby ograniczały

o 95% straty parowania przechowywanych produktów, w porównaniu do takich samych zbiorników

o dachu stałym nieposiadającym przekrycia pływającego.

6.

Zbiorniki z dachem stałym, przeznaczone do magazynowania produktów naftowych I klasy

powinny być połączone z instalacją odzysku par zabezpieczone przed rozprzestrzenianiem

się fali wybuchu lub posiadać przekrycie pływające z uszczelnieniem wstępnym wykonanym

w sposób ograniczający o 90% straty parowania przechowywanych produktów, w porównaniu

z takim samym zbiornikiem z dachem stałym nieposiadającym przekrycia pływającego.

7.

Zbiorniki naziemne i podziemne, przeznaczone do magazynowania produktów naftowych

III klasy lub o temperaturze zapłonu powyżej 100°C, powinny być wyposażone co najmniej

w kominki wentylacyjne.

8.

Zbiorniki z dachem stałym oraz zbiorniki o osi głównej poziomej przeznaczone do magazynowania

produktów naftowych III klasy podgrzewanych powyżej temperatury zapłonu powinny być

wyposażone co najmniej w kominki wentylacyjne oraz w urządzenia zabezpieczające przed

przedostaniem się ognia do strefy gazowej zbiornika.

9.

Zbiorniki z dachem pływającym powinny być wyposażone w zawory napowietrzająco-odpowietrzające.

Zawory te nie wymagają zabezpieczenia przed przedostaniem się ognia, jeżeli znajdują

się w strefie chronionej stałą instalacją gaśniczą pianową.

10.

Liczba zaworów oddechowych lub kominków wentylacyjnych, urządzeń zabezpieczających

przed przedostawaniem się ognia do strefy gazowej zbiornika, ich parametry pracy i

konstrukcje powinny być dostosowane do charakterystyki technicznej zbiornika, warunków

eksploatacji, właściwości magazynowanego produktu, warunków klimatycznych oraz rodzaju

spalania przewidywanego w ocenie ryzyka.

1.

Do izolacji cieplnej zbiorników stosuje się materiały co najmniej trudno zapalne i

nierozprzestrzeniające ognia oraz odporne na działanie produktów naftowych.

2.

Podpory, na których są ustawione zbiorniki naziemne przeznaczone do magazynowania

produktów naftowych I i II klasy, powinny posiadać klasę odporności ogniowej co najmniej

R 120.

3.

Na zbiornikach naziemnych o osi głównej pionowej umieszcza się napisy informujące

o klasie magazynowanego produktu naftowego oraz o jego pojemności. Wysokość znaków

graficznych powinna wynosić co najmniej metr. Przy zbiornikach naziemnych o osi głównej

poziomej i podziemnych umieszcza się odpowiednie tablice informacyjne.

1.

Zbiorniki wyposaża się w urządzenia

1)

do pomiaru ilości cieczy przechowywanej w zbiorniku;

2)

do sygnalizacji najniższego i najwyższego dopuszczalnego poziomu napełnienia zbiornika;

3)

określone w przepisach odrębnych wymienionych w § 4 ust. 1.

2.

Zbiorniki, a także obiekty technologiczne i budynki powinny być chronione przed wyładowaniami

atmosferycznymi, elektrycznością statyczną oraz przepięciami, zgodnie z wymaganiami

określonymi w Polskich Normach.

3.

Zbiorniki podziemne nie mogą być usytuowane w odległości mniejszej niż 3 m od fundamentów

budynków.

Rurociągi technologiczne należy wykonywać z rur stalowych. Dopuszcza się wykonywanie

rurociągów technologicznych z innych materiałów charakteryzujących się niezbędnymi

właściwościami wytrzymałościowymi, odpornością chemiczną i odpornością na działanie

ognia oraz przewodnictwem elektrycznym.

1.

Rurociągi technologiczne na terenie baz paliw płynnych mogą być naziemne lub podziemne.

2.

Rurociągi technologiczne naziemne powinny być tak usytuowane, aby nie utrudniały dostępu

do obiektów budowlanych i prowadzenia akcji gaśniczych przez jednostki straży pożarnej.

3.

Rurociągi technologiczne przeznaczone dla produktów naftowych I i II klasy nie powinny

być układane z rurociągami przeznaczonymi dla: paliw gazowych, pary, wody ciepłej,

kablami energetycznymi oraz rurociągami wodociągowymi i kanalizacyjnymi; rurociągi

te powinny być uziemione i zabezpieczone przed zetknięciem się z przewodami elektrycznymi.

4.

Podpory rurociągów technologicznych powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

1.

Zbiorniki w grupie o pojemności 3200 m

2.

Rurociągi technologiczne usytuowane w obwałowaniu zbiorników powinny być układane

jako naziemne. W miejscu przejścia rurociągów przez obwałowanie zbiornika powinny

być przewidziane podpory stałe, a przejścia rurociągów przez ściany osłonowe i obwałowania

powinny być szczelne.

3.

Niedopuszczalne jest

1)

przeprowadzanie rurociągów technologicznych przez obwałowania zbiornika i jego ściany

osłonowe w rurach ochronnych;

2)

układanie rurociągów technologicznych nad lub pod budynkiem, chyba że są one funkcjonalnie

z nim związane.

4.

Odległość rurociągu technologicznego od fundamentów budynku w rzucie poziomym nie

może być mniejsza niż 3 m.

1.

Rurociąg technologiczny stalowy chroni się przed korozją z zewnątrz za pomocą odpowiednio

dobranej powłoki ochronnej właściwej dla warunków jego użytkowania. W przypadku części

podziemnej rurociągu technologicznego stalowego można stosować równocześnie ochronę

katodową.

2.

Bezpośrednio przed ułożeniem rurociągu technologicznego stalowego w gruncie przeprowadza

się badanie szczelności powłoki ochronnej.

3.

Rurociąg technologiczny podziemny ułożony w strefach oddziaływania prądów błądzących

powinien być wyposażony w systemy ochrony katodowej. W przypadku zastosowania ochrony

katodowej, powinna ona być wykonana zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskich Normach.

4.

Rurociąg technologiczny podziemny, dla którego stosuje się ochronę katodową, powinien

1)

posiadać ciągłość elektryczną;

2)

być odizolowany elektrycznie od obiektów niewymagających ochrony oraz od wszelkich

konstrukcji i elementów o małej rezystancji przejścia względem ziemi.

1.

Zbiorniki naziemne o osi głównej pionowej, przeznaczone do magazynowania ropy naftowej

i produktów naftowych I i II klasy, a także produktów naftowych III klasy podgrzewanych

powyżej temperatury zapłonu, powinny być wyposażone w stałe lub półstałe urządzenia

gaśnicze pianowe.

2.

Stałe urządzenia gaśnicze pianowe należy stosować dla zbiorników o dachu stałym o

pojemności ponad 3200 m

3.

Półstałe urządzenia gaśnicze pianowe należy stosować dla zbiorników o dachu stałym

i pływającym o pojemności mniejszej od określonej w ust. 2.

4.

Przestrzenie między ścianą osłonową a płaszczem zbiornika zabezpiecza się stałym lub

półstałym urządzeniem gaśniczym pianowym.

5.

Wielostanowiskowe fronty załadunku i rozładunku cystern drogowych i kolejowych produktami

naftowymi I i II klasy powinny być wyposażone w stałe urządzenia gaśnicze pianowe

lub działka pianowe.

6.

Dopuszcza się stosowanie półstałej instalacji gaśniczej pianowej na zbiorniku o dachu

stałym o pojemności do 10 000 m

1.

Środkiem gaśniczym stosowanym w urządzeniach gaśniczych pianowych powinna być piana

ciężka, zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskich Normach dotyczących środków pianotwórczych

do wytwarzania piany ciężkiej służącej do powierzchniowego gaszenia cieczy palnych

niemieszających się z wodą, o stężeniu roztworu środka pianotwórczego zalecanym przez

wytwórcę tego środka.

2.

Zapas środka pianotwórczego powinien wystarczać na okres co najmniej trzydziestominutowego

jego zużycia, a zapas wody, na dwugodzinne zużycie do gaszenia pożaru największego

zbiornika i jego obwałowania.

W celu ustalenia intensywności podawania wodnego roztworu środka pianotwórczego należy

przyjmować

1)

6,6 dm

2)

6,6 dm

3)

3,0 dm

4)

3 dm

5)

6,6 dm

Liczba punktów doprowadzenia środka pianotwórczego powinna wynosić co najmniej

1)

dla zbiorników z dachem stałym

Średnica zbiornika w metrach

Liczba punktów

do 8

1

powyżej 8 do 18

2

powyżej 18 do 25

3

powyżej 25 do 32

4

powyżej 32 do 40

5

powyżej 40 do 45

6

powyżej 45 do 52

7

powyżej 52

co 20 m

2)

dla zbiorników z dachem pływającym

Średnica zbiornika w metrach

Liczba punktów

do 17

2

powyżej 17 do 25

3

powyżej 25 do 33

4

powyżej 33 do 42

5

powyżej 42 do 50

6

powyżej 50 do 58

7

powyżej 58 do 66

8

powyżej 66

co 26 m

Sieć rurociągów rozprowadzających wodny roztwór środka pianotwórczego powinna być

1)

obwodowa z dopuszczalnymi odgałęzieniami nie dłuższymi jednak niż 300 m;

2)

zasilana z pompowni dwoma niezależnymi przewodami;

3)

stale wypełniona roztworem środka pianotwórczego, jeżeli odległość od pompowni do

najdalszego stanowiska rozdzielczego przekracza 500 m;

4)

wyposażona w hydranty z nasadami tłocznymi DN 75 w odległości co 100 m na sieci obwodowej

i odgałęzionej, wraz z szafkami wyposażonymi w węże tłoczne DN 75 i prądownice pianowe;

5)

odporna na działanie korozyjne środków pianotwórczych.

1.

W stałe urządzenia zraszaczowe należy wyposażyć

1)

zbiorniki naziemne z dachem stałym przeznaczone do magazynowania produktów naftowych

I i II klasy;

2)

zbiorniki naziemne z dachem pływającym przeznaczone do magazynowania ropy naftowej

oraz produktów naftowych I i II klasy.

