Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego sposobu ustalania środków własnych krajowych zakładów reasekuracji wchodzących w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób ustalania środków własnych krajowych zakładów

reasekuracji wchodzących w skład ubezpieczeniowej grupy kapitałowej.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

ustawie - należy przez to rozumieć ustawę z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej;

2)

udziale - należy przez to rozumieć posiadanie w stosunku do innego podmiotu

a)

statusu podmiotu dominującego w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1382) lub

b)

znaczącego udziału kapitałowego w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi

wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1406), lub

c)

uprawnienia do wykonywania większości praw głosu na podstawie umowy o zarządzanie,

o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 oraz z 2014 r. poz. 265 i 1161), lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej z innymi akcjonariuszami, wspólnikami

lub udziałowcami;

3)

zakładzie reasekuracji nadrzędnym - należy przez to rozumieć zakład reasekuracji,

który posiada udział w zakładzie ubezpieczeń lub innym zakładzie reasekuracji;

4)

zakładzie reasekuracji podrzędnym - należy przez to rozumieć zakład reasekuracji lub

zakład ubezpieczeń, w którym inny zakład reasekuracji posiada udział;

5)

podmiocie nadrzędnym - należy przez to rozumieć podmiot, który posiada udział w innym

podmiocie;

6)

podmiocie podrzędnym - należy przez to rozumieć podmiot, w którym inny podmiot posiada

udział;

7)

proporcji posiadanego udziału - należy przez to rozumieć wartość odpowiadającą sumie

wszystkich procentowych zaangażowań zakładu reasekuracji nadrzędnego w kapitale zakładowym

zakładu reasekuracji podrzędnego, wynikających z bezpośrednich i pośrednich powiązań

kapitałowych, a w przypadku braku powiązań kapitałowych - wartość ustaloną przez organ

nadzoru; w przypadku pośredniego powiązania kapitałowego procentowe zaangażowanie

oblicza się jako iloczyn kolejnych zaangażowań kapitałowych;

8)

udziale pośrednim - należy przez to rozumieć udział podmiotu nadrzędnego polegający

na zaangażowaniu kapitałowym podmiotu podrzędnego w inne podmioty;

9)

elementach dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności - należy przez to rozumieć

a)

posiadane przez zakład reasekuracji aktywa, spełniające warunki uznania za środki

własne tego zakładu reasekuracji w rozumieniu art. 223zw ust. 1-10 i 13 ustawy, lub

b)

posiadane przez zakład ubezpieczeń aktywa, spełniające warunki uznania za środki własne

tego zakładu ubezpieczeń w rozumieniu art. 148 ust. 1-6 i art. 148a ustawy;

10)

wymogu wypłacalności - należy przez to rozumieć większą z dwóch wartości: margines

wypłacalności lub kapitał gwarancyjny;

11)

nadwyżce albo niedoborze środków własnych - należy przez to rozumieć odpowiednio nieujemną

albo ujemną różnicę pomiędzy środkami własnymi a wymogiem wypłacalności.

1.

W przypadku krajowego zakładu reasekuracji nadrzędnego nadwyżkę albo niedobór środków

własnych ustala się w sposób określony w § 12, z zastrzeżeniem § 4.

2.

W przypadku krajowego zakładu reasekuracji, którego podmiotem dominującym jest dominujący

podmiot ubezpieczeniowy, dominujący podmiot nieregulowany, zagraniczny zakład reasekuracji

z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub zagraniczny

zakład ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

przy ustalaniu nadwyżki albo niedoboru środków własnych przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio, z zastrzeżeniem § 13.

1.

Przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego uwzględnia się nadwyżkę

albo niedobór środków własnych każdego zakładu reasekuracji podrzędnego, stosownie

do proporcji posiadanego udziału zakładu reasekuracji nadrzędnego w zakładzie reasekuracji

podrzędnym, z uwzględnieniem ust. 2 i 3.

2.

W przypadku gdy zakład reasekuracji podrzędny jest podmiotem zależnym zakładu reasekuracji

nadrzędnego, zakład reasekuracji nadrzędny uwzględnia w pełnej wysokości niedobór

środków własnych wykazywany przez zakład reasekuracji podrzędny, niezależnie od proporcji

posiadanego udziału.

3.

