Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej

Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi

Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną.

1.

Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności

i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.

2.

Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy

1)

prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych

na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej

zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć

z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych;

2)

wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy tok postępowania

karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3)

zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym,

a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu

skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych

warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej;

4)

humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;

5)

ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw lub przestępstw skarbowych osadzonymi

w zakładach karnych i aresztach śledczych;

6)

zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa;

7)

wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tymczasowego aresztowania oraz

kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności jeżeli

mają być wykonywane w zakładach karnych i aresztach śledczych i jeżeli wynikają z

realizacji orzeczenia wydanego przez właściwy organ;

8)

współdziałanie z odpowiednimi formacjami innych państw oraz z organizacjami międzynarodowymi

na podstawie umów i porozumień międzynarodowych.

3.

Organem doradczym Ministra Sprawiedliwości w zakresie zadań, o których mowa w ust.

1 i 2, jest Rada Polityki Penitencjarnej.

4.

W skład Rady Polityki Penitencjarnej wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości,

Służby Więziennej, nauki oraz organizacji pozarządowych. Członków Rady Polityki Penitencjarnej

powołuje na czteroletnią kadencję i odwołuje Minister Sprawiedliwości.

5.

Do zadań Rady Polityki Penitencjarnej należy w szczególności

1)

inicjowanie nowych kierunków oddziaływań penitencjarnych;

2)

dokonywanie oceny bieżącej polityki penitencjarnej;

3)

inicjowanie, przeprowadzanie i wspieranie badań naukowych dotyczących zadań Służby

Więziennej;

4)

inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć służących poprawie bezpieczeństwa funkcjonariuszy

i pracowników Służby Więziennej oraz osób, o których mowa w ust. 2 pkt 3;

5)

przedstawianie opinii w sprawach przekazanych przez Ministra Sprawiedliwości związanych

z jego kompetencjami określonymi w niniejszej ustawie.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny Rady

Polityki Penitencjarnej.

1.

Nazwa „Służba Więzienna”, jej skrót „SW” oraz znak graficzny Służby Więziennej przysługują

wyłącznie formacji, o której mowa w art. 1.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku graficznego

Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności kształt i warianty kolorystyczne

tego znaku oraz szczegółowe zasady jego stosowania, mając na celu stworzenie spójnego

systemu identyfikacji wizualnej Służby Więziennej.

1.

Służba Więzienna współdziała z organami państwowymi i samorządu terytorialnego, stowarzyszeniami,

fundacjami, organizacjami oraz instytucjami, których celem jest współpraca w wykonywaniu

kary pozbawienia wolności, jak również z kościołami, związkami wyznaniowymi, szkołami

wyższymi i placówkami naukowymi oraz osobami godnymi zaufania.

2.

Służba Więzienna współpracuje z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w

zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

3.

Służba Więzienna ma prawo do otrzymywania informacji kryminalnych z Krajowego Centrum

Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji swoich zadań ustawowych.

Organy administracji państwowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać z jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej

w zakresie i na zasadach określonych w ustawie.

Koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa.

Organami Służby Więziennej są

1)

Dyrektor Generalny Służby Więziennej, zwany dalej „Dyrektorem Generalnym”;

2)

dyrektor okręgowy Służby Więziennej, zwany dalej „dyrektorem okręgowym”;

3)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego;

4)

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej.

1.

Jednostkami organizacyjnymi Służby Więziennej, zwanymi dalej „jednostkami organizacyjnymi”,

są

1)

Centralny Zarząd Służby Więziennej;

2)

okręgowe inspektoraty Służby Więziennej;

3)

zakłady karne i areszty śledcze;

4)

Centralny Ośrodek Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodki szkolenia Służby Więziennej

i ośrodki doskonalenia kadr Służby Więziennej.

2

W ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą, w razie potrzeby,

działać szkoły i podmioty lecznicze w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

a w ramach jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 - podmioty lecznicze.

3.

W jednostkach organizacyjnych mogą być tworzone służby, działy, oddziały, zespoły

i stanowiska prowadzące działalność, w szczególności w zakresie oddziaływania penitencjarnego,

specjalistycznego oddziaływania terapeutycznego, nauczania i szkolenia, działalności

duszpasterskiej, zatrudnienia, czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem

kary pozbawienia wolności, ochrony, spraw obronnych, zwalczania czynów mogących zagrozić

porządkowi i bezpieczeństwu, zapewnienia stosownych warunków bytowych i pomocy socjalnej,

opieki zdrowotnej i sanitarnej, a także składnice mundurowe i magazynowe.

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, mogą posiadać podległe

oddziały położone w tej samej lub innej miejscowości.

5.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 4, z wyjątkiem Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, mogą być prowadzone w formie instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 885, 938 i 1646).

6.

Instytucja gospodarki budżetowej, o której mowa w ust. 1, może otrzymywać dotacje

z budżetu państwa na realizację zadań publicznych związanych z prowadzeniem oddziaływań

penitencjarnych wymienionych w art. 2 ust. 2 pkt 1, wykonywaniem zadań obronnych na

podstawie przepisów odrębnych, organizowaniem i prowadzeniem szkolenia i doskonalenia

zawodowego funkcjonariuszy oraz pracowników, a także realizacji programów poprawy

sprawności funkcjonariuszy, w formie obozów kondycyjnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Liczbę etatów w poszczególnych jednostkach organizacyjnych nalicza się w oparciu o

ustaloną w ustawie budżetowej na dany rok liczbę etatów funkcjonariuszy Służby Więziennej,

zwanych dalej „funkcjonariuszami”, oraz przyznaną dla więziennictwa liczbę etatów

pracowników Służby Więziennej, zwanych dalej „pracownikami”, uwzględniając następujące

kryteria

1)

zapewnienie bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych i bezpieczeństwa osobistego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

zakres i stopień złożoności realizowanych przez funkcjonariuszy i pracowników ustawowych

zadań Służby Więziennej;

3)

liczbę, typ i rodzaj jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez właściwe organy

Służby Więziennej;

4)

terytorialny zasięg działania jednostek organizacyjnych oraz liczbę współpracujących

z nimi organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;

5)

liczbę, typ i rodzaj posiadanych budowli i urządzeń.

2.

Przy naliczaniu liczby etatów, o których mowa w ust. 1, ponadto uwzględnia się następujące

kryteria szczególne

1)

w zakładach karnych

a)

liczbę funkcjonariuszy i pracowników niezbędnych do zapewnienia realizacji zadań wynikających

z celów wykonywania kary pozbawienia wolności,

b)

rodzaj realizowanych systemów wykonywania kary pozbawienia wolności i programów oddziaływań

wobec osób pozbawionych wolności,

c)

typ, rodzaj oraz przeznaczenie zakładu karnego,

d)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały aresztu śledczego,

e)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

f)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

g

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

2)

w aresztach śledczych

a)

liczbę miejsc zakwaterowania dla osób pozbawionych wolności oraz ruch osób pozbawionych

wolności,

b)

strukturę organizacyjną, w tym oddziały zakładu karnego,

c)

liczbę podległych oddziałów zewnętrznych,

d

liczbę działających szkół, ośrodków diagnostycznych, podmiotów leczniczych, aptek

i przywięziennych zakładów pracy;

3)

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz w ośrodkach szkolenia i doskonalenia

kadr Służby Więziennej: liczbę miejsc zakwaterowania oraz harmonogram szkoleń i doskonalenia

zawodowego.

1.

Centralnym Zarządem Służby Więziennej oraz jednostkami organizacyjnymi, o których

mowa w art. 8 ust. 1, kieruje Dyrektor Generalny podległy Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Dyrektor Generalny jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy.

3.

Minister Sprawiedliwości nadaje, w drodze zarządzenia, statut Centralnemu Zarządowi

Służby Więziennej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem przepisów art. 18i

ustawy zmienianej w art. 1 i art. 18h ustawy zmienianej w art. 2, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

1.

Do zakresu działania Dyrektora Generalnego należy w szczególności

1)

ustalanie kierunków prowadzenia oddziaływań penitencjarnych i nadzór nad ich realizacją;

2)

tworzenie warunków prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności

i tymczasowego aresztowania;

3)

ustalanie zasad technicznego zabezpieczenia ochronnego i bezpieczeństwa w jednostkach

organizacyjnych, rodzaju uzbrojenia i środków ochrony stosowanych przez funkcjonariuszy

w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych oraz szczegółowego sposobu wykorzystywania

zwierząt do realizacji zadań Służby Więziennej;

4)

ustalanie metod i form działalności w zakresie ochrony i przygotowań obronnych w podległych

jednostkach organizacyjnych;

5)

udział w pracach nad projektem budżetu państwa w zakresie dotyczącym więziennictwa

oraz opracowywanie planu dochodów i wydatków budżetowych więziennictwa w ramach kwot

wynikających z ustawy budżetowej;

6)

nadzorowanie działalności okręgowych inspektoratów Służby Więziennej, Centralnego

Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych oraz sprawowanie nadzoru

nad organizacją i realizowaniem zadań przez pozostałe jednostki organizacyjne;

7)

kształtowanie polityki kadrowej w Służbie Więziennej;

8)

ustalanie liczby etatów i stanowisk w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, liczby

etatów w okręgowych inspektoratach Służby Więziennej oraz łącznej liczby etatów w

podległych jednostkach organizacyjnych;

9)

ustalanie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami majątkowymi i racjonalnego

wykorzystywania środków finansowych przeznaczonych na działalność Służby Więziennej;

10)

inicjowanie badań naukowych dotyczących zadań Służby Więziennej oraz współdziałanie

z placówkami naukowymi w tym zakresie;

11)

ustalanie metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy w zakresie

nieobjętym przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy;

12)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

2.

W ramach realizacji swoich zadań Dyrektor Generalny może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

1.

Okręgowym inspektoratem Służby Więziennej kieruje dyrektor okręgowy.

2.

Do zakresu działania dyrektora okręgowego należy w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległych jednostkach organizacyjnych

i nadzór nad nimi;

2)

koordynacja sposobu i nadzór nad warunkami prawidłowego i praworządnego wykonywania

kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania w podległych jednostkach organizacyjnych

oraz kontrola przestrzegania w nich praw osób pozbawionych wolności;

3)

organizowanie systemu współdziałania podległych jednostek organizacyjnych w zakresie

utrzymania w nich bezpieczeństwa i porządku oraz współpraca w tym zakresie z Policją

i innymi służbami oraz instytucjami i organami ochrony państwa;

4)

sprawowanie nadzoru i koordynowanie działalności w zakresie ochrony i przygotowań

obronnych w podległych jednostkach organizacyjnych;

5)

ustalanie rejonizacji osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach śledczych, sprawowanie

nadzoru nad przestrzeganiem ustalonego przeznaczenia aresztów śledczych i zakładów

karnych oraz organizowanie i koordynowanie transportu osób pozbawionych wolności;

6)

tworzenie poza obrębem podległych zakładów karnych i aresztów śledczych podporządkowanych

im oddziałów tymczasowego zakwaterowania skazanych;

7)

opracowywanie planu finansowego dochodów i wydatków budżetowych dla okręgowego inspektoratu

Służby Więziennej i podległych jednostek organizacyjnych;

8)

nadzorowanie działalności podległych zakładów karnych i aresztów śledczych, ośrodków

doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz przywięziennych zakładów pracy funkcjonujących

przy podległych jednostkach organizacyjnych;

9)

ustalanie liczby stanowisk w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej oraz liczby

etatów w podległych jednostkach organizacyjnych;

10)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

Dyrektor okręgowy jest przełożonym funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych

jednostkach organizacyjnych.

4.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor okręgowy może wydawać zarządzenia, instrukcje

lub wytyczne.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania

dyrektorów okręgowych oraz strukturę i siedziby okręgowych inspektoratów Służby Więziennej,

a także jednostki organizacyjne podległe poszczególnym dyrektorom okręgowym.

1.

Zakładem karnym i aresztem śledczym kieruje dyrektor.

2.

Do zakresu działania dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego należy

w szczególności

1)

koordynacja oddziaływań penitencjarnych prowadzonych w podległej jednostce organizacyjnej

i nadzór nad nimi;

2)

zapewnienie prawidłowego i praworządnego wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego

aresztowania oraz zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległej jednostce organizacyjnej;

3

nadzorowanie działających w ramach zakładu karnego i aresztu śledczego szkół i podmiotów

leczniczych;

4)

racjonalne wykorzystanie środków finansowych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w podległej jednostce organizacyjnej;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

3.

W ramach realizacji swoich zadań dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego

mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub wytyczne.

4.

Dyrektor Generalny ustala, w drodze zarządzenia, szczegółowy zakres działania dyrektorów

oraz strukturę organizacyjną zakładów karnych i aresztów śledczych.

5.

Zasady tworzenia zakładów karnych i aresztów śledczych określa odrębna ustawa.

1.

Centralnym Ośrodkiem Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkiem szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkiem doskonalenia kadr Służby Więziennej kierują komendanci.

2.

W Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, w ośrodkach szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej prowadzi się szkolenie funkcjonariuszy

i pracowników.

3.

Do zakresu działania komendantów, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

zapewnienie właściwych warunków szkolenia oraz doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy

i pracowników;

2)

koordynacja, nadzór i odpowiedzialność za prowadzone w podległym ośrodku szkolenia

oraz doskonalenie zawodowe;

3)

zapewnienie bezpieczeństwa i porządku w podległym ośrodku;

4)

realizacja zadań z zakresu spraw ochronnych i przygotowań obronnych;

5)

zapewnienie odpowiedniego do potrzeb doboru i wykorzystania kadry, stałego podnoszenia

jej kwalifikacji, właściwego wykonywania obowiązków i dyscypliny;

6)

ustalanie liczby stanowisk w ośrodku;

7)

realizacja zadań wynikających z innych ustaw.

4.

W ramach realizacji swoich zadań komendanci mogą wydawać zarządzenia, instrukcje lub

wytyczne.

5.

Dyrektor Generalny, w drodze zarządzenia

1)

tworzy, przekształca i znosi ośrodki szkolenia Służby Więziennej i ośrodki doskonalenia

kadr Służby Więziennej;

2)

określa siedzibę Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodków szkolenia

Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej;

3)

nadaje statuty ustalające szczegółowy zakres działania Komendanta Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz strukturę organizacyjną ośrodków.

6.

Dyrektor Generalny określa, w drodze zarządzenia, ramowy regulamin pobytu w Centralnym

Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej oraz ośrodkach szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach

doskonalenia kadr Służby Więziennej.

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się, jeżeli ośrodek szkolenia Służby Więziennej lub

ośrodek doskonalenia kadr Służby Więziennej jest prowadzony w formie instytucji gospodarki

budżetowej.

Ustanawia się dzień 8 lutego świętem Służby Więziennej.

1.

Jednostce organizacyjnej może zostać nadany sztandar.

2.

Sztandar jednostce organizacyjnej nadaje Minister Sprawiedliwości na wniosek kierownika

jednostki organizacyjnej, zaopiniowany przez Dyrektora Generalnego.

3.

Sztandar może być ufundowany za zgodą Ministra Sprawiedliwości. Zgodę na ufundowanie

sztandaru i jego zatwierdzony projekt doręcza się fundatorowi za pośrednictwem zainteresowanego

kierownika jednostki organizacyjnej.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące sztandaru,

wzór aktu nadania sztandaru, tryb i warunki jego nadania oraz sposób przechowywania

i ewidencjonowania sztandarów, a także sposób przekazywania ich w przypadku likwidacji

jednostki organizacyjnej albo ponownego nadania sztandaru. Sztandar powinien nawiązywać

do tradycji Służby Więziennej.

5.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, wzór sztandaru, uwzględniając

tradycje Służby Więziennej.

1.

Funkcjonariusze otrzymują wyposażenie niezbędne do wykonywania czynności służbowych.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uzbrojenie Służby Więziennej,

rodzaje broni i środków ochrony stosowanych przez funkcjonariuszy w czasie pełnienia

obowiązków służbowych, uwzględniając obowiązek prawidłowej realizacji zadań przez

Służbę Więzienną.

3.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, normy wyposażenia, o którym mowa

w ust. 1, oraz szczegółowe warunki jego przydzielania i użytkowania.

1.

Funkcjonariusze, wykonując czynności służbowe, mają prawo

1)

legitymowania osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych

oraz deponowania dokumentów tożsamości osób przebywających na terenie jednostki organizacyjnej;

2)

legitymowania funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących z jednostki

organizacyjnej;

3)

żądania od osób wymienionych w pkt 1 i 2 przekazania do depozytu przedmiotów niebezpiecznych

i przedmiotów niedozwolonych, dokonywania kontroli osobistej tych osób i kontroli

ich ubrania, obuwia oraz przeglądania zawartości bagaży, sprawdzenia pojazdów wjeżdżających

oraz wyjeżdżających, a także ładunków tych pojazdów, również przy użyciu urządzeń

technicznych i psów specjalnych wyszkolonych w zakresie wyszukiwania środków odurzających

i substancji psychotropowych lub materiałów wybuchowych;

4)

wzywania osób zakłócających spokój i porządek w bezpośrednim sąsiedztwie lub na terenie

jednostki organizacyjnej, nawiązujących niedozwolone kontakty z osobami pozbawionymi

wolności lub usiłujących bez zezwolenia funkcjonariuszy dostarczyć jakiekolwiek przedmioty

na teren jednostki organizacyjnej, do zaniechania takich zachowań;

5)

zatrzymania, na terenie jednostki organizacyjnej, celem niezwłocznego przekazania

Policji, osób, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary;

6)

usunięcia z terenu jednostki organizacyjnej osoby, która nie stosuje się do polecenia

wydanego na podstawie obowiązujących przepisów;

7)

zatrzymania osób pozbawionych wolności, które

a)

dokonały ucieczki z aresztu śledczego lub zakładu karnego,

b)

dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,

c)

na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny

i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe

opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego bez konwoju funkcjonariusza;

8)

żądania niezbędnej pomocy od funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej, jak również zwracania się w nagłych przypadkach do innych organów

ochrony porządku publicznego i bezpieczeństwa państwa lub każdej osoby o udzielenie

doraźnej pomocy w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Z obowiązków wynikających z realizacji praw funkcjonariuszy, o których mowa w ust.

1 pkt 3, w zakresie poddania się kontroli osobistej oraz kontroli ubrania i obuwia,

są wyłączeni

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

Prezes Rady Ministrów;

3)

członkowie Rady Ministrów;

4)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

5)

Rzecznik Praw Dziecka;

6)

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych;

7)

osoby korzystające z immunitetu parlamentarnego, sędziowskiego lub prokuratorskiego;

8)

osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów

międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może

1)

zwolnić funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, od obowiązku legitymowania osoby

ubiegającej się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej oraz z obowiązków, o których

mowa w ust. 1 pkt 3;

2)

zwolnić osobę ubiegającą się o wstęp na teren jednostki organizacyjnej z obowiązku

przekazywania do depozytu przedmiotów niebezpiecznych i przedmiotów niedozwolonych.

4.

Czynności wymienione w ust. 1 pkt 1-6 wykonuje się w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

5.

Osobom niebędącym funkcjonariuszami i pracownikami na sposób prowadzenia czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3-6, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo

sądu rejonowego w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

6.

Funkcjonariuszom i pracownikom na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 3, przysługuje zażalenie do właściwego miejscowo sądu rejonowego w terminie

7 dni od dnia przeprowadzenia tych czynności.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działań, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-8, sposoby ich realizacji oraz sposób postępowania funkcjonariuszy

w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych

przez funkcjonariuszy.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6, 8, 9 i 11-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. poz. 628 i 1165 oraz z 2014 r. poz. 24), funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 6-9, 11, pkt 12 lit. a, c i d oraz pkt 14 tej ustawy, lub wykorzystać

te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a, b i e, pkt 2, pkt 3 lit. a, pkt 5 oraz w art. 47 pkt 3 i 6 ustawy

z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

(uchylony).

(uchylony).

(uchylony).

1.

W przypadku zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki organizacyjnej lub

konwoju, jeżeli bezpieczeństwo nie może być zapewnione siłami i środkami własnymi,

Służba Więzienna współdziała z Policją.

2.

Siły Policji można wezwać w razie zagrożenia lub naruszenia bezpieczeństwa jednostki

organizacyjnej albo konwoju w szczególności związanego z przygotowywaniem, usiłowaniem

lub dokonaniem zamachu terrorystycznego, napadem, buntem, zbiorową ucieczką osadzonych,

najściem tłumu, pożarem, katastrofą lub klęską żywiołową.

3.

W zależności od stopnia i rodzaju zagrożenia, o którym mowa w ust. 2, współdziałanie

Policji może polegać na przekazaniu informacji, które mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa

jednostki organizacyjnej lub osób pozbawionych wolności, zabezpieczeniu terenu jednostki

lub konwoju od zewnątrz, wprowadzeniu sił Policji na teren jednostki organizacyjnej,

przywróceniu porządku na terenie jednostki lub w jej sąsiedztwie, wzmocnieniu sił

Służby Więziennej, odparciu napadu, organizacji pościgu, ujęciu osób pozbawionych

wolności lub ich ewakuacji.