2.

Zbiorniki naziemne otoczone ścianami osłonowymi stalowymi zrasza się, gdy ściany te

są o 1/5 niższe od zbiornika; przy równych wysokościach zbiornika i ścian osłonowych

zrasza się ściany osłonowe.

3.

Intensywność zraszania stalowej ściany osłonowej zbiornika powinna być co najmniej

o 30% większa niż przewiduje się dla zraszania powierzchni płaszcza zbiornika.

4.

Nie jest wymagane stosowanie urządzeń zraszaczowych dla zbiorników naziemnych izolowanych

cieplnie.

1.

Jednostkowe zużycie wody przez urządzenia zraszaczowe jest uzależnione od pojemności

zbiornika i wynosi

Pojemność zbiornika w m

Jednostkowe zużycie wody w dm

do 3200

60

powyżej 3200 do 5000

58

powyżej 5000 do 10 000

56

powyżej 10 000 do 20 000

54

powyżej 20 000 do 32 000

50

powyżej 32 000 do 50 000

45

powyżej 50 000

40

2.

Zbiorniki o wysokości ponad 12 m należy wyposażyć co najmniej w dwa rurociągi ze zraszaczami,

w tym jeden usytuowany w połowie wysokości zbiornika.

3.

Do rurociągów, o których mowa w ust. 2, należy doprowadzić wodę o łącznej wydajności

60 dm

4.

Należy stosować zraszacze o średnicy otworu co najmniej 6 mm.

5.

Zraszaczy, o których mowa w ust. 2, nie stosuje się dla zbiorników ze ścianami osłonowymi.

1.

Woda przeznaczona dla urządzeń zraszaczowych, o których mowa w § 51 ust. 1, może pochodzić

1)

ze zbiorników przeciwpożarowych usytuowanych przy pompowni przeciwpożarowej, z dwugodzinnym

zapasem wody;

2)

z dowolnej sieci wodociągowej, jeżeli zapewniony będzie nieprzerwany pobór wody co

najmniej przez dwie godziny o wystarczającej wydajności i ciśnieniu;

3)

z otwartych zbiorników wodnych, rzek, jezior, basenów portowych oraz z kanałów.

2.

Łączne zużycie wody należy ustalić jako sumę największego zużycia wody przeznaczonej

do zraszania największego zbiornika oraz wszystkich zbiorników sąsiednich usytuowanych

w odległości mniejszej od jednej średnicy tego zbiornika.

3.

Sieć wodociągowa rozprowadzająca wodę przeznaczoną do zraszania zbiornika powinna

spełniać wymagania określone w § 50 pkt 1 i 2 i być stale wypełniona wodą.

1.

Stanowisko rozdzielcze urządzeń gaśniczych pianowych i zraszaczowych należy sytuować

w odległości co najmniej 10 m od krawędzi zewnętrznej korony obwałowania zbiornika

lub krawędzi ściany osłonowej otaczającej ten zbiornik.

2.

Stanowisko rozdzielcze, o którym mowa w ust. 1, powinno być wykonane z materiałów

niepalnych przy zapewnieniu klasy odporności ogniowej co najmniej REI 120 i wyposażone

w telefon oraz oświetlone.

1.

Pompownie przeciwpożarowe

1)

należy lokalizować w odległości nie mniejszej niż 25 m od osi obwałowania zbiornika

lub jego ściany osłonowej;

2)

mogą być wbudowane w inny obiekt budowlany, pod warunkiem zabezpieczenia tego obiektu

elementami oddzieleń przeciwpożarowych o klasie odporności ogniowej co najmniej REI

120.

2.

Agregaty pompowe, w tym jeden rezerwowy, wyposaża się w silniki o napędzie elektrycznym

lub spalinowym. Silniki o napędzie elektrycznym podłącza się do rozdzielnicy zasilanej

dwustronnie. W przypadku braku dwustronnego zasilania, funkcje dodatkowego źródła

energii elektrycznej powinien spełniać agregat prądotwórczy.

3.

Zbiorniki przeznaczone do magazynowania środka pianotwórczego powinny być zlokalizowane

w pompowni przeciwpożarowej.

1.

Przeciwpożarowe zbiorniki wodne powinny być usytuowane przy pompowni przeciwpożarowej

z zapasem wody zapewniającym jednoczesną dwugodzinną pracę pomp pianowych i urządzeń

zraszaczowych.

2.

W przypadku zastosowania półstałych urządzeń gaśniczych pianowych, dwugodzinny zapas

wody do celów przeciwpożarowych dla zbiorników i ich powierzchni obwałowanych powinien

być zgromadzony w przeciwpożarowych zbiornikach wodnych w obrębie grup tych zbiorników

lub być dostępny z wewnętrznej sieci hydrantowej przeciwpożarowej, zapewniającej odpowiednią

wydajność.

3.

Zapas wody zgromadzony w przeciwpożarowych zbiornikach wodnych w obrębie chronionych

obiektów przeznaczonych do zewnętrznego gaszenia pożaru w innych przypadkach niż określone

w ust. 1 i 2 powinien być ustalony zgodnie z przepisami, o których mowa w § 25.

4.

Przeciwpożarowe zbiorniki wodne powinny spełniać wymagania określone w Polskich Normach.

W przypadku gdy baza paliw płynnych jest usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie innego

zakładu i jest z nim funkcjonalnie związana, a zakład ten posiada czynne urządzenia

gaśnicze pianowe, które mogą być użyte w tej bazie podczas gaszenia pożaru, to urządzenia

pianowe bazy paliw płynnych powinny być dostosowane do urządzeń gaśniczych pianowych

tego zakładu.

1.

Uruchomienie i sterowanie urządzeniami gaśniczymi pianowymi i zraszaczowymi powinno

odbywać się za pomocą urządzeń sterowniczych umieszczonych

1)

w pompowni;

2)

na stanowisku kierowania zakładowej straży pożarnej oraz służby ratowniczej lub dyspozytorni

bazy paliw płynnych;

3)

na każdym stanowisku rozdzielczym;

4)

w rejonie nalewaków cystern kolejowych i drogowych;

5)

w rejonie obiektów technologicznych i budynków bazy paliw płynnych, które znajdują

się w zasięgu hydrantów.

2.

W stałych urządzeniach gaśniczych pianowych i zraszaczowych zasuwa odcinająca stanowisko

rozdzielcze od sieci obwodowej powinna być uruchamiana za pomocą urządzeń elektrycznych

1)

z dyspozytorni bazy paliw płynnych;

2)

ze stanowiska kierowania zakładowej straży pożarnej lub zakładowej służby ratowniczej;

3)

ze stanowiska rozdzielczego.

3.

Za pomocą urządzeń elektrycznych powinny być uruchamiane także zasuwy na rurociągach

podających na zbiornik pianę i wodę do zraszania.

Urządzenia przeciwpożarowe baz paliw płynnych usytuowanych w portach morskich i śródlądowych

powinny uwzględniać zabezpieczenie przeciwpożarowe największego zbiornikowca, którego

obsługa jest dopuszczalna w danej bazie paliw płynnych w zakresie przeładunku ropy

naftowej i produktów naftowych I i II klasy oraz gazu płynnego.

Do zabezpieczenia przeciwpożarowego obiektów technologicznych należy stosować gaśnice

przewoźne i urządzenia gaśnicze z chemicznymi środkami gaśniczymi.

Urządzeniami sygnalizacji alarmowo-pożarowej, jakie powinny być stosowane w bazach

paliw płynnych, są lokalne sieci

1)

sygnalizacji alarmowej - akustycznej i świetlnej;

2)

łączności telefonicznej z centralą telefoniczną bazy paliw płynnych mającą bezpośrednie

połączenie ze stanowiskiem kierowania komendy powiatowej lub miejskiej Państwowej

Straży Pożarnej.

1.

Lokalną sieć sygnalizacji alarmowej - akustycznej i świetlnej na terenie bazy paliw

płynnych powinny stanowić

1)

elektryczna syrena alarmowa;

2)

świetlna sygnalizacja w miejscach ogólnie widocznych;

3)

przyciski uruchamiające syreny alarmowe i sygnalizację świetlną, rozmieszczone odpowiednio

na terenie bazy paliw płynnych.

2.

W lokalnej sieci łączności telefonicznej na terenie bazy paliw płynnych powinna być

zapewniona nieprzerwana łączność za pomocą aparatów telefonicznych zainstalowanych

1)

na stanowisku kierowania zakładowej straży pożarnej lub zakładowej służby ratowniczej;

2)

przy każdym stanowisku rozdzielczym instalacji przeciwpożarowej;

3)

w pompowni przeciwpożarowej;

4)

w centralnej dyspozytorni lub operatorni bazy paliw płynnych;

5)

w pompowniach i rozdzielniach produktów naftowych;

6)

na stanowiskach załadunku i rozładunku cystern kolejowych i drogowych;

7)

w magazynach olejów;

8)

w innych, szczególnie zagrożonych pożarem obiektach bazy paliw płynnych.

1.

Zbiorniki przeznaczone do magazynowania ropy naftowej i produktów naftowych należy

budować z materiałów odpornych na działanie przechowywanych w nich produktów oraz

czynników korozyjnych środowiska podczas ich eksploatacji albo zabezpieczać je powłoką

ochronną, charakteryzującą się odpornością na te czynniki.

2.

Zbiorniki naziemne przeznaczone do magazynowania produktów naftowych I klasy powinny

być zabezpieczone powłokami ochronnymi o zdolności odbijania promieniowania cieplnego

wynoszącej co najmniej 70%.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do zbiorników przeznaczonych do magazynowania produktów

naftowych I klasy połączonych z instalacją odzyskiwania par.

4.

Pokrycia stosowane do zabezpieczania wewnętrznych powierzchni zbiorników przeznaczonych

do magazynowania produktów naftowych powinny spełniać wymagania określone w Polskich

Normach w zakresie zdolności do odprowadzania ładunków elektrostatycznych.

1.

