Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie izb wytrzeźwień i placówek wskazanych lub utworzonych przez jednostkę samorządu terytorialnego

Rozporządzenie określa

1)

czynności związane z prowadzeniem depozytu w izbach wytrzeźwień oraz w placówkach,

którym jednostka samorządu terytorialnego zleciła wykonywanie zadań izby wytrzeźwień,

lub w placówkach utworzonych przez tę jednostkę, zwanych dalej „placówkami”, w tym

sposób ewidencjonowania, przyjmowania, przechowywania i wydawania deponowanych środków

i przedmiotów;

2)

organizację izb wytrzeźwień i placówek oraz warunki, jakim powinny odpowiadać ich

pomieszczenia i urządzenia;

3)

skład oraz kwalifikacje personelu izb wytrzeźwień i placówek;

4)

sposób przeprowadzania kontroli stanu zdrowia, o którym mowa w art. 42 ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zwanej dalej „ustawą”;

5)

sposób przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu;

6)

rodzaje i zakres prowadzonej ewidencji i dokumentacji, w tym wzór karty ewidencyjnej;

7)

wykaz produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych, które są stosowane w izbach wytrzeźwień

i placówkach.

1.

Środki pieniężne i inne przedmioty odebrane od osób przyjętych do izb wytrzeźwień

lub placówek przekazuje do depozytu osoba upoważniona przez dyrektora izby wytrzeźwień

lub kierownika placówki, zwana dalej „depozytariuszem”.

2.

Depozytariusz ewidencjonuje środki pieniężne lub inne przedmioty, o których mowa w

ust. 1, w karcie depozytowej, załączanej do karty ewidencyjnej, o której mowa w §

10.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 40 ust. 3 ustawy, w czynnościach, o których mowa

w ust. 1 i 2, uczestniczy także funkcjonariusz Policji lub strażnik straży gminnej.

1.

Karta depozytowa zawiera

1)

numer;

2)

oznaczenie izby wytrzeźwień lub placówki;

3)

dane osobowe niezbędne do zidentyfikowania osoby przyjętej

a)

imię i nazwisko,

b)

imiona rodziców,

c)

datę i miejsce urodzenia lub wiek,

d)

adres zamieszkania lub miejsce pobytu,

e)

nazwę i numer dokumentu tożsamości;

4)

wykaz odebranych środków pieniężnych lub innych przedmiotów, w tym przedmiotów wartościowych,

i ich opis;

5)

datę sporządzenia;

6)

podpis depozytariusza;

7)

podpis funkcjonariusza Policji lub strażnika straży gminnej, jeżeli dotyczy.

2.

W karcie depozytowej dokonuje się opisu odebranych środków pieniężnych lub innych

przedmiotów wartościowych, określając ich szczególne cechy, zwłaszcza odpowiednio

nazwę, nominał, rodzaj, barwę, markę i stan zużycia. W przypadku braku takich cech

dokonuje się odpowiedniej adnotacji w karcie depozytowej.

3.

Środki pieniężne lub inne przedmioty przekazane do depozytu przechowuje się w sposób

gwarantujący ich bezpieczeństwo, w pomieszczeniach zabezpieczonych przed dostępem

osób nieupoważnionych. Przedmioty wartościowe przechowuje się w opakowaniu trwale

zamkniętym, ostemplowanym pieczęcią izby wytrzeźwień lub placówki i oznaczonym numerem

karty depozytowej, albo w opakowaniu zabezpieczonym jednorazową plombą, której oznaczenie

umożliwia identyfikację przedmiotu wartościowego opisanego w karcie depozytowej. Opakowanie,

w którym jest przechowywany depozyt, przechowuje się w sejfie, szafie pancernej lub

zamkniętych metalowych szafkach.

1.

Środki pieniężne lub inne przedmioty przekazane do depozytu depozytariusz wydaje osobie

zwalnianej z izby wytrzeźwień lub placówki, za pokwitowaniem odbioru, w obecności

innej osoby, o której mowa w § 8 ust. 2.

2.