4.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb współdziałania, o którym mowa w ust. 1, organy

obowiązane do współdziałania oraz warunki użycia sił Policji na terenie jednostek

organizacyjnych i w czasie konwojowania, mając na względzie konieczność zapewnienia

poprawnej i skutecznej współpracy.

1.

Służba Więzienna może przetwarzać informacje i dane osobowe, w tym także bez zgody

i wiedzy osób, których dotyczą, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art.

2.

2.

W rozumieniu niniejszej ustawy przez przetwarzanie informacji i danych osobowych należy

rozumieć jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak: zbieranie,

utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a

zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

3.

Służba Więzienna udziela informacji i udostępnia dane osobowe o osobach, na pisemny

wniosek, podmiotom ustawowo uprawnionym, w zakresie określonym w ustawach.

4.

Służba Więzienna, na pisemny i uzasadniony wniosek osoby najbliższej, udostępnia dane

osobowe osoby pozbawionej wolności, za pisemną zgodą tej osoby.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania oraz wzór

wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych o osobie obecnie

lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym, zawierającego

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o udzielenie informacji lub udostępnienie danych

osobowych, podstawę prawną, zakres udostępnianych danych i udzielanych informacji

oraz danych identyfikujących osobę pozbawioną wolności, a w przypadku osoby najbliższej

- uzasadnienie wniosku, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień ustawowych

ubiegających się podmiotów.

Dyrektor Generalny przekazuje, w formie elektronicznej, informacje o osobach pozbawionych

wolności do Krajowego Rejestru Karnego, w zakresie określonym w ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2012 r. poz. 654 i 1514).

1.

W jednostkach organizacyjnych pełnią służbę funkcjonariusze oraz mogą być zatrudnieni

pracownicy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska, na których

mogą pełnić służbę wyłącznie funkcjonariusze, uwzględniając jednostki organizacyjne

i rodzaje tych stanowisk oraz specyfikę zadań na poszczególnych stanowiskach.

Funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się odpowiednim przygotowaniem ogólnym

i zawodowym oraz wysokim poziomem moralnym, systematycznie dokształcać się i podnosić

kwalifikacje zawodowe. W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani

w szczególności

1)

kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu;

2)

szanować ich prawa i godność;

3)

oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem.

1.

Funkcjonariusze i pracownicy nie mogą uczestniczyć w takiej działalności, która podważa

autorytet Służby Więziennej lub w której wykorzystuje się informacje o charakterze

służbowym do celów pozasłużbowych.

2.

Funkcjonariuszom i pracownikom zabrania się utrzymywania innych niż wynikające z obowiązków

służbowych kontaktów z osobami pozbawionymi wolności oraz udzielania osobom nieupoważnionym

informacji dotyczących osób pozbawionych wolności, także po ich zwolnieniu.

1.

Pracownik korzystający w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego

ma prawo do części takiego urlopu w wymiarze odpowiadającym różnicy między wymiarem

urlopu określonym w art. 182

2.

Części urlopu udziela się bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu w udzielonym wymiarze,

na pisemny wniosek pracownika, składany nie później niż do dnia zakończenia udzielonego

wcześniej urlopu.

3.

Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w art.

182

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego

oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej, korzystających

w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego.

Pracownikiem może być osoba, która

1)

ukończyła 18 lat i ma pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw

publicznych;

2)

daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo umarzający

postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko niej postępowanie

karne o takie przestępstwo;

4)

ma odpowiednie do zajmowanego stanowiska wykształcenie;

5

daje rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 182, poz. 1228);

6)

posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na zatrudnienie na określonym stanowisku,

którą ustala służba medycyny pracy.

1.

Pracownik korzystający w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego ma prawo do części takiego urlopu w wymiarze odpowiadającym

różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 183 § 3 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem udzielonego mu urlopu.

2.

Części urlopu udziela się bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu w udzielonym wymiarze,

na pisemny wniosek pracownika, składany nie później niż do dnia zakończenia udzielonego

wcześniej urlopu.

3.

Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, urlopu rodzicielskiego, o którym mowa w art.

182

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego

oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej, korzystających

w dniu wejścia w życie ustawy z dodatkowego urlopu macierzyńskiego na warunkach urlopu

macierzyńskiego.

1.

Pracownikom wykonującym obowiązki służbowe w stałym i bezpośrednim kontakcie z osobami

pozbawionymi wolności przysługuje z tego tytułu, obok wynagrodzenia wynikającego z

odrębnych przepisów, dodatek do wynagrodzenia w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Pracownik, o którym mowa w ust. 1, podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. dla funkcjonariuszy publicznych.

3.

Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie

karne, wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione

w związku z wykonywaniem czynności służbowych, zostanie prawomocnie zakończone: orzeczeniem

o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia

przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym. Koszty takie zwraca się ze środków budżetu

państwa na wniosek pracownika, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej

niż stawka maksymalna wynagrodzenia jednego obrońcy, określona w przepisach wydanych

na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, z późn. zm..

1.

Pracownik, którego dziecko urodziło się po dniu 31 grudnia 2012 r., niespełniający

przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1, ma prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego

w wymiarze odpowiadającym różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 182

2.

Dodatkowego urlopu macierzyńskiego udziela się nie później niż w terminie 14 dni od

dnia wejścia w życie ustawy, na pisemny wniosek pracownika, złożony nie później niż

w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Bezpośrednio po wykorzystaniu dodatkowego urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w

ust. 1, pracownik ma prawo do urlopu rodzicielskiego, udzielanego w wymiarze i na

zasadach określonych w art. 182

4.

Urlopu rodzicielskiego udziela się na pisemny wniosek pracownika, składany nie później

niż do dnia zakończenia dodatkowego urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w ust. 1.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego

oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej.

1.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje i wykaz stanowisk, na których pracownicy wykonują obowiązki służbowe w stałym

i bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, uwzględniając w szczególności

charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne, w których te prace są wykonywane;

2)

tryb przyznawania dodatku, o którym mowa w art. 30 ust. 1, uwzględniając w szczególności

stanowiska i funkcje, których zajmowanie lub pełnienie uprawnia do dodatku, a także

wymiar czasu pracy w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności, mający

wpływ na prawo do dodatku i jego wysokość.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i wykaz stanowisk, na których

pracownicy są zatrudniani na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 269), uwzględniając w szczególności charakter wykonywanych prac oraz jednostki organizacyjne,

w których te prace są wykonywane.

1.

Pracownik, który po dniu 31 grudnia 2012 r. przyjął dziecko na wychowanie i wystąpił

do sądu opiekuńczego z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia

dziecka lub przyjął dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny

zastępczej zawodowej, niespełniający przesłanek, o których mowa w art. 30 ust. 1,

ma prawo do dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w wymiarze odpowiadającym

różnicy między wymiarem urlopu określonym w art. 183 § 3 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą a wymiarem wykorzystanego urlopu.

2.

Dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego udziela się nie później niż

w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ustawy, na pisemny wniosek pracownika, złożony

nie później niż w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Bezpośrednio po wykorzystaniu dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

o którym mowa w ust. 1, pracownik ma prawo do urlopu rodzicielskiego, udzielanego

w wymiarze i na zasadach określonych w art. 182

4.

Urlopu rodzicielskiego udziela się na pisemny wniosek pracownika, składany nie później

niż do dnia zakończenia dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, o

którym mowa w ust. 1.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do policjanta, strażaka, żołnierza zawodowego

oraz funkcjonariusza: Straży Granicznej, Służby Więziennej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Celnej.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych: Dyrektor Generalny, dyrektorzy okręgowi, Komendant

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, dyrektorzy zakładów karnych i aresztów

śledczych oraz komendanci ośrodków szkolenia Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia

kadr Służby Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy i pracowników tych jednostek.

2.

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanci ośrodków szkolenia

Służby Więziennej i ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej są przełożonymi funkcjonariuszy

i pracowników szkolonych w tych ośrodkach.

Pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownika, o którym mowa w art. 28,

art. 29 ust. 2 i 3, art. 30 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 2 i 4 oraz w art. 32 ust. 2 i

4.

1.

Dyrektor Generalny określa w drodze regulaminu

1)

zasady etyki zawodowej, po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy,

z uwzględnieniem ogólnych wartości i norm moralnych, zasad postępowania i zachowania

się funkcjonariusza wobec osadzonych, wzajemnych relacji funkcjonariuszy oraz specyfiki

zawodu funkcjonariusza;

2)

sposób pełnienia służby przez funkcjonariuszy, z uwzględnieniem hierarchicznego podporządkowania

funkcjonariuszy, drogi służbowej, obowiązków przełożonego i podwładnego, zasad usprawiedliwiania

nieobecności lub spóźnień w służbie, uczestniczenia w naradach, szkoleniach i odprawach

służbowych;

3)

ceremoniał Służby Więziennej oraz musztrę ceremonialną, z uwzględnieniem zasad oddawania

honorów, służbowego przedstawiania się i składania meldunków przez funkcjonariuszy,

zasad i form organizowania uroczystości, w tym z asystą honorową.

2.

Zasady etyki zawodowej, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do

pracowników.

1.

Funkcjonariusze mogą zrzeszać się w związku zawodowym na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 167).

2.

W Służbie Więziennej może działać tylko jeden związek zawodowy zrzeszający funkcjonariuszy.

Związek ten nie ma prawa do strajku.

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w chwili ogłoszenia mobilizacji lub

wybuchu wojny stają się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie

wojny i pozostają w tej służbie do czasu zwolnienia.

1.

Ustanawia się odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej”.

2.

Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana funkcjonariuszom lub pracownikom

wyróżniającym się szczególnymi osiągnięciami w służbie lub pracy. Odznaka może być

nadawana także innym osobom.

3.

Odznakę „Za zasługi w pracy penitencjarnej” nadaje Minister Sprawiedliwości.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb nadawania

oraz rodzaje i wzór odznaki „Za zasługi w pracy penitencjarnej”, uwzględniając szczególny

i uroczysty charakter aktu wręczenia odznaki oraz

1)

podział odznaki na trzy stopnie;

2)

terminy i kolejność jej nadawania;

3)

przełożonych uprawnionych do występowania z wnioskiem o nadanie odznaki;

4)

dane, które powinien zawierać wniosek o nadanie odznaki;

5)

sposób prowadzenia ewidencji osób odznaczonych;

6)

sposób postępowania w przypadku zagubienia albo zniszczenia odznaki lub legitymacji

stwierdzającej nadanie odznaki, na wniosek osoby odznaczonej, oraz koszty wytworzenia

odznaki.

1.

Dokumentem potwierdzającym tożsamość funkcjonariusza oraz jego uprawnienia wynikające

z przepisów niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy jest legitymacja służbowa.

2.

Funkcjonariusz przy wykonywaniu czynności służbowych poza terenem jednostki organizacyjnej

jest obowiązany okazać na żądanie legitymację służbową, w sposób umożliwiający odczytanie

i zanotowanie danych w niej zawartych.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji służbowej

funkcjonariusza, szczegółowy sposób posługiwania się nią i dokonywania w niej zmian

oraz podmioty właściwe do jej wydawania, mając na względzie możliwość odczytania przez

osobę zainteresowaną danych w niej zawartych.

4.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze zarządzenia, rodzaje i wzory innych

dokumentów służbowych funkcjonariuszy oraz rodzaje i wzory dokumentów służbowych pracowników.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 czerwca 2013 r., z wyjątkiem art. 34 ust. 2-5, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2014 r.

W Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba

1)

posiadająca obywatelstwo polskie;

2)

posiadająca uregulowany stosunek do służby wojskowej;

3)

korzystająca z pełni praw publicznych;

4)

która daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań;

5)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne

przestępstwo skarbowe albo wobec której nie został wydany prawomocny wyrok warunkowo

umarzający postępowanie karne o takie przestępstwo, a także nie toczy się przeciwko

niej postępowanie karne o takie przestępstwo;

6)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

7)

posiadająca co najmniej średnie wykształcenie;

8)

posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby.

1.

Wstąpienie do służby w Służbie Więziennej jest dobrowolne i następuje po pozytywnym

zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego.

2.

Kandydat, wraz z pisemnym podaniem o przyjęcie do służby, składa następujące dokumenty

1)

wypełnioną ankietę personalną;

2)

świadectwa pracy lub służby;

3)

dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie, kwalifikacje zawodowe i specjalistyczne;

4)

wypełnioną ankietę bezpieczeństwa osobowego w rozumieniu przepisów o ochronie informacji

niejawnych lub aktualne poświadczenie bezpieczeństwa osobowego, wymagane na danym

stanowisku;

5)

zaświadczenie lekarskie stwierdzające zdolność do przystąpienia do testu sprawności

fizycznej;

6)

odpis skrócony aktu urodzenia: własnego, małżonka i dzieci oraz odpis skrócony aktu

małżeństwa;

7)

inne, jeżeli obowiązek ich przedłożenia wynika z odrębnych przepisów.

3.

Postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów

1)

oceny złożonych dokumentów;

2)

przeprowadzenia jednej lub kilku rozmów kwalifikacyjnych;

3)

uzyskania informacji o kandydacie w rejestrach skazanych i ukaranych;

4)

testu sprawności fizycznej kandydata;

5)

przeprowadzenia postępowania sprawdzającego w rozumieniu przepisów o ochronie informacji

niejawnych, jeżeli kandydat nie posiada aktualnego poświadczenia bezpieczeństwa osobowego;

6)

ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej;

7)

sporządzenia arkusza oceny predyspozycji kandydata;

8)

zatwierdzenia listy kandydatów przez kierownika jednostki organizacyjnej.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej odmawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu

albo przerywa to postępowanie w przypadku

1)

niezłożenia dokumentów w wyznaczonym terminie lub nieusunięcia braków w dokumentacji

w wyznaczonym dodatkowym terminie;

2)

niepoddania się przez kandydata czynnościom lub badaniom przewidzianym w postępowaniu

kwalifikacyjnym;

3)

niespełnienia wymagań określonych w art. 38;

4)

negatywnego wyniku choćby jednego z etapów postępowania kwalifikacyjnego;

5)

gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Służby Więziennej.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego do Służby Więziennej, uwzględniając w szczególności konieczność oceny

przydatności kandydata do służby, etapy postępowania kwalifikacyjnego oraz sposób

jego zakończenia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje na podstawie mianowania.

2.

Mianowanie następuje

1)

na okres służby przygotowawczej;

2)

na stałe.

3.

Aktu mianowania funkcjonariusza dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której

funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4.

Akt mianowania zawiera

1)

imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

dzień rozpoczęcia służby;

3)

rodzaj mianowania, o którym mowa w ust. 2;

4)

stanowisko powierzone funkcjonariuszowi z oznaczeniem jednostki organizacyjnej;

5)

nadanie stopnia Służby Więziennej;

6)

uposażenie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem

1)

art. 7, art. 8, art. 15, art. 17 i art. 18, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 4, który wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

Podejmując służbę, funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, wstępując do Służby Więziennej, ślubuję uroczyście

rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych,

przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także

zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej

oraz z dbałością o dobre imię służby.

”

.

Ślubowanie może być złożone z dodaniem słów „Tak mi dopomóż Bóg”.

2.

Odmowa złożenia ślubowania powoduje nieważność aktu mianowania.

1.

Funkcjonariusz pełni służbę przygotowawczą przez okres 2 lat.

2.

Okres służby przygotowawczej ma na celu przygotowanie i wyszkolenie funkcjonariusza

oraz sprawdzenie, czy cechy osobiste, charakter i zdolności uzasadniają jego przydatność

do służby.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza, który ponadto

ukończył odpowiednie szkolenie zawodowe, Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego

kierownika jednostki organizacyjnej, może wyrazić zgodę na skrócenie okresu służby

przygotowawczej funkcjonariusza.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące kierownik jednostki organizacyjnej może odpowiednio przedłużyć

okres jego służby przygotowawczej, nie więcej jednak niż o 12 miesięcy.

5.

Okres służby przygotowawczej ulega przedłużeniu do czasu prawomocnego zakończenia

prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, postępowania dyscyplinarnego

oraz o okres urlopu wychowawczego lub bezpłatnego.

6.

Do funkcjonariuszy pełniących służbę przygotowawczą stosuje się przepisy dotyczące

funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

7.

Po odbyciu służby przygotowawczej przez funkcjonariusza kierownik jednostki organizacyjnej

mianuje go na stałe, jeżeli uzyska on pozytywną opinię służbową potwierdzającą osiągnięcie

celów, o których mowa w ust. 2.

8.

Akt mianowania na stałe, o którym mowa w ust. 7, zawiera

1)

stopień Służby Więziennej, imię i nazwisko funkcjonariusza;

2)

stanowisko zajmowane przez funkcjonariusza z oznaczeniem jednostki organizacyjnej,

w której pełni służbę;

3)

dzień mianowania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi w aktach osobowych dokumentację przebiegu

służby funkcjonariuszy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia dokumentacji

w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym funkcjonariuszy w aktach osobowych,

rodzaje gromadzonych w nich dokumentów, sposób ich ewidencjonowania oraz wzory dokumentów

w tych sprawach, w szczególności

1)

podział dokumentów w aktach na

a)

zgromadzone w toku postępowania kwalifikacyjnego do Służby Więziennej,

b)

dotyczące powstania i przebiegu stosunku służbowego,

c)

związane ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby,

2)

sposób udostępniania i zapoznawania się z aktami osobowymi,

3)

sposób dokonywania wpisów i poprawek,

4)

sposób wyłączania dokumentów z akt osobowych,

5)

sposób zakładania akt zastępczych w razie konieczności przesłania akt osobowych funkcjonariusza

do sądu, prokuratury lub innego uprawnionego organu,

6)

sposób przechowywania akt osobowych

- mając na względzie poprawność dokumentowania przebiegu służby.

1.

Stanowiska służbowe w Służbie Więziennej dzieli się na oficerskie, chorążych i podoficerskie.

2.

Na stanowiskach oficerskich wymaga się posiadania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego,

ukończenia szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień

oficerski oraz ukończenia szkolenia specjalistycznego.

3.

Na stanowiskach chorążych wymaga się posiadania tytułu zawodowego licencjata lub równorzędnego,

ukończenia szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień

chorążego oraz ukończenia szkolenia specjalistycznego.

4.

Na stanowiskach podoficerskich wymaga się posiadania wykształcenia średniego, ukończenia

szkolenia zawodowego zakończonego złożeniem egzaminu na pierwszy stopień podoficerski

oraz ukończenia szkolenia specjalistycznego.

1.

Funkcjonariusz niezwłocznie po przyjęciu do służby odbywa szkolenie wstępne, na które

składa się kurs przygotowawczy oraz praktyka zawodowa.

2.

Funkcjonariusz może rozpocząć szkolenie zawodowe po pozytywnym zakończeniu szkolenia

wstępnego.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania

szkolenia wstępnego, zawodowego, specjalistycznego oraz doskonalenia zawodowego w

Służbie Więziennej, rodzaje, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację

i sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją,

mając na względzie konieczność podnoszenia kwalifikacji funkcjonariuszy.

4.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, programy szkolenia wstępnego, zawodowego

oraz specjalistycznego w Służbie Więziennej oraz czas trwania szkoleń.

Przepisy

1)

art. 119 ust. 1 pkt 1 i art. 120 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 2,

2)

art. 123 ust. 1 pkt 1 i art. 124 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 3,

3)

art. 103 ust. 1 pkt 1 i art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 4,

4)

art. 80 ustawy, o której mowa w art. 12,

5)

art. 106 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 15,

6)

art. 134 ust. 1 pkt 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 17,

7)

art. 99 ust. 1 pkt 1 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 18,

8)

art. 100 ust. 1 pkt 1 i art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 24,

9)

art. 94 ust. 1 pkt 1 i art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 25,

10)

art. 209 ust. 1 pkt 1 i art. 211 ustawy, o której mowa w art. 33

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do wysokości zasiłków pogrzebowych

przysługujących po osobach, których śmierć nastąpiła po dniu 28 lutego 2011 r.

Mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, z wyjątkiem wyższego stanowiska

kierowniczego w Służbie Więziennej, o którym mowa w rozdziale 8, dokonuje kierownik

jednostki organizacyjnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem

1)

art. 16, art. 21, art. 29, art. 41 i art. 42, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2, art. 3, art. 4, art. 12, art. 15, art. 17, art. 18, art. 24, art. 25, art.

33 i art. 46, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2011 r.;

3)

art. 28, art. 36 i art. 37, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2011 r.;

4)

art. 5 pkt 1 lit. b i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.

1.

Funkcjonariusza przyjętego do służby mianuje się na pierwsze stanowisko oficerskie,

chorążego albo podoficerskie, jeżeli spełnia wymogi w zakresie wykształcenia, przed

uzyskaniem określonych kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby.

2.

Do stażu służby wymaganego do zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych nie wlicza

się urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego.

3.

Mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe następuje na wniosek bezpośredniego

przełożonego funkcjonariusza, skierowany do przełożonego właściwego do mianowania

funkcjonariusza na to stanowisko.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego

przełożonego, może wyrazić zgodę na mianowanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko

służbowe przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby wymaganych

na tym stanowisku, jeżeli spełnia on wymagania w zakresie wykształcenia. Kwalifikacje

zawodowe funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać w okresie 3 lat od mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Dyrektor Generalny może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek właściwego

przełożonego, nadać stopień młodszego chorążego Służy Więziennej funkcjonariuszowi,

który nie spełnia wymagań w zakresie wykształcenia.