Nowo budowane zbiorniki stalowe powinny być zabezpieczone przed korozją za pomocą

odpowiednio dobranych powłok ochronnych oraz wyposażone w zabezpieczenie przeciwkorozyjne

zewnętrznych powierzchni stykających się z gruntem za pomocą ochrony katodowej, odpowiednio

do wymagań określonych w Polskich Normach dotyczących tych zabezpieczeń.

2.

Ochrona katodowa nie jest wymagana, jeżeli zewnętrzna powierzchnia zbiornika stykająca

się z ziemią posiada powłokę, której szczelność jest monitorowana w czasie jego użytkowania.

1.

Bazy i rozlewnie gazu płynnego sytuuje się na terenach płaskich bez zagłębień.

2.

Do baz i rozlewni gazu płynnego stosuje się odpowiednio § 13-16, § 25-27, § 29, §

32 i 33 oraz § 59.

Gaz płynny może być magazynowany w zbiornikach naziemnych, podziemnych, naziemnych

przysypanych oraz w butlach dopuszczonych do eksploatacji przez organ właściwej jednostki

dozoru technicznego.

Bazy gazu płynnego powinny być wyposażone w

1)

urządzenia i instalacje przeciwpożarowe wodne, przy czym przeciwpożarowe hydranty

i działka wodne powinny być rozmieszczone w odległości co najmniej 20 m od chronionych

obiektów, lecz nie dalej niż 100 m;

2)

urządzenia wykrywające i alarmujące o niekontrolowanym wycieku gazu płynnego z odcięciem

jego dopływu.

Zbiornik lub grupa zbiorników przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego, z wyjątkiem

zbiorników, o których mowa w § 69 ust. 1, powinny znajdować się na terenie ogrodzonym

i posiadającym drogi pożarowe.

1.

Liczba zbiorników naziemnych w grupie zbiorników przeznaczonych do magazynowania gazu

płynnego nie powinna przekraczać 6 sztuk.

2.

Odległość między grupami zbiorników naziemnych powinna wynosić co najmniej

1)

7,5 m - dla łącznej pojemności zbiorników w grupie do 30 m

2)

15 m - dla łącznej pojemności zbiorników w grupie powyżej 30 m

3)

22,5 m - dla łącznej pojemności zbiorników w grupie powyżej 450 m

4)

30 m - dla łącznej pojemności zbiorników w grupie powyżej 2250 m

3.

Odległości wymienione w ust. 2 mogą być mniejsze o połowę, pod warunkiem zastosowania

ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI

120.

Teren pod zbiornikiem naziemnym powinien być wolny od zagłębień i studzienek kanalizacyjnych,

wodociągowych i ciepłowniczych, a nawierzchnia tego terenu powinna być pokryta żwirem

lub podsypką piaskową bez zanieczyszczeń materiałami łatwo zapalnymi.

1.

Zewnętrzne powierzchnie zbiorników naziemnych i podziemnych stalowych przeznaczonych

do magazynowania gazu płynnego zabezpiecza się przed korozją za pomocą odpowiednio

dobranych powłok ochronnych zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskich Normach.

2.

Zewnętrzne powierzchnie zbiorników naziemnych przeznaczonych do magazynowania gazu

płynnego powinny być pokryte farbami o zdolności odbijania promieniowania cieplnego

wynoszącej co najmniej 70%.

3.

Jeżeli zbiorniki podziemne stalowe są narażone na zwiększone zagrożenie korozją ze

względu na występowanie prądów błądzących lub obecność bakterii redukujących siarczany,

należy zastosować odpowiednie systemy ochrony katodowej eliminujące ten rodzaj zagrożenia

korozyjnego.

Zbiornik przeznaczony do magazynowania gazu płynnego powinien być wyposażony w

1)

zawory bezpieczeństwa;

2)

zawory odcinające;

3)

poziomowskaz z niezależnym wskaźnikiem maksymalnego dopuszczalnego napełnienia, z

wyjątkiem płynowskazów rurkowych lub wziernikowych;

4)

automatycznie działające zawory zabezpieczające przed niekontrolowanym wypływem gazu

płynnego w przypadku awarii (zawory zwrotne lub nadmiarowe) na króćcach fazy ciekłej,

z wyjątkiem zaworów odwadniających;

5)

manometr.

Zbiornik przeznaczony do magazynowania gazu płynnego o pojemności powyżej 10 m

1.

Zbiornik lub grupa zbiorników naziemnych przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego

o łącznej pojemności powyżej 15 m

2.

Zbiornik lub grupa zbiorników naziemnych przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego

o pojemności powyżej 110 m

3.

Nie jest wymagane stosowanie urządzeń zraszaczowych dla zbiorników naziemnych izolowanych

cieplnie przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego. Warstwa izolacyjna powinna

posiadać klasę odporności ogniowej co najmniej EI 120.

Podpory, na których jest ustawiony zbiornik naziemny przeznaczony do magazynowania

gazu płynnego, powinny posiadać klasę odporności ogniowej co najmniej R 120.

1.

Odległość zbiorników z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania

zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej powinna wynosić co najmniej

Nominalna pojemność zbiornika w m

Zbiorniki naziemne

Zbiorniki podziemne

Zbiornikinaziemne i podziemne

od budynkówmieszkalnychjednorodzinnychw metrach

od budynkówzamieszkaniazbiorowegooraz obiektówużytecznościpublicznejw metrach

od budynkówmieszkalnychjednorodzinnychw metrach

od budynkówzamieszkaniazbiorowegooraz obiektówużytecznościpublicznejw metrach

między zbiornikami w metrach

1

2

3

4

5

6

Do 65

30

60

15

30

1/4 sumy średnicdwóch sąsiednichzbiorników

powyżej 65 do 100

40

80

20

35

powyżej 100 do 250

60

100

30

40

powyżej 250 do 500

100

150

35

40

powyżej 500 do 1000

150

200

45

45

powyżej 1000 do 3000

200

300

50

50

powyżej 3000

300

300

60

60

2.

Odległość zbiorników przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego od innych niż wymienione

w ust. 1 budynków, ogrodzeń i dróg publicznych powinna wynosić co najmniej

1)

30 m w przypadku zbiornika naziemnego przeznaczonego do magazynowania gazu płynnego;

2)

15 m w przypadku zbiornika podziemnego przeznaczonego do magazynowania gazu płynnego.

1.

Butli przeznaczonych do napełniania gazem płynnym nie wolno używać i przechowywać

w warunkach wpływających ujemnie na ich wytrzymałość.

2.

W magazynach, w których składowane są butle z gazem płynnym o łącznej masie powyżej

1350 kg, butle pełne i puste zawierające tylko fazę gazową powinny być składowane

oddzielnie w miejscach oznakowanych.

Miejsca parkowania i postoju pojazdów i naczep załadowanych butlami z gazem płynnym

powinny spełniać wymagania bezpieczeństwa przewidziane dla magazynów na placach otwartych.

Łączna masa gazu płynnego w butlach, która może być magazynowana w pomieszczeniach,

nie powinna przekraczać 5500 kg.

1.

Butle z gazem płynnym mogą być składowane na utwardzonych placach otwartych, pod zadaszeniem

lub w budynkach przystosowanych do tego celu.

2.

Na placach otwartych butle z gazem płynnym niebędące w paletach powinny być składowane

w oddzielnych stosach, oddalonych od siebie co najmniej o 1,5 m. Masa gazu płynnego

w stosie nie może przekraczać 5500 kg.

3.

Na placach otwartych butle z gazem płynnym składowane w paletach lub w kontenerach

o konstrukcji ażurowej powinny być składowane w oddzielnych stosach, oddalonych od

siebie co najmniej o 2,5 m, przy czym masa gazu płynnego składowanego w stosie nie

może przekraczać łącznie 15 000 kg.

4.

Składowisko butli na placu otwartym nie może być usytuowane poniżej poziomu terenu,

jego podłoże powinno być utwardzone, a także wolne od zagłębień i studzienek kanalizacyjnych,

wodociągowych i ciepłowniczych oraz otworów do pomieszczeń z podłogą poniżej poziomu

terenu na odległość określoną w załączniku do rozporządzenia dla magazynów butli na

placu otwartym lub pod zadaszeniem.

1.

Magazyn, w którym są składowane butle z gazem płynnym

1)

powinien być parterowy z otworami wywiewnymi zlokalizowanymi na wysokości nie większej

niż 0,15 m nad poziomem podłogi;

2)

w zależności od masy składowanego gazu płynnego, wyposaża się w gaśnice proszkowe

o masie 9 kg w ilości

a)

1 gaśnica - w przypadku składowanego gazu płynnego o masie do 440 kg,

b)

2 gaśnice - w przypadku składowanego gazu płynnego o masie od 441 kg do 5500 kg oraz

dodatkowo jedną gaśnicę na każde 10 000 kg masy składowanego gazu płynnego powyżej

5500 kg.

2.

Dopuszcza się stosowanie 2 gaśnic śniegowych CO2 o masie 5 kg każda zamiast gaśnicy proszkowej o masie 9 kg.

3.

W przypadku gdy w magazynie składowane są butle z gazem płynnym o masie powyżej 440

kg, do celów przeciwpożarowych powinny być stosowane hydranty zewnętrzne o następującej

wydajności

1)

10 dm

2)

20 dm

1.

Odległość magazynu butli z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania

zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej powinna wynosić co najmniej 30 m.

2.

Odległość magazynów butli z gazem płynnym od innych niż wymienione w ust. 1 budynków,

obiektów i krawędzi jezdni drogi publicznej powinna wynosić co najmniej połowę odległości

określonych w ust. 1, o ile zostaną zachowane wymagania określone w przepisach o drogach

publicznych.

Rozlewnia do napełniania butli gazem płynnym powinna stanowić wydzielony niepodpiwniczony

obiekt budowlany i posiadać

1)

stałe urządzenia zraszaczowe;

2)

wentylację grawitacyjną;

3)

wentylację mechaniczną czynną w czasie pracy urządzeń napełniających, o wydajności

co najmniej 4-krotnej wymiany na godzinę;

4)

wentylację mechaniczną awaryjną o wydajności co najmniej 10-krotnej wymiany na godzinę;

5)

stałą instalację do wykrywania niebezpiecznego stężenia gazu w powietrzu.