Na wniosek zakładu reasekuracji nadrzędnego organ nadzoru może zezwolić na uwzględnienie

niedoboru, o którym mowa w ust. 2, stosownie do proporcji posiadanego udziału w zakładzie

reasekuracji podrzędnym, jeżeli odpowiedzialność zakładu reasekuracji nadrzędnego,

posiadającego udział w zakładzie reasekuracji podrzędnym, za zobowiązania tego zakładu

reasekuracji podrzędnego jest ściśle i jednoznacznie ograniczona do posiadanego udziału.

1.

W celu uniknięcia uwzględniania tych samych elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu

wypłacalności względem więcej niż jednego zakładu reasekuracji lub zakładu ubezpieczeń

przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego wyłącza się

1)

wartość aktywów zakładu reasekuracji nadrzędnego, które odpowiadają elementom dopuszczalnym

na pokrycie wymogu wypłacalności któregokolwiek zakładu reasekuracji podrzędnego;

2)

wartość aktywów zakładu reasekuracji podrzędnego, które odpowiadają elementom dopuszczalnym

na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji nadrzędnego;

3)

wartość aktywów zakładu reasekuracji podrzędnego, które odpowiadają elementom dopuszczalnym

na pokrycie wymogu wypłacalności jakiegokolwiek innego zakładu reasekuracji podrzędnego

tego zakładu reasekuracji nadrzędnego.

2.

Wyłączenia aktywów, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się, jeżeli są one uwzględniane

przy ustalaniu środków własnych zgodnie z art. 223zw ust. 1-10 i 13 ustawy.

1.

Przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego uwzględnia się wartość

nieopłaconego kapitału zakładowego zakładu reasekuracji podrzędnego, pod warunkiem

że odpowiada on wartości elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności

tego zakładu reasekuracji podrzędnego.

2.

W przypadku gdy nieopłacony kapitał zakładowy zakładu reasekuracji podrzędnego stanowi

zobowiązanie zakładu reasekuracji nadrzędnego, przy ustalaniu środków własnych zakładu

reasekuracji nadrzędnego wyłącza się wartość nieopłaconego kapitału zakładowego zakładu

reasekuracji podrzędnego w części, w jakiej odpowiada zobowiązaniu zakładu reasekuracji

nadrzędnego.

3.

Jeżeli nieopłacony kapitał zakładowy zakładu reasekuracji nadrzędnego stanowi zobowiązanie

zakładu reasekuracji podrzędnego, przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji

nadrzędnego wyłącza się wartość nieopłaconego kapitału zakładowego zakładu reasekuracji

nadrzędnego w części, w jakiej odpowiada zobowiązaniu zakładu reasekuracji podrzędnego.

4.

Jeżeli nieopłacony kapitał zakładowy zakładu reasekuracji podrzędnego stanowi zobowiązanie

ze strony innego zakładu reasekuracji podrzędnego w stosunku do tego samego zakładu

reasekuracji nadrzędnego, przy ustalaniu środków własnych tego zakładu reasekuracji

nadrzędnego wyłącza się wartość nieopłaconego kapitału zakładowego zakładu reasekuracji

podrzędnego w części, w jakiej odpowiada zobowiązaniu innego zakładu reasekuracji

podrzędnego.

5.

Wyłączenia wartości nieopłaconego kapitału zakładowego, o których mowa w ust. 2-4,

nie dokonuje się, jeżeli przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego

aktywa odpowiadające wartości tego nieopłaconego kapitału zakładowego zostały wyłączone

zgodnie z § 5 ust. 1.

Przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego mogą zostać uwzględnione

przyszłe zyski zakładu reasekuracji podrzędnego wykonującego działalność określoną

w dziale I załącznika do ustawy, w takiej wysokości, w jakiej są dopuszczone na pokrycie

wymogu wypłacalności tego zakładu reasekuracji podrzędnego.

W przypadku gdy organ nadzoru uzna, że niektóre elementy środków własnych zakładu

reasekuracji podrzędnego, inne niż wymienione w § 6 i § 7, nie mogą być efektywnie

postawione do dyspozycji zakładu reasekuracji nadrzędnego, elementy te mogą zostać

uwzględnione przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego w wysokości,

w jakiej są dopuszczalne na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego.

Suma wartości elementów uwzględnianych przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji

nadrzędnego, o których mowa w § 6-8, nie może przekroczyć wysokości wymogu wypłacalności

zakładu reasekuracji podrzędnego.