Ustanawia się korpusy i stopnie Służby Więziennej w następującym porządku

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej

a)

szeregowy Służby Więziennej,

b)

starszy szeregowy Służby Więziennej;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej

a)

kapral Służby Więziennej,

b)

starszy kapral Służby Więziennej,

c)

plutonowy Służby Więziennej,

d)

sierżant Służby Więziennej,

e)

starszy sierżant Służby Więziennej,

f)

sierżant sztabowy Służby Więziennej,

g)

starszy sierżant sztabowy Służby Więziennej;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej

a)

młodszy chorąży Służby Więziennej,

b)

chorąży Służby Więziennej,

c)

starszy chorąży Służby Więziennej;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej

a)

podporucznik Służby Więziennej,

b)

porucznik Służby Więziennej,

c)

kapitan Służby Więziennej,

d)

major Służby Więziennej,

e)

podpułkownik Służby Więziennej,

f)

pułkownik Służby Więziennej,

g)

generał Służby Więziennej.

1.

Stopień szeregowego i starszego szeregowego Służby Więziennej nadaje kierownik jednostki

organizacyjnej. Stopień szeregowego nadaje się z dniem mianowania na pierwsze stanowisko

służbowe.

2.

Stopnie w korpusie podoficerów Służby Więziennej nadają

1)

dyrektor okręgowy - funkcjonariuszom pełniącym służbę w jednostkach organizacyjnych

na terenie jego działania;

2)

Dyrektor Generalny - funkcjonariuszom pełniącym służbę w Centralnym Zarządzie Służby

Więziennej, a także funkcjonariuszom pełniącym służbę w innych jednostkach organizacyjnych

bezpośrednio podległych Dyrektorowi Generalnemu.

3.

Stopnie w korpusie chorążych Służby Więziennej nadaje Dyrektor Generalny.

4.

Pierwszy stopień w korpusie oficerów Służby Więziennej oraz stopień generała Służby

Więziennej nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Ministra Sprawiedliwości.

Pozostałe stopnie w korpusie oficerów Służby Więziennej nadaje Minister Sprawiedliwości.

1.

Pierwszy stopień w korpusie podoficerów, korpusie chorążych i korpusie oficerów nadaje

się funkcjonariuszowi, który złożył egzamin odpowiednio na pierwszy stopień podoficerski,

chorążego albo oficerski.

2.

Stopnie, o których mowa w ust. 1, nadaje się z dniem złożenia egzaminu.

1.

Nadanie kolejnego wyższego stopnia może nastąpić stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego i posiadanego wykształcenia oraz w zależności od oceny wyników uzyskiwanych

w służbie. Nadanie stopnia może następować na podstawie stosownego wniosku właściwego

przełożonego.

2.

Nadanie stopnia, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić wcześniej niż po upływie,

w posiadanym stopniu, odpowiedniego okresu służby, który wynosi

1)

w korpusie szeregowych Służby Więziennej w stopniu starszego szeregowego Służby Więziennej

- 1 rok;

2)

w korpusie podoficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

b)

starszego kaprala Służby Więziennej - 2 lata,

c)

plutonowego Służby Więziennej - 2 lata,

d)

sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

e)

starszego sierżanta Służby Więziennej - 2 lata,

f)

sierżanta sztabowego Służby Więziennej - 2 lata;

3)

w korpusie chorążych Służby Więziennej w stopniu

a)

młodszego chorążego Służby Więziennej - 3 lata,

b)

chorążego Służby Więziennej - 3 lata;

4)

w korpusie oficerów Służby Więziennej w stopniu

a)

podporucznika Służby Więziennej - 3 lata,

b)

porucznika Służby Więziennej - 4 lata,

c)

kapitana Służby Więziennej - 4 lata,

d)

majora Służby Więziennej - 4 lata,

e)

podpułkownika Służby Więziennej - 4 lata.

1.

Nadanie stopnia następuje z okazji dnia święta Służby Więziennej oraz Narodowego Święta

Niepodległości.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach

1)

nadanie stopnia może nastąpić w innym terminie niż określony w ust. 1;

2)

stopień może zostać nadany funkcjonariuszowi pośmiertnie.

Stopnie Służby Więziennej są dożywotnie, z uwzględnieniem art. 53 ust. 2 pkt 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje stanowisk służbowych oficerskich, chorążych i podoficerskich w jednostkach

organizacyjnych,

2)

staż służby wymagany do zajmowania poszczególnych stanowisk,

3)

wymagany do zajmowania niektórych stanowisk rodzaj wykształcenia ogólnego oraz szkolenia

specjalistycznego,

4)

maksymalne stopnie przypisane do poszczególnych stanowisk,

5)

tryb nadawania funkcjonariuszom stopni

- uwzględniając konieczność posiadania przez funkcjonariuszy odpowiednich kwalifikacji

specjalistycznych na określonych stanowiskach służbowych.

1.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie.

2.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na pierwsze stanowisko

służbowe.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 3, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia

zasadniczego o charakterze stałym.

2.

Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk oraz odpowiadające

im mnożniki przeciętnego uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze, uwzględniając

zróżnicowanie wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach

w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego o charakterze

stałym

1)

dodatek za wysługę lat w wysokości

a)

5% uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby,

b)

10% uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby,

c)

15% uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby,

d)

20% uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby,

e)

25% uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby,

f)

30% uposażenia zasadniczego - po 25 latach służby,

g)

35% uposażenia zasadniczego - po 30 latach służby;

2)

dodatek za stopień;

3)

dodatek służbowy.

2.

Przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej

w rozumieniu przepisów rozdziału 3 działu III ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku

obrony Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2012 r. poz. 461, z późn. zm. oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy.

3.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania dodatków do uposażenia zasadniczego

o charakterze stałym, w szczególności wysokość tych dodatków, sposób ich obliczania,

a w przypadku dodatku służbowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, także warunki jego

obniżania, uwzględniając zakres obowiązków służbowych i ich specyfikę.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło ustanie stosunku

służbowego funkcjonariusza lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania

w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze

stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, okres

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, okres dodatkowego urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia,

o którym mowa w art. 60.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi 60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa

w art. 60.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później

niż 14 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

dodatkowego urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze, a bezpośrednio po takim urlopie

- urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o

którym mowa w art. 60, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym

nie później niż 14 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze, a bezpośrednio

po takim urlopie - urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z dodatkowego urlopu

macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części albo w przypadku rezygnacji z dodatkowego

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w pełnym wymiarze lub jego części lub w

przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, przysługuje jednorazowe

wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod

warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający okresom tych urlopów.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego nieobecności

w służbie w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, dodatkowym urlopie macierzyńskim,

urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowym urlopie na warunkach urlopu

macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym,

kierownik jednostki organizacyjnej może w tym celu zatrudnić pracownika na podstawie

umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas tej nieobecności.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego

terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie, potrąca mu się z najbliższej

wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną

i potrąconą część uposażenia.

3.

W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych

stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 2.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne bezpośrednio

do rąk funkcjonariusza, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.

3.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym na pisemny wniosek

funkcjonariusza mogą być wypłacane w formie bezgotówkowej na wskazany numer rachunku

bankowego w terminie, o którym mowa w ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r., z wyjątkiem art. 54 ust. 2, art.

55 ust. 2 oraz art. 57 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia.

1.

Stanowiska

1)

Dyrektora Generalnego,

2)

zastępcy Dyrektora Generalnego,

3)

dyrektora okręgowego,

4)

zastępcy dyrektora okręgowego,

5)

dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego,

6)

zastępcy dyrektora zakładu karnego i zastępcy dyrektora aresztu śledczego,

7)

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej,

8)

zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej

- są wyższymi stanowiskami kierowniczymi w Służbie Więziennej.

2.

Przełożonym funkcjonariusza zajmującego wyższe stanowisko kierownicze w Służbie Więziennej,

jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, jest

1)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego;

2)

Dyrektor Generalny - w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektora okręgowego,

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio

mu podległego;

3)

dyrektor okręgowy - w odniesieniu do zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektora zakładu

karnego i dyrektora aresztu śledczego oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej;

4)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego, Komendant Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - w odniesieniu do swoich zastępców.

1.

Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Ministra

Sprawiedliwości.

2.

Zastępców Dyrektora Generalnego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

1.

Dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Generalnego.

2.

Zastępcę dyrektora okręgowego powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje

ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek dyrektora okręgowego.

1.

Dyrektora zakładu karnego i dyrektora aresztu śledczego powołuje, spośród oficerów

Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny na wniosek właściwego

dyrektora okręgowego.

2.

Zastępców dyrektora zakładu karnego i zastępców dyrektora aresztu śledczego powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska dyrektor okręgowy na

wniosek dyrektora tego zakładu karnego lub dyrektora tego aresztu śledczego.

1.

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej powołuje,

spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska Dyrektor Generalny.

2.

Zastępców Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępców komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej i zastępców komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej powołuje, spośród oficerów Służby Więziennej, i odwołuje ze stanowiska

Dyrektor Generalny.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku służbowym zajmowanym na podstawie powołania

może być w każdym czasie albo w określonym terminie odwołany z tego stanowiska.

2.

Odwołanie funkcjonariusza ze stanowiska nie powoduje ustania stosunku służbowego.

3.

Funkcjonariusz zachowuje ostatnio zajmowane stanowisko służbowe, dla którego ustawa

nie przewiduje powołania. Można go jednak przenieść na inne, co najmniej równorzędne

stanowisko, w tej samej albo innej jednostce organizacyjnej. Przepis art. 72 ust.

1 stosuje się.

4.

Funkcjonariusza odwołanego z zajmowanego stanowiska można przenieść za jego zgodą

odpowiednio do dyspozycji właściwego przełożonego, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.

Po upływie tego okresu funkcjonariusza powołuje się albo przenosi na inne stanowisko

służbowe. Powołanie albo przeniesienie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas

zajmowanego następuje za zgodą funkcjonariusza. W przypadku niewyrażenia zgody, funkcjonariusza

zwalnia się ze służby.

5.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz zachowuje prawo do uposażenia i

innych świadczeń pieniężnych przysługujących na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych świadczeń pieniężnych albo na ich wysokość.

6.

W okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki

służbowe na polecenie przełożonego, w którego dyspozycji pozostaje.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce

organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby. Funkcjonariusz

może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2.

Do przenoszenia funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

1.

Funkcjonariusz może być z urzędu delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej, w tym do instytucji gospodarki budżetowej,

o której mowa w art. 8 ust. 5, w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby;

ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem 2 lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz

może być delegowany również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie

względy służbowe.

2.

Do delegowania funkcjonariusza oraz określenia jego stanowiska służbowego właściwi

są

1)

Dyrektor Generalny - na obszarze kraju;

2)

dyrektor okręgowy - na obszarze swojego działania.

3.

Do uczestnictwa w szkoleniu i doskonaleniu zawodowym funkcjonariusza deleguje właściwy

kierownik jednostki organizacyjnej.

Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść albo delegować do pełnienia służby

w innej jednostce organizacyjnej

1)

funkcjonariusza kobiety w ciąży;

2)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 14;

3)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem niezdolnym do pracy

lub do samodzielnej egzystencji, przed osiągnięciem przez dziecko 18 lat życia lub

do ukończenia nauki, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia;

4)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym

do pracy, bez względu na jego wiek.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe, zaszeregowane do niższego uposażenia

zasadniczego, zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku

do czasu uzyskania uposażenia zasadniczego równego dotychczas pobieranemu lub wyższego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 i 3, a także do funkcjonariuszy

przeniesionych na własną prośbę.

3.

Dyrektor Generalny, na wniosek właściwego kierownika jednostki organizacyjnej, w przypadkach

szczególnie uzasadnionych może wyrazić zgodę na zachowanie przez funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 2, przeniesionego na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższego

uposażenia zasadniczego, prawa do uposażenia należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

1.

W razie przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania

do czasowego pełnienia służby funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego

albo kwatery tymczasowej, o których mowa w rozdziale 18.

2.

Funkcjonariuszowi delegowanemu do pełnienia służby w innej miejscowości przysługują

należności z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

3.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości

przysługują należności z tytułu przeniesień

1)

diety dla niego i członków rodziny, o których mowa w art. 176, za czas przejazdu i

pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;

2)

ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób, o których

mowa w pkt 1;

3)

zasiłek osiedleniowy;

4)

ryczałt z tytułu przeniesienia;

5)

zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego;

6)

zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w przypadku gdy

członkowie rodziny, o których mowa w art. 176, pozostają w dotychczasowym miejscu

zamieszkania.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania i wypłaty należności, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając czas podróży służbowej.

1.

Dyrektor Generalny może oddelegować funkcjonariusza, na czas określony i za jego zgodą,

do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa.

2.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do pełnienia służby poza Służbą Więzienną w celu

realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań określonych w innych ustawach lub

w ratyfikowanych umowach międzynarodowych.

3.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do

1)

urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze określonym w ust. 2, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do pełnienia służby poza Służbą Więzienną

mogą wystąpić

1)

organy Służby Więziennej;

2)

organy instytucji krajowych;

3)

organy instytucji zagranicznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji, stanowisko służbowe

wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania tego

stanowiska, charakter i zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków oraz

przewidywany okres oddelegowania. Wniosek instytucji zagranicznej powinien dodatkowo

zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu funkcjonariuszowi

w tej instytucji.

Oddelegowanie do pełnienia służby poza Służbą Więzienną następuje po wyrażeniu zgody

przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia zawierającego w szczególności

nazwę instytucji i wyznaczone dla funkcjonariusza stanowisko służbowe, charakter i

zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków, a także okres oddelegowania.

W razie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75, Dyrektor Generalny

1)

zalicza - do celów związanych z pełnieniem służby w Służbie Więziennej oraz obliczania

uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariusza w okresie oddelegowania

- stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy oraz ustala stopień Służby Więziennej, do którego zaszeregowuje to

stanowisko, przy czym uposażenie funkcjonariusza obliczone w ten sposób nie może być

niższe od dotychczas otrzymywanego;

2)

oddelegowuje funkcjonariusza do określonej instytucji.

1.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej wyznacza funkcjonariusza na stanowisko

służbowe zgodnie z wnioskiem, o którym mowa w art. 75.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej może wyznaczyć funkcjonariusza na inne

stanowisko służbowe niż określone we wniosku, o którym mowa w art. 75, jeżeli Dyrektor

Generalny i funkcjonariusz wyrażą na to zgodę w formie pisemnego oświadczenia.

1.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie

i inne świadczenia pieniężne, na zasadach określonych w ustawie.

2.

Do funkcjonariusza oddelegowanego stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do

pracownika zatrudnionego na stanowisku służbowym zajmowanym przez funkcjonariusza,

w szczególności dotyczące obowiązków pracodawcy i pracownika, wyróżnień i kar, czasu

pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, przyznawania nagród, a także regulaminów pracy.

1.

Instytucja krajowa, do której oddelegowano funkcjonariusza, wypłaca oddelegowanemu

funkcjonariuszowi

1)

uposażenie;

2)

nagrody roczne, proporcjonalnie do okresu trwania oddelegowania;

3)

nagrody uznaniowe.

2.

Jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed oddelegowaniem,

wydaje świadczenia w naturze oraz wypłaca ich równoważniki, a także wypłaca inne niż

wymienione w ust. 1 należności i świadczenia pieniężne, przysługujące funkcjonariuszowi

z tytułu pełnienia służby.

3.

Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopów udziela organ instytucji, do której został

oddelegowany, na zasadach i w wymiarze określonym w ustawie.

1.

Dyrektor Generalny, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami Służby Więziennej, może

odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, nawet bez jego zgody.

2.

Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, co najmniej z miesięcznym wyprzedzeniem,

może wystąpić z wnioskiem do Dyrektora Generalnego o odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania.

3.

Dyrektor Generalny odwołuje funkcjonariusza z oddelegowania, na jego pisemny wniosek.

Funkcjonariusza po odwołaniu z oddelegowania mianuje się na stanowisko nie niższe

od zajmowanego przed oddelegowaniem.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może powierzyć funkcjonariuszowi pełnienie obowiązków

służbowych na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej na czas nieprzekraczający

12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza w czasie jego nieobecności

w służbie, przełożony może w tym celu powierzyć innemu funkcjonariuszowi pełnienie

obowiązków służbowych na stanowisku zajmowanym przez nieobecnego funkcjonariusza,

przez okres trwania jego nieobecności nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku

uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

3.

Po upływie maksymalnego okresu powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku

w tej samej jednostce organizacyjnej, o którym mowa w ust. 1 i 2, ponowne powierzenie

obowiązków na tym samym stanowisku służbowym jest niedopuszczalne.

1.

Funkcjonariusza w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

można przenieść do dyspozycji określonego przełożonego na okres

1)

zwolnienia z obowiązków wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych;

2)

oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza

granicami państwa.

2.

Przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji dokonuje przełożony właściwy do mianowania

go na zajmowane stanowisko służbowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 2013 r.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach

1)

orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne w zakresie

pobieranego uposażenia zasadniczego;

2)

utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza

na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, które ma na celu

1)

stworzenie podstaw do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego;

2)

ustalenie przydatności do służby, ocenę wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz

przydatności na zajmowanym stanowisku;

3)

wyłanianie kandydatów do mianowania i powoływania na wyższe stanowiska służbowe oraz

awansowania na wyższe stopnie Służby Więziennej.

1.

Opiniowanie służbowe uwzględnia następujące kryteria

1)

umiejętności zawodowe, z uwzględnieniem wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

kwalifikacji specjalistycznych wynikających z ukończenia szkoleń lub studiów, znajomości

języków obcych oraz wyniki osiągane przez funkcjonariusza podczas szkoleń;

2)

wykorzystywanie posiadanych umiejętności, z uwzględnieniem znajomości obowiązujących

przepisów i procedur oraz ich stosowania, zasobu wiadomości i umiejętności pozwalających

na wywiązywanie się z obowiązków i realizację zadań służbowych na zajmowanym stanowisku;

3)

inicjatywę oraz podnoszenie kwalifikacji, a także umiejętności samodzielnego wyszukiwania

i zdobywania niezbędnych informacji;

4)

umiejętność planowania i organizowania pracy, z uwzględnieniem zdolności stopniowania

zadań według ich ważności, oraz sprawność i terminowość realizacji zadań;

5)

umiejętność pracy w zespole, z uwzględnieniem przejawiania postawy sprzyjającej kształtowaniu

dobrej atmosfery pracy, niepowodowania sytuacji konfliktowych, a w razie potrzeby

udzielania pomocy i doradzania;

6)

komunikatywność, z uwzględnieniem umiejętności przekazywania, odbierania i rozumienia

informacji w mowie i piśmie, jasnego i wyrazistego formułowania wypowiedzi w sposób

gwarantujący ich zrozumienie;

7)

zdolność analitycznego myślenia, z uwzględnieniem umiejętności oceny wartości informacji,

ich źródeł i wyboru oraz interpretowania, wyciągania wniosków;

8)

samodzielność, z uwzględnieniem umiejętności działania bez angażowania innych osób

oraz konieczności nadzoru przełożonych;

9)

motywację i kreatywność, z uwzględnieniem umiejętności tworzenia nowych rozwiązań

oraz doskonalenia już istniejących, inicjowania działań i przyjmowania odpowiedzialności

za nie;

10)

dyspozycyjność, z uwzględnieniem możliwości i gotowości podejmowania oraz realizacji

zadań i czynności służbowych;

11)

radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, z uwzględnieniem umiejętności stanowczego

i zdecydowanego działania w sytuacjach nietypowych, gdy nie wystarczają obowiązujące

(standardowe) procedury postępowania, odporność na stres, opanowanie emocjonalne,

umiejętność dostosowania działań do szybko zmieniających się warunków i sytuacji;

12)

przestrzeganie etyki zawodowej i zdyscyplinowanie, z uwzględnieniem przestrzegania

zasad wynikających ze złożonego ślubowania.

2.

W opiniowaniu służbowym na wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Więziennej oprócz

kryteriów wymienionych w ust. 1 ocenie podlega

1)

umiejętność efektywnego zarządzania, z uwzględnieniem umiejętności prawidłowego rozlokowania

i wykorzystania potencjału ludzkiego oraz zasobów rzeczowych, finansowych i informacyjnych,

niezbędnych w realizacji zadań służbowych, umiejętności pozyskania nowych zasobów,

nadzoru nad realizacją czynności służbowych oraz kontroli realizacji zadań, a także

motywowania podległych funkcjonariuszy i pracowników do wyższej jakości pracy oraz

rozwoju zawodowego;

2)

zdolność negocjowania, z uwzględnieniem umiejętności wypracowania pożądanego stanowiska,

utrzymania właściwych stosunków międzyludzkich, a w sytuacji konfliktowej - podejmowania

otwartej dyskusji na temat źródeł konfliktu w celu rozwiązania problemu;

3)

umiejętność strategicznego myślenia, rozpoznawania potrzeb i generowania kierunków

działania, umiejętność oceny ryzyka, tworzenia strategii działania zgodnej z celami

służby.