W rozlewni gazu płynnego powinny być zblokowane

1)

wentylacja mechaniczna pomieszczeń do napełniania butli z urządzeniami rozlewczymi

i transportowymi butli;

2)

stała instalacja do wykrywania niebezpiecznego stężenia gazu płynnego z wentylacją

awaryjną.

1.

Napełnianie butli gazem płynnym jest dopuszczalne tylko za pomocą urządzeń wyposażonych

w automatyczne odcięcie dopływu tego gazu i głowicę odpowiednią do typu zaworu butli.

2.

Butla powinna być napełniona gazem płynnym do oznaczonej na niej masy brutto.

Rozlewnia gazu płynnego powinna być wyposażona w urządzenia do odsysania gazu płynnego

z butli, kontroli wagowej butli oraz kontroli szczelności jej zaworów.

Napełnianie lub opróżnianie cystern

1)

kolejowych powinno odbywać się na bocznicach kolejowych, wyposażonych w stacjonarne

urządzenia do napełniania lub opróżniania gazu płynnego;

2)

drogowych powinno odbywać się na stanowiskach wyposażonych w stacjonarne urządzenia

do napełniania lub opróżniania gazu płynnego.

1.

Stanowiska do napełniania lub opróżniania gazem płynnym cystern kolejowych lub drogowych

powinny być wyposażone w stałe urządzenia zraszaczowe lub działka przeciwpożarowe

zapewniające dopływ wody w ilości 8 dm

2.

Napełnianie cystern kolejowych lub drogowych powinno odbywać się w warunkach umożliwiających

kontrolę maksymalnego dopuszczalnego ich napełnienia.

3.

Przewód elastyczny służący do napełniania lub opróżniania cystern kolejowych lub drogowych

powinien być zabezpieczony przed przypadkowym uszkodzeniem lub niekontrolowanym wyciekiem

gazu płynnego.

1.

Zbiorniki, w których jest magazynowany gaz płynny, powinny być usytuowane od stanowisk

przeładunkowych cystern kolejowych lub drogowych, rozlewni gazu płynnego oraz magazynu,

w którym są składowane butle z gazem płynnym, w odległości wynoszącej co najmniej

Nazwa obiektu

Pojemność zbiorników w m

do 110 m

od 110 m

ponad 500 m

zbiorniki naziemne w metrach

zbiorniki podziemne w metrach

zbiorniki naziemne w metrach

zbiorniki podziemne w metrach

zbiorniki naziemne w metrach

zbiorniki podziemne w metrach

1

2

3

4

5

6

7

Stanowisko przeładunkowe cystern kolejowych

15

10

20

15

30

20

Stanowisko przeładunkowe cystern drogowych

15

10

20

10

30

15

Rozlewnia gazu płynnego

15

15

20

15

30

20

Magazyn butli z gazem płynnym

20

15

20

15

30

20

2.

W bazie gazu płynnego

1)

odległość stanowisk przeładunku cystern kolejowych i drogowych od ogrodzenia bazy

gazu płynnego powinna wynosić co najmniej 15 m;

2)

w przypadku przeładunku gazu płynnego z cysterny kolejowej do drogowej odległość między

cysternami powinna wynosić co najmniej 25 m, licząc od płaszcza cysterny;

3)

odległość stanowisk przeładunku, o którym mowa w pkt 1 i 2, od budynków mieszkalnych,

budynków zamieszkania zbiorowego oraz obiektów użyteczności publicznej określa się

zgodnie z § 76, przyjmując pojemność cystern za równoważną pojemności zbiornika naziemnego.

Odległość między rozlewnią gazu płynnego a stanowiskiem

1)

przeładunku cystern kolejowych lub drogowych powinna wynosić co najmniej 20 m, przy

czym dla stanowiska przeładunku cystern kolejowych odległość ta powinna być liczona

od skrajni budowlanej najbliższego toru;

2)

tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych powinna wynosić co najmniej 30 m,

przy czym odległość ta jest liczona od odmierzacza gazu płynnego.

Armatura, osprzęt, złącza, węże elastyczne, rury oraz materiały uszczelniające, użyte

w instalacjach gazu płynnego, powinny spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących

zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych.

1.

Rurociągi do gazu płynnego o ciśnieniu do 0,1 MPa i średnicach nominalnych do 50 mm

mogą być łączone złączem gwintowanym; powyżej tej średnicy należy stosować połączenia

spawane lub kołnierzowe.

2.

Rurociągi lub węże elastyczne do gazu płynnego między dwoma zaworami odcinającymi

powinny być wyposażone w zawór bezpieczeństwa.

1.

Rurociągi technologiczne gazu płynnego nie powinny przebiegać pod fundamentami budynków,

ścianami nośnymi oraz wewnątrz muru szczelinowego.

2.

Przejścia rurociągów technologicznych przez ściany powinny być wykonane w rurach ochronnych

i uszczelnione.

Zbiorniki, rurociągi, podpory i konstrukcje stalowe oraz urządzenia baz gazu płynnego

powinny być uziemione, z dostosowaniem do współpracy z instalacją ochrony katodowej,

jeżeli jest zastosowana.

Po stronie tłocznej agregatów pompowych powinny być zainstalowane zawory obejściowe,

odprowadzające nadmiar fazy ciekłej gazu płynnego za pomocą przewodu powrotnego do

zbiornika gazu.

1.

Łączna pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacjach paliw

płynnych nie powinna przekraczać 500 m

2.

Pojemność zbiornika magazynowego stacji paliw płynnych dla produktów naftowych nie

powinna przekraczać 100 m

3.

Pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacji kontenerowej nie

powinna przekraczać 30 m

1.

Stacje paliw płynnych powinny być wyposażone w

1)

instalacje kanalizacyjne i inne urządzenia zabezpieczające przed przenikaniem produktów

naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych;

2)

urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych;

3)

urządzenia do sygnalizacji wycieku produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych

i gruntowych;

4)

urządzenia zabezpieczające przed emisją par produktów naftowych I klasy do powietrza

atmosferycznego w procesach zasilania zbiorników magazynowych stacji paliw płynnych;

5

urządzenia służące do odzyskiwania par produktów naftowych I klasy ulatniających się

podczas ich wydawania do zbiornika pojazdu i przekazujące te pary do zbiornika magazynowego

tych produktów lub do odmierzacza paliw płynnych.

2.

Roczne straty produktów naftowych I klasy, wynikające z załadunku zbiorników magazynowych

w stacjach paliw płynnych, nie powinny przekraczać 0,01% ich wydajności.

2a

Urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 5, powinny odzyskiwać co najmniej 85% par

produktów naftowych I klasy ulatniających się do powietrza atmosferycznego.

2b

W przypadku gdy pary produktów naftowych I klasy są przekazywane do zbiornika magazynowego

tych produktów naftowych, stosunek objętości tych par w ciśnieniu atmosferycznym przechodzących

przez urządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, do objętości wydanego produktu powinien

zawierać się w przedziale od 0,95 do 1,05 włącznie.

3

Przepisu ust. 1 pkt 5 nie stosuje się do stacji paliw płynnych, których rzeczywista

lub planowana przepustowość rozumiana jako całkowita roczna ilość produktów naftowych

I klasy wyładowana na stacji paliw płynnych

1)

nie przekracza 100 m

2)

przekracza 100 m

4

Na stacjach paliw płynnych wyposażonych w urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt

5, na odmierzaczu paliw płynnych umieszcza się oznaczenie informujące konsumentów

o wyposażeniu stacji w te urządzenia.

1.

Odległość odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu

oddechowego stacji paliw płynnych powinna wynosić co najmniej

1)

o metr więcej, niż wynosi zasięg strefy zagrożenia wybuchem - od pawilonu stacji paliw

płynnych przeznaczonego do równoczesnego przebywania w nim nie więcej niż 50 osób

bez prowadzenia usług hotelarskich;

2)

10 m - od budynków o konstrukcji niepalnej, z wyjątkiem wymienionych w pkt 1;

3)

20 m - od innych budynków niewymienionych w pkt 2;

4)

20 m - od granicy lasu;

5)

5 m - od granicy sąsiadującej niezabudowanej działki;

6)

jak przewidziana w przepisach dotyczących wymagań w zakresie odległości i warunków

dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony

akustycznej, wykonywania robót ziemnych, w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu

urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych.

2.

Odmierzacz paliw płynnych do tankowania pojazdów kolejowych powinien być usytuowany

tak, aby nie była przekroczona skrajnia budowlana kolejowa.

3.

Odległości od budynków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, mogą być zmniejszone w

przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej

co najmniej REI 120, usytuowanej od strony tych budynków.

1.

Dopuszcza się użytkowanie stacji kontenerowych wyłącznie jako tymczasowych obiektów

budowlanych przeznaczonych do zaopatrzenia w produkty naftowe Sił Zbrojnych oraz w

celu realizacji inwestycji o znaczeniu krajowym, a także do zaopatrzenia jednostek

pływających żeglugi morskiej i śródlądowej, kolejnictwa oraz statków powietrznych

lotnictwa cywilnego, które sytuuje się z zachowaniem następujących odległości

1)

dla produktów naftowych I i II klasy

a)

30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków zamieszkania zbiorowego

oraz obiektów użyteczności publicznej,

b)

15 m - od budynków innych niż wymienione w lit. a,

c)

20 m - od granicy lasu;

2)

dla produktów naftowych III klasy

a)

15 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków zamieszkania zbiorowego

oraz obiektów użyteczności publicznej,

b)

5 m - od budynków innych niż wymienione w lit. a oraz od granicy działki,

c)

10 m - od granicy lasu.

2.

Stacje kontenerowe nie mogą być usytuowane w obszarze zabudowanym, z wyjątkiem stacji

kontenerowych przeznaczonych do zaopatrzenia w produkty naftowe Sił Zbrojnych.