1.

Przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego nie uwzględnia się

żadnych elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności, które wynikają

z wzajemnych powiązań finansowych między tym zakładem i

1)

podmiotem podrzędnym tego zakładu reasekuracji;

2)

podmiotem nadrzędnym tego zakładu reasekuracji;

3)

podmiotem podrzędnym podmiotu wymienionego w pkt 2.

2.

Powiązania finansowe, o których mowa w ust. 1, polegają w szczególności na

1)

posiadaniu przez zakład reasekuracji lub jego podmiot podrzędny udziału w innym podmiocie,

który bezpośrednio lub pośrednio posiada elementy dopuszczalne na pokrycie wymogu

wypłacalności zakładu reasekuracji, lub

2)

udzieleniu przez zakład reasekuracji lub jego podmiot podrzędny pożyczki innemu podmiotowi,

który bezpośrednio lub pośrednio posiada elementy dopuszczalne na pokrycie wymogu

wypłacalności tego zakładu reasekuracji.

3.

Przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego nie uwzględnia się

elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego,

jeżeli posiadanie elementów jest wynikiem wzajemnych powiązań finansowych, o których

mowa w ust. 2, pomiędzy zakładem reasekuracji podrzędnym a innym podmiotem podrzędnym

w stosunku do zakładu reasekuracji nadrzędnego.

1.

W przypadku gdy zakład reasekuracji nadrzędny posiada udział w więcej niż jednym zakładzie

reasekuracji podrzędnym, przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego

uwzględnia się wszystkie zakłady reasekuracji podrzędne.

2.

W przypadku gdy zakład reasekuracji nadrzędny posiada udział pośredni w zakładzie

reasekuracji podrzędnym poprzez inny zakład reasekuracji podrzędny, ustalenia środków

własnych należy dokonać na poziomie każdego zakładu reasekuracji podrzędnego, który

jest podmiotem nadrzędnym co najmniej jednego zakładu reasekuracji podrzędnego. Przepisu

zdania poprzedniego nie stosuje się, jeżeli zakład reasekuracji podrzędny jest uwzględniany

przy ustalaniu środków własnych podmiotu nadrzędnego.

3.

W przypadku gdy zakład reasekuracji nadrzędny posiada udział pośredni w zakładzie

reasekuracji podrzędnym poprzez dominujący podmiot ubezpieczeniowy lub dominujący

podmiot nieregulowany, przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego

należy uwzględnić dominujący podmiot ubezpieczeniowy lub dominujący podmiot nieregulowany.

W tym celu dominujący podmiot ubezpieczeniowy, niebędący zakładem reasekuracji lub

zakładem ubezpieczeń, lub dominujący podmiot nieregulowany powinien być traktowany

jak zakład reasekuracji lub zakład ubezpieczeń, z wymogiem wypłacalności równym zeru,

przy zastosowaniu przepisów dotyczących dopuszczalności elementów na pokrycie wymogu

wypłacalności.

4.

W przypadku gdy zakład reasekuracji podrzędny ma siedzibę w państwie niebędącym państwem

członkowskim Unii Europejskiej, przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji

nadrzędnego uwzględnia się teoretyczny wymóg wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego,

ustalony przy odpowiednim zastosowaniu przepisów ustawy. Za środki własne stanowiące

pokrycie teoretycznego wymogu wypłacalności takiego zakładu reasekuracji podrzędnego

uważa się elementy spełniające warunki uznania ich za środki własne zgodnie z przepisami

ustawy, a do ich wyceny stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2013 r. poz. 330, z późn. zm..

5.

Jeżeli przepisy obowiązujące w państwie siedziby zakładu reasekuracji podrzędnego

przewidują wymóg uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

lub działalności ubezpieczeniowej oraz wymogi co do wypłacalności co najmniej porównywalne

z wymogami określonymi w ustawie, przy ustalaniu środków własnych zakładu reasekuracji

nadrzędnego uwzględnia się wymogi co do wypłacalności oraz elementy na ich pokrycie

zgodnie z prawem tego państwa. Jeżeli ten zakład reasekuracji podrzędny wykonuje działalność

wyłącznie w zakresie reasekuracji, a w państwie jego siedziby przewiduje się regulacje

wyłącznie w odniesieniu do działalności ubezpieczeniowej bezpośredniej, ustala się

teoretyczny wymóg wypłacalności oraz stan posiadania elementów na jego pokrycie przy

odpowiednim zastosowaniu obowiązujących przepisów tego państwa odnoszących się do

działalności ubezpieczeniowej bezpośredniej.