Opinie służbowe wydają

1)

Minister Sprawiedliwości - o Dyrektorze Generalnym;

2)

Dyrektor Generalny - o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych w Centralnym

Zarządzie Służby Więziennej, dyrektorach okręgowych, Komendancie Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendantach ośrodków szkolenia Służby Więziennej oraz

komendantach ośrodków doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio mu podległych;

3)

dyrektor okręgowy - na terenie swojego działania - o swoich zastępcach i funkcjonariuszach

pełniących służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej, dyrektorach zakładów

karnych i dyrektorach aresztów śledczych oraz komendantach ośrodków doskonalenia kadr

Służby Więziennej;

4)

Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia

Służby Więziennej, komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - odpowiednio

- o swoich zastępcach, kierownikach komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach

pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

5)

dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego - o swoich zastępcach, kierownikach

komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszach pełniących służbę na stanowiskach samodzielnych;

6)

kierownik komórki organizacyjnej - o podległych mu bezpośrednio funkcjonariuszach;

7)

o funkcjonariuszach delegowanych do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

- przełożony właściwy w czasie delegowania.

1.

Opinię służbową o funkcjonariuszu wydaje się

1)

w okresie służby przygotowawczej - nie później niż 30 dni przed upływem pierwszego

roku tej służby i 60 dni przed mianowaniem na stałe;

2)

w służbie stałej - nie później niż 30 dni przed upływem każdych 3 lat służby do osiągnięcia

15 lat służby oraz każdych 5 lat służby po przekroczeniu 15 lat służby.

2.

Termin wydania opinii liczy się od dnia przyjęcia do służby lub dnia ostatniego opiniowania.

3.

Termin wydania opinii może ulec przesunięciu o okres

1)

zawieszenia w czynnościach służbowych;

2)

odbywania szkolenia zawodowego;

3

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu

macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego

lub urlopu rodzicielskiego;

4)

urlopu wychowawczego;

5)

urlopu bezpłatnego lub zwolnienia od zajęć służbowych;

6)

choroby;

7)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej;

8)

oddelegowania do pełnienia służby poza Służbą Więzienną.

4.

Opiniowanie służbowe przeprowadza się niezależnie od terminów, o których mowa w ust.

1, w następujących przypadkach

1)

wniosku o mianowanie lub powołanie funkcjonariusza na wyższe stanowisko służbowe albo

o nadanie kolejnego wyższego stopnia Służby Więziennej, jeżeli od ostatniego opiniowania

upłynął co najmniej 1 rok;

2)

stwierdzenia nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, nieprzydatności do służby w

okresie służby przygotowawczej albo niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

3)

jeżeli od dnia wydania opinii stwierdzającej niewywiązywanie się z obowiązków służbowych

upłynęło 6 miesięcy;

4)

polecenia wyższego przełożonego.

1.

Wydający opinię służbową zapoznaje z nią opiniowanego funkcjonariusza w terminie 14

dni od dnia jej sporządzenia. Funkcjonariusz potwierdza fakt zapoznania się z treścią

opinii własnoręcznym podpisem.

2.

W razie odmowy złożenia podpisu wydający opinię sporządza na tę okoliczność adnotację

na arkuszu opinii.

3.

Funkcjonariusz, który nie zgadza się z treścią opinii, może wnieść, za pośrednictwem

wydającego opinię, wniosek o jej zmianę do wyższego przełożonego w terminie 14 dni

od dnia zapoznania się z nią.

4.

Jeżeli opinia została wydana przez Ministra Sprawiedliwości, Dyrektor Generalny może

zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o jej zmianę.

1.

W razie uznania w całości wniosku funkcjonariusza o zmianę opinii, przełożony wydaje

nową opinię. Opinia poprzednia podlega zniszczeniu.

2.

Jeżeli przełożony uzna wniosek o zmianę opinii za niezasadny, przesyła go w terminie

7 dni wyższemu przełożonemu wraz z opinią i własnym stanowiskiem w sprawie.

3.

Wyższy przełożony rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia jego wniesienia.

1.

Wyższy przełożony może zaskarżoną opinię

1)

utrzymać w mocy;

2)

uchylić w całości i polecić wydanie nowej opinii z uwzględnieniem wskazanych okoliczności.

2.

Funkcjonariusza informuje się na piśmie, za pośrednictwem wydającego opinię, o sposobie

rozpatrzenia wniosku.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, poprzednia opinia podlega zniszczeniu.

4.

Opinię, co do której nie został złożony wniosek o jej zmianę, opinię utrzymaną w mocy,

a także opinię wydaną w wyniku rozpoznania tego wniosku, włącza się do akt osobowych

funkcjonariusza.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór arkusza opinii służbowej,

uwzględniając w szczególności kryteria oceny wymagań na zajmowanym stanowisku służbowym,

a także kryteria oceny cech osobowości, umiejętności i predyspozycji funkcjonariusza

do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.

3.

Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie

dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Zawieszenia w czynnościach służbowych dokonuje przełożony właściwy do mianowania funkcjonariusza

na zajmowane stanowisko służbowe.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego

terminu płatności, 50% należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia,

jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia

ze służby.

3.

W razie prawomocnego umorzenia postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu w tej sprawie, funkcjonariusz

otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w

okresie zawieszenia, chociażby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu

funkcjonariusza ze służby.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, w przypadku gdy postępowanie karne o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w ust. 2, umorzono z powodu przedawnienia,

amnestii, a także w przypadku warunkowego umorzenia tego postępowania.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

2)

pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

powołania do innej służby państwowej;

3)

osiągnięcia 30-letniego stażu służby w Służbie Więziennej;

4)

likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej

lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

5)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko w przypadkach określonych

w pkt 4 oraz w art. 85 ust. 2;

6)

nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez okres 12

miesięcy;

7)

upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych;

8

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na badanie lub obserwację, wyznaczonych

zgodnie z art. 111, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na prośbę

funkcjonariusza;

9)

prawomocnej odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa osobowego w rozumieniu przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia przez

niego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 4 zwolnienie ze służby stałej może nastąpić

po upływie 6 miesięcy, a przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy

od dnia podjęcia decyzji o likwidacji jednostki organizacyjnej lub jej reorganizacji.

5.

O planowanym zwolnieniu funkcjonariusza ze służby z przyczyny określonej w ust. 2

pkt 3 uprzedza się na piśmie funkcjonariusza co najmniej na 6 miesięcy przed terminem

jego zwolnienia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku

1)

ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby;

2)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie

tej kary nie zostało warunkowo zawieszone;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie popełnione

przestępstwo skarbowe;

5)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw publicznych lub

środka karnego zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Służby Więziennej;

6)

nieobecności w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego aresztowania;

7)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

8)

porzucenia służby przez funkcjonariusza;

9)

śmierci funkcjonariusza;

10)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Przez porzucenie służby należy rozumieć nieusprawiedliwioną nieobecność funkcjonariusza

trwającą ponad 10 dni kalendarzowych.

3.

Wygaśnięcie stosunku służbowego jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku służbowego

w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2013 r. poz. 667, z późn. zm..

Zwolnienia ze służby albo stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego dokonuje przełożony

właściwy do mianowania funkcjonariusza na ostatnio zajmowane stanowisko służbowe.

Funkcjonariusz w służbie stałej zwolniony ze służby na podstawie art. 96 ust. 1 pkt

2 albo ust. 2 oraz funkcjonariusz w służbie stałej, którego stosunek służbowy wygasł

na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1, otrzymuje odprawę.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy następny pełny rok wysługi ponad 5

lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

1.

W razie śmierci lub zaginięcia funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje

odprawa pośmiertna w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi

odprawa, gdyby był zwolniony ze służby.

2.

Jeżeli śmierć lub zaginięcie funkcjonariusza nastąpiły w związku z wykonywaniem przez

niego obowiązków służbowych, odprawa pośmiertna przysługuje w wysokości sześciomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

3.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysługuje małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólnym pożyciu, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom

funkcjonariusza, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania

renty rodzinnej na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 97 ust. 3.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 96 ust.

2 pkt 3 i 4, oraz funkcjonariuszowi, którego stosunek służbowy wygasł na podstawie

art. 97 ust. 1 pkt 1, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze Służby

Więziennej świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu

wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym. Świadczenie to wypłaca się również funkcjonariuszowi w służbie stałej,

zwolnionemu na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 2, w przypadku gdy wypełnia on jednocześnie

przesłanki, o których mowa w art. 96 ust. 2 pkt 3.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby z przyczyn określonych w art. 96 ust. 1 pkt 2 i

funkcjonariusz, którego stosunek służbowy wygasł na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2-8

przed upływem 5 lat od odbycia kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego, jest

obowiązany zwrócić zrewaloryzowaną kwotę stanowiącą równowartość kosztów wyżywienia,

zakwaterowania, umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie

szkolenia.

2.

Koszty wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania oraz podróży służbowych otrzymanych

przez funkcjonariusza w czasie szkolenia ustala się jako sumę

1)

dziennych stawek budżetowych na wyżywienie i zakwaterowanie funkcjonariusza w czasie

szkolenia;

2)

wartości przedmiotów umundurowania wydanych funkcjonariuszowi w czasie szkolenia,

zgodnie z przepisami o normach i zasadach przydzielania umundurowania i wyposażenia

specjalnego funkcjonariuszom, wyliczonej na podstawie liczby dni użytkowania tych

przedmiotów i kosztu jednorazowego ich czyszczenia;

3)

otrzymanych diet na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowych;

4)

otrzymanych kwot za przejazd na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do ośrodka

szkolenia albo doskonalenia kadr Służby Więziennej i z powrotem oraz ryczałtów na

dojazdy środkami komunikacji miejscowej.

3.

Wysokość kwoty stanowiącej równowartość kosztów wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania

ustala się według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

1.

Przełożonym uprawnionym do ustalania kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania

oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego oraz ich egzekwowania, a także zwalniania z obowiązku zwrotu tych kosztów

w całości lub w części, jest przełożony, o którym mowa w art. 98.

2.

Przełożony ustala koszty wyżywienia, zakwaterowania i umundurowania otrzymane przez

funkcjonariusza w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia zawodowego na podstawie

pisemnej informacji właściwego komendanta ośrodka szkolenia albo komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej.

Przełożony może zwolnić z obowiązku zwrotu kosztów wyżywienia, zakwaterowania, umundurowania

oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego lub szkolenia

zawodowego w całości lub w części na pisemny wniosek funkcjonariusza, uzasadniony

jego sytuacją życiową, rodzinną lub materialną.

1.

Zrewaloryzowaną kwotę stanowiącą równowartość kosztów wyżywienia, zakwaterowania i

umundurowania oraz kosztów podróży służbowych otrzymanych w czasie kursu przygotowawczego

lub szkolenia zawodowego funkcjonariusz wpłaca w jednostce organizacyjnej, w której

pełnił służbę przed zwolnieniem.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, niezwrócone przez funkcjonariusza, podlegają

potrąceniu z jego uposażenia na zasadach określonych w art. 228.

1.

Funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, może używać stopnia Służby Więziennej

z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

2.

Utrata stopnia Służby Więziennej następuje w razie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku

służbowego funkcjonariusza w przypadkach

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe, jeżeli jej wykonanie nie zostało warunkowo

zawieszone.

1.

Funkcjonariusza w okresie ciąży i w okresie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na

warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego oraz urlopu rodzicielskiego nie

można zwolnić ze służby albo stwierdzić wygaśnięcia jego stosunku służbowego, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. 96 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 4 i przypadków określonych

w art. 97 ust. 1 pkt 2-10.

2.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, zwolnionemu ze służby w okresie służby

przygotowawczej na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4, przysługuje świadczenie pieniężne,

o którym mowa w art. 102 ust. 1.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby w okresie urlopu wychowawczego na podstawie

art. 96 ust. 2 pkt 4 przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariuszowi, którego stosunek służbowy ustał, wydaje się niezwłocznie świadectwo

służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia

jego doręczenia.

3.

Funkcjonariuszowi, któremu wyrządzono szkodę wskutek niewydania w terminie lub wydania

niewłaściwego świadectwa służby, przyznaje się odszkodowanie w wysokości 1/30 miesięcznego

uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku za każdy dzień pozostawania bez pracy

z tego powodu, nie dłużej jednak niż za okres 6 tygodni.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, dane, które należy podać

w świadectwie służby, tryb wydawania i prostowania świadectwa służby, jego wzór, a

także tryb przyznawania odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie

lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby, mając na względzie konieczność umieszczenia

w świadectwie służby informacji niezbędnych do ustalenia uprawnień wynikających ze

stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej „komisjami lekarskimi”.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do

służby oraz kategorie zdolności do służby, zakres i tryb przeprowadzania badań lekarskich,

w tym badań specjalistycznych, a także zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności

fizycznej, uwzględniając w szczególności charakter służby oraz warunki jej pełnienia.

1.

Funkcjonariusza kieruje się, z urzędu lub na jego prośbę, do komisji lekarskiej w

celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

2

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a gdy zachodzi

potrzeba - obserwacji przeprowadzanej w podmiocie leczniczym.

1.

Zadania z zakresu

1)

ochrony zdrowia funkcjonariuszy przed wpływem niekorzystnych warunków związanych ze

środowiskiem służby i sposobem jej pełnienia,

2)

profilaktycznej opieki zdrowotnej nad funkcjonariuszami

- wykonują jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej, zwane dalej „jednostkami

służby medycyny pracy”, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z późn. zm..

2.

Nadzór nad realizacją zadań, o których mowa w ust. 1, sprawuje właściwy dyrektor okręgowy

oraz Dyrektor Generalny.

3.

Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, jednostki służby medycyny pracy współdziałają

z komisjami lekarskimi. Współdziałanie polega w szczególności na wymianie informacji

o stanie zdrowia funkcjonariuszy, zwłaszcza o stanach chorobowych mogących mieć związek

z zagrożeniami środowiska służby lub sposobem jej pełnienia, udostępnianiu dokumentacji

lub wyników badań i konsultacji.

4.

Jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia funkcjonariusza, jednostka służby medycyny

pracy może wystąpić do przełożonego z wnioskiem o jego skierowanie do komisji lekarskiej

w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do

służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą.

1.

Właściwa jednostka służby medycyny pracy może na wniosek właściwego przełożonego przeprowadzać

badania funkcjonariusza, niezależnie od badań okresowych i kontrolnych, jeżeli jest

to uzasadnione podejrzeniem pogorszenia się jego stanu zdrowia, mogącego mieć negatywny

wpływ na pełnienie służby na aktualnie zajmowanym stanowisku służbowym lub bezpieczeństwo

jednostki organizacyjnej. W uzasadnionym przypadku po przeprowadzeniu badania jednostka

ta niezwłocznie informuje właściwego przełożonego o konieczności natychmiastowego

odsunięcia funkcjonariusza od wykonywania zadań służbowych.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom, o których mowa w ust. 1.

1.

Funkcjonariusz może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby

na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych

jednostek organizacyjnych polegającej na przeprowadzeniu testu sprawności fizycznej

lub badań psychologicznych.

2.

Test i badania, o których mowa w ust. 1, zarządza właściwy przełożony.

3.

Test sprawności fizycznej przeprowadza właściwa komórka organizacyjna jednostki organizacyjnej,

a badania psychologiczne - jednostka służby medycyny pracy.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania procedury

określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby, właściwość komórek organizacyjnych

w tych sprawach, a także predyspozycje wymagane na określonych stanowiskach służbowych

lub w określonych komórkach jednostek organizacyjnych, uwzględniając w szczególności

zapewnienie ochrony zdrowia funkcjonariusza w sposób umożliwiający prawidłowe wykonywanie

obowiązków służbowych.

Funkcjonariuszowi, na jego wniosek, przełożony może udzielić płatnego urlopu zdrowotnego

w celu przeprowadzenia zaleconego przez komisję lekarską leczenia, w wymiarze nieprzekraczającym

6 miesięcy w roku kalendarzowym.

1.

Funkcjonariusz w celu poprawy sprawności może zostać skierowany, w ramach płatnego

dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art. 141 ust. 1, na obóz kondycyjny.

Udział funkcjonariusza w obozie kondycyjnym jest bezpłatny.

2.

Dyrektor Generalny określi, w drodze zarządzenia, tryb kierowania i szczegółowe warunki

korzystania z obozów kondycyjnych przez funkcjonariuszy.

1.

Przełożeni są obowiązani zapewnić funkcjonariuszom bezpieczne i higieniczne warunki

służby.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy oraz przepisów przeciwpożarowych.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zakres stosowania

do funkcjonariuszy przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm. w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz właściwość przełożonych w tych sprawach,

uwzględniając

1)

odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 209

2)

charakter i warunki służby w Służbie Więziennej.

1.

Funkcjonariusz, który wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby

albo wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami

służby doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł szkodę w mieniu, otrzymuje jednorazowe

odszkodowanie. W razie śmierci funkcjonariusza w związku z pełnieniem służby albo

wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby

odszkodowanie otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny, o których mowa w art.

101 ust. 3.

2.

Za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej uważa się

nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które zaszło

podczas lub w związku z

1)

wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;

2)

wykonywaniem czynności w interesie służby, nawet bez polecenia przełożonych;

3)

uczestniczeniem w obowiązkowych zajęciach związanych z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych

i sprawności fizycznej funkcjonariuszy;

4)

wykonywaniem funkcji lub zadań zleconych przez działający w Służbie Więziennej związek

zawodowy funkcjonariuszy albo organizacje zawodowe lub społeczne;

5)

ratowaniem ludzi lub ich mienia z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem mienia

Skarbu Państwa przed zniszczeniem lub zagarnięciem;

6)

udzielaniem przedstawicielowi organu państwowego pomocy przy spełnianiu przez niego

czynności urzędowych;

7)

odbywaniem bezpośredniej drogi do miejsca i z miejsca wykonywania czynności określonych

w pkt 1-6.

3.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

1)

w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez jednostkę

organizacyjną umyślne lub rażąco niedbałe działanie lub zaniechanie funkcjonariusza,

naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki

odpowiadające tym przepisom i sprawowali we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem,

a funkcjonariusz posiadał potrzebne umiejętności do wykonywania określonych czynności

i był należycie przeszkolony w zakresie tych przepisów;

2)

w razie wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie funkcjonariusza spowodowane

użyciem alkoholu lub środka odurzającego;

3)

jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć funkcjonariusza zostały spowodowane przez

niego z winy umyślnej.

4.

Funkcjonariusz, który uległ wypadkowi, niezwłocznie, jeżeli pozwala na to stan jego

zdrowia, zawiadamia na piśmie o wypadku swojego przełożonego. O wypadku może również

zawiadomić przełożonego inna osoba.

5.

Przełożony, który powziął wiadomość o wypadku, niezwłocznie zawiadamia o tym kierownika

jednostki organizacyjnej właściwego ze względu na miejsce wypadku.

6.

Funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie w wysokości 70% miesięcznego

najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza należnego w dniu wydania decyzji

w sprawie odszkodowania, za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, a w razie śmierci

funkcjonariusza osobom uprawnionym, o których mowa w ust. 7, przysługuje odszkodowanie

w wysokości 30-krotności najniższego uposażenia zasadniczego funkcjonariusza; kwotę

jednorazowego odszkodowania lub jego zwiększenia zaokrągla się do pełnych złotych

w górę.

7.

W razie śmierci funkcjonariusza w trakcie pełnienia służby wskutek wypadku albo po

zwolnieniu ze służby w ciągu 3 lat od tego wypadku, jeżeli przyczyną śmierci były

jego skutki, do odszkodowania są uprawnieni członkowie rodziny.

8.

Jeżeli nastąpi dalsze pogorszenie stanu zdrowia funkcjonariusza pozostające w związku

z wypadkiem lub chorobą, które spowodowały ustalony poprzednio uszczerbek na zdrowiu,

i uszczerbek ten powiększy się co najmniej o 10 punktów procentowych, w ciągu 3 lat

od wypadku lub choroby, jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 70% najniższego uposażenia

zasadniczego funkcjonariusza za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, przewyższający

procent, według którego było ustalone odszkodowanie, o którym mowa w ust. 6.

9.

Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 10-krotność najniższego

uposażenia zasadniczego funkcjonariusza, jeżeli wskutek wypadku lub pogorszenia się

stanu zdrowia wskutek wypadku w stosunku do funkcjonariusza została orzeczona całkowita

niezdolność do służby.

10.

Odszkodowanie za udowodnione szkody poniesione wskutek utraty, całkowitego zniszczenia

lub uszkodzenia w związku z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku, jak również przedmiotów

służących do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych

oraz wartości pieniężnych, ustala się na podstawie ich ceny rynkowej z dnia orzekania

o odszkodowaniu, z uwzględnieniem stopnia zużycia tych przedmiotów. Jeżeli nie jest

możliwe ustalenie ceny zakupu takiego samego przedmiotu, jego wartość ustala się według

ceny zakupu przedmiotu tego samego rodzaju o identycznych lub zbliżonych parametrach.

11.

W razie uszkodzenia przedmiotów, odszkodowanie stanowi równowartość kosztów przywrócenia

ich do stanu używalności. Jeżeli jednak stopień uszkodzenia jest znaczny, albo koszty

naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego przedmiotu, przyznaje się odszkodowanie

ustalone w sposób określony w ust. 10.