Stacje paliw płynnych w obszarze zabudowanym należy oddzielać od krawędzi jezdni drogi

publicznej wysepką o szerokości co najmniej 3 m, wyniesioną na wysokość 0,15 m ponad

poziom drogi. Dopuszcza się rozwiązania bez wysepki, pod warunkiem zastosowania zatoki

o szerokości co najmniej 5 m, licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni do odmierzacza

paliw płynnych.

Odległości zbiorników i rurociągów technologicznych w stacjach paliw płynnych nie

mogą być mniejsze niż

1)

10 m - od podziemnych elementów budowli ochronnych dla obrony cywilnej;

2)

3 m - od fundamentów budynków;

3)

20 m - od gazociągów wysokiego ciśnienia;

4)

2 m - od przewodów kanalizacyjnych, kabli energetycznych i telekomunikacyjnych niesłużących

do obsługi zbiorników, wodociągów oraz gazociągów niewymienionych w pkt 3.

Odległość między zbiornikami w stacjach paliw płynnych nie może być mniejsza niż 0,5

m.

Dopuszcza się usytuowanie zbiorników podziemnych pod jezdnią drogi wewnętrznej i placem

stacji paliw płynnych, pod warunkiem umieszczenia przyłączy spustowych na wysepkach

oraz zapewnienia im ochrony przed uszkodzeniami.

Pawilon stacji paliw płynnych powinien być wykonany z elementów nierozprzestrzeniających

ognia i usytuowany poza strefą zagrożenia wybuchem, z zastrzeżeniem § 98 ust. 1 pkt

1.

W pomieszczeniach magazynowych pawilonu stacji paliw płynnych dopuszcza się przechowywanie

cieczy palnych o temperaturze zapłonu

1)

328,15 K (55°C) i niższej w szczelnie zamkniętych opakowaniach o pojemności do 1 dm

2)

powyżej 328,15 K (55°C) w opakowaniach konfekcjonowanych w ilościach bez ograniczeń.

1.

Zadaszenia w stacjach paliw płynnych powinny być wykonane z elementów nierozprzestrzeniających

ognia. Rzut poziomy zadaszenia powinien obejmować swym zasięgiem pasmo ruchu obsługiwanych

pojazdów. Wysokość zadaszenia w świetle, mierzona od poziomu podjazdu, powinna wynosić

co najmniej 4,5 m.

2.

Zadaszenie wydzielonego stanowiska, przeznaczonego wyłącznie do tankowania gazem płynnym

pojazdów osobowych, obejmuje stanowisko tankowania i obsługi odmierzacza gazu płynnego,

a jego wysokość w świetle, mierzona od poziomu podjazdu, powinna wynosić co najmniej

2,5 m.

Zadaszenia, o których mowa w § 106, powinny być wyposażone w instalację odgromową,

wykonaną zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskich Normach.

1.

Stanowiska obsługowo-diagnostyczne pojazdów samochodowych w stacjach paliw płynnych

powinny znajdować się w pomieszczeniach. Na otwartej przestrzeni mogą być sytuowane

stanowiska obsługowe do doraźnych przeglądów.

2.

Stanowiska, o których jest mowa w ust. 1, powinny być zlokalizowane poza minimalnymi

strefami zagrożenia wybuchem określonymi w załączniku do rozporządzenia.

Stacje paliw płynnych powinny być wyposażone w instalacje wodociągowe, sanitarne i

deszczowo-przemysłowe oraz urządzenia oczyszczające ścieki do poziomu określonego

w przepisach dotyczących warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków

do wód lub do ziemi, oraz w przepisach dotyczących substancji szczególnie szkodliwych

dla środowiska wodnego.

1.

Zbiorniki w stacjach paliw płynnych przeznaczone do magazynowania produktów naftowych,

z wyłączeniem gazu płynnego, powinny spełniać wymagania określone w przepisach, o

których mowa w § 4 ust. 1 pkt 1.

2.

Zbiorniki w stacjach paliw płynnych przeznaczone do magazynowania gazu płynnego powinny

spełniać wymagania określone w § 4 ust. 1 pkt 2.

1.

Przewody wlewowe przyłączy spustowych do zbiorników przeznaczonych do magazynowania

paliw płynnych powinny być wyposażone w zamknięcia hydrauliczne i urządzenia zabezpieczające

przed przepełnieniem tych zbiorników.

2.

Przyłącza spustowe przewodów wlewowych do zbiorników przeznaczonych do magazynowania

paliw płynnych powinny być usytuowane w sposób zapewniający swobodny dojazd do tych

przyłączy.

3.

Przyłącza odprowadzenia par należy usytuować z prawej strony przyłączy spustowych,

o których mowa w ust. 2.

4.

Rozstawienie poziome przyłączy spustowych powinno wynosić co najmniej 0,25 m.

5.

Przyłącza spustowe powinny być wyposażone w szybkozłącza, przy czym łączniki zewnętrzne

powinny znajdować się na przyłączu w stacji paliw płynnych i cysternie drogowej i

kolejowej, a łączniki wewnętrzne na przewodzie elastycznym.

1.

Przewód oddechowy zbiornika przeznaczonego do magazynowania paliw płynnych powinien

być umieszczony w górnej części tego zbiornika lub króćca włazu. Wylot przewodu oddechowego

powinien być wyprowadzony ze zbiornika na wysokość co najmniej 4 m nad powierzchnię

terenu.

2.

Dopuszcza się łączenie przewodów oddechowych zbiorników magazynowych oddzielnie dla

paliw płynnych I klasy i oddzielnie łączenie przewodów oddechowych zbiorników magazynowych

dla paliw płynnych II klasy, pod warunkiem zabezpieczenia przewodów łączących przestrzenie

gazowe zbiorników paliw płynnych I klasy przed rozprzestrzenianiem się ognia i fali

ciśnienia.

3.

Przewód oddechowy zbiornika przeznaczonego do magazynowania paliw płynnych I i II

klasy powinien być zaopatrzony w urządzenie oddechowe zabezpieczające zbiornik przed

przekroczeniem dopuszczalnego nadciśnienia i podciśnienia oraz w urządzenia zabezpieczające

przed przedostaniem się ognia do strefy gazowej zbiornika.

4.

Liczba zaworów oddechowych lub kominków wentylacyjnych, urządzeń zabezpieczających

przed przedostawaniem się ognia do strefy gazowej zbiornika, ich parametry pracy i

konstrukcji powinny być dostosowane do charakterystyki technicznej zbiornika, warunków

jego eksploatacji, właściwości magazynowanego w nim produktu, warunków klimatycznych

oraz rodzaju spalania przewidywanego w ocenie ryzyka.

1.

Zewnętrzne powierzchnie zbiorników stalowych podziemnych i rurociągów technologicznych

stacji paliw płynnych zabezpiecza się przed działaniem korozji, stosując odpowiednie

powłoki ochronne.

2.

Jeżeli zbiornik lub rurociąg, o których mowa w ust. 1, są narażone na zwiększone zagrożenie

korozją ze względu na występowanie prądów błądzących lub obecność bakterii redukujących

siarczany, należy zastosować odpowiednie systemy ochrony katodowej eliminujące ten

rodzaj zagrożenia korozyjnego.

3.

Wewnętrzne powierzchnie zbiornika stalowego mogą być zabezpieczone powłoką ochronną,

która powinna spełniać wymagania określone w Polskich Normach w zakresie zdolności

do odprowadzania ładunków elektrostatycznych.

4.

Ochrona katodowa nie jest wymagana do zabezpieczenia podziemnego zbiornika stalowego

lub rurociągu technologicznego, jeżeli zewnętrzna powierzchnia zbiornika stykająca

się z ziemią posiada powłokę, której szczelność jest monitorowana w czasie ich użytkowania.

5.

Rurociąg stalowy technologiczny, dla którego stosuje się ochronę katodową, powinien

1)

posiadać ciągłość elektryczną;

2)

być odizolowany elektrycznie od obiektów niewymagających ochrony oraz od wszelkich

konstrukcji i elementów o małej rezystancji przejścia względem ziemi.

Rurociągi technologiczne stacji paliw płynnych nie mogą być prowadzone pod budynkami.

Zbiorniki, wykładziny zbiorników stalowych oraz rurociągi technologiczne stacji paliw

płynnych mogą być wykonane z tworzyw sztucznych lub innych materiałów, jeżeli zostanie

zapewnione skuteczne odprowadzenie ładunków elektryczności statycznej.

1.

Odmierzacze paliw płynnych powinny być chronione przed najeżdżaniem przez obsługiwane

pojazdy, sytuując je na wysepkach wyniesionych nad poziom przyległego podjazdu na

wysokość 0,15 m lub w inny skuteczny sposób.

2.

Rozmieszczenie odmierzaczy paliw płynnych na wysepkach powinno

1)

zapewniać obsługę pojazdów;

2)

umożliwiać swobodne przejścia między odmierzaczami;

3)

pozwalać na prawidłowe rozmieszczenie sprzętu przeciwpożarowego, o którym mowa w §

120.

3.

Niedopuszczalne jest ustawianie odmierzaczy paliw płynnych w pomieszczeniach, na chodnikach

i pasach przeznaczonych dla ruchu pieszego.

1.

Obudowa odmierzacza paliw płynnych powinna być uziemiona, zgodnie z wymaganiami określonymi

w Polskich Normach.

2.

Węże nalewcze znajdujące się przy odmierzaczach paliw płynnych powinny posiadać rezystancję

nie większą niż 10

1.

W odległości mniejszej niż 5 m od odmierzacza paliw płynnych nie powinny znajdować

się studzienki kanalizacyjne, wodociągowe i ciepłownicze oraz otwory do pomieszczeń,

w których podłoga znajduje się poniżej przyległego terenu.

2.

Wymagania określone w ust. 1 nie dotyczą przewodów i kratek ściekowych instalacji,

o których mowa w § 97 ust. 1 pkt 1.

1.

Nawierzchnie wysepek i podjazdów stacji paliw płynnych powinny być równe, wykonane

z materiałów niepalnych, szczelne i zmywalne, ze spadkiem do kratek ściekowych instalacji,

o których mowa w § 97 ust. 1 pkt 1.

2.

Wysepki i stanowiska obsługowe w stacjach paliw płynnych powinny być rozmieszczone

w sposób umożliwiający swobodny bezkolizyjny ruch obsługiwanych pojazdów.