6.

Jeżeli organ nadzoru nie posiada wiarygodnych informacji dotyczących zagranicznego

zakładu reasekuracji podrzędnego, a w szczególności zakładu reasekuracji lub zakładu

ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

niezbędnych do ustalenia środków własnych zakładu reasekuracji nadrzędnego, niezależnie

od powodu braku tych informacji, z elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności

zakładu reasekuracji nadrzędnego wyłącza się akcje i inne aktywa finansujące kapitały

własne tego zagranicznego zakładu reasekuracji podrzędnego. W takim przypadku niezrealizowane

zyski, związane z udziałem w tym zagranicznym zakładzie reasekuracji podrzędnym, nie

mogą być uznane za elementy dopuszczalne na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu

reasekuracji nadrzędnego.

1.

Nadwyżkę albo niedobór środków własnych w stosunku do wymogu wypłacalności zakładu

reasekuracji nadrzędnego ustala się jako różnicę między

1)

sumą

a)

elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji nadrzędnego

ustalonych z zastosowaniem przepisów § 5-11 oraz

b)

elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego

ustalonych z zastosowaniem przepisów § 5-11, stosownie do proporcji posiadanego udziału

zakładu reasekuracji nadrzędnego w tym zakładzie reasekuracji podrzędnym, a

2)

sumą

a)

wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji nadrzędnego oraz

b)

części wymogu wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego, odpowiadającej proporcji

posiadanego udziału zakładu reasekuracji nadrzędnego w tym zakładzie reasekuracji

podrzędnym.

2.

W przypadku gdy udział zakładu reasekuracji nadrzędnego w zakładzie reasekuracji podrzędnym

jest pośredni, należy w pozycji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b oraz w ust. 1

pkt 2 lit. b, uwzględnić odpowiednią część elementów dopuszczalnych na pokrycie wymogu

wypłacalności zakładu reasekuracji podrzędnego lub odpowiednią część wymogu wypłacalności

zakładu reasekuracji podrzędnego, stosownie do § 4.

1.

W przypadku krajowego zakładu reasekuracji, o którym mowa w § 3 ust. 2, którego podmiot

dominujący nie podlega nadzorowi w państwie członkowskim Unii Europejskiej, ustalenie

nadwyżki albo niedoboru środków własnych krajowego zakładu reasekuracji następuje

z poziomu dominującego podmiotu ubezpieczeniowego niebędącego zakładem reasekuracji

lub zakładem ubezpieczeń, dominującego podmiotu nieregulowanego, zagranicznego zakładu

reasekuracji z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej

lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej.

2.

Na potrzeby ustalenia nadwyżki albo niedoboru środków własnych krajowego zakładu reasekuracji

zgodnie z ust. 1 podmiot wymieniony w ust. 1 traktuje się jak zakład reasekuracji

lub zakład ubezpieczeń, stosując przepisy ustawy w zakresie elementów dopuszczalnych

na pokrycie wymogu wypłacalności, przyjmując

1)

wymóg wypłacalności w wysokości zero dla dominującego podmiotu ubezpieczeniowego lub

dominującego podmiotu nieregulowanego;

2)

wymóg wypłacalności wynikający z zastosowania § 11 ust. 4 dla zakładu reasekuracji

mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej;

3)

wymóg wypłacalności wynikający z zastosowania § 11 ust. 4 dla zakładu ubezpieczeń

mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej.

3.

Jeżeli organ nadzoru nie posiada wiarygodnych informacji dotyczących podmiotu podrzędnego,

niezbędnych do ustalenia środków własnych krajowego zakładu reasekuracji zgodnie z

niniejszym przepisem, niezależnie od powodu braku tych informacji, z elementów dopuszczalnych

na pokrycie wymogu wypłacalności podmiotu nadrzędnego wyłącza się akcje i inne aktywa

finansujące kapitały własne tego podmiotu podrzędnego. W takim przypadku niezrealizowane

zyski związane z udziałem w tym podmiocie podrzędnym nie mogą być uznane za elementy

dopuszczalne na pokrycie wymogu wypłacalności podmiotu nadrzędnego.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.