W przypadku gdy osoba zwalniana z izby wytrzeźwień lub placówki odmawia pokwitowania

odbioru środków pieniężnych lub innych przedmiotów przekazanych do depozytu, należy

je wydać po odnotowaniu w karcie depozytowej przyczyny tej odmowy.

Osobie przyjętej do izby wytrzeźwień lub placówki zapewnia się na czas pobytu

1)

odzież zastępczą, jeżeli jej odzież nie nadaje się do użytku lub jeżeli używanie tej

odzieży jest niedopuszczalne ze względów higienicznych;

2)

napoje podawane w naczyniach jednorazowych.

1.

W izbie wytrzeźwień lub placówce wyodrębnia się pomieszczenia dla

1)

mężczyzn, kobiet oraz osób do lat 18;

2)

osób, których zachowanie stwarza poważne zagrożenie dla ich zdrowia lub życia albo

zdrowia lub życia innych osób przyjętych do izby wytrzeźwień lub placówki.

2.

W pomieszczeniach izby wytrzeźwień lub placówki zapewnia się bezpośredni dostęp światła

dziennego, oświetlenie elektryczne oraz system przywoławczy umożliwiający, w razie

potrzeby, wezwanie pracownika, o którym mowa w art. 42 ust. 10 ustawy, a pomieszczenia

dla osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wyposaża się dodatkowo w

1)

metalowe lub drewniane drzwi, otwierające się na zewnątrz, z okienkiem obserwacyjnym,

szklonym szkłem hartowanym lub innym przezroczystym materiałem odpornym na zniszczenie,

wyposażone w system zamykania od zewnątrz, bez klamki od wewnątrz;

2)

oświetlenie zabezpieczone przed dostępem osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

3)

odporny na zniszczenie materac z materiału co najmniej trudno zapalnego;

4)

zabezpieczoną przed uszkodzeniem instalację monitoringu umożliwiającą stały nadzór

nad osobą, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Instalacja, o której mowa w ust. 2 pkt 4, umożliwia zapis obrazu oraz jego przechowywanie

przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia jego zarejestrowania.

Dostęp do tej instalacji i zapisu obrazu jest kontrolowany, możliwy tylko dla dyrektora

izby wytrzeźwień, kierownika placówki lub upoważnionej przez nich osoby.

4.

Po upływie okresu przechowywania, o którym mowa w ust. 3, zapis obrazu jest usuwany

w sposób uniemożliwiający jego odzyskanie.

5.

W izbie wytrzeźwień lub placówce wyodrębnia się pomieszczenia przeznaczone do przechowywania

czystej bielizny, brudnej bielizny, środków czyszczących i dezynfekujących, a także

depozytów oraz pomieszczenie socjalne dla osób zatrudnionych.

6.

W izbie wytrzeźwień lub placówce wyodrębnia się

1)

toalety dla kobiet oraz mężczyzn, wyposażone w co najmniej 1 miskę ustępową dla 20

osób, 1 pisuar dla 20 mężczyzn oraz 1 umywalkę dla 5 osób;

2)

prysznice dla kobiet oraz mężczyzn, wyposażone w co najmniej 1 urządzenie natryskowe

dla 15 osób.

7.

Pomieszczenia izby wytrzeźwień lub placówki udostępnione osobom doprowadzonym lub

przyjętym są wyposażone w urządzenia dla osób niepełnosprawnych ruchowo.

8.

Powierzchnia pomieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przypadająca na osobę przyjętą

do izby wytrzeźwień lub placówki nie może być mniejsza niż 3 m

1.

W izbie wytrzeźwień i placówce wyodrębnia się gabinet diagnostyczno-zabiegowy wyposażony

w produkty lecznicze, wyroby medyczne, urządzenie elektroniczne dokonujące pomiaru

alkoholu w wydychanym powietrzu, o którym mowa w § 12 ust. 1, oraz w sprzęt i środki

ochrony osobistej, w szczególności fartuchy jednorazowe, maseczki, rękawice, okulary

ochronne i płyny dezynfekcyjne.

2.