Stację paliw płynnych wyposaża się w sprzęt przeciwpożarowy

1)

2 gaśnice przewoźne po 25 kg każda;

2)

2 gaśnice przenośne proszkowe po 6 kg każda;

3)

3 koce gaśnicze;

4)

2 gaśnice przenośne proszkowe po 6 kg każda i koc gaśniczy na każde stanowisko wydawania

gazu płynnego.

Teren stacji paliw płynnych należy wyposażyć w odpowiednie znaki drogowe i informacyjno-ostrzegawcze,

zgodnie z przepisami odrębnymi.

Gaz płynny może być magazynowany w stacjach paliw płynnych lub samodzielnych stacjach

gazu płynnego w

1)

zbiornikach podziemnych o pojemności do 20 m

2)

zbiornikach naziemnych o pojemności do 5 m

3)

butlach stalowych o łącznej masie gazu płynnego do 1350 kg w magazynach do tego celu

przeznaczonych.

1.

Zbiorniki przeznaczone do magazynowania gazu płynnego i odmierzacze gazu płynnego

do tankowania pojazdów samochodowych powinny być usytuowane na terenie nieosłoniętym

i bez zagłębień.

2.

W odległości co najmniej 8 m od zbiorników przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego,

kontenerów z butlami gazu płynnego, magazynów składowania gazu płynnego w butlach,

odmierzaczy tego gazu do tankowania pojazdów samochodowych nie mogą się znajdować

niezasyfonowane studzienki kanalizacyjne, wodociągowe i ciepłownicze oraz otwory do

pomieszczeń, w których podłoga znajduje się poniżej przyległego terenu.

3.

Niedopuszczalne jest lokalizowanie podziemnych zbiorników magazynowych z gazem płynnym

pod drogami i placami parkingowymi.

1.

Magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku

tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane

w odległości nie mniejszej niż

1)

10 m - od budynku stacji paliw płynnych;

2)

10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub

krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej;

3)

30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych;

4)

60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych

i zamieszkania zbiorowego;

5)

20 m - od innych budynków niż wymienione w pkt 3 i 4;

6)

20 m - od granicy lasu;

7)

6 m - od zbiorników naziemnych innych paliw płynnych;

8)

10 m - od rzutu skrajnego przewodu sieci elektroenergetycznej i skrajnej szyny linii

tramwajowej - o napięciu do 1 kV;

9)

1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej

linii elektroenergetycznej o napięciu powyżej 1 kV od słupa tej linii;

10)

określona w § 98 ust. 1 pkt 6.

2.

Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę w przypadku

1)

zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co

najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem odległości

określonych w ust. 1 pkt 3 i 4;

2)

gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle są składowane w

kontenerach o konstrukcji ażurowej;

3)

zbiorników podziemnych.

3.

Odległości określone w ust. 1, w odniesieniu do zbiorników naziemnych, mierzy się

od płaszcza tego zbiornika.

Butle z gazem płynnym

1)

przechowuje się w magazynach o lekkiej konstrukcji dachu i bocznych ścianach osłonowych

z dolnym prześwitem o wysokości od 0,2 m do 0,25 m od powierzchni podłogi pomieszczenia

magazynowego wyniesionej do 0,1 m w stosunku do przyległego terenu oraz w przestrzeni

otwartej lub w kontenerach o konstrukcji ażurowej;

2)

składuje się w pozycji stojącej i zabezpiecza przed upadkiem za pomocą barier, przegród

lub w inny sposób, a zawory butli o masie gazu płynnego powyżej 5 kg zabezpiecza się

kołpakami lub odpowiednimi osłonami.

Dopuszcza się magazynowanie w jednym pomieszczeniu butli opróżnionych i butli napełnionych

gazem płynnym pod warunkiem ich oddzielnego składowania.

Samodzielne stacje gazu płynnego powinny być budowane i usytuowane zgodnie z warunkami

technicznymi jak dla stacji paliw płynnych, jeśli przepisy rozporządzenia nie stanowią

inaczej.

Na samodzielnych stacjach gazu płynnego oraz stacjach paliw płynnych, na których dokonuje

się dystrybucji gazu płynnego, dopuszcza się możliwość utworzenia stanowisk przeznaczonych

do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych.

1.

Dystrybucja gazu płynnego w stacjach paliw płynnych oraz samodzielnych stacjach gazu

płynnego polega na

1)

tankowaniu gazem płynnym pojazdów samochodowych przystosowanych technicznie do zasilania

tym paliwem;

2)

wymianie butli opróżnionych z gazu płynnego na butle napełnione tym gazem o masie

do 11 kg.

2.

Niedopuszczalne jest napełnianie butli gazem płynnym w stacjach paliw płynnych lub

w samodzielnych stacjach gazu płynnego.

Stałe zbiorniki, w których jest magazynowany gaz płynny, napełnia się tym gazem nie

więcej niż do 85% ich pojemności.

1

Samodzielne stacje gazu płynnego oraz stacje paliw płynnych, na których dokonuje się

dystrybucji gazu płynnego, wyposaża się w odpowiednie znaki informacyjno-ostrzegawcze

oraz znaki bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami odrębnymi i wymaganiami określonymi

w Polskich Normach.

2

Stanowiska przeznaczone do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych

na stacjach paliw płynnych oraz samodzielnych stacjach gazu płynnego wyposaża się

w oznaczenia o przeznaczeniu danego stanowiska do tego celu oraz czytelne instrukcje

obsługi samodzielnego tankowania gazu płynnego w postaci piktogramów i tekstu.

1.

Odmierzacz gazu płynnego na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych, ustawiony

na wysepce, powinien spełniać wymagania określone w § 116, a także posiadać zawór

samoodcinający zabezpieczający przed awaryjnym wyciekiem gazu płynnego.

2.

Przewód elastyczny łączący odmierzacz gazu płynnego z tankowanym pojazdem należy zabezpieczyć

w sposób określony w ust. 1.

3.

Dopuszcza się lokalizowanie odmierzaczy gazu płynnego na wysepkach przeznaczonych

do odmierzaczy paliw płynnych.

1.

Na stanowiskach do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych na

stacjach paliw płynnych oraz samodzielnych stacjach gazu płynnego

1)

odmierzacze gazu płynnego wyposaża się w wyłącznik tankowania sterujący otwarciem

i zamknięciem zaworu samoodcinającego zabezpieczającego przed awaryjnym wypływem gazu

płynnego;

2)

konstrukcja dyszy wlewowej (pistoletu) uniemożliwia

a)

otwarcie zaworu w dyszy wlewowej (pistolecie), w przypadku nieprawidłowego zablokowania

i uszczelnienia jej na połączeniu z zespołem napełniania pojazdów samochodowych,

b)

wypływ gazu płynnego do powietrza atmosferycznego podczas odłączania dyszy wlewowej

(pistoletu) od pojazdów samochodowych, w ilości przekraczającej 1 cm

2.

Stanowiska do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów samochodowych wyposaża

się w system alarmowy, wytwarzający sygnał dźwiękowy, umożliwiający użytkownikowi

poinformowanie personelu stacji o zaistnieniu sytuacji alarmowej.

3.

Personel stacji paliw płynnych oraz samodzielnych stacji gazu płynnego powinien mieć

możliwość stałej obserwacji stanowisk do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów

samochodowych.

1.

Pomiędzy rurociągami technologicznymi zasilającymi odmierzacze gazu płynnego a tymi

odmierzaczami, na stanowiskach do samodzielnego tankowania gazem płynnym pojazdów

samochodowych na stacjach paliw płynnych oraz samodzielnych stacjach gazu płynnego,

powinny być zainstalowane automatycznie działające zawory odcinające przepływ gazu.

2.

Zawory odcinające, o których mowa w ust. 1, powinny być ściśle powiązane z pracą odmierzaczy

gazu płynnego w taki sposób, żeby w przypadku, gdy odmierzacze gazu płynnego zostają

1)

włączone - zawory odcinające otwierały się;

2)

wyłączone - zawory odcinające zamykały się.

1.

Przyłącza i króćce na zbiornikach przeznaczonych do magazynowania gazu płynnego powinny

być wyposażone w zawory odcinające.

2.

Zawory odcinające po napełnieniu zbiornika gazem płynnym poddaje się kontroli szczelności

zewnętrznej.

3.

Przewody odprowadzenia gazu płynnego z zaworów bezpieczeństwa powinny być wyprowadzone

na wysokość co najmniej 3 m ponad poziom terenu. Nie dotyczy to zbiorników magazynowych

o pojemności do 10 m

Samodzielną stację gazu płynnego wyposaża się w sprzęt przeciwpożarowy, o którym mowa

w § 120 pkt 4.

1.

Zasilanie zbiorników magazynowych stacji paliw płynnych w paliwa płynne powinno odbywać

się za pomocą cystern lub innych środków transportu, dopuszczonych do przewozu materiałów

niebezpiecznych, zgodnie z Umową europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2013 r. poz. 815) i Regulaminem Międzynarodowego Przewozu Koleją Towarów Niebezpiecznych (RID).

2.

Zasilanie zbiorników stacji paliw płynnych w gaz płynny może się odbywać za pomocą

cystern drogowych lub innych środków transportu zgodnie z Umową europejską i Regulaminem,

o których mowa w ust. 1.

Stacje paliw płynnych powinny być zasilane w energię elektryczną za pomocą kabli ułożonych

w ziemi, przy czym najbliższy słup napowietrznej linii elektroenergetycznej powinien

znajdować się w odległości określonej w § 124 ust. 1 pkt 8 i 9 od przewodów oddechowych

przyłącza spustowego, magazynu butli z gazem płynnym lub naziemnego zbiornika z gazem

płynnym oraz odmierzacza tego gazu.

1.

Dla rurociągów przesyłowych dalekosiężnych ustala się strefy bezpieczeństwa, których

środek stanowi oś rurociągu.

2.