12.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów zaopatrzenia w wyroby medyczne będące

przedmiotami ortopedycznymi i środki pomocnicze w wysokości udziału własnego nierefundowanego

przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

13.

Odszkodowanie należne członkom rodziny zmniejsza się o kwotę odszkodowania wypłaconego

funkcjonariuszowi, z tytułu uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku lub choroby,

będących przyczyną późniejszego zgonu.

14.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ustalania

okoliczności i przyczyn wypadków i chorób, o których mowa w ust. 1, przełożonych właściwych

do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków oraz szczegółowe obowiązki przełożonego

i funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, uwzględniając

1)

sposób powoływania, skład i tryb postępowania, a także właściwość komisji powypadkowych;

2)

tryb zgłaszania i rozpatrywania zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej oraz zatwierdzania

tych ustaleń;

3)

wzory rejestru wypadków, protokołu powypadkowego oraz innych dokumentów sporządzanych

w toku postępowania;

4)

sposób postępowania w przypadku podejrzenia choroby, wzory dokumentów stosowanych

w postępowaniu oraz podmioty właściwe w tych sprawach;

5)

sposób dokumentowania chorób i ich skutków oraz prowadzenia ich rejestru.

15.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

przełożonych właściwych do przyznawania odszkodowania;

2)

tryb, terminy i sposób ustalania

a)

przysługującego odszkodowania z tytułu wypadku lub choroby pozostającej w związku

z pełnioną służbą,

b)

wysokości odszkodowania za utracone lub zniszczone przedmioty osobistego użytku, jak

również przedmioty służące do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów

samochodowych oraz wartości pieniężnych,

c)

zwrotu kosztów zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi i

środki pomocnicze.

Rozporządzenie powinno mieć na celu zapewnienie przejrzystości i sprawności postępowania

oraz ochronę interesów osób poszkodowanych.

16.

O uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby, o uznaniu za

całkowicie niezdolnego do służby oraz do samodzielnej egzystencji, a także o związku

śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą, orzekają komisje lekarskie. Koszty

orzeczenia ponosi organ kierujący.

17.

Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem lub chorobą dokonuje

się po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji.

18.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

ministrem właściwym do spraw zdrowia i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób, z tytułu których przysługuje

funkcjonariuszowi odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem szczególnych

właściwości lub warunków służby powodujących powstawanie tych chorób oraz ich związek

z pełnioną służbą.

1.

Funkcjonariuszom wykonującym czynności służbowe

1)

w ramach wzmocnienia systemu ochrony jednostki organizacyjnej i sił wsparcia,

2)

podczas zapobiegania klęskom żywiołowym lub likwidacji ich skutków,

3)

podczas szkoleń, konferencji, narad i seminariów organizowanych w ramach szkolenia

oraz doskonalenia zawodowego organizowanych w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby

Więziennej, ośrodkach szkolenia Służby Więziennej i ośrodkach doskonalenia kadr Służby

Więziennej,

4)

podczas narad i odpraw służbowych

- przysługuje wyżywienie na czas trwania tych czynności.

2.

Funkcjonariusz wykonujący czynności służbowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, któremu

rodzaj i warunki pełnienia służby lub względy techniczno-organizacyjne uniemożliwiają

korzystanie z wyżywienia, otrzymuje równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, uprawnienia funkcjonariuszy

do wyżywienia podczas pełnienia służby w warunkach, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

normy wyżywienia oraz formy ich realizacji, a także wysokość dziennej pieniężnej wartości

normy wyżywienia, jej waloryzację oraz dopuszczalne przekroczenia, a także inne przypadki,

w których wyżywienie przysługuje, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki otrzymywania równoważnika pieniężnego

w zamian za wyżywienie podczas pełnienia służby oraz jego wysokość, uwzględniając

sposób jego naliczania oraz wypłaty, mając na względzie czas i charakter wykonywanych

czynności służbowych.

1.

Czasem służby jest czas, w którym funkcjonariusz pozostaje w dyspozycji przełożonego

w jednostce organizacyjnej lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania zadań służbowych,

w tym również związanych z uczestnictwem w szkoleniu lub doskonaleniu zawodowym oraz

odbywaniem podróży służbowych.

2.

Do celów rozliczenia czasu służby funkcjonariusza

1)

przez dobę - należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której funkcjonariusz

rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby;

2)

przez tydzień - należy rozumieć 7 kolejnych dni kalendarzowych, poczynając od pierwszego

dnia okresu rozliczeniowego.

1.

Czas służby wynosi przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym

nieprzekraczającym 4 miesięcy.

2.

Obowiązujący funkcjonariusza wymiar czasu służby w przyjętym okresie rozliczeniowym

oblicza się, mnożąc 40 godzin przez liczbę tygodni przypadających w okresie rozliczeniowym,

a następnie dodając do otrzymanej liczby godzin iloczyn 8 godzin i liczby dni pozostałych

do końca okresu rozliczeniowego, przypadających od poniedziałku do piątku.

3.

Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym i przypadające w innym dniu niż

niedziela obniża wymiar czasu służby o 8 godzin.

4.

Wymiar czasu służby funkcjonariusza w okresie rozliczeniowym ulega w tym okresie obniżeniu

o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w służbie przypadających do przepracowania

w czasie tej nieobecności, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu służby.

1.

Tygodniowy czas służby łącznie z przedłużonym czasem służby nie może przekraczać przeciętnie

48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym.

2.

Ograniczenie przewidziane w ust. 1 nie dotyczy kierowników jednostek organizacyjnych

i ich zastępców.

1.

Wprowadza się rozkład czasu służby funkcjonariusza

1)

wielozmianowy - na stanowiskach służbowych, na których wymaga się pełnienia służby

w systemie zmianowym lub w sposób ciągły;

2)

jednozmianowy - na pozostałych stanowiskach służbowych.

2.

Rozkład czasu służby wprowadza przełożony.

1.

Funkcjonariusz pełni służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby przez 8 godzin

dziennie od poniedziałku do piątku.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej określa godziny rozpoczęcia i zakończenia służby

w jednostce organizacyjnej oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych i posterunkach,

uwzględniając potrzebę dostosowania czasu służby do potrzeb tej jednostki, do czasu

pracy innych jednostek organizacyjnych, urzędów i organów współdziałających z jednostką

organizacyjną.

3.

Funkcjonariusz pełniący służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby może być wyznaczony

przez kierownika jednostki organizacyjnej do pełnienia służby w sobotę, niedzielę

albo święto, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby jednostki organizacyjnej.

W zamian za czas służby w sobotę, niedzielę albo święto funkcjonariuszowi udziela

się innego dnia wolnego od służby w najbliższym tygodniu przypadającym po tych dniach.

Funkcjonariusz pełni służbę w wielozmianowym rozkładzie czasu służby na zmiany trwające

po 12 godzin, po których następują 24 godziny wolne od służby albo 48 godzin, jeżeli

zadania służbowe były wykonywane w porze nocnej, w dniach i godzinach rozpoczęcia

i zakończenia służby ustalonych przez kierownika jednostki organizacyjnej.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej lub upoważniony

przez niego kierownik komórki organizacyjnej może ustalić indywidualny rozkład czasu

służby funkcjonariusza, na jego wniosek lub za jego zgodą, w wymiarze czasu służby

przewidzianym dla jednozmianowego rozkładu czasu służby.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

kierowników jednostek organizacyjnych i ich zastępców;

2)

przypadków konieczności wprowadzenia wzmocnionego systemu ochrony, sił wsparcia, odwodu

oraz prowadzenia działań związanych z zapobieganiem klęskom żywiołowym lub likwidacją

ich skutków.

3.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 2 funkcjonariuszowi przysługuje równoważny

okres odpoczynku, którego należy udzielić bezpośrednio po pełnieniu służby powodującym

naruszenie okresu odpoczynku.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego.

2.

W przypadku określonym w art. 127 ust. 2 pkt 2 oraz w przypadku zmiany pory pełnienia

służby przez funkcjonariusza w związku z jego przejściem na inną zmianę, zgodnie z

ustalonym rozkładem czasu służby, tygodniowy nieprzerwany odpoczynek może obejmować

mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może ustalić dniem wolnym od służby, dla funkcjonariuszy

pełniących służbę w jednozmianowym rozkładzie czasu służby, dzień służby przypadający

między dniami wolnymi od służby i wyznaczyć dniem służby najbliższą sobotę. Jeżeli

sobota przypada po wolnym od służby piątku lub przed wolnym od służby poniedziałkiem,

kierownik jednostki organizacyjnej wyznacza dniem służby sobotę następną.

2.

O ustaleniu dnia wolnego od służby oraz o sobocie wyznaczonej dniem służby funkcjonariusza

informuje się, w sposób przyjęty w jednostce organizacyjnej, co najmniej z 14-dniowym

wyprzedzeniem.

1.

Czas służby funkcjonariusza może zostać przedłużony do 48 godzin tygodniowo, w szczególności

ze względu na konieczność

1)

wykonania rozpoczętych zadań służbowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;

2)

zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach i posterunkach, na których jest wymagane

utrzymanie pełnienia służby w sposób ciągły;

3)

realizacji innych zadań służbowych niecierpiących zwłoki.

2.

Czas pełnienia służby, o którym mowa w ust. 1, przedłuża kierownik komórki organizacyjnej,

w której funkcjonariusz pełni służbę.

W zamian za przedłużony czas służby, o którym mowa w art. 130 ust. 1, funkcjonariuszowi

przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze, który powinien być udzielony

w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 121 ust. 1.

Funkcjonariusz, do którego obowiązków należy kierowanie pojazdem samochodowym, może

pełnić służbę do 12 godzin na dobę, w tym kierować pojazdem nie dłużej niż 10 godzin.

Czas nieprzerwanego kierowania samochodem nie może przekroczyć 6 godzin, po których

następuje przerwa trwająca 30 minut.

1

Lekarze oraz inni funkcjonariusze posiadający wyższe wykształcenie wykonujący zawód

medyczny, pełniący służbę w podmiocie leczniczym udzielającym świadczeń zdrowotnych

dla osób pozbawionych wolności, których stan zdrowia wymaga całodobowych świadczeń

zdrowotnych, mogą być obowiązani do pełnienia w tym podmiocie dyżuru medycznego.

2.

Czas pełnienia dyżuru medycznego wlicza się do czasu służby.

3.

Służba w ramach pełnienia dyżuru medycznego może być planowana również w zakresie,

w jakim będzie przekraczać 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym,

z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

1.

Funkcjonariusz pełniący służbę

1)

w pracowni radiologicznej, jeżeli do jego podstawowych obowiązków służbowych należy

a)

stosowanie w celach diagnostycznych lub leczniczych źródeł promieniowania jonizującego,

a w szczególności wykonujący badania lub zabiegi, asystujący lub wykonujący czynności

pomocnicze przy badaniach lub zabiegach, obsługujący urządzenia zawierające źródła

promieniowania lub wytwarzające promieniowanie jonizujące lub wykonujący czynności

zawodowe bezpośrednio przy chorych leczonych za pomocą źródeł promieniotwórczych,

lub

b)

dokonywanie pomiarów dozymetrycznych promieniowania jonizującego związanych z działalnością,

o której mowa w lit. a,

2)

w pracowni fizykoterapii, jeżeli do jego podstawowych obowiązków służbowych należy

kontrolowanie techniki stosowanych zabiegów lub samodzielne wykonywanie zabiegów

- wykonuje te obowiązki służbowe przez 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na

tydzień.

2.

Pozostałe 3 godziny dobowego wymiaru służby funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1,

pozostaje w dyspozycji kierownika jednostki organizacyjnej, który może polecić temu

funkcjonariuszowi wykonywanie w tym czasie innych zadań służbowych.

1.

W jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne karty ewidencji obecności

funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz ewidencję przedłużonego

czasu służby.

2.

Ewidencje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się funkcjonariuszowi na jego żądanie.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może wyznaczyć funkcjonariusza do pozostawania

w gotowości do pełnienia służby na telefoniczne wezwanie, zwanego dalej „dyżurem telefonicznym”,

przy czym dyżur ten nie może naruszać prawa funkcjonariusza do odpoczynku, o którym

mowa w art. 127 i 128.

2.

Do dyżuru telefonicznego nie wyznacza się funkcjonariusza bezpośrednio po zakończeniu

służby pełnionej w porze nocnej.

3.

Funkcjonariusz może być wyznaczony do dyżuru telefonicznego nie więcej niż 2 razy

w miesiącu, w tym najwyżej raz w sobotę, niedzielę lub święto. Czas trwania dyżuru

telefonicznego nie może przekroczyć 12 godzin na dobę.

4.

Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza się do czasu służby, jeżeli w tym czasie funkcjonariusz

nie wykonywał czynności służbowych.

5.

Jeżeli funkcjonariusz wykonywał polecone czynności służbowe w czasie dyżuru telefonicznego

1)

po godzinach służby - to za czas ich wykonywania udziela się w tym samym wymiarze

czasu wolnego od służby;

2)

w dniu wolnym od służby, sobotę, niedzielę lub święto - udziela się innego dnia wolnego

od służby.

1

Funkcjonariusz, który przed dniem ustania stosunku służbowego nie wykorzystał czasu

wolnego od służby za pełnienie służby ponad ustawowy wymiar, otrzymuje ekwiwalent

pieniężny.

2.

Ekwiwalent pieniężny za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego

od służby ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z

dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu

wypoczynkowego w wymiarze 26 dni.

2.

Funkcjonariusz nie może zrzec się prawa do urlopu wypoczynkowego.

3.

W okresie od dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego zgłoszenia wystąpienia

ze służby do dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusz jest obowiązany wykorzystać

przysługujący mu za dany rok kalendarzowy urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, jeżeli

w tym okresie przełożony udzieli mu tego urlopu.

1.

Prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego funkcjonariusz nabywa z upływem każdego

miesiąca służby w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w art.

138 ust. 1.

2.

Prawo do kolejnych urlopów wypoczynkowych funkcjonariusz nabywa w każdym następnym

roku kalendarzowym.

1.

Urlopu wypoczynkowego udziela się w dni, które są dla funkcjonariusza dniami służby,

zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby, w wymiarze godzinowym odpowiadającym

dobowemu wymiarowi czasu służby funkcjonariusza w danym dniu.

2.

Przy udzielaniu urlopu wypoczynkowego zgodnie z ust. 1 jeden dzień urlopu wypoczynkowego

odpowiada 8 godzinom służby.

3.

Udzielenie funkcjonariuszowi urlopu wypoczynkowego w dniu służby, w wymiarze godzinowym

odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu służby, jest dopuszczalne jedynie w przypadku,

gdy część urlopu wypoczynkowego pozostała do wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy

wymiar czasu służby funkcjonariusza w dniu, na który ma być udzielony urlop wypoczynkowy.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje płatny dodatkowy urlop wypoczynkowy, zwany dalej „urlopem

dodatkowym”, w wymiarze do 13 dni rocznie, z tytułu pełnienia służby w warunkach szkodliwych

dla zdrowia albo szczególnie uciążliwych, a także z tytułu osiągnięcia przez funkcjonariusza

stażu służby.

2.

Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w warunkach

szkodliwych dla zdrowia albo szczególnie uciążliwych wynosi

1)

12 dni w roku - dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu zadań w

zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w

a)

oddziale przeciwgruźliczym szpitali ogólnych,

b)

laboratorium wykonującym analizy i badania dla oddziałów wymienionych w lit. a;

2)

5 dni w roku - dla funkcjonariusza pełniącego służbę w stałym wypełnianiu zadań w

zakresie bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziale dla osadzonych stwarzających

poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego

lub aresztu śledczego oraz dla funkcjonariuszy pełniących służbę w oddziałach terapeutycznych

dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo.

3.

Urlop dodatkowy przysługujący funkcjonariuszowi z tytułu stażu służby wynosi

1)

5 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 10 lat;

2)

9 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 15 lat;

3)

13 dni - dla funkcjonariusza, który pełni służbę co najmniej przez 20 lat.

4.

W razie zbiegu uprawnień do urlopów dodatkowych z różnych tytułów funkcjonariuszowi

przysługuje jeden urlop dodatkowy w wymiarze korzystniejszym.

1.

Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu dodatkowego

1)

z upływem roku służby pełnionej w warunkach, o których mowa w art. 141 ust. 2;

2)

z dniem osiągnięcia określonego stażu służby.

2.

Prawo do kolejnych urlopów dodatkowych funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku

kalendarzowym, z tym że w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, musi być to rok,

w którym służba jest pełniona w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub szczególnie

uciążliwych.

3.

Funkcjonariuszowi, który wykorzystał urlop dodatkowy za dany rok kalendarzowy, a następnie

nabył w ciągu tego roku prawo do urlopu dodatkowego w wyższym wymiarze, przysługuje

urlop uzupełniający.

1.

Jeżeli funkcjonariusz nie może rozpocząć urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego

w ustalonym terminie z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w służbie, a w szczególności

z powodu

1)

czasowej niezdolności do służby wskutek choroby,

2)

odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

3

urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu

macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego

lub urlopu rodzicielskiego,

4)

zawieszenia w czynnościach służbowych

- urlop wypoczynkowy lub urlop dodatkowy przesuwa się na termin późniejszy.

2.

Urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego w części niewykorzystanej z powodów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, udziela się w terminie późniejszym.

Wymiar urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego funkcjonariusza ulega proporcjonalnemu

obniżeniu o 1/12 za każdy miesiąc trwania zawieszenia w czynnościach służbowych lub

stosowania tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz urlop ten wykorzystał

w przysługującym mu wymiarze.

1.

Funkcjonariuszowi udziela się na jego wniosek płatnego urlopu okolicznościowego z

tytułu przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

jeżeli z przeniesieniem wiąże się zmiana zamieszkania, w wymiarze 5 dni.

2.

Funkcjonariuszowi można udzielić na jego wniosek płatnego urlopu okolicznościowego

na załatwienie szczególnie ważnych spraw osobistych lub rodzinnych, w wymiarze 3 dni

w roku kalendarzowym.

1.

Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów

i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również funkcjonariuszowi, który uzyskał

zezwolenie na przeprowadzenie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego, a także na

odbycie aplikacji radcowskiej, legislacyjnej albo specjalizacji lekarskiej, udziela

się płatnego urlopu szkoleniowego w wymiarze

1)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

2)

w szkołach pomaturalnych lub na studiach podyplomowych - 14 dni w celu przygotowania

się i złożenia egzaminu końcowego;

3)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;

4)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego albo specjalizacji lekarskiej

- 30 dni.

2.

Urlopu udziela się w dni, które są dla funkcjonariusza dniami służby, zgodnie z obowiązującym

go rozkładem czasu służby.

1.

Funkcjonariuszowi, na jego pisemny wniosek, można udzielić urlopu bezpłatnego, jeżeli

nie zakłóci to funkcjonowania służby w jednostce organizacyjnej. Okresu urlopu bezpłatnego

nie wlicza się do okresu służby w Służbie Więziennej.

2.

Funkcjonariuszowi, który wyjeżdża wspólnie z małżonkiem wyznaczonym do wykonywania

zadań poza granicami państwa albo przeniesionym do wykonywania obowiązków służbowych

w placówce zagranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1403, z późn. zm., na jego pisemny wniosek udziela się urlopu bezpłatnego na czas wykonywania przez

małżonka zadań za granicą albo obowiązków służbowych w placówce zagranicznej.

3.

Funkcjonariuszowi pełniącemu z wyboru funkcje w związku zawodowym przysługują urlopy

bezpłatne na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Urlopu wypoczynkowego i urlopu dodatkowego udziela się funkcjonariuszowi zgodnie z

harmonogramem służby oraz rocznymi planami urlopów, biorąc pod uwagę wnioski funkcjonariuszy

i konieczność zapewnienia normalnego funkcjonowania służby w jednostce organizacyjnej.

2.

Na wniosek funkcjonariusza urlop wypoczynkowy może być podzielony na części, z tym

że co najmniej jedna część urlopu powinna obejmować nie mniej niż 14 kolejnych dni

kalendarzowych.

3.

Dodatkowy urlop wypoczynkowy może być dzielony na dwie części, z wyjątkiem urlopu,

o którym mowa w art. 141 ust. 2 pkt 2 lub ust. 3 pkt 1.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego, a także wstrzymać udzielenie

mu urlopu wypoczynkowego w całości lub w części - z ważnych względów służbowych.

2.

Termin urlopu wypoczynkowego może być przesunięty na uzasadniony wniosek funkcjonariusza.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego albo wstrzymanie udzielenia mu urlopu

wypoczynkowego wymaga formy pisemnej.

4.

Wniosek o przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego powinien zawierać, poza uzasadnieniem

przyczyn tego przesunięcia, także wskazanie innego terminu do końca danego roku kalendarzowego,

w którym urlop wypoczynkowy zostanie wykorzystany.