Wykaz produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych stosowanych w izbie wytrzeźwień

i placówce jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

3.

Izba wytrzeźwień, w której prowadzi się detoksykację, spełnia również wymagania dla

leczenia alkoholowych zespołów abstynencyjnych określone w przepisach dotyczących

świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, wydanych

na podstawie art. 31d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm..

1.

Izba wytrzeźwień oraz placówka wykonują zadania, o których mowa w art. 39 ust. 2 pkt

1-5 ustawy, całą dobę w systemie zmianowym.

2.

W skład zmiany izby wytrzeźwień lub placówki wchodzą

1)

kierownik zmiany lub inna osoba wyznaczona jako odpowiedzialna za działalność izby

wytrzeźwień lub placówki w trakcie zmiany;

2)

depozytariusz;

3)

lekarz lub felczer;

4)

pielęgniarka lub ratownik medyczny;

5)

opiekun zmiany;

6)

porządkowy.

3.

Dyrektor izby wytrzeźwień lub kierownik placówki mogą, w zależności od potrzeb, zwiększyć

skład zmiany określony w ust. 2 albo zmniejszyć ten skład, z tym że w skład tej zmiany

zawsze wchodzą osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5.

4.

Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, posiadają co najmniej wykształcenie średnie.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, odbywają coroczne szkolenie organizowane

przez izbę wytrzeźwień lub placówkę w zakresie

1)

udzielania pierwszej pomocy;

2)

stosowania środków przymusu bezpośredniego;

3)

profilaktyki rozwiązywania problemów alkoholowych.

6.

Czynności związane z osobami doprowadzonymi lub przyjętymi do izby wytrzeźwień lub

placówki oraz bezpośrednią opiekę nad nimi w czasie pobytu może sprawować wyłącznie

personel tej samej płci, z wyjątkiem sprawowania opieki medycznej.

1.

Osoba, o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 1, sporządza raport z przebiegu zmiany, z podaniem

daty oraz imiennego składu zmiany, co potwierdza podpisem.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przechowywany w księdze raportów prowadzonej

przez izby wytrzeźwień lub placówki w postaci papierowej lub elektronicznej.

3.

Strony w księdze raportów, która jest prowadzona w postaci papierowej, są numerowane

i stanowią chronologicznie uporządkowaną całość. W przypadku sporządzania wydruku

z księgi raportów, która jest prowadzona w postaci elektronicznej, strony wydruku

są numerowane.

W izbie wytrzeźwień i placówce prowadzi się ewidencję i dokumentację osób doprowadzonych

lub przyjętych w formie karty ewidencyjnej. Wzór karty ewidencyjnej jest określony

w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

1.

W trakcie kontroli stanu zdrowia osoby, wobec której zastosowano przymus bezpośredni,

osoba, o której mowa w art. 42 ust. 10 ustawy, ocenia prawidłowość unieruchomienia,

w szczególności sprawdza, czy pasy, uchwyty, prześcieradła lub kaftan bezpieczeństwa

nie są założone zbyt luźno lub zbyt ciasno, a w przypadku izolacji sprawdza, czy osoba,

wobec której zastosowano przymus bezpośredni w formie izolacji, nie ma uszkodzeń ciała

spowodowanych swoim zachowaniem.

2.

W razie wystąpienia zagrożenia dla zdrowia lub życia osoby, wobec której zastosowano

przymus bezpośredni w formie unieruchomienia lub izolacji, osoba, o której mowa w

art. 42 ust. 10 ustawy, jest obowiązana natychmiast wezwać lekarza, felczera lub zespół

ratownictwa medycznego.

1.

Badanie na zawartość alkoholu w organizmie osoby doprowadzonej przeprowadza się w

sposób nieinwazyjny, za pomocą urządzenia elektronicznego dokonującego pomiaru stężenia

alkoholu w wydychanym powietrzu.

2.

Wynik badania na zawartość alkoholu w organizmie osoby doprowadzonej dokumentuje się

wydrukiem z urządzenia, o którym mowa w ust. 1. Wydruk załącza się do karty ewidencyjnej.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.