Minimalna szerokość strefy bezpieczeństwa dla jednego rurociągu przesyłowego dalekosiężnego,

w zależności od jego średnicy nominalnej, powinna wynosić co najmniej

1)

12 m - dla rurociągu o średnicy do 400 mm;

2)

16 m - dla rurociągu o średnicy od 400 mm do 600 mm;

3)

20 m - dla rurociągu o średnicy powyżej 600 mm.

3.

Dla układu równolegle biegnących rurociągów przesyłowych dalekosiężnych strefę bezpieczeństwa

wyznaczają poszczególne rurociągi.

1.

Strefa bezpieczeństwa, o której mowa w § 136, może być użytkowana zgodnie z pierwotnym

jej przeznaczeniem.

2.

Wewnątrz strefy bezpieczeństwa niedopuszczalne jest wznoszenie budowli, urządzanie

stałych składów i magazynów oraz zalesianie, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Dopuszcza się w strefie bezpieczeństwa usytuowanie innej infrastruktury sieci uzbrojenia

terenu pod warunkiem uzgodnienia jej z właścicielem rurociągu przesyłowego dalekosiężnego.

4.

Na terenach otwartych dopuszcza się w strefie bezpieczeństwa sadzenie pojedynczych

drzew w odległości co najmniej 5 m od rurociągu przesyłowego dalekosiężnego.

Rurociąg przesyłowy dalekosiężny prowadzony wzdłuż

1)

dróg publicznych powinien być usytuowany zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

2)

torów kolejowych powinien być usytuowany zgodnie z przepisami o transporcie kolejowym.

Przejścia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego przez rzeki w pobliżu mostów należy

sytuować poniżej tych mostów, biorąc pod uwagę kierunek biegu wód, w odległości co

najmniej

1)

150 m - od osi mostu kolejowego lub drogowego dróg klasy A i S przy szerokości lustra

wody w stanie normalnym większej od 20 m;

2)

100 m - od osi mostu kolejowego lub drogowego dróg pozostałych klas niż wymienione

w pkt 1 przy szerokości lustra wody w stanie normalnym mniejszej od 20 m.

Dopuszcza się sytuowanie przejścia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego przez rzeki

i kanały powyżej obiektów określonych w § 139, biorąc pod uwagę kierunek biegu wód,

w odległościach nie mniejszych niż

1)

300 m - od mostów kolejowych, drogowych i budowli wodnych;

2)

1000 m - od przystani, dworców rzecznych i ujęć wodnych.

1.

Odległość rurociągów przesyłowych dalekosiężnych od obrysu fundamentu słupa lub rzutu

poziomego skrajnego przewodu napowietrznych linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych

o napięciu do 220 kV, wzdłuż których układa się rurociąg przesyłowy dalekosiężny,

w terenie niezabudowanym, powinna być równa z wysokością najwyższego słupa danej napowietrznej

linii elektroenergetycznej.

2.

W terenie leśnym lub w obszarze zabudowanym o zabudowie niezwartej dopuszcza się zmniejszenie

odległości, o której mowa w ust. 1, do 10 m, a dla linii elektroenergetycznych niskiego

napięcia i linii telekomunikacyjnych do 5 m.

3.

Odległość rurociągów przesyłowych dalekosiężnych od napowietrznych linii elektroenergetycznych

o napięciu powyżej 220 kV, wzdłuż których układa się rurociąg, ustala się indywidualnie;

odległość ta nie może być mniejsza niż określona w ust. 1 i 2.

4.

Odległość rurociągów przesyłowych dalekosiężnych od podziemnych części linii elektroenergetycznych

i telekomunikacyjnych krzyżujących się z rurociągiem - ustój, podpora, odciążka oraz

uziom, nie powinna być mniejsza niż 4 m.

Usytuowanie rurociągów przesyłowych dalekosiężnych w pobliżu stacji radiowych i telewizyjnych

ustala się indywidualnie.

Obiekty związane z rurociągiem przesyłowym dalekosiężnym, znajdujące się na terenie

bazy paliw płynnych, powinny odpowiadać warunkom technicznym i eksploatacyjnym określonym

dla tych baz.

Obiektami związanymi z rurociągami przesyłowymi dalekosiężnymi są

1)

stacje pomp;

2)

liniowe stacje zaworów (zasuw);

3)

rozdzielnie technologiczne;

4)

urządzenia inżynierskie (przejścia przez przeszkody naturalne i sztuczne);

5)

instalacje i obiekty elektrochemicznej ochrony rurociągów przed korozją;

6)

linie i urządzenia elektroenergetyczne służące do zasilania stacji pomp, stacji zaworów

i stacji ochrony katodowej;

7)

linie i urządzenia służące do sterowania obiektami wymienionymi w pkt 6;

8)

linie oraz obiekty i urządzenia systemów łączności i nadzoru rurociągów przesyłowych

dalekosiężnych.

1.

Stacje pomp rurociągów przesyłowych dalekosiężnych powinny być usytuowane w odległości

co najmniej 30 m od budynków, licząc od ogrodzenia tych stacji, a liniowe stacje zaworów

i rozdzielnie technologiczne - w odległości co najmniej 15 m od budynków.

2.

Na terenie stacji pomp powinny być zachowane następujące minimalne odległości

1)

od pompowni usytuowanej na otwartej przestrzeni lub pod zadaszeniem do budynków i

podstacji energetycznej - 20 m oraz do ogrodzenia - 10 m;

2)

od zbiornika podziemnego resztek produktów naftowych, licząc od jego krawędzi do pompowni

i budynków - 5 m;

3)

między budynkami a ogrodzeniem - 5 m, a między budynkami, w odległości określonej

w warunkach technicznych dla tych budynków.

3.

Odległości określone w ust. 2 pkt 1 mogą być zmniejszone o połowę w przypadku zastosowania

ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI

120.

4.

Do poszczególnych budynków i obiektów technologicznych, znajdujących się na terenie

stacji pomp, powinny być doprowadzone drogi pożarowe spełniające wymagania określone

w przepisach dotyczących przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

5.

W stacji pomp rurociągów przesyłowych dalekosiężnych powinna być zapewniona woda do

celów przeciwpożarowych i socjalnych.

1.

Rurociąg przesyłowy dalekosiężny powinien być ułożony w ziemi na takiej głębokości,

aby jego przykrycie wynosiło co najmniej

1)

1 m - na gruntach użytków rolnych;

2)

1,1 m - na bagnach i gruntach torfowych podlegających wysuszeniu;

3)

0,6 m - na gruntach skalistych i bagnach, na których nie ma przejazdu dla samochodów

i sprzętu rolniczego.

2.

W przypadku wzajemnie przecinających się rurociągów o różnym przeznaczeniu odległość

między nimi powinna wynosić co najmniej 0,5 m, a w przypadku skrzyżowania się rurociągu

przesyłowego dalekosiężnego z

1)

rurociągiem przesyłowym gazu ziemnego, rurociąg przesyłowy gazu ziemnego powinien

znajdować się nad rurociągiem przesyłowym dalekosiężnym;

2)

linią kablową, rurociąg ten należy ułożyć w odległości 0,8 m od tej linii, a linię

kablową zabezpieczyć rurą ochronną stalową lub grubościenną z tworzywa sztucznego

wystającą co najmniej o 2 m poza obrys rurociągu z każdej jego strony.

3.

Dopuszcza się ułożenie linii kablowej łączności pod rurociągiem przesyłowym dalekosiężnym,

jeżeli górna tworząca tego rurociągu jest w ziemi na głębokości co najmniej 0,6 m.

W przypadku przechodzenia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego przez obszary gruntów

zdrenowanych lub nawadnianych przy użyciu deszczowni, rurociąg ten należy ułożyć co

najmniej 0,5 m pod siecią sączków drenarskich i rurociągów deszczowni.

Podczas współbieżnego prowadzenia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego z rurociągami

o innym przeznaczeniu oraz z kablami energetycznymi i telekomunikacyjnymi osiowa odległość

od tego rurociągu do sąsiedniego rurociągu lub tych kabli nie powinna być mniejsza

niż połowa szerokości strefy bezpieczeństwa. Nie dotyczy to kabla związanego z pracą

rurociągu, gdzie minimalna odległość może wynosić 2 m.

Układając rurociąg przesyłowy dalekosiężny w gruntach skalistych i na tłuczniach,

należy wykonać podsypkę z gruntów piaszczystych o grubości co najmniej 0,2 m. Powłoki

izolacyjne rurociągu przesyłowego dalekosiężnego w tych gruntach powinny być zabezpieczone

przed uszkodzeniem zasypując go gruntem piaszczystym do wysokości 0,2 m nad jego górną

tworzącą.

W przypadku zróżnicowanej rzeźby terenu dopuszcza się lokalne rozplantowanie pasa

robót budowlano-montażowych w taki sposób, aby rurociąg przesyłowy dalekosiężny był

ułożony na ustabilizowanym naturalnym gruncie rodzimym.

1.

Odległość między ściankami zewnętrznymi równolegle układanych rurociągów przesyłowych

dalekosiężnych powinna wynosić co najmniej 2 m. Nie dotyczy to przejścia przez przeszkody

wodne oraz rurociągów przesyłowych dalekosiężnych na terenie stacji pomp i baz paliw

płynnych.

2.

Zezwala się na układanie dwóch rurociągów przesyłowych dalekosiężnych o średnicy nominalnej

poniżej DN 300 w jednym wspólnym wykopie w rozstawie co najmniej metra.

1.

Trasa przebiegu rurociągu przesyłowego dalekosiężnego powinna być oznakowana. Odległość

między znakami powinna wynosić nie więcej niż kilometr.

2.

Znaki należy ustawiać przy przejściach drogowych oraz kolejowych i w tym celu można

wykorzystać słupki kontrolno-pomiarowe ochrony elektrochemicznej. Dodatkowego oznakowania

wymagają zmiany kierunku trasy rurociągu przesyłowego dalekosiężnego.

Przejścia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego pod rowami melioracyjnymi należy układać

na takiej głębokości, aby górna tworząca rurociągu przesyłowego dalekosiężnego znajdowała

się w odległości co najmniej metra od dna rowu.