5.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego lub któremu urlop ten został

wstrzymany, przysługuje na jego pisemny wniosek zwrot poniesionych

1)

opłat za pobyt w ośrodkach wczasowych, sanatoriach, kwaterach prywatnych lub za inne

usługi związane z wypoczynkiem w czasie tego pobytu, niewykorzystane przez funkcjonariusza

i członków jego rodziny, jeżeli organizator wypoczynku lub inny podmiot świadczący

usługi w tym zakresie nie zwrócił wniesionych opłat;

2)

kosztów transportu funkcjonariusza oraz członków jego rodziny, jeżeli jego odwołanie

z urlopu wypoczynkowego lub wstrzymanie spowodowało również ich powrót.

2.

Przez członków rodziny funkcjonariusza rozumie się osoby wymienione w art. 216.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz dołącza rachunki i bilety potwierdzające

poniesione koszty. Jeżeli uzyskanie lub przedłożenie rachunków i biletów nie jest

możliwe, funkcjonariusz składa pisemne oświadczenie o wysokości poniesionych kosztów

oraz o przyczynach braku ich udokumentowania.

1

W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu wypoczynkowego lub urlopu dodatkowego

w całości lub w części z powodu ustania stosunku służbowego funkcjonariuszowi przysługuje

ekwiwalent pieniężny.

2.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

ustala się w wysokości 1/21 miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W sprawach dotyczących udzielania zwolnień od zajęć służbowych oraz sposobu usprawiedliwiania

nieobecności w służbie w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio

przepisy wydane na podstawie art. 298, ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych i ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 159).

Właściwym przełożonym w sprawach określonych w niniejszym rozdziale jest kierownik

jednostki organizacyjnej, a w stosunku do funkcjonariuszy zajmujących wyższe stanowiska

kierownicze - odpowiedni przełożony, o którym mowa w art. 63 ust. 2.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do noszenia w czasie służby: przepisowego umundurowania,

wyposażenia polowego, dystynkcji, odznak, oznak służby i znaków identyfikacyjnych.

2.

Umundurowanie, wyposażenie polowe, oznaki służby, dystynkcje i znaki identyfikacyjne

mogą być noszone wyłącznie przez funkcjonariuszy.

3.

Minister Sprawiedliwości może określić, w drodze rozporządzenia, stanowiska służbowe,

na których funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych nie mają obowiązku

noszenia umundurowania i wyposażenia polowego, uwzględniając miejsce pełnienia służby

oraz specyfikę wykonywanych zadań służbowych.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie oraz wyposażenie polowe dla poszczególnych

rodzajów służby.

2.

Uprawnienie do umundurowania w ramach należności mundurowej realizuje się w następujących

formach

1)

gotowych składników umundurowania;

2)

tkanin ze zwrotem kosztów szycia i dodatków krawieckich;

3)

równowartości pieniężnej;

4)

wypłaty równoważnika pieniężnego.

3.

Funkcjonariusz mianowany na stałe nabywa na własność otrzymane składniki umundurowania.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb realizacji uprawnień funkcjonariuszy w służbie stałej i przygotowawczej

do umundurowania i wyposażenia polowego oraz sposób ustalania okresów użytkowania

i używalności przedmiotów mundurowych i wyposażenia polowego będących w użytkowaniu

i częstotliwość ustalania stanu jakościowego posiadanego przez funkcjonariusza umundurowania

i wyposażenia polowego, z uwzględnieniem

a)

funkcjonariuszy uprawnionych do wyposażenia polowego, pełniących służbę w działach

ochrony jednostek organizacyjnych, uczestników szkolenia wstępnego i zawodowego oraz

zasad przydziału takiego wyposażenia pozostałym funkcjonariuszom,

b)

warunków wydawania umundurowania funkcjonariuszom w służbie przygotowawczej, warunków

wydawania umundurowania używanego i wyposażenia polowego używanego, warunków ponownego

wydawania umundurowania i wyposażenia polowego w przypadkach ich utraty z przyczyn

niezawinionych przez funkcjonariuszy,

c)

warunków zwrotu przez funkcjonariuszy wyposażenia polowego i umundurowania,

d)

formy realizacji uprawnień funkcjonariuszy do umundurowania i wyposażenia polowego,

w szczególności w postaci gotowych składników umundurowania, tkanin ze zwrotem kosztów

szycia i dodatków krawieckich, równowartości pieniężnej za niepobrane składniki umundurowania,

formy zwrotu przez funkcjonariuszy przedmiotów wyposażenia polowego i umundurowania

lub ich wartości pieniężnej odpowiadającej stopniowi naturalnego zużycia;

2)

wzory umundurowania, oznaki służby i dystynkcje funkcjonariuszy oraz wzory wyposażenia

polowego, z uwzględnieniem podziału na umundurowanie letnie i zimowe oraz służbowe

i wyjściowe, kroju i barwy składników umundurowania i wyposażenia polowego, wzorów

oznak służby i dystynkcji na poszczególnych składnikach oraz wzorów znaków identyfikacyjnych;

3)

warunki i sposób noszenia umundurowania i wyposażenia polowego oraz orderów, odznaczeń,

medali, odznak i znaków identyfikacyjnych, z uwzględnieniem okresów noszenia umundurowania

letniego i zimowego, w których funkcjonariusze noszą umundurowanie wyjściowe, sposobu

noszenia poszczególnych składników umundurowania i wyposażenia polowego, umiejscowienia

oznak służby i dystynkcji oraz znaków identyfikacyjnych na składnikach umundurowania

i wyposażenia polowego oraz ze wskazaniem miejsca i kolejności noszenia orderów, odznaczeń,

medali i ich baretek;

4)

normy umundurowania dla funkcjonariuszy w służbie stałej i służbie przygotowawczej,

formy ich realizacji oraz ilości i okresy używalności przedmiotów umundurowania i

wyposażenia polowego określonych w tych normach, które podlegają zwrotowi, z podziałem

na

a)

normy umundurowania dla funkcjonariuszy mężczyzn i kobiet,

b)

normy uzupełniające dla funkcjonariuszy, którym nadano wyższy stopień Służby Więziennej,

c)

normy wydawanych materiałów w zamian za gotowe umundurowanie,

d)

normy wyposażenia polowego funkcjonariuszy,

e)

dodatkowe normy dla uczestników szkolenia wstępnego i zawodowego,

f)

dodatkowe normy dla kompanii honorowej Służby Więziennej oraz dowódcy uroczystości,

dowódcy kompanii honorowej i pocztu sztandarowego,

g)

dodatkowe normy dla przewodników psów, drużyn strzeleckich i drużyn przeciwpożarowych

- z uwzględnieniem rodzaju wykonywanych zadań i zajmowanych stanowisk służbowych.

1.

W zamian za umundurowanie i czyszczenie chemiczne umundurowania funkcjonariusz otrzymuje

równoważnik pieniężny.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, szczegółowy tryb otrzymywania i zwrotu

oraz przypadki zawieszania i wznawiania wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian

za umundurowanie oraz wysokość równoważnika pieniężnego za czyszczenie chemiczne umundurowania

dla funkcjonariuszy w służbie stałej i przygotowawczej, uwzględniając w szczególności

wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie dla poszczególnych stopni

Służby Więziennej i należnych norm umundurowania oraz wysokość równoważnika pieniężnego

za czyszczenie chemiczne.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać

przepisów prawa, w szczególności niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia przełożonego, jeśli jego

wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.

3.

O odmowie wykonania polecenia funkcjonariusz powinien zameldować wyższemu przełożonemu,

Dyrektorowi Generalnemu lub Ministrowi Sprawiedliwości z pominięciem drogi służbowej.

4.

Przełożony jest obowiązany przeciwdziałać mobbingowi. Przepisy art. 94 stosuje się odpowiednio.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny mają odpowiednie zastosowanie do funkcjonariuszy Służby Więziennej.

Małżonkowie, osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz osoby pozostające ze sobą we wspólnym

pożyciu nie mogą pełnić służby lub być zatrudnione w tej samej jednostce organizacyjnej,

jeżeli powstałby między tymi osobami stosunek podległości służbowej.

1.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

2.

Przełożony może zezwolić funkcjonariuszowi na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą,

jeżeli zajęcie takie

1)

nie zakłóca wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych w zakresie zadań

Służby Więziennej określonych w ustawie;

2)

nie narusza prestiżu służby;

3)

nie podważa zaufania do bezstronności funkcjonariusza.

3.

Udzielone zezwolenie na podjęcie zajęcia zarobkowego cofa się w przypadku naruszenia

któregokolwiek z warunków, o których mowa w ust. 2.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawach

udzielania zezwoleń na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, dane, jakie powinien

zawierać wniosek funkcjonariusza o udzielenie zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego

poza służbą oraz sposób i termin zawiadamiania funkcjonariusza o udzieleniu zezwolenia,

odmowie jego udzielenia albo cofnięciu zezwolenia, uwzględniając sprawność postępowania.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, obejmującym

majątek stanowiący małżeńską wspólność majątkową i jego majątek osobisty, przy nawiązaniu

stosunku służbowego, a następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31

grudnia roku poprzedniego, a także przy rozwiązaniu stosunku służbowego.

2.

Funkcjonariusz składający oświadczenie o swoim stanie majątkowym podaje informacje

o osiągnięciu dochodu oraz nabyciu mienia od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby

prawnej, jednostki samorządu terytorialnego, ich związków lub innej osoby prawnej

jednostki samorządu terytorialnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, w okresie

ostatnich 12 miesięcy przed dniem składania oświadczenia.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz składa kierownikowi jednostki

organizacyjnej, a funkcjonariusz zajmujący wyższe stanowisko kierownicze - odpowiedniemu

przełożonemu, o którym mowa w art. 63 ust. 2. Właściwy przełożony dokonuje analizy

informacji zawartych w oświadczeniu w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Osoba

dokonująca analizy jest uprawniona do porównania treści analizowanego oświadczenia

z treścią uprzednio złożonego oświadczenia.

4.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584, z późn. zm., dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tejże ustawy.

5.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, stanowią tajemnicę służbową

w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych, chyba że funkcjonariusz,

który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. Oświadczenie przechowuje

się przez 6 lat. Po upływie tego okresu oświadczenie o stanie majątkowym podlega zniszczeniu.

6.

W sprawach nieuregulowanych w ust. 1 - 5 do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1,

i jego analizy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w ust. 4.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o podjęciu przez małżonka

lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym zatrudnienia lub innych czynności

zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie

ochrony osób i mienia lub podjęciu działalności gospodarczej w tym zakresie, a także

o fakcie bycia wykonawcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 907, z późn. zm. na rzecz organów i jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra

Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o wystąpieniu takiej

sytuacji.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o objęciu przez niego, małżonka

lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym akcji lub udziałów w podmiotach

świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie ochrony osób i mienia,

w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o wystąpieniu takiej sytuacji.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza Służbą Więzienną.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Dyrektora Generalnego lub upoważnionego przez niego przełożonego.

1.

Funkcjonariusz podczas i w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych korzysta z

ochrony prawnej przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie karne, wszczęte

przeciwko niemu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych, zostanie prawomocnie zakończone: orzeczeniem o umorzeniu postępowania

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

3.

Koszty obrony zwraca się ze środków budżetu państwa na wniosek funkcjonariusza, w

wysokości faktycznie poniesionych kosztów, nie wyższej niż stawka maksymalna wynagrodzenia

jednego obrońcy, określona w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze.

Funkcjonariuszowi przysługują szczególne uprawnienia związane z rodzicielstwem określone

w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 186

Funkcjonariuszom uczestniczącym w szkoleniach, kursach, kursokonferencjach, naradach

i odprawach służbowych, organizowanych w ramach szkolenia oraz doskonalenia zawodowego

w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodkach szkolenia Służby Więziennej

i ośrodkach doskonalenia kadr Służby Więziennej przysługuje bezpłatne zakwaterowanie.

(uchylony).

1

Jeżeli funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał, nie spełnia warunków do nabycia

prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane na podstawie przepisów

ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1442, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia,

nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe wynagrodzenie wypłacane na podstawie art.

208, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440, 1717 i 1734).

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury na podstawie ustawy, o której mowa w art. 97

ust. 3, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie po zawiadomieniu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o nabyciu przez

funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których mowa w ust.

4.

8.

Kwota należnych zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki

organizacyjne do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego

i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

i doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

3)

krótkoterminowy urlop, nieprzekraczający 5 dni;

4)

przyznanie odznaki, o której mowa w art. 36;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedterminowe nadanie wyższego stopnia;

7)

przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania wyróżnień

oraz właściwość przełożonych w tych sprawach, uwzględniając w szczególności sposób

i formę dokonywania wyróżnień.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

2.

Członkom rodziny funkcjonariusza wymienionym w art. 176 przysługuje prawo do zamieszkania

w przydzielonym funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnym.

3.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej przysługującej funkcjonariuszowi uwzględnia

się jego stan rodzinny oraz stopień służbowy lub zajmowane stanowisko.

4.

Za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi

środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza

w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie

wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

5.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać kwaterę tymczasową.

Prawo do lokalu mieszkalnego realizuje się przez

1)

przydział lokalu albo

2)

przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, zwanej dalej „pomocą

finansową”.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przydziela się decyzją administracyjną lokal mieszkalny,

o którym mowa w art. 177, uwzględniając następujące okoliczności

1)

brak lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej;

2)

przydatność do służby, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby w Służbie Więziennej;

3)

przeniesienie z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, niebędącej miejscowością

pobliską;

4)

zajmowanie kwatery tymczasowej w budynku jednostki organizacyjnej przeznaczonym na

cele służbowe lub znajdującym się na terenie zamkniętym.

1.

Jednostkowa norma powierzchni mieszkalnej, zwana dalej „normą”, wynosi od 7 m

2.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługują następujące normy

1)

samotnemu - dwie normy;

2)

posiadającemu rodzinę - po jednej normie dla funkcjonariusza i każdego członka rodziny,

o którym mowa w art. 176.

3.

Normy dodatkowe przysługują

1)

funkcjonariuszowi posiadającemu stopień majora, podpułkownika, pułkownika lub generała

Służby Więziennej albo zajmującemu stanowisko służbowe przysługujące tym oficerom

- jedna norma;

2)

Dyrektorowi Generalnemu oraz jego zastępcom - dwie normy.

4.

W razie zbiegu uprawnień do norm dodatkowych z tytułu służby obojga małżonków w Służbie

Więziennej uwzględnia się korzystniejsze normy dodatkowe przysługujące tylko jednemu

z nich.

1.

Funkcjonariuszowi przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej

liczbie przysługujących mu norm.

2.

Powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi.

3.

Za lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej większej od przysługującej zgodnie z

normami uważa się lokal, w którym zwiększenie powierzchni mieszkalnej przekracza połowę

górnej granicy normy.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, za zgodą Dyrektora Generalnego, funkcjonariuszowi

można przydzielić lokal mieszkalny, o którym mowa w ust. 3.

5.

Funkcjonariuszowi za jego pisemną zgodą lub na jego pisemny wniosek może być przydzielony

lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej mniejszej od przysługującej mu zgodnie

z normami.

6.

Przydział lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 5, nie pozbawia funkcjonariusza

prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej normom

mu przysługującym.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby zajmuje przydzielony mu decyzją administracyjną lokal mieszkalny,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny w dotychczasowej miejscowości pełnienia służby albo

2)

zwróci przyznaną mu pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1.

2.

Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości, który nie zwolnił

lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz funkcjonariusz, który nie

zwrócił pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może otrzymać w nowym miejscu

pełnienia służby kwaterę tymczasową.

3.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

zakwaterowanie. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków jednostki organizacyjnej,

do której funkcjonariusz został delegowany.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego, są

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne, małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) wspólnie zamieszkujące z funkcjonariuszem i pozostające na jego utrzymaniu,

nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;

3)

rodzice funkcjonariusza lub jego małżonka wspólnie zamieszkujący z funkcjonariuszem

i pozostający na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo

są niezdolni do wykonywania zatrudnienia.

1.

Na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale

uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i

przekazane do dyspozycji Służby Więziennej.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają wynikających z prawa własności uprawnień do rozporządzania

lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku

mieszkania, jeżeli

1)

on sam lub jego małżonek nie posiada w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości

pobliskiej tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu;

2)

funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi nie przyznano pomocy finansowej, o której mowa

w art. 184 ust. 1.

2.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej

miejscowości przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w nowej

miejscowości pełnienia służby

1)

nie przyznano mu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego;

2)

nie przydzielono mu lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej.

1.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 178 ust. 1, wynosi 8 zł dziennie.

2.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 1, podlega corocznej waloryzacji

o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji stanowi kwota równoważnika pieniężnego

obowiązująca w roku poprzedzającym rok, w którym waloryzacja następuje.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić przełożonego o każdej zmianie

mającej wpływ na uprawnienie do otrzymywania równoważnika z tytułu braku mieszkania.

2.

Równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania przysługuje w okresie od dnia powstania

uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia.

1.

W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 178

ust. 1, wydaje się decyzję o jego zwrocie.

2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wypłaty równoważnika, o którym

mowa w art. 178 ust. 1, oraz sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego,

uwzględniając termin wypłaty i zwrotu równoważnika oraz jednostki organizacyjne właściwe

do jego wypłaty.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje corocznie równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego

lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu lub jego małżonkowi tytułu prawnego.

2.

W przypadku funkcjonariuszy będących małżonkami uprawnionymi do równoważnika pieniężnego

za remont albo do równoważnika z tytułu braku mieszkania, świadczenie to przysługuje

tylko jednemu z nich; nie dotyczy to funkcjonariuszy przeniesionych z urzędu do pełnienia

służby w innej miejscowości niebędącej miejscowością pobliską.

3.

Równoważnik pieniężny za remont nie przysługuje w razie zajmowania części lokalu mieszkalnego

lub domu, o których mowa w ust. 1.

4.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wynosi 339,79 zł.

5.

Wysokość równoważnika pieniężnego, o której mowa w ust. 4, podlega corocznej waloryzacji

o ustalony w ustawie budżetowej na dany rok średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych. Podstawę waloryzacji stanowi kwota równoważnika pieniężnego

obowiązująca w roku poprzedzającym rok, w którym waloryzacja następuje.

6.

W przypadku pobrania nienależnego równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1,

wydaje się decyzję o jego zwrocie.

7.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty równoważnika,

o którym mowa w ust. 1, oraz sposób zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego,

uwzględniając wzór wniosku o przyznanie równoważnika, termin wypłaty i zwrotu równoważnika,

a także jednostki organizacyjne właściwe do jego wypłaty.

(uchylony).

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, który spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego,

a który lokalu tego nie otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale,

przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej

albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,

położonych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.

2.

W razie zbiegu uprawnień do pomocy finansowej z tytułu służby obojga małżonków świadczenie

to przysługuje tylko jednemu z nich.

1.

Pomoc finansową przyznaje się funkcjonariuszowi w wysokości 25% wartości lokalu mieszkalnego

o powierzchni użytkowej 50 m

2.

Wartość lokalu mieszkalnego, na podstawie której oblicza się wysokość pomocy finansowej,

stanowi iloczyn 50 m

3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania w zakresie przyznawania,

wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1, uwzględniając

rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz jednostki

organizacyjne właściwe do wypłaty pomocy finansowej, a także termin i miejsce zwrotu

pomocy finansowej.

1.

Pomoc finansowa podlega zwrotowi w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby

przed upływem 15 lat służby w Służbie Więziennej, z wyjątkiem funkcjonariusza, który

przed upływem tego okresu nabył prawo do renty inwalidzkiej Służby Więziennej.

2.

Do ustalenia kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje się kwotę przyznanego

świadczenia waloryzowanego corocznie o średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych, ustalony w ustawie budżetowej, w przypadku gdy obowiązek zwrotu

powstał w latach następujących po roku przyznania pomocy finansowej.

3.

Na pisemny wniosek funkcjonariusza zwrot pomocy finansowej może nastąpić w ratach.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 184 ust. 1;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy

albo lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, odpowiadający co najmniej przysługującej

mu powierzchni mieszkalnej;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w pkt 2.

1.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177, wydaje się, jeżeli

funkcjonariusz

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2)

używa lokalu mieszkalnego w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 184 ust. 1;

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

8)

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego lub umyślnie

popełnione przestępstwo skarbowe, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych

i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone

w art. 258 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli funkcjonariuszowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 177; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo

wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 177, przez funkcjonariusza

lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, któremu

przydzielono kwaterę tymczasową, ponosi koszty dostawy do niej energii elektrycznej

i cieplnej, gazu i wody, odbioru ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych oraz wydatki

związane z korzystaniem z urządzeń radiowo-telewizyjnych, windy, telefonu, internetu

i domofonu. Pozostałe koszty pokrywa się ze środków jednostki organizacyjnej, do której

funkcjonariusz został przeniesiony.

2.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej, któremu przydzielono kwaterę tymczasową,

uiszcza opłaty czynszowe oraz ponosi koszty dostawy mediów, o których mowa w ust.

1.

Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się w przypadkach

1)

ustania stosunku służbowego funkcjonariusza albo przeniesienia go do służby w innej

miejscowości;

2)

zakończenia okresu służby przygotowawczej;

3)

o których mowa w art. 188 ust. 1 pkt 1-4, 7 i 8 oraz ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia z wyjątkiem art. 131,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa,

lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych

i kwater tymczasowych, a także szczegółowe warunki odpłatności za zajmowanie kwater

tymczasowych, uwzględniając wzór wniosku o przydział lokalu mieszkalnego i kwatery

tymczasowej, a także rodzaj dokumentu przyjęcia przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego

lub kwatery tymczasowej.