Dopuszcza się prowadzenie rurociągu przesyłowego dalekosiężnego nad ziemią na odcinkach

przechodzących przez

1)

tereny bagienne,

2)

tereny górskie,

3)

tereny zagrożone szkodami górniczymi,

4)

naturalne i sztuczne przeszkody terenowe

- jeżeli jest to konieczne ze względu na fizjografię terenu lub warunki gruntowo-wodne.

1.

Naziemne odcinki rurociągów przesyłowych dalekosiężnych układa się przez rowy melioracyjne,

bagna, parowy i wąwozy, w odległości spodu rury od poziomu wody wysokiej o prawdopodobieństwie

p = 0,05 wynoszącej co najmniej 0,5 m.

2.

Podpory naziemnych odcinków rurociągów przesyłowych dalekosiężnych powinny być wykonane

z materiałów niepalnych.

Naziemne odcinki rurociągów przesyłowych dalekosiężnych powinny mieć możliwość kompensacji

wydłużeń termicznych.

Rurociąg przesyłowy dalekosiężny powinien przebiegać przez rzeki na prostych stabilnych

odcinkach o łagodnie pochyłych niewypukłych brzegach koryta, przy minimalnej szerokości

zalewiska. Tor przejścia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego pod dnem rzeki powinien

być prostopadły do dynamicznej osi przepływu.

1.

Podczas przekraczania przeszkód wodnych odległość między równoległymi rurociągami

przesyłowymi dalekosiężnymi przebiegającymi pod dnem tych przeszkód określa się na

podstawie warunków geologiczno-inżynierskich i hydrologicznych, z uwzględnieniem możliwości

technologicznych wykonania robót bagrowniczych i układania tych rurociągów.

2.

Dopuszcza się układanie rurociągów parami w jednym wykopie przy przejściach rurociągów

przesyłowych dalekosiężnych wieloliniowych.

Rzędna górnej tworzącej rurociągu przesyłowego dalekosiężnego powinna znajdować się

poniżej metra od przewidywanego profilu granicznego rozmycia koryta rzeki lub planowanych

robót pogłębiarskich.

Długość przejścia rurociągu przesyłowego dalekosiężnego przez przeszkodę wodną określa

odcinek ograniczony

1)

między armaturą odcinającą, w przypadku jej zastosowania;

2)

poziomem wody wysokiej o prawdopodobieństwie p = 0,1, w przypadku braku armatury odcinającej.

Minimalne odległości między rurociągami przesyłowymi dalekosiężnymi układanymi poza

korytem rzeki na odcinkach zalewowych określa się tak, jak dla części liniowej rurociągu.

Armatura odcinająca rurociąg przesyłowy dalekosiężny na przejściach podwodnych powinna

być zainstalowana po obu brzegach na rzędnych nie niższych niż rzędne wody wysokiej

o prawdopodobieństwie p = 0,1.

Na przejściach podwodnych rurociągu przesyłowego dalekosiężnego dopuszcza się układanie

kabla łączności danego rurociągu w jednym wykopie z rurociągiem przesyłowym dalekosiężnym.

1.

Przejścia rurociągów przesyłowych dalekosiężnych pod torami kolejowymi oraz drogami

publicznymi przeznaczonymi dla ruchu kołowego powinny być wykonane w miejscach, gdzie

są one położone na nasypach lub na rzędnej równej rzędnej terenu.

2.

Kąt skrzyżowania rurociągów przesyłowych dalekosiężnych z torami kolejowymi użytku

publicznego, autostradami, drogami międzynarodowymi i krajowymi powinien być zbliżony

do 90°, lecz nie może być mniejszy od 60°.

3.

Kąt skrzyżowania rurociągów przesyłowych dalekosiężnych z torami kolejowymi użytku

niepublicznego oraz pozostałymi drogami nie powinien być mniejszy od 45°.

4.

Przejścia rurociągów przesyłowych dalekosiężnych pod drogami i torami kolejowymi powinny

być wykonane w rurach ochronnych lub rurach przejściowych. Średnica rury ochronnej

powinna być większa od średnicy rury przewodowej co najmniej o 200 mm.

5.

Rury ochronne mogą być montowane metodą rozkopu lub przecisku.

6.

Przy montowaniu rur ochronnych o średnicy DN 500 i większych pod torem kolejowym metodą

przecisku torowisko należy zabezpieczyć przez zastosowanie typowej konstrukcji odciążającej

stosowanej w kolejnictwie.

7.

Rury ochronne nie powinny mieć połączenia elektrycznego z rurociągiem przesyłowym

dalekosiężnym, a końce tych rur powinny być uszczelnione tak, aby wewnątrz nie gromadziła

się woda. Rozwiązanie techniczne przejścia powinno umożliwiać kontrolę braku połączenia

elektrycznego.

Głębokość ułożenia odcinków rurociągów przesyłowych dalekosiężnych pod torem kolejowym

powinna wynosić co najmniej 2 m od stopki szyny do górnej tworzącej rury ochronnej

oraz co najmniej 0,5 m od dna rowu, rynny lub kanału służących do odprowadzenia wód

do górnej tworzącej rury ochronnej.

Głębokość ułożenia odcinków rurociągu przesyłowego dalekosiężnego pod drogami powinna

wynosić co najmniej 1,5 m od nawierzchni drogi do górnej tworzącej rury ochronnej,

a jeżeli droga przebiega w wykopie lub na rzędnej równej rzędnej terenu, co najmniej

0,5 m od dna rowu.

Na przejściach drogowych i kolejowych dopuszcza się układanie kabli energetycznych

niskiego napięcia i teletechnicznych w rurach ochronnych ułożonych pomiędzy rurociągiem

przesyłowym dalekosiężnym a jego rurą ochronną.

1.

Pod rozjazdami torów tramwajowych i kolejowych oraz w miejscach podłączenia kabli

układów sterujących do szyn nie układa się rurociągu przesyłowego dalekosiężnego.

Odległość rurociągu od tych miejsc powinna wynosić co najmniej 3 m dla toru tramwajowego

i 10 m dla toru kolejowego.

2.

Odległość skrzyżowania rurociągu przesyłowego dalekosiężnego od punktu przyłączenia

sieci powrotnej powinna wynosić co najmniej

1)

1500 m - w przypadku torów kolei zelektryfikowanej o napięciu zasilania trakcyjnego

powyżej 1 kV w strefie zmiennych potencjałów;

2)

20 m - w przypadku pozostałych torów trakcji elektrycznej.

1.

Rurociągi przesyłowe dalekosiężne powinny być wykonywane z rur stalowych.

2.

Dopuszcza się wykonywanie rurociągów przesyłowych dalekosiężnych z innych materiałów

charakteryzujących się niezbędnymi właściwościami wytrzymałościowymi, odpornością

na działanie ognia oraz przewodnictwem elektrycznym. Własności te powinny być potwierdzone

odpowiednimi badaniami.

Na przejściach przez sklasyfikowane rzeki, bagna i kanały oraz tory kolejowe, drogi

krajowe i wojewódzkie, grubość ścianki rury rurociągu przesyłowego dalekosiężnego

należy zwiększyć o 20% w stosunku do grubości obliczeniowej.

Na rurociągu przesyłowym dalekosiężnym powinno się umieszczać komory do nadawania

i odbioru urządzeń rozdzielających, oczyszczających wnętrze rurociągu lub prowadzących

jego kontrolę.

Rurociągi przesyłowe dalekosiężne powinny posiadać zainstalowaną armaturę odcinającą

1)

na równych odcinkach trasy - w odległościach od 20 do 30 km;

2)

w przypadku zróżnicowanej rzeźby terenu - w odległościach do 10 km;

3)

na obu brzegach przeszkody wodnej, gdzie szerokość lustra wody jest większa niż 20

m;

4)

przed autostradami i torami kolejowymi od strony napływu ropy naftowej lub produktów

naftowych.

1.

Zewnętrzne powierzchnie rurociągów przesyłowych dalekosiężnych zabezpiecza się przed

działaniem korozji, stosując odpowiednie powłoki ochronne oraz ochronę katodową, odpowiednio

do wymagań określonych w Polskich Normach dotyczących tych zabezpieczeń.

2.

Jeżeli rurociąg przesyłowy dalekosiężny jest narażony na zwiększone zagrożenie korozją

ze względu na występowanie prądów błądzących lub obecność bakterii redukujących siarczany,

należy zastosować odpowiednie systemy ochrony katodowej eliminujące ten rodzaj zagrożenia.

3.

Rurociąg stalowy, dla którego stosuje się ochronę katodową, powinien

1)

posiadać ciągłość elektryczną;

2)

być odizolowany elektrycznie od obiektów niewymagających ochrony;

3)

być odizolowany elektrycznie od wszelkich konstrukcji i elementów o małej rezystancji

przejścia względem ziemi.

Urządzenia technologiczne, elektroenergetyczne, telemechanika, automatyka i łączność

rurociągu przesyłowego dalekosiężnego powinny zapewniać

1)

osiągnięcie projektowanych parametrów pracy rurociągu;

2)

kontrolę ciśnień roboczych i przepływu na całym odcinku rurociągu;

3)

prowadzenie ciągłych pomiarów i sygnalizacji, które powinny umożliwiać szybkie wykrycie

awarii lub przecieku i spowodować natychmiastowe przerwanie tłoczenia, zamknięcie

wszystkich zaworów liniowych celem ograniczenia wycieku produktu;

4)

łączność dyspozytorską i trasową konieczną do sprawnej eksploatacji rurociągu.

Kablowa linia łączności powinna przebiegać wzdłuż rurociągu przesyłowego dalekosiężnego

na całej jego długości łącznie z obiektami liniowego wyposażenia rurociągu, stacjami

pomp, stacjami zaworów i rozdzielniami.

Bazy paliw płynnych wybudowane albo użytkowane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

powinny być do dnia 31 grudnia 2012 r.

1)

zabezpieczania przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych

i gruntowych;

2)

pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów naftowych oraz sygnalizacji

przecieków tych produktów do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych.

Stacje paliw płynnych użytkowane albo wybudowane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

powinny być wyposażone do dnia 31 grudnia 2013 r.

Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu

ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie

(Dz. U. Nr 98, poz. 1067 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 8).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.