Decyzje w sprawach realizacji uprawnień funkcjonariusza wynikających z przepisów niniejszego

rozdziału wydają następujące organy

1)

Minister Sprawiedliwości w odniesieniu do Dyrektora Generalnego i jego zastępców;

2)

Dyrektor Generalny w odniesieniu do

a)

funkcjonariusza pełniącego służbę w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej,

b)

dyrektora okręgowego i jego zastępców,

c)

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia

Służby Więziennej albo komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej, bezpośrednio

mu podległego i ich zastępców;

3)

dyrektor okręgowy w odniesieniu do

a)

funkcjonariusza pełniącego służbę w okręgowym inspektoracie Służby Więziennej,

b)

dyrektora aresztu śledczego i dyrektora zakładu karnego położonego na terenie działania

okręgowego inspektoratu i jego zastępców,

c)

komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej położonego na terenie działania

okręgowego inspektoratu i jego zastępców;

4)

dyrektor aresztu śledczego, dyrektor zakładu karnego, Komendant Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej oraz komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej w odniesieniu do funkcjonariusza pełniącego

służbę w tych jednostkach.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

zwrot kosztów przejazdu;

3)

nagrody roczne i uznaniowe oraz zapomogi;

4)

nagrody jubileuszowe;

5)

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

6

ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługuje zasiłek pogrzebowy.

3.

W razie śmierci funkcjonariusza w związku ze służbą przysługuje pomoc finansowa na

kształcenie dzieci.

4.

Świadczenia pieniężne przyznaje kierownik jednostki organizacyjnej, a w odniesieniu

do wyższych stanowisk kierowniczych w Służbie Więziennej odpowiedni przełożony, o

którym mowa w art. 63 ust. 2.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego w dniu mianowania na stałe.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy służbę w Służbie Więziennej

pełnią po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymali taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny, o których mowa w art. 216, przysługuje

raz w roku zwrot kosztów przejazdu środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej

z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3.

Zwrotu kosztów przejazdu albo wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego dokonuje

właściwa jednostka organizacyjna.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb oraz warunki

zwrotu kosztów przejazdu i wypłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego oraz wzór

wniosków, na podstawie których następować będzie zwrot poniesionych kosztów lub wypłata

tego równoważnika, uwzględniając w szczególności rodzaj środka transportu i odległość,

które stanowić mają podstawę wyliczenia zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za

przejazd.

1.

Funkcjonariuszowi, który mieszka poza miejscowością pełnienia służby, przysługuje

ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby.

2.

Wypłaty ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby dokonuje, na wniosek funkcjonariusza,

właściwa jednostka organizacyjna. W razie zaistnienia okoliczności, o których mowa

w ust. 4, funkcjonariusz składa ponowny wniosek o wypłatę ryczałtu za dojazd do miejsca

pełnienia służby.

3.

Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby wypłaca się uprawnionemu funkcjonariuszowi

na zasadach określonych w art. 62.

4.

Zmiana miejsca zamieszkania funkcjonariusza wstrzymuje wypłatę ryczałtu za dojazd

do miejsca pełnienia służby. Funkcjonariusz jest obowiązany do składania kierownikowi

jednostki organizacyjnej oświadczenia o każdej zmianie miejsca zamieszkania.

5.

Ryczałt za dojazd do miejsca pełnienia służby nie przysługuje funkcjonariuszowi, który

otrzymuje zwrot kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem na podstawie

art. 73 ust. 3 pkt 6.

6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość ryczałtu, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając odległość miejsca zamieszkania od miejsca pełnienia służby,

konieczność zachowania rocznego i maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w art.

272a ust. 1, oraz liczbę funkcjonariuszy uprawnionych do ryczałtu.

1.

Funkcjonariuszowi wykonującemu należycie obowiązki służbowe przez okres roku kalendarzowego

przysługuje nagroda roczna w wysokości miesięcznego uposażenia.

2.

Funkcjonariuszowi, który pełnił służbę co najmniej przez 6 miesięcy w roku kalendarzowym,

przyznaje się nagrodę roczną w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy

kalendarzowych służby.

3.

Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde

30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

4.

Funkcjonariuszowi, który z powodu

1)

śmierci,

2)

zaginięcia,

3)

ustania stosunku służbowego, jeżeli w dniu ustania tego stosunku spełnia warunki do

nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej,

4)

korzystania z urlopu wychowawczego

- pełnił w danym roku służbę przez część roku kalendarzowego, przysługuje nagroda

roczna w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia

służby.

5.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, jeżeli pełnił w danym roku kalendarzowym

służbę przez okres krótszy od jednego miesiąca kalendarzowego, przysługuje nagroda

roczna w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

6.

Funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze

służbą poniósł śmierć albo którego stosunek służbowy wygasł na podstawie art. 97 ust.

1 pkt 1, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w

ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku.

7.

Podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z

dodatkami o charakterze stałym przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody.

1.

Nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności

w służbie, związanej z czasową niezdolnością do pracy wskutek choroby, wynoszącej

ponad 15 dni w roku kalendarzowym.

2.

Nagrody rocznej nie obniża się z powodu

1)

korzystania przez funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego, urlopu dodatkowego, urlopu

krótkoterminowego albo urlopu macierzyńskiego;

2)

czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby funkcjonariusza związanej ze służbą.

1.

Do okresu służby, o którym mowa w art. 196 ust. 1, nie wlicza się okresów wykonywania

kary dyscyplinarnej - od dnia jej prawomocnego wymierzenia do dnia zatarcia.

2.

Jeżeli okres wykonywania kary dyscyplinarnej wykracza poza dany rok kalendarzowy,

to pozostałego okresu nie wlicza się do okresów stanowiących podstawę do przyznania

nagrody rocznej w następnym roku lub następnych latach kalendarzowych.

Nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym

1)

skazano funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe;

2)

wymierzono funkcjonariuszowi orzeczeniem karę dyscyplinarną wydalenia ze służby;

3)

wydano funkcjonariuszowi opinię służbową o

a)

niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonym

w okresie służby stałej,

b)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku w okresie służby stałej,

c)

nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej.

W przypadkach określonych w art. 198 i art. 199 funkcjonariuszowi, który w dniu ustania

stosunku służbowego spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej,

przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia.

Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych 4 miesięcy kalendarzowych

następujących po roku, za który przysługuje nagroda, z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu

ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ostatnim dniu służby.

1.

Jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego

lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne w roku

kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej

następuje po zakończeniu tego postępowania.

2.

Nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w terminie 30 dni od dnia zakończenia postępowań,

o których mowa w ust. 1.

Funkcjonariuszowi może być przyznana nagroda uznaniowa, w szczególności za sumienne

wykonywanie zadań służbowych, wykonywanie zadań służbowych wymagających znacznego

nakładu pracy, a także dokonanie czynu świadczącego o odwadze funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszowi, którego warunki bytowe uległy znacznemu pogorszeniu, w szczególności

w związku ze zdarzeniami losowymi, długotrwałą chorobą własną lub członka rodziny,

śmiercią członka rodziny, można przyznać bezzwrotną zapomogę pieniężną.

2.

Przy przyznawaniu zapomogi pieniężnej należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności

mające wpływ na sytuację materialną funkcjonariusza i jego rodziny.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość funduszu na nagrody roczne, nagrody uznaniowe i

zapomogi dla funkcjonariuszy, sposoby ustalania i warunki zwiększania jego wysokości

dla poszczególnych jednostek organizacyjnych, tryb postępowania oraz właściwość przełożonych

w zakresie przyznawania i wypłaty nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg, mając na

względzie celową i racjonalną politykę w zakresie dysponowania środkami finansowymi.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%,

5)

po 40 latach służby - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

1.

Do okresu służby uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się

1)

wszystkie zakończone okresy służby i pracy, wykonywanej w wymiarze nie niższym niż

połowa pełnego wymiaru czasu pracy;

2)

inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają zaliczeniu do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze;

3)

okres studiów w szkole wyższej przewidziany programem nauczania w łącznym wymiarze

nie większym niż 5 lat, pod warunkiem uzyskania dyplomu ich ukończenia.

2.

Jeżeli funkcjonariusz w dniu udokumentowania prawa do nagrody jubileuszowej jest jednocześnie

uprawniony do dwóch lub więcej nagród jubileuszowych, wypłaca się tylko jedną nagrodę

w wymiarze wyższym.

3.

W razie nabycia prawa do nagrody wyższego stopnia w ciągu 12 miesięcy od dnia nabycia

prawa do nagrody danego stopnia funkcjonariuszowi wypłaca się różnicę między kwotą

nagrody wyższej a kwotą nagrody niższej.

4.

W przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza uprawnionego do emerytury lub renty

nagrodę jubileuszową wypłaca się w dniu ustania stosunku służbowego, jeżeli w tym

dniu brakuje mu do stażu jubileuszowego, od którego zależy nabycie prawa do nagrody

jubileuszowej, nie więcej niż 12 miesięcy.

5.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb obliczania i wypłacania nagrody jubileuszowej,

a także okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

sposób dokumentowania tych okresów oraz termin wypłacania nagrody, uwzględniając zapewnienie

sprawności postępowania i zabezpieczenie praw funkcjonariuszy.

1.

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe funkcjonariusz

otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Wynagrodzenie za dokonane przez funkcjonariuszy wynalazki, udoskonalenia techniczne

i usprawnienia określają odrębne przepisy.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje zadań zleconych,

za które funkcjonariusz otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie, wysokość tego wynagrodzenia

oraz tryb jego wypłacania, sposób obliczania wynagrodzenia oraz termin jego wypłacania,

mając na względzie charakter tych zadań.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków Służby Więziennej pozostałej

po funkcjonariuszu rodzinie przysługuje 50% zasiłku pogrzebowego określonego w ust.

1 pkt 1.

1.

Koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Służby Więziennej, jeżeli śmierć funkcjonariusza

nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą.

2.

Dyrektor Generalny może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza

zmarłego wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą.

3.

Koszty pogrzebu funkcjonariusza wypłaca jednostka organizacyjna, w której funkcjonariusz

pełnił służbę bezpośrednio przed śmiercią.

4.

Koszty pogrzebu jednostka organizacyjna pokrywa do wysokości nie wyższej niż sześciokrotność

przeciętnego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym datę pogrzebu, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

5.

Niezależnie od wysokości kosztów pogrzebu jednostka organizacyjna dodatkowo pokrywa

koszty związane z przewozem zwłok do miejscowości, w której zmarły funkcjonariusz

ma być pochowany.

6.

Jeżeli rodzina funkcjonariusza zmarłego wskutek wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą

1)

podjęła się zorganizowania pogrzebu we własnym zakresie - koszty pogrzebu funkcjonariusza

podlegają zwrotowi do wysokości kwoty, o której mowa w ust. 4; przepis ust. 5 stosuje

się odpowiednio;

2)

wybudowała nagrobek na własne zamówienie - koszty pogrzebu funkcjonariusza podlegają

w tej części zwrotowi do wysokości różnicy między kwotą, o której mowa w ust. 4, a

kwotą faktycznie wydatkowaną na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza, zorganizowanego

przez jednostkę organizacyjną.

7.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, terminy

i tryb wypłaty kosztów pogrzebu oraz sposób ich dokumentowania, uwzględniając rodzaje

poniesionych wydatków mających wpływ na to świadczenie.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w

wysokości 4000 zł.

2.

W razie zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego określonego w ust. 1 z uprawnieniami

do zasiłku pogrzebowego przysługującymi na podstawie odrębnych przepisów funkcjonariusz

jest obowiązany w pierwszej kolejności zrealizować uprawnienie do zasiłku wynikające

z przepisów odrębnych.

1.

Zasiłek pogrzebowy z tytułu śmierci członka rodziny funkcjonariusza przysługuje w

razie śmierci

1)

małżonka;

2)

dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3)

dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4)

dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice nie

żyją albo nie mogą im zapewnić utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni

w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5)

rodziców funkcjonariusza lub jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy lub osób

ich przysposabiających;

6)

osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.

2

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku pogrzebowego w związku z pokryciem przez funkcjonariusza

kosztów pogrzebu członka jego rodziny będącego również funkcjonariuszem uprawnionemu

przysługuje jeden zasiłek.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego

oraz rodzaje dokumentów wymagane do jego wypłaty, uwzględniając sprawność realizacji

wypłaty.

1.

W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu

z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki

do uzyskania renty rodzinnej, Dyrektor Generalny przyznaje pomoc finansową na kształcenie

ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie Służby Więziennej.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom szkół publicznych i niepublicznych

o uprawnieniach szkół publicznych dla młodzieży i dla dorosłych oraz słuchaczom zakładów

kształcenia nauczycieli i kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół

wyższych do czasu ukończenia kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25.

roku życia.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając wysokość pomocy w zależności

od poziomu kształcenia i typu szkoły.

1.

Funkcjonariuszowi, który nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, oraz każdemu z członków

jego rodziny przysługuje świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku, w wysokości

35% najniższego uposażenia zasadniczego w Służbie Więziennej, według stawek obowiązujących

w dniu wypłaty świadczenia.

2.

W razie zbiegu uprawnień, o których mowa w ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków

w Służbie Więziennej dopłata przysługuje tylko jednemu z nich.

1.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do korzystania z następujących

świadczeń socjalnych

1)

pobytów wypoczynkowych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

2)

kolonii i obozów wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży organizowanych przez jednostki

organizacyjne;

3)

pobytów zagranicznych wymiennych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

4)

zagranicznych kolonii i obozów wymiennych organizowanych przez jednostki organizacyjne;

5)

żywienia w stołówkach pracowniczych prowadzonych przez jednostki organizacyjne;

6)

działalności sportowej lub rekreacyjnej organizowanej przez jednostki organizacyjne.

2.

Świadczenia socjalne mają charakter odpłatny, z wyjątkiem działalności sportowej.

Odpłatność powinna pokrywać koszty związane z organizacją danego rodzaju świadczenia

i nie obejmuje narzutów z tytułu zysku.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przyznawania

świadczeń socjalnych, z uwzględnieniem

1)

przełożonych uprawnionych do przyznawania świadczeń socjalnych;

2)

dokumentów stanowiących podstawę przyjęcia i pobytu w jednostkach organizacyjnych

związanych z realizacją świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 i 6;

3)

właściwości i warunków służby oraz sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej funkcjonariusza

- w przypadku przyznawania świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2

i 4;

4)

warunków pobytu wypoczynkowego oraz udziału w koloniach i obozach, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, 2 i 4;

5)

sposobu określenia potrzeb w zakresie ilości miejsc do korzystania ze świadczeń socjalnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, oraz sposobu prowadzenia ewidencji osób przebywających

w jednostkach organizacyjnych i wykorzystania przydzielonych miejsc;

6)

przypadków ustalenia odszkodowania za utracone lub zniszczone mienie oraz opłat z

tytułu rezygnacji ze świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, a także

przyjazdu w innym terminie niż określony w skierowaniu albo wcześniejszego wyjazdu

z jednostki organizacyjnej;

7)

przypadków korzystania z połowy porcji żywnościowej lub wyżywienia w postaci suchego

prowiantu;

8)

sposobu i terminów ustalania wysokości opłat oraz przypadków pobierania przedpłat;

9)

terminów dokonywania opłat za pobyt lub wyżywienie w jednostkach organizacyjnych korzystających

ze świadczeń socjalnych, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

213-215 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się pozostające na utrzymaniu dzieci własne, małżonka, przysposobione,

wzięte na wychowanie, które

1)

nie ukończyły 18. roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 25 lat;

2)

bez względu na wiek, stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji

albo całkowicie niezdolne do pracy przed osiągnięciem wieku, o którym mowa w pkt 1.

1.

Sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej.

2.

Przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego,

powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie,

odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej,

zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia

stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz

inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego

oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków

funkcjonariuszy.

1.

Sprawy dotyczące

1)

zwolnienia ze służby,

2)

przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

3)

przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4)

zawieszenia w czynnościach służbowych

- rozstrzyga się w formie decyzji.

2.

Od decyzji wymienionych w ust. 1 funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

4.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2013 r. poz. 267).

5.

Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego

na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270, 1101 i 1529).

1.

Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące

1)

powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe,

2)

odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji,

3)

nadawania stopni Służby Więziennej,

4)

delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej,

5)

oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza

granicami państwa,

6)

powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym

- rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego.

2.

Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku

służbowego.

3.

Rozkaz personalny jest wykonalny z dniem w nim określonym. Od rozkazu personalnego

odwołanie nie przysługuje.

Spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych

w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu

prawa pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art.

25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i

ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2012 r.

1.

Uchylenie

1)

ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby,

2)

prawomocnego wyroku skazującego i wydanie w nowym postępowaniu prawomocnego wyroku

uniewinniającego,

3)

prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego o przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia

publicznego lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe i wydanie w nowym postępowaniu

prawomocnego orzeczenia o umorzeniu tych postępowań,

4)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a także

uchylenie lub stwierdzenie nieważności podstaw prawnych ostatecznej decyzji o zwolnieniu

ze służby w Służbie Więziennej

- stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku

służbowego. Do prowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio art. 38 i art. 39.

2.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami sprawy, można

odstąpić od przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego lub przeprowadzić je w ograniczonym

zakresie.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza przełożony właściwy do stwierdzenia

wygaśnięcia stosunku służbowego albo zwolnienia ze służby funkcjonariusza.

1.

Pozytywne zakończenie postępowania, o którym mowa w art. 221, stanowi podstawę do

wydania aktu mianowania, o którym mowa w art. 42 ust. 8, na określone stanowisko służbowe

co najmniej równorzędne w zakresie uposażenia zasadniczego ze stanowiskiem zajmowanym

przez funkcjonariusza bezpośrednio przed ustaniem stosunku służbowego.

2.

Ponowne nawiązanie stosunku służbowego następuje z dniem uchylenia przez właściwy

organ skutków ustania stosunku służbowego, o których mowa w art. 221. Prawo do uposażenia

powstaje z dniem określonym w akcie mianowania.

3.

W przypadku braku możliwości mianowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusza mianuje

się na stanowisko służbowe odpowiednio niższe, z uwzględnieniem art. 72 ust. 1.

4.

Mianowanie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe następuje za jego zgodą.

W przypadku niewyrażenia przez funkcjonariusza zgody zwalnia się go ze służby.

5.

W przypadku negatywnego zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 221, wydaje

się decyzję o umorzeniu tego postępowania. Przepisy art. 218 stosuje się odpowiednio.

6.

Decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania w sprawie ponownego nawiązania stosunku

służbowego stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem

faktycznego zaprzestania pełnienia służby przez funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszowi, z którym ponownie nawiązano stosunek służbowy albo wobec którego

umorzono postępowanie, o którym mowa w art. 221, przysługuje za okres pozostawania

poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku służbowym zajmowanym

bezpośrednio przed ustaniem stosunku służbowego, nie więcej jednak niż za okres 6

miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

2.

Jeśli w okresie pozostawania poza służbą funkcjonariusz otrzymywał świadczenie emerytalno-rentowe,

wypłacane na podstawie odrębnych przepisów, lub świadczenie pieniężne, o którym mowa

w art. 102 ust. 1, wypłaca się mu kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy należnym uposażeniem

a wypłaconym świadczeniem emerytalno-rentowym lub świadczeniem, o którym mowa w art.

102 ust. 1.

3.

Okres pozostawania poza służbą, za który przyznano świadczenia określone w ust. 1,

traktuje się na równi ze służbą w zakresie wszystkich uprawnień uzależnionych od stażu

służby.

1.

W razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze

służby w Służbie Więziennej z przyczyn innych niż określone w art. 221 ust. 1 funkcjonariuszowi

wypłaca się jedynie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 223 ust. 1, z uwzględnieniem

ust. 2.

2.

Świadczenie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia

przez funkcjonariusza wniosku w tej sprawie wraz z dokumentem potwierdzającym uchylenie

lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej.

3.

Przełożony, o którym mowa w art. 221 ust. 3, stwierdza, na podstawie dokumentu, o

którym mowa w ust. 2, wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem faktycznego zaprzestania

pełnienia służby przez funkcjonariusza.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia prawomocnego wyroku orzekającego

środek karny pozbawienia praw publicznych lub uchylenia prawomocnego wyroku skazującego

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe, na karę pozbawienia wolności, której wykonanie nie zostało warunkowo zawieszone.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Roszczenie z tytułu prawa do pierwszej należności mundurowej wydawanej funkcjonariuszowi

w naturze ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się

wymagalne.

3.

Przełożony właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

4.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed przełożonym właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio

w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

W przypadku niewypłacenia uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia o charakterze

stałym w terminie, o którym mowa w art. 62 ust. 2, funkcjonariuszowi przysługuje prawo

do otrzymania odsetek ustawowych, naliczanych za każdy dzień zwłoki.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na zasadach określonych

w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo

w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy niniejszej ustawy nie stanowią

inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze wraz z

dodatkami o charakterze stałym, a także świadczenia związane z ustaniem stosunku służbowego,

określone w art. 99 i art. 102 ust. 1.

3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, przełożonych właściwych

do dokonywania potrąceń z uposażenia oraz tryb postępowania w tych sprawach, z uwzględnieniem

w szczególności podstaw do dokonania potrąceń i sposobu postępowania z kwotami potrąconymi.

Potrąceń na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu

egzekucyjnym w administracji albo w innych przepisach szczególnych nie stosuje się

do zaliczek pobieranych do rozliczenia, a w szczególności na koszty podróży służbowej,

delegacji lub przeniesienia. Należności te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

1.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego

polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym

ślubowaniem.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony umyślnie lub

nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na przekroczeniu uprawnień

lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń

wydanych przez przełożonych.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego bądź organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom;

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niehumanitarne traktowanie, uwłaczające godności osób pozbawionych wolności;

4)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

5)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli wyrządziło to

lub mogło wyrządzić szkodę służbie lub innej osobie;

6)

postępowanie przełożonego przyczyniające się do rozluźnienia dyscypliny służbowej;

7)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby;

8)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

9)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

10)

utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową;

11)

nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej

lub osobistej;

12)

samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeśli pełni służbę

w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie lub niestawienie

się w miejscu pełnienia służby.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa,

wykroczenia, przestępstwa skarbowego, wykroczenia skarbowego podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej lub karnej skarbowej.

5.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, wypełniającego

jednocześnie znamiona wykroczenia lub wykroczenia skarbowego, za które obwiniony został

ukarany, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania, a wszczęte

umorzyć.

6.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231, może odstąpić od wszczęcia postępowania i

przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną rozmowę dyscyplinującą.

1.

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza jest odpowiedni kierownik jednostki organizacyjnej,

o którym mowa w art. 32. Tę samą władzę dyscyplinarną posiada funkcjonariusz, któremu

powierzono pełnienie obowiązków na tym stanowisku.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza zajmującego wyższe stanowisko kierownicze

w jednostce organizacyjnej jest odpowiedni przełożony, o którym mowa w art. 63 ust.

2.

3.

Przełożonym dyscyplinarnym funkcjonariusza delegowanego do czasowego pełnienia służby

albo którego delegowano na szkolenie wstępne, zawodowe, specjalistyczne lub kurs doskonalenia

zawodowego w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej, ośrodku szkolenia Służby

Więziennej lub ośrodku doskonalenia kadr Służby Więziennej jest przełożony dyscyplinarny

w miejscu czasowego pełnienia służby, odbywania szkolenia lub doskonalenia zawodowego,

z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych w art. 232 pkt 3-7, które wymierza

odpowiednio przełożony, o którym mowa w ust. 1 i 2.

4.

W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

i związanej z tym zmiany przełożonego dyscyplinarnego postępowanie dyscyplinarne wszczęte

wobec funkcjonariusza przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy przełożony dyscyplinarny.

5.

Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Służbą Więzienną podlega

władzy dyscyplinarnej przełożonego, o którym mowa w ust. 1 i 2.

6.

Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych

funkcjonariuszy z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw

dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.

7.

Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach dyscyplinarnych

rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze postanowienia.

8.

Wyższym przełożonym dyscyplinarnym w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko

1)

Dyrektorowi Generalnemu, zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektorowi okręgowemu, Komendantowi

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendantowi ośrodka szkolenia Służby

Więziennej i komendantowi ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej bezpośrednio

podległego Dyrektorowi Generalnemu oraz funkcjonariuszom Centralnego Zarządu Służby

Więziennej - jest Minister Sprawiedliwości;

2)

zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego,

zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta

ośrodka szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr

Służby Więziennej bezpośrednio podległego Dyrektorowi Generalnemu oraz funkcjonariuszom

okręgowego inspektoratu Służby Więziennej - jest Dyrektor Generalny;

3)

zastępcy dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego, zastępcy komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz funkcjonariuszom tych jednostek - jest dyrektor

okręgowy.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej;

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5)

obniżenie stopnia;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia;

7)

wydalenie ze służby.

Kara nagany polega na wytknięciu ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

1.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym polega

na przeprowadzeniu rozmowy dyscyplinującej i wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania

i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać

wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą

karą dyscyplinarną.

2.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej polega na

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za

ponowne popełnienie czynu ukarany może zostać wydalony ze służby.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na zwolnieniu z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie

można mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Kara obniżenia stopnia polega na wydaniu rozkazu personalnego o utracie posiadanego

stopnia i nadaniu stopnia bezpośrednio niższego.

1.

Kara wydalenia ze służby polega na stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

Karę wydalenia ze służby oficerowi wymierza Dyrektor Generalny.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą, mając na uwadze względy wychowawcze lub prewencyjne wymierzonej

kary.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z pobudek i motywów zasługujących na szczególne potępienie albo w stanie

po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka;

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej;

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań Służby Więziennej lub naruszenie dobrego imienia Służby Więziennej;

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia;

2)

podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie

w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,

c)

na polecenie wyższego przełożonego,

d)

na żądanie sądu lub prokuratora;

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie

dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego ocenie jest to konieczne z

uwagi na charakter sprawy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d oraz pkt 2, przełożony dyscyplinarny

zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia

lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej, tożsamości sprawcy albo charakter sprawy jest skomplikowany i złożony, przed

wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie

czynności wyjaśniających. Czynności te należy ukończyć w terminie 30 dni.

5.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, co do którego wydano postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

6.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną;

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6)

oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego;

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2)

po upływie terminów określonych w ust. 3-5;

3)

w razie śmierci funkcjonariusza;

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne;

5)

gdy ze względu na wagę przewinienia okaże się wystarczające zastosowanie środków dyscyplinujących

w postaci

a)

przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej,

b)

zobowiązania obwinionego do przeproszenia pokrzywdzonego,

c)

zobowiązania obwinionego do naprawienia wyrządzonej szkody;

6)

gdy zachodzi inna okoliczność wyłączająca postępowanie.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia

ich doręczenia. Art. 240 ust. 1 pkt 1 lit. c stosuje się.

3.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia

przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5.

Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa,

wykroczenia, przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu, o

którym mowa w ust. 4, nie może nastąpić wcześniej niż upływ terminów przedawnienia

karalności tych przestępstw lub wykroczeń.

1.

Jeżeli wina funkcjonariusza i okoliczności czynu nie budzą wątpliwości i nie zachodzi

potrzeba wymierzenia jednej z kar, o których mowa w art. 232 pkt 3-7, po wysłuchaniu

obwinionego i złożeniu przez niego wyjaśnień na piśmie oraz uzyskaniu jego pisemnej

zgody na dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej bez przeprowadzenia postępowania

dyscyplinarnego sporządza się protokół z powyższych czynności i wydaje się orzeczenie

o wymierzeniu kary dyscyplinarnej.

2.

Na orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, zażalenie nie przysługuje.

1.

Postępowanie dyscyplinarne prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród

funkcjonariuszy w służbie stałej. Funkcjonariusz może być wyznaczany ponownie do pełnienia

funkcji rzecznika dyscyplinarnego.

3.

Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wyznacza rzecznika

dyscyplinarnego w stopniu co najmniej

1)

młodszego chorążego, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego

stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub chorążych;

2)

podporucznika, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego stopień

oficerski do stopnia kapitana;

3)

kapitana, jeżeli postępowanie ma dotyczyć funkcjonariusza posiadającego stopień majora

lub wyższy.

4.

Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego może wyznaczyć

zespół złożony co najmniej z dwóch rzeczników dyscyplinarnych, w szczególności jeżeli

jest to uzasadnione złożonym i skomplikowanym charakterem sprawy lub wagą popełnionego

przewinienia.

1.

Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w Służbie

Więziennej;

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną;

3)

przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej niepodlegającej bezpośrednio przełożonemu

dyscyplinarnemu.

2.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może skorzystać z pomocy

innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

3.

Przełożony dyscyplinarny zawiesza rzecznika dyscyplinarnego w sprawowaniu jego funkcji

w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego lub karnego.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny, przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny

podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.;

3)

był świadkiem czynu;

4)

istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

jego bezstronności w danej sprawie.

2.

Wyższego przełożonego dyscyplinarnego, przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego

można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych

przyczyn.

3.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

wyższy przełożony dyscyplinarny, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny

zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego

dyscyplinarnego.

4.

Wyłączenie wyższego przełożonego dyscyplinarnego, przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika

dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na

wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

5.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia

rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

6.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia

odpowiednio wyższego przełożonego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony

dyscyplinarny albo wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki

organizacyjnej.

2.

W przypadku wyłączenia Dyrektora Generalnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego

zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje

od niego wyjaśnienia i dokonuje oględzin. Z czynności tych rzecznik dyscyplinarny

sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich

badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub przy niej

obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;

2)

opis przebiegu czynności;

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej zapisuje się

w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo

żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw

i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

przy niej obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu podpisują każdą jego stronę.

Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy opisać w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

podstawę prawną wydania postanowienia;

4)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy

się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o jej przeprowadzenie

do kierownika jednostki organizacyjnej właściwego według miejsca, w którym czynność

ma być dokonana.

9.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

10.

Jeżeli materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie zarzutów.

11.

Jeżeli w trakcie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego funkcjonariusz popełni kolejne

przewinienie, prowadzi się jedno postępowanie. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień;

2)

zgłaszania wniosków dowodowych;

3)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z

zastrzeżeniem ust. 2;

4)

ustanowienia obrońcy, którym może być adwokat, radca prawny lub wskazany przez obwinionego

funkcjonariusz, który wyraził zgodę na reprezentowanie obwinionego w toku postępowania

dyscyplinarnego i postępowania odwoławczego;

5)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; na postanowienia wydane przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 253 ust.

8.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym,

nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż przez 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest

obowiązany podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania

dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje

odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia

doręczenia, dla każdego z nich z osobna.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się go przeprowadzić;

3)

przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo

na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze

postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie

o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte

na wniosek pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

3.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 2.

1.

Rzecznik dyscyplinarny po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zawiadamia obwinionego i jego obrońcę

o możliwości zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego w terminie 5 dni

od dnia otrzymania zawiadomienia.

2.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

3.

Niezapoznanie się z aktami postępowania dyscyplinarnego lub odmowa zapoznania się

z nimi albo złożenia podpisu stwierdzającego tę okoliczność nie wstrzymuje postępowania.

Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki o odmowie w aktach postępowania.

4.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

6.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

które

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego i prawnego, ustalonym na podstawie zebranych dowodów;

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, stwierdzenia winy, odstąpienia od ukarania

lub wymierzenia kary albo umorzenia postępowania.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8)

podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz

pieczęć jednostki organizacyjnej.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 251 ust. 6, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 241 ust. 1.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają

przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny

służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem powinno być sporządzone na

piśmie w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 231 ust. 1, uzna, że należy

wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest właściwy, wniosek w tej

sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu

właściwemu do wymierzenia tej kary.

9.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby przełożony dyscyplinarny,

przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wysłuchuje obwinionego w obecności rzecznika

dyscyplinarnego. W wysłuchaniu obwinionego może uczestniczyć obrońca. O terminie wysłuchania

należy zawiadomić właściwy zarząd związku zawodowego funkcjonariuszy. Przedstawiciel

zarządu może uczestniczyć w wysłuchaniu, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego;

2)

odmowy obwinionego stawienia się w celu wysłuchania lub nieusprawiedliwionej nieobecności

w wyznaczonym terminie wysłuchania;

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się w celu wysłuchania

w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne, z zastrzeżeniem art. 242. Od orzeczenia

wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 14 dni

od dnia doręczenia orzeczenia; odwołanie może zostać wycofane.

2.

Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia,

jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.

Przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło z przyczyn od obwinionego

niezależnych, obwiniony w terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek

o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie

wykonana.

5.

W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem wyższy przełożony, przed którym

należało dokonać czynności.

6.

Na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie.

7.

Wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania orzeczenia, jednakże przełożony

dyscyplinarny, do którego wniosek złożono, lub wyższy przełożony dyscyplinarny może,

w drodze postanowienia, wstrzymać wykonanie orzeczenia; odmowa wstrzymania nie wymaga

uzasadnienia.

8.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Minister Sprawiedliwości,

odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy,

zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania się z tymi

materiałami obwiniony ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o

którym mowa w ust. 1, uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych. Przepisy

art. 251 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania powołuje

komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”.

2.

Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch wyznacza wyższy

przełożony dyscyplinarny, a jednego - właściwy zarząd okręgowy związku zawodowego

funkcjonariuszy.

3.

O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego funkcjonariuszy do składu komisji

przewodniczący zarządu okręgowego związku zawodowego funkcjonariuszy zawiadamia wyższego

przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powołaniu

takiej komisji. W przypadku niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego funkcjonariuszy,

trzeciego członka komisji wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród członków komisji.

5.

Przepisy art. 245 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.

7.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

8.

Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału

dowodowego w trybie art. 254 ust. 1.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego powinno nastąpić

w terminie 14 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, bądź wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć postępowanie

dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej

kary dyscyplinarnej w przypadku wniesienia odwołania przez obwinionego.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2)

w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

1.

Przełożony, po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę.

Przepis art. 237 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu włącza się do akt

osobowych funkcjonariusza.

1.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego w zakresie dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości

nakładania kar porządkowych.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;

2)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

na zajmowanym stanowisku służbowym lub do służby w Służbie Więziennej;

3)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe, obniżenia stopnia, wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem

stopnia.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny

może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak

nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany;

2)

6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym

stanowisku służbowym lub kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie

Więziennej;

3)

12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych

przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej,

okres wymagany do zatarcia nowej kary dyscyplinarnej biegnie od dnia zatarcia poprzedniej

kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się.

8.

Przełożony dyscyplinarny prowadzi rejestr wymierzonych kar dyscyplinarnych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inne rozstrzygnięcie, które zostało następnie

uchylone lub zmienione;

5)

w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis

prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego;

6)

potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy

umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się z urzędu lub na wniosek ukaranego. W przypadku

jego śmierci postępowanie wznawia się na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty

rodzinnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, wniosek o wznowienie składa się w terminie

miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego albo rozstrzygnięcia

organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez

Rzeczpospolitą Polską.

4.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności

przewinienia dyscyplinarnego.

5.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

6.

O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego albo,

w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 7, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9.

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 2, służy zażalenie

do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia; na postanowienie

wydane przez Ministra Sprawiedliwości przysługuje w takim samym terminie wniosek o

ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia kary surowszej jej wykonanie

rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5.

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu, a w przypadku jego śmierci - członkowi rodziny uprawnionemu do renty

rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie

7 dni od dnia doręczenia; na postanowienie wydane przez Ministra Sprawiedliwości przysługuje

w takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi

przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

obwinionego sądu pracy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia lub postanowienia

wraz z uzasadnieniem.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania

czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy,

w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów

pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień

i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie

sprawność prowadzonego postępowania.

1.

Osoba powołana na stanowisko Dyrektora Generalnego oraz mianowana na stanowisko zastępcy

Dyrektora Generalnego, a także funkcjonariusz mianowany na stanowisko dyrektora okręgowego,

zastępcy dyrektora okręgowego, dyrektora zakładu karnego lub dyrektora aresztu śledczego,

zastępcy dyrektora zakładu karnego lub zastępcy dyrektora aresztu śledczego, Komendanta

Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby

Więziennej i komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz zastępcy

Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby

Więziennej na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 273, wykonuje swoje

obowiązki lub pełni służbę na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym przez okres

nieprzekraczający 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy funkcjonariusz,

o którym mowa w ust. 1, nie zostanie powołany odpowiednio na stanowisko Dyrektora

Generalnego, zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektora okręgowego, zastępcy dyrektora

okręgowego, dyrektora zakładu karnego lub dyrektora aresztu śledczego, zastępcy dyrektora

zakładu karnego lub zastępcy dyrektora aresztu śledczego, Komendanta Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendanta

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej oraz zastępcy Komendanta Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, zastępcy komendanta ośrodka szkolenia Służby Więziennej

i zastępcy komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej w trybie określonym

w rozdziale 8, wówczas zwalnia się go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

Przepisy art. 68 stosuje się odpowiednio.

3.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, zwalnia się ze służby, jeżeli nie wyrazi

zgody na przeniesienie na stanowisko, o którym mowa w art. 68 ust. 3. Funkcjonariuszowi

przysługują świadczenia i należności przysługujące funkcjonariuszowi zwalnianemu ze

służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 4.

Funkcjonariusz pozostający w dniu wejścia w życie ustawy bez przydziału służbowego

we właściwości osobowej właściwego przełożonego staje się funkcjonariuszem pozostającym

w dyspozycji. Przepisy art. 68 ust. 4-6 oraz art. 265 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Funkcjonariusz, który nie spełnia wymagań w zakresie wykształcenia i kwalifikacji

zawodowych przewidzianych dla stanowiska służbowego zajmowanego przez niego przed

dniem wejścia w życie ustawy, zachowuje to stanowisko.

1.

Sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie

ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Postępowania dotyczące decyzji w sprawach lokalu mieszkalnego, przyznania pomocy finansowej

na uzyskanie lokalu mieszkalnego, przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku

mieszkania albo równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 273, wszczęte i niezakończone decyzją

ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie przepisów

niniejszej ustawy.

Jednostki organizacyjne, którym nadano sztandary przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, zachowują te sztandary.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o posiadaniu przez niego,

małżonka lub osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym akcji lub udziałów

w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne lub usługi w zakresie ochrony osób

i mienia, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

(pominięty).

1.

Postępowanie dyscyplinarne niezakończone wydaniem orzeczenia do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy podlega dalszemu rozpoznaniu na zasadach określonych w rozdziale

21; bieg terminu, o którym mowa w art. 241 ust. 3, rozpoczyna się od dnia wejścia

w życie ustawy.

2.

Nieprawomocne orzeczenie, na które zostało złożone zażalenie do sądu dyscyplinarnego,

o którym mowa w art. 131 ustawy, o której mowa w art. 273, nierozpoznane przez ten

sąd do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlega rozpoznaniu na zasadach określonych

w rozdziale 21 przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

3.

Przewodniczący sądu dyscyplinarnego po wejściu w życie niniejszej ustawy niezwłocznie

przekaże

1)

wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu dokumentację dotyczącą postępowań dyscyplinarnych,

o których mowa w ust. 2, celem rozpoznania zgodnie z właściwością;

2)

przełożonemu dyscyplinarnemu dokumentację zakończonych postępowań dyscyplinarnych,

w zakresie niepodlegającym archiwizacji.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10 ust. 3 i 4, art. 15

ust. 4, art. 17 pkt 3 i 5, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 3, art. 25, art. 26 ust. 2

i 3, art. 34 ust. 4, art. 68a ust. 9, art. 69 ust. 4 i 5, art. 71, art. 72 ust. 4,

art. 74 ust. 2, art. 84 ust. 2, art. 96 ust. 4, art. 98, art. 100 ust. 3, art. 106

ust. 3 i 4, art. 107 ust. 3, art. 109 ust. 2 i art. 123 ust. 3 ustawy, o której mowa

w art. 273, zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 17 ust. 2, art. 23 ust. 4, art. 26 ust. 2, art. 31 ust. 1, art.

36 ust. 4, art. 37 ust. 3, art. 39 ust. 5, art. 55, art. 56 ust. 4, art. 57 ust. 3,

art. 58 ust. 3, art. 73 ust. 4, art. 110 ust. 2, art. 119 ust. 3 i 4, art. 155 ust.

4, art. 156 ust. 2, art. 168 ust. 9, art. 169 ust. 2, art. 195 ust. 4, art. 205, art.

207 ust. 5, art. 215 ust. 3 i art. 228 ust. 3 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak

niż przez 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

(pominięty).

1.

W latach 2012-2021 maksymalny limit wydatków budżetu państwa na świadczenie, o którym

mowa w art. 195a, wynosi 75 930 tys. zł, z tym że w poszczególnych latach limit wynosi

1)

2012 r. - 6785 tys. zł;

2)

2013 r. - 6954 tys. zł;

3)

2014 r. - 7128 tys. zł;

4)

2015 r. - 7306 tys. zł;

5)

2016 r. - 7489 tys. zł;

6)

2017 r. - 7676 tys. zł;

7)

2018 r. - 7861 tys. zł;

8)

2019 r. - 8049 tys. zł;

9)

2020 r. - 8242 tys. zł;

10)

2021 r. - 8440 tys. zł.

2.

Minister Sprawiedliwości monitoruje wykorzystanie rocznych limitów wydatków, dokonując

przynajmniej cztery razy w roku, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania

limitu wydatków na dany rok.

3.

W przypadku zagrożenia przekroczenia rocznego i maksymalnego limitu wydatków oraz

w przypadku gdy w okresie od początku roku kalendarzowego do dnia ostatniej oceny,

o której mowa w ust. 2, część limitu rocznego przypadającego proporcjonalnie na ten

okres została przekroczona co najmniej o 10%, stosuje się mechanizm korygujący, polegający

na proporcjonalnej zmianie wysokości ryczałtu.

Traci moc